The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”
ประวัติของชาวอาโมไรต์ถูกนำมาใช้เพื่อเป็นภาพประกอบของเวลาที่พระพิโรธของพระเจ้าถูกสำแดงลงโทษต่อแอดเวนติสม์แบบเลาดีเซีย ซิสเตอร์ไวท์ชี้ให้เห็นว่า เวลาของพระเจ้าในการลงพระอาญาของพระองค์ในวาระสุดท้ายนั้น เป็นเวลาเดียวกันกับเมื่อคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนได้รับการประทับตรา ดังเช่นเมื่อพระเจ้าทรงนำพระพิโรธของพระองค์มาสู่ชาวอาโมไรต์ นางกล่าวว่า “แม้ว่า” ชนชาติของชาวอาโมไรต์ “จะโดดเด่นในเรื่องการกราบไหว้รูปเคารพและความเสื่อมทราม แต่ความชั่วช้าของพวกเขาก็ยังไม่เต็มถ้วย... พระผู้สร้างผู้ทรงเปี่ยมด้วยพระกรุณาทรงเต็มพระทัยที่จะทรงอดกลั้นต่อความชั่วช้าของพวกเขาจนถึงชั่วอายุที่สี่ แล้วหากไม่ปรากฏการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น การพิพากษาของพระองค์ก็จะตกลงเหนือพวกเขา ด้วยความแม่นยำที่ไม่ผิดพลาด พระผู้ไม่มีขอบเขตยังคงทรงทำบัญชีกับทุกประชาชาติ ขณะที่พระเมตตาของพระองค์ยังถูกยื่นเสนอพร้อมกับการทรงเรียกให้กลับใจ บัญชีนี้ก็จะยังคงเปิดอยู่; แต่เมื่อยอดตัวเลขถึงจำนวนหนึ่งซึ่งพระเจ้าได้ทรงกำหนดไว้แล้ว การปฏิบัติราชกิจแห่งพระพิโรธของพระองค์ก็เริ่มขึ้น บัญชีนั้นถูกปิด ความอดทนอดกลั้นของพระเจ้าสิ้นสุดลง”
Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.
ซิสเตอร์ไวท์เชื่อมโยงอย่างชัดเจนถึงพันธกิจแห่งพระพิโรธของพระเจ้าที่มีต่อแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซีย ในระหว่างภาพประกอบของเอเสเคียลว่าด้วยการประทับตราคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ว่าเริ่มต้นขึ้นเมื่อถ้วยแห่งความชั่วช้าของพวกเขาเต็ม และถ้วยนั้นก็บรรลุถึงความบริบูรณ์ในชั่วอายุที่สี่ ข้อมูลทั้งหมดนี้ได้ถูกนำเสนอไว้ในบริบทของนิมิตที่เริ่มต้นในบทที่แปด ซึ่งแสดงให้เห็นถึงสิ่งน่าสะอิดสะเอียนสี่ประการที่ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นลำดับ.
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.
แล้วพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงเงยตาของเจ้าขึ้นบัดนี้ มองไปทางทิศเหนือ ข้าพเจ้าจึงเงยตาขึ้นมองไปทางทิศเหนือ และดูเถิด ทางทิศเหนือที่ประตูแท่นบูชาตรงทางเข้านั้นมีรูปเคารพแห่งความหึงหวงนี้อยู่ และพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าอีกว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย เจ้าเห็นหรือไม่ว่าเขาทั้งหลายกระทำอะไร คือบรรดาสิ่งน่าสะอิดสะเอียนอันใหญ่หลวงที่วงศ์วานอิสราเอลกระทำกัน ณ ที่นี้ เพื่อเราจะต้องไปให้ไกลจากสถานนมัสการของเรา แต่เจ้าจงหันกลับไปอีก แล้วเจ้าจะได้เห็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่ยิ่งกว่านี้ แล้วพระองค์ทรงนำข้าพเจ้าไปที่ประตูชั้นศาล และเมื่อข้าพเจ้ามอง ดูเถิด มีรูอยู่ที่กำแพง แล้วพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงขุดที่กำแพงบัดนี้ และเมื่อข้าพเจ้าขุดที่กำแพงแล้ว ดูเถิด มีประตูอยู่ และพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า จงเข้าไป และดูบรรดาสิ่งน่าสะอิดสะเอียนอันชั่วร้ายที่เขากระทำกันอยู่ที่นี่ ข้าพเจ้าจึงเข้าไปและเห็น และดูเถิด มีรูปของสัตว์เลื้อยคลานทุกชนิด และสัตว์ที่น่าสะอิดสะเอียน และรูปเคารพทั้งสิ้นของวงศ์วานอิสราเอล วาดอยู่ทั่วผนังโดยรอบ และมีชายเจ็ดสิบคนจากบรรดาผู้อาวุโสของวงศ์วานอิสราเอลยืนอยู่ต่อหน้ารูปเหล่านั้น และในท่ามกลางพวกเขามียาอาซันยาห์บุตรของชาฟานยืนอยู่ แต่ละคนถือกระถางไฟไว้ในมือของตน และมีกลุ่มควันเครื่องหอมหนาทึบลอยขึ้น แล้วพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย เจ้าได้เห็นหรือไม่ว่าบรรดาผู้อาวุโสของวงศ์วานอิสราเอลกระทำอะไรกันในความมืด แต่ละคนอยู่ในห้องแห่งรูปภาพของตน เพราะเขาทั้งหลายกล่าวว่า พระยาห์เวห์มิได้ทอดพระเนตรเห็นเรา พระยาห์เวห์ทรงทอดทิ้งแผ่นดินนี้เสียแล้ว พระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าอีกว่า จงหันกลับไปอีก แล้วเจ้าจะได้เห็นสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่ยิ่งกว่าซึ่งเขาทั้งหลายกระทำ แล้วพระองค์ทรงนำข้าพเจ้าไปที่ทางเข้าประตูพระนิเวศของพระยาห์เวห์ซึ่งหันไปทางทิศเหนือ และดูเถิด มีพวกผู้หญิงนั่งร้องไห้คร่ำครวญถึงทัมมูสอยู่ที่นั่น
Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.
แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “โอ บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย เจ้ามองเห็นสิ่งนี้หรือ? จงหันกลับไปอีก แล้วเจ้าจะได้เห็นสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนยิ่งกว่านี้” และพระองค์ทรงนำข้าพเจ้าเข้าไปในลานชั้นในแห่งพระนิเวศของพระยาห์เวห์ และดูเถิด ที่ประตูพระวิหารของพระยาห์เวห์ ระหว่างมุขกับแท่นบูชา มีชายประมาณยี่สิบห้าคน ยืนหันหลังให้พระวิหารของพระยาห์เวห์ และหันหน้าไปทางทิศตะวันออก และพวกเขาก็นมัสการดวงอาทิตย์ไปทางทิศตะวันออก แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “โอ บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย เจ้ามองเห็นสิ่งนี้หรือ? สำหรับพงศ์พันธุ์ยูดาห์แล้ว การที่พวกเขากระทำสิ่งน่าสะอิดสะเอียนซึ่งพวกเขากระทำกันอยู่ที่นี่ เป็นเรื่องเล็กน้อยกระนั้นหรือ? เพราะพวกเขาได้ทำให้แผ่นดินเต็มไปด้วยความทารุณ และได้หวนกลับมายั่วยุเราให้ทรงพระพิโรธอีก และดูเถิด พวกเขายกกิ่งไม้ขึ้นจ่อจมูกของตน เพราะฉะนั้น เราจะกระทำต่อพวกเขาด้วยความพิโรธด้วยเช่นกัน ตาของเราจะไม่ไว้ชีวิต ทั้งเราจะไม่เมตตา และแม้พวกเขาจะร้องเสียงดังเข้าหูของเรา เราก็จะไม่ฟังพวกเขา” เอเสเคียล 8:5–18
After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.
หลังจากเอเสเคียลได้เห็นสิ่งพึงรังเกียจประการแรก คือการตั้งรูปแห่งความหึงหวงไว้ที่ทางเข้าประตูแท่นบูชาแล้ว เขาก็ได้รับแจ้งว่าจะได้เห็นสิ่งพึงรังเกียจที่ใหญ่ยิ่งกว่ารูปแห่งความหึงหวงนั้นอีก สิ่งพึงรังเกียจประการที่สองถูกสำแดงผ่านห้องลับ ซึ่งบรรดาผู้นำ อันถูกแทนภาพไว้โดยพวกผู้เฒ่า กำลังถวายคำอธิษฐาน อันถูกแทนภาพไว้โดยเครื่องหอม และประกาศว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงทอดทิ้งแผ่นดินโลกเสียแล้ว และมิได้ทอดพระเนตรเห็นพวกเขา แต่เอเสเคียลได้รับแจ้งว่าเขาจะได้เห็นสิ่งพึงรังเกียจที่ใหญ่ยิ่งกว่าสิ่งเหล่านี้อีก
The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.
สิ่งน่าสะอิดสะเอียนประการที่สามถูกแสดงไว้โดย “พวกผู้หญิงกำลังร้องไห้ให้แก่ทัมมุส” แต่ยังมีสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่ใหญ่ยิ่งกว่านั้นอีก เพราะสิ่งน่าสะอิดสะเอียนประการที่สี่ชี้ให้เห็นถึงผู้นำจำนวนยี่สิบห้าคนที่กำลังนมัสการดวงอาทิตย์ โดยหันหลังให้พระวิหาร
In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.
ในการพึงรังเกียจประการที่สี่ ได้มีคำประกาศว่า “พวกผู้เฒ่า” “ได้กระทำให้แผ่นดินเต็มไปด้วยความทารุณ และได้กลับมายั่วยุเราให้โกรธอีก: และดูเถิด เขาทั้งหลายเอากิ่งไม้มาจ่อที่จมูกของตน” “วันแห่งการยั่วยุ” คือวันที่พันธกิจแห่งพระพิโรธของพระเจ้าเริ่มต้นขึ้น ดังที่ได้เกิดขึ้นกับอิสราเอลโบราณเมื่อพวกเขาปฏิเสธข่าวสารของโยชูวาและคาเลบเกี่ยวกับแผ่นดินแห่งพระสัญญา การปฏิเสธข่าวสารแห่งการประทับตราเป็นเครื่องหมายว่าถ้วยแห่งความชั่วช้าครบบริบูรณ์แล้วสำหรับเยรูซาเล็ม โยชูวาและคาเลบเป็นภาพแทนของคนกลุ่มเล็กน้อย ผู้ซึ่งเป็นชนส่วนน้อยที่สัตย์ซื่อ กำลังถอนหายใจและร้องคร่ำครวญเพราะสิ่งพึงรังเกียจทั้งหลายที่มีอยู่ในคริสตจักรและในแผ่นดิน
Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.
แล้วโมเสสกับอาโรนก็ซบหน้าลงต่อหน้าชุมนุมชนทั้งหมดของประชาคมชนชาติอิสราเอล และโยชูวาบุตรนูนกับคาเลบบุตรเยฟุนเนห์ ผู้เป็นคนในพวกที่ไปสอดแนมแผ่นดินนั้น ได้ฉีกเสื้อผ้าของตน และกล่าวแก่ชุมนุมชนทั้งหมดของชนชาติอิสราเอลว่า “แผ่นดินซึ่งเราได้ผ่านเข้าไปสอดแนมนั้น เป็นแผ่นดินที่ดีอย่างยิ่ง หากพระยาห์เวห์ทรงพอพระทัยในเรา พระองค์จะทรงพาเราเข้าไปในแผ่นดินนี้ และจะประทานแผ่นดินนั้นแก่เรา เป็นแผ่นดินที่มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลบริบูรณ์ เพียงแต่อย่ากบฏต่อพระยาห์เวห์ และอย่ากลัวประชาชนในแผ่นดินนั้นเลย เพราะเขาทั้งหลายจะเป็นดั่งอาหารของเรา ที่กำบังป้องกันของเขาได้พรากไปจากเขาแล้ว และพระยาห์เวห์ทรงสถิตอยู่กับเรา อย่ากลัวเขาเลย” แต่ชุมนุมชนทั้งหมดกลับกล่าวให้เอาหินขว้างเขาทั้งสองเสีย และพระสิริของพระยาห์เวห์ได้ปรากฏ ณ พลับพลาแห่งชุมนุมชน ต่อหน้าชนชาติอิสราเอลทั้งหมด และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ชนชาตินี้จะยั่วยุเรานานเท่าใด? และจะอีกนานเพียงใดกว่าที่เขาจะเชื่อเรา ทั้ง ๆ ที่มีหมายสำคัญทั้งสิ้นซึ่งเราได้สำแดงท่ามกลางพวกเขา? เราจะลงโทษเขาด้วยโรคระบาด และจะตัดเขาออกจากมรดก และเราจะกระทำให้เจ้ากลายเป็นชนชาติที่ใหญ่กว่าและมีกำลังยิ่งกว่าเขาทั้งหลาย” กันดารวิถี 14:5–12
The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.
“การยั่วยุ” ที่พวกกบฏได้ก่อขึ้นในพระธรรมกันดารวิถี และในพระธรรมเอเสเคียลด้วยนั้น มีพื้นฐานอยู่บนการที่พวกกบฏปฏิเสธที่จะยอมรับ “หมายสำคัญ” ที่ได้สำแดงออกแล้ว “หมายสำคัญ” ที่ถูกปฏิเสธในสมัยของโมเสส คือ “หมายสำคัญ” ที่เป็นแบบอย่างแห่งการสำแดงฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ อิสราเอลโบราณได้ยั่วยุพระเจ้าโดยการปฏิเสธ “หมายสำคัญ” แห่งการสำแดงฤทธิ์อำนาจของพระองค์ในประวัติศาสตร์รากฐานของพวกเขา ในเวลาแห่งการประทับตราของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน อิสราเอลสมัยใหม่ก็ปฏิเสธด้วยเช่นกัน (หันหลังให้) ต่อประวัติศาสตร์รากฐานนั้นเองซึ่งถูกกำหนดให้เป็น “หมายสำคัญ” ที่จะทำให้พวกเขา “ตระหนักรู้” ถึงการเกิดซ้ำของประวัติศาสตร์แห่งเสียงร้องเที่ยงคืน ซึ่งถูกทำให้เกิดขึ้นซ้ำอีกในวาระสุดท้าย.
God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.
พระเจ้าทรงยอมให้บรรดาผู้กบฏได้เห็นการปรากฏซ้ำอีกครั้งแห่งฤทธานุภาพของพระเจ้า เพราะการปรากฏซ้ำแห่งฤทธานุภาพของพระเจ้านั้นมิได้เป็นเพียงฝนชุกปลายฤดูเท่านั้น หากยังเป็นความจริงซึ่งคงจะช่วยพวกเขาให้รอดได้ หากพวกเขาจะได้อยู่ท่ามกลางบรรดาผู้ที่รักความจริงด้วย
The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.
การระบุว่าสิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งสี่ประการในเอเสเคียลบทที่แปดเป็นสัญลักษณ์ของคนอัดเวนตีสสายเลาดีเซียทั้งสี่ชั่วอายุคน เป็นส่วนหนึ่งของข่าวสารที่ถูกเปิดผนึกโดยสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ในวาระสุดท้าย ชั่วอายุคนแรกเริ่มต้นขึ้นที่การกบฏในปี 1863 และยี่สิบห้าปีต่อมา ในปี 1888 การกบฏซึ่งเป็นเครื่องหมายแห่งการเริ่มต้นของชั่วอายุคนที่สอง พร้อมด้วยสัญลักษณ์ของห้องลับ ก็มาถึง สามสิบเอ็ดปีต่อมา ในปี 1919 การตีพิมพ์หนังสือของ W. W. Prescott ที่มีชื่อว่า, The Doctrine of Christ, เป็นเครื่องหมายแห่งการเริ่มต้นของชั่วอายุคนที่สาม ซึ่งเอเสเคียลได้พรรณนาไว้ด้วยภาพของบรรดาสตรีที่ร่ำไห้ถึงทัมมูส และสามสิบแปดปีหลังจากนั้น ในปี 1957 พร้อมกับการตีพิมพ์หนังสือ, Questions on Doctrine, ชั่วอายุคนที่สี่ก็มาถึง ซึ่งระบุถึงช่วงเวลาที่พวกกบฏจะหันมาต่อต้านข่าวสารแห่งการประทับตราซึ่งขึ้นมาจากทิศตะวันออก และนมัสการดวงอาทิตย์
We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.
เราจะเริ่มพิจารณากบฏรุ่นที่สองของลัทธิแอ๊ดเวนติสต์แบบเลาดีเซีย ซึ่งมาถึงยังการประชุมใหญ่แห่งมินนีแอโพลิสในปี 1888 เป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องจดจำว่า สิ่งน่าสะอิดสะเอียนทั้งสี่ประการของเอเสเคียลล้วนเกิดขึ้นในกรุงเยรูซาเล็ม แม้ว่าสิ่งเหล่านั้นจะเป็นภาพแทนของประวัติศาสตร์แห่งการกบฏที่ดำเนินไปเป็นลำดับ แต่ก็ยังคงกล่าวถึงกบฏที่เกิดขึ้นภายในนครซึ่งเป็นภาพแทนของลัทธิแอ๊ดเวนติสต์แบบเลาดีเซียในยุคสุดท้ายเสมอ
“As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.
“ในฐานะที่เป็นหมายสำคัญประการหนึ่งแห่งการพินาศของกรุงเยรูซาเล็ม พระคริสต์ได้ตรัสไว้ว่า ‘จะมีผู้พยากรณ์เท็จเป็นอันมากเกิดขึ้น และจะล่อลวงคนเป็นอันมาก’ ผู้พยากรณ์เท็จเหล่านั้นได้เกิดขึ้นจริง ล่อลวงประชาชน และชักนำคนเป็นอันมากเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร พวกนักมายากลและคนทรง อ้างว่าตนมีอำนาจอัศจรรย์ ได้ชักนำประชาชนให้ติดตามตนเข้าไปในที่สงัดแห่งภูเขา แต่คำพยากรณ์นี้ได้ตรัสไว้สำหรับยุคสุดท้ายด้วย หมายสำคัญนี้ถูกประทานไว้ให้เป็นสัญญาณแห่งการเสด็จมาครั้งที่สอง แม้ในบัดนี้ พระคริสต์เทียมเท็จและผู้พยากรณ์เท็จก็กำลังสำแดงหมายสำคัญและการอัศจรรย์ต่าง ๆ เพื่อชักจูงเหล่าสาวกของพระองค์ เรามิได้ยินเสียงร้องนั้นหรือว่า ‘ดูเถิด พระองค์ทรงอยู่ในถิ่นทุรกันดาร’? มิใช่หรือว่าคนนับพันได้ออกไปยังถิ่นทุรกันดารด้วยความหวังว่าจะได้พบพระคริสต์? และจากการชุมนุมนับพันแห่งที่ผู้คนอ้างว่ากำลังมีความสัมพันธ์กับวิญญาณของผู้ล่วงลับอยู่ บัดนี้มิได้มีเสียงเรียกดังขึ้นหรือว่า ‘ดูเถิด พระองค์ทรงอยู่ในห้องลับ’? นี่เองคือคำอ้างที่ลัทธิทรงวิญญาณเสนอขึ้น แต่พระคริสต์ตรัสว่าอย่างไร? ‘อย่าได้เชื่อเลย เพราะว่าฟ้าแลบออกจากทิศตะวันออก ส่องไปจนถึงทิศตะวันตกฉันใด การเสด็จมาของบุตรมนุษย์ก็จะเป็นฉันนั้น’” The Desire of Ages, 631.
The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.
ห้องลับทั้งหลายเป็นสัญลักษณ์ของลัทธิทรงเจ้าเข้าผี และสิ่งน่าสะอิดสะเอียนประการที่สองในเอเสเคียลบทที่แปดนั้นเกิดขึ้นภายในพระวิหาร ที่ซึ่งรูปเคารพฝ่ายโลกได้ถูกแขวนไว้อย่างลับ ๆ บนผนังทั้งหลาย
So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.
ข้าพเจ้าจึงเข้าไปและเห็น และดูเถิด มีรูปสัตว์เลื้อยคลานทุกชนิด และสัตว์อันน่าสะอิดสะเอียนทั้งหลาย และบรรดารูปเคารพทั้งสิ้นแห่งพงศ์พันธุ์อิสราเอล วาดไว้ทั่วผนังโดยรอบ และเบื้องหน้าสิ่งเหล่านั้นมีชายเจ็ดสิบคนจากบรรดาผู้อาวุโสแห่งพงศ์พันธุ์อิสราเอลยืนอยู่ และยาอาซันยาห์บุตรชาฟานยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา แต่ละคนถือกระถางธูปไว้ในมือ และควันเครื่องหอมก้อนหนาทึบลอยขึ้น แล้วพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย เจ้าได้เห็นหรือไม่ว่าบรรดาผู้อาวุโสแห่งพงศ์พันธุ์อิสราเอลกระทำสิ่งใดในที่มืด แต่ละคนอยู่ในห้องแห่งรูปภาพของตน? เพราะเขาทั้งหลายกล่าวว่า พระยาห์เวห์มิได้ทอดพระเนตรเห็นเรา พระยาห์เวห์ทรงละทิ้งแผ่นดินโลกเสียแล้ว เอเสเคียล 8:10–12
Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.
เอเสเคียลเห็น “บรรดารูปเคารพของวงศ์วานอิสราเอล ซึ่งเขียนไว้บนผนัง” ของสถานนมัสการ แต่เขาได้รับการบอกกล่าวอย่างชัดเจนว่าการกบฏนี้ก็กำลังเกิดขึ้นภายใน “ห้องแห่งมโนภาพ” ของพวกผู้เฒ่าแต่ละคนด้วย การกบฏภายในพระวิหารตามตัวอักษรนั้นชี้ให้เห็นถึงการกบฏภายในพระวิหารของมนุษย์.
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.
“ในการชำระพระวิหารให้สะอาดจากบรรดาผู้ซื้อและผู้ขายของโลกนั้น พระเยซูทรงประกาศพันธกิจของพระองค์ในการชำระจิตใจให้พ้นจากมลทินแห่งบาป—จากความปรารถนาฝ่ายโลก ตัณหาเห็นแก่ตน นิสัยชั่วร้ายทั้งหลายซึ่งทำให้จิตวิญญาณเสื่อมทราม มาลาคี 3:1–3 อ้างอิง” ผู้พึงปรารถนาแห่งปวงชน, 161.
The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.
สิ่งน่าสะอิดสะเอียนประการที่สองเป็นภาพแทนของการสำแดงความอธรรม ทั้งภายในคริสตจักร และภายในจิตใจของพวกผู้ใหญ่ที่ควรจะเป็นผู้พิทักษ์คริสตจักร ความอธรรมที่ปรากฏให้เห็น ณ ที่นั้นคือความอธรรมแห่งลัทธิผีปิศาจ ในสมัยของโนอาห์ เมื่อความคิดคำนึงทุกประการแห่งจิตใจของมนุษย์ล้วนชั่วร้าย ชาวโลกก่อนน้ำท่วมก็ได้ทำบาปชั่วจนเต็มขนาดแล้ว
And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.
และพระเจ้าทรงเห็นว่าความชั่วร้ายของมนุษย์มีมากบนแผ่นดินโลก และความคิดทั้งสิ้นแห่งใจของเขาล้วนเป็นความชั่วอยู่เสมอ Genesis 6:5.
The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.
คนรุ่นที่สองชี้ให้เห็นว่า ลัทธิทรงวิญญาณได้แทรกเข้าสู่ทั้งบรรดาผู้นำแห่งกรุงเยรูซาเล็ม และเข้าสู่โครงสร้างองค์กรของแอ๊ดเวนตีสแบบเลาดีเซียด้วย สิ่งที่ “พวกผู้ใหญ่แห่งวงศ์วานอิสราเอล” ได้กระทำ “ในที่มืด” “ใน” “ห้องแห่ง” “ภาพลวง” ของตน บ่งชี้ว่า “ความนึกคิดทุกประการแห่งความคิดใน” ใจของพวกเขา “ล้วนแต่ชั่วร้ายอยู่เสมอ” ซิสเตอร์ไวท์กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า การทำลายกรุงเยรูซาเล็มเป็นภาพแทนของอวสานของโลก และคำพยานเรื่องน้ำท่วมโลกในสมัยของโนอาห์ก็เป็นภาพแทนของอวสานของโลกด้วย ในวาระสุดท้าย ผู้ที่ปฏิเสธการได้รับการชำระให้บริสุทธิ์โดยความจริง ย่อมถูกลัทธิทรงวิญญาณครอบงำ ดังที่แสดงไว้โดยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนประการที่สองในเอเสเคียลบทที่แปด
The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.
สิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนประการที่สองในพระธรรมเอเสเคียลเป็นตัวแทนของการกบฏซึ่งมาถึงในปี 1888 และกลายเป็นสัญลักษณ์ของชนรุ่นที่สอง แต่ยิ่งไปกว่านั้น ปี 1888 และทุกสิ่งที่ปีนั้นเป็นตัวแทน หรือซึ่งถูกเป็นตัวแทนโดยปีนั้น ได้ถูกทำซ้ำอีกครั้งในวันที่ 11 กันยายน 2001 ซิสเตอร์ไวท์ได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ในปี 1888 ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ในพระธรรมวิวรณ์บทที่สิบแปดได้ลงมา และด้วยเหตุนี้ ประวัติศาสตร์ดังกล่าวจึงเป็นตัวแทนของเวลาที่อาคารใหญ่โตแห่งมหานครนิวยอร์กจะถูกทลายลงด้วยการแตะต้องจากพระเจ้า และพระธรรมวิวรณ์ บทที่ 18 ข้อ 1 ถึง 3 จะต้องสำเร็จเป็นจริง.
“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.
“ความไม่เต็มใจที่จะละทิ้งความคิดเห็นที่มีอยู่ก่อนแล้ว และที่จะยอมรับความจริงนี้ เป็นรากฐานของการต่อต้านส่วนใหญ่ซึ่งได้แสดงออกที่มินนิอาโปลิสต่อข่าวสารขององค์พระผู้เป็นเจ้าผ่านทางพี่น้องแวกโกเนอร์และโจนส์ โดยการปลุกเร้าการต่อต้านนั้น ซาตานจึงประสบความสำเร็จในการกีดกันประชากรของเราออกไปจากฤทธิ์อำนาจพิเศษของพระวิญญาณบริสุทธิ์ ซึ่งพระเจ้าทรงปรารถนาอย่างยิ่งที่จะประทานแก่พวกเขา ศัตรูได้ขัดขวางพวกเขาไม่ให้ได้รับประสิทธิภาพซึ่งอาจเป็นของพวกเขาในการนำความจริงไปสู่โลก ดังที่เหล่าอัครทูตได้ประกาศหลังจากวันเพ็นเทคอสต์ แสงสว่างซึ่งจะส่องให้ทั่วทั้งแผ่นดินโลกด้วยพระสิริของมันนั้น ได้ถูกต่อต้าน และโดยการกระทำของพี่น้องของเราเอง จึงได้ถูกกันไว้จากโลกเป็นอันมาก” Selected Messages, book 1, 235.
The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.
ประวัติศาสตร์ของปี 1888 ได้จัดเตรียมแบบอย่างของการปฏิเสธข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดูซึ่งมาถึงเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2001 ไว้ ปี 1888 เป็นสัญลักษณ์ของแอดเวนติสม์แบบเลาดีเซียรุ่นที่สอง ซึ่งถูกแทนโดยสิ่งน่าสะอิดสะเอียนประการที่สองของเอเสเคียล และประวัติศาสตร์ภายในนั้นชี้ให้เห็นถึงการกบฏซึ่งมีพวกผู้อาวุโสเจ็ดสิบคนในเอเสเคียลเป็นแบบอย่าง การกบฏของพวกเขาเป็นภาพแทนของลัทธิทรงเจ้าเข้าผี และคู่ขนานกับถ้วยแห่งเวลาทดลองที่เต็มบริบูรณ์ในสมัยของโนอาห์ การปฏิเสธข่าวสารนั้นเป็นภาพประกอบของการที่ผู้นำปฏิเสธข่าวสารแห่งฝนชุกปลายฤดู ซึ่งมีไว้เพื่อระบุถึงการมาถึงของวิบัติประการที่สามแห่งอิสลาม
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
“ฝนชุกปลายฤดูจะตกลงเหนือประชากรของพระเจ้า ทูตสวรรค์ผู้ทรงอานุภาพองค์หนึ่งจะลงมาจากสวรรค์ และทั่วทั้งพิภพจะสว่างไสวด้วยรัศมีของท่าน” Review and Herald, April 21, 1891.
The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.
ผู้นำทั้งหลายที่ในปี 1888 ได้ปฏิเสธข่าวสารนั้น เป็นภาพเล็งถึงการปฏิเสธข่าวสารของศาสนาอิสลามในวันที่ 11 กันยายน 2001 แต่พระเจ้าทรงมุ่งหมายจะทรงให้เกิดการสำแดงฤทธิ์เดชอย่างหนึ่ง ซึ่งบรรดาผู้นำเหล่านั้นจะได้เห็นในฐานะส่วนหนึ่งแห่งการพิพากษาของพระองค์ที่ทรงมีต่อพวกเขา การสำแดงแห่งฤทธิ์เดชของฝนชุกปลายนั้นเกิดขึ้นเมื่อสิ้นสุดช่วงเวลาแห่งการประทับตรา มันเริ่มต้นในวันที่ 11 กันยายน 2001 แต่ไปถึงจุดสุดยอดเมื่อสิ้นสุดสามวันครึ่งแห่งวิวรณ์บทที่สิบเอ็ด เมื่อ “แผ่นดินไหวใหญ่” มาถึง
The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.
ข่าวสารแห่งปี 1888 คือข่าวสารถึงคริสตจักรเลาดีเซีย เป็นเสียงเรียกครั้งสุดท้ายสำหรับประชากรซึ่งเคยได้รับการทรงเลือกมาก่อน ผู้ซึ่งในขณะนั้นกำลังอยู่ในกระบวนการถูกทรงข้ามผ่านไป.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
“ข่าวสารซึ่งได้ประทานแก่เราโดยผ่าน A. T. Jones และ E. J. Waggoner นั้น เป็นข่าวสารของพระเจ้าถึงคริสตจักรเลาดีเซีย และวิบัติจะมีแก่ผู้ใดก็ตามที่ปฏิญาณว่าตนเชื่อความจริง แต่กระนั้นกลับไม่สะท้อนรัศมีที่พระเจ้าประทานนั้นไปยังผู้อื่น” The 1888 Materials, 1053.
The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.
ข่าวสารแห่งปี 1888 เป็นตัวแทนของข่าวสารที่ระบุว่า เมื่ออาคารใหญ่ทั้งหลายในนครนิวยอร์กถูกโค่นลงในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 จะต้องมีการประกาศคำพยานอันตรงไปตรงมาแก่คริสตจักรเลาดีเซีย และคำพยานอันตรงไปตรงมานั้นคือข่าวสารเรื่องอิสลามแห่งวิบัติประการที่สาม ซึ่งเมื่อพัดเป่าลงบนชนชาติที่ได้ถอยหลังจากความเชื่อแล้ว ก็มีอำนาจที่จะทำให้พวกเขากลับมีชีวิตขึ้นมาเป็นกองทัพใหญ่ยิ่ง
“A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’
“ต้องมีการเป็นพยานอย่างตรงไปตรงมาต่อคริสตจักรและสถาบันทั้งหลายของเรา เพื่อปลุกบรรดาผู้ที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น”
“When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.
“เมื่อพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้รับความเชื่อและการเชื่อฟัง ก็จะมีความก้าวหน้าอย่างมั่นคง ให้เราบัดนี้มองเห็นความจำเป็นอันใหญ่หลวงของเรา องค์พระผู้เป็นเจ้ายังไม่อาจทรงใช้เราได้ จนกว่าพระองค์จะทรงเป่าลมหายใจแห่งชีวิตเข้าสู่กระดูกแห้งเหล่านั้น ข้าพเจ้าได้ยินถ้อยคำที่กล่าวว่า ‘หากปราศจากการเคลื่อนไหวอันลึกซึ้งของพระวิญญาณของพระเจ้าที่กระทำต่อจิตใจ หากปราศจากอิทธิพลที่ประทานชีวิตของพระวิญญาณนั้น ความจริงก็กลายเป็นเพียงตัวอักษรที่ตายแล้ว’” Review and Herald, November 18, 1902.
1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.
ปี 1888 เป็นจุดเริ่มต้นของยุคที่สองของแอ๊ดเวนติสม์ แต่ขณะเดียวกันก็ได้จัดเตรียมแนวคำพยากรณ์ที่สอดคล้องกับวาระสุดท้ายไว้ด้วย เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2001 พระเจ้าทรงนำประชากรที่เลือกยอมรับว่าการโจมตีของศาสนาอิสลามต่อสัตว์ร้ายแห่งแผ่นดินโลกนั้นเป็นความสำเร็จสมจริงของคำพยากรณ์ ให้กลับไปสู่ทางเก่า ๆ ประชากรของพระเจ้าจำเป็นต้องหวนกลับไปหามณีล้ำค่าของวิลเลียม มิลเลอร์ และได้รับการสั่งสอนในความจริงพื้นฐานต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงความสำเร็จสมจริงของวิบัติครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สอง อันเป็นสิ่งที่ยืนยันการมาถึงของวิบัติครั้งที่สามในเวลานั้นด้วย เมื่อคนเหล่านั้นกลับไปสู่ทางเก่า ๆ เหล่านั้นแล้ว พวกเขาก็ได้รับการทรงนำให้เห็นถึงความศักดิ์สิทธิ์ของศิลาสองแผ่นของฮาบากุก
The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.
การกบฏในปี 1863 ต่อศิลาสองแผ่นของฮาบากุก ซึ่งเป็นอัญมณีของมิลเลอร์และเป็นรากฐานของแอ๊ดเวนตีสด้วยนั้น เป็นแบบอย่างของการกบฏที่ได้เกิดซ้ำอีกครั้งในวันที่ 11 กันยายน 2001; เพราะว่าผู้นำของแอ๊ดเวนตีสแบบเลาดีเซียได้รับโอกาสอีกครั้งหนึ่งที่จะธำรงรักษาอัญมณีของมิลเลอร์ไว้ หรือปฏิเสธอัญมณีเหล่านั้น คนทั้งสี่ชั่วอายุแห่งแอ๊ดเวนตีสที่ถูกนำเสนอไว้ในเอเสเคียลบทที่แปด ก็เป็นตัวแทนของการกบฏของแอ๊ดเวนตีสแบบเลาดีเซียในวันที่ 11 กันยายน 2001 ด้วยเช่นกัน
We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.
เราจะดำเนินการต่อไปในการระบุชนรุ่นที่สองของลาวดิเซียแอดเวนติสม์ในบทความถัดไป.
“God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.
“พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ขึ้นพร้อมด้วยความรักความผูกพันที่สามารถโอบรับความเป็นจริงอันเป็นนิรันดร์ได้ ความรักความผูกพันเหล่านี้พึงได้รับการรักษาไว้ให้บริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ ปราศจากความเป็นฝ่ายโลกทั้งสิ้น แต่มนุษย์ได้ละทิ้งนิรันดรภาพออกไปจากการคำนึงของตน พระเจ้า ผู้ทรงเป็นอัลฟาและโอเมกา ผู้ทรงเป็นปฐมและอวสาน พระองค์ผู้ทรงถือรักษาชะตากรรมของทุกดวงวิญญาณไว้ในพระหัตถ์ ได้ถูกลืมเลือนเสียแล้ว มนุษย์ทั้งหลายที่คิดว่าตนมีฤทธิ์อำนาจในความรู้นั้น ได้ปล่อยตนเองให้ตกต่ำลงสู่ระดับต่ำที่สุดในสายพระเนตรของพระเจ้า”
“The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.
“จิตใจของมนุษย์ได้กลายเป็นฝ่ายโลกไปแล้ว แทนที่จะสำแดงรอยประทับแห่งพระลักษณะของพระเจ้า กลับสำแดงรอยประทับแห่งความเป็นมนุษย์ ภายในห้องหับของมันปรากฏภาพพจน์แห่งแผ่นดินโลก การประพฤติอันเสื่อมทรามซึ่งแพร่หลายในสมัยของโนอาห์ จนทำให้บรรดาผู้คนในยุคนั้นพ้นจากความหวังแห่งความรอด บัดนี้ก็ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบัน” Signs of the Times, December 18, 1901.