A Word of Clarification
ถ้อยคำแห่งการชี้แจง
Recently we began to prepare the transcription of Habakkuk’s Two Tables to be translated into the various languages represented on our website. The task of changing a spoken presentation into a written presentation is much more of a task than might be understood if one is not familiar with all the hoops that must be jumped through to turn a spoken presentation into a written presentation, along with the necessary problems of ultimately translating the material into the various languages on the website. We just started our copy-editing of the first of the ninety-five presentations and I discovered another hoop that we must also jump through. It has to do with the progressive development of this message from 1989 until our current history.
เมื่อไม่นานมานี้ เราได้เริ่มเตรียมถอดความเรื่อง Habakkuk’s Two Tables เพื่อแปลเป็นภาษาต่าง ๆ ที่มีอยู่บนเว็บไซต์ของเรา งานในการเปลี่ยนการนำเสนอด้วยวาจาให้เป็นการนำเสนอในรูปแบบลายลักษณ์อักษรนั้น เป็นภารกิจที่ใหญ่กว่าที่อาจเข้าใจกัน หากผู้ใดไม่คุ้นเคยกับขั้นตอนอันซับซ้อนทั้งปวงที่จำเป็นต้องผ่านไปเพื่อเปลี่ยนการนำเสนอด้วยวาจาให้เป็นการนำเสนอในรูปแบบลายลักษณ์อักษร พร้อมทั้งปัญหาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในการแปลเนื้อหานั้นเป็นภาษาต่าง ๆ บนเว็บไซต์ในท้ายที่สุด บัดนี้เราเพิ่งเริ่มการตรวจชำระต้นฉบับของบทนำเสนอแรกจากทั้งหมดเก้าสิบห้าบท และข้าพเจ้าได้ค้นพบอีกขั้นตอนหนึ่งที่เราจำเป็นต้องผ่านเช่นกัน เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพัฒนาการที่ดำเนินไปเป็นลำดับของข่าวสารนี้ตั้งแต่ปี 1989 จนถึงประวัติศาสตร์ปัจจุบันของเรา
In the presentations of about fifteen years ago there were truths that were in their infant state of understanding. The first of those truths that I must clarify is the arrival of the second angel in Millerite history. I understood at that time that the second angel arrived when the Protestant churches began to close their doors against Miller’s presentation of the first angel’s message, in conjunction with the termination of the year 1843. William Miller worked upon a reckoning of time that he believed identified that the years of 1843 began on March 22, 1843 and ended on March 22, 1844. He had thought the three prophecies that ultimately were placed upon the two sacred charts would terminate in the year of 1843, and he believed that year ended on March 22, 1844. He was wrong on two points.
ในการบรรยายเมื่อประมาณสิบห้าปีก่อนนั้น มีสัจธรรมบางประการที่ยังอยู่ในสภาพเริ่มต้นแห่งความเข้าใจ สัจธรรมข้อแรกในบรรดาสัจธรรมเหล่านั้นที่ข้าพเจ้าจำเป็นต้องชี้แจงให้กระจ่าง คือการมาถึงของทูตสวรรค์องค์ที่สองในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอร์ไรต์ ในเวลานั้นข้าพเจ้าเข้าใจว่าทูตสวรรค์องค์ที่สองมาถึงเมื่อคริสตจักรโปรเตสแตนต์ทั้งหลายเริ่มปิดประตูของตนต่อการนำเสนอข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งโดยมิลเลอร์ ควบคู่ไปกับการสิ้นสุดของปี ค.ศ. 1843 วิลเลียม มิลเลอร์ได้ดำเนินการตามการคำนวณเวลาซึ่งเขาเชื่อว่าแสดงให้เห็นว่าปีทั้งหลายแห่ง ค.ศ. 1843 เริ่มต้นเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1843 และสิ้นสุดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1844 เขาเคยคิดว่าคำพยากรณ์ทั้งสามซึ่งในที่สุดได้ถูกบรรจุไว้บนแผนภูมิศักดิ์สิทธิ์สองแผ่นนั้น จะสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1843 และเขาเชื่อว่าปีนั้นสิ้นสุดลงในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1844 เขาผิดพลาดอยู่สองประการ
The three prophecies of the 1335 days of Daniel twelve, the 2520 years of the “seven times” of Leviticus twenty-six and the 2300 days of Daniel eight were understood by Miller to concluded in March of 1844. The Lord thereafter guided Samuel Snow to not only understand that the prophecies ended not in 1843, but 1844; but Snow also began to apply the Karite reckoning of time, that was not the time application Miller had been employing. Miller had been using the Rabbinic/equinox-based reckoning of time that based the year upon spring to spring.
คำพยากรณ์สามประการ ได้แก่ 1335 วันในดาเนียล บทที่ 12, 2520 ปีของ “เจ็ดวาระ” ในเลวีนิติ บทที่ 26, และ 2300 วันในดาเนียล บทที่ 8 นั้น มิลเลอร์เข้าใจว่าจะสิ้นสุดลงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1844 ต่อจากนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงนำซามูเอล สโนว์ให้ไม่เพียงเข้าใจว่าคำพยากรณ์เหล่านั้นสิ้นสุดลงมิใช่ในปี 1843 แต่ในปี 1844 เท่านั้น หากสโนว์ยังได้เริ่มนำวิธีนับเวลาของชาวคาราอิทมาใช้ด้วย ซึ่งมิใช่วิธีการกำหนดเวลาที่มิลเลอร์เคยใช้มาก่อน มิลเลอร์ได้ใช้วิธีนับเวลาแบบรับบินิก/อาศัยวันวิษุวัตเป็นเกณฑ์ ซึ่งกำหนดปีตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิหนึ่งไปจนถึงฤดูใบไม้ผลิถัดไป.
When we were presenting Habakkuk’s Two Tables, we had not understood this historical reality and were using Miller’s experience to mark March 22, 1844 as the arrival of the second and the beginning of the tarrying time. I understood, and still do that the arrival of that angel corresponded to when the Protestants rejected Miller’s message of the first angel, and the following passage was my point of reference.
เมื่อเรากำลังนำเสนอสองตารางของฮาบากุกนั้น เรายังมิได้เข้าใจความเป็นจริงทางประวัติศาสตร์ประการนี้ และกำลังใช้ประสบการณ์ของมิลเลอร์เพื่อกำหนดวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1844 ว่าเป็นการมาถึงของทูตสวรรค์องค์ที่สองและเป็นจุดเริ่มต้นของช่วงเวลาแห่งการรอคอย ข้าพเจ้าเข้าใจ—และยังคงเข้าใจอยู่—ว่าการมาถึงของทูตสวรรค์องค์นั้นสอดคล้องกับเวลาที่พวกโปรเตสแตนต์ปฏิเสธข่าวสารของทูตสวรรค์องค์แรกของมิลเลอร์ และข้อความตอนต่อไปนี้คือจุดอ้างอิงของข้าพเจ้า.
“In June, 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street church in Portland. I felt it a great privilege to attend these lectures; for I had fallen under discouragements, and did not feel prepared to meet my Saviour. This second course created much more excitement in the city than the first. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller. Many discourses from the various pulpits sought to expose the alleged fanatical errors of the lecturer; but crowds of anxious listeners attended his meetings, and many were unable to enter the house. The congregations were unusually quiet and attentive.” Life Sketches, 27.
“ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1842 มิสเตอร์มิลเลอร์ได้บรรยายชุดที่สองของท่าน ณ คริสตจักรถนนคาสโก ในเมืองพอร์ตแลนด์ ข้าพเจ้ารู้สึกว่าเป็นสิทธิพิเศษอย่างยิ่งที่ได้เข้าฟังคำบรรยายเหล่านี้ เพราะข้าพเจ้าได้ตกอยู่ภายใต้ความท้อแท้สิ้นหวัง และไม่รู้สึกว่าตนพร้อมที่จะพบพระผู้ช่วยให้รอดของข้าพเจ้า การบรรยายชุดที่สองนี้ก่อให้เกิดความตื่นตัวในเมืองมากกว่าชุดแรกอย่างยิ่ง มีเพียงไม่กี่กรณีเท่านั้นที่ต่างนิกายมิได้ปิดประตูคริสตจักรของตนไม่ให้มิสเตอร์มิลเลอร์เข้าไป เทศนาหลายเรื่องจากธรรมาสน์ต่าง ๆ มุ่งเปิดโปงสิ่งที่กล่าวอ้างว่าเป็นความผิดพลาดอันคลั่งไคล้ของผู้บรรยาย แต่ฝูงชนของผู้ฟังที่กระหายใคร่รู้ได้เข้าร่วมการประชุมของท่าน และหลายคนไม่สามารถเข้าไปในอาคารได้ ที่ประชุมทั้งหลายสงบนิ่งและตั้งใจฟังอย่างผิดปกติ” Life Sketches, 27.
I understood the closing of the doors to Miller’s message marked the beginning of the rejection of the first angel, and in agreement with Miller’s understanding of the Rabbinic/equinox-based reckoning of time I assumed that March 22, 1844 marked the conclusion of 1843. Miller’s presentation in Portland in June of 1842 is actually a waymark that identifies a progressive rejection that ultimately concluded on April 18, 1844, but at the time of the presentations we had not recognized Samuel Snow’s application of the Karaite reckoning of time.
ข้าพเจ้าเข้าใจว่าการปิดประตูต่อข่าวสารของมิลเลอร์เป็นเครื่องหมายถึงการเริ่มต้นแห่งการปฏิเสธทูตสวรรค์องค์แรก และโดยสอดคล้องกับความเข้าใจของมิลเลอร์เกี่ยวกับการนับเวลาตามแบบรับบินิก/อีควิน็อกซ์ ข้าพเจ้าจึงสันนิษฐานว่าวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1844 เป็นจุดสิ้นสุดของปี 1843 การนำเสนอของมิลเลอร์ที่พอร์ตแลนด์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1842 แท้จริงแล้วเป็นหลักหมายที่ระบุถึงการปฏิเสธอันดำเนินไปเป็นลำดับ ซึ่งในที่สุดสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1844 แต่ในเวลาที่มีการนำเสนอนั้น เรายังมิได้ตระหนักถึงการประยุกต์ใช้การนับเวลาตามแบบคาราอิทของซามูเอล สโนว์
In the first presentation we began to copy-edit I began to see that what was recorded at that time seems to contradict what we now teach. It does and it doesn’t. It is simply an emphasis upon the progressive arrival of the second angel, and also an illustration of the progressive unsealing of this message, as was the case also in Millerite history. This note of clarification should address those who have stumbled over our identification of April 19, 1844 as the first Millerite disappointment and what was taught in the past.
ในการนำเสนอครั้งแรก ขณะที่เราเริ่มตรวจชำระต้นฉบับ ข้าพเจ้าเริ่มมองเห็นว่าสิ่งที่ได้บันทึกไว้ในเวลานั้นดูเสมือนจะขัดแย้งกับสิ่งที่เราสอนอยู่ในปัจจุบัน มันทั้งขัดแย้งและไม่ขัดแย้ง ที่แท้แล้ว นั่นเป็นเพียงการเน้นถึงการมาถึงอย่างก้าวหน้าของทูตสวรรค์องค์ที่สอง และยังเป็นภาพประกอบของการถูกเปิดผนึกของข่าวสารนี้อย่างก้าวหน้า ดังที่เกิดขึ้นเช่นเดียวกันในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ บันทึกคำชี้แจงนี้ควรตอบข้อข้องใจของผู้ที่สะดุดต่อการที่เราระบุวันที่ 19 เมษายน 1844 ว่าเป็นความผิดหวังครั้งแรกของพวกมิลเลอไรต์ และต่อสิ่งที่ได้มีการสอนไว้ในอดีต.
“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104.
“ข่าวสารข้อที่หนึ่งและข้อที่สองได้ถูกประกาศแล้วในปี ค.ศ. 1843 และ 1844 และบัดนี้เรากำลังอยู่ภายใต้การประกาศข่าวสารข้อที่สาม; แต่ข่าวสารทั้งสามนั้นยังคงต้องได้รับการประกาศต่อไป การประกาศซ้ำแก่ผู้ที่กำลังแสวงหาความจริงนั้นมีความจำเป็นยิ่งในเวลานี้ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเวลาใด ๆ ก่อนหน้านี้ โดยทั้งลายลักษณ์อักษรและถ้อยคำ เราจะต้องเปล่งเสียงประกาศนั้น โดยแสดงลำดับของข่าวสารเหล่านั้น และการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์ซึ่งนำเราไปสู่ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม จะมีข่าวสารข้อที่สามโดยปราศจากข้อที่หนึ่งและข้อที่สองไม่ได้ ข่าวสารเหล่านี้เราจะต้องประกาศแก่โลกผ่านทางสิ่งพิมพ์และคำบรรยาย โดยแสดงตามแนวประวัติศาสตร์แห่งคำพยากรณ์ถึงสิ่งที่ได้เกิดขึ้นแล้วและสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป” Selected Messages, book 2, 104.
Habakkuk's Two Tables 2 of 95
ศิลาจารึกสองแผ่นของฮาบากุก 2 จาก 95
Understanding the Millerite Calendar and the Tarrying Time
การทำความเข้าใจปฏิทินของมิลเลอไรต์และช่วงเวลาการรอคอย
In our last presentation, the question arose about how October 22, 1844, can be the tenth day of the seventh month if March 22, 1844, is the first day of the first month. The Millerites in March 1844 misunderstood what they believed to be the end of 1843. After that disappointment, they re-examined the biblical reckoning of time. This is explained in Gerhard Damsteegt's book, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, particularly on pages 89 and 92. When they believed 1843 ended, they reevaluated two components of their time understanding: the change from 1843 to 1844, and the days that mark the beginning and ending of the years, so they could calculate the tenth day of the seventh month.
ในการนำเสนอครั้งก่อนของเรา ได้มีคำถามเกิดขึ้นว่า วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 จะเป็นวันที่สิบของเดือนที่เจ็ดได้อย่างไร หากวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1844 เป็นวันแรกของเดือนที่หนึ่ง มิลเลอไรต์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1844 เข้าใจผิดในสิ่งที่พวกเขาเชื่อว่าเป็นจุดสิ้นสุดของปี 1843 ภายหลังความผิดหวังนั้น พวกเขาได้ตรวจสอบการนับเวลาในพระคัมภีร์ใหม่ เรื่องนี้ได้รับการอธิบายไว้ในหนังสือของ Gerhard Damsteegt เรื่อง Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission โดยเฉพาะในหน้า 89 และ 92 เมื่อพวกเขาเชื่อว่าปี 1843 ได้สิ้นสุดลงแล้ว พวกเขาจึงประเมินใหม่ในสององค์ประกอบของความเข้าใจเรื่องเวลา ได้แก่ การเปลี่ยนจากปี 1843 ไปสู่ปี 1844 และวันต่าง ๆ ที่กำหนดการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของปีทั้งหลาย เพื่อที่พวกเขาจะสามารถคำนวณวันที่สิบของเดือนที่เจ็ดได้
I often emphasize that from March 22nd to October 22nd is seven months. I am not suggesting that this is the Seventh Month Movement, but it is interesting that the Millerites believed March 22nd was significant, and it's a helpful mental marker—seven months later brings you to October 22nd. This is factual.
ข้าพเจ้ามักเน้นย้ำอยู่เสมอว่า ช่วงเวลาตั้งแต่วันที่ 22 มีนาคม ถึงวันที่ 22 ตุลาคม เป็นระยะเวลาเจ็ดเดือน ข้าพเจ้าไม่ได้กำลังเสนอว่านี่คือขบวนการเดือนที่เจ็ด แต่ก็น่าสนใจที่พวกมิลเลอไรต์เชื่อว่าวันที่ 22 มีนาคม มีความสำคัญ และสิ่งนี้ก็เป็นหลักยึดทางความคิดที่ช่วยให้เข้าใจได้—อีกเจ็ดเดือนต่อมาก็นำท่านไปสู่วันที่ 22 ตุลาคม นี่เป็นข้อเท็จจริง
The disappointment and the tarrying time were not fulfillment's of a time prophecy, but rather the result of a misunderstanding by the Millerites. Their misunderstanding fulfilled the tarrying time and the disappointment; there was no specific prophecy stating that the tarrying time would begin at a certain point. Their belief that 1843 had passed on March 22, 1844, produced the disappointment.
ความผิดหวังและช่วงเวลาแห่งการชักช้านั้นมิใช่การสำเร็จตามคำพยากรณ์เรื่องเวลา หากแต่เป็นผลของความเข้าใจผิดของพวกมิลเลอไรต์ ความเข้าใจผิดของพวกเขานั่นเองที่ทำให้ช่วงเวลาแห่งการชักช้าและความผิดหวังบังเกิดขึ้น ไม่มีคำพยากรณ์เฉพาะใดกล่าวไว้ว่า ช่วงเวลาแห่งการชักช้าจะเริ่มต้น ณ จุดเวลาใดจุดเวลาหนึ่ง ความเชื่อของพวกเขาว่า ค.ศ. 1843 ได้ผ่านพ้นไปแล้วเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1844 ก่อให้เกิดความผิดหวังนั้น
Damsteegt says:
แดมสตีคต์กล่าวว่า:
'Although the Karaite reckoning which indicated the end of the Jewish year at the new moon on April 17, 1844, was favored in the major Millerite periodicals, the majority of believers looked to March 21, 1844 as the time for Christ's return. Outside the Millerite movement March 21 was well known and there was a very general expectation of an entire overthrow of the whole system of Adventism on that date.'
แม้ว่าวิธีคำนวณตามแบบคาไรต์ซึ่งชี้ว่าปลายปีของยิวตรงกับวันขึ้นค่ำในวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1844 จะได้รับการสนับสนุนในวารสารสำคัญต่าง ๆ ของฝ่ายมิลเลอไรต์ แต่ผู้เชื่อส่วนใหญ่ต่างเฝ้ามองวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1844 ว่าเป็นเวลาที่พระคริสต์จะเสด็จกลับมา ภายนอกขบวนการมิลเลอไรต์ วันที่ 21 มีนาคมเป็นวันที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง และมีความคาดหมายอย่างแพร่หลายยิ่งว่าจะเกิดการล้มล้างโดยสิ้นเชิงต่อระบบแอ๊ดเวนติสม์ทั้งหมดในวันนั้น
We read yesterday that Miller was expecting that date. The majority of the Millerites were looking at that date, and even their opponents knew it and were watching for it as proof that the Millerites were false. This was the standard understanding. After it passed, they began to investigate the time prophecies more closely, which led them to October 22, 1844. This provides a point of reference for the question that came up yesterday.
เมื่อวานนี้เราได้อ่านว่า มิลเลอร์กำลังคาดหมายวันดังกล่าวอยู่ คนส่วนใหญ่ในหมู่มิลเลอไรต์กำลังเฝ้าดูวันนั้นอยู่ และแม้แต่บรรดาผู้คัดค้านของพวกเขาก็ทราบเรื่องนี้และกำลังจับตาดูอยู่เช่นกัน เพื่อใช้เป็นหลักฐานว่ามิลเลอไรต์เป็นฝ่ายผิด นี่คือความเข้าใจมาตรฐาน หลังจากวันนั้นผ่านพ้นไปแล้ว พวกเขาก็เริ่มตรวจสอบคำพยากรณ์เรื่องเวลากันอย่างใกล้ชิดยิ่งขึ้น ซึ่งนำพวกเขาไปสู่วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 สิ่งนี้ให้จุดอ้างอิงสำหรับคำถามที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้
The Tarrying Time and Ellen White’s First Vision
ช่วงเวลาแห่งการคอยท่าและนิมิตแรกของเอลเลน ไวท์
Today, I want to spend more time looking at the tarrying time. This is important because we are dealing with Ellen White's first vision, where she says the bright light at the beginning of the path to Heaven was the Midnight Cry, and if you deny that light, you fall off the path to Heaven. I am trying to demonstrate that the Midnight Cry in her vision includes the entire history of the Second Angel's Message.
วันนี้ ข้าพเจ้าปรารถนาจะใช้เวลามากขึ้นในการพิจารณาช่วงเวลาแห่งการรอคอย เรื่องนี้มีความสำคัญ เพราะเรากำลังพิจารณานิมิตแรกของเอลเลน ไวท์ ซึ่งเธอกล่าวว่า แสงสว่างอันเจิดจ้าที่จุดเริ่มต้นของทางไปสู่สวรรค์คือเสียงร้องยามเที่ยงคืน และหากท่านปฏิเสธแสงนั้น ท่านก็จะตกจากทางไปสู่สวรรค์ ข้าพเจ้ากำลังพยายามแสดงให้เห็นว่า เสียงร้องยามเที่ยงคืนในนิมิตของเธอนั้นครอบคลุมประวัติศาสตร์ทั้งหมดของข่าวทูตสวรรค์องค์ที่สอง
Personally, I have no problem saying that the Midnight Cry in that vision, which is at the beginning of the path and sheds light all along the way, represents the history of the Millerites from 1840 to 1844. The dynamics of that history must be rightly understood. The fulfillment of the Midnight Cry itself was from August 12th through 17th, when the message was presented at the Exeter Camp Meeting, and then they carried the message for about two months—September and October, two months and five days. Before October 22nd, they were preparing for the Lord's return. This two-month period is the history of the Midnight Cry. However, you cannot understand this period without understanding the steps that led into it. For me, the Midnight Cry is, more specifically, the history of the tarrying time, continuing through October 22, 1844.
โดยส่วนตัวแล้ว ข้าพเจ้าไม่มีปัญหาในการกล่าวว่า เสียงร้องเวลาเที่ยงคืนในนิมิตนั้น ซึ่งอยู่ ณ จุดเริ่มต้นของทางเดินและส่องแสงตลอดเส้นทางทั้งหมด เป็นสัญลักษณ์แทนประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ตั้งแต่ปี 1840 ถึง 1844 พลวัตของประวัติศาสตร์นั้นจำต้องได้รับความเข้าใจอย่างถูกต้อง การสำเร็จของเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนเองนั้นเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 12 สิงหาคมถึงวันที่ 17 สิงหาคม เมื่อข่าวสารถูกนำเสนอในการประชุมค่ายที่เอ็กซีเตอร์ แล้วจากนั้นพวกเขาก็นำข่าวสารนั้นออกไปเป็นเวลาประมาณสองเดือน—กันยายนและตุลาคม สองเดือนกับอีกห้าวัน ก่อนวันที่ 22 ตุลาคม พวกเขากำลังเตรียมพร้อมสำหรับการเสด็จกลับมาขององค์พระผู้เป็นเจ้า ช่วงเวลาสองเดือนนี้คือประวัติศาสตร์ของเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน อย่างไรก็ตาม ท่านไม่อาจเข้าใจช่วงเวลานี้ได้ หากปราศจากความเข้าใจในขั้นตอนต่าง ๆ ที่นำเข้าสู่ช่วงเวลานั้น สำหรับข้าพเจ้า เสียงร้องเวลาเที่ยงคืนนั้น ในความหมายที่จำเพาะยิ่งกว่า คือประวัติศาสตร์ของช่วงเวลาแห่งการล่าช้า ซึ่งดำเนินต่อเนื่องไปจนถึงวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844.
Locating the Three Angels’ Messages
การระบุตำแหน่งข่าวสารของทูตสวรรค์สามองค์
Here is the history of 1840 to 1844. There are several passages in the Spirit of Prophecy where Sister White tells us we need to know where to locate the messages. When you begin to locate the messages, you realize that all the messages arrive at a certain point in time and are thereafter empowered.
ต่อไปนี้คือประวัติศาสตร์ตั้งแต่ปี 1840 ถึง 1844 มีข้อพระคัมภีร์หลายตอนในพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ที่ซิสเตอร์ไวท์บอกเราว่า เราจำเป็นต้องรู้ว่าจะกำหนดตำแหน่งของข่าวสารต่าง ๆ ไว้ที่ใด เมื่อท่านเริ่มกำหนดตำแหน่งของข่าวสารเหล่านั้น ท่านจะตระหนักว่าข่าวสารทั้งปวงมาถึง ณ ช่วงเวลาหนึ่งที่แน่นอน และหลังจากนั้นก็ได้รับฤทธิ์เดช។
The First Angel arrives in 1798 at the Time of the End, when the Book of Daniel is unsealed and there is an increase of knowledge. The First Angel's Message is empowered on August 11, 1840, when the year-day principle is confirmed for the whole world, bringing down the Angel of Revelation 10, which symbolizes the empowerment of the First Angel's Message.
ทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งมาถึงในปี ค.ศ. 1798 ณ เวลาอวสาน เมื่อพระธรรมดาเนียลถูกเปิดผนึก และมีความรู้เพิ่มพูนขึ้น ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งได้รับการเสริมฤทธิ์อำนาจในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 เมื่อหลักการหนึ่งวันเท่ากับหนึ่งปีได้รับการยืนยันแก่ทั่วทั้งโลก อันนำทูตสวรรค์แห่งพระธรรมวิวรณ์บทที่ 10 ลงมา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการที่ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งได้รับการเสริมฤทธิ์อำนาจ.
The Second Angel arrives in June of 1842. We read yesterday that in June of 1842, Mr. Miller gave his second course of presentations at the Casco Street church. With few exceptions, the Protestant churches closed their doors. So, in June of 1842, the Second Angel's Message arrives, because when a Protestant church closes its door against the First Angel's Message, it becomes part of Babylon. The Second Angel's Message is a call out of Babylon. It is progressive.
ทูตสวรรค์องค์ที่สองมาถึงในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1842 เมื่อวานนี้เราได้อ่านว่า ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1842 มิสเตอร์มิลเลอร์ได้บรรยายชุดที่สองของเขาที่คริสตจักรถนนแคสโก ด้วยข้อยกเว้นเพียงเล็กน้อย คริสตจักรโปรเตสแตนต์ทั้งหลายได้ปิดประตูของตน ดังนั้น ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1842 ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองจึงมาถึง เพราะเมื่อคริสตจักรโปรเตสแตนต์ปิดประตูของตนต่อข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง คริสตจักรนั้นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของบาบิโลน ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองเป็นคำทรงเรียกให้ออกมาจากบาบิโลน ข่าวสารนั้นดำเนินไปอย่างก้าวหน้า
Sister White tells us that even though the Protestants began to close their doors in June of 1842, the call out of Babylon—the content of the Second Angel's Message—did not actually begin until the Summer of 1844.
ซิสเตอร์ไวท์บอกเราว่า แม้ว่าพวกโปรเตสแตนต์จะเริ่มปิดประตูของตนในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1842 แต่การทรงเรียกให้ออกมาจากบาบิโลน—ซึ่งเป็นเนื้อหาของข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สอง—แท้จริงแล้วมิได้เริ่มต้นขึ้นจนกระทั่งฤดูร้อน ค.ศ. 1844
The Second Angel's Message arrives in June of 1842 and is empowered with the message of the Midnight Cry, August 12th–17th, 1844, at the Exeter Camp Meeting.
ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองมาถึงในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1842 และได้รับการเสริมฤทธิ์ด้วยข่าวสารแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืน ระหว่างวันที่ 12–17 สิงหาคม ค.ศ. 1844 ณ การประชุมค่ายที่เอ็กซีเตอร์
The Third Angel arrives on October 22, 1844, because on that day the way into the Most Holy Place is opened, where men can understand that Christ is now the High Priest in the Most Holy Place. There, the ark of the covenant is recognized, and in the ark are the Ten Commandments. When Sister White was taken into the Most Holy Place and looked at the Ten Commandments, she saw that the Sabbath Commandment shone above the others, marking the significance of the Sabbath in the Third Angel's Message. It will be a test over Sabbath or Sunday. On October 22, 1844, the content of the Third Angel's Message arrives.
ทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึงในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เพราะในวันนั้น ทางเข้าสู่สถานบริสุทธิ์ที่สุดได้ถูกเปิดออก ซึ่งที่นั่นมนุษย์สามารถเข้าใจได้ว่า บัดนี้พระคริสต์ทรงเป็นมหาปุโรหิตในสถานบริสุทธิ์ที่สุด ที่นั่นหีบพันธสัญญาได้รับการตระหนักรู้ และในหีบนั้นมีพระบัญญัติสิบประการ เมื่อซิสเตอร์ไวท์ถูกนำเข้าไปในสถานบริสุทธิ์ที่สุดและมองดูพระบัญญัติสิบประการ นางเห็นว่าพระบัญญัติเรื่องวันสะบาโตส่องประกายเด่นเหนือข้ออื่น ๆ เป็นเครื่องหมายถึงความสำคัญของวันสะบาโตในข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม สิ่งนี้จะเป็นบททดสอบระหว่างวันสะบาโตหรือวันอาทิตย์ ในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เนื้อหาของข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามก็มาถึงด้วย
One characteristic of all three messages is that when the First Angel's Message arrived in 1798, no one understood it. The Lord raised up William Miller to be the messenger of the First Angel, but it was not until 1818—twenty years later—that Miller began to understand the message. The message arrives, but it takes time before God's people recognize it, and then it is empowered.
ลักษณะประการหนึ่งที่เป็นร่วมกันของข่าวสารทั้งสามคือ เมื่อข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งมาถึงในปี 1798 ไม่มีผู้ใดเข้าใจข่าวสารนั้นเลย องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงยกวิลเลียม มิลเลอร์ขึ้นให้เป็นผู้สื่อข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง แต่จนกระทั่งปี 1818—ยี่สิบปีต่อมา—มิลเลอร์จึงเริ่มเข้าใจข่าวสารนั้น ข่าวสารมาถึงก่อน แต่ต้องใช้เวลาก่อนที่ประชากรของพระเจ้าจะตระหนักรู้ถึงข่าวสารนั้น แล้วข่าวสารนั้นจึงได้รับฤทธิ์เดช
The Second Angel's Message arrives in June of 1842, but no Millerites in 1842 began calling the Protestant churches Babylon. They did not recognize it yet. It was not until the Summer of 1844 that they began to recognize it and call people out of the churches. The message arrives, then it is understood, and then it is empowered.
ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองมาถึงในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1842 แต่ในปี 1842 ไม่มีมิลเลอไรต์คนใดเริ่มเรียกคริสตจักรโปรเตสแตนต์ว่าบาบิโลน พวกเขายังไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้ จนกระทั่งถึงฤดูร้อนของปี 1844 พวกเขาจึงเริ่มตระหนักถึงเรื่องนี้และเรียกผู้คนให้ออกจากคริสตจักรต่าง ๆ ข่าวสารมาถึงก่อน จากนั้นจึงเป็นที่เข้าใจ และจากนั้นจึงได้รับฤทธิ์อำนาจ
On October 22, 1844, when Hiram Edson had his vision of Christ moving from the Holy Place to the Most Holy Place, they received some light on Christ's change of ministration. But on October 23, 1844, Hiram Edson was not prepared to write an article or preach a sermon about Sunday being the mark of the beast. They did not understand the Third Angel's Message until after that time period.
เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 เมื่อไฮแรม เอ็ดสันได้รับนิมิตว่าพระคริสต์ทรงย้ายจากอภิสุทธิสถานไปยังมหาบริสุทธิสถาน พวกเขาได้รับแสงสว่างบางประการเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงพระราชกิจการปรนนิบัติของพระคริสต์ แต่ในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ไฮแรม เอ็ดสันยังไม่พร้อมที่จะเขียนบทความหรือเทศนาคำเทศนาเกี่ยวกับวันอาทิตย์ว่าเป็นเครื่องหมายของสัตว์ร้าย พวกเขายังไม่เข้าใจข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สามจนกว่าจะพ้นช่วงเวลานั้นไปแล้ว
The Third Angel's Message is empowered, as Seventh-day Adventists know, when the Fourth Angel of Revelation 18 joins it. For those watching this on LiveStreaming or later on DVDs, you may want to argue about the timing of the Fourth Angel joining the Third on September 11, 2001. At this point, we are not making any arguments about that, but we are not denying it either: The Fourth Angel joins the Third Angel with the Twin Towers coming down, and this is where the Third Angel's Message is empowered.
ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามได้รับการเสริมฤทธิ์เดช ดังที่เซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนติสต์ทั้งหลายทราบ เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่สี่แห่งวิวรณ์ 18 เข้าร่วมกับข่าวสารนั้น สำหรับผู้ที่กำลังรับชมสิ่งนี้ทางการถ่ายทอดสด หรือภายหลังทางแผ่นดีวีดี ท่านอาจต้องการโต้แย้งเกี่ยวกับช่วงเวลาที่ทูตสวรรค์องค์ที่สี่เข้าร่วมกับองค์ที่สามในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ณ จุดนี้ เรามิได้กำลังเสนอข้อโต้แย้งใด ๆ เกี่ยวกับเรื่องนั้น แต่เราก็มิได้ปฏิเสธเช่นกันว่า ทูตสวรรค์องค์ที่สี่เข้าร่วมกับทูตสวรรค์องค์ที่สามพร้อมกับการพังทลายลงของตึกแฝด และ ณ จุดนี้เองที่ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามได้รับการเสริมฤทธิ์เดช
All three Angels' Messages have these characteristics: they arrive, are understood, and then are empowered.
ข่าวสารของทูตสวรรค์ทั้งสามล้วนมีลักษณะดังนี้: มาถึง ได้รับความเข้าใจ และแล้วจึงได้รับฤทธิ์เดช
The Two Door Closings and Temple Cleansings
การปิดประตูทั้งสองครั้งและการชำระพระวิหารให้บริสุทธิ์
In June of 1842, a door began to close, marked by the Protestant churches closing their doors against the First Angel's Message. At the beginning of this history, we see a door closing, and at the end of this history—the history of the Second Angel—the door closes again, the door into the Most Holy Place, the door in the parable of the Ten Virgins.
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1842 ประตูบานหนึ่งเริ่มปิดลง ซึ่งมีหมายสำคัญคือคริสตจักรโปรเตสแตนต์ทั้งหลายได้ปิดประตูของตนต่อข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง ณ จุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์นี้ เราเห็นประตูบานหนึ่งกำลังปิดลง และเมื่อถึงตอนปลายของประวัติศาสตร์นี้—คือประวัติศาสตร์ของทูตสวรรค์องค์ที่สอง—ประตูก็ปิดลงอีกครั้ง คือประตูเข้าสู่ห้องบริสุทธิ์ที่สุด ประตูในคำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน
These two door closings are important to mark, especially if you are going to deal with the two temple cleansings. Christ cleansed the temple twice when He was on Earth, and Sister White tells us there will be two temple cleansings at the end of the world, as there were in the time of the Millerites. The temple cleansings in the Millerite time can be marked at the closing of the door in June 1842—the first door of the temple, Protestantism—and at the second temple cleansing, when the Millerites' temple cleansing is finished.
การปิดประตูทั้งสองครั้งนี้เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องกำหนดสังเกตไว้ โดยเฉพาะหากท่านจะศึกษาว่าด้วยการชำระพระวิหารทั้งสองครั้ง พระคริสต์ทรงชำระพระวิหารสองครั้งเมื่อพระองค์ประทับอยู่บนแผ่นดินโลก และซิสเตอร์ไวท์บอกเราว่า จะมีการชำระพระวิหารสองครั้งในวาระสุดท้ายของโลก ดังเช่นที่เคยมีในสมัยของพวกมิลเลอไรต์ การชำระพระวิหารในสมัยของพวกมิลเลอไรต์นั้นอาจกำหนดสังเกตได้ที่การปิดประตูในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1842—ประตูแรกของพระวิหาร คือ โปรเตสแตนต์นิยม—และที่การชำระพระวิหารครั้งที่สอง เมื่อการชำระพระวิหารของพวกมิลเลอไรต์เสร็จสิ้นลง
We are going to look at the tarrying time. In this history of the Second Angel, the tarrying time comes in at March 22, 1844, and is bookended by two temple cleansings. That is the Second Angel's Message.
เรากำลังจะพิจารณาช่วงเวลาแห่งการรอคอย ในประวัติศาสตร์ของทูตสวรรค์องค์ที่สองนี้ ช่วงเวลาแห่งการรอคอยเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1844 และถูกคั่นอยู่ด้วยการชำระพระวิหารสองครั้ง นั่นคือข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สอง
This is also the story of Gideon. There were two cleansings in the story of Gideon, which is one of the symbols of the two temple cleansings and the Second Angel's Message.
นี่ก็เป็นเรื่องราวของกิเดโอนด้วย ในเรื่องราวของกิเดโอนมีการชำระสองครั้ง ซึ่งเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของการชำระพระวิหารสองครั้งและข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สอง
The Tarrying Time and the Midnight Cry in Prophecy
ช่วงเวลาแห่งการคอยท่าและเสียงร้องยามเที่ยงคืนในคำพยากรณ์
Let us begin our study with a quote from Spiritual Gifts, volume 1, pages 195–196. We are looking at the tarrying time to understand its connection with the Midnight Cry, because we do not want to reject the light of the Midnight Cry; if we do, we fall off the path to the wicked world below.
ให้เราเริ่มการศึกษาของเราด้วยข้อความอ้างอิงจาก Spiritual Gifts, เล่ม 1, หน้า 195–196 เรากำลังพิจารณาช่วงเวลาแห่งการคอยอยู่ เพื่อจะเข้าใจความเชื่อมโยงของมันกับเสียงร้องยามเที่ยงคืน เพราะเราไม่ต้องการปฏิเสธความสว่างแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืน; หากเรากระทำเช่นนั้น เราจะตกลงจากทางนั้นไปสู่โลกอันชั่วร้ายเบื้องล่าง
Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, "Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message,"—Now, she just quoted Revelation 18:4, "Come out of her, my people, . . . ." And she says, "This message seemed to be an addition to the third [Angel's] message and joined it, as the midnight cry joined the second angel's message in 1844."
เหล่าทูตสวรรค์ถูกส่งไปเพื่อช่วยเหลือทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์จากสวรรค์ และข้าพเจ้าได้ยินเสียงต่าง ๆ ซึ่งดูประหนึ่งดังก้องอยู่ทุกแห่งว่า “ชนชาติของเราเอ๋ย จงออกมาจากนางนั้น เพื่อเจ้าทั้งหลายจะไม่มีส่วนในบาปของนาง และเพื่อเจ้าทั้งหลายจะไม่ได้รับภัยพิบัติของนาง เพราะบาปของนางกองสูงขึ้นถึงสวรรค์แล้ว และพระเจ้าได้ทรงระลึกถึงความอธรรมของนาง” ข่าวสารนี้ดูประหนึ่งเป็นส่วนเพิ่มเติมของข่าวสารที่สาม”—บัดนี้ นางเพิ่งยกข้อความจากวิวรณ์ 18:4 ว่า “ชนชาติของเราเอ๋ย จงออกมาจากนางนั้น . . .” และนางกล่าวว่า “ข่าวสารนี้ดูประหนึ่งเป็นส่วนเพิ่มเติมของข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม และได้เชื่อมเข้ากับข่าวสารนั้น ดังที่เสียงร้องเวลาเที่ยงคืนได้เชื่อมเข้ากับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองในปี 1844”
The Second Angel's Message arrives in June of 1842, and the Midnight Cry joins it in August of 1844. This outpouring of the Spirit upon this message—the call out of Babylon—is the history Sister White uses to describe the history of September 11, 2001, when the Third Angel's Message is joined by the Fourth Angel. The Fourth Angel is when the Mighty Angel of Revelation 18 descends.
ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองมาถึงในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1842 และเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนได้เข้าร่วมกับข่าวสารนั้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1844 การเทพระวิญญาณลงมาบนข่าวสารนี้—การทรงเรียกให้ออกมาจากบาบิโลน—คือประวัติศาสตร์ที่ซิสเตอร์ไวท์ใช้เพื่อพรรณนาประวัติศาสตร์ของวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 เมื่อข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามได้มีทูตสวรรค์องค์ที่สี่เข้าร่วม ทูตสวรรค์องค์ที่สี่คือช่วงเวลาที่ทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์แห่งพระธรรมวิวรณ์ บทที่ 18 เสด็จลงมา
"This message seemed to be an addition to the third message and joined it, as the midnight cry joined the second angel's message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints,"—Who did the glory of God rest upon? The patient—what? Waiting. The patient, waiting saints. Okay? The waiting saints; because, we are in the history now where prophecy says, "Blessed is he who waiteth, and cometh to the 1335. Though the vision tarry, wait for it." The people who are going to receive the outpouring of the Holy Spirit are the waiting saints.
“ข่าวสารนี้ดูประหนึ่งว่าเป็นส่วนเพิ่มเติมของข่าวสารที่สามและเชื่อมรวมเข้ากับข่าวสารนั้น ดังเช่นที่เสียงร้องเวลาเที่ยงคืนได้เชื่อมเข้ากับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองในปี 1844 พระสิริของพระเจ้าทรงสถิตอยู่เหนือธรรมิกชนผู้มีความอดทนและเฝ้าคอย”—พระสิริของพระเจ้าทรงสถิตอยู่เหนือผู้ใด? เหนือผู้ที่มีความอดทน—อะไร? เฝ้าคอย ธรรมิกชนผู้มีความอดทนและเฝ้าคอย เข้าใจไหม? ธรรมิกชนผู้เฝ้าคอย; เพราะว่า บัดนี้เราอยู่ในประวัติศาสตร์ช่วงที่คำพยากรณ์กล่าวว่า “ความสุขมีแก่ผู้ที่รอคอย และมาถึง 1335 แม้ว่านิมิตนั้นจะล่าช้า ก็จงคอยนิมิตนั้นเถิด” ผู้คนที่จะได้รับการเทพระวิญญาณบริสุทธิ์ลงมา คือธรรมิกชนผู้เฝ้าคอย.
"The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God's people to come out of her; that they might escape her fearful doom."—Of course, this is in our day and age; but, the waiting saints in our day and age are prefigured by the waiting saints in the Millerite History which we are looking at.
“พระสิริของพระเจ้าทรงสถิตเหนือธรรมิกชนผู้มีความอดทนและเฝ้าคอยเหล่านั้น และพวกเขาได้ประกาศคำเตือนอันเคร่งขรึมครั้งสุดท้ายอย่างไม่ครั่นคร้าม โดยประกาศถึงการล่มสลายของบาบิโลน และเรียกประชากรของพระเจ้าให้ออกมาจากนาง เพื่อพวกเขาจะได้พ้นจากวิบัติอันน่าสะพรึงกลัวของนาง”—แน่นอนว่า สิ่งนี้เป็นเรื่องของยุคสมัยของเรา; แต่ธรรมิกชนผู้เฝ้าคอยในยุคสมัยของเรานั้น ได้รับการเป็นภาพล่วงหน้าโดยธรรมิกชนผู้เฝ้าคอยในประวัติศาสตร์ของมิลเลอไรต์ซึ่งเรากำลังพิจารณาอยู่.
"The light that was shed upon the waiting ones penetrated everywhere, and those who had any light in the churches, who had not heard and rejected the three messages, answered to the call, and left the fallen churches."—This is the "Come out of her, my people!" This is talking about those that come out of the churches of Babylon in our day and age once The Sunday Law arrives in the United States. They are the fallen churches, the churches of Babylon.
“ความสว่างที่ส่องมายังบรรดาผู้คอยอยู่นั้นได้แผ่ซ่านไปทุกแห่งหน และบรรดาผู้ที่มีความสว่างอยู่บ้างในคริสตจักรทั้งหลาย ผู้ซึ่งยังมิได้ยินและปฏิเสธข่าวสารทั้งสามนั้น ก็ได้ตอบรับเสียงเรียก และออกจากคริสตจักรที่ล้มลงแล้ว”—นี่คือคำว่า “จงออกมาจากนครนั้นเถิด ประชากรของเรา!” สิ่งนี้กำลังกล่าวถึงบรรดาผู้ที่ออกมาจากคริสตจักรแห่งบาบิโลนในยุคสมัยของเรา เมื่อกฎหมายวันอาทิตย์มาถึงสหรัฐอเมริกา พวกเขาคือคริสตจักรที่ล้มลงแล้ว คือคริสตจักรแห่งบาบิโลน।
"Many had come to years of accountability since these messages had been given, and the light shone upon them, and they were privileged to choose life or death."—Now she is saying that there are people in the Protestant churches today that have come to the age of accountability since October 22, 1844; and, this is so. The people in the Protestant churches today were not alive when the Third Angel's Message arrived in Millerite History. They are not held accountable to the rejection that the Protestant churches did in their time period, and this is a key point to take note of if you ever study how the history of Christ illustrates the end of the world; because, technically, prophetically Jerusalem could have, should have been destroyed in AD34.
“หลายคนได้เติบโตจนถึงวัยแห่งความรับผิดชอบนับแต่ได้มีการประกาศข่าวสารเหล่านี้ และความสว่างได้ส่องมาถึงพวกเขา และพวกเขาได้รับสิทธิพิเศษให้เลือกชีวิตหรือความตาย”—บัดนี้นางกำลังกล่าวว่า มีผู้คนอยู่ในคริสตจักรโปรเตสแตนต์ทุกวันนี้ซึ่งได้มาถึงวัยแห่งความรับผิดชอบนับตั้งแต่วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844; และเรื่องนี้ก็เป็นความจริง ผู้คนในคริสตจักรโปรเตสแตนต์ทุกวันนี้มิได้มีชีวิตอยู่ในเวลาที่ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามมาถึงในประวัติศาสตร์ของมิลเลอไรต์ พวกเขามิได้ถูกถือว่าต้องรับผิดชอบต่อการปฏิเสธซึ่งคริสตจักรโปรเตสแตนต์ได้กระทำในช่วงเวลาของพวกเขา และนี่เป็นประเด็นสำคัญที่ควรสังเกตไว้ หากท่านเคยศึกษาว่าประวัติศาสตร์ของพระคริสต์แสดงให้เห็นถึงอวสานของโลกอย่างไร; เพราะว่า ตามความหมายในทางเทคนิคและเชิงคำพยากรณ์แล้ว กรุงเยรูซาเล็มอาจจะ—และควรจะ—ถูกทำลายใน ค.ศ. 34.
There were 490 years of probationary time cut off for the Jews out of the 2300 years marked in Daniel 8 and Daniel 9. Those 490 years ended in AD 34 with the stoning of Stephen. At that point, Jerusalem, prophetically, was to be destroyed, but it was not destroyed until 70. In The Great Controversy, Sister White says the same thing about that history. She says there were children and others who had not heard the message of Christ and the disciples before 34, and God in His mercy gave them time to be confronted with the message before the destruction of Jerusalem. She identifies, as does Christ, the destruction of Jerusalem as illustrating the end of the world.
มีช่วงเวลาแห่งการทดลอง 490 ปีที่ถูกตัดออกให้แก่พวกยิวจาก 2300 ปีซึ่งระบุไว้ในดาเนียล 8 และดาเนียล 9 ช่วงเวลา 490 ปีนั้นสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 34 ด้วยการเอาหินขว้างสเทเฟนให้ตาย ณ จุดนั้น ในเชิงคำพยากรณ์ เยรูซาเล็มควรถูกทำลาย แต่ก็ยังมิได้ถูกทำลายจนถึงปี 70 ในหนังสือ The Great Controversy ซิสเตอร์ไวท์กล่าวถึงประวัติศาสตร์นั้นในทำนองเดียวกัน นางกล่าวว่า ก่อนปี 34 ยังมีเด็ก ๆ และผู้อื่นที่ยังไม่ได้ยินข่าวสารของพระคริสต์และของเหล่าสาวก และพระเจ้าในพระเมตตาของพระองค์ทรงประทานเวลาแก่พวกเขาเพื่อให้ได้เผชิญกับข่าวสารนั้นก่อนการทำลายเยรูซาเล็ม นางชี้ให้เห็น เช่นเดียวกับที่พระคริสต์ทรงกระทำ ว่าการทำลายเยรูซาเล็มเป็นภาพประกอบถึงอวสานของโลก
That history prefigures the very history she is speaking about. When The Sunday Law comes to the United States and the message finally goes to the fallen churches, God's children now in Babylon will not be held accountable for the rejection their churches or ancestors made in the 19th Century.
ประวัติศาสตร์นั้นเป็นภาพล่วงหน้าของประวัติศาสตร์เดียวกันกับที่นางกำลังกล่าวถึง เมื่อกฎหมายวันอาทิตย์มาถึงสหรัฐอเมริกา และข่าวสารถูกนำไปยังคริสตจักรที่ล้มลงในที่สุด บุตรทั้งหลายของพระเจ้าซึ่งบัดนี้อยู่ในบาบิโลน จะไม่ต้องรับผิดชอบต่อการปฏิเสธที่คริสตจักรของพวกเขาหรือบรรพบุรุษของพวกเขาได้กระทำไว้ในศตวรรษที่ 19.
"Many had come to years of accountability since these messages had been given, and the light shone upon them, and they were privileged to choose life or death. Some chose life, and took their stand with those looking for their Lord, and keeping all his commandments. The third message was to do its work; all were to be tested upon it, and the precious ones were to be called out from the religious bodies. A compelling power moves the honest, while the manifestation of the power of God holds in fear and restraint relatives and friends, and they dare not, neither have they power to, hinder those who feel the work of the Spirit of God upon them. The last call is carried even to the poor slaves, and the pious among them, with humble expressions, pour forth their songs of extravagant joy at the prospect of their happy deliverance, and their masters cannot check them; for a fear and astonishment keep them silent. Mighty miracles are wrought, the sick are healed, and signs and wonders follow the believers. God is in the work, and every saint, fearless of consequences, follows the convictions of his own conscience, and unites with those who are keeping all the commandments of God; and they sound abroad the third message with power. I saw that the third message would close with power and strength far exceeding the midnight cry."
หลายคนได้ลุถึงวัยแห่งความรับผิดชอบแล้วนับตั้งแต่ข่าวสารเหล่านี้ได้ถูกประกาศออกไป และความสว่างได้ฉายมายังพวกเขา และพวกเขาได้รับสิทธิพิเศษให้เลือกชีวิตหรือความตาย บางคนได้เลือกชีวิต และได้ยืนหยัดร่วมกับบรรดาผู้ที่กำลังเฝ้าคอยองค์พระผู้เป็นเจ้าของตน และรักษาพระบัญญัติทั้งสิ้นของพระองค์ ข่าวสารที่สามจะต้องกระทำกิจของมัน ทุกคนจะต้องถูกทดสอบด้วยข่าวสารนั้น และบรรดาผู้ล้ำค่าจะต้องถูกเรียกให้ออกมาจากองค์กรทางศาสนา อำนาจอันทรงพลังหนึ่งกระตุ้นผู้ที่ซื่อสัตย์จริงใจ ขณะที่การสำแดงแห่งฤทธิ์เดชของพระเจ้าทำให้ญาติพี่น้องและมิตรสหายอยู่ในความกลัวและการยับยั้งไว้ และพวกเขาไม่กล้า ทั้งไม่มีอำนาจที่จะขัดขวางผู้ที่รู้สึกถึงพระราชกิจของพระวิญญาณของพระเจ้าที่มีอยู่เหนือพวกเขา เสียงเรียกครั้งสุดท้ายถูกนำไปแม้กระทั่งถึงบรรดาทาสยากจน และผู้เคร่งศาสนาในหมู่พวกเขา ด้วยถ้อยคำอันถ่อมตน ก็หลั่งบทเพลงแห่งความชื่นชมยินดีอย่างล้นพ้นออกมา เมื่อมองเห็นความหวังแห่งการปลดปล่อยอันเป็นสุขของตน และนายของพวกเขาก็ไม่อาจยับยั้งพวกเขาได้ เพราะความหวาดกลัวและความพิศวงทำให้นายเหล่านั้นนิ่งเงียบ อัศจรรย์อันยิ่งใหญ่ถูกกระทำ คนเจ็บป่วยได้รับการรักษา และหมายสำคัญกับการอัศจรรย์ทั้งหลายก็ติดตามบรรดาผู้เชื่อ พระเจ้าทรงอยู่ในพระราชกิจนั้น และวิสุทธิชนทุกคน โดยไม่หวาดหวั่นต่อผลที่จะตามมา ก็ดำเนินตามความเชื่อมั่นแห่งมโนธรรมของตนเอง และเข้าร่วมกับบรรดาผู้ที่รักษาพระบัญญัติทั้งสิ้นของพระเจ้า และพวกเขาประกาศข่าวสารที่สามออกไปอย่างกึกก้องด้วยฤทธิ์เดช ข้าพเจ้าเห็นว่าข่าวสารที่สามจะสิ้นสุดลงด้วยฤทธิ์เดชและกำลังอันยิ่งใหญ่ ซึ่งเหนือกว่าการร้องประกาศยามเที่ยงคืนอย่างมากมาย
In these two paragraphs, this is the second time she has compared our history at The Sunday Law at the end of the world with the history of the Midnight Cry. The first time, she says the Mighty Angel of Revelation 18 joins the Third Angel as the Midnight Cry joined the Second Angel. Even though she is addressing the history of The Sunday Law crisis, she is clearly using the history of the Second Angel as a point of reference. They are parallel histories.
ในสองย่อหน้านี้ นี่เป็นครั้งที่สองที่นางได้เปรียบเทียบประวัติศาสตร์ของเรา ณ วิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์ในวาระสุดท้ายของโลก กับประวัติศาสตร์ของเสียงร้องยามเที่ยงคืน ครั้งแรกนั้น นางกล่าวว่าทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์แห่งวิวรณ์ 18 เข้าร่วมกับทูตสวรรค์องค์ที่สาม ดังที่เสียงร้องยามเที่ยงคืนได้เข้าร่วมกับทูตสวรรค์องค์ที่สอง แม้ว่านางกำลังกล่าวถึงประวัติศาสตร์ของวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์อย่างชัดเจน แต่นางก็กำลังใช้ประวัติศาสตร์ของทูตสวรรค์องค์ที่สองเป็นจุดอ้างอิงอย่างเด่นชัด ทั้งสองเป็นประวัติศาสตร์ที่ขนานกัน
"Servants of God, endowed with power from on high, with their faces lighted up, and shining with holy consecration, went forth fulfilling their work, and proclaiming the message from heaven. Souls that were scattered all through the religious bodies answered to the call, and the precious were hurried out of the doomed churches, as Lot was hurried out of Sodom before her destruction."
“ผู้รับใช้ของพระเจ้า ผู้ทรงได้รับฤทธิ์อำนาจจากเบื้องบน โดยที่ใบหน้าของพวกเขาสว่างไสวและเปล่งประกายด้วยการถวายตนอย่างบริสุทธิ์ ได้ออกไปปฏิบัติหน้าที่ของตน และประกาศข่าวสารจากสวรรค์ บรรดาจิตวิญญาณซึ่งกระจัดกระจายอยู่ทั่วหมู่คณะทางศาสนาต่าง ๆ ได้ตอบรับต่อเสียงเรียกนั้น และผู้มีค่าทั้งหลายก็ถูกเร่งให้ออกมาจากคริสตจักรที่ถูกกำหนดไว้เพื่อความพินาศ ดังที่โลทถูกเร่งให้ออกมาจากเมืองโสโดมก่อนการทำลายเมืองนั้น”
When it comes to the call out of Babylon, whether at the end of the world or in the Second Angel's Message, Lot is a symbol of that history and the destruction of Sodom.
เมื่อกล่าวถึงการทรงเรียกให้ออกมาจากบาบิโลน ไม่ว่าจะในวาระอวสานของโลกหรือในข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สอง โลทเป็นสัญลักษณ์ของประวัติศาสตร์นั้นและการทำลายเมืองโสโดม.
If you understand Daniel 11 correctly, in verse 41 the King of the North enters the glorious land and many are overthrown, but "these shall escape his hand, even Edom, Moab, and the chief of the children of Ammon." Moab and Ammon are the children of Lot's two daughters. Lot's family represents those who escape the hand of the papacy at The Sunday Law crisis.
หากท่านเข้าใจ Daniel 11 อย่างถูกต้อง ในข้อ 41 กษัตริย์ฝ่ายเหนือเข้าสู่แผ่นดินอันรุ่งโรจน์ และคนเป็นอันมากถูกโค่นล้ม แต่ “คนเหล่านี้จะพ้นจากมือของเขา คือ Edom, Moab, และหัวหน้าของบุตรทั้งหลายแห่ง Ammon” Moab และ Ammon เป็นบุตรของธิดาทั้งสองของ Lot ครอบครัวของ Lot เป็นภาพแทนของผู้ที่พ้นจากมือของสันตะสำนักในวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์
Sister White uses this symbolism. The fallen churches are represented by Lot, and the precious were hurried out of the doomed churches, as Lot was hurried out of Sodom before her destruction. God's people were fitted up and strengthened by the excellent glory which fell upon them in rich abundance, preparing them to endure the hour of temptation. A multitude of voices were heard everywhere, saying, "Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus."
ซิสเตอร์ไวท์ใช้สัญลักษณ์นี้ คริสตจักรทั้งหลายที่ล้มลงแล้วถูกแทนโดยโลท และบรรดาผู้ล้ำค่าถูกเร่งให้ออกจากคริสตจักรที่ต้องพินาศนั้น ดังเช่นที่โลทถูกเร่งให้ออกจากเมืองโสโดมก่อนการทำลายของนาง ประชากรของพระเจ้าได้รับการจัดเตรียมและเสริมกำลังโดยพระสิริอันเลิศซึ่งเสด็จลงมาเหนือพวกเขาอย่างอุดมบริบูรณ์ เพื่อเตรียมพวกเขาให้สามารถอดทนผ่านโมงยามแห่งการทดลองได้ มีเสียงมากมายได้ยินอยู่ทุกแห่งหน กล่าวว่า “นี่แหละคือความอดทนของธรรมิกชน; นี่แหละคือผู้ที่รักษาพระบัญญัติของพระเจ้า และความเชื่อของพระเยซู”
While she is talking about the call out of Babylon at the end of the world, she uses the history of the Second Angel's Message in the Millerite time period to describe that call. The Second Angel's Message is a call out of Babylon, and this history typifies the history of The Sunday Law crisis.
ขณะที่นางกำลังกล่าวถึงการทรงเรียกให้ออกจากบาบิโลนในวาระสุดท้ายของโลก นางได้ใช้ประวัติของข่าวทูตสวรรค์องค์ที่สองในช่วงเวลาของขบวนการมิลเลอไรต์เพื่อพรรณนาถึงการทรงเรียกนั้น ข่าวทูตสวรรค์องค์ที่สองเป็นการทรงเรียกให้ออกจากบาบิโลน และประวัติศาสตร์นี้เป็นแบบอย่างเชิงสัญลักษณ์ของประวัติศาสตร์แห่งวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์
One of the biblical references Ellen White uses to describe this history is the story of Sodom and Gomorrah. We will read from Genesis 19:1-11, which is part of the story of Lot.
หนึ่งในข้อพระคัมภีร์ที่เอลเลน ไวท์ใช้เพื่อพรรณนาประวัติศาสตร์นี้ คือเรื่องของเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์ เราจะอ่านจากปฐมกาล 19:1-11 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวของโลท
And there came two angels to Sodom at even; and Lot sat in the gate of Sodom: and Lot seeing them rose up to meet them; and he bowed himself with his face toward the ground; And he said, Behold now, my lords, turn in, I pray you, into your servant's house, and tarry all night, and wash your feet, and ye shall rise up early, and go on your ways. And they said, Nay; but we will abide in the street all night. And he pressed upon them greatly; and they turned in unto him, and entered into his house; and he made them a feast, and did bake unleavened bread, and they did eat. But before they lay down, the men of the city, even the men of Sodom, compassed the house round, both old and young, all the people from every quarter: And they called unto Lot, and said unto him, Where are the men which came in to thee this night? bring them out unto us, that we may know them. And Lot went out at the door unto them, and shut the door after him, And said, I pray you, brethren, do not so wickedly. Behold now, I have two daughters which have not known man; let me, I pray you, bring them out unto you, and do ye to them as is good in your eyes: only unto these men do nothing; for therefore came they under the shadow of my roof. And they said, Stand back. And they said again, This one fellow came in to sojourn, and he will needs be a judge: now will we deal worse with thee, than with them. And they pressed sore upon the man, even Lot, and came near to break the door. But the men put forth their hand, and pulled Lot into the house to them, and shut the door. And they smote the men that were at the door of the house with blindness, both small and great: so that they wearied themselves to find the door.
ครั้นถึงเวลาเย็น ทูตสวรรค์สององค์นั้นก็มายังเมืองโสโดม และโลทนั่งอยู่ที่ประตูเมืองโสโดม เมื่อโลทเห็นท่านทั้งสอง ก็ลุกขึ้นไปต้อนรับ และก้มกราบหน้าลงถึงดิน แล้วกล่าวว่า “ขอท่านทั้งหลายผู้เป็นนายของข้าพเจ้า โปรดแวะเข้าไปในเรือนของผู้รับใช้ของท่าน พักค้างคืนและล้างเท้าของท่าน แล้วพรุ่งนี้ท่านจะลุกขึ้นแต่เช้าและออกเดินทางต่อไป” แต่ท่านทั้งสองกล่าวว่า “หามิได้ เราจะพักอยู่ที่ถนนตลอดคืน” โลทจึงรบเร้าอย่างยิ่ง ท่านทั้งสองจึงแวะเข้าไปหาเขาและเข้าไปในเรือนของเขา แล้วเขาจัดงานเลี้ยงให้ท่านทั้งสอง และอบขนมปังไร้เชื้อ และท่านทั้งสองก็รับประทาน แต่ก่อนที่ท่านทั้งสองจะเอนกายลงนอน ชาวเมือง คือชาวโสโดม ทั้งคนแก่และคนหนุ่ม ประชาชนทั้งสิ้นจากทุกสารทิศ ได้ล้อมเรือนไว้รอบด้าน และเขาทั้งหลายร้องเรียกโลทว่า “ชายที่เข้ามาหาเจ้าในคืนนี้อยู่ที่ไหน จงพาพวกเขาออกมาหาเรา เพื่อเราจะได้รู้จักเขา” โลทจึงออกไปหาพวกเขาที่ประตู และปิดประตูไว้ข้างหลังตน แล้วกล่าวว่า “พี่น้องทั้งหลาย ข้าขอร้อง อย่ากระทำความชั่วร้ายเช่นนี้เลย ดูเถิด ข้ามีบุตรสาวสองคนที่ยังไม่เคยรู้จักชาย ขอให้ข้านำพวกนางออกมาหาท่านทั้งหลาย และท่านจะกระทำแก่นางตามที่เห็นชอบในสายตาของท่านก็ได้ แต่ขออย่ากระทำสิ่งใดแก่ชายเหล่านี้เลย เพราะเหตุนี้พวกเขาจึงได้เข้ามาอยู่ใต้ร่มหลังคาของข้า” แต่เขาทั้งหลายกล่าวว่า “ถอยไป” แล้วกล่าวอีกว่า “เจ้าคนนี้เข้ามาอาศัยอยู่ชั่วคราวแท้ ๆ ยังจะทำตัวเป็นผู้พิพากษาอีก บัดนี้เราจะจัดการกับเจ้าให้หนักยิ่งกว่าพวกนั้น” แล้วเขาทั้งหลายก็คุกคามชายคนนั้น คือโลท อย่างรุนแรง และเข้ามาใกล้จะพังประตู แต่ชายเหล่านั้นยื่นมือออกไป ฉุดโลทเข้าไปในเรือนมาหาตน และปิดประตู แล้วเขาทั้งสองก็ตีบรรดาชายที่อยู่ที่ประตูเรือนนั้นให้ตาบอด ทั้งผู้น้อยและผู้ใหญ่ จนพวกเขาเหน็ดเหนื่อยในการคลำหาประตู
Progressive Testing and the Tarrying Time
การทดสอบที่ดำเนินไปเป็นลำดับและช่วงเวลาแห่งการรอคอย
Sister White talks about a progressive testing process in the time of Christ and in the time of the Millerites, illustrating a progressive testing process for us. In Early Writings, page 259, she says:
ซิสเตอร์ไวท์กล่าวถึงกระบวนการทดสอบที่ดำเนินไปเป็นลำดับขั้นในสมัยของพระคริสต์และในสมัยของพวกมิลเลอไรต์ ซึ่งเป็นภาพประกอบของกระบวนการทดสอบที่ดำเนินไปเป็นลำดับขั้นสำหรับเรา ใน Early Writings, หน้า 259 เธอกล่าวว่า:
"Those who would not receive the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, neither could they be benefitted by the ministration of Christ in the Sanctuary above." She then says, "Those that did not receive the First Angel's Message could not be benefitted by the Second Angel's Message, neither could they be benefitted by the Midnight Cry."
“บรรดาผู้ที่ไม่ยอมรับข่าวสารของยอห์นผู้ให้บัพติศมา ย่อมไม่ได้รับประโยชน์จากคำสั่งสอนของพระเยซู และย่อมไม่ได้รับประโยชน์จากการทรงปฏิบัติพันธกิจของพระคริสต์ในสถานนมัสการเบื้องบนด้วย” แล้วต่อมาเธอกล่าวว่า “บรรดาผู้ที่มิได้รับข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง ย่อมไม่ได้รับประโยชน์จากข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สอง และย่อมไม่ได้รับประโยชน์จากเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนด้วย”
In that passage in Early Writings, 259, when the door is closed in the time of Christ, the Jews are in perfect darkness, blindness.
ในข้อความตอนนั้นใน Early Writings, 259 เมื่อประตูถูกปิดลงในสมัยของพระคริสต์ พวกยิวก็ตกอยู่ในความมืดมิดและความตาบอดอย่างสิ้นเชิง
The Millerite history of the Second Angel is the history of Lot. The two angels come to town (June 1842), the Second Angel's Message arrives, and Lot has them tarry for the night (the Tarrying Time). There is a judgment, and then a door closes (October 22, 1844).
ประวัติศาสตร์ของคณะมิลเลอไรต์เกี่ยวกับทูตสวรรค์องค์ที่สอง คือประวัติศาสตร์ของโลท ทูตสวรรค์สององค์เข้ามาในเมือง (มิถุนายน 1842) ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สองมาถึง และโลทให้ท่านทั้งสองพักค้างคืน (ช่วงเวลาแห่งการคอย) มีการพิพากษา และแล้วประตูก็ปิดลง (22 ตุลาคม 1844)
We will look at another biblical history where a tarrying time lines up with the Millerite History before pulling this together.
เราจะพิจารณาประวัติศาสตร์ในพระคัมภีร์อีกตอนหนึ่ง ซึ่งช่วงเวลาแห่งการชักช้านั้นสอดคล้องกับประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ ก่อนที่จะรวบรวมเรื่องนี้เข้าด้วยกัน.
Moses, the Sanctuary, and the Tarrying Time
โมเสส พระวิหาร และช่วงเวลาแห่งการรอคอย
The next history is Moses receiving instructions on building the sanctuary and the Law.
เหตุการณ์ถัดไปคือการที่โมเสสได้รับคำสั่งเกี่ยวกับการสร้างสถานบริสุทธิ์และพระราชบัญญัติ。
"Upon the seventh day, which was the Sabbath, Moses was called up into the cloud. The thick cloud opened in the sight of all Israel, and the glory of the Lord broke forth like devouring fire. 'And Moses went into the midst of the cloud, and gat him up into the mount; and Moses was in the mount forty days and forty nights." Patriarchs and Prophets, 313, 314.
“ครั้นถึงวันที่เจ็ด ซึ่งเป็นวันสะบาโต โมเสสก็ถูกทรงเรียกให้ขึ้นไปในเมฆนั้น เมฆทึบได้เปิดออกต่อหน้าต่อตาชนชาติอิสราเอลทั้งสิ้น และพระสิริขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็ปรากฏออกมาประหนึ่งไฟที่เผาผลาญ ‘และโมเสสเข้าไปท่ามกลางเมฆนั้น และขึ้นไปบนภูเขา และโมเสสอยู่บนภูเขานั้นสี่สิบวันสี่สิบคืน’” บรรพชนและผู้เผยพระวจนะ, 313, 314.
The forty days' tarry in the mount did not include the six days of preparation.
การคอยอยู่บนภูเขาสี่สิบวันนั้นมิได้นับรวมระยะเตรียมพร้อมหกวันด้วย
During this history, Moses spent 46 days receiving instructions on building the temple, paralleling the 46 years from 1798 to 1844 when the Lord raised up the Millerite temple, and the 46 years of Herod's reconstruction of the temple noted in John 2:20, as well as the 46 chromosomes of the human temple. During the six days, Joshua was with Moses, and together they ate manna and drank from the brook that descended out of the mount. Joshua did not enter the cloud with Moses but remained outside, eating and drinking daily while awaiting Moses' return, while Moses fasted during the forty days.
ในระหว่างประวัติศาสตร์นี้ โมเสสใช้เวลา 46 วันในการรับคำชี้แนะเกี่ยวกับการก่อสร้างพระวิหาร ซึ่งเป็นภาพคู่ขนานกับระยะเวลา 46 ปีตั้งแต่ปี 1798 ถึง 1844 เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงยกตั้งพระวิหารฝ่ายมิลเลอไรต์ขึ้น และกับระยะเวลา 46 ปีแห่งการบูรณะพระวิหารโดยเฮโรดดังที่กล่าวไว้ในยอห์น 2:20 ตลอดจนโครโมโซม 46 แท่งของพระวิหารมนุษย์ ในช่วงหกวันนั้น โยชูวาอยู่กับโมเสส และทั้งสองได้รับประทานมานนาและดื่มจากธารน้ำที่ไหลลงมาจากภูเขา โยชูวาไม่ได้เข้าไปในเมฆพร้อมกับโมเสส แต่คงอยู่ภายนอก รับประทานและดื่มทุกวันขณะรอคอยการกลับมาของโมเสส ส่วนโมเสสอดอาหารตลอดสี่สิบวันนั้น
During his stay in the mount, Moses received directions for building a sanctuary in which the divine presence would be specially manifested. 'Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them' (Exodus 25:8), was the command of God.
ระหว่างที่โมเสสพำนักอยู่บนภูเขา เขาได้รับคำสั่งเกี่ยวกับการก่อสร้างสถานนมัสการแห่งหนึ่ง ซึ่งในการนั้นการทรงสถิตของพระเจ้าจะสำแดงออกเป็นพิเศษ “‘และให้พวกเขาทำสถานบริสุทธิ์สำหรับเรา เพื่อเราจะได้อยู่ท่ามกลางพวกเขา’” (Exodus 25:8) เป็นพระบัญชาของพระเจ้า
This is where we find the number 46 associated with the building of the sanctuary.
ตรงนี้เองที่เราพบว่าเลข 46 ถูกเชื่อมโยงกับการก่อสร้างพระวิหาร.
We will read from Exodus and note a tarrying time in this story, as it prefigures the tarrying time in the time of Christ, the Millerites, and at the end of the world. The tarrying time produces the environment that allows the Midnight Cry to be proclaimed and to produce two classes of worshippers. Without the tarrying time, the dynamics of that history would not be in place for what the Lord wants to accomplish at the Midnight Cry. We must see what the tarrying time represents.
เราจะอ่านจากพระธรรมอพยพ และสังเกตเห็นช่วงเวลาแห่งการคอยอยู่ในเรื่องนี้ เนื่องจากช่วงเวลาดังกล่าวเป็นภาพล่วงหน้าของเวลาแห่งการคอยอยู่ในสมัยของพระคริสต์ ของพวกมิลเลอไรต์ และในวาระสุดท้ายของโลก เวลาแห่งการคอยอยู่นั้นก่อให้เกิดสภาพแวดล้อมที่เอื้อให้สามารถประกาศเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน และทำให้เกิดผู้นมัสการสองจำพวกได้ หากปราศจากเวลาแห่งการคอยอยู่ พลวัตของประวัติศาสตร์นั้นย่อมจะไม่ถูกจัดวางไว้สำหรับสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประสงค์จะทรงกระทำ ณ เสียงร้องเวลาเที่ยงคืน เราจำเป็นต้องเห็นว่าเวลาแห่งการคอยอยู่นั้นเป็นตัวแทนของสิ่งใด
And he said unto Moses, Come up unto the Lord, thou, and Aaron, Nadab, and Abihu, and seventy of the elders of Israel; and worship ye afar off. . . . And Moses took half of the blood, and put it in basons; and half of the blood he sprinkled on the altar. And he took the book of the covenant, and read in the audience of the people: and they said, All that the Lord hath said will we do, and be obedient. And Moses took the blood, and sprinkled it on the people, and said, Behold the blood of the covenant, which the Lord hath made with you concerning all these words. Exodus 24:1, 6-8.
พระองค์ตรัสกับโมเสสว่า จงขึ้นมาหาพระยาห์เวห์ คือเจ้า อาโรน นาดับ และอาบีฮู กับผู้ใหญ่เจ็ดสิบคนแห่งอิสราเอล และจงนมัสการอยู่แต่ไกล . . . โมเสสจึงเอาโลหิตครึ่งหนึ่งใส่ไว้ในชาม และโลหิตอีกครึ่งหนึ่งนั้นประพรมบนแท่นบูชา แล้วท่านเอาหนังสือพันธสัญญามาอ่านให้ประชาชนฟัง และพวกเขากล่าวว่า พระยาห์เวห์ตรัสสิ่งใดไว้ พวกข้าพเจ้าจะกระทำตาม และจะเชื่อฟัง โมเสสจึงเอาโลหิตนั้นประพรมประชาชน และกล่าวว่า ดูเถิด นี่คือโลหิตแห่งพันธสัญญา ซึ่งพระยาห์เวห์ได้ทรงกระทำไว้กับท่านทั้งหลายตามถ้อยคำทั้งสิ้นเหล่านี้ อพยพ 24:1, 6-8
This 46-day period, this Tarrying Time, is when the Lord is entering into covenant with a people.
ช่วงเวลา 46 วันนี้ คือเวลาแห่งการรอคอย ซึ่งเป็นเวลาที่องค์พระผู้เป็นเจ้ากำลังทรงเข้าสู่พันธสัญญากับประชากรกลุ่มหนึ่ง
Did the Lord enter into covenant with the Millerites in this history? Yes.
องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงเข้าสู่พันธสัญญากับพวกมิลเลอไรต์ในประวัติศาสตร์นี้หรือไม่? ใช่.
Did He enter into covenant with the Christian church at Pentecost in the time of Christ? Yes.
พระองค์ทรงเข้าทำพันธสัญญากับคริสตจักรคริสเตียนในวันเพ็นเทคอสต์ในสมัยของพระคริสต์หรือไม่? ใช่.
So, this tarrying time is one of the waymarks of the Lord entering into covenant with a people.
ดังนั้น ช่วงเวลาแห่งการรอคอยนี้จึงเป็นหนึ่งในหมุดหมายแห่งการที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเข้าทำพันธสัญญากับชนชาติหนึ่ง
And the Lord said unto Moses, Come up to me into the mount, and be there: and I will give thee tables of stone, and a law, and commandments which I have written; that thou mayest teach them. And Moses rose up, and his minister Joshua: and Moses went up into the mount of God. And he said unto the elders, Tarry ye here for us, until we come again unto you: and, behold, Aaron and Hur are with you: if any man have any matters to do, let him come unto them. And Moses went up into the mount, and a cloud covered the mount. And the glory of the Lord abode upon mount Sinai, and the cloud covered it six days: and the seventh day he called unto Moses out of the midst of the cloud. And the sight of the glory of the Lord was like devouring fire on the top of the mount in the eyes of the children of Israel. And Moses went into the midst of the cloud and gat him up into the mount: and Moses was in the mount forty days and forty nights. Exodus 24:12-18.
และพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงขึ้นมาหาเราบนภูเขา และคอยอยู่ที่นั่น แล้วเราจะให้แผ่นศิลาแก่เจ้า ทั้งธรรมบัญญัติและบัญญัติซึ่งเราได้เขียนไว้ เพื่อเจ้าจะได้สอนเขาทั้งหลาย” โมเสสก็ลุกขึ้นพร้อมกับโยชูวาผู้ปรนนิบัติของท่าน และโมเสสได้ขึ้นไปบนภูเขาของพระเจ้า ท่านกล่าวแก่พวกผู้ใหญ่ทั้งหลายว่า “จงคอยอยู่ที่นี่เพื่อเรา จนกว่าเราจะกลับมาหาท่านทั้งหลาย และดูเถิด อาโรนกับเฮอร์อยู่กับท่านทั้งหลาย ถ้าผู้ใดมีธุระเรื่องใด ก็ให้มาหาทั้งสองนั้น” แล้วโมเสสก็ขึ้นไปบนภูเขา และเมฆได้ปกคลุมภูเขานั้น พระสิริของพระยาห์เวห์ประทับอยู่บนภูเขาซีนาย และเมฆปกคลุมภูเขานั้นอยู่หกวัน ครั้นถึงวันที่เจ็ด พระองค์ทรงเรียกโมเสสจากท่ามกลางเมฆนั้น และภาพแห่งพระสิริของพระยาห์เวห์ในสายตาของบุตรหลานอิสราเอล ก็เป็นดุจไฟที่เผาผลาญอยู่บนยอดภูเขา โมเสสจึงเข้าไปท่ามกลางเมฆนั้นและขึ้นไปบนภูเขา และโมเสสอยู่บนภูเขานั้นสี่สิบวันสี่สิบคืน อพยพ 24:12-18
In the history of Moses, we see a tarrying time. During this time, the two tables symbolize the covenant, and the Lord is entering into covenant and giving Moses instructions on building the temple.
ในประวัติของโมเสส เราเห็นช่วงเวลาแห่งการรอคอย ในช่วงเวลานี้ ศิลาสองแผ่นเป็นสัญลักษณ์ของพันธสัญญา และองค์พระผู้เป็นเจ้ากำลังทรงเข้าสู่พันธสัญญาและประทานคำสั่งแก่โมเสสเกี่ยวกับการก่อสร้างพระวิหาร
From 1798 to 1844, those 46 years, the Lord was raising the Millerite temple so He might enter into covenant with modern Israel.
ตั้งแต่ปี 1798 ถึงปี 1844 ตลอดระยะเวลา 46 ปีนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงยกพระวิหารของมิลเลอไรต์ขึ้น เพื่อพระองค์จะได้เสด็จเข้าสู่พันธสัญญากับอิสราเอลยุคใหม่
The period we just read about with Moses and the tarrying time of the 70 elders is called Pentecost in biblical history—fifty days after Passover. The Lord instructed Israel to commemorate Pentecost forever. In the New Testament, Pentecost is a focus of the early Christian church, commemorating this very history. We find the same components at Pentecost in the time of Christ, in the history of the Millerites, and these components will be repeated at the end of the world.
ช่วงเวลาที่เราเพิ่งอ่านเกี่ยวกับโมเสสและช่วงเวลาที่ผู้ใหญ่ทั้ง 70 คนรอคอยนั้น ในประวัติศาสตร์พระคัมภีร์เรียกว่าเพนเทคอสต์—ห้าสิบวันหลังเทศกาลปัสกา องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกำชับให้อิสราเอลถือการระลึกถึงเพนเทคอสต์นี้ตลอดไป ในพันธสัญญาใหม่ เพนเทคอสต์เป็นจุดสำคัญของคริสตจักรคริสเตียนยุคแรก โดยเป็นการระลึกถึงประวัติศาสตร์เดียวกันนี้ เราพบองค์ประกอบเดียวกันที่เพนเทคอสต์ในสมัยของพระคริสต์ ในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ และองค์ประกอบเหล่านี้จะเกิดซ้ำอีกครั้งในวาระสุดปลายของโลก
Pentecost and the Tarrying Time in the New Testament
เทศกาลเพ็นเทคอสต์และช่วงเวลาแห่งการรอคอยในพันธสัญญาใหม่
Let us look at Pentecost from Luke 24:44-52, during the story of the road to Emmaus.
ให้เราพิจารณาเทศกาลเพ็นเทคอสต์จากลูกา 24:44-52 ระหว่างเรื่องราวของทางไปเอมมาอูส.
Earlier in Luke, the two disciples walking with Jesus ask Him to tarry with them. The Bible uses the word 'tarry.' There is a tarrying time marked there, but we want to mark a different tarrying time in this same history.
ก่อนหน้านี้ในพระกิตติคุณลูกา สาวกสองคนที่กำลังเดินกับพระเยซูได้ทูลขอให้พระองค์ประทับอยู่กับพวกเขา พระคัมภีร์ใช้คำว่า “คอยอยู่” มีช่วงเวลาแห่งการคอยอยู่ที่ถูกกำหนดไว้ ณ ที่นั้น แต่เราต้องการชี้ให้เห็นช่วงเวลาแห่งการคอยอยู่อีกช่วงหนึ่งในเหตุการณ์เดียวกันนี้
And he [Jesus] said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high.
และพระองค์ [พระเยซู] ตรัสแก่เขาทั้งหลายว่า “ถ้อยคำเหล่านี้คือคำที่เราได้กล่าวแก่ท่านเมื่อเรายังอยู่กับท่านว่า บรรดาสิ่งสารพัดซึ่งได้เขียนไว้เกี่ยวกับเราในธรรมบัญญัติของโมเสส ในบรรดาผู้เผยพระวจนะ และในหนังสือสดุดีนั้น จำต้องสำเร็จครบถ้วน” แล้วพระองค์ทรงเปิดความเข้าใจของเขา เพื่อให้เขาเข้าใจพระคัมภีร์ และตรัสแก่เขาว่า “มีเขียนไว้ดังนี้ และพระคริสต์จำต้องทนทุกข์ และเป็นขึ้นจากความตายในวันที่สาม และการกลับใจใหม่กับการทรงยกบาปนั้น จะต้องประกาศในพระนามของพระองค์แก่บรรดาประชาชาติทั้งปวง โดยเริ่มต้นที่กรุงเยรูซาเล็ม และท่านทั้งหลายเป็นพยานในเหตุการณ์เหล่านี้ และดูเถิด เราจะส่งพระสัญญาแห่งพระบิดาของเรามาเหนือท่านทั้งหลาย แต่ท่านทั้งหลายจงคอยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม จนกว่าท่านจะได้รับการสวมทับด้วยฤทธิ์เดชจากเบื้องบน”
The tarrying time is marked by the command to tarry in Jerusalem for power. This is where the empowerment of the message takes place for the Millerites.
ช่วงเวลาแห่งการรอคอยถูกกำหนดไว้โดยพระบัญชาให้คอยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มเพื่อรับฤทธิ์เดช ณ ที่นี่เองที่การเสริมพลังแก่ข่าวสารถูกกระทำขึ้นสำหรับชาวมิลเลอไรต์
To tarry means to wait. "Blessed is he that waiteth." For what? The empowerment.
การคอยหมายถึงการรอคอย “ความสุขมีแก่ผู้ที่คอย” คอยอะไร? คอยฤทธิ์เดชเสริมกำลัง.
You cannot correctly understand the empowerment of the Midnight Cry unless you understand the tarrying time, where they are commanded to wait for that power. It is part of the story. To have the light set up behind you continue to shine, you must understand the whole history.
ท่านไม่อาจเข้าใจการเสริมกำลังแห่งเสียงร้องเที่ยงคืนได้อย่างถูกต้อง เว้นแต่ท่านจะเข้าใจช่วงเวลาแห่งการคอยอยู่ ซึ่งในเวลานั้นพวกเขาได้รับพระบัญชาให้รอคอยฤทธานุภาพนั้น ทั้งหมดนี้เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว เพื่อให้ความสว่างซึ่งได้ถูกตั้งไว้เบื้องหลังท่านยังคงส่องสว่างต่อไป ท่านจำเป็นต้องเข้าใจประวัติศาสตร์ทั้งสิ้นนั้นทั้งหมด
You may not yet see where this is going, but tomorrow it will become clear.
ท่านอาจยังไม่เห็นว่าสิ่งนี้กำลังมุ่งไปสู่ที่ใด แต่พรุ่งนี้ทุกอย่างจะกระจ่างชัดขึ้น
The Three Prophecies and the Tarrying Time
คำพยากรณ์ทั้งสามและช่วงเวลาแห่งการคอยอยู่
Three prophecies led the Millerites to a misconception that caused the tarrying time and the first disappointment. These prophecies are the same three that William Miller said he was given the commencement for: the 1335, the 2520, and the 2300 days.
คำพยากรณ์สามประการได้นำพวกมิลเลอไรต์ไปสู่ความเข้าใจผิด ซึ่งก่อให้เกิดช่วงเวลาแห่งการชักช้าและความผิดหวังครั้งแรก คำพยากรณ์เหล่านี้คือสามประการเดียวกันกับที่วิลเลียม มิลเลอร์กล่าวว่าเขาได้รับให้เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับการคำนวณ ได้แก่ 1335, 2520, และ 2300 วัน
If you understand that the tarrying time is a specific component of the Midnight Cry, you must ask what produced the tarrying time. It was these three time prophecies: the 1335, the 2520, and the 2300.
หากท่านเข้าใจว่าเวลาล่าช้าเป็นองค์ประกอบเฉพาะประการหนึ่งของเสียงร้องเที่ยงคืน ท่านก็จำต้องถามว่าอะไรเป็นเหตุให้เกิดเวลาล่าช้านั้น คำตอบคือคำพยากรณ์เรื่องเวลาทั้งสามประการนี้ ได้แก่ 1335, 2520, และ 2300.
If you reject the prophecy of the 2520 and the 1335, you are denying the Midnight Cry and fall off the path to the wicked world below.
หากท่านปฏิเสธคำพยากรณ์เรื่อง 2520 และ 1335 ท่านก็กำลังปฏิเสธเสียงร้องเที่ยงคืน และตกลงจากทางเดินสู่โลกชั่วเบื้องล่างนั้น
That is where we are heading with all this.
นั่นคือจุดที่เรากำลังมุ่งไปท่ามกลางทั้งหมดนี้.
They tarry because they are to wait for power from on high, and in the Millerite History, that power was the Midnight Cry.
พวกเขาคอยอยู่ เพราะพวกเขาจำต้องรอคอยฤทธานุภาพจากเบื้องบน และในประวัติศาสตร์ของมิลเลอไรต์ ฤทธานุภาพนั้นคือเสียงร้องยามเที่ยงคืน.
But tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy. Luke 24:44-52.
แต่ท่านทั้งหลายจงคอยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม จนกว่าท่านจะได้รับการสวมด้วยฤทธิ์เดชจากเบื้องบน แล้วพระองค์ทรงนำเขาออกไปไกลจนถึงหมู่บ้านเบธานี และทรงยกพระหัตถ์ขึ้นอวยพรเขา และอยู่มา ขณะเมื่อพระองค์กำลังทรงอวยพรเขาอยู่นั้น พระองค์ก็ทรงจากเขาไป และถูกรับขึ้นไปสู่สวรรค์ และเขาทั้งหลายก็นมัสการพระองค์ แล้วกลับไปยังกรุงเยรูซาเล็มด้วยความชื่นชมยินดียิ่ง ลูกา 24:44-52
Bethany is a suburb of Jerusalem, about a mile and a half outside the city. In Jesus' day, this was a significant distance, as people walked everywhere.
เบธานีเป็นชานเมืองของกรุงเยรูซาเล็ม อยู่ห่างออกไปจากตัวเมืองประมาณหนึ่งไมล์ครึ่ง ในสมัยของพระเยซู ระยะทางเช่นนี้นับว่ามีความสำคัญไม่น้อย เพราะผู้คนเดินทางไปทุกแห่งด้วยการเดินเท้า
Bethany means 'House of the Poor.'
เบธานีหมายความว่า “เรือนของคนยากจน”
Jesus' favorite place to be was Bethany, where Lazarus, Mary, and Martha lived.
สถานที่ซึ่งพระเยซูทรงโปรดประทับอยู่มากที่สุดคือหมู่บ้านเบธานี ซึ่งเป็นที่อาศัยของลาซารัส มารีย์ และมาร์ธา
It is worth noting that the Triumphal Entry is the history Sister White uses to describe the Midnight Cry.
เป็นที่ควรสังเกตว่า การเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัยนั้นเป็นเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ที่ซิสเตอร์ไวท์ใช้เพื่อพรรณนาถึงเสียงร้องยามเที่ยงคืน
Before Jesus entered Jerusalem for the Triumphal Entry, He tarried in Bethany, the House of the Poor. There is a tarrying time that precedes the Triumphal Entry, just as there is a tarrying time that precedes the Midnight Cry. They are parallel histories, but we are still dealing with Luke 24:44-52 and waiting and tarrying in Jerusalem.
ก่อนที่พระเยซูจะเสด็จเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มในการเสด็จเข้าอย่างมีชัย พระองค์ทรงพำนักอยู่ที่เบธานี คือบ้านของคนยากจน มีช่วงเวลาแห่งการคอยอยู่ก่อนการเสด็จเข้าอย่างมีชัย เช่นเดียวกับที่มีช่วงเวลาแห่งการคอยอยู่ก่อนเสียงร้องเที่ยงคืน ประวัติศาสตร์ทั้งสองนั้นดำเนินขนานกัน แต่เรายังคงกำลังกล่าวถึง ลูกา 24:44-52 และการรอคอยกับการคอยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม
In Early Writings, page 247, speaking of the Millerite History, Sister White says:
ในหนังสือ *Early Writings* หน้า 247 กล่าวถึงประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ ซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่า:
"The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844."
บรรดาผู้ที่ผิดหวังได้เห็นจากพระคัมภีร์ว่าพวกเขาอยู่ในช่วงเวลาแห่งการรอคอย และพวกเขาจะต้องเฝ้าคอยการสำเร็จของนิมิตนั้นด้วยความอดทน หลักฐานเดียวกันซึ่งนำพวกเขาให้เฝ้าคอยองค์พระผู้เป็นเจ้าของตนในปี 1843 ก็ทำให้พวกเขาคาดหมายถึงพระองค์ในปี 1844.
At the Midnight Cry, the Millerites had their understanding of the Scriptures opened.
ณ เวลาแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืน ความเข้าใจในพระคัมภีร์ของชาวมิลเลอไรต์ได้ถูกเปิดออก.
"The disappointed ones" from the first disappointment saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and the same evidence that led them to predict 1843 as the return of the Lord now proved 1844.
“บรรดาผู้ผิดหวัง” จากความผิดหวังครั้งแรกได้เห็นจากพระคัมภีร์ว่าพวกเขาอยู่ในช่วงเวลาแห่งการล่าช้า และหลักฐานเดียวกันซึ่งได้นำพวกเขาให้พยากรณ์ว่าพระเจ้าจะเสด็จกลับมาในปี 1843 บัดนี้ก็พิสูจน์ถึงปี 1844.
What had the Lord done for them? He opened their understanding. This is a parallel history to the disciples.
องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงกระทำสิ่งใดเพื่อพวกเขา? พระองค์ทรงเปิดความเข้าใจของพวกเขา ประวัตินี้เป็นประวัติที่ขนานกันกับของเหล่าสาวก
Jacob’s Tarrying Time and the Covenant
ช่วงเวลาที่ยาโคบคอยท่า และพันธสัญญา
There is a tarrying time in the story of Jacob. This tarrying time illuminates many prophetic truths, though we will only touch on some of them.
มีช่วงเวลาแห่งการรอคอยอยู่ในเรื่องราวของยาโคบ ช่วงเวลาแห่งการรอคอยนี้ส่องให้เห็นความจริงเชิงพยากรณ์หลายประการ แม้ว่าเราจะกล่าวถึงเพียงบางส่วนของความจริงเหล่านั้นเท่านั้น
Genesis 28, beginning with verse 10, shows that the story of Jacob prefigures the end of the world. Jacob's sons represent the 144,000 at the end of the world.
ปฐมกาล บทที่ 28 เริ่มตั้งแต่ข้อ 10 แสดงให้เห็นว่าเรื่องราวของยาโคบเป็นภาพล่วงหน้าถึงอวสานของโลก บุตรทั้งหลายของยาโคบเป็นตัวแทนของคน 144,000 ในวาระสุดท้ายของโลก
Jacob had sons from four women—two wives, Rachel and Leah, and two concubines. He had to work for his wives: 2520 days for Leah and 2520 days for Rachel. In Jacob's story, we see both 2520s, representing the Northern and Southern Kingdoms.
ยาโคบมีบุตรจากสตรีสี่คน—ภรรยาสองคนคือ ราเชลและเลอาห์ และนางสนมสองคน เขาจำต้องทำงานเพื่อภรรยาของตน: 2520 วันสำหรับเลอาห์ และ 2520 วันสำหรับราเชล ในเรื่องราวของยาโคบ เราเห็นทั้งสองช่วงเวลา 2520 ซึ่งเป็นภาพแทนของราชอาณาจักรฝ่ายเหนือและราชอาณาจักรฝ่ายใต้
Jacob is a symbol of the Millerite History and the 144,000. His story should provide light for us at the end of the world.
ยาโคบเป็นสัญลักษณ์ของประวัติศาสตร์ฝ่ายมิลเลอไรต์และของคนทั้ง 144,000 เรื่องราวของเขาควรให้ความกระจ่างแก่เราในวาระสุดปลายของโลก
And Jacob went out from Beersheba, and went toward Haran. And he lighted upon a certain place, and tarried there all night, because the sun was set; and he took of the stones of that place and put them for his pillows, and lay down in that place to sleep. And he dreamed, and behold a ladder set up on the earth, and the top of it reached to heaven: and behold the angels of God ascending and descending on it. And, behold, the Lord stood above it, and said, I am the Lord God of Abraham thy father, and the God of Isaac; the land whereon thou liest, to thee will I give it, and to thy seed: And thy seed shall be as the dust of the earth, and thou shall spread abroad to the west, and to the east, and to the north, and to the south: and in thee and in thy seed shall all the families of the earth be blessed. And, behold, I am with thee, and will keep thee in all places whither thou goest, and will bring thee again into this land; for I will not leave thee, until I have done that which I have spoken to thee of. Genesis 28:10-15.
และยาโคบก็ออกจากเบเออร์เชบา มุ่งหน้าไปยังฮาราน และเขามาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง จึงพักค้างคืนที่นั่น เพราะดวงอาทิตย์ตกแล้ว เขาจึงหยิบก้อนหินจากที่นั้นมาทำเป็นหมอนหนุนศีรษะ และนอนลง ณ ที่นั้น แล้วเขาก็ฝัน และดูเถิด มีบันไดอันหนึ่งตั้งอยู่บนแผ่นดิน ปลายยอดของบันไดนั้นถึงฟ้าสวรรค์ และดูเถิด บรรดาทูตสวรรค์ของพระเจ้ากำลังขึ้นลงอยู่บนนั้น และดูเถิด องค์พระผู้เป็นเจ้าประทับอยู่เบื้องบนบันไดนั้น และตรัสว่า เราคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของอับราฮัมบิดาของเจ้า และเป็นพระเจ้าของอิสอัค แผ่นดินซึ่งเจ้านอนอยู่นี้ เราจะยกให้แก่เจ้าและแก่เชื้อสายของเจ้า และเชื้อสายของเจ้าจะมากมายดุจผงคลีดิน และเจ้าจะแผ่ขยายออกไปทางตะวันตก ทางตะวันออก ทางเหนือ และทางใต้ และบรรดาตระกูลทั้งสิ้นของแผ่นดินโลกจะได้รับพระพรเพราะเจ้าและเพราะเชื้อสายของเจ้า และดูเถิด เราอยู่กับเจ้า และจะคุ้มครองเจ้าไว้ในทุกแห่งที่เจ้าไป และจะพาเจ้ากลับมายังแผ่นดินนี้อีก เพราะเราจะไม่ละทิ้งเจ้า จนกว่าเราจะกระทำสิ่งที่เราได้กล่าวแก่เจ้าไว้นั้นสำเร็จ ปฐมกาล 28:10-15
The Lord is entering into covenant with Jacob. When the Lord enters into covenant with Moses and Israel, there is a tarrying time; when He enters into covenant with Jacob, there is a tarrying time; when He enters into covenant with modern Israel in the Millerite History, there is a tarrying time; and when He enters into covenant with the Christian church at Pentecost, there is a tarrying time.
องค์พระผู้เป็นเจ้ากำลังทรงเข้าสู่พันธสัญญากับยาโคบ เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเข้าสู่พันธสัญญากับโมเสสและอิสราเอล ก็มีช่วงเวลาแห่งการรอคอย; เมื่อพระองค์ทรงเข้าสู่พันธสัญญากับยาโคบ ก็มีช่วงเวลาแห่งการรอคอย; เมื่อพระองค์ทรงเข้าสู่พันธสัญญากับอิสราเอลยุคใหม่ในประวัติศาสตร์ของมิลเลอไรต์ ก็มีช่วงเวลาแห่งการรอคอย; และเมื่อพระองค์ทรงเข้าสู่พันธสัญญากับคริสตจักรคริสเตียนในวันเพ็นเทคอสต์ ก็มีช่วงเวลาแห่งการรอคอย.
In this story, during the tarrying time, the Lord opens the understanding of His people to His Word, symbolized by the ladder with angels ascending and descending—a symbol of communication between God and man.
ในเรื่องนี้ ระหว่างช่วงเวลาแห่งการรอคอย องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเปิดความเข้าใจของประชากรของพระองค์ต่อพระวจนะของพระองค์ ซึ่งมีบันไดที่ทูตสวรรค์ขึ้นและลงเป็นสัญลักษณ์—เป็นสัญลักษณ์แห่งการสื่อสารระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์.
And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! This is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16-17.
ยาโคบก็ตื่นขึ้นจากหลับของตน และกล่าวว่า “แน่ทีเดียว พระยาห์เวห์สถิตอยู่ในสถานที่นี้ และข้าพเจ้ามิได้รู้เลย” และท่านก็เกิดความครั่นคร้าม จึงกล่าวว่า “สถานที่นี้น่าครั่นคร้ามเพียงใด! ที่นี่มิใช่อื่นใดนอกจากพระนิเวศของพระเจ้า และนี่คือประตูแห่งสวรรค์” ปฐมกาล 28:16-17
At the Midnight Cry, the Millerite virgins are waking up and becoming the House of God. He is entering into covenant with them, making them modern Israel.
เมื่อเสียงร้องในเวลาเที่ยงคืนดังขึ้น พรหมจารีชาวมิลเลอร์ไรต์กำลังตื่นขึ้นและกำลังกลายเป็นพระนิเวศของพระเจ้า พระองค์กำลังทรงเข้าสู่พันธสัญญากับพวกเขา ทรงทำให้พวกเขาเป็นอิสราเอลยุคปัจจุบัน
And Jacob rose up early in the morning, and took the stone that he had put for his pillows, and set it up for a pillar, and poured oil upon the top of it. And he called the name of that place Bethel: but the name of that city was called Luz at the first. Genesis 28:18-19.
ยาโคบจึงลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ และนำก้อนหินซึ่งท่านได้หนุนศีรษะไว้นั้นมาตั้งขึ้นเป็นเสาศักดิ์สิทธิ์ แล้วเทน้ำมันลงบนยอดของมัน และท่านเรียกชื่อสถานที่นั้นว่า เบธเอล แต่เดิมชื่อเมืองนั้นเรียกว่า ลูส ปฐมกาล 28:18-19
"Luz" is changed. The Millerites were not God's people in 1798. The history of the Millerites is the history of how He enters into covenant with them and makes them His people, changing them from "Luz" to "Bethel."
“ลูซ” ถูกเปลี่ยนแปลงไป พวกมิลเลอไรต์มิได้เป็นประชากรของพระเจ้าในปี 1798 ประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์คือประวัติศาสตร์แห่งวิธีที่พระองค์ทรงเข้าสู่พันธสัญญากับพวกเขา และทรงกระทำให้พวกเขาเป็นประชากรของพระองค์ โดยทรงเปลี่ยนพวกเขาจาก “ลูซ” ให้เป็น “เบธเอล”
And Jacob vowed a vow, saying, If God will be with me, and will keep me in this way that I go, and will give me bread to eat, and raiment to put on, So that I come again to my father's house in peace; then shall the Lord be my God: And this stone, which I have set for a pillar, shall be God's house: and of all that thou shalt give me I will surely give the tenth unto thee. Genesis 28:20-22.
และยาโคบได้ปฏิญาณไว้ว่า “ถ้าพระเจ้าจะทรงสถิตกับข้าพเจ้า และจะทรงพิทักษ์ข้าพเจ้าในทางที่ข้าพเจ้าไปนั้น และจะประทานอาหารให้ข้าพเจ้ากิน และเสื้อผ้าให้ข้าพเจ้าสวมใส่ เพื่อให้ข้าพเจ้ากลับมาถึงเรือนบิดาของข้าพเจ้าโดยสวัสดิภาพแล้ว พระยาห์เวห์จะทรงเป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า และศิลาก้อนนี้ ซึ่งข้าพเจ้าตั้งไว้เป็นเสาศักดิ์สิทธิ์นั้น จะเป็นพระนิเวศของพระเจ้า และบรรดาสิ่งทั้งปวงที่พระองค์จะประทานแก่ข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าจะถวายหนึ่งในสิบแด่พระองค์อย่างแน่นอน” ปฐมกาล 28:20-22.
Jacob's vow is entering into covenant. He asks God to keep him in the way—the Old Paths—and to give him bread to eat. The Millerites are to eat their own bread and not return to Protestant foolishness.
คำปฏิญาณของยาโคบคือการเข้าสู่พันธสัญญา เขาทูลขอพระเจ้าให้ทรงรักษาเขาไว้ในหนทางนั้น—คือวิถีโบราณ—และประทานอาหารให้เขารับประทาน ฝ่ายมิลเลอไรต์จะต้องรับประทานอาหารของตนเอง และไม่หวนกลับไปสู่ความโง่เขลาของโปรเตสแตนต์
If we continue to eat the bread God gives us, He will maintain His covenant with us. The bread and raiment in Jacob's vow symbolize the truths on the 1843 Chart, which Ellen White calls the Rock of Ages—the Old Paths and the bread.
หากเรายังคงรับประทานอาหารซึ่งพระเจ้าประทานแก่เรา พระองค์ก็จะทรงดำรงพันธสัญญาของพระองค์กับเราไว้ อาหารและเสื้อผ้าในคำปฏิญาณของยาโคบเป็นสัญลักษณ์แห่งความจริงทั้งหลายบนแผนภูมิปี 1843 ซึ่ง Ellen White เรียกว่า ศิลานิรันดร์—ทางเก่าและอาหารนั้นเอง
"The ladder which Jacob saw in the night vision, the base of it resting upon the earth and the topmost round reaching unto the highest heavens; God himself above the ladder, and His glory shining upon every round; angels ascending and descending upon this ladder of shining brightness, is a symbol of constant communication kept up between this world and heavenly places. God accomplishes His will through the instrumentality of heavenly angels in continual intercourse with humanity. This ladder reveals a direct and important channel of communication with the inhabitants of this earth. The ladder represented to Jacob the world's Redeemer, who links earth and heaven together. Everyone who has seen the evidence and light of truth and accepts the truth, professing his faith in Jesus Christ, is a missionary in the highest sense of the word. He is the receiver of heavenly treasures, and it is his duty to impart them, to diffuse that which he has received." Fundamentals of Christian Education, 270.
“บันไดที่ยาโคบได้เห็นในนิมิตยามค่ำคืน ซึ่งฐานของบันไดนั้นตั้งอยู่บนแผ่นดินโลก และขั้นบนสุดทอดถึงฟ้าสวรรค์ชั้นสูงสุด พระเจ้าทรงประทับอยู่เหนือบันไดนั้น และพระสิริของพระองค์ส่องประกายอยู่เหนือทุกขั้น บรรดาทูตสวรรค์กำลังขึ้นและลงบนบันไดแห่งความรุ่งโรจน์เจิดจ้านี้ เป็นสัญลักษณ์แห่งการสื่อสารอันต่อเนื่องซึ่งดำรงอยู่ระหว่างโลกนี้กับสถานที่แห่งสวรรค์ พระเจ้าทรงกระทำพระประสงค์ของพระองค์ให้สำเร็จโดยผ่านการปฏิบัติการของทูตสวรรค์แห่งสวรรค์ ในการติดต่อสัมพันธ์กับมนุษยชาติอย่างต่อเนื่อง บันไดนี้เผยให้เห็นช่องทางการสื่อสารโดยตรงและสำคัญกับบรรดาผู้อยู่อาศัยบนโลกนี้ บันไดนั้นเป็นภาพแทนของพระผู้ไถ่ของโลก ซึ่งทรงเชื่อมโลกและสวรรค์เข้าด้วยกัน ทุกคนที่ได้เห็นหลักฐานและแสงสว่างแห่งความจริง และยอมรับความจริงนั้น โดยประกาศความเชื่อของตนในพระเยซูคริสต์ ย่อมเป็นมิชชันนารีในความหมายสูงสุดของคำนั้น เขาเป็นผู้รับขุมทรัพย์แห่งสวรรค์ และเป็นหน้าที่ของเขาที่จะถ่ายทอดสิ่งเหล่านั้น ให้แพร่กระจายสิ่งที่เขาได้รับแล้ว” Fundamentals of Christian Education, 270.
When He opens up their understanding in the tarrying time, He does so by sending angels up and down the ladder.
เมื่อพระองค์ทรงเปิดความเข้าใจของพวกเขาในช่วงเวลาแห่งการรอคอยนั้น พระองค์ก็ทรงกระทำเช่นนั้นโดยการทรงส่งเหล่าทูตสวรรค์ขึ้นและลงตามบันได.
If you have received the truth, you have the responsibility to share it. If you fulfill your responsibility, you become the ladder—the channel of communication. We are called to be that channel.
หากท่านได้รับความจริงแล้ว ท่านย่อมมีความรับผิดชอบที่จะแบ่งปันความจริงนั้น หากท่านปฏิบัติความรับผิดชอบของท่านให้สำเร็จ ท่านก็จะกลายเป็นบันได—ช่องทางแห่งการสื่อสาร เราถูกทรงเรียกให้เป็นช่องทางนั้น
"The ladder represented Christ; he is the channel of communication between heaven and earth, and angels go to and fro in continual intercourse with the fallen race. The words of Christ to Nathanael were in harmony with the figure of the ladder, when he said, 'Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of man.' Here the Redeemer identifies himself as the mystic ladder, that makes communication possible between heaven and earth." Review and Herald, November 11, 1890.
“บันไดนั้นเป็นสัญลักษณ์แทนพระคริสต์; พระองค์ทรงเป็นช่องทางแห่งการติดต่อระหว่างสวรรค์กับแผ่นดินโลก และเหล่าทูตสวรรค์ก็ขึ้นและลงไปมาในการสัมพันธ์ติดต่ออย่างต่อเนื่องกับเผ่าพันธุ์ที่ล้มลงแล้ว ถ้อยคำของพระคริสต์ที่ตรัสแก่นาธานาเอลนั้นสอดคล้องกับภาพของบันได เมื่อพระองค์ตรัสว่า ‘เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ต่อไปท่านจะเห็นสวรรค์เปิดออก และเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้าขึ้นและลงเหนือบุตรมนุษย์’ ณ ที่นี้ พระผู้ไถ่ทรงระบุพระองค์เองว่าเป็นบันไดลี้ลับ ซึ่งทำให้การติดต่อระหว่างสวรรค์กับแผ่นดินโลกเป็นไปได้” Review and Herald, November 11, 1890.
Jacob has a tarrying time; he tarries and dreams of the ladder, which represents the Lord opening the understanding of His Word to His people during the tarrying time. In this history, the Lord is entering into covenant with His people, taking them from Luz and making them Bethel—the House of God.
ยากอบมีช่วงเวลาแห่งการคอยอยู่; เขาคอยอยู่และฝันเห็นบันได ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ถึงองค์พระผู้เป็นเจ้าที่ทรงเปิดความเข้าใจในพระวจนะของพระองค์แก่ชนชาติของพระองค์ในระหว่างช่วงเวลาแห่งการคอยอยู่นั้น ในประวัติการณ์นี้ องค์พระผู้เป็นเจ้ากำลังทรงเข้าสู่พันธสัญญากับชนชาติของพระองค์ ทรงนำพวกเขาออกจากลูสและทรงกระทำให้พวกเขาเป็นเบธเอล—พระนิเวศของพระเจ้า।
The channel of communication represented by the angels ascending and descending on the ladder, who is Christ, is also represented in Zechariah. Sister White comments on this in Review and Herald, July 20, 1897, though she uses a different symbol.
ช่องทางแห่งการสื่อสารซึ่งทูตสวรรค์ที่ขึ้นและลงบนบันไดอันหมายถึงพระคริสต์เป็นผู้แทนไว้นั้น ได้รับการนำเสนอไว้ในพระธรรมเศคาริยาห์ด้วย ซิสเตอร์ไวท์ได้กล่าวข้อคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้ใน Review and Herald, July 20, 1897 แม้ว่านางจะใช้สัญลักษณ์ที่แตกต่างออกไปก็ตาม
"The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne."
“ผู้ที่ได้รับการเจิมซึ่งยืนอยู่ข้างองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งทั่วทั้งพิภพ ดำรงตำแหน่งที่ครั้งหนึ่งเคยประทานแก่ซาตานในฐานะเครูบผู้ปกคลุม โดยบรรดาสิ่งทรงสร้างบริสุทธิ์ที่แวดล้อมพระที่นั่งของพระองค์”
What are the "holy beings"? Angels. "By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth." That is the ladder. Only, here Sister White is not going to use the ladder as the symbol.
“บรรดาผู้บริสุทธิ์” คืออะไร? คือทูตสวรรค์ “โดยบรรดาผู้บริสุทธิ์ซึ่งห้อมล้อมพระที่นั่งของพระองค์ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงดำรงการสื่อสารอย่างต่อเนื่องกับชาวโลก” นั่นคือลำดับบันได เพียงแต่ว่า ณ ที่นี้ ซิสเตอร์ไวท์จะไม่ใช้บันไดเป็นสัญลักษณ์
"The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God's Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
“น้ำมันสีทองเป็นสัญลักษณ์แห่งพระคุณ ซึ่งโดยพระคุณนั้นพระเจ้าทรงบำรุงประทีปของผู้เชื่อให้มีน้ำมันอยู่เสมอ เพื่อว่าประทีปนั้นจะไม่ริบหรี่และดับไป หากมิใช่เพราะน้ำมันบริสุทธิ์นี้ถูกเทลงมาจากสวรรค์ผ่านทางข่าวสารแห่งพระวิญญาณของพระเจ้า บรรดาอำนาจฝ่ายความชั่วก็จะมีอำนาจควบคุมมนุษย์โดยสิ้นเชิง”
"God is dishonored when we do not receive the communications He sends us. Thus we refuse the golden oil He would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call comes, 'Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,' those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God's Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, 'Show me thy glory,' the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. 'Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.' By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God's children shine as lights in the world." Review and Herald, July 20, 1897.
พระเจ้าทรงถูกลบหลู่เมื่อเราไม่ยอมรับข่าวสารที่พระองค์ทรงส่งมายังเรา ด้วยเหตุนี้เราจึงปฏิเสธน้ำมันทองคำซึ่งพระองค์ทรงประสงค์จะเทลงในจิตวิญญาณของเรา เพื่อจะส่งต่อไปยังผู้ที่อยู่ในความมืด เมื่อเสียงเรียกมาว่า “ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว; จงออกไปพบเขาเถิด” บรรดาผู้ที่ไม่ได้รับน้ำมันศักดิ์สิทธิ์ ผู้ที่มิได้ทะนุถนอมพระคุณของพระคริสต์ไว้ในใจของตน จะพบว่าเช่นเดียวกับหญิงพรหมจารีโง่เขลา พวกเขาไม่พร้อมที่จะไปพบองค์พระผู้เป็นเจ้าของตน พวกเขาไม่มีอำนาจในตนเองที่จะได้น้ำมันนั้นมา และชีวิตของพวกเขาก็พังทลายลง แต่หากมีการทูลขอพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระเจ้า หากเราวิงวอนเหมือนดังที่โมเสสได้กระทำว่า “ขอทรงสำแดงพระสิริของพระองค์แก่ข้าพระองค์” ความรักของพระเจ้าจะหลั่งไหลท่วมท้นอยู่ในใจของเรา โดยท่อทองคำ น้ำมันทองคำจะถูกส่งมายังเรา “‘มิใช่ด้วยกำลัง หรือด้วยฤทธิ์เดช แต่มิใช่โดยพระวิญญาณของเรา’ พระเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้” โดยการรับลำแสงอันเจิดจ้าของดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรม บุตรทั้งหลายของพระเจ้าจึงส่องสว่างเป็นดวงประทีปในโลก Review and Herald, July 20, 1897.
In the story of Jacob, we have the story of the Millerite History. There is a tarrying time, and he sees the ladder representing communication between Heaven and Earth.
ในเรื่องราวของยาโคบ เรามีเรื่องราวของประวัติศาสตร์มิลเลอไรต์ มีช่วงเวลาแห่งการรอคอย และเขามองเห็นบันไดซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งการสื่อสารระหว่างสวรรค์กับแผ่นดินโลก
Zechariah tells us about two golden pipes. A ladder has two primary rails, but Zechariah calls them two golden pipes.
เศคาริยาห์บอกเราถึงท่อทองคำสองท่อ บันไดมีราวหลักอยู่สองข้าง แต่เศคาริยาห์เรียกสิ่งนั้นว่าท่อทองคำสองท่อ
We are to receive the messages that come down from the ladder of Heaven and communicate them to others. If we do that, we become part of the ladder, part of the communication process.
เราจะต้องรับข่าวสารทั้งหลายที่ลงมาจากบันไดแห่งสวรรค์ และถ่ายทอดข่าวสารเหล่านั้นแก่ผู้อื่น หากเรากระทำเช่นนั้น เราก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของบันได เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการแห่งการสื่อสารนั้น
Sister White ties this into the parable of the Ten Virgins.
ซิสเตอร์ไวท์เชื่อมโยงเรื่องนี้เข้ากับอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน.
In the Millerite History, they were fulfilling the parable of the Ten Virgins. Jacob's tarrying time is the tarrying time of Matthew 25 and Habakkuk 2: "Though the vision tarry, wait for it."
ในประวัติศาสตร์ของพวกมิลเลอไรต์ พวกเขากำลังทำให้คำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนสำเร็จลุล่วง เวลาที่ยาโคบต้องคอยนั้นคือเวลาที่ล่าช้าตามมัทธิว 25 และฮาบากุก 2: “ถึงแม้ว่านิมิตนั้นจะล่าช้า ก็จงคอยมันเถิด”
The story of Jacob and Zechariah are the same tarrying times.
เรื่องราวของยาโคบและเศคาริยาห์เป็นช่วงเวลาแห่งการรอคอยเดียวกัน。
The tarrying time marks, among other things, that the Lord is about to increase His followers' understanding of the Word of God. If you do not receive that Holy Oil, you are a foolish virgin.
ช่วงเวลาแห่งการเนิ่นช้านั้นบ่งชี้ท่ามกลางสิ่งอื่นทั้งหลายว่า องค์พระผู้เป็นเจ้ากำลังจะทรงเพิ่มพูนความเข้าใจในพระวจนะของพระเจ้าแก่บรรดาผู้ติดตามของพระองค์ หากท่านไม่ได้รับน้ำมันบริสุทธิ์นั้น ท่านก็เป็นหญิงพรหมจารีโง่เขลา.
When you reach this history, when the door closes and you are a foolish virgin, Sister White says, "The saddest words that were ever heard, 'I knew you not.'"
เมื่อท่านมาถึงประวัติศาสตร์ช่วงนี้ เมื่อประตูปิดลงและท่านเป็นหญิงพรหมจารีที่โง่เขลา ซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่า “ถ้อยคำที่น่าเศร้าที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา คือ ‘เราไม่รู้จักเจ้าเลย’”
You cannot separate the tarrying time from the Midnight Cry. The tarrying time produces the outpouring of the Holy Spirit, which opens God's people's understanding to the Word at the Midnight Cry and provides the oil that distinguishes the wise from the foolish virgins.
ท่านไม่อาจแยกช่วงเวลาแห่งการคอยออกจากเสียงร้องในเที่ยงคืนได้ ช่วงเวลาแห่งการคอยก่อให้เกิดการเทพระวิญญาณบริสุทธิ์ลงมา ซึ่งทรงเปิดความเข้าใจของประชากรของพระเจ้าให้เข้าถึงพระวจนะในเวลาแห่งเสียงร้องในเที่ยงคืนนั้น และประทานน้ำมันซึ่งจำแนกหญิงพรหมจารีที่มีปัญญาออกจากหญิงพรหมจารีที่โง่เขลา
The Tarrying Time and Christ’s Crowning Miracle
ช่วงเวลาแห่งการคอยท่า และอัศจรรย์สูงสุดแห่งการสวมมงกุฎของพระคริสต์
There is a tarrying time when Christ performed His crowning act—raising Lazarus.
มีช่วงเวลาแห่งการรอคอยเมื่อพระคริสต์ทรงกระทำพระราชกิจอันเป็นยอด—คือการทรงชุบลาซารัสให้เป็นขึ้นมา.
Jesus received the message, "Lazarus is sick. Come, take care of him." But Jesus did not go immediately.
พระเยซูทรงได้รับข่าวสารว่า “ลาซารัสป่วยอยู่ จงมาและดูแลเขาเถิด” แต่พระเยซูมิได้เสด็จไปโดยทันที
Sister White says the disciples stumbled over this. They wondered why He was not going to help His friend, or prove His power as the Messiah. But He tarried.
ซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่า เหล่าสาวกสะดุดกับเรื่องนี้ พวกเขาสงสัยว่าทำไมพระองค์จึงไม่เสด็จไปช่วยสหายของพระองค์ หรือทรงสำแดงฤทธิ์อำนาจของพระองค์ในฐานะพระเมสสิยาห์ แต่พระองค์ยังทรงรออยู่
"In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed 'the resurrection, and the life.' He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany." The Desire of Ages, 529.
“ในการที่พระคริสต์ทรงล่าช้าไม่เสด็จมาหาลาซารัสนั้น พระองค์ทรงมีพระประสงค์แห่งพระเมตตาต่อบรรดาผู้ที่ยังมิได้รับพระองค์ พระองค์ทรงรออยู่ เพื่อว่าโดยการทรงให้ลาซารัสฟื้นขึ้นจากความตาย พระองค์จะได้ประทานหลักฐานอีกประการหนึ่งแก่ชนชาติของพระองค์ผู้ดื้อดึงและไม่เชื่อ ว่าพระองค์ทรงเป็น ‘การเป็นขึ้นจากตายและชีวิต’ อย่างแท้จริง พระองค์มิทรงเต็มพระทัยที่จะทรงละความหวังทั้งสิ้นเกี่ยวกับประชากรเหล่านั้น คือบรรดาแกะที่ยากไร้และพเนจรแห่งวงศ์วานอิสราเอล พระทัยของพระองค์กำลังแตกสลายเพราะความไม่กลับใจของพวกเขา ด้วยพระเมตตาของพระองค์ พระองค์ทรงมุ่งหมายที่จะประทานหลักฐานอีกประการหนึ่งแก่พวกเขา ว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ทรงฟื้นฟู เป็นองค์ผู้ซึ่งแต่ผู้เดียวสามารถทรงนำชีวิตและความเป็นอมตะให้ปรากฏชัดได้ ทั้งนี้เพื่อให้เป็นหลักฐานที่พวกปุโรหิตไม่อาจบิดเบือนได้ นี่คือเหตุแห่งการที่พระองค์ทรงล่าช้าในการเสด็จไปยังเบธานี” The Desire of Ages, 529.
He tarried to give them one more evidence that He had the ability to bring the dead to life.
พระองค์ทรงรออยู่ เพื่อจะประทานหลักฐานแก่มนุษย์อีกประการหนึ่งว่า พระองค์ทรงมีพระสามารถที่จะให้คนตายกลับมีชีวิตขึ้นมาได้
This crowning miracle, the raising of Lazarus, set the seal of God on His work and claim to divinity.
อัศจรรย์อันเป็นยอดมงกุฎนี้ คือการทรงให้ลาซารัสเป็นขึ้นจากตาย ได้ประทับตราของพระเจ้าลงบนพระราชกิจและบนพระปฏิญญาของพระองค์ว่าทรงเป็นพระเจ้า
At the Midnight Cry, the Lord is raising up the wise virgins. This is an illustration of the sealing process. The Millerites were being sealed, providing an illustration of the sealing of the 144,000.
เมื่อถึงเสียงร้องยามเที่ยงคืน องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงยกชูหญิงพรหมจารีที่มีปัญญาขึ้น นี่เป็นภาพประกอบของกระบวนการประทับตรา กลุ่มมิลเลอไรต์กำลังได้รับการประทับตรา ซึ่งเป็นภาพประกอบของการประทับตราแก่ชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน
The lesson of Lazarus is that Christ can take someone dead in trespasses and sins and bring them to life.
บทเรียนจากลาซารัสคือ พระคริสต์ทรงสามารถนำผู้ที่ตายแล้วในการล่วงละเมิดและบาปทั้งหลายให้กลับมีชีวิตขึ้นมาได้
In the passage of Lazarus, Christ defines death as sleep.
ในตอนที่กล่าวถึงลาซารัส พระคริสต์ทรงนิยามความตายว่าเป็นการหลับใหล
They are all sleeping. He is tarrying. He will resurrect Lazarus, bringing them to life and placing His seal upon them. This is His crowning miracle.
พวกเขาทุกคนกำลังหลับอยู่ พระองค์ทรงเนิ่นช้าอยู่ พระองค์จะทรงให้ลาซารัสเป็นขึ้นจากตาย ทรงนำพวกเขาให้เข้าสู่ชีวิต และทรงประทับตราของพระองค์ไว้เหนือพวกเขา นี่คือการอัศจรรย์อันยิ่งใหญ่สูงสุดของพระองค์
In our history, when He seals the 144,000, He lifts them up as an ensign.
ในประวัติศาสตร์ของเรา เมื่อพระองค์ทรงประทับตราคนทั้ง 144,000 พระองค์ทรงยกเขาทั้งหลายขึ้นเป็นธงสำคัญ.
Zechariah says that ensign is as jewels in a crown. This is His crowning act.
เศคาริยาห์กล่าวว่า ธงนั้นเป็นดุจอัญมณีในมงกุฎ นี่คือพระราชกิจอันเป็นยอดแห่งการสวมมงกุฎของพระองค์
With the outpouring and opening up of truth in the Millerite history, the tarrying time marks when the Lord opens up the truth. The ladder, with angels ascending and descending, is where the sealing process takes place.
พร้อมกับการเทพระพรและการเปิดเผยความจริงในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ ช่วงเวลาที่การเสด็จล่าช้าเป็นเครื่องหมายถึงเวลาที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเปิดเผยความจริง บันไดซึ่งมีทูตสวรรค์ขึ้นและลงนั้น เป็นสถานที่ซึ่งกระบวนการประทับตราเกิดขึ้น
The Triumphal Entry and the Midnight Cry
การเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัยและเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน
Now we look at the Triumphal Entry. Notice what Sister White compares the Triumphal Entry to the Spirit of Prophecy, volume 4, page 250.
บัดนี้เราจะพิจารณาถึงการเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัย จงสังเกตว่าซิสเตอร์ไวท์เปรียบการเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัยกับสิ่งใดใน Spirit of Prophecy, เล่ม 4, หน้า 250
"The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ's triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, 'Blessed is he that cometh in the name of the Lord!' [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, 'Behold, the Bridegroom cometh!'"
“เสียงร้องในเวลาเที่ยงคืนนั้นมิได้อาศัยการโต้แย้งเป็นสำคัญ แม้ว่าพยานหลักฐานจากพระคัมภีร์จะชัดเจนและหนักแน่นเพียงพอก็ตาม หากแต่มีอำนาจเร้าเร่งประการหนึ่งร่วมไปกับข่าวสารนั้น ซึ่งกระทบและขับเคลื่อนจิตวิญญาณ ไม่มีความสงสัย ไม่มีการตั้งคำถาม เมื่อครั้งที่พระคริสต์เสด็จเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มอย่างมีชัย ชนทั้งหลายซึ่งชุมนุมมาจากทุกส่วนของแผ่นดินเพื่อรักษาเทศกาล ได้หลั่งไหลไปยังภูเขามะกอกเทศ และเมื่อพวกเขาเข้าร่วมกับฝูงชนที่กำลังแห่แหนพระเยซูอยู่ พวกเขาก็ได้รับแรงดลใจแห่งโมงยามนั้น และช่วยกันเปล่งเสียงร้องให้ดังกึกก้องขึ้นว่า ‘ความสุขสวัสดีจงมีแก่พระองค์ผู้เสด็จมาในพระนามแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า!’ [Matthew 21:9.] ในทำนองเดียวกัน บรรดาผู้ไม่เชื่อซึ่งหลั่งไหลไปยังการประชุมของแอ๊ดเวนตีสต์—บางคนไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนเพียงเพื่อเยาะเย้ย—ก็รู้สึกถึงอำนาจแห่งการโน้มน้าวที่มาพร้อมกับข่าวสารนั้นว่า ‘ดูเถิด เจ้าบ่าวมาแล้ว!’”
The Triumphal Entry represents the Midnight Cry.
การเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัยนั้นเป็นภาพแทนของเสียงร้องในเวลาเที่ยงคืน.
Let us read what Sister White says about the Triumphal Entry in The Youth Instructor, February 21, 1901.
ให้เราอ่านสิ่งที่ซิสเตอร์ไวท์กล่าวเกี่ยวกับการเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัยชนะ ใน The Youth’s Instructor, 21 กุมภาพันธ์ 1901.
"The time of Christ's entry into Jerusalem was the most lovely season of the year. The mount of Olives was carpeted with green, and the groves were beautiful with varied foliage. From the regions round about Jerusalem many people had come to the feast with an earnest desire to see Jesus."
เวลาที่พระคริสต์เสด็จเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มนั้นเป็นฤดูกาลอันงดงามที่สุดแห่งปี ภูเขามะกอกเทศปกคลุมดุจพรมด้วยความเขียวชอุ่ม และหมู่ไม้ก็งดงามด้วยพรรณใบอันหลากหลาย จากแว่นแคว้นรอบกรุงเยรูซาเล็ม มีผู้คนเป็นอันมากมายังงานเทศกาลด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้เห็นพระเยซู
Why? Because, they heard about Lazarus.
ทำไม? เพราะพวกเขาได้ยินเรื่องของลาซารัส.
"The crowning miracle of the Saviour, in raising Lazarus from the dead, had had a wonderful effect upon the people, and a large and enthusiastic multitude was drawn to the place where Jesus was tarrying."
“อัศจรรย์อันยอดเยี่ยมสูงสุดของพระผู้ช่วยให้รอด ในการที่พระองค์ทรงให้ลาซารัสเป็นขึ้นจากความตาย ได้ก่อให้เกิดผลอย่างน่าอัศจรรย์แก่ประชาชน และฝูงชนจำนวนมากซึ่งเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นก็ได้ถูกดึงดูดมายังสถานที่ซึ่งพระเยซูประทับอยู่”
So, He is tarrying in Bethany before the Triumphal Entry.
ฉะนั้น พระองค์จึงทรงรออยู่ที่เบธานีก่อนการเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัย
This refers to the Tarrying Time.
นี่หมายถึงช่วงเวลาแห่งการรอคอยยืดเยื้อ
"The afternoon was half spent when Jesus sent his disciples to the village of Bethphage, saying: 'Go into the village over against you, and straightway ye shall find an ass tied, and a colt with her: loose them, and bring them unto me. And if any man say ought unto you, ye shall say, The Lord hath need of them; and straightway he will send them.'
เมื่อบ่ายคล้อยไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว พระเยซูทรงใช้เหล่าสาวกของพระองค์ไปยังหมู่บ้านเบธฟายี โดยตรัสว่า “จงเข้าไปในหมู่บ้านที่อยู่ตรงหน้าท่าน และในทันใดนั้นท่านจะพบลาตัวเมียตัวหนึ่งผูกอยู่ และลูกลาตัวหนึ่งอยู่กับมัน จงแก้มันทั้งสองออกแล้วพามาหาเรา และถ้าผู้ใดจะกล่าวสิ่งใดแก่ท่าน ท่านจงกล่าวว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมีพระประสงค์จะใช้มัน และเขาจะปล่อยมันทันที”
"This was the first time during His ministry that Christ consented to ride, and the disciples interpreted this as a sign that He was about to assert His kingly power and authority, and take His position on David's throne. Joyfully they executed the commission. They found the colt, loosed him, and brought him to Jesus, who sat upon him. As Jesus took His seat upon the animal, the air was filled with acclamations of praise and triumph. He bore no outward sign of royalty, wore no dress of state, nor was He followed by soldiers. But He was surrounded by a company excited with expectancy. He had just raised the dead. The people thought He was coming to be the Savior of Israel. Who were these people?
นี่เป็นครั้งแรกในระหว่างพันธกิจของพระองค์ที่พระคริสต์ทรงยินยอมที่จะทรงลา และเหล่าสาวกก็ตีความว่านี่เป็นหมายสำคัญว่าพระองค์กำลังจะทรงประกาศพระราชอำนาจและสิทธิอำนาจแห่งกษัตริย์ของพระองค์ และทรงเข้ารับตำแหน่งบนพระที่นั่งของดาวิด พวกเขาปฏิบัติตามพระบัญชานั้นด้วยความยินดี พวกเขาพบลูกลา แก้มันออก และพามาถวายแด่พระเยซู ผู้ทรงประทับบนมัน เมื่อพระเยซูทรงประทับบนสัตว์นั้น อากาศก็เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องแห่งการสรรเสริญและชัยชนะ พระองค์มิได้ทรงมีเครื่องหมายภายนอกใด ๆ แห่งพระราชอิสริยยศ มิได้ทรงฉลองพระองค์สำหรับพระราชพิธี และมิได้มีเหล่าทหารติดตามพระองค์ แต่พระองค์ทรงถูกแวดล้อมด้วยหมู่ชนที่ตื่นเต้นด้วยความคาดหวัง พระองค์เพิ่งทรงทำให้คนตายฟื้นขึ้นมา ประชาชนคิดว่าพระองค์กำลังเสด็จมาเพื่อเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของอิสราเอล คนเหล่านี้เป็นผู้ใด?
"Many flatter themselves that the hour of Israel's emancipation is at hand. In imagination they see the Roman army dispersed, and driven from Jerusalem, and the Jewish nation once more free from the yoke of the oppressor. From lip to lip the question passes, 'Will he at this time restore again the kingdom to Israel?' Many in the throng recall the word of the prophet: 'Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy king cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass.' Each strives to excel the other in responding to the prophetic past. The shout echoes from mountain and valley, 'Hosanna to the Son of David:'—the Midnight Cry—'Blessed is he that cometh in the name of the Lord; hosanna in the highest.'
หลายคนหลอกตนเองว่าชั่วโมงแห่งการปลดปล่อยของอิสราเอลมาถึงแล้ว ในความนึกคิดของพวกเขา เขาเห็นกองทัพโรมันแตกพ่ายและถูกขับไล่ออกจากเยรูซาเล็ม และชนชาติยิวกลับเป็นอิสระจากแอกของผู้กดขี่อีกครั้งหนึ่ง จากปากหนึ่งสู่อีกปากหนึ่งมีคำถามแพร่ไปว่า “พระองค์จะทรงให้ราชอาณาจักรกลับคืนแก่อิสราเอลในเวลานี้หรือ?” คนเป็นอันมากในท่ามกลางฝูงชนระลึกถึงถ้อยคำของผู้พยากรณ์ว่า “จงเปรมปรีดิ์อย่างยิ่งเถิด โอ ธิดาแห่งศิโยน; จงโห่ร้องเถิด โอ ธิดาแห่งเยรูซาเล็ม: ดูเถิด กษัตริย์ของเจ้ากำลังเสด็จมาหาเจ้า: พระองค์ทรงชอบธรรม และทรงนำความรอดมา; ทรงอ่อนสุภาพ และทรงลูกลาเสด็จมา” แต่ละคนต่างพยายามยิ่งกว่าอีกคนหนึ่งในการตอบรับคำพยากรณ์จากอดีต เสียงโห่ร้องก้องสะท้อนจากภูเขาและหุบเขาว่า “โฮซันนาแด่พระบุตรของดาวิด:” —Midnight Cry— “ความสุขมีแก่พระองค์ผู้เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า; โฮซันนาในที่สูงสุด”
No mourning or wailing was heard in that procession. Those who had once been blind, but whose eyes had been healed by the Son of God, led the way.
ไม่มีการคร่ำครวญหรือการร่ำไห้ได้ยินในขบวนนั้น ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยตาบอด แต่ดวงตาของเขาได้รับการรักษาให้หายโดยพระบุตรของพระเจ้า เป็นผู้นำทางไปข้างหน้า
Who leads the way? Those who used to be Laodicean's.
ผู้ใดเป็นผู้นำทาง? ผู้ที่เคยเป็นชาวเลาดีเซียนั่นเอง.
"They pressed close to Jesus, while one whom He had raised from the dead led the animal He rode. Those once deaf and dumb, now healed, helped to swell the glad hosannas. Cripples, now walking, broke down palm branches and strewed them in His path.
พวกเขาเบียดเสียดเข้ามาใกล้พระเยซู ขณะที่ผู้หนึ่งซึ่งพระองค์ได้ทรงให้ฟื้นจากความตาย เป็นผู้นำสัตว์ที่พระองค์ทรงประทับนั้นมา คนทั้งหลายที่ครั้งหนึ่งเคยหูหนวกและเป็นใบ้ บัดนี้ได้รับการรักษาให้หายแล้ว ก็มีส่วนช่วยให้เสียงโห่ร้องโฮซันนาดังกึกก้องยิ่งขึ้น ส่วนคนง่อยที่บัดนี้เดินได้แล้ว ก็หักกิ่งปาล์มและโปรยลงตามทางที่พระองค์เสด็จผ่าน
"The leper, once shut out from society, was there, cleansed by the Saviour's power. He laid his garment in the path of the Saviour, exclaiming, 'O give thanks unto the Lord; for he is good: for his mercy endureth forever.'
คนโรคเรื้อน ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกขับออกจากสังคม บัดนี้อยู่ที่นั่น ได้รับการชำระให้สะอาดโดยฤทธิ์อำนาจของพระผู้ช่วยให้รอด เขาวางเสื้อผ้าของตนลงบนทางที่พระผู้ช่วยให้รอดเสด็จผ่าน พร้อมทั้งร้องขึ้นว่า “จงถวายโมทนาพระคุณแด่พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความเมตตาของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์”
"The healed demoniac was there, now in his right mind, adding his testimony: 'The Lord hath done great things for me, whereof I am glad.'
ชายผู้เคยถูกผีสิงซึ่งได้รับการรักษาให้หายก็อยู่ที่นั่น บัดนี้มีสติสัมปชัญญะเป็นปกติ และเสริมคำพยานของตนว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงกระทำการใหญ่หลวงแก่ข้าพเจ้า และข้าพเจ้าก็ชื่นชมยินดี”
"The restored dead were there, praising Him. The widow and the orphan told of His wonderful works. Little children, those healed of diseases, and those brought back from the grave, bestrewed the path of the Redeemer with palm branches and flowers."
บรรดาผู้ที่ฟื้นคืนจากความตายอยู่ที่นั่น สรรเสริญพระองค์ หญิงม่ายและลูกกำพร้ากล่าวถึงพระราชกิจอันน่าอัศจรรย์ของพระองค์ เด็กเล็ก ๆ บรรดาผู้ที่ได้รับการรักษาให้หายจากโรคภัย และบรรดาผู้ที่ถูกนำกลับมาจากหลุมฝังศพ ต่างโปรยกิ่งอินทผลัมและดอกไม้ลงตามทางเสด็จของพระผู้ไถ่
So, Jesus tarries in the House of the Poor, referring to the Tarrying Time.
ดังนั้น พระเยซูจึงทรงคอยอยู่ในเรือนของคนยากจน อันเป็นการชี้ถึงช่วงเวลาแห่งการคอยนั้นเอง
Why? Because He is about to pour out His Holy Spirit and open their understanding, referring to the Midnight Cry.
เหตุใด? เพราะพระองค์กำลังจะทรงเทพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์ออกมาและทรงเปิดความเข้าใจของพวกเขา ซึ่งหมายถึงเสียงร้องในเวลาเที่ยงคืน.
In this story, He is coming as a King, referring to October 22, 1844. Does Jesus come to receive a kingdom on October 22, 1844? Yes.
ในเรื่องนี้ พระองค์เสด็จมาในฐานะกษัตริย์ ซึ่งหมายถึงวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 พระเยซูเสด็จมาเพื่อทรงรับอาณาจักรในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 หรือไม่? ใช่
This is the Triumphal Entry, and there are those who will raise the Midnight Cry.
นี่คือการเสด็จเข้าสู่กรุงอย่างมีชัย และจะมีผู้ที่เปล่งเสียงร้องในเวลาเที่ยงคืนขึ้นมา
Who are these people? They are those transformed by the power of Christ.
คนเหล่านี้คือผู้ใด? พวกเขาคือบรรดาผู้ที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงโดยฤทธิ์อำนาจของพระคริสต์.
The message of Christ's righteousness, His power to change us from blind to seeing, from dead to living, from leper to pure, is carried in the history of the Triumphal Entry, prefiguring the Midnight Cry. What carries that message?
ข่าวสารแห่งความชอบธรรมของพระคริสต์ พระฤทธานุภาพของพระองค์ที่จะทรงเปลี่ยนเราจากคนตาบอดให้มองเห็น จากคนตายให้มีชีวิต จากคนโรคเรื้อนให้สะอาด บรรจุอยู่ในประวัติศาสตร์แห่งการเสด็จเข้าอย่างมีชัย อันเป็นภาพล่วงหน้าของเสียงร้องยามเที่ยงคืน อะไรคือสิ่งที่นำข่าวสารนั้นมา?
What is Christ riding upon? An ass. It is the Message of Islam that carries the message of Christ's righteousness.
พระคริสต์ทรงประทับบนอะไร? บนลา ข่าวสารแห่งอิสลามคือสิ่งที่รองรับข่าวสารแห่งความชอบธรรมของพระคริสต์ไว้
In 1840, the empowerment of the First Angel's Message was connected to the restraint of Islam. The First Message leads to the Second Message; they cannot be separated.
ในปี 1840 การทรงเสริมกำลังแก่ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งมีความเชื่อมโยงกับการยับยั้งอิสลาม ข่าวสารแรกนำไปสู่ข่าวสารที่สอง ทั้งสองไม่อาจแยกออกจากกันได้
The First Message carries the Second Message.
ข่าวสารแรกบรรจุข่าวสารที่สองไว้ด้วย
The First Message was confirmed when Islam was restrained, fulfilling prophecy. This confirmation empowered the First Angel's Message and led to the Protestants closing their doors against it.
ข่าวสารแรกได้รับการยืนยันเมื่ออิสลามถูกยับยั้งไว้ อันเป็นการทำให้คำพยากรณ์สำเร็จ การยืนยันนี้เสริมกำลังแก่ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง และนำไปสู่การที่พวกโปรเตสแตนต์ปิดประตูของตนต่อข่าวสารนั้น
The closing of the doors by the Protestant churches was the rejection of the Message of Islam.
การปิดประตูโดยคริสตจักรโปรเตสแตนต์ทั้งหลายคือการปฏิเสธข่าวสารแห่งอิสลาม
The Millerite history prefigures our history.
ประวัติศาสตร์ของคณะมิลเลอไรต์เป็นแบบล่วงหน้าของประวัติศาสตร์ของเรา
The message of Christ's righteousness in the sealing time of the 144,000, when the Lord pours out His Holy Spirit and opens the Scriptures to the Laodicean's and lepers of Adventism, is again carried by the ass—the Message of Islam.
ข่าวสารแห่งความชอบธรรมของพระคริสต์ในช่วงเวลาแห่งการประทับตราของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงหลั่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์ และทรงเปิดพระคัมภีร์แก่ชาวเลาดีเซียและคนโรคเรื้อนแห่งแอ๊ดเวนติสม์ ก็ถูกนำไปอีกครั้งโดยลา—ข่าวสารแห่งอิสลาม.
"In the summer and autumn of 1844 the proclamation, 'Behold, the Bridegroom cometh,' was given. The two classes represented by the wise and foolish virgins were then developed—one class who looked with joy to the Lord's appearing, and who had been diligently preparing to meet Him; another class that, influenced by fear and acting from impulse, had been satisfied with a theory of the truth, but were destitute of the grace of God. In the parable, when the bridegroom came, 'they that were ready went in with him to the marriage.' The coming of the bridegroom, here brought to view, takes place before the marriage. The marriage represents the reception by Christ of His kingdom. . . ." The Great Controversy, 427
“ในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงแห่งปี ค.ศ. 1844 ได้มีการประกาศว่า ‘ดูเถิด เจ้าบ่าวเสด็จมาแล้ว’ แล้วคนสองจำพวกซึ่งเป็นภาพแทนโดยหญิงพรหมจารีที่มีปัญญาและหญิงพรหมจารีที่โง่เขลา ก็ได้ปรากฏชัดขึ้น—จำพวกหนึ่งซึ่งเฝ้าคอยการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความชื่นชมยินดี และได้เตรียมพร้อมอย่างขยันหมั่นเพียรเพื่อจะไปพบพระองค์; อีกจำพวกหนึ่งซึ่งถูกชักนำด้วยความกลัวและกระทำไปตามแรงกระตุ้น ฉะนั้นจึงพึงพอใจกับเพียงทฤษฎีแห่งความจริง แต่ปราศจากพระคุณของพระเจ้า ในคำอุปมา เมื่อเจ้าบ่าวมา ‘บรรดาผู้ที่พร้อมอยู่แล้วก็ได้เข้าไปกับท่านในงานอภิเษกสมรส’ การมาของเจ้าบ่าว ซึ่งถูกนำมาให้เห็นในที่นี้ เกิดขึ้นก่อนงานอภิเษกสมรส งานอภิเษกสมรสเป็นภาพแทนการที่พระคริสต์ทรงรับราชอาณาจักรของพระองค์ . . .” The Great Controversy, 427
The Triumphal Entry is the King coming. On October 22, 1844, He receives the Kingdom. This is the Triumphal Entry.
การเสด็จเข้าสู่อย่างมีชัยคือการเสด็จมาของพระมหากษัตริย์ ในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 พระองค์ทรงได้รับราชอาณาจักร นี่คือการเสด็จเข้าสู่อย่างมีชัย
It is in this time period that the two classes are being sealed into their fate.
ในช่วงระยะเวลานี้เอง ที่คนทั้งสองจำพวกกำลังถูกประทับตราเข้าสู่ชะตากรรมของตน
"The proclamation, 'Behold, the Bridegroom cometh,' in the summer of 1844, led thousands to expect the immediate advent of the Lord. At the appointed time the Bridegroom came, not to the earth, as the people expected, but to the Ancient of Days in heaven, to the marriage, the reception of His kingdom. 'They that were ready went in with Him to the marriage: and the door was'—what?—'shut.' They were not to be present in person at the marriage; for it takes place in heaven, while they are upon the earth. The followers of Christ are to 'wait for their Lord, when He will return from the wedding.' Luke 12:36. But they are to understand His work, and to follow Him by faith as He goes in before God. It is in this sense that they are said to go in to the marriage." The Great Controversy, 427.
คำประกาศว่า “ดูเถิด เจ้าบ่าวเสด็จมาแล้ว” ในฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1844 ได้นำคนหลายพันให้คาดหมายการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าในทันที ณ เวลาที่กำหนดนั้น เจ้าบ่าวได้เสด็จมา มิใช่มายังแผ่นดินโลกตามที่ประชาชนคาดหมาย แต่เสด็จไปยังองค์ผู้ชราแห่งวันเวลาในสวรรค์ เพื่อเข้าสู่พิธีสมรส คือการทรงรับอาณาจักรของพระองค์ “บรรดาผู้ที่พร้อมแล้วก็เข้าไปกับพระองค์ในพิธีสมรส และประตูก็”—อะไรนะ?—“ปิดลง” พวกเขามิได้เข้าไปอยู่ในพิธีสมรสด้วยตนเอง เพราะพิธีนั้นเกิดขึ้นในสวรรค์ ขณะที่พวกเขายังอยู่บนแผ่นดินโลก บรรดาผู้ติดตามพระคริสต์จะต้อง “คอยองค์พระผู้เป็นเจ้าของตน เมื่อพระองค์จะเสด็จกลับจากพิธีสมรส” ลูกา 12:36 แต่พวกเขาจะต้องเข้าใจพระราชกิจของพระองค์ และติดตามพระองค์ไปโดยความเชื่อ ขณะที่พระองค์เสด็จเข้าไปเบื้องพระพักตร์พระเจ้า ในความหมายนี้เองที่กล่าวว่าพวกเขาเข้าไปในพิธีสมรส” The Great Controversy, 427.
Scriptural References to the Tarrying Time
ข้ออ้างอิงในพระคัมภีร์เกี่ยวกับช่วงเวลาแห่งการรอคอย
A few Scriptures highlight the tarrying time. We will go through them quickly and close with a statement by Sister White.
พระคัมภีร์บางตอนเน้นถึงช่วงเวลาแห่งการรอคอย เราจะพิจารณาข้อพระคัมภีร์เหล่านั้นอย่างรวดเร็ว และปิดท้ายด้วยถ้อยแถลงของซิสเตอร์ไวท์
While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. Matthew 25:5.
เมื่อเจ้าบ่าวชักช้าอยู่ พวกเขาทุกคนก็พากันง่วงเหงาและหลับไป มัทธิว 25:5
Right here, March 22, 1844, referring to the Tarrying Time.
ตรงนี้เอง วันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1844 ซึ่งกล่าวถึงช่วงเวลาแห่งการคอยอยู่។
March 22, 1844, is not a prediction of Bible prophecy. It is the date the Millerites misunderstood, but it produced the first disappointment and marked the tarrying time.
วันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1844 มิใช่คำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ แต่เป็นวันที่พวกมิลเลอไรต์เข้าใจผิด ทว่ามันก่อให้เกิดความผิดหวังครั้งแรกและเป็นจุดกำหนดแห่งช่วงเวลาแห่งการล่าช้า។
The Scriptures do not claim that God produces the tarrying time. It is the people's misunderstanding that produces it: 'Though the vision tarry, wait for it, for it will not tarry, it does not lie.'
พระคัมภีร์มิได้กล่าวอ้างว่าพระเจ้าทรงก่อให้เกิดระยะเวลาแห่งการรอคอยนั้น สิ่งที่ก่อให้เกิดขึ้นคือความเข้าใจผิดของประชาชนเองว่า “แม้นิมิตนั้นจะชักช้าอยู่ ก็จงคอยนิมิตนั้นเถิด เพราะนิมิตนั้นจะไม่ชักช้า มันไม่มุสา”
Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:12-13.
ความสุขมีแก่ผู้ที่รอคอย และมาถึงหนึ่งพันสามร้อยสามสิบห้าวัน แต่เจ้าจงไปตามทางของเจ้าจนถึงวาระสุดท้าย เพราะเจ้าจะได้พักสงบ และจะยืนอยู่ในส่วนของเจ้า ณ ปลายแห่งวันทั้งหลาย ดาเนียล 12:12-13
You can read this two ways. Either way:
ท่านสามารถอ่านสิ่งนี้ได้สองนัย ไม่ว่าทางใดก็ตาม:
Blessed is he that waiteth, and blessed is he that cometh to the 1335. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.
ความสุขมีแก่ผู้ที่คอยท่าอยู่ และความสุขมีแก่ผู้ที่มาถึงหนึ่งพันสามร้อยสามสิบห้าวัน แต่ท่านจงไปตามทางของท่านจนถึงวาระสุดท้าย เพราะท่านจะได้พักสงบ และจะยืนอยู่ในส่วนของท่าน ณ ปลายแห่งวันทั้งหลาย
The blessing of coming to the 1335 is not just about reaching the end of the time prophecy. The 1335 ends in 1843 on the Chart. The blessing is not just the end of the prophecy, but the experience of the tarrying time. The blessing takes place between the Tarrying Time and October 22, 1844. This is where you are to wait. "Blessed is he who waiteth."
พระพรแห่งการมาถึง 1335 มิได้เป็นเพียงเรื่องของการไปถึงจุดสิ้นสุดของคำพยากรณ์เรื่องเวลาเท่านั้น บนแผนภูมิ 1335 สิ้นสุดลงในปี 1843 พระพรนั้นมิใช่เพียงจุดสิ้นสุดของคำพยากรณ์ แต่คือประสบการณ์แห่งช่วงเวลาแห่งการคอย พระพรนั้นเกิดขึ้นระหว่างช่วงเวลาแห่งการคอยกับวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ณ ที่นี่เองที่ท่านต้องคอย “ความสุขมีแก่ผู้ที่คอย”
And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. Isaiah 30:18.
ฉะนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงคอยอยู่ เพื่อพระองค์จะทรงพระกรุณาแก่ท่านทั้งหลาย และฉะนั้นพระองค์จะทรงได้รับการยกย่องขึ้น เพื่อพระองค์จะทรงเมตตาท่านทั้งหลาย เพราะพระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าแห่งความยุติธรรม บรรดาผู้ที่รอคอยพระองค์ก็เป็นสุข อิสยาห์ 30:18
The waiting is from the Tarrying Time to October 22, 1844. If you are waiting for Him, you will be blessed.
การรอคอยนั้นมีมาตั้งแต่ช่วงเวลาแห่งการคอยท่าไปจนถึงวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 หากท่านกำลังรอคอยพระองค์อยู่ ท่านจะได้รับพระพร
For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.
เพราะนิมิตนั้นยังมีไว้สำหรับเวลาที่กำหนด แต่ในที่สุดมันจะกล่าวออกมา และจะไม่มุสา แม้มันจะล่าช้า ก็จงคอยมันเถิด เพราะมันจะมาอย่างแน่นอน มันจะไม่ล่าช้า ฮาบากุก 2:3
It was the misunderstanding of the Millerites that brought about the tarrying time. The vision is for an appointed time—October 22, 1844. It is not going to lie, but you will think it tarries because of misunderstanding.
ความเข้าใจผิดของพวกมิลเลอไรต์เป็นเหตุให้นำมาซึ่งช่วงเวลาที่ดูเหมือนล่าช้า นิมิตนั้นมีไว้สำหรับเวลาที่ทรงกำหนดไว้—วันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 มันจะไม่มุสา แต่ท่านทั้งหลายจะคิดว่ามันล่าช้าเพราะความเข้าใจผิด
Did the Lord design the misunderstanding? Yes. Sister White says so.
องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกำหนดให้เกิดความเข้าใจผิดนั้นหรือ? ใช่ ซิสเตอร์ไวท์กล่าวเช่นนั้น.
The Lord produced the misunderstanding through the 1843 Chart. William Miller said he never conclusively stated 1843, but in 1843 the brethren asked him to remove the 'if' and mark 1843 as a waymark. Sister White says this is a prophetic waymark, a fulfillment of Habakkuk 2. This waymark, dogmatically marking 1843, produced the tarrying time.
องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำให้เกิดความเข้าใจผิดผ่านทางแผนภูมิปี 1843 วิลเลียม มิลเลอร์กล่าวว่าเขาไม่เคยประกาศอย่างเด็ดขาดว่าคือปี 1843 แต่ในปี 1843 พี่น้องทั้งหลายได้ขอให้เขานำคำว่า “ถ้า” ออก และกำหนดปี 1843 ไว้เป็นหลักหมาย ซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่านี่เป็นหลักหมายเชิงพยากรณ์ เป็นความสำเร็จสมจริงของฮาบากุก 2 หลักหมายนี้ ซึ่งกำหนดปี 1843 อย่างหนักแน่นแน่วแน่ ได้ก่อให้เกิดช่วงเวลาแห่งการรอคอย
"Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844. The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God's appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony." Manuscript Releases, volume 21, 437.
“นัยน์ตาทั้งหลายที่ได้เห็นสิ่งซึ่งได้ถูกเห็นในปี 1843 และ 1844 ก็เป็นสุข ข่าวสารถูกประทานแล้ว และไม่ควรมีความล่าช้าในการประกาศข่าวสารนั้นซ้ำอีก เพราะหมายสำคัญแห่งกาลเวลากำลังสำเร็จลง งานปิดฉากจะต้องกระทำให้เสร็จ จะมีงานอันยิ่งใหญ่เกิดขึ้นในเวลาอันสั้น อีกไม่นานจะมีข่าวสารหนึ่งถูกประทานตามการทรงแต่งตั้งของพระเจ้า ซึ่งจะขยายตัวเป็นเสียงร้องอันดังยิ่ง แล้วดาเนียลจะยืนอยู่ในส่วนของตน เพื่อให้คำพยานของเขา” Manuscript Releases, volume 21, 437.
Notice Daniel 12:12-13: "Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days."—"Blessed is he that comes to the 1335. Blessed is he that comes to 1843," that is verse 12.
จงสังเกต ดาเนียล 12:12-13: “ความสุขมีแก่ผู้ที่คอยอยู่ และมาถึงหนึ่งพันสามร้อยสามสิบห้าวัน”—“ความสุขมีแก่ผู้ที่มาถึง 1335 ความสุขมีแก่ผู้ที่มาถึงปี 1843” นั่นคือข้อ 12.
Verse 13:
ข้อ 13:
But go thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:12-13.
แต่ท่านจงดำเนินไปจนถึงวาระสุดท้ายเถิด เพราะท่านจะได้พักสงบ และจะยืนอยู่ในส่วนที่กำหนดแก่ท่าน ณ ปลายกาลแห่งวันทั้งหลาย ดาเนียล 12:12-13
Sister White ties together verses 12 and 13, saying the blessing of the 1335 is fulfilled in 1843 and 1844. It is not about a point in time, but about those who wait for the Triumphal Entry into Jerusalem by Christ, recognize the angels ascending and descending on the ladder, and enter into covenant with the Lord as He gives them the two tables of the covenant.
ซิสเตอร์ไวท์เชื่อมโยงข้อ 12 และ 13 เข้าด้วยกัน โดยกล่าวว่าพรแห่ง 1335 สำเร็จครบถ้วนในปี 1843 และ 1844 เรื่องนี้มิได้เกี่ยวกับจุดเวลาใดจุดเวลาหนึ่ง หากแต่เกี่ยวกับบรรดาผู้ที่คอยการเสด็จเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มอย่างมีชัยของพระคริสต์ มองเห็นเหล่าทูตสวรรค์กำลังขึ้นและลงบนบันได และเข้าสู่พันธสัญญากับองค์พระผู้เป็นเจ้า ขณะที่พระองค์ประทานศิลาจารึกแห่งพันธสัญญาทั้งสองแผ่นแก่พวกเขา