The triple application of Elijah identified that in the last days there would be an Elijah at the beginning of the last days and at the ending of the last days. The “last days” are the days of judgment, which is progressive and divided into two types of judgment. The investigative judgment which began in the beginning of the last days, and the executive judgment which takes place in the ending of the last days. The triple application of Elijah is primarily representing the history of the executive judgment which begins at the soon-coming Sunday law.
การประยุกต์ใช้เอลียาห์ทั้งสามประการได้ชี้ให้เห็นว่า ในยุคสุดท้ายจะมีเอลียาห์คนหนึ่งในตอนต้นของยุคสุดท้าย และอีกคนหนึ่งในตอนปลายของยุคสุดท้าย “ยุคสุดท้าย” คือวันเวลาแห่งการพิพากษา ซึ่งดำเนินไปอย่างเป็นลำดับและแบ่งออกเป็นการพิพากษาสองประเภท คือ การพิพากษาเชิงสืบสวน ซึ่งเริ่มขึ้นในตอนต้นของยุคสุดท้าย และการพิพากษาเชิงบังคับโทษ ซึ่งเกิดขึ้นในตอนปลายของยุคสุดท้าย การประยุกต์ใช้เอลียาห์ทั้งสามประการนั้น โดยสำคัญแล้ว เป็นภาพแทนของประวัติศาสตร์แห่งการพิพากษาเชิงบังคับโทษ ซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงนั้นเริ่มมีผลบังคับใช้
The investigative judgment is restricted to those who have made a profession to be a follower of God, primarily by direct profession, but also in a minority of occurrences by an indirect profession of lifestyle.
การพิพากษาเพื่อการสืบสวนนั้นจำกัดอยู่เฉพาะผู้ที่ได้ประกาศตนว่าเป็นผู้ติดตามของพระเจ้า โดยหลักแล้วผ่านการประกาศตนโดยตรง แต่ในบางกรณีส่วนน้อยก็ผ่านการประกาศตนโดยอ้อมด้วยวิถีชีวิต.
(For not the hearers of the law are just before God, but the doers of the law shall be justified. For when the Gentiles, which have not the law, do by nature the things contained in the law, these, having not the law, are a law unto themselves: Which show the work of the law written in their hearts, their conscience also bearing witness, and their thoughts the mean while accusing or else excusing one another.) Romans 2:13–15.
(เพราะว่าผู้ที่เพียงฟังพระราชบัญญัติมิใช่ผู้ชอบธรรมจำเพาะพระพักตร์พระเจ้า แต่ผู้ที่ประพฤติตามพระราชบัญญัติต่างหากที่จะได้รับการทรงถือว่าชอบธรรม เพราะเมื่อบรรดาคนต่างชาติซึ่งไม่มีพระราชบัญญัติ ได้กระทำสิ่งที่มีอยู่ในพระราชบัญญัติโดยธรรมชาติ คนเหล่านี้แม้ไม่มีพระราชบัญญัติ ก็เป็นพระราชบัญญัติแก่ตนเอง ซึ่งแสดงว่ากิจแห่งพระราชบัญญัตินั้นจารึกอยู่ในใจของเขา โดยที่มโนธรรมของเขาก็เป็นพยานด้วย และความคิดของเขาในระหว่างนั้นก็กล่าวโทษหรือแก้ตัวแก่กันและกัน) โรม 2:13–15
The investigative judgment has two primary divisions, for it began with the investigation of the lives of the dead (from the days of Adam onward), who had professed to believe in the true God, and on September 11, 2001, it began the process of the investigative “judgment of the living.” The investigative judgment has another division beyond dead to living, for judgment begins with God’s house, and in the last days God’s house is Laodicean Adventism. Once the judgment of God’s house concludes at the soon-coming Sunday law, then God’s other flock that are then in Babylon are judged.
การพิพากษาเพื่อการไต่สวนมีสองภาคหลัก เพราะได้เริ่มต้นด้วยการไต่สวนชีวิตของบรรดาผู้ตาย (ตั้งแต่สมัยของอาดัมเป็นต้นมา) ผู้ซึ่งได้ประกาศตนว่าเชื่อในพระเจ้าที่แท้จริง และในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 การนั้นได้เริ่มกระบวนการแห่ง “การพิพากษาของผู้มีชีวิต” เพื่อการไต่สวน การพิพากษาเพื่อการไต่สวนยังมีอีกภาคหนึ่งนอกเหนือจากผู้ตายไปสู่ผู้มีชีวิต เพราะการพิพากษาเริ่มต้นที่ครอบครัวของพระเจ้า และในวาระสุดท้าย ครอบครัวของพระเจ้าคือแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซีย เมื่อการพิพากษาครอบครัวของพระเจ้าสิ้นสุดลง ณ กฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึงแล้ว ฝูงแกะอื่นของพระเจ้าซึ่งขณะนั้นอยู่ในบาบิโลนก็จะถูกพิพากษา.
The executive judgment is God’s punishment upon those who rejected His offer of salvation. The executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. The United States will then have filled up its cup of wrath, which is also the cup of its probationary time, and national apostasy will be followed by national ruin. Every nation on planet earth will follow the example of the United States in enforcing a Sunday law, and each of those nations will then fill up their cups and also suffer national ruin.
การพิพากษาเชิงบังคับคือการลงโทษของพระเจ้าที่มีต่อบรรดาผู้ซึ่งปฏิเสธข้อเสนอแห่งความรอดของพระองค์ การพิพากษาเชิงบังคับเริ่มต้นขึ้นเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้านั้นมีผลบังคับใช้ ในเวลานั้นสหรัฐอเมริกาจะได้ทำให้ถ้วยแห่งพระพิโรธของตนเต็มบริบูรณ์ ซึ่งก็คือถ้วยแห่งเวลาแห่งการทดลองของตนด้วย และการละทิ้งความเชื่อของชาติจะตามมาด้วยความพินาศของชาติ ทุกประชาชาติบนโลกจะดำเนินตามแบบอย่างของสหรัฐอเมริกาในการบังคับใช้กฎหมายวันอาทิตย์ และแต่ละประชาชาติเหล่านั้นก็จะทำให้ถ้วยของตนเต็มบริบูรณ์และประสบความพินาศของชาติเช่นเดียวกัน
“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.
“เมื่ออเมริกา แผ่นดินแห่งเสรีภาพทางศาสนา จะรวมตัวกับสันตะสำนักในการบังคับมโนธรรมและข่มบังคับมนุษย์ให้ถวายเกียรติแก่วันสะบาโตเทียมเท็จ ประชาชนของทุกประเทศทั่วพิภพจะถูกชักนำให้ดำเนินตามแบบอย่างของนาง” Testimonies, เล่ม 6, หน้า 18.
The executive judgment is also divided into two parts. From the Sunday law in the United States until human probation closes when Michael stands up, God’s judgments are mixed with mercy, but when Michael stands up, God’s wrath, as represented by the pouring out of the seven last plagues, contains no mercy. During the period of the Sunday law crisis the executive judgments upon men and nations will be mixed with mercy, for there will still be some in Babylon that are then being given opportunity to understand the distinction between the worship of Sabbath and Sunday.
การพิพากษาภาคปฏิบัติก็ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนเช่นกัน ตั้งแต่กฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกาจนถึงเวลาที่การทดลองของมนุษย์สิ้นสุดลงเมื่อมีคาเอลลุกขึ้น การพิพากษาของพระเจ้าจะเจือด้วยพระเมตตา แต่เมื่อมีคาเอลลุกขึ้น พระพิโรธของพระเจ้า ดังที่แสดงโดยการเทออกแห่งภัยพิบัติสุดท้ายทั้งเจ็ด จะปราศจากพระเมตตา ในช่วงเวลาวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์ การพิพากษาภาคปฏิบัติที่ตกแก่ผู้คนและบรรดาประชาชาติจะเจือด้วยพระเมตตา เพราะยังจะมีบางคนในบาบิโลนซึ่งในขณะนั้นกำลังได้รับโอกาสให้เข้าใจความแตกต่างระหว่างการนมัสการวันสะบาโตกับวันอาทิตย์
“Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.
“โอ หนอ ขอให้ประชาชนรู้จักเวลาแห่งการเยี่ยมเยียนของตนเถิด! ยังมีคนเป็นอันมากที่ยังไม่ได้ยินความจริงซึ่งเป็นบททดสอบสำหรับเวลานี้ ยังมีคนเป็นอันมากที่พระวิญญาณของพระเจ้ากำลังทรงรบเร้าอยู่ เวลาที่การพิพากษาอันทำลายล้างของพระเจ้ามาถึงนั้น เป็นเวลาแห่งพระเมตตาสำหรับผู้ที่ไม่เคยมีโอกาสเรียนรู้ว่าความจริงคืออะไร องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงทอดพระเนตรพวกเขาด้วยความอ่อนโยน พระทัยแห่งพระเมตตาของพระองค์ทรงหวั่นไหว และพระหัตถ์ของพระองค์ยังคงเหยียดออกเพื่อช่วยให้รอด ขณะที่ประตูกำลังปิดลงสำหรับผู้ที่ไม่ยอมเข้าไป”
“The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.
“พระเมตตาของพระเจ้าปรากฏให้เห็นในความอดกลั้นพระทัยอันยาวนานของพระองค์ พระองค์ทรงยับยั้งการพิพากษาของพระองค์ไว้ กำลังทรงรอคอยให้ข่าวสารแห่งคำเตือนได้ถูกประกาศแก่ทุกคน โอ หากประชากรของเราจะรู้สึกตามที่ควรถึงความรับผิดชอบซึ่งวางอยู่บนพวกเขาในการมอบข่าวสารแห่งพระเมตตาครั้งสุดท้ายแก่โลกแล้ว งานอันน่าอัศจรรย์เพียงใดจะได้ถูกกระทำ!” Testimonies, เล่ม 9, 97.
The “time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” Those two “times” begin together when “the door is closed” upon Laodicean Adventists “who would not enter.”
“เวลาแห่งการพิพากษาทำลายของพระเจ้า คือเวลาแห่งพระเมตตาสำหรับบรรดาผู้ซึ่งไม่เคยมีโอกาสได้เรียนรู้ว่าความจริงคืออะไร” “เวลา” ทั้งสองนั้นเริ่มต้นขึ้นพร้อมกันเมื่อ “ประตูถูกปิด” ต่อหน้าชาวแอ๊ดเวนตีสต์แห่งเลาดีเซีย “ผู้ซึ่งไม่ยอมเข้าไป”
“I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.
“ข้าพเจ้าเห็นว่าวันสะบาโตอันบริสุทธิ์นั้นเป็น และจะเป็น กำแพงที่แบ่งแยกระหว่างอิสราเอลแท้ของพระเจ้ากับบรรดาผู้ไม่เชื่อ และว่าวันสะบาโตเป็นประเด็นสำคัญยิ่งที่จะรวมหัวใจของธรรมิกชนผู้เป็นที่รักของพระเจ้าซึ่งกำลังเฝ้าคอยอยู่ และหากผู้ใดเชื่อ และรักษาวันสะบาโต และได้รับพระพรที่มาพร้อมกับวันนั้น แล้วภายหลังกลับละทิ้งมันไป และฝ่าฝืนพระบัญญัติอันบริสุทธิ์ เขาทั้งหลายก็จะปิดประตูนครบริสุทธิ์ใส่ตนเองอย่างแน่นอนยิ่งพอ ๆ กับที่มีพระเจ้าผู้ทรงครอบครองอยู่ในสวรรค์เบื้องบน ข้าพเจ้าเห็นว่าพระเจ้าทรงมีบุตรทั้งหลายผู้ซึ่งยังไม่เห็นและไม่ได้รักษาวันสะบาโต พวกเขามิได้ปฏิเสธความสว่างเกี่ยวกับเรื่องนั้น และเมื่อเริ่มต้นเวลาแห่งความทุกข์ลำบาก พวกเราก็เปี่ยมล้นด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์เมื่อเราออกไปและประกาศเรื่องวันสะบาโตอย่างเต็มบริบูรณ์ยิ่งขึ้น สิ่งนี้ทำให้คริสตจักรและพวกแอ๊ดเวนตีสต์แต่ในนามโกรธเคือง เพราะพวกเขาไม่อาจหักล้างความจริงเรื่องวันสะบาโตได้ และในเวลานั้น ผู้ทรงเลือกสรรของพระเจ้าทุกคนก็มองเห็นอย่างชัดเจนว่าเรามีความจริง และพวกเขาก็ออกมาและทนต่อการข่มเหงร่วมกับเรา” A Word to the Little Flock, 18, 19.
The door is closed at the soon-coming Sunday law, making the period which precedes the Sunday law “the time” of God’s people’s “visitation.”
ประตูแห่งพระคุณจะถูกปิดลงเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์อันใกล้จะมาถึงมีผลบังคับใช้ ทำให้ช่วงเวลาก่อนหน้ากฎหมายวันอาทิตย์นั้นเป็น “เวลา” แห่ง “การเสด็จมาเยี่ยมเยียน” ของพระเจ้าต่อประชากรของพระองค์
How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Therefore will I give their wives unto others, and their fields to them that shall inherit them: for everyone from the least even unto the greatest is given to covetousness, from the prophet even unto the priest every one dealeth falsely. For they have healed the hurt of the daughter of my people slightly, saying, Peace, peace; when there is no peace. Were they ashamed when they had committed abomination? nay, they were not at all ashamed, neither could they blush: therefore shall they fall among them that fall: in the time of their visitation they shall be cast down, saith the Lord. Jeremiah 8:8–12.
พวกท่านกล่าวได้อย่างไรว่า ‘เรามีปัญญา และธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์อยู่กับเรา’? ดูเถิด แน่ทีเดียว พระองค์ทรงกระทำสิ่งนั้นโดยเปล่าประโยชน์ ปากกาของพวกธรรมาจารย์ก็เป็นสิ่งไร้ประโยชน์ พวกนักปราชญ์ต้องอับอาย พวกเขาพรั่นพรึงและถูกจับ ดูเถิด พวกเขาได้ปฏิเสธพระวจนะของพระยาห์เวห์ แล้วจะมีปัญญาอะไรอยู่ในพวกเขา? เพราะฉะนั้น เราจะยกภรรยาของพวกเขาให้แก่ผู้อื่น และทุ่งนาของพวกเขาให้แก่ผู้ที่จะรับเป็นมรดก เพราะว่าทุกคนตั้งแต่ผู้น้อยที่สุดจนถึงผู้ใหญ่ที่สุดต่างก็หมกมุ่นอยู่กับความโลภโมโทสัน ตั้งแต่ผู้เผยพระวจนะจนถึงปุโรหิต ทุกคนกระทำการอย่างหลอกลวง เพราะพวกเขาได้รักษาบาดแผลของธิดาแห่งชนชาติของเราอย่างผิวเผิน โดยกล่าวว่า ‘สันติภาพ สันติภาพ’ ทั้งที่ไม่มีสันติภาพเลย พวกเขาละอายหรือเมื่อได้กระทำสิ่งน่าสะอิดสะเอียน? เปล่าเลย พวกเขามิได้ละอายเลยแม้แต่น้อย และพวกเขาไม่อาจหน้าแดงได้ เพราะฉะนั้นพวกเขาจะล้มลงท่ามกลางผู้ที่ล้มลง ในเวลาที่เราลงโทษพวกเขา พวกเขาจะถูกเหวี่ยงให้ล้มลง พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ เยเรมีย์ 8:8–12
As with ancient Israel, so with modern Israel, they are both destroyed, for they knew not the time of their visitation. The time of God’s visitation for Laodicean Adventism began on September 11, 2001, and concludes at the soon coming Sunday law.
ดังเช่นอิสราเอลโบราณ ฉันใด อิสราเอลสมัยใหม่ก็ฉันนั้น ทั้งสองถูกทำลาย เพราะพวกเขาไม่รู้จักเวลาที่พระเจ้าทรงเยี่ยมเยียนตน เวลาที่พระเจ้าทรงเยี่ยมเยียนสำหรับแอ๊ดเวนตีสม์แห่งเลาดีเซียเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 และจะสิ้นสุดลงเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งจะมาถึงในไม่ช้านั้นมาถึง
And when he was come near, he beheld the city, and wept over it, Saying, If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, And shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation. Luke 19:41–44.
ครั้นเมื่อพระองค์เสด็จเข้ามาใกล้ พระองค์ทอดพระเนตรเห็นกรุงนั้นแล้วทรงพระกันแสงเพราะกรุงนั้น ตรัสว่า โอ หากแม้เจ้าเอง ในวันนี้ของเจ้า ได้รู้ถึงสิ่งซึ่งเป็นไปเพื่อสันติสุขของเจ้า! แต่บัดนี้สิ่งเหล่านั้นถูกปิดบังไว้จากตาของเจ้าแล้ว เพราะวันทั้งหลายจะมาถึงเจ้า เมื่อพวกศัตรูของเจ้าจะก่อเชิงเทินล้อมเจ้าไว้ จะโอบล้อมเจ้าไว้รอบด้าน และจะคุมเจ้าไว้ทุกด้าน และจะทำลายเจ้าจนราบกับพื้น ทั้งลูกหลานของเจ้าที่อยู่ภายในเจ้า และเขาทั้งหลายจะไม่เหลือศิลาก้อนหนึ่งซ้อนอยู่บนอีกก้อนหนึ่งในเจ้าเลย เพราะเจ้ามิได้รู้จักเวลาที่เจ้าได้รับการเยี่ยมเยียน Luke 19:41–44.
At the time of God’s visitation the wise and foolish are forever separated.
ในเวลาแห่งการเสด็จเยี่ยมเยียนของพระเจ้า ผู้มีปัญญาและผู้โง่เขลาจะถูกแยกออกจากกันเป็นนิตย์
“We know that unconsecrated Seventh-day Adventists, who have a knowledge of the truth, but who have linked themselves with worldlings will depart entirely from the faith, giving heed to seducing spirits. The enemy will gladly hold out inducements to them, to lead them to carry on a warfare against the people of God. But those who are true and steadfast will have a strong and powerful defense in God.” Manuscript Releases, volume 7, 186.
“เราทราบว่า เซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสที่ยังมิได้ถวายตัวอย่างบริบูรณ์ ผู้มีความรู้ในความจริง แต่ได้ผูกพันตนเข้ากับคนฝ่ายโลก จะละทิ้งความเชื่อไปโดยสิ้นเชิง โดยเอาใจใส่ต่อวิญญาณล่อลวง ศัตรูจะยินดีหยิบยื่นสิ่งจูงใจทั้งหลายแก่พวกเขา เพื่อนำพวกเขาให้ดำเนินสงครามต่อสู้กับประชากรของพระเจ้า แต่บรรดาผู้ที่สัตย์จริงและมั่นคงจะมีการป้องกันอันเข้มแข็งและทรงอานุภาพในพระเจ้า” Manuscript Releases, เล่ม 7, 186.
Their time of visitation began on September 11, 2001, as typified by the time of visitation upon the Protestant churches on August 11, 1840, and as the time of visitation had begun for ancient Israel when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ.
เวลาการพิพากษาเยี่ยมเยียนของพวกเขาได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ดังที่ได้ถูกเป็นแบบไว้โดยเวลาการพิพากษาเยี่ยมเยียนเหนือคริสตจักรโปรเตสแตนต์เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 และดังที่เวลาการพิพากษาเยี่ยมเยียนได้เริ่มต้นขึ้นสำหรับอิสราเอลโบราณ เมื่อพระวิญญาณบริสุทธิ์เสด็จลงมา ณ พิธีบัพติศมาของพระคริสต์
The executive judgment begins when the United States fills the cup of its probationary time at the soon coming Sunday law, which is also when the Laodicean Adventist church has filled their cup. Judgment begins with the house of God, and the cup of probationary time for both corrupted horns of the United States. The corrupted horn of Protestantism that has previously been represented by the Laodicean Adventist church then ceases, and the Philadelphian movement of the third angel is then the true horn of Protestantism, and spiritual Jerusalem that is lifted up as an ensign. At that point Jerusalem changes from the church militant into the church triumphant.
การพิพากษาเชิงบังคับคดีเริ่มต้นขึ้นเมื่อสหรัฐอเมริกาทำให้ถ้วยแห่งเวลาทดลองของตนเต็มบริบูรณ์ ณ กฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่คริสตจักรแอ๊ดเวนตีสแห่งเลาดีเซียได้ทำให้ถ้วยของตนเต็มบริบูรณ์ด้วย การพิพากษาเริ่มต้นที่ครัวเรือนของพระเจ้า และที่ถ้วยแห่งเวลาทดลองของเขาทั้งสองซึ่งเสื่อมทรามของสหรัฐอเมริกา เขาที่เสื่อมทรามแห่งโปรเตสแตนต์ซึ่งก่อนหน้านี้ได้รับการแทนภาพโดยคริสตจักรแอ๊ดเวนตีสแห่งเลาดีเซีย ย่อมสิ้นสุดลงในเวลานั้น และขบวนการฟีลาเดลเฟียของทูตสวรรค์องค์ที่สามก็เป็นเขาอันแท้จริงของโปรเตสแตนต์ และเป็นเยรูซาเล็มฝ่ายจิตวิญญาณซึ่งถูกยกขึ้นเป็นธงสัญญาณ ณ จุดนั้น เยรูซาเล็มเปลี่ยนจากคริสตจักรนักรบเป็นคริสตจักรผู้มีชัยชนะ
The executive judgment begins, with the time of God’s destructive judgments, which is also a time of mercy for God’s other flock that is still in Babylon. It begins when the time of God’s visitation upon Laodicean Adventism ends. The executive judgment progresses to the Seven Last Plagues where the judgments are no longer mixed with mercy, and then Jesus returns.
การพิพากษาในภาคปฏิบัติเริ่มต้นขึ้น พร้อมกับเวลาของการพิพากษาแห่งการทำลายของพระเจ้า ซึ่งเป็นเวลาแห่งพระเมตตาสำหรับฝูงแกะอีกส่วนหนึ่งของพระเจ้าซึ่งยังคงอยู่ในบาบิโลนด้วย การนั้นเริ่มขึ้นเมื่อเวลาที่พระเจ้าทรงเยี่ยมเยียนลาวดิเซียอันแอ็ดเวนทิสม์สิ้นสุดลง การพิพากษาในภาคปฏิบัติดำเนินต่อไปจนถึงภัยพิบัติสุดท้ายเจ็ดประการ ซึ่งในการพิพากษานั้นมิได้เจือด้วยพระเมตตาอีกต่อไป แล้วพระเยซูจึงเสด็จกลับมา
When Jesus returns, the millennium (one thousand years), of Revelation chapter twenty, identifies that Satan is bound upon a desolated earth, alone with only the rebellious angels that participated in the attack against God.
เมื่อพระเยซูเสด็จกลับมา ยุคพันปี (หนึ่งพันปี) ตามที่กล่าวไว้ในวิวรณ์บทที่ยี่สิบ ระบุว่าซาตานถูกผูกมัดไว้บนแผ่นดินโลกที่ถูกทำให้รกร้างว่างเปล่า โดยอยู่ลำพัง มีเพียงเหล่าทูตสวรรค์ที่กบฏซึ่งเข้าร่วมในการโจมตีต่อพระเจ้าเท่านั้นอยู่ด้วย
And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. Revelation 20:1–3.
และข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์องค์หนึ่งลงมาจากสวรรค์ ถือกุญแจแห่งเหวลึกไร้ก้นบึ้งและโซ่ใหญ่เส้นหนึ่งไว้ในมือ และท่านได้จับพญานาคนั้น คือ งูดึกดำบรรพ์ ผู้ซึ่งเป็นมารและซาตาน แล้วล่ามมันไว้หนึ่งพันปี และโยนมันลงไปในเหวลึกไร้ก้นบึ้ง แล้วปิดขังมันไว้และประทับตราเหนือมัน เพื่อมิให้มันล่อลวงบรรดาประชาชาติอีก จนกว่าจะครบหนึ่งพันปี และภายหลังจากนั้นมันจะต้องถูกปล่อยออกมาชั่วระยะเวลาสั้น ๆ วิวรณ์ 20:1–3
During that thousand years the redeemed will perform an investigative judgment upon the lost who are still sleeping in their graves waiting for the conclusion of the individual judgments. The redeemed will consider the lives and circumstances of the lost, including Satan and his angels, in order to determine which deserves greater punishment at the end of the thousand years.
ตลอดระยะเวลาหนึ่งพันปีนั้น บรรดาผู้ได้รับการไถ่จะกระทำการพิพากษาเชิงไต่สวนเหนือบรรดาผู้หลงหายซึ่งยังคงหลับอยู่ในหลุมศพของตน รอคอยการสิ้นสุดของการพิพากษาเป็นรายบุคคล บรรดาผู้ได้รับการไถ่จะพิจารณาชีวิตและพฤติการณ์ของบรรดาผู้หลงหาย รวมทั้งซาตานและทูตสวรรค์ของมัน เพื่อกำหนดว่าผู้ใดสมควรได้รับการลงโทษที่หนักยิ่งกว่ากันเมื่อสิ้นสุดระยะเวลาหนึ่งพันปีนั้น
And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:4.
และข้าพเจ้าเห็นบัลลังก์ทั้งหลาย และมีผู้ที่นั่งบนบัลลังก์เหล่านั้น และทรงมอบการพิพากษาแก่เขาทั้งหลาย และข้าพเจ้าเห็นดวงวิญญาณของบรรดาผู้ที่ถูกตัดศีรษะเพราะคำพยานของพระเยซู และเพราะพระวจนะของพระเจ้า และผู้ซึ่งมิได้กราบไหว้สัตว์ร้ายนั้นหรือรูปของมัน และมิได้รับเครื่องหมายของมันไว้ที่หน้าผากหรือที่มือของตน และเขาทั้งหลายก็มีชีวิตขึ้นมาและครอบครองร่วมกับพระคริสต์ตลอดหนึ่งพันปี วิวรณ์ 20:4
The millennium therefore contains an investigative judgment, that when finished brings the final executive judgment when the wicked dead are raised, and Satan who then has entire control over them convinces the wicked to attack Jerusalem which at the end of the thousand years comes down out of heaven. As the wicked mount their attack, fire comes down out of heaven and the final executive judgment is accomplished.
ฉะนั้น พันปีจึงรวมถึงการพิพากษาไต่สวน ซึ่งเมื่อเสร็จสิ้นแล้วก็นำไปสู่การพิพากษาบริหารขั้นสุดท้าย เมื่อคนอธรรมที่ตายแล้วถูกให้เป็นขึ้นมา และซาตานซึ่งในเวลานั้นมีอำนาจควบคุมพวกเขาโดยสิ้นเชิง ก็ชักจูงคนอธรรมให้โจมตีกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเมื่อสิ้นสุดพันปีแล้วก็ลงมาจากสวรรค์ ขณะที่คนอธรรมยกกำลังเข้าจู่โจม ไฟก็ลงมาจากสวรรค์ และการพิพากษาบริหารขั้นสุดท้ายก็สำเร็จลุล่วง.
And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. Revelation 20:7–9.
และเมื่อครบกำหนดพันปีแล้ว ซาตานจะถูกปล่อยออกจากคุกขังของมัน และมันจะออกไปล่อลวงบรรดาประชาชาติซึ่งอยู่ในสี่มุมโลก คือโกกและมาโกก เพื่อรวบรวมพวกเขาเข้าด้วยกันสำหรับสงคราม จำนวนของพวกเขามีมากดุจเม็ดทรายริมทะเล และพวกเขาได้ขึ้นมาทั่วพื้นพิภพ และล้อมค่ายของบรรดาวิสุทธิชนและนครอันเป็นที่รักไว้ และไฟได้ลงมาจากพระเจ้าออกจากสวรรค์และเผาผลาญพวกเขา วิวรณ์ 20:7–9
Though the triple applications of Elijah and the messenger that prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple are closely related, a distinction of their work can be noted in that Elijah is primarily identifying the work of the messenger, and the movement associated with the message of the messenger, that is accomplished during the executive judgment that begins at the soon-coming Sunday law. The messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant primarily identifies a work that is accomplished during the investigative judgment. Laodicean Adventism does not know the time of their visitation, which represents a specific time period of judgment.
แม้ว่าการประยุกต์ใช้สามประการของเอลียาห์และของผู้สื่อสารซึ่งตระเตรียมทางสำหรับผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญาให้เสด็จมายังพระวิหารของพระองค์อย่างฉับพลันนั้นจะสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด แต่ก็อาจสังเกตเห็นความแตกต่างในงานของทั้งสองได้ กล่าวคือ เอลียาห์นั้นโดยหลักแล้วชี้ให้เห็นงานของผู้สื่อสาร และขบวนการที่สัมพันธ์กับข่าวสารของผู้สื่อสาร ซึ่งสำเร็จขึ้นในระหว่างการพิพากษาเชิงบริหารซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงมาถึง ส่วนผู้สื่อสารซึ่งตระเตรียมทางสำหรับผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญานั้น โดยหลักแล้วชี้ให้เห็นงานที่สำเร็จขึ้นในระหว่างการพิพากษาไต่สวน แอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซียไม่รู้จักเวลาที่ตนได้รับการเยี่ยมเยียน ซึ่งเป็นตัวแทนของช่วงเวลาแห่งการพิพากษาที่เฉพาะเจาะจง.
Neither do they understand the “present truth” message that is proclaimed during the time of their visitation. They were required to know both the judgment, and the message of those days. They were also required to know the messenger of that period of time. In their Laodicean blindness they oppose the message of the hour, deny the time of their visitation with a message of “peace and safety,” and are uncertain who the chosen messenger of that period is. This truth was clearly identified in the witness of the second Elijah, who was John the Baptist.
พวกเขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำถึงข่าวสารแห่ง “ความจริงปัจจุบัน” ที่ถูกประกาศในช่วงเวลาแห่งการเยี่ยมเยียนของพวกเขาเอง พวกเขาจำเป็นต้องรู้ทั้งการพิพากษาและข่าวสารของวันเวลาเหล่านั้น พวกเขายังจำเป็นต้องรู้จักผู้สื่อสารของช่วงเวลานั้นด้วย ในความมืดบอดแบบเลาดีเซียของพวกเขา พวกเขาต่อต้านข่าวสารสำหรับโมงยามนั้น ปฏิเสธเวลาแห่งการเยี่ยมเยียนของตนด้วยข่าวสารว่า “สันติภาพและความปลอดภัย” และไม่แน่ใจว่าใครคือผู้สื่อสารที่ทรงเลือกไว้สำหรับช่วงเวลานั้น ความจริงข้อนี้ได้รับการระบุไว้อย่างชัดเจนในคำพยานของเอลียาห์คนที่สอง คือ ยอห์นผู้ให้บัพติศมา
The Jews knew that prophecy identified a messenger to come, and Jesus directly taught that John was that messenger who was to come.
ชาวยิวทราบว่าคำพยากรณ์ได้ระบุถึงผู้สื่อสารคนหนึ่งที่จะมา และพระเยซูทรงสอนอย่างชัดเจนโดยตรงว่ายอห์นคือผู้สื่อสารผู้นั้นซึ่งจะมาถึง
For all the prophets and the law prophesied until John. And if ye will receive it, this is Elias, which was for to come. He that hath ears to hear, let him hear. Matthew 11:13–15.
เพราะว่าบรรดาผู้พยากรณ์และธรรมบัญญัติได้พยากรณ์มาจนถึงยอห์น และถ้าท่านทั้งหลายจะยอมรับ ข้อนี้ก็คือเอลียาห์ผู้ที่จะมานั้น ผู้ใดมีหูสำหรับฟัง ก็จงฟังเถิด มัทธิว 11:13–15
At the very conclusion of the period of their visitation (the time in the history of Christ that typifies the soon-coming Sunday law), as Christ hung upon the cross the Jews conjectured whether Elijah would then come to save Jesus. If they did not recognize the messenger that was to prepare for the Messenger of the Covenant, that was then confirming the covenant with His own blood, they could not recognize their Messiah. Laodicean Adventism in the last days is required to know their judgment, which is the time of their visitation. They are required to recognize the message of that period of time, and they are required to recognize the chosen messenger of that time. The rebellion of 1888, represented September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended. The rebels of 1888, refused to acknowledge the chosen messengers of the history that was typifying the last days.
ในวาระสุดท้ายอย่างยิ่งของช่วงเวลาแห่งการเยี่ยมเยียนของพวกเขา (ช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ของพระคริสต์ซึ่งเป็นแบบอย่างของกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า) ขณะที่พระคริสต์ทรงแขวนอยู่บนกางเขน พวกยิวได้คาดคะเนว่าเอลียาห์จะมาช่วยพระเยซูในเวลานั้นหรือไม่ หากพวกเขามิได้รับรู้ผู้สื่อสารซึ่งจะต้องเตรียมทางสำหรับผู้สื่อสารแห่งพันธสัญญา ผู้ซึ่งในเวลานั้นกำลังทรงยืนยันพันธสัญญาด้วยพระโลหิตของพระองค์เอง พวกเขาก็ไม่อาจรับรู้พระเมสสิยาห์ของตนได้ อัครสาวกนิยมแอ๊ดเวนตีสต์แบบเลาดีเซียในยุคสุดท้ายจำต้องรู้จักการพิพากษาของตน ซึ่งคือช่วงเวลาแห่งการเยี่ยมเยียนของพวกเขา พวกเขาจำต้องรับรู้ข่าวสารของช่วงเวลานั้น และพวกเขาจำต้องรับรู้ผู้สื่อสารที่ทรงเลือกไว้สำหรับช่วงเวลานั้น การกบฏแห่งปี 1888 เป็นภาพแทนของวันที่ 11 กันยายน 2001 เมื่อทูตสวรรค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบแปดได้ลงมา พวกกบฏแห่งปี 1888 ปฏิเสธที่จะยอมรับผู้สื่อสารที่ทรงเลือกไว้แห่งประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นแบบอย่างของยุคสุดท้าย
We will continue this study in the next article.
เราจะดำเนินการศึกษานี้ต่อไปในบทความถัดไป.
For thus saith the Lord God of Israel unto me; Take the wine cup of this fury at my hand, and cause all the nations, to whom I send thee, to drink it. And they shall drink, and be moved, and be mad, because of the sword that I will send among them. Then took I the cup at the Lord’s hand, and made all the nations to drink, unto whom the Lord had sent me: To wit, Jerusalem, and the cities of Judah, and the kings thereof, and the princes thereof, to make them a desolation, an astonishment, an hissing, and a curse; as it is this day; Pharaoh king of Egypt, and his servants, and his princes, and all his people; And all the mingled people, and all the kings of the land of Uz, and all the kings of the land of the Philistines, and Ashkelon, and Azzah, and Ekron, and the remnant of Ashdod, Edom, and Moab, and the children of Ammon, And all the kings of Tyrus, and all the kings of Zidon, and the kings of the isles which are beyond the sea, Dedan, and Tema, and Buz, and all that are in the utmost corners, And all the kings of Arabia, and all the kings of the mingled people that dwell in the desert, And all the kings of Zimri, and all the kings of Elam, and all the kings of the Medes, And all the kings of the north, far and near, one with another, and all the kingdoms of the world, which are upon the face of the earth: and the king of Sheshach shall drink after them. Therefore thou shalt say unto them, Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Drink ye, and be drunken, and spue, and fall, and rise no more, because of the sword which I will send among you. And it shall be, if they refuse to take the cup at thine hand to drink, then shalt thou say unto them, Thus saith the Lord of hosts; Ye shall certainly drink. For, lo, I begin to bring evil on the city which is called by my name, and should ye be utterly unpunished? Ye shall not be unpunished: for I will call for a sword upon all the inhabitants of the earth, saith the Lord of hosts. Therefore prophesy thou against them all these words, and say unto them, The Lord shall roar from on high, and utter his voice from his holy habitation; he shall mightily roar upon his habitation; he shall give a shout, as they that tread the grapes, against all the inhabitants of the earth. A noise shall come even to the ends of the earth; for the Lord hath a controversy with the nations, he will plead with all flesh; he will give them that are wicked to the sword, saith the Lord. Thus saith the Lord of hosts, Behold, evil shall go forth from nation to nation, and a great whirlwind shall be raised up from the coasts of the earth. And the slain of the Lord shall be at that day from one end of the earth even unto the other end of the earth: they shall not be lamented, neither gathered, nor buried; they shall be dung upon the ground. Jeremiah 25:15–33.
เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้แก่ข้าพเจ้าว่า “จงรับถ้วยเหล้าองุ่นแห่งพระพิโรธนี้จากมือของเรา แล้วให้บรรดาประชาชาติทั้งปวงซึ่งเราใช้เจ้าไปหานั้นดื่มจากถ้วยนี้ และเขาทั้งหลายจะดื่ม แล้วจะโซเซ และเป็นบ้าไป เพราะดาบซึ่งเราจะส่งมาในท่ามกลางพวกเขา” แล้วข้าพเจ้าก็รับถ้วยนั้นจากพระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ และให้บรรดาประชาชาติทั้งปวงซึ่งพระยาห์เวห์ทรงใช้ข้าพเจ้าไปหานั้นดื่ม คือ เยรูซาเล็ม และบรรดาหัวเมืองของยูดาห์ และบรรดากษัตริย์และบรรดาเจ้านายของเมืองเหล่านั้น เพื่อกระทำให้พวกเขาเป็นที่รกร้าง เป็นที่น่าตกตะลึง เป็นที่เยาะหยัน และเป็นคำสาปแช่ง ดังที่เป็นอยู่ในวันนี้ ฟาโรห์กษัตริย์แห่งอียิปต์ และบรรดาผู้รับใช้ของท่าน และบรรดาเจ้านายของท่าน และประชาชนทั้งสิ้นของท่าน และชนที่ปะปนกันทั้งปวง และบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินอูส และบรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินของคนฟีลิสเตีย และอัชเคโลน และอัซซาห์ และเอโครน และคนที่เหลืออยู่แห่งอัชโดด เอโดม และโมอับ และบุตรหลานของอัมโมน และบรรดากษัตริย์แห่งเมืองไทระ และบรรดากษัตริย์แห่งเมืองไซดอน และบรรดากษัตริย์แห่งเกาะทั้งหลายซึ่งอยู่ฟากทะเล ดะดาน และเทมา และบูซ และคนทั้งปวงที่อยู่ในมุมไกลที่สุด และบรรดากษัตริย์แห่งอาระเบีย และบรรดากษัตริย์แห่งชนที่ปะปนกันทั้งปวงซึ่งอาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดาร และบรรดากษัตริย์แห่งศิมรี และบรรดากษัตริย์แห่งเอลาม และบรรดากษัตริย์แห่งมีเดีย และบรรดากษัตริย์แห่งทิศเหนือทั้งที่อยู่ไกลและที่อยู่ใกล้ ทีละองค์กับอีกทีละองค์ และบรรดาอาณาจักรทั้งสิ้นของโลกซึ่งอยู่บนพื้นพิภพ และกษัตริย์แห่งเชชาคจะดื่มภายหลังพวกเขา เหตุฉะนั้น เจ้าจงกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์จอมโยธา พระเจ้าแห่งอิสราเอล ตรัสดังนี้ว่า จงดื่มและเมามาย จงอาเจียนและล้มลง และอย่าลุกขึ้นอีกเลย เพราะดาบซึ่งเราจะส่งมาในท่ามกลางพวกเจ้า’ และต่อมาถ้าพวกเขาปฏิเสธที่จะรับถ้วยจากมือของเจ้าเพื่อจะดื่ม เจ้าจงกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์จอมโยธา ตรัสดังนี้ว่า พวกเจ้าจะต้องดื่มอย่างแน่นอน เพราะดูเถิด เราเริ่มนำภัยพิบัติมายังนครซึ่งเรียกตามนามของเรา แล้วพวกเจ้าจะพ้นโทษโดยสิ้นเชิงหรือ? พวกเจ้าจะไม่พ้นโทษ เพราะเราจะเรียกดาบมาสู่ชาวแผ่นดินโลกทั้งสิ้น’ พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้ ฉะนั้น เจ้าจงพยากรณ์ถ้อยคำทั้งปวงเหล่านี้กล่าวโทษพวกเขา และจงกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์จะทรงคำรามจากเบื้องสูง และเปล่งพระสุรเสียงจากที่ประทับบริสุทธิ์ของพระองค์ พระองค์จะทรงคำรามอย่างมีกำลังเหนือที่ประทับของพระองค์ พระองค์จะทรงเปล่งเสียงโห่ร้องเหมือนคนย่ำองุ่น กล่าวโทษชาวแผ่นดินโลกทั้งสิ้น เสียงอึกทึกจะมาถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก เพราะพระยาห์เวห์ทรงมีคดีความกับบรรดาประชาชาติ พระองค์จะทรงพิพากษามนุษย์ทั้งปวง พระองค์จะทรงมอบคนอธรรมให้แก่ดาบ’ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ พระยาห์เวห์จอมโยธาตรัสดังนี้ว่า ‘ดูเถิด ภัยพิบัติจะลุกลามออกไปจากประชาชาติหนึ่งสู่อีกประชาชาติหนึ่ง และพายุหมุนใหญ่จะถูกปลุกขึ้นจากสุดขอบแผ่นดินโลก และในวันนั้น บรรดาผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงสังหารจะมีอยู่ตั้งแต่ปลายแผ่นดินโลกข้างหนึ่งจนถึงปลายแผ่นดินโลกอีกข้างหนึ่ง เขาทั้งหลายจะไม่ได้รับการคร่ำครวญถึง จะไม่ถูกรวบรวม และจะไม่ถูกฝังไว้ แต่จะเป็นเหมือนมูลสัตว์บนพื้นดิน’ เยเรมีย์ 25:15–33.