Just before probation closes a command is made to “seal not the sayings of the prophecy of this book.”
ก่อนที่เวลาการทดลองจะสิ้นสุดลงไม่นาน ได้มีพระบัญชาว่า “อย่าผนึกถ้อยคำแห่งคำพยากรณ์ในหนังสือนี้”
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
แล้วท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า อย่าประทับตราถ้อยคำแห่งคำพยากรณ์ในหนังสือนี้เลย เพราะว่าเวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว ผู้ใดที่อธรรม ก็ให้ผู้นั้นอธรรมต่อไป และผู้ใดที่โสมม ก็ให้ผู้นั้นโสมมต่อไป และผู้ใดที่ชอบธรรม ก็ให้ผู้นั้นชอบธรรมต่อไป และผู้ใดที่บริสุทธิ์ ก็ให้ผู้นั้นบริสุทธิ์ต่อไป วิวรณ์ 22:10, 11
In chapter five of Revelation, God the Father is seated upon His throne and He has a book in His hand that is sealed with seven seals.
ในพระธรรมวิวรณ์บทที่ห้า พระเจ้าพระบิดาประทับบนพระที่นั่งของพระองค์ และพระองค์ทรงถือหนังสือม้วนหนึ่งไว้ในพระหัตถ์ซึ่งผนึกไว้ด้วยตราทั้งเจ็ดดวง
And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. Revelation 5:1.
และข้าพเจ้าได้เห็นหนังสือม้วนหนึ่งอยู่ในพระหัตถ์ขวาของพระองค์ผู้ประทับบนพระที่นั่งนั้น มีข้อความเขียนไว้ทั้งด้านในและด้านหลัง และประทับตราไว้ด้วยตราประทับเจ็ดดวง วิวรณ์ 5:1
As the narrative from verse one, continues on through to chapter seven, we find that Jesus, represented as the Lion of the tribe of Judah is the One who takes the book from His Father’s hand and begins to progressively open the seals. When He opens the sixth seal and presents the message represented by the seal, chapter six ends. It ends with a question that leads into chapter seven, where we find the answer to the question raised in the last verse of chapter six.
เมื่อเรื่องราวที่เริ่มต้นจากข้อหนึ่งดำเนินต่อเนื่องไปจนถึงบทที่เจ็ด เราพบว่าพระเยซู ผู้ทรงได้รับการพรรณนาเป็นสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ ทรงเป็นผู้รับหนังสือมาจากพระหัตถ์ของพระบิดา และทรงเริ่มเปิดตราผนึกทีละดวงตามลำดับ เมื่อพระองค์ทรงเปิดตราผนึกดวงที่หกและทรงสำแดงข่าวสารซึ่งตราผนึกนั้นเป็นสัญลักษณ์แทน บทที่หกก็สิ้นสุดลง โดยสิ้นสุดลงด้วยคำถามซึ่งนำเข้าสู่บทที่เจ็ด ที่ซึ่งเราพบคำตอบต่อคำถามที่ถูกยกขึ้นไว้ในข้อสุดท้ายของบทที่หก
For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.
เพราะว่ามหาวันแห่งพระพิโรธของพระองค์มาถึงแล้ว และผู้ใดเล่าจะยืนหยัดอยู่ได้? วิวรณ์ 6:17
Chapter seven introduces the one hundred and forty-four thousand and the “great multitude.” After God’s people are presented in chapter seven, then we find the seventh and final of the seals being removed. The only other prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the seven thunders of chapter ten. The simple point is that the only prophecy in the book of Revelation that is sealed up and can be unsealed before probation closes is the “seven thunders.”
บทที่เจ็ดแนะนำคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันและ “ชนเป็นอันมากเหลือล้น” หลังจากที่ประชากรของพระเจ้าถูกนำเสนอในบทที่เจ็ดแล้ว เราจึงพบว่าตราดวงที่เจ็ดและดวงสุดท้ายถูกเปิดออก คำพยากรณ์อื่นเพียงประการเดียวในพระธรรมวิวรณ์ที่ถูกผนึกไว้ก็คือฟ้าร้องเจ็ดครั้งในบทที่สิบ ประเด็นที่ตรงไปตรงมาคือ คำพยากรณ์เพียงประการเดียวในพระธรรมวิวรณ์ที่ถูกผนึกไว้และสามารถถูกเปิดผนึกได้ก่อนที่เวลาทดลองจะสิ้นสุดลง คือ “ฟ้าร้องเจ็ดครั้ง”
For years, if not decades Future for America has identified what the “seven thunders” represent. The “seven thunders” represent the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October 22, 1844. Sister White confirms this fact and adds that the “seven thunders” also represent “future events that will be disclosed in their order.” A detailed presentation of these facts can be found in Habakkuk’s Tables, for any that are unfamiliar with these prophetic realities.
เป็นเวลาหลายปี มิใช่เพียงหลายทศวรรษเท่านั้น Future for America ได้ระบุมาโดยตลอดว่าสิ่งที่ “ฟ้าร้องทั้งเจ็ด” เป็นตัวแทนคืออะไร “ฟ้าร้องทั้งเจ็ด” เป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์แห่งขบวนการมิลเลอไรต์ตั้งแต่วันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 ไปจนถึงวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ซิสเตอร์ไวท์ยืนยันข้อเท็จจริงนี้ และเพิ่มเติมว่า “ฟ้าร้องทั้งเจ็ด” ยังเป็นตัวแทนของ “เหตุการณ์ในอนาคตซึ่งจะถูกเปิดเผยตามลำดับของมัน” การนำเสนอข้อเท็จจริงเหล่านี้โดยละเอียดสามารถพบได้ใน Habakkuk’s Tables สำหรับผู้ใดที่ยังไม่คุ้นเคยกับความเป็นจริงเชิงพยากรณ์เหล่านี้
The truth of the seven thunders that has been presented in the past is still truth, but since August of this year the Lord has removed His hand from these subjects and more understanding has been revealed. We will begin with chapter ten of Revelation, then consider Sister White’s commentary on the chapter. Before we do this, we must identify two points unrelated to the consideration of the seven thunders.
ความจริงเกี่ยวกับฟ้าร้องทั้งเจ็ดที่ได้ถูกนำเสนอในอดีตนั้นยังคงเป็นความจริงอยู่ แต่ตั้งแต่เดือนสิงหาคมของปีนี้เป็นต้นมา องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงยกพระหัตถ์ของพระองค์ออกจากหัวข้อเหล่านี้ และได้ทรงเปิดเผยความเข้าใจเพิ่มเติมมากยิ่งขึ้น เราจะเริ่มต้นด้วยบทที่สิบของพระธรรมวิวรณ์ แล้วจึงพิจารณาคำอธิบายของซิสเตอร์ไวท์เกี่ยวกับบทนั้น ก่อนที่เราจะทำเช่นนี้ เราจำต้องระบุสองประเด็นที่ไม่เกี่ยวข้องกับการพิจารณาเรื่องฟ้าร้องทั้งเจ็ด
The first point is that the identification of the truth of the seven thunders that is now opened up requires several lines of truth to put everything the seven thunders represent in place. Here I pray, is the patience of the saints. The second point connected with this is that the program that produces the audio presentation of these articles has a limitation on the amount of time it can read and speak. The articles must each fit within that period of time. From the outset of this study, I am informing you that it will require a few articles to establish the truth represented by the seven thunders. Now to chapter ten.
ประการแรกคือ การระบุความจริงของฟ้าร้องทั้งเจ็ดซึ่งบัดนี้ได้ถูกเปิดเผยนั้น จำเป็นต้องอาศัยแนวความจริงหลายประการเพื่อจัดวางทุกสิ่งซึ่งฟ้าร้องทั้งเจ็ดเป็นตัวแทนให้อยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง ในที่นี้ ข้าพเจ้าขออธิษฐานว่า นี่คือความอดทนของธรรมิกชน ประการที่สองซึ่งเกี่ยวเนื่องกับเรื่องนี้คือ โปรแกรมที่ใช้ผลิตการนำเสนอเสียงของบทความเหล่านี้มีข้อจำกัดในระยะเวลาที่มันสามารถอ่านและกล่าวได้ บทความแต่ละบทจึงต้องมีความยาวอยู่ภายในช่วงเวลานั้น ตั้งแต่เริ่มต้นของการศึกษานี้ ข้าพเจ้าแจ้งแก่ท่านว่า จะต้องใช้บทความอยู่สองสามบทเพื่อสถาปนาความจริงซึ่งฟ้าร้องทั้งเจ็ดเป็นตัวแทน บัดนี้ไปสู่บทที่สิบ
And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:1–11.
และข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งผู้ทรงฤทธิ์มาก ลงมาจากสวรรค์ สวมเมฆไว้ และมีรุ้งอยู่เหนือศีรษะของท่าน และหน้าของท่านดุจดวงอาทิตย์ และเท้าของท่านเหมือนเสาเพลิง และในมือของท่านมีหนังสือเล่มน้อยที่เปิดอยู่ และท่านวางเท้าขวาไว้บนทะเล และเท้าซ้ายไว้บนแผ่นดิน และร้องด้วยเสียงดังดุจสิงห์คำราม และเมื่อท่านร้องแล้ว ฟ้าร้องทั้งเจ็ดก็เปล่งเสียงของตนออกมา และเมื่อฟ้าร้องทั้งเจ็ดเปล่งเสียงของตนออกมาแล้ว ข้าพเจ้ากำลังจะเขียน แต่ได้ยินพระสุรเสียงจากสวรรค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า “จงผนึกสิ่งซึ่งฟ้าร้องทั้งเจ็ดได้เปล่งออกมานั้นไว้ และอย่าเขียนสิ่งเหล่านั้น” และทูตสวรรค์องค์ที่ข้าพเจ้าเห็นยืนอยู่บนทะเลและบนแผ่นดินนั้น ได้ยกมือขึ้นสู่สวรรค์ และปฏิญาณโดยพระองค์ผู้ทรงพระชนม์อยู่เป็นนิตย์นิรันดร์ ผู้ทรงสร้างสวรรค์และสิ่งสารพัดที่มีอยู่ในนั้น ทั้งแผ่นดินโลกและสิ่งสารพัดที่มีอยู่ในนั้น ทั้งทะเลและสิ่งสารพัดที่มีอยู่ในนั้น ว่าจะไม่มีการหน่วงเวลาอีกต่อไป แต่ในสมัยแห่งพระสุรเสียงของทูตสวรรค์องค์ที่เจ็ด เมื่อท่านกำลังจะเป่าแตรนั้น ความล้ำลึกของพระเจ้าจะสำเร็จ ตามที่พระองค์ได้ทรงประกาศไว้แก่บรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ คือพวกศาสดาพยากรณ์ และพระสุรเสียงซึ่งข้าพเจ้าได้ยินจากสวรรค์นั้นได้ตรัสกับข้าพเจ้าอีกว่า “จงไปนำหนังสือเล่มน้อยที่เปิดอยู่นั้น ซึ่งอยู่ในมือของทูตสวรรค์ผู้ยืนอยู่บนทะเลและบนแผ่นดินมา” และข้าพเจ้าก็ไปหาทูตสวรรค์องค์นั้น และกล่าวแก่ท่านว่า “ขอหนังสือเล่มน้อยนั้นแก่ข้าพเจ้าเถิด” และท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า “จงรับไปและกินเสีย มันจะทำให้ท้องของเจ้าขม แต่ในปากของเจ้าจะหวานเหมือนน้ำผึ้ง” และข้าพเจ้าก็รับหนังสือเล่มน้อยนั้นจากมือของทูตสวรรค์ และกินเสีย และในปากของข้าพเจ้าก็หวานเหมือนน้ำผึ้ง และทันทีที่ข้าพเจ้ากินแล้ว ท้องของข้าพเจ้าก็ขม และท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า “เจ้าจะต้องพยากรณ์อีกครั้งหนึ่งต่อชนชาติทั้งหลาย และประชาชาติทั้งหลาย และภาษาทั้งหลาย และกษัตริย์ทั้งหลาย” วิวรณ์ 10:1–11
Commenting on chapter ten, Sister White states:
ในการอธิบายบทที่สิบ ซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่า:
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.
“ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ซึ่งได้สั่งสอนยอห์นนั้น มิได้เป็นผู้ใดที่ต่ำต้อยไปกว่าพระเยซูคริสต์ การที่พระองค์ทรงวางพระบาทขวาบนทะเล และพระบาทซ้ายบนแผ่นดินแห้ง แสดงให้เห็นบทบาทที่พระองค์กำลังทรงกระทำอยู่ในฉากสุดท้ายของความขัดแย้งยิ่งใหญ่กับซาตาน ตำแหน่งนี้บ่งชี้ถึงฤทธานุภาพและสิทธิอำนาจสูงสุดของพระองค์เหนือทั่วทั้งพิภพ ความขัดแย้งนั้นได้ทวีความรุนแรงและแน่วแน่ยิ่งขึ้นจากยุคหนึ่งสู่อีกยุคหนึ่ง และจะยังคงดำเนินต่อไปจนถึงฉากสุดท้าย เมื่อการกระทำอันช่ำชองของอำนาจแห่งความมืดจะถึงจุดสูงสุด ซาตานซึ่งร่วมมือกับคนชั่วจะล่อลวงโลกทั้งสิ้นและคริสตจักรทั้งหลายที่มิได้รับความรักในความจริง แต่ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ทรงเรียกร้องความสนใจ พระองค์ทรงร้องด้วยพระสุรเสียงอันดัง พระองค์จะทรงสำแดงฤทธานุภาพและสิทธิอำนาจแห่งพระสุรเสียงของพระองค์แก่บรรดาผู้ที่ได้ร่วมกับซาตานเพื่อต่อต้านความจริง”
“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.
“ภายหลังจากฟ้าร้องทั้งเจ็ดนี้เปล่งเสียงของตนแล้ว ก็มีพระบัญชามาถึงยอห์น เช่นเดียวกับที่มาถึงดาเนียลเกี่ยวกับหนังสือเล่มน้อยนั้นว่า ‘จงผนึกสิ่งทั้งหลายที่ฟ้าร้องทั้งเจ็ดได้เปล่งออกมาเถิด’ สิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในอนาคตซึ่งจะถูกเปิดเผยตามลำดับของมัน ดาเนียลจะยืนอยู่ในส่วนของตนเมื่อถึงปลายแห่งกาลวันทั้งหลาย ยอห์นเห็นหนังสือเล่มน้อยนั้นถูกแกะผนึกแล้ว เมื่อนั้นคำพยากรณ์ทั้งหลายของดาเนียลจึงมีที่ทางอันเหมาะสมของตนในข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง องค์ที่สอง และองค์ที่สาม ซึ่งจะต้องประกาศแก่โลก การแกะผนึกหนังสือเล่มน้อยนั้นคือข่าวสารที่เกี่ยวกับเวลา”
“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.
“หนังสือดาเนียลและพระธรรมวิวรณ์เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เล่มหนึ่งเป็นคำพยากรณ์ อีกเล่มหนึ่งเป็นการเปิดเผย เล่มหนึ่งเป็นหนังสือที่ถูกผนึกไว้ อีกเล่มหนึ่งเป็นหนังสือที่ถูกเปิดออก ยอห์นได้ยินความลี้ลับที่เสียงฟ้าร้องเหล่านั้นเปล่งออกมา แต่ท่านได้รับบัญชาไม่ให้เขียนสิ่งเหล่านั้น”
“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed. The first and second angels’ messages were to be proclaimed, but no further light was to be revealed before these messages had done their specific work. This is represented by the angel standing with one foot on the sea, proclaiming with a most solemn oath that time should be no longer.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
“ความสว่างพิเศษซึ่งประทานแก่ยอห์นและได้ถูกแสดงออกมาในเสียงฟ้าร้องทั้งเจ็ดนั้น เป็นการพรรณนาเหตุการณ์ต่าง ๆ ซึ่งจะเกิดขึ้นภายใต้ข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สอง การที่ประชาชนจะไม่รู้สิ่งเหล่านี้นับว่าเหมาะสมกว่า เพราะความเชื่อของพวกเขาจำต้องถูกทดสอบ ตามระเบียบของพระเจ้า ความจริงอันน่าอัศจรรย์และลึกซึ้งยิ่งจะต้องได้รับการประกาศ ข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สองจะต้องได้รับการประกาศ แต่จะไม่มีการสำแดงความสว่างเพิ่มเติมใด ๆ ก่อนที่ข่าวเหล่านี้จะได้กระทำงานเฉพาะของตนเสร็จสิ้น ทั้งนี้ได้มีภาพแทนไว้โดยทูตสวรรค์ผู้ยืนเอาเท้าข้างหนึ่งบนทะเล และประกาศด้วยคำปฏิญาณอันเคร่งขรึมยิ่งว่า จะไม่มีเวลาอีกต่อไป” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
The “mighty angel” who descended on August 11, 1840 was Christ, and he had a message in his hand that John was told to eat. What John ate was a message, but it was distinctly a message that was to be taken to God’s people, and not the world. It is important to recognize who the target audience is in the passage, for even though Christ descended on August 11, 1840, marking the empowerment of the first angel’s message, and thus identifying when the first angel’s message would be carried to the entire world, the little book that John was to eat is identifying when Protestantism surrendered the mantle of Protestantism unto the Millerites. When Christ descended with the little book, He was terminating His covenant relationship with the church from the wilderness and simultaneously identifying the Millerite people as His new chosen covenant people. The Millerites were a people who had formerly not been the people of God. The prophets never contradict each other.
“ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์” ผู้เสด็จลงมาในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 นั้นคือพระคริสต์ และพระองค์ทรงมีข่าวสารอยู่ในพระหัตถ์ ซึ่งยอห์นได้รับคำสั่งให้กิน สิ่งที่ยอห์นกินนั้นคือข่าวสาร แต่เป็นข่าวสารที่กำหนดไว้อย่างชัดเจนว่าจะต้องนำไปถึงชนชาติของพระเจ้า มิใช่แก่โลก เป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องตระหนักว่ากลุ่มเป้าหมายในข้อนี้คือผู้ใด เพราะแม้ว่าพระคริสต์จะเสด็จลงมาในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 ซึ่งเป็นการหมายถึงการเสริมกำลังแก่ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง และด้วยเหตุนี้จึงชี้ให้เห็นว่าเมื่อใดข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งจะถูกประกาศไปทั่วทั้งโลก แต่หนังสือเล็กที่ยอห์นจะต้องกินนั้นกำลังบ่งชี้ถึงช่วงเวลาที่โปรเตสแตนต์นิยมได้มอบฉลองพระองค์แห่งโปรเตสแตนต์นิยมแก่พวกมิลเลอไรต์ เมื่อพระคริสต์เสด็จลงมาพร้อมกับหนังสือเล็กนั้น พระองค์กำลังยุติความสัมพันธ์แห่งพันธสัญญาของพระองค์กับคริสตจักรจากถิ่นทุรกันดาร และในขณะเดียวกันก็ทรงชี้ชัดว่าชนชาติมิลเลอไรต์คือประชากรแห่งพันธสัญญาที่ทรงเลือกใหม่ของพระองค์ พวกมิลเลอไรต์เป็นชนชาติหนึ่งซึ่งแต่เดิมมิได้เป็นประชากรของพระเจ้า บรรดาผู้เผยพระวจนะไม่เคยขัดแย้งกันเอง
And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. And thou, son of man, be not afraid of them, neither be afraid of their words, though briers and thorns be with thee, and thou dost dwell among scorpions: be not afraid of their words, nor be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. And thou shalt speak my words unto them, whether they will hear, or whether they will forbear: for they are most rebellious. But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Moreover he said unto me, Son of man, all my words that I shall speak unto thee receive in thine heart, and hear with thine ears. Ezekiel 2:1–3:10.
และพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงยืนขึ้นบนเท้าของเจ้า แล้วเราจะกล่าวกับเจ้า และเมื่อพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้า พระวิญญาณก็เสด็จเข้าสู่ข้าพเจ้า และทรงให้ข้าพเจ้ายืนขึ้นบนเท้าของข้าพเจ้า แล้วข้าพเจ้าก็ได้ยินพระองค์ผู้ตรัสกับข้าพเจ้า และพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย เราใช้เจ้าไปยังพงศ์พันธุ์อิสราเอล ไปยังประชาชาติที่กบฏ ซึ่งได้กบฏต่อเรา ทั้งพวกเขาและบรรพบุรุษของพวกเขาได้ล่วงละเมิดต่อเรา จนถึงวันนี้เอง เพราะพวกเขาเป็นลูกหลานที่หน้าด้านและใจแข็ง เราใช้เจ้าไปหาพวกเขา และเจ้าจงกล่าวแก่พวกเขาว่า พระยาห์เวห์องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ และพวกเขานั้น ไม่ว่าพวกเขาจะฟัง หรือไม่ยอมฟังก็ตาม (เพราะพวกเขาเป็นวงศ์วานที่กบฏ) พวกเขาก็จะรู้ว่า มีผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งอยู่ท่ามกลางพวกเขา และเจ้า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย อย่ากลัวพวกเขา และอย่ากลัวถ้อยคำของพวกเขา แม้ว่ามีหนามและพงหนามอยู่กับเจ้า และเจ้าจะอาศัยอยู่ท่ามกลางแมงป่อง ก็อย่ากลัวถ้อยคำของพวกเขา หรือครั่นคร้ามต่อสีหน้าของพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะเป็นวงศ์วานที่กบฏ และเจ้าจงกล่าวถ้อยคำของเราแก่พวกเขา ไม่ว่าพวกเขาจะฟัง หรือไม่ยอมฟังก็ตาม เพราะพวกเขากบฏอย่างยิ่ง แต่เจ้า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงฟังสิ่งที่เรากล่าวแก่เจ้า อย่าเป็นคนกบฏเหมือนวงศ์วานที่กบฏนั้น จงอ้าปากของเจ้า และกินสิ่งที่เราให้แก่เจ้า และเมื่อข้าพเจ้ามองดู ดูเถิด มีพระหัตถ์หนึ่งยื่นมาต่อหน้าข้าพเจ้า และดูเถิด ในนั้นมีหนังสือม้วนหนึ่ง และพระองค์ทรงคลี่มันออกต่อหน้าข้าพเจ้า และมีข้อความเขียนไว้ทั้งด้านในและด้านนอก และในนั้นมีคำคร่ำครวญ การไว้ทุกข์ และวิบัติ นอกจากนั้นพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงกินสิ่งที่เจ้าพบ จงกินหนังสือม้วนนี้ แล้วไปกล่าวแก่พงศ์พันธุ์อิสราเอล ดังนั้นข้าพเจ้าจึงอ้าปาก และพระองค์ทรงให้ข้าพเจ้ากินหนังสือม้วนนั้น และพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงให้ท้องของเจ้ากิน และให้ลำไส้ของเจ้าเต็มด้วยหนังสือม้วนนี้ซึ่งเราให้แก่เจ้า แล้วข้าพเจ้าก็กินมัน และในปากของข้าพเจ้ามันหวานดุจน้ำผึ้ง และพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงไปเถิด ไปยังพงศ์พันธุ์อิสราเอล และกล่าวกับพวกเขาด้วยถ้อยคำของเรา เพราะเจ้ามิได้ถูกใช้ไปยังชนชาติที่มีภาษาต่างแดนและถ้อยคำยาก แต่ไปยังพงศ์พันธุ์อิสราเอล มิใช่ไปยังชนหลายชาติที่มีภาษาต่างแดนและถ้อยคำยาก ซึ่งถ้อยคำของพวกเขาเจ้าไม่อาจเข้าใจได้ แน่ทีเดียว หากเราใช้เจ้าไปหาพวกเขา พวกเขาคงจะฟังเจ้า แต่พงศ์พันธุ์อิสราเอลจะไม่ฟังเจ้า เพราะพวกเขาไม่ฟังเรา เพราะพงศ์พันธุ์อิสราเอลทั้งสิ้นเป็นคนหน้าด้านและใจแข็ง ดูเถิด เราได้ทำให้หน้าของเจ้าแข็งกล้าต่อหน้าของพวกเขา และทำให้หน้าผากของเจ้าแข็งกล้าต่อหน้าผากของพวกเขา เราได้ทำให้หน้าผากของเจ้าแข็งยิ่งกว่าหินเหล็กไฟ ดุจเพชร อย่ากลัวพวกเขา หรือครั่นคร้ามต่อสีหน้าของพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะเป็นวงศ์วานที่กบฏ นอกจากนั้นพระองค์ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย ถ้อยคำทั้งสิ้นของเราที่เราจะกล่าวแก่เจ้า จงรับไว้ในใจของเจ้า และจงฟังด้วยหูของเจ้า เอเสเคียล 2:1–3:10
When Christ descended with the little book which John took and ate, it was in his “mouth as honey for sweetness.” John the Revelator and Ezekiel, both take a message from Christ’s “hand.” Ezekiel, and therefore John had a message to deliver to “the house of Israel,” not to those outside of Israel. If those outside Israel would have heard the message, they would have accepted it, but not Israel, for “all the house” of Israel “are impudent and hardhearted.” The complete house of Israel (all the house) was totally rebellious. Israel in 1840 was represented in Revelation chapter ten as the church in the wilderness. They had filled the cup of their probationary time.
เมื่อพระคริสต์เสด็จลงมาพร้อมกับหนังสือเล่มน้อยซึ่งยอห์นรับมาและกินนั้น ใน “ปากของท่านก็หวานเหมือนน้ำผึ้ง” ยอห์นผู้ได้รับการสำแดงและเอเสเคียล ต่างก็รับข่าวสารจาก “พระหัตถ์” ของพระคริสต์ เอเสเคียล และด้วยเหตุนั้นยอห์นด้วย จึงมีข่าวสารที่จะต้องประกาศแก่ “วงศ์วานอิสราเอล” มิใช่แก่บรรดาผู้ที่อยู่นอกอิสราเอล หากผู้ที่อยู่นอกอิสราเอลได้ยินข่าวสารนั้น พวกเขาก็คงจะยอมรับ แต่ไม่ใช่อิสราเอล เพราะว่า “วงศ์วานทั้งหมด” ของอิสราเอล “หน้าด้านและใจแข็งกระด้าง” วงศ์วานอิสราเอลทั้งสิ้นอย่างครบถ้วน (วงศ์วานทั้งหมด) กบฏอย่างสิ้นเชิง อิสราเอลในปี 1840 ได้รับการเป็นภาพแทนไว้ในวิวรณ์บทที่สิบว่าเป็นคริสตจักรในถิ่นทุรกันดาร พวกเขาได้ทำให้ถ้วยแห่งเวลาทดลองของตนครบถ้วนแล้ว
Though the message would not be heard by Israel, the prophet was still commanded to take them the message of the little book, for the purpose of holding them accountable for rejecting the light of the first angel. In the books of judgment, they were to be held accountable for refusing to hear the message of the “prophet” that had been “among them.” Rejecting the prophet is to reject the message that had been given to the prophet by the angel Gabriel, who had himself received that message from Christ, who had received it from the Father. When Christ descended with the message of the little book in His hand it paralleled when the Holy Spirit descended at His baptism. That had been prefigured by Moses at the burning bush, and that very same waymark that exists in every reformatory movement.
แม้ว่าชนชาติอิสราเอลจะไม่ยอมฟังข่าวสารนั้น ผู้เผยพระวจนะก็ยังคงได้รับพระบัญชาให้นำข่าวสารแห่งหนังสือเล่มน้อยไปถึงพวกเขา เพื่อให้พวกเขาต้องรับผิดชอบต่อการปฏิเสธความสว่างของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง ในบันทึกแห่งการพิพากษา พวกเขาจะต้องถูกถือว่ารับผิดชอบเพราะปฏิเสธที่จะฟังข่าวสารของ “ผู้เผยพระวจนะ” ที่ได้ “อยู่ท่ามกลางพวกเขา” การปฏิเสธผู้เผยพระวจนะก็คือการปฏิเสธข่าวสารที่ได้ประทานแก่ผู้เผยพระวจนะนั้นโดยทูตสวรรค์กาเบรียล ซึ่งท่านเองได้รับข่าวสารนั้นจากพระคริสต์ ผู้ทรงได้รับมาจากพระบิดา เมื่อพระคริสต์เสด็จลงมาพร้อมกับข่าวสารแห่งหนังสือเล่มน้อยในพระหัตถ์ของพระองค์ เหตุการณ์นั้นก็สอดคล้องกับคราวที่พระวิญญาณบริสุทธิ์เสด็จลงมาเหนือพระองค์ในการรับบัพติศมาของพระองค์ เหตุการณ์นั้นได้ถูกทำให้เห็นล่วงหน้าโดยโมเสสที่พุ่มไม้ซึ่งลุกไหม้ และเป็นหมายสำคัญเดียวกันนั้นเองที่ปรากฏอยู่ในทุกขบวนการปฏิรูป
“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.
“พระราชกิจของพระเจ้าในโลกนี้ แสดงให้เห็นจากยุคหนึ่งสู่อีกยุคหนึ่งถึงความคล้ายคลึงกันอย่างน่าประทับใจในทุกการปฏิรูปครั้งใหญ่หรือขบวนการทางศาสนา หลักการแห่งการที่พระเจ้าทรงปฏิบัติต่อมนุษย์นั้นคงเดิมเสมอ บรรดาความเคลื่อนไหวสำคัญในปัจจุบันล้วนมีสิ่งที่สอดคล้องกันกับความเคลื่อนไหวในอดีต และประสบการณ์ของคริสตจักรในยุคก่อน ๆ ก็มีบทเรียนอันทรงคุณค่ายิ่งสำหรับยุคสมัยของเราเอง” The Great Controversy, 343.
The demise of the Ottoman supremacy on August 11, 1840, (which is when John and Ezekiel ate the little book that was in Christ’s “hand,”) marks the “empowerment” of the first angel’s message that had “arrived” at the “time of the end” in 1798. It was “empowered” by the confirmation of the premier prophetic rule of the Millerites; the year for a day principle. Christ then began to erect the Millerite temple foundation, as He had done at His baptism.
การล่มสลายของอำนาจสูงสุดแห่งจักรวรรดิออตโตมันเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 (ซึ่งเป็นเวลาที่ยอห์นและเอเสเคียลได้รับประทานหนังสือม้วนน้อยที่อยู่ใน “พระหัตถ์” ของพระคริสต์) เป็นเครื่องหมายแห่งการ “เสริมฤทธิ์” ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง ซึ่งได้ “มาถึง” ณ “วาระสุดปลาย” ในปี ค.ศ. 1798 ข่าวสารนั้นได้รับการ “เสริมฤทธิ์” โดยการยืนยันกฎเชิงพยากรณ์ประการสำคัญยิ่งของพวกมิลเลอไรต์ คือหลักการหนึ่งวันเท่ากับหนึ่งปี จากนั้นพระคริสต์ทรงเริ่มสถาปนารากฐานพระวิหารแห่งมิลเลอไรต์ ดังที่พระองค์ได้ทรงกระทำแล้วในเวลาที่พระองค์ทรงรับบัพติศมา।
“Nathanael’s wavering faith was now strengthened, and he answered and said, ‘Rabbi, thou art the son of God; thou art the King of Israel. Jesus answered and said unto him, Because I said unto thee, I saw thee under the fig tree, believest thou? Thou shalt see greater things than these. And he saith unto him, Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see Heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of Man.’
“บัดนี้ความเชื่อที่เคยหวั่นไหวของนาธานาเอลได้รับการเสริมกำลังแล้ว และเขาจึงทูลตอบว่า ‘รับบี พระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์แห่งอิสราเอล’ พระเยซูตรัสตอบเขาว่า ‘เพราะเราได้บอกท่านว่า เราเห็นท่านอยู่ใต้ต้นมะเดื่อ ท่านจึงเชื่อหรือ? ท่านจะได้เห็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านี้’ และพระองค์ตรัสแก่เขาว่า ‘เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ต่อแต่นี้ไปท่านทั้งหลายจะได้เห็นสวรรค์เปิดออก และทูตสวรรค์ของพระเจ้าขึ้นและลงอยู่เหนือบุตรมนุษย์’”
“In these first few disciples the foundation of the Christian church was being laid by individual effort. John first directed two of his disciples to Christ. Then one of these finds a brother, and brings him to Christ. He then calls Philip to follow him, and he went in search of Nathanael.” Spirit of Prophecy, volume 2, 66.
“ในบรรดาสาวกกลุ่มแรกไม่กี่คนนี้ รากฐานของคริสตจักรคริสเตียนกำลังถูกวางขึ้นโดยความพยายามของแต่ละบุคคล ยอห์นได้ชี้นำสาวกสองคนของตนไปยังพระคริสต์ก่อน จากนั้นหนึ่งในสองคนนั้นได้ไปพบน้องชายคนหนึ่ง และพาเขามาหาพระคริสต์ แล้วพระองค์จึงทรงเรียกฟีลิปให้ติดตามพระองค์ และเขาก็ออกไปตามหานาธานาเอล” Spirit of Prophecy, volume 2, 66.
When Christ descended on August 11, 1840 with the little book open in His hand, it had been prefigured in the reform movement of Christ’s earthly history, for every reform movement possesses the identical waymarks. Moses and the reformatory movement he led out in had the same waymark. The experience of Moses at the burning bush typified the Holy Spirit descending at Christ baptism, that in turn typified 1840, which in turn typifies September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended.
เมื่อพระคริสต์เสด็จลงมาในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 พร้อมกับหนังสือเล่มเล็กที่เปิดอยู่ในพระหัตถ์ สิ่งนั้นได้ถูกแสดงล่วงหน้าไว้แล้วในขบวนการปฏิรูปแห่งประวัติศาสตร์ฝ่ายโลกของพระคริสต์ เพราะว่าทุกขบวนการปฏิรูปย่อมมีเครื่องหมายระหว่างทางอย่างเดียวกัน โมเสสและขบวนการปฏิรูปที่ท่านได้นำออกมาก็มีเครื่องหมายระหว่างทางเช่นเดียวกัน ประสบการณ์ของโมเสสที่พุ่มไม้ซึ่งลุกไหม้นั้นเป็นแบบแห่งการที่พระวิญญาณบริสุทธิ์เสด็จลงมา ณ พิธีบัพติศมาของพระคริสต์ ซึ่งต่อมาเป็นแบบแห่งปี 1840 และปี 1840 นั้นก็เป็นแบบแห่งวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 เมื่อทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์แห่งวิวรณ์บทที่สิบแปดได้เสด็จลงมา។
The “arrival” of the first angel’s message, and the “arrival” of the second angel’s message and the “arrival” of the third angel’s message are all represented by angels. The first angel has a little book in his hand, the second had a writing in his hand and the third had a parchment in his hand. Upon the testimony of two or three a truth is established. All three angels, whether at their arrival or empowerment have a message in their hand.
“การมาถึง” ของข่าวสารของทูตสวรรค์องค์แรก และ “การมาถึง” ของข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สอง และ “การมาถึง” ของข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ล้วนถูกแทนไว้ด้วยทูตสวรรค์ทั้งสิ้น ทูตสวรรค์องค์แรกมีหนังสือเล่มเล็กอยู่ในมือของเขา องค์ที่สองมีข้อเขียนอยู่ในมือของเขา และองค์ที่สามมีแผ่นหนังอยู่ในมือของเขา บนคำพยานของสองหรือสามคน ความจริงข้อหนึ่งจึงได้รับการสถาปนา ทูตสวรรค์ทั้งสาม ไม่ว่าจะในยามที่มาถึงหรือยามที่ได้รับการเสริมกำลัง ต่างก็มีข่าวสารอยู่ในมือของตน。
John and Ezekiel represent those that ate the message when the first angel’s message was “empowered,” which is a different historical waymark than when the first angel’s message “arrived” in 1798.
ยอห์นและเอเสเคียลเป็นตัวแทนของผู้ที่ได้รับประทานข่าวสารนั้นเมื่อข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งได้รับการ “เสริมฤทธิ์” ซึ่งเป็นหลักหมายทางประวัติศาสตร์ที่แตกต่างจากเวลาที่ข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง “มาถึง” ในปี 1798
The difference between the “arrival” of a message and its “empowerment” is an extremely important distinction to note. As we consider the following passage take note that the purpose of the first angel is identical to the purpose of the angel in Revelation eighteen that lightens the earth with his glory. Also note that each message causes a division producing two classes of worshippers.
ความแตกต่างระหว่างการ “มาถึง” ของข่าวสารกับการ “ได้รับฤทธานุภาพ” ของข่าวสารนั้น เป็นข้อแตกต่างที่สำคัญอย่างยิ่งซึ่งต้องสังเกตให้ชัดเจน เมื่อเราพิจารณาข้อความตอนต่อไปนี้ จงสังเกตว่าพันธกิจของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งนั้นเหมือนกันทุกประการกับพันธกิจของทูตสวรรค์ในวิวรณ์บทที่สิบแปด ผู้ทรงส่องสว่างแก่แผ่นดินโลกด้วยพระสิริของท่าน และจงสังเกตด้วยว่าข่าวสารแต่ละข่าวก่อให้เกิดการแยกออกเป็นสองจำพวกของผู้นมัสการ
“I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel [the first angel] to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.
“ข้าพเจ้าได้รับการสำแดงให้เห็นถึงความสนพระทัยซึ่งสวรรค์ทั้งสิ้นมีต่องานที่กำลังดำเนินอยู่บนแผ่นดินโลก พระเยซูทรงมอบหมายทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์องค์หนึ่ง [ทูตสวรรค์องค์แรก] ให้ลงมาและเตือนชาวโลกให้เตรียมพร้อมสำหรับการเสด็จมาครั้งที่สองของพระองค์ ขณะเมื่อทูตสวรรค์นั้นออกจากเบื้องพระพักตร์ของพระเยซูในสวรรค์ มีแสงสว่างอันเจิดจ้าและรุ่งโรจน์อย่างยิ่งนำหน้าเขาไป ข้าพเจ้าได้รับแจ้งว่าพันธกิจของเขาคือทำให้โลกสว่างไสวด้วยสง่าราศีของเขา และเตือนมนุษย์ให้ตระหนักถึงพระพิโรธของพระเจ้าที่กำลังจะมาถึง คนเป็นอันมากได้รับแสงสว่างนั้น บางคนในหมู่พวกเขาดูเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ขณะที่บางคนเปี่ยมด้วยความชื่นชมยินดีและปลาบปลื้มล้นใจ ทุกคนที่ได้รับแสงสว่างนั้นต่างหันหน้าไปสู่สวรรค์และถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า แม้แสงนั้นจะส่องมายังทุกคน แต่บางคนเพียงอยู่ภายใต้อิทธิพลของแสงนั้น ทว่ามิได้รับไว้ด้วยใจจริง หลายคนเต็มไปด้วยความโกรธเคืองอย่างยิ่ง บรรดาศาสนาจารย์และประชาชนร่วมมือกับคนชั่วช้า และต่อต้านแสงสว่างที่ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ส่องมาอย่างแข็งขืน แต่ทุกคนที่ได้รับแสงสว่างนั้นได้แยกตนออกจากโลก และผูกพันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันอย่างใกล้ชิด”
“Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.
“ซาตานและทูตสวรรค์ของมันกำลังขะมักเขม้นอย่างยิ่งในการพยายามดึงดูดจิตใจของผู้คนให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ให้ออกห่างจากความสว่าง บรรดาผู้ที่ปฏิเสธความสว่างนั้นก็ถูกปล่อยไว้ในความมืด ข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์ของพระเจ้ากำลังเฝ้าดูประชากรที่อ้างตนว่าเป็นของพระองค์ด้วยความสนพระทัยอย่างลึกซึ้งที่สุด เพื่อบันทึกลักษณะอุปนิสัยที่พวกเขาได้สำแดงออกมา เมื่อข่าวสารซึ่งมีต้นกำเนิดจากสวรรค์ถูกนำเสนอแก่พวกเขา และเมื่อคนเป็นอันมากที่ประกาศว่ารักพระเยซูหันเหไปจากข่าวสารแห่งสวรรค์นั้นด้วยความดูหมิ่น การเยาะเย้ย และความเกลียดชัง ทูตสวรรค์องค์หนึ่งซึ่งถือม้วนหนังสืออยู่ในมือก็ได้จดบันทึกอันน่าอัปยศนั้น สวรรค์ทั้งสิ้นเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เพราะพระเยซูทรงถูกผู้ติดตามซึ่งอ้างตนว่าเป็นของพระองค์หมิ่นพระเกียรติเช่นนั้น”
“I saw the disappointment of the trusting ones, as they did not see their Lord at the expected time. It had been God’s purpose to conceal the future and to bring His people to a point of decision. Without the preaching of definite time for the coming of Christ, the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading very many to look far in the future for the great events connected with the judgment and the end of probation. It was necessary that the people be brought to seek earnestly for a present preparation.
“ข้าพเจ้าเห็นความผิดหวังของบรรดาผู้ที่ไว้วางใจ เมื่อพวกเขามิได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของตนในเวลาที่คาดหมายไว้ นั่นเป็นพระประสงค์ของพระเจ้าที่จะทรงปิดบังอนาคต และเพื่อทรงนำประชากรของพระองค์ให้มาถึงจุดแห่งการตัดสินใจ หากปราศจากการเทศนาเรื่องเวลากำหนดแน่นอนสำหรับการเสด็จมาของพระคริสต์ พระราชกิจซึ่งพระเจ้าทรงกำหนดไว้ก็มิอาจสำเร็จได้ ซาตานกำลังชักนำคนเป็นอันมากให้มองไปไกลในอนาคตสำหรับเหตุการณ์ยิ่งใหญ่ที่เกี่ยวเนื่องกับการพิพากษาและการสิ้นสุดแห่งเวลาทดลองใจ เป็นการจำเป็นที่ประชาชนจะต้องถูกนำให้แสวงหาการเตรียมพร้อมสำหรับปัจจุบันอย่างจริงจัง”
“As the time passed, those who had not fully received the light of the angel united with those who had despised the message, and they turned upon the disappointed ones with ridicule. Angels marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They loudly claimed to be Christians, yet in almost every particular failed to follow Christ. Satan exulted at the state of the professed followers of Jesus.
“เมื่อกาลเวลาผ่านไป ผู้ที่ยังมิได้รับความสว่างของทูตสวรรค์นั้นอย่างเต็มที่ก็เข้าร่วมกับผู้ที่ได้ดูหมิ่นข่าวสารนั้น และพวกเขาหันมาซ้ำเติมผู้ที่ผิดหวังด้วยการเยาะเย้ย ทูตสวรรค์ทั้งหลายได้สังเกตเห็นสภาพของบรรดาผู้ที่อ้างตนว่าเป็นผู้ติดตามพระคริสต์ การล่วงพ้นของเวลาที่กำหนดไว้อย่างแน่นอนได้ทดสอบและพิสูจน์พวกเขาแล้ว และมีคนเป็นอันมากถูกชั่งในตราชูและปรากฏว่าขาดตกบกพร่อง พวกเขาประกาศเสียงดังว่าตนเป็นคริสเตียน แต่ในแทบทุกประการกลับล้มเหลวในการติดตามพระคริสต์ ซาตานชื่นชมยินดีในสภาพของบรรดาผู้ที่อ้างตนว่าเป็นผู้ติดตามพระเยซู”
“He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure and holy mixed up with sinners in Zion and with world-loving hypocrites. They had watched over the true disciples of Jesus; but the corrupt were affecting the holy. Those whose hearts burned with an intense desire to see Jesus were forbidden by their professed brethren to speak of His coming. Angels viewed the scene and sympathized with the remnant who loved the appearing of their Lord.
“เขาได้ล่อพวกเขาไว้ในบ่วงของตน เขาได้นำคนส่วนใหญ่ให้ออกจากทางอันเที่ยงตรง และพวกเขากำลังพยายามปีนขึ้นไปสู่สวรรค์ด้วยทางอื่น เหล่าทูตสวรรค์ได้เห็นผู้บริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ปะปนอยู่กับคนบาปในศิโยน และกับพวกหน้าซื่อใจคดที่รักโลก พวกท่านได้เฝ้าดูแลเหล่าสาวกแท้ของพระเยซู; แต่คนเสื่อมทรามกำลังมีอิทธิพลต่อผู้บริสุทธิ์ ผู้ที่มีใจเร่าร้อนด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้เห็นพระเยซู ถูกห้ามโดยพี่น้องผู้ประกาศตนของตนมิให้กล่าวถึงการเสด็จมาของพระองค์ เหล่าทูตสวรรค์ทอดพระเนตรเหตุการณ์นั้น และมีความเห็นใจต่อคนที่เหลืออยู่ผู้ซึ่งรักการทรงปรากฏขององค์พระผู้เป็นเจ้าของตน”
“Another mighty angel [the second angel] was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.
“ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์อีกองค์หนึ่ง [ทูตองค์ที่สอง] ได้รับมอบหมายให้ลงมายังแผ่นดินโลก พระเยซูทรงวางหนังสือฉบับหนึ่งไว้ในมือของเขา และเมื่อเขามาถึงแผ่นดินโลก เขาได้ร้องประกาศว่า ‘บาบิโลนล้มแล้ว ล้มแล้ว’ แล้วข้าพเจ้าได้เห็นบรรดาผู้ที่ผิดหวังยกสายตาขึ้นสู่สวรรค์อีกครั้งหนึ่ง มองคอยการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าของตนด้วยความเชื่อและความหวัง แต่หลายคนดูประหนึ่งว่ายังคงอยู่ในสภาพอันมึนชา ราวกับกำลังหลับอยู่ กระนั้นข้าพเจ้าก็สามารถเห็นร่องรอยแห่งความทุกข์โศกอย่างลึกซึ้งบนใบหน้าของพวกเขา บรรดาผู้ที่ผิดหวังได้เห็นจากพระคัมภีร์ว่าพวกเขาอยู่ในช่วงเวลาแห่งการรอคอย และว่าพวกเขาจำต้องอดทนคอยการสำเร็จของนิมิตนั้น หลักฐานเดียวกันซึ่งได้นำพวกเขาให้เฝ้าคอยองค์พระผู้เป็นเจ้าของตนในปี 1843 ก็ได้นำพวกเขาให้คาดหมายพระองค์ในปี 1844 ด้วย กระนั้นข้าพเจ้าเห็นว่าคนส่วนใหญ่ไม่ได้มีพลังแรงกล้าเช่นที่เคยเป็นเครื่องหมายแห่งความเชื่อของพวกเขาในปี 1843 ความผิดหวังของพวกเขาได้บั่นทอนความเชื่อของพวกเขา”
“As the people of God united in the cry of the second angel, the heavenly host marked with the deepest interest the effect of the message. They saw many who bore the name of Christians turn with scorn and derision upon those who had been disappointed. As the words fell from mocking lips, ‘You have not gone up yet!’ an angel wrote them. Said the angel, ‘They mock God.’ I was pointed back to a similar sin committed in ancient times. Elijah had been translated to heaven, and his mantle had fallen upon Elisha. Then wicked youth, who had learned from their parents to despise the man of God, followed Elisha, and mockingly cried, ‘Go up, thou bald head; go up, thou bald head.’ In thus insulting His servant, they insulted God and met their punishment then and there. In like manner, those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the wrath of God, and will be made to feel that it is not a light thing to trifle with their Maker.
“เมื่อประชากรของพระเจ้ารวมใจกันอยู่ในเสียงร้องของทูตสวรรค์องค์ที่สอง พลโยธาสวรรค์ได้เฝ้าดูผลของข่าวสารนั้นด้วยความสนใจอย่างลึกซึ้งที่สุด พวกเขาเห็นหลายคนซึ่งถือชื่อตนว่าเป็นคริสเตียนหันมาด้วยความดูหมิ่นและการเยาะเย้ยต่อผู้ที่เคยผิดหวัง เมื่อถ้อยคำหลุดออกจากริมฝีปากแห่งการเย้ยหยันว่า ‘พวกท่านยังไม่ได้ขึ้นไปเลย!’ ทูตสวรรค์องค์หนึ่งได้จดบันทึกคำเหล่านั้นไว้ ทูตสวรรค์กล่าวว่า ‘พวกเขาเยาะเย้ยพระเจ้า’ ข้าพเจ้าได้รับการชี้ให้ย้อนกลับไปยังบาปที่คล้ายกันซึ่งได้กระทำขึ้นในสมัยโบราณ เอลียาห์ถูกรับขึ้นไปสู่สวรรค์ และเสื้อคลุมของท่านตกทอดมาถึงเอลีชา แล้วบรรดาหนุ่มคนชั่วซึ่งได้เรียนรู้จากบิดามารดาว่าควรดูหมิ่นคนของพระเจ้า ก็พากันติดตามเอลีชาไป และร้องตะโกนเยาะเย้ยว่า ‘ขึ้นไปสิ ไอ้หัวล้าน; ขึ้นไปสิ ไอ้หัวล้าน’ ในการดูหมิ่นผู้รับใช้ของพระองค์เช่นนี้ พวกเขาได้ดูหมิ่นพระเจ้า และได้รับโทษทัณฑ์ของตน ณ ที่นั้นและในเวลานั้นเอง ฉันใดก็ดี บรรดาผู้ที่ได้เยาะหยันและเย้ยหยันต่อแนวคิดเรื่องการขึ้นไปของธรรมิกชน ก็จะได้รับการเยี่ยมเยียนด้วยพระพิโรธของพระเจ้า และจะถูกทำให้รู้สึกว่าการล้อเล่นกับพระผู้สร้างของตนนั้นมิใช่เรื่องเล็กน้อย”
“Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of His people and prepare them to understand the message of the second angel and the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ Then I saw these disappointed ones rise and in harmony with the second angel proclaim, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading and having its designed effect. They contended with the angels from heaven, telling them that God had deceived the people, and that with all their light and power they could not make the world believe that Christ was coming. But notwithstanding Satan strove to hedge up the way and draw the minds of the people from the light, the angels of God continued their work….
“พระเยซูทรงมอบหมายทูตสวรรค์องค์อื่น ๆ ให้บินไปอย่างรวดเร็ว เพื่อฟื้นฟูและเสริมกำลังความเชื่อที่อ่อนระโหยของประชากรของพระองค์ และเพื่อเตรียมพวกเขาให้เข้าใจข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สอง และการเคลื่อนไหวอันสำคัญซึ่งในไม่ช้ากำลังจะเกิดขึ้นในสวรรค์ ข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์เหล่านี้ได้รับฤทธิ์อำนาจและความสว่างอันยิ่งใหญ่จากพระเยซู แล้วบินลงสู่โลกอย่างรวดเร็วเพื่อกระทำตามพระบัญชา โดยช่วยเหลือทูตสวรรค์องค์ที่สองในงานของเขา ความสว่างอันยิ่งใหญ่ส่องมายังประชากรของพระเจ้า เมื่อทูตสวรรค์ร้องว่า ‘ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว; จงออกไปต้อนรับท่านเถิด’ แล้วข้าพเจ้าเห็นบรรดาผู้ที่ผิดหวังเหล่านี้ลุกขึ้น และประกาศร่วมกับทูตสวรรค์องค์ที่สองอย่างพร้อมเพรียงกันว่า ‘ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว; จงออกไปต้อนรับท่านเถิด’ ความสว่างจากทูตสวรรค์ส่องทะลุความมืดไปทุกหนทุกแห่ง ซาตานและบริวารของมันพยายามขัดขวางมิให้ความสว่างนี้แพร่กระจายออกไปและบังเกิดผลตามที่มุ่งหมายไว้ พวกมันโต้แย้งกับทูตสวรรค์จากสวรรค์ โดยกล่าวว่าพระเจ้าได้ทรงลวงประชาชน และด้วยความสว่างและฤทธิ์อำนาจทั้งหมดของพวกมัน ก็ยังไม่อาจทำให้โลกเชื่อได้ว่าพระคริสต์กำลังจะเสด็จมา แต่ถึงแม้ซาตานจะพยายามปิดกั้นหนทางและชักจูงจิตใจของประชาชนให้ออกห่างจากความสว่าง ทูตสวรรค์ของพระเจ้าก็ยังคงดำเนินงานของตนต่อไป….”
“As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245–254.
“เมื่อการปฏิบัติพระราชกิจของพระเยซูในห้องบริสุทธิ์สิ้นสุดลง และพระองค์เสด็จผ่านเข้าไปในอภิสุทธิสถาน และทรงยืนอยู่เบื้องหน้าหีบพันธสัญญาซึ่งบรรจุพระบัญญัติของพระเจ้า พระองค์ได้ทรงส่งทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์อีกองค์หนึ่งพร้อมด้วยข่าวสารที่สามมายังโลก ม้วนหนังสือฉบับหนึ่งถูกวางไว้ในมือของทูตสวรรค์องค์นั้น และเมื่อเขาลงมายังแผ่นดินโลกด้วยฤทธิอำนาจและพระสิริ เขาได้ประกาศคำเตือนอันน่าสะพรึงกลัว พร้อมด้วยคำขู่สำทับที่น่าหวาดหวั่นที่สุดเท่าที่เคยถูกนำมาแจ้งแก่มนุษย์ ข่าวสารนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้บุตรทั้งหลายของพระเจ้าระมัดระวังตน โดยสำแดงแก่พวกเขาถึงโมงยามแห่งการทดลองและความทุกข์ระทมซึ่งอยู่เบื้องหน้าพวกเขา ทูตสวรรค์กล่าวว่า ‘พวกเขาจะถูกนำเข้าสู่การต่อสู้อย่างประชิดกับสัตว์ร้ายและรูปของมัน ความหวังเดียวของพวกเขาในชีวิตนิรันดร์คือการยืนหยัดมั่นคง แม้ว่าชีวิตของพวกเขาจะตกอยู่ในอันตราย พวกเขาก็ต้องยึดมั่นในความจริงไว้’ ทูตสวรรค์องค์ที่สามปิดข่าวสารของตนด้วยถ้อยคำดังนี้: ‘นี่แหละคือความอดทนของธรรมิกชน ทั้งหลายผู้รักษาพระบัญญัติของพระเจ้า และความเชื่อของพระเยซู’ ขณะที่เขากล่าวถ้อยคำเหล่านี้ย้ำอีกครั้ง เขาได้ชี้ไปยังสถานนมัสการในสวรรค์ จิตใจของทุกคนที่รับเอาข่าวสารนี้ถูกชี้นำไปยังอภิสุทธิสถาน ที่ซึ่งพระเยซูทรงยืนอยู่เบื้องหน้าหีบพันธสัญญา ทรงกระทำการทูลขอแทนเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อคนทั้งปวงซึ่งพระเมตตายังคงทอดเวลาอยู่สำหรับพวกเขา และเพื่อคนทั้งหลายที่ได้ละเมิดพระบัญญัติของพระเจ้าโดยไม่รู้ การลบมลทินบาปนี้กระทำเพื่อผู้ชอบธรรมที่ล่วงหลับแล้ว ตลอดจนเพื่อผู้ชอบธรรมที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งครอบคลุมถึงทุกคนที่ตายลงโดยวางใจในพระคริสต์ แต่เพราะมิได้รับความกระจ่างเกี่ยวกับพระบัญญัติของพระเจ้า จึงได้ทำบาปโดยไม่รู้ตัวในการละเมิดข้อกำหนดของพระบัญญัตินั้น” Early Writings, 245–254.
A few pages later in the same book, addressing the same concepts just referred to, Sister White identifies that the rejection of the three messages in Millerite history had been typified in the history of Christ. She there provides two witnesses that identify a progressive testing process that requires victory at each test in order to proceed to the next test.
อีกไม่กี่หน้าต่อมาในหนังสือเล่มเดียวกันนั้น เมื่อกล่าวถึงแนวคิดเดียวกันกับที่เพิ่งอ้างถึง ซิสเตอร์ไวท์ชี้ให้เห็นว่า การปฏิเสธข่าวสารทั้งสามในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอร์นั้น ได้ถูกทำให้เป็นแบบล่วงหน้าไว้แล้วในประวัติศาสตร์ของพระคริสต์ ณ ที่นั้น นางได้เสนอพยานสองประการซึ่งชี้ให้เห็นถึงกระบวนการทดสอบที่ดำเนินไปเป็นลำดับขั้น และจำเป็นต้องมีชัยชนะในแต่ละการทดสอบ จึงจะก้าวไปสู่การทดสอบถัดไปได้
“I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.
“ข้าพเจ้าเห็นคนหมู่หนึ่งยืนอยู่ด้วยการพิทักษ์รักษาอย่างดีและมั่นคง ไม่ให้การสนับสนุนแก่ผู้ที่พยายามจะทำให้ความเชื่ออันเป็นที่ตั้งมั่นของกายชนนั้นสั่นคลอน พระเจ้าทรงทอดพระเนตรพวกเขาด้วยความพอพระทัย ข้าพเจ้าได้รับการสำแดงให้เห็นสามขั้น คือ ข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง องค์ที่สอง และองค์ที่สาม ทูตสวรรค์ผู้ติดตามข้าพเจ้ากล่าวว่า ‘วิบัติแก่ผู้ใดก็ตามที่จะขยับก้อนหนึ่งหรือเขี่ยหมุดหนึ่งออกจากข่าวสารเหล่านี้ ความเข้าใจที่ถูกต้องในข่าวสารเหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด ชะตากรรมของดวงวิญญาณทั้งหลายแขวนอยู่กับวิธีที่พวกเขารับข่าวสารเหล่านี้’ ข้าพเจ้าถูกนำให้ย้อนลงมาตามข่าวสารเหล่านี้อีกครั้ง และเห็นว่าประชากรของพระเจ้าได้ซื้อประสบการณ์ของตนไว้ด้วยราคาที่แพงเพียงใด มันได้มาโดยผ่านความทุกข์ทรมานมากมายและการต่อสู้อันหนักหน่วง พระเจ้าได้ทรงนำพวกเขาไปทีละก้าว จนกระทั่งทรงตั้งพวกเขาไว้บนแท่นอันมั่นคงและไม่อาจเคลื่อนคลอนได้ ข้าพเจ้าเห็นบุคคลหลายคนเข้ามาใกล้แท่นนั้นและตรวจดูรากฐาน บางคนด้วยความยินดีก็ก้าวขึ้นไปบนแท่นนั้นในทันที คนอื่น ๆ เริ่มตำหนิรากฐานนั้น พวกเขาต้องการให้มีการปรับปรุง แล้วแท่นนั้นก็จะสมบูรณ์ยิ่งขึ้น และประชาชนก็จะมีความสุขยิ่งกว่าเดิม บางคนก้าวลงจากแท่นเพื่อพิจารณามัน และประกาศว่ามันวางไว้ผิด แต่ข้าพเจ้าเห็นว่าเกือบทั้งหมดยังคงยืนมั่นอยู่บนแท่นนั้น และเตือนสติผู้ที่ได้ก้าวลงไปให้ยุติการบ่นกล่าวของตน เพราะพระเจ้าทรงเป็นนายช่างผู้สร้าง และพวกเขากำลังต่อสู้กับพระองค์ พวกเขาได้กล่าวทบทวนพระราชกิจอันน่าอัศจรรย์ของพระเจ้า ซึ่งได้ทรงนำพวกเขามายังแท่นอันมั่นคงนั้น และพร้อมเพรียงกันเงยตาขึ้นสู่สวรรค์ และด้วยเสียงอันดังถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า สิ่งนี้กระทบบางคนในหมู่ผู้ที่ได้บ่นกล่าวและละจากแท่นไป และพวกเขาก็ก้าวขึ้นไปบนแท่นนั้นอีกครั้งด้วยสีหน้าถ่อมใจ”
“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah [typifying the first angel’s message] to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus [typifying the second angel’s message]. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ [typifying the third angel’s message]. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, [typifying the angel of Revelation eighteen] which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rending of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.
“ข้าพเจ้าได้รับการชี้ให้นึกย้อนกลับไปถึงการประกาศเรื่องการเสด็จมาครั้งแรกของพระคริสต์ ยอห์นถูกส่งมาในจิตวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียาห์ [ซึ่งเป็นแบบของข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง] เพื่อเตรียมทางของพระเยซู บรรดาผู้ที่ปฏิเสธคำพยานของยอห์นก็ไม่ได้รับประโยชน์จากคำสอนของพระเยซู [ซึ่งเป็นแบบของข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สอง] การต่อต้านของพวกเขาต่อข่าวสารที่พยากรณ์ล่วงหน้าถึงการเสด็จมาของพระองค์ ทำให้พวกเขาอยู่ในสภาพที่ไม่อาจรับหลักฐานอันหนักแน่นที่สุดได้โดยง่ายว่าพระองค์ทรงเป็นพระเมสสิยาห์ ซาตานได้นำผู้ที่ปฏิเสธข่าวสารของยอห์นให้ก้าวไกลยิ่งขึ้นไปอีก จนถึงกับปฏิเสธและตรึงพระคริสต์บนกางเขน [ซึ่งเป็นแบบของข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สาม] โดยการกระทำเช่นนี้ พวกเขาได้วางตนเองไว้ในสภาพที่ไม่อาจรับพระพรในวันเพ็นเทคอสต์ได้ [ซึ่งเป็นแบบของทูตสวรรค์ในวิวรณ์บทที่สิบแปด] ซึ่งคงจะได้สอนพวกเขาถึงทางเข้าสู่สถานบริสุทธิ์ในสวรรค์ การฉีกขาดของม่านในพระวิหารได้แสดงให้เห็นว่าเครื่องสัตวบูชาและพิธีบัญญัติต่าง ๆ ของพวกยิวจะไม่ได้รับการยอมรับอีกต่อไป เครื่องบูชาอันยิ่งใหญ่ได้ถูกถวายแล้วและได้รับการยอมรับแล้ว และพระวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งเสด็จลงมาในวันเพ็นเทคอสต์ได้นำจิตใจของเหล่าสาวกจากสถานบริสุทธิ์ฝ่ายโลกไปสู่สถานบริสุทธิ์ในสวรรค์ ที่ซึ่งพระเยซูได้เสด็จเข้าไปโดยพระโลหิตของพระองค์เอง เพื่อจะทรงหลั่งประโยชน์แห่งการลบมลทินบาปของพระองค์เหนือเหล่าสาวกของพระองค์ แต่พวกยิวถูกปล่อยไว้ในความมืดมิดอย่างสิ้นเชิง พวกเขาได้สูญเสียความสว่างทั้งสิ้นซึ่งพวกเขาอาจมีได้เกี่ยวกับแผนการแห่งความรอด และยังคงไว้วางใจในเครื่องสัตวบูชาและเครื่องถวายอันไร้ประโยชน์ของตนต่อไป สถานบริสุทธิ์ในสวรรค์ได้เข้ามาแทนที่สถานบริสุทธิ์ฝ่ายโลกแล้ว แต่พวกเขาหาได้มีความรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้นไม่ เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงไม่อาจได้รับประโยชน์จากการทรงเป็นคนกลางของพระคริสต์ในสถานบริสุทธิ์ได้”
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.
“คนเป็นอันมากมองดูแนวทางที่พวกยิวดำเนินในการปฏิเสธและตรึงพระคริสต์บนกางเขนด้วยความสยดสยอง; และเมื่อเขาเหล่านั้นอ่านประวัติการทารุณอันน่าอัปยศที่พระองค์ทรงได้รับ เขาทั้งหลายก็คิดว่าตนรักพระองค์ และคงจะไม่ปฏิเสธพระองค์ดังที่เปโตรได้กระทำ หรือจะไม่ตรึงพระองค์บนกางเขนดังที่พวกยิวได้กระทำ. แต่พระเจ้า ผู้ทรงอ่านจิตใจของคนทั้งปวง ได้ทรงนำความรักที่พวกเขาอ้างว่ามีต่อพระเยซูนั้นมาทดลองพิสูจน์แล้ว. สวรรค์ทั้งสิ้นเฝ้าดูด้วยความสนใจอย่างยิ่งยวดต่อการตอบรับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง. แต่คนเป็นอันมากซึ่งอ้างว่ารักพระเยซู และหลั่งน้ำตาเมื่ออ่านเรื่องราวแห่งกางเขน กลับเยาะเย้ยข่าวประเสริฐเรื่องการเสด็จมาของพระองค์. แทนที่จะรับข่าวสารนั้นด้วยความยินดี เขาทั้งหลายกลับประกาศว่าเป็นความลวง. พวกเขาเกลียดชังบรรดาผู้ที่รักการปรากฏของพระองค์ และขับไล่คนเหล่านั้นออกจากคริสตจักร. บรรดาผู้ที่ปฏิเสธข่าวสารแรกไม่อาจได้รับประโยชน์จากข่าวสารที่สอง; และเขาทั้งหลายก็มิได้รับประโยชน์จากเสียงร้องยามเที่ยงคืนด้วย ซึ่งมีไว้เพื่อเตรียมเขาให้เข้าสู่สถานอภิสุทธิสถานแห่งสถานนมัสการในสวรรค์พร้อมกับพระเยซูโดยความเชื่อ. และโดยการปฏิเสธข่าวสารสองประการก่อนหน้านั้น เขาทั้งหลายได้กระทำให้ความเข้าใจของตนมืดมนลงเสียจนไม่อาจเห็นความสว่างใด ๆ ในข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ซึ่งชี้ทางเข้าสู่สถานอภิสุทธิสถาน. ข้าพเจ้าเห็นว่า ดังที่พวกยิวได้ตรึงพระเยซูบนกางเขน คริสตจักรทั้งหลายแต่ในนามก็ได้ตรึงข่าวสารเหล่านี้แล้วเช่นกัน และเพราะฉะนั้นพวกเขาจึงไม่มีความรู้เกี่ยวกับทางเข้าสู่สถานอภิสุทธิสถาน และไม่อาจได้รับประโยชน์จากการทูลขอของพระเยซู ณ ที่นั้นได้. เช่นเดียวกับพวกยิวผู้ถวายเครื่องบูชาอันไร้ประโยชน์ของตน เขาทั้งหลายก็ถวายคำอธิษฐานอันไร้ประโยชน์ของตนขึ้นไปยังห้องซึ่งพระเยซูได้ทรงละไปแล้ว; และซาตานซึ่งยินดีในความลวงนั้น ก็สวมลักษณะทางศาสนา และชักนำจิตใจของคริสเตียนที่อ้างตนเหล่านี้ให้มาหาตนเอง โดยทำการด้วยฤทธิ์เดชของมัน ทั้งหมายสำคัญและการอัศจรรย์อันมุสา เพื่อผูกมัดเขาทั้งหลายไว้ในบ่วงของมัน” Early Writings, 258–261.
The passages from the book Early Writings have been repeatedly taught through the ministry of Future for America. But there are truths these passages illustrate that have been unnoticed.
ข้อพระธรรมจากหนังสือ Early Writings ได้รับการสอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าผ่านพันธกิจของ Future for America แต่มีความจริงบางประการซึ่งข้อพระธรรมเหล่านี้แสดงให้เห็น ที่ยังมิได้รับการสังเกตเห็น
The waymarks of the history of the Millerite movement are established upon several reformatory movements in the Bible. Without some familiarity with the waymarks found in every reformatory movement, it is fairly improbable that someone would understand the significance of the distinction of when a message “arrives” and when it is “empowered.” It is also probable that many of those who are familiar with the parallel reformatory movements have missed some very important attributes of the various waymarks of reformatory movements.
จุดหมายสำคัญแห่งประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ได้รับการสถาปนาขึ้นบนขบวนการปฏิรูปหลายประการในพระคัมภีร์ หากปราศจากความคุ้นเคยอยู่บ้างกับจุดหมายสำคัญที่พบในขบวนการปฏิรูปทุกขบวนการแล้ว ก็เป็นไปได้ค่อนข้างน้อยที่ผู้ใดจะเข้าใจนัยสำคัญของความแตกต่างระหว่างเวลาที่ข่าวสารหนึ่ง “มาถึง” กับเวลาที่ข่าวสารนั้น “ได้รับฤทธิ์อำนาจ” และก็เป็นไปได้เช่นกันว่าหลายคนในบรรดาผู้ที่คุ้นเคยกับขบวนการปฏิรูปที่ขนานกันเหล่านั้น ได้พลาดคุณลักษณะสำคัญยิ่งบางประการของจุดหมายสำคัญต่าง ๆ ในขบวนการปฏิรูปไป
The “seven thunders” which represent the events at the beginning of Adventism and the events at the end of Adventism, is the light that is unsealed just before probation closes. We are informed that the “seven thunders” represents both “a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages,” and “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” contain the signature of Alpha and Omega.
“ฟ้าร้องทั้งเจ็ด” ซึ่งเป็นตัวแทนของเหตุการณ์ในช่วงเริ่มต้นของลัทธิแอ๊ดเวนติสต์และเหตุการณ์ในช่วงปลายของลัทธิแอ๊ดเวนติสต์ คือความสว่างที่ถูกเปิดผนึกออกไม่นานก่อนที่เวลาทดลองจะสิ้นสุดลง เราได้รับแจ้งว่า “ฟ้าร้องทั้งเจ็ด” เป็นตัวแทนทั้ง “การพรรณนาเหตุการณ์ต่าง ๆ ซึ่งจะเกิดขึ้นภายใต้ข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สอง” และ “เหตุการณ์ในอนาคตซึ่งจะถูกเปิดเผยตามลำดับของมัน” “ฟ้าร้องทั้งเจ็ด” มีลายมือชื่อของอัลฟาและโอเมกาอยู่ภายในนั้น
The “delineation of events” that transpired “under the first and second angels’ messages,” typify the events that transpire under the third angel’s message. When John was commanded to write not what the seven thunders uttered, the command had been typified by the command that was given to Daniel to seal up his book, for we are informed that after the “seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’”
“ลำดับเหตุการณ์” ที่เกิดขึ้น “ภายใต้ข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งและองค์ที่สอง” เป็นแบบอย่างของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายใต้ข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สาม เมื่อยอห์นได้รับพระบัญชาไม่ให้เขียนสิ่งที่ฟ้าร้องทั้งเจ็ดได้กล่าวนั้น พระบัญชานี้ได้ถูกทำให้เห็นเป็นแบบอย่างไว้แล้วโดยพระบัญชาที่ประทานแก่ดาเนียลให้ผนึกหนังสือของท่านไว้ เพราะเราได้รับแจ้งว่า ภายหลังจากที่ “ฟ้าร้องทั้งเจ็ดได้เปล่งเสียงของมันแล้ว พระบัญชาก็มาถึงยอห์นเช่นเดียวกับที่มาถึงดาเนียลเกี่ยวกับหนังสือเล่มเล็กนั้นว่า ‘จงผนึกสิ่งเหล่านั้นที่ฟ้าร้องทั้งเจ็ดได้กล่าวไว้’”
Ezekiel and John both illustrate God’s people eating the message at the empowerment of the first angel in 1840, and the prophet Jeremiah illustrates the disappointment that took place among God’s people when the first angel’s message appeared to fail.
ทั้งเอเสเคียลและยอห์นต่างแสดงให้เห็นว่าประชากรของพระเจ้ารับประทานข่าวสารนั้นเมื่อได้รับการเสริมกำลังแห่งทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งในปี 1840 และผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์แสดงให้เห็นถึงความผิดหวังที่เกิดขึ้นท่ามกลางประชากรของพระเจ้า เมื่อข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งดูประหนึ่งว่าล้มเหลว.
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.
ข้าพระองค์พบพระวจนะของพระองค์ และข้าพระองค์ก็รับประทานพระวจนะนั้น และพระวจนะของพระองค์เป็นความชื่นบานและความปีติยินดีแห่งใจของข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์ได้รับการเรียกขานด้วยพระนามของพระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งโยธาทั้งหลาย ข้าพระองค์มิได้นั่งอยู่ในที่ชุมนุมของบรรดาผู้เยาะเย้ย และมิได้เปรมปรีดิ์ ข้าพระองค์นั่งอยู่ลำพังเพราะพระหัตถ์ของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงให้ข้าพระองค์เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เหตุใดความเจ็บปวดของข้าพระองค์จึงยั่งยืนอยู่เสมอ และบาดแผลของข้าพระองค์จึงรักษาไม่หาย ซึ่งปฏิเสธที่จะรับการเยียวยา พระองค์จะทรงเป็นแก่ข้าพระองค์เหมือนผู้มุสาอย่างสิ้นเชิง และเหมือนสายน้ำที่เหือดแห้งหรือ ดังนั้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า ถ้าเจ้ากลับมา เราจะนำเจ้ากลับคืนมาอีก และเจ้าจะยืนอยู่ต่อหน้าเรา และถ้าเจ้าแยกสิ่งล้ำค่าออกจากสิ่งเลวทราม เจ้าจะเป็นดุจปากของเรา ให้เขาทั้งหลายกลับมาหาเจ้า แต่เจ้าอย่ากลับไปหาเขา และเราจะกระทำให้เจ้าเป็นกำแพงทองสัมฤทธิ์อันมั่นคงแก่ชนชาตินี้ และเขาทั้งหลายจะต่อสู้กับเจ้า แต่เขาจะไม่ชนะเจ้า เพราะเราอยู่กับเจ้าเพื่อช่วยเจ้าให้รอดและเพื่อช่วยเจ้าให้พ้นภัย พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ และเราจะช่วยเจ้าให้พ้นจากมือของคนอธรรม และเราจะไถ่เจ้าออกจากมือของผู้เหี้ยมโหด เยเรมีย์ 15:16–21
Jeremiah had found the words of the little book as had John and Ezekiel, and he too had eaten the message, but the message had become a message (water) that had failed. It was as if God had lied, which is of course impossible, but the accusation of a “lie” provides the key to locate Jeremiah at the first Millerite disappointment that was represented in Habakkuk.
เยเรมีย์ได้พบถ้อยคำของหนังสือเล่มเล็กเช่นเดียวกับยอห์นและเอเสเคียล และเขาเองก็ได้รับสารนั้นเข้าไปด้วย แต่สารนั้นได้กลายเป็นสาร (น้ำ) ที่ล้มเหลวไป ราวกับว่าพระเจ้าได้ตรัสเท็จ ซึ่งแน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้เลย แต่การกล่าวหาว่าเป็น “คำเท็จ” นั้นเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ระบุตำแหน่งของเยเรมีย์ไว้ ณ ความผิดหวังครั้งแรกของขบวนการมิลเลอไรต์ ซึ่งได้ถูกเป็นภาพแทนไว้ในฮาบากุก
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.
ข้าพเจ้าจะยืนอยู่ที่ยามเฝ้าของข้าพเจ้า และจะตั้งตนอยู่บนหอคอย และจะคอยเฝ้าดูว่าพระองค์จะตรัสอะไรแก่ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าจะตอบประการใดเมื่อข้าพเจ้าถูกทรงตำหนิ และพระยาห์เวห์ทรงตอบข้าพเจ้าว่า จงเขียนนิมิตนั้นไว้ และจงทำให้ชัดเจนลงบนแผ่นจารึก เพื่อผู้ที่อ่านจะได้วิ่งไป เพราะนิมิตนั้นยังมีไว้สำหรับเวลาที่กำหนด แต่ในที่สุดมันจะกล่าวออกมา และจะไม่มุสา แม้มันจะชักช้า ก็จงคอยมันเถิด เพราะมันจะมาถึงอย่างแน่นอน มันจะไม่ล่าช้า ฮาบากุก 2:1–3
The vision of the first angel’s message was written on the 1843 pioneer chart which was directed by the “hand” of God.
นิมิตแห่งข่าวของทูตสวรรค์องค์แรกได้ถูกบันทึกไว้บนแผนภูมิผู้บุกเบิก ค.ศ. 1843 ซึ่งได้รับการทรงนำโดย “พระหัตถ์” ของพระเจ้า
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
“ข้าพเจ้าได้เห็นว่า แผนภูมิปี 1843 นั้นได้รับการทรงนำโดยพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และไม่ควรถูกเปลี่ยนแปลง; ตัวเลขต่าง ๆ เป็นไปตามที่พระองค์ทรงประสงค์; พระหัตถ์ของพระองค์ทรงอยู่เหนือและทรงปิดบังความผิดพลาดประการหนึ่งในตัวเลขบางตัว เพื่อไม่ให้ผู้ใดสามารถมองเห็นได้ จนกว่าพระหัตถ์ของพระองค์จะถูกยกออกไป” Early Writings, 74.
The “appointed time” of 1843 was represented upon the chart, and that is why it is called the 1843 chart. It was published in 1842, in fulfillment of the command in Habakkuk to “write the vision, and make it plain upon tables.” The vision was to be made plain upon “tables,” in the plural, thus identifying that after the Lord removed His hand from the mistake on the 1843 chart it would be corrected upon the 1850 pioneer chart. The mistake produced the first disappointment and Jeremiah represents those who had eaten the little book on August 11, 1840 and were disappointed when the appointed time of 1843 failed.
“วาระที่ทรงกำหนดไว้” แห่งปี 1843 ได้รับการแสดงไว้บนแผนภูมิ และนั่นคือเหตุที่จึงเรียกว่าแผนภูมิปี 1843 แผนภูมินี้ได้รับการตีพิมพ์ในปี 1842 เพื่อให้สำเร็จตามพระบัญชาในหนังสือฮาบากุกที่ว่า “จงเขียนนิมิตนั้นไว้ และทำให้กระจ่างบนแผ่นตาราง” นิมิตนั้นจะต้องถูกทำให้กระจ่างบน “แผ่นตาราง” ซึ่งเป็นพหูพจน์ จึงชี้ให้เห็นว่า ภายหลังองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงยกพระหัตถ์ของพระองค์ออกจากความผิดพลาดบนแผนภูมิปี 1843 แล้ว ความผิดนั้นก็จะได้รับการแก้ไขบนแผนภูมิผู้บุกเบิกปี 1850 ความผิดพลาดนั้นก่อให้เกิดความผิดหวังครั้งแรก และเยเรมีย์เป็นตัวแทนของบรรดาผู้ที่ได้รับประทานหนังสือเล่มเล็กในวันที่ 11 สิงหาคม 1840 และผิดหวังเมื่อวาระที่ทรงกำหนดไว้แห่งปี 1843 ไม่บังเกิดผล
When Jeremiah had eaten the little book in 1840 it was “the joy and rejoicing” of his heart, but when the disappointment arrived, he no longer “rejoiced,” and he “sat alone because of” God’s “hand.” God’s hand had covered “a mistake in some of the figures,” thus causing Jeremiah to consider the possibility that God had lied. The promise given to Jeremiah was that if he would “return,” from his despondency, God would make Jeremiah as God’s “mouth.” If Jeremiah would return to God from his disappointment and recognize that he was in the tarrying time of the parable of the ten virgins, God would use him to be the mouthpiece that would identify exactly when the vision should arrive and no longer tarry.
เมื่อเยเรมีย์ได้กินหนังสือม้วนเล็กนั้นในปี 1840 มันเป็น “ความยินดีและความชื่นชม” แก่ใจของเขา แต่เมื่อความผิดหวังมาถึง เขาก็ไม่ “ชื่นชมยินดี” อีกต่อไป และเขา “นั่งอยู่ตามลำพังเพราะ” “พระหัตถ์” ของพระเจ้า พระหัตถ์ของพระเจ้าได้ปกคลุม “ความผิดพลาดบางประการในตัวเลขทั้งหลาย” จึงทำให้เยเรมีย์พิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่ว่าพระเจ้าได้ตรัสเท็จ พระสัญญาที่ประทานแก่เยเรมีย์คือ หากเขาจะ “กลับมา” จากความสิ้นหวังหดหู่ของตน พระเจ้าจะทรงทำให้เยเรมีย์เป็น “พระโอษฐ์” ของพระองค์ หากเยเรมีย์จะกลับมาหาพระเจ้าจากความผิดหวังของเขา และยอมรับว่าเขาอยู่ในเวลาการชักช้าตามคำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน พระเจ้าจะทรงใช้เขาให้เป็นกระบอกเสียงที่จะระบุอย่างแม่นยำว่านิมิตนั้นควรมาถึงเมื่อใดและจะไม่ชักช้าอีกต่อไป
The purpose of laying these facts out here, is to establish that with all the angel’s messages, their “arrivals” and “empowerments” present a life-or-death message that produces two classes of worshippers. The three angels are three steps of a progressive testing process. More important to our intended point is that even though the understanding of the seven thunders was recognized shortly after the arrival of the “time of the end” in 1989 when the last six verses of Daniel were unsealed announcing the close of the judgment, there is another unsealing of the seven thunders at the end of history of the third angel.
จุดประสงค์ของการนำเสนอข้อเท็จจริงเหล่านี้ไว้ ณ ที่นี้ ก็เพื่อยืนยันว่า พร้อมกับข่าวสารทั้งปวงของทูตสวรรค์นั้น การ “มาถึง” และ “การรับฤทธิ์อำนาจ” ของข่าวสารเหล่านั้นนำเสนอข่าวสารแห่งความเป็นความตายซึ่งก่อให้เกิดผู้นมัสการสองจำพวก ทูตสวรรค์ทั้งสามเป็นสามขั้นตอนของกระบวนการทดสอบที่ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าสำหรับประเด็นที่เรามุ่งหมายก็คือ แม้ว่าความเข้าใจเกี่ยวกับฟ้าร้องทั้งเจ็ดจะได้รับการตระหนักรู้ไม่นานหลังจากการมาถึงของ “วาระสุดปลาย” ในปี 1989 เมื่อข้อพระคัมภีร์หกข้อสุดท้ายของพระธรรมดาเนียลถูกเปิดผนึก ประกาศถึงการสิ้นสุดของการพิพากษาแล้วก็ตาม ก็ยังมีการเปิดผนึกฟ้าร้องทั้งเจ็ดอีกครั้งหนึ่ง ณ ตอนปลายของประวัติศาสตร์ของทูตสวรรค์องค์ที่สาม
The history of the beginning of Adventism starts at the unsealing of the first angel in 1798, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He thereafter removed His hand (unsealed), and revealed the message of the tarrying time.
ประวัติแห่งการเริ่มต้นของลัทธิแอ๊ดเวนตีสเริ่มต้นขึ้นที่การเปิดผนึกของทูตสวรรค์องค์แรกในปี 1798 และสิ้นสุดลงด้วยการเปิดผนึกของความจริงประการหนึ่งซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงวางพระหัตถ์ปกไว้เพื่อก่อให้เกิดความผิดหวัง ครั้นแล้วพระองค์จึงทรงยกพระหัตถ์ของพระองค์ออก (เปิดผนึก) และทรงสำแดงข่าวสารแห่งช่วงเวลาแห่งการล่าช้า.
The history of the ending of Adventism starts at the unsealing of the third angel’s message in 1989, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He is now removing His hand, and thus unsealing the message of the first disappointment and tarrying time. He is unsealing the purpose of July 18, 2020.
ประวัติศาสตร์แห่งการสิ้นสุดของแอ๊ดเวนตีสม์เริ่มต้นขึ้นที่การเปิดผนึกสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามในปี 1989 และสิ้นสุดลงพร้อมกับการเปิดผนึกความจริงประการหนึ่งซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเอาพระหัตถ์ของพระองค์ปิดไว้เพื่อให้เกิดความผิดหวัง บัดนี้พระองค์กำลังทรงยกพระหัตถ์ของพระองค์ออก และด้วยเหตุนั้นจึงทรงเปิดผนึกสารแห่งความผิดหวังครั้งแรกและเวลาคอยช้า พระองค์กำลังทรงเปิดผนึกจุดประสงค์ของวันที่ 18 กรกฎาคม 2020
Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.
เหตุฉะนั้น พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ถ้าเจ้ากลับมา เราจะให้เจ้ากลับคืนมาอีก และเจ้าจะยืนอยู่ต่อหน้าเรา; และถ้าเจ้าแยกสิ่งประเสริฐออกจากสิ่งเลวทราม เจ้าจะเป็นดังปากของเรา; ให้พวกเขากลับมาหาเจ้าเถิด แต่เจ้าอย่ากลับไปหาพวกเขาเลย และเราจะกระทำให้เจ้าเป็นกำแพงทองสัมฤทธิ์อันมั่นคงแก่ชนชาตินี้; และพวกเขาจะต่อสู้กับเจ้า แต่จะไม่ชนะเจ้า: เพราะเราอยู่กับเจ้า เพื่อช่วยเจ้าให้รอดและเพื่อช่วยเจ้าให้พ้น” พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ “และเราจะช่วยเจ้าให้พ้นจากมือของคนอธรรม และเราจะไถ่เจ้าจากมือของผู้เหี้ยมโหด” เยเรมีย์ 15:19–21