“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.
“เราควรทราบด้วยตนเองว่าอะไรคือสิ่งที่ประกอบขึ้นเป็นคริสต์ศาสนา อะไรคือความจริง อะไรคือความเชื่อที่เราได้รับมา อะไรคือหลักเกณฑ์ของพระคัมภีร์—หลักเกณฑ์ที่ประทานแก่เราจากผู้ทรงสิทธิอำนาจสูงสุด” The 1888 Materials, 403.
For several years Future for America has identified that the seven churches of Revelation not only represent the history of modern Israel from the time of the apostles until the end of the world, but that the seven churches also represent ancient Israel from the time of Moses until the stoning of Stephen. The pioneers of Adventism did not teach this truth, but they understood and employed the principles that establish this truth. Jesus identifies the end from the beginning and ancient Israel represents modern Israel. Therefore, any truth that is part of the prophetic characteristics of modern Israel also existed in ancient Israel.
เป็นเวลาหลายปีมาแล้วที่ Future for America ได้ชี้ให้เห็นว่า คริสตจักรทั้งเจ็ดแห่งในพระธรรมวิวรณ์นั้น มิได้เป็นเพียงภาพแทนประวัติศาสตร์ของอิสราเอลฝ่ายยุคใหม่ตั้งแต่สมัยของพวกอัครทูตจนถึงอวสานของโลกเท่านั้น แต่คริสตจักรทั้งเจ็ดยังเป็นภาพแทนของอิสราเอลโบราณตั้งแต่สมัยของโมเสสจนถึงการเอาหินขว้างสเทเฟนด้วย ผู้บุกเบิกแห่งขบวนการแอ๊ดเวนตีสม์มิได้สอนความจริงข้อนี้ แต่พวกเขาเข้าใจและใช้หลักการที่สถาปนาความจริงข้อนี้ พระเยซูทรงสำแดงอวสานตั้งแต่ปฐมกาล และอิสราเอลโบราณเป็นภาพแทนของอิสราเอลฝ่ายยุคใหม่ ฉะนั้น ความจริงใด ๆ ที่เป็นส่วนหนึ่งของลักษณะเชิงพยากรณ์ของอิสราเอลฝ่ายยุคใหม่ ก็ย่อมมีอยู่แล้วในอิสราเอลโบราณด้วย
Before Millerite history the traditional Christian view of the seven churches was that they represented the actual churches in Asia minor during the time of John. The traditional view also understood that the counsel to the individual churches may also be understood to represent specific counsel to various churches throughout Christian history, and also that the very same counsel and warnings is for individual Christians. They also understood that the seven churches represent seven periods of church history from the time of the disciples until the end of the world. These perspectives pre-dated the Millerite history. Those four recognitions of the seven churches that make up the traditional view that pre-dated William Miller were and are based upon the “historicist” interpretation of the Bible. It is that methodology that God’s angels led William Miller to adopt.
ก่อนประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ ทัศนะคริสเตียนแบบดั้งเดิมเกี่ยวกับคริสตจักรทั้งเจ็ดก็คือ คริสตจักรเหล่านั้นเป็นคริสตจักรจริงในเอเชียน้อยในสมัยของยอห์น ทัศนะดั้งเดิมยังเข้าใจด้วยว่า คำตักเตือนที่มีต่อคริสตจักรแต่ละแห่งนั้นอาจเข้าใจได้ว่าเป็นคำตักเตือนเฉพาะเจาะจงต่อคริสตจักรต่าง ๆ ตลอดประวัติศาสตร์คริสเตียน และอีกทั้งคำตักเตือนและคำเตือนเดียวกันนั้นก็มีไว้สำหรับคริสเตียนแต่ละคนด้วย พวกเขายังเข้าใจด้วยว่า คริสตจักรทั้งเจ็ดเป็นตัวแทนของเจ็ดยุคสมัยแห่งประวัติศาสตร์คริสตจักร ตั้งแต่สมัยของเหล่าสาวกจนถึงอวสานของโลก มุมมองเหล่านี้มีมาก่อนประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ การรับรู้ทั้งสี่ประการเกี่ยวกับคริสตจักรทั้งเจ็ด ซึ่งประกอบกันเป็นทัศนะดั้งเดิมที่มีมาก่อนวิลเลียม มิลเลอร์นั้น ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการตีความพระคัมภีร์แบบ “historicist” และเป็นระเบียบวิธีนั้นเองที่ทูตสวรรค์ของพระเจ้าได้ทรงนำวิลเลียม มิลเลอร์ให้ยอมรับนำมาใช้
“The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.
“คริสตจักรทั้งเจ็ดแห่งเอเชียคือประวัติศาสตร์ของคริสตจักรของพระคริสต์ในรูปแบบทั้งเจ็ดของนาง ตลอดทุกคดเคี้ยวและทุกความพลิกผันของนาง ตลอดทั้งความรุ่งเรืองและความทุกข์ยากของนาง ตั้งแต่สมัยของอัครทูตลงมาจนถึงวาระสิ้นสุดของโลก ตราทั้งเจ็ดคือประวัติศาสตร์แห่งการกระทำทั้งหลายของบรรดาอำนาจและกษัตริย์ทั้งหลายของแผ่นดินโลกที่มีต่อคริสตจักร และการทรงคุ้มครองประชากรของพระองค์โดยพระเจ้าในช่วงเวลาเดียวกัน แตรทั้งเจ็ดคือประวัติศาสตร์แห่งการพิพากษาอันเฉพาะเจาะจงและหนักหน่วงเจ็ดประการที่ทรงส่งมาเหนือแผ่นดินโลก หรือเหนืออาณาจักรโรมัน และขันทั้งเจ็ดคือภัยพิบัติสุดท้ายทั้งเจ็ดที่ทรงส่งมาเหนือโรมแห่งสันตะปาปา ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ยังมีเหตุการณ์อื่น ๆ อีกมากมาย สอดประสานอยู่ด้วยดุจลำน้ำสาขาทั้งหลาย และเติมเต็มมหานทีแห่งคำพยากรณ์นั้น จนกระทั่งทั้งหมดสิ้นสุดลงสำหรับเราในมหาสมุทรแห่งนิรันดรภาพ”
“This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
“สำหรับข้าพเจ้า นี่คือโครงสร้างแห่งคำพยากรณ์ของยอห์นในพระธรรมวิวรณ์ และผู้ใดก็ตามที่ปรารถนาจะเข้าใจพระธรรมเล่มนี้ ผู้นั้นจำต้องมีความรู้ที่ถ่องแท้ในส่วนอื่น ๆ ของพระวจนะของพระเจ้า เพราะภาพพจน์และอุปมาที่ใช้ในคำพยากรณ์นี้ มิได้มีคำอธิบายทั้งหมดอยู่ภายในพระธรรมเล่มเดียวกัน แต่จะต้องค้นหาได้จากบรรดาผู้เผยพระวจนะคนอื่น ๆ และได้รับการอธิบายในพระคัมภีร์ตอนอื่น ๆ ดังนั้น จึงเห็นได้ชัดว่าพระเจ้าได้ทรงมุ่งหมายให้มีการศึกษาพระวจนะทั้งหมด แม้เพื่อจะให้ได้มาซึ่งความรู้ที่แจ่มชัดในส่วนใดส่วนหนึ่งก็ตาม” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
Sister White agrees with and upholds the “historicist” view held by Miller, but she added a deeper insight to the book of Revelation than Miller saw, for Miller had not recognized the sanctuary as it truly is. He understood the sanctuary to be the earth. Sister White recognized that when Jesus presented the predictions represented in the book of Revelation, that Christ was doing so in conjunction with His work as the heavenly High Priest.
ซิสเตอร์ไวท์เห็นพ้องและยึดถือทัศนะเชิง “ประวัติศาสตร์นิยม” ที่มิลเลอร์ถืออยู่ แต่เธอได้เพิ่มเติมความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับพระธรรมวิวรณ์มากกว่าที่มิลเลอร์มองเห็น เพราะมิลเลอร์ยังมิได้ตระหนักถึงสถานนมัสการตามความเป็นจริงของมัน เขาเข้าใจว่าสถานนมัสการนั้นคือโลก ซิสเตอร์ไวท์ตระหนักว่า เมื่อพระเยซูทรงนำเสนอคำพยากรณ์ต่าง ๆ ที่ปรากฏเป็นภาพแทนในพระธรรมวิวรณ์นั้น พระคริสต์ก็ทรงกระทำเช่นนั้นควบคู่ไปกับพระราชกิจของพระองค์ในฐานะมหาปุโรหิตบนสวรรค์ของพระองค์ด้วย
When John turns and sees Christ, He is walking among the candlesticks in priestly garments, and the candlesticks are located in the holy place, and therefore in the history after His ascension, but before He moved into the Most Holy Place in 1844. Miller could not have understood the significance of this reality. Neither would have Tyndale, Luther or John Wycliffe or any of the early reformers. Truth is progressive, shining brighter and still brighter unto the perfect day.
เมื่อยอห์นหันกลับไปและเห็นพระคริสต์ พระองค์กำลังทรงดำเนินอยู่ท่ามกลางคันประทีปทั้งหลาย โดยทรงฉลองพระองค์ในเครื่องแต่งกายของปุโรหิต และคันประทีปทั้งหลายนั้นตั้งอยู่ในสถานบริสุทธิ์ ฉะนั้นจึงอยู่ในช่วงประวัติศาสตร์ภายหลังการเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ของพระองค์ แต่ก่อนที่พระองค์จะเสด็จเข้าสู่สถานบริสุทธิ์ที่สุดในปี 1844 มิลเลอร์ย่อมไม่อาจเข้าใจนัยสำคัญของความจริงข้อนี้ได้ ทั้งทินเดล ลูเธอร์ หรือยอห์น ไวคลิฟฟ์ ตลอดจนบรรดานักปฏิรูปยุคแรกทั้งหลายก็เช่นเดียวกัน ความจริงนั้นเป็นสิ่งที่เผยก้าวหน้า ส่องสว่างยิ่งขึ้นและยิ่งขึ้นอีกจนถึงวันอันสมบูรณ์พร้อม
“The great principle so nobly advocated by Robinson and Roger Williams, that truth is progressive, that Christians should stand ready to accept all the light which may shine from God’s holy word, was lost sight of by their descendants. The Protestant churches of America,—and those of Europe as well,—so highly favored in receiving the blessings of the Reformation, failed to press forward in the path of reform. Though a few faithful men arose, from time to time, to proclaim new truth and expose long-cherished error, the majority, like the Jews in Christ’s day or the papists in the time of Luther, were content to believe as their fathers had believed and to live as they had lived. Therefore religion again degenerated into formalism; and errors and superstitions which would have been cast aside had the church continued to walk in the light of God’s word, were retained and cherished. Thus the spirit inspired by the Reformation gradually died out, until there was almost as great need of reform in the Protestant churches as in the Roman Church in the time of Luther. There was the same worldliness and spiritual stupor, a similar reverence for the opinions of men, and substitution of human theories for the teachings of God’s word.” The Great Controversy, 297.
“หลักการอันยิ่งใหญ่ซึ่งโรบินสันและโรเจอร์ วิลเลียมส์ได้ยืนหยัดสนับสนุนอย่างสง่างามนั้น คือ ความจริงเป็นสิ่งที่เผยก้าวหน้า และคริสเตียนทั้งหลายควรพร้อมอยู่เสมอที่จะยอมรับแสงสว่างทั้งสิ้นซึ่งอาจส่องมาจากพระวจนะอันบริสุทธิ์ของพระเจ้า แต่หลักการนี้ได้เลือนหายไปจากสายตาของบรรดาผู้สืบเชื้อสายของพวกเขา คริสตจักรโปรเตสแตนต์ในอเมริกา—รวมทั้งในยุโรปด้วย—ซึ่งได้รับพระคุณอย่างยิ่งในการรับพระพรแห่งการปฏิรูป กลับล้มเหลวที่จะก้าวหน้าต่อไปในวิถีแห่งการปฏิรูป แม้จะมีบุรุษผู้ซื่อสัตย์ไม่กี่คนลุกขึ้นเป็นครั้งคราวเพื่อประกาศความจริงใหม่และเปิดโปงความผิดพลาดที่ยึดถือกันมาเนิ่นนาน แต่คนส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นเดียวกับพวกยิวในสมัยของพระคริสต์ หรือพวกคาทอลิกโรมันในสมัยของลูเธอร์ คือพึงพอใจที่จะเชื่อตามที่บรรพบุรุษของตนเคยเชื่อ และดำเนินชีวิตตามที่พวกเขาเคยดำเนินชีวิต เพราะฉะนั้น ศาสนาจึงเสื่อมลงอีกครั้งเป็นเพียงพิธีรีตอง และความผิดพลาดกับความเชื่อโชคลางซึ่งคงจะถูกละทิ้งไปแล้ว หากคริสตจักรยังคงดำเนินอยู่ในความสว่างแห่งพระวจนะของพระเจ้า ก็กลับได้รับการเก็บรักษาและทะนุถนอมไว้ ดังนั้น จิตวิญญาณซึ่งได้รับการปลุกเร้าโดยการปฏิรูปจึงค่อย ๆ ดับสูญลง จนแทบจะมีความจำเป็นต้องมีการปฏิรูปในคริสตจักรโปรเตสแตนต์มากพอ ๆ กับในคริสตจักรโรมันในสมัยของลูเธอร์ มีความฝักใฝ่ทางโลกและความมึนชาในฝ่ายจิตวิญญาณอย่างเดียวกัน มีการยกย่องความเห็นของมนุษย์ในลักษณะคล้ายคลึงกัน และมีการนำทฤษฎีของมนุษย์มาแทนคำสอนแห่งพระวจนะของพระเจ้า” The Great Controversy, 297.
If the fact that truth develops progressively throughout history is not recognized, then the significance of any new light in this final generation may very well be impossible to recognize. Once a person ceases to understand the progressive nature of “truth,” they automatically begin to rely upon traditions, customs and fallen human guidance.
หากไม่ยอมรับความจริงที่ว่าความจริงได้รับการเปิดเผยอย่างก้าวหน้าตลอดประวัติศาสตร์แล้ว ความสำคัญของแสงสว่างใหม่ใด ๆ ในชนชั่วอายุสุดท้ายนี้ก็อาจเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรับรู้ได้ เมื่อใดก็ตามที่บุคคลหนึ่งเลิกเข้าใจธรรมชาติอันก้าวหน้าของ “ความจริง” เขาย่อมเริ่มพึ่งพาธรรมเนียม ประเพณี และการชี้นำของมนุษย์ที่ตกต่ำโดยอัตโนมัติ
The methodology that Miller employed is a waymark that runs through the entire prophetic line which presents a testimony of the development of biblical truth that began with the apostles. Yet in the waymark represented by Miller, we find a beginning that demands a counterpart at the end. Most never understand these realities, but not so with Satan.
ระเบียบวิธีที่มิลเลอร์ใช้เป็นหมายสำคัญซึ่งทอดยาวตลอดทั้งเส้นคำพยากรณ์ และนำเสนอพยานหลักฐานถึงพัฒนาการของความจริงแห่งพระคัมภีร์ที่เริ่มต้นขึ้นกับเหล่าอัครสาวก กระนั้น ในหมายสำคัญที่มิลเลอร์เป็นตัวแทนนั้น เราพบจุดเริ่มต้นที่เรียกร้องให้มีสิ่งคู่กันในวาระสุดท้าย คนส่วนใหญ่มิได้เข้าใจความเป็นจริงเหล่านี้ แต่ซาตานหาได้เป็นเช่นนั้นไม่
Satan has resisted the truth and its development from his rebellion in heaven onward. When it reached the point in history that the reformers began to distinctly understand how to study the Bible, Satan did as he always does and he introduced counterfeits. The historical evidence of his work of counterfeiting the truth identifies that Jesuits such as Ribera and Louis de Alcazar focused their counterfeit methodology specifically against the book of Revelation. The corrupted methodology that is called “preterism” began in the second and third centuries with two primary representatives of that false methodology. One was Eusebius of Caesarea (260–339), and Victorinus of Pettau (died circa 304). Both of these early historical figures promoted the methodology suggesting the book of Revelation was fulfilled during the time of the Roman Empire by such historical figures as the infamous emperor Nero.
ซาตานได้ต่อต้านความจริงและพัฒนาการของความจริงนั้นมาตั้งแต่การกบฏของมันในสวรรค์เป็นต้นมา เมื่อถึงจุดหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่บรรดานักปฏิรูปเริ่มเข้าใจอย่างชัดเจนว่าจะศึกษาพระคัมภีร์อย่างไร ซาตานก็กระทำเช่นที่มันกระทำอยู่เสมอ คือได้นำของปลอมเลียนแบบเข้ามา หลักฐานทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับงานของมันในการปลอมแปลงความจริงชี้ให้เห็นว่า คณะเยสุอิต เช่น ริเบรา และหลุยส์ เด อัลคาซาร์ ได้มุ่งวิธีการปลอมแปลงของตนโดยเฉพาะเพื่อต่อต้านพระธรรมวิวรณ์ วิธีการอันบิดเบือนซึ่งเรียกว่า “พรีเทอริสม์” เริ่มต้นขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่สองและสาม โดยมีตัวแทนสำคัญสองคนของวิธีการเทียมเท็จนี้ คนหนึ่งคือ ยูเซบิอุสแห่งซีซารียา (260–339) และวิกโตรินัสแห่งเพทเทา (ถึงแก่มรณกรรมราว ค.ศ. 304) บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ยุคต้นทั้งสองนี้ได้ส่งเสริมวิธีการที่เสนอว่าพระธรรมวิวรณ์ได้สำเร็จครบถ้วนแล้วในสมัยจักรวรรดิโรมัน โดยผ่านบุคคลทางประวัติศาสตร์ เช่น จักรพรรดิเนโรผู้ฉาวโฉ่ เป็นต้น
In the nineteenth century John Darby (1800–1882) from the United Kingdom introduced another satanic methodology which was also inserted to the foot notes of the Trojan horse Bible called the Scofield Reference Bible which we have previously identified. “Dispensationalism” is a theological framework that divides history and God’s interaction with humanity into distinct periods, or ‘dispensations,’ in which God administers His plan in different ways. I note this at this point for this is one of the falsehoods that was introduced to the movement of Future for America by voices from the same area Darby had propagated his satanic ideas. Darby’s ideas that attacked Future for America were accompanied by the philosophy of the so-called modern-day “woke” movement which promotes the same anarchy represented by the French Revolution and the same licentiousness represented by Sodom and Gomorrah.
ในคริสต์ศตวรรษที่สิบเก้า จอห์น ดาร์บี (1800–1882) จากสหราชอาณาจักรได้นำเสนอระเบียบวิธีการอีกประการหนึ่งของซาตาน ซึ่งได้ถูกบรรจุไว้ในเชิงอรรถของพระคัมภีร์ม้าโทรจันที่เรียกว่า Scofield Reference Bible ซึ่งเราได้ชี้ชัดไว้ก่อนหน้านี้แล้วด้วย “ลัทธิการแบ่งยุค” (Dispensationalism) เป็นกรอบทางเทววิทยาที่แบ่งประวัติศาสตร์และการปฏิสัมพันธ์ของพระเจ้ากับมนุษยชาติออกเป็นช่วงเวลาที่แยกจากกัน หรือ “ยุค” ต่าง ๆ ซึ่งในแต่ละยุคนั้นพระเจ้าทรงบริหารแผนการของพระองค์ด้วยวิธีการที่แตกต่างกัน ข้าพเจ้ากล่าวถึงเรื่องนี้ ณ จุดนี้ เพราะนี่เป็นหนึ่งในความเท็จที่ถูกนำเข้าสู่ขบวนการ Future for America โดยเสียงต่าง ๆ จากภูมิภาคเดียวกันกับที่ดาร์บีได้เผยแพร่แนวคิดแบบซาตานของเขา แนวคิดของดาร์บีที่โจมตี Future for America นั้นมาพร้อมกับปรัชญาของขบวนการที่เรียกกันว่า “woke” ในยุคปัจจุบัน ซึ่งส่งเสริมอนาธิปไตยแบบเดียวกับที่เป็นตัวแทนโดยการปฏิวัติฝรั่งเศส และการเสเพลไร้ศีลธรรมแบบเดียวกับที่เป็นตัวแทนโดยเมืองโสโดมและโกโมราห์.
Today the theologians of modern Adventism employ a system of dissecting the truths of the Bible based upon a two-fold system of biblical interpretation they employ to undermine and deny both the Bible and the Spirit of Prophecy. They identify men as either experts in biblical languages or as experts in biblical history. Thus, the theologians of Adventism today control the minds of Laodicean Adventism either by interpreting God’s Word based upon a fallen man’s understanding of history or fallen man’s understanding of language. These modern manifestations of error which have been often used to attack the message you are now reading will be addressed further in these articles when we consider the symbolism of the French Revolution. Satan is alive, and he knows his time is short. The last rule of Miller’s rules, number fourteen concludes with the following paragraph.
ทุกวันนี้ นักเทววิทยาแห่งแอ๊ดเวนติสม์สมัยใหม่ใช้ระบบการชำแหละความจริงแห่งพระคัมภีร์ โดยอาศัยระบบการตีความพระคัมภีร์แบบสองชั้นที่พวกเขาใช้เพื่อบ่อนทำลายและปฏิเสธทั้งพระคัมภีร์และพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ พวกเขาจำแนกมนุษย์ออกเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาพระคัมภีร์หรือผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์พระคัมภีร์ ดังนั้น นักเทววิทยาแห่งแอ๊ดเวนติสม์ในปัจจุบันจึงควบคุมความคิดของแอ๊ดเวนติสม์แบบเลาดีเซีย ไม่ว่าจะโดยการตีความพระวจนะของพระเจ้าบนพื้นฐานความเข้าใจประวัติศาสตร์ของมนุษย์ที่ล้มลงในบาป หรือบนพื้นฐานความเข้าใจด้านภาษาของมนุษย์ที่ล้มลงในบาป ความสำแดงแห่งความผิดพลาดสมัยใหม่นี้ ซึ่งมักถูกใช้โจมตีข่าวสารที่ท่านกำลังอ่านอยู่นี้ จะได้รับการกล่าวถึงเพิ่มเติมในบทความเหล่านี้เมื่อเราพิจารณาถึงสัญลักษณ์ของการปฏิวัติฝรั่งเศส ซาตานยังคงมีชีวิตอยู่ และมันรู้ว่าเวลาของมันเหลือน้อย กฎข้อสุดท้ายในกฎของมิลเลอร์ คือข้อที่สิบสี่ จบลงด้วยย่อหน้าต่อไปนี้
“The divinity taught in our schools is always founded on some sectarian creed. It may do to take a blank mind and impress it with this kind, but it will always end in bigotry. A free mind will never be satisfied with the views of others. Were I a teacher of youth in divinity, I would first learn their capacity and mind. If these were good, I would make them study the Bible for themselves, and send them out free to do the world good. But if they had no mind, I would stamp them with another’s mind, write bigot on their forehead, and send them out as slaves!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.
“เทววิทยาที่สอนกันในสถาบันของเรานั้น ตั้งอยู่บนหลักความเชื่อเชิงนิกายนิยมบางประการเสมอ อาจใช้ได้ที่จะนำจิตใจที่ยังว่างเปล่ามาประทับด้วยสิ่งเช่นนี้ แต่ผลลัพธ์ย่อมลงเอยด้วยความถือรั้นทางนิกายอยู่เสมอ จิตใจที่เป็นอิสระจะไม่มีวันพอใจกับทัศนะของผู้อื่น หากข้าพเจ้าเป็นผู้สอนศาสนศาสตร์แก่เยาวชน ข้าพเจ้าจะเรียนรู้ขีดความสามารถและสภาพจิตใจของพวกเขาก่อน หากสิ่งเหล่านี้ดี ข้าพเจ้าจะให้พวกเขาศึกษาพระคัมภีร์ด้วยตนเอง และส่งพวกเขาออกไปอย่างเสรีเพื่อกระทำคุณประโยชน์แก่โลก แต่ถ้าพวกเขาไม่มีความคิดเป็นของตนเอง ข้าพเจ้าจะประทับความคิดของผู้อื่นลงในพวกเขา เขียนคำว่า คนหัวดื้อทางนิกาย ไว้บนหน้าผากของพวกเขา และส่งพวกเขาออกไปในฐานะทาส!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.
In the period just after John the Revelator lived, and in the days of the Reformation, Satan was actively producing false prophetic methodology to confuse and destroy true biblical analysis. What is sometimes missed in these historical facts is that all those satanic methodologies were aimed directly at no other book than the book of Revelation. That was the subject of each of these promoters of satanic confusion. The book of Revelation has always been Satan’s target. Satan knows it is the book of Revelation that he must war against. When we recognize this fact, we can then recognize another unseen reality, that is obscured by another significant truth.
ในช่วงเวลาภายหลังที่ยอห์นผู้ได้รับการสำแดงยังมีชีวิตอยู่ไม่นาน และในสมัยแห่งการปฏิรูป ซาตานได้กระทำการอย่างแข็งขันในการผลิตระเบียบวิธีการพยากรณ์เทียมเท็จเพื่อทำให้การวิเคราะห์พระคัมภีร์ที่แท้จริงสับสนและถูกทำลาย สิ่งที่บางครั้งถูกมองข้ามไปในข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์เหล่านี้ก็คือ ระเบียบวิธีทั้งปวงอันเป็นของซาตานเหล่านั้นมุ่งตรงไปยังหนังสือเพียงเล่มเดียวเท่านั้น คือพระธรรมวิวรณ์ นั่นคือหัวข้อของผู้ส่งเสริมความสับสนอันเป็นของซาตานเหล่านี้แต่ละคน พระธรรมวิวรณ์ได้เป็นเป้าหมายของซาตานมาโดยตลอด ซาตานรู้ว่าพระธรรมวิวรณ์คือหนังสือที่มันจำต้องทำสงครามต่อสู้ด้วย เมื่อเราตระหนักถึงข้อเท็จจริงนี้แล้ว เราก็จะสามารถตระหนักถึงความจริงอีกประการหนึ่งซึ่งซ่อนเร้นอยู่ อันถูกบดบังไว้ด้วยความจริงสำคัญอีกประการหนึ่ง
The false methodology of the Jesuits was intended to prevent a clear understanding that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy. Every single Protestant reformer came to recognize and identify this truth. Therefore, when the accurate history of men such as Ribera and Louis de Alcazar have been publicly presented in the past through word and publication the history men such as Ribera and Louis de Alcazar was used for the purpose of demonstrating the satanic efforts to prevent a correct understanding of the “man of sin.” The written or spoken testimonies exposing the purpose of the introduction of these satanic methodologies are correct as far as they go, but Satan was attempting to cover up more than simply the biblical proofs that identify the antichrist as the pope of Rome.
ระเบียบวิธีอันเป็นเท็จของคณะเยสุอิตมีเจตนาขัดขวางมิให้เกิดความเข้าใจอย่างชัดเจนว่าสันตะปาปาแห่งคริสตจักรโรมันคือปฏิปักษ์พระคริสต์ตามคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ นักปฏิรูปโปรเตสแตนต์ทุกคนล้วนมารับรู้และระบุความจริงข้อนี้ได้ ดังนั้น เมื่อในอดีตได้มีการนำเสนอประวัติศาสตร์ที่ถูกต้องของบุคคลอย่างริเบราและหลุยส์ เดอ อัลคาซาร์ต่อสาธารณชน ทั้งโดยวาจาและโดยสิ่งพิมพ์ ประวัติศาสตร์ของบุคคลอย่างริเบราและหลุยส์ เดอ อัลคาซาร์นั้นก็ถูกใช้เพื่อจุดประสงค์ในการแสดงให้เห็นถึงความพยายามของซาตานที่จะขัดขวางความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับ “คนแห่งบาป” คำพยานที่เป็นลายลักษณ์อักษรหรือที่กล่าวด้วยวาจาซึ่งเปิดโปงจุดประสงค์ของการนำระเบียบวิธีอันเป็นของซาตานเหล่านี้เข้ามานั้น ถูกต้องเท่าที่ได้กล่าวไป แต่ซาตานกำลังพยายามปกปิดยิ่งกว่าหลักฐานจากพระคัมภีร์ที่ระบุว่าปฏิปักษ์พระคริสต์คือสันตะปาปาแห่งกรุงโรมเท่านั้น
There are truths in the book of Revelation that have been covered up with the confusion produced by these false systems of biblical interpretation that are outside the subject of the man whose number is six, six, six. One of those truths is most definitely the truth represented when the seven churches are understood in their fullest development. There are truths located within the seven churches that speak directly to the history that got under way on September 11, 2001 and ends in the Sunday law crisis. Satan has been seeking to keep this light buried, and he invented the satanic methodologies to obscure several gems of truth located in the book of Revelation, not only the identification of the pope of Rome as the antichrist.
มีความจริงต่าง ๆ ในพระธรรมวิวรณ์ที่ถูกปกปิดไว้ด้วยความสับสนซึ่งเกิดจากระบบการตีความพระคัมภีร์อันเทียมเท็จเหล่านี้ ที่อยู่นอกเหนือขอบเขตของหัวข้อว่าด้วยมนุษย์ผู้มีเลขของเขาคือหก ร้อยหกสิบหก ความจริงประการหนึ่งนั้นคือความจริงที่ปรากฏเป็นตัวแทนอย่างแน่นอนที่สุด เมื่อคริสตจักรทั้งเจ็ดได้รับการเข้าใจในพัฒนาการอันเต็มบริบูรณ์ที่สุดของพวกเขา ภายในคริสตจักรทั้งเจ็ดนั้นมีความจริงต่าง ๆ ซึ่งกล่าวโดยตรงถึงประวัติศาสตร์ที่ได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 และสิ้นสุดลงในวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์ ซาตานได้พยายามที่จะทำให้ความสว่างนี้ถูกฝังกลบไว้ และเขาได้ประดิษฐ์ระเบียบวิธีแบบซาตานขึ้นเพื่อทำให้รัตนชาติแห่งความจริงหลายประการซึ่งอยู่ในพระธรรมวิวรณ์คลุมเครือ ไม่ใช่เพียงการระบุว่าพระสันตะปาปาแห่งกรุงโรมคือปฏิปักษ์พระคริสต์เท่านั้น
Before “the man of sin” was revealed in 538, men such as Eusebius and Victorinus attacked the book of Revelation in an attempt to obscure the rise of the papal power. Later in history Christ fulfilled His promise to Thyatira and brought forth the morning star of the reformation (Wycliffe), and Satan thereafter brought forth two prominent historical figures to champion and carry on his satanic work. The long-drawn-out war over the development of truth that reaches its climax when the secret of the book of Revelation is unsealed, (just before the close of probation) includes light from the seven churches that Miller never recognized, nor did Sister White, but it can be easily shown that both Miller and the Spirit of Prophecy uphold the new light, for new light never contradicts old light.
ก่อนที่ “มนุษย์แห่งบาป” จะถูกเผยให้ปรากฏในปี 538 บุคคลอย่างเช่น Eusebius และ Victorinus ได้โจมตีพระธรรมวิวรณ์ด้วยความพยายามที่จะบดบังการผงาดขึ้นของอำนาจสันตะปาปา ต่อมาในประวัติศาสตร์ พระคริสต์ทรงทำให้พระสัญญาของพระองค์ต่อคริสตจักรเมืองธยาทิราสำเร็จ และทรงนำดาวประจำรุ่งแห่งการปฏิรูป (Wycliffe) ออกมา และหลังจากนั้นซาตานก็นำบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์สองคนออกมาเพื่อเป็นผู้นำและสืบสานงานของมันอันเป็นงานของซาตาน สงครามอันยืดเยื้อยาวนานเกี่ยวกับการพัฒนาของความจริง ซึ่งถึงจุดสุดยอดเมื่อความลับของพระธรรมวิวรณ์ถูกเปิดผนึกออก (ก่อนเวลาการคุมประพฤติจะสิ้นสุดลงเล็กน้อย) รวมเอาแสงสว่างจากคริสตจักรทั้งเจ็ดซึ่ง Miller ไม่เคยตระหนักรู้ และ Sister White ก็เช่นกัน แต่สามารถแสดงให้เห็นได้โดยง่ายว่าทั้ง Miller และพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์สนับสนุนความสว่างใหม่ เพราะความสว่างใหม่ไม่เคยขัดแย้งกับความสว่างเดิม
“It is a fact that we have the truth, and we must hold with tenacity to the positions that cannot be shaken; but we must not look with suspicion upon any new light which God may send, and say, Really, we cannot see that we need any more light than the old truth which we have hitherto received, and in which we are settled. While we hold to this position, the testimony of the True Witness applies to our cases its rebuke, ‘And knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Those who feel rich and increased with goods and in need of nothing, are in a condition of blindness as to their true condition before God, and they know it not.” Review and Herald, August 7, 1894.
“เป็นความจริงที่ว่าเรามีความจริงอยู่ และเราจะต้องยึดมั่นอย่างแน่วแน่ต่อจุดยืนทั้งหลายที่ไม่อาจถูกสั่นคลอนได้; แต่เราจะต้องไม่มองด้วยความระแวงต่อความสว่างใหม่ใด ๆ ที่พระเจ้าอาจทรงประทานมา และกล่าวว่า แท้จริงแล้ว เรามองไม่เห็นว่าเราจำเป็นต้องมีความสว่างใดเพิ่มเติมไปกว่าความจริงเดิมที่เรารับไว้จนบัดนี้ และซึ่งเราได้ตั้งมั่นอยู่ในนั้น ขณะที่เรายังคงยึดถือจุดยืนเช่นนี้ คำพยานของพยานสัตย์จริงย่อมทรงใช้คำตำหนิของพระองค์กับกรณีของเราว่า ‘และไม่รู้ว่าตัวเองนั้นทุกข์ยาก น่าเวทนา ยากจน ตาบอด และเปลือยกาย’ ผู้ที่รู้สึกว่าตนมั่งมีและบริบูรณ์ด้วยทรัพย์ และไม่ขาดสิ่งใดเลย ย่อมอยู่ในสภาพแห่งความมืดบอดเกี่ยวกับสภาพที่แท้จริงของตนเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า และเขาทั้งหลายก็ไม่รู้ตัว” Review and Herald, August 7, 1894.
The primary test for new light is whether it contradicts established truth, and whether it upholds the foundational truths.
บททดสอบสำคัญประการแรกสำหรับความสว่างใหม่คือว่า ความสว่างนั้นขัดแย้งกับความจริงที่ได้สถาปนาไว้แล้วหรือไม่ และความสว่างนั้นธำรงไว้ซึ่งความจริงอันเป็นรากฐานหรือไม่
“When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 162.
“เมื่อฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าเป็นพยานว่าข้อใดคือความจริง ความจริงนั้นจะต้องดำรงอยู่เป็นความจริงตลอดไป จะต้องไม่ยอมรับข้อสันนิษฐานในภายหลังใด ๆ ที่ขัดแย้งกับความสว่างที่พระเจ้าได้ทรงประทานไว้ จะมีมนุษย์ลุกขึ้นมาพร้อมกับคำอธิบายพระคัมภีร์ซึ่งสำหรับพวกเขาแล้วเป็นความจริง แต่ซึ่งหาใช่ความจริงไม่ ความจริงสำหรับกาลเวลานี้ พระเจ้าได้ทรงประทานแก่เราให้เป็นรากฐานแห่งความเชื่อของเรา พระองค์เองได้ทรงสั่งสอนเราว่าข้อใดคือความจริง คนหนึ่งจะลุกขึ้นมา และอีกคนหนึ่งอีก พร้อมกับความสว่างใหม่ซึ่งขัดแย้งกับความสว่างที่พระเจ้าได้ทรงประทานภายใต้การสำแดงแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระองค์” Selected Messages, book 1, 162.
Satan has had the book of Revelation as his target of attack from the time John recorded the messages contained therein. Jesus said:
ซาตานได้ถือเอาพระธรรมวิวรณ์เป็นเป้าหมายแห่งการโจมตีนับตั้งแต่เวลาที่ยอห์นได้บันทึกสารซึ่งบรรจุอยู่ในนั้น พระเยซูตรัสว่า:
But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:16, 17.
แต่ตาของท่านทั้งหลายเป็นสุข เพราะได้เห็น; และหูของท่านทั้งหลายก็เป็นสุข เพราะได้ยิน ด้วยเราบอกความจริงแก่ท่านว่า ผู้เผยพระวจนะและคนชอบธรรมเป็นอันมากได้ปรารถนาจะเห็นสิ่งซึ่งท่านทั้งหลายเห็น แต่ก็หาได้เห็นไม่; และจะได้ยินสิ่งซึ่งท่านทั้งหลายได้ยิน แต่ก็หาได้ยินไม่ มัทธิว 13:16, 17
The blessing attached to seeing and hearing is the blessing of understanding the message of the Revelation of Jesus Christ. When John represented those in the “last days” who see and hear the message he fell down to worship the angel Gabriel, who immediately informed John not to do it.
พระพรที่ผูกพันอยู่กับการเห็นและการได้ยินนั้น คือพระพรแห่งการเข้าใจสารแห่งวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ เมื่อยอห์นเป็นตัวแทนของบรรดาผู้ที่อยู่ใน “วาระสุดท้าย” ผู้ซึ่งเห็นและได้ยินสารนั้น เขาก็ทรุดตัวลงนมัสการทูตสวรรค์กาเบรียล ซึ่งในทันใดนั้นได้บอกยอห์นว่าอย่ากระทำเช่นนั้น
And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which showed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God. Revelation 22:8, 9.
และข้าพเจ้า ยอห์น ได้เห็นและได้ยินสิ่งเหล่านี้ และเมื่อข้าพเจ้าได้ยินและได้เห็นแล้ว ข้าพเจ้าก็ทรุดลงเพื่อจะนมัสการที่แทบเท้าของทูตสวรรค์ผู้ได้สำแดงสิ่งเหล่านี้แก่ข้าพเจ้า แล้วท่านจึงกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า อย่ากระทำเช่นนั้นเลย เพราะเราก็เป็นเพื่อนผู้รับใช้ร่วมกับท่าน และร่วมกับพี่น้องของท่านคือพวกผู้เผยพระวจนะ และร่วมกับบรรดาผู้ที่รักษาถ้อยคำแห่งหนังสือเล่มนี้ จงนมัสการพระเจ้า วิวรณ์ 22:8, 9
Gabriel and John are both created beings, who are only to worship the Creator. Many prophets and righteous men, including angels have desired to “see” and “hear” the message of the Midnight Cry when it is repeated at the end of the world.
กาเบรียลและยอห์นต่างก็เป็นสิ่งทรงสร้าง ซึ่งพึงนมัสการแต่พระผู้สร้างเท่านั้น ผู้เผยพระวจนะและคนชอบธรรมจำนวนมาก รวมทั้งเหล่าทูตสวรรค์ ได้ปรารถนาที่จะ “เห็น” และ “ได้ยิน” ข่าวสารแห่งเสียงร้องเที่ยงคืนเมื่อมีการประกาศซ้ำอีกครั้งหนึ่งในวาระสุดท้ายของโลก
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
“พระคริสต์ตรัสว่า ‘ตาของท่านทั้งหลายก็เป็นสุข เพราะได้เห็น; และหูของท่านทั้งหลายก็เป็นสุข เพราะได้ยิน เพราะเราบอกท่านทั้งหลายตามจริงว่า ผู้เผยพระวจนะและคนชอบธรรมเป็นอันมากได้ปรารถนาที่จะเห็นสิ่งซึ่งท่านทั้งหลายเห็นอยู่ แต่ก็ไม่ได้เห็น; และที่จะได้ยินสิ่งซึ่งท่านทั้งหลายได้ยิน แต่ก็ไม่ได้ยิน’ [Matthew 13:16, 17] ตาทั้งหลายที่ได้เห็นสิ่งซึ่งได้เห็นกันในปี 1843 และ 1844 ก็เป็นสุข”
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
“ข่าวสารถูกประทานแล้ว และไม่ควรมีการล่าช้าในการประกาศข่าวสารนั้นซ้ำอีก เพราะหมายสำคัญแห่งกาลเวลากำลังสำเร็จครบถ้วน งานสุดท้ายจะต้องถูกกระทำให้เสร็จ งานอันยิ่งใหญ่จะสำเร็จลงในเวลาอันสั้น อีกไม่นาน ข่าวสารหนึ่งจะถูกประทานตามการทรงกำหนดของพระเจ้า ซึ่งจะขยายขึ้นเป็นเสียงร้องอันดัง แล้วดาเนียลจะยืนอยู่ในส่วนของตน เพื่อให้คำพยานของตน” Manuscript Releases, volume 21, 437.
What righteous men (John) and their fellow servants (angels) desired to see was the final fulfillment of the Midnight Cry at the end of Adventism when the earth would be lightened by God’s glory. That final manifestation of power in the latter rain is brought about by the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.
สิ่งที่คนชอบธรรมทั้งหลาย (ยอห์น) และเพื่อนผู้รับใช้ของเขา (ทูตสวรรค์) ปรารถนาจะเห็น คือความสำเร็จลุล่วงขั้นสุดท้ายของเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนในวาระสุดท้ายของแอ๊ดเวนติสม์ เมื่อแผ่นดินโลกจะสว่างไสวด้วยพระสิริของพระเจ้า การสำแดงฤทธิ์เดชขั้นสุดท้ายนั้นในฝนชุกปลายฤดูเกิดขึ้นโดยการเปิดผนึกของวิวรณ์แห่งพระเยซูคริสต์
Of which salvation the prophets have inquired and searched diligently, who prophesied of the grace that should come unto you: Searching what, or what manner of time the Spirit of Christ which was in them did signify, when it testified beforehand the sufferings of Christ, and the glory that should follow. Unto whom it was revealed, that not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into. Wherefore gird up the loins of your mind, be sober, and hope to the end for the grace that is to be brought unto you at the revelation of Jesus Christ. 1 Peter 1:10–13.
บรรดาผู้เผยพระวจนะได้สืบค้นและค้นคว้าอย่างถี่ถ้วนถึงความรอดนั้น คือผู้ที่ได้พยากรณ์ถึงพระคุณซึ่งจะมาถึงท่านทั้งหลาย โดยได้ค้นหาว่าเป็นเวลาใดหรือมีลักษณะอย่างไร ตามที่พระวิญญาณของพระคริสต์ซึ่งสถิตอยู่ในท่านเหล่านั้นทรงชี้บอกไว้ เมื่อพระองค์ทรงเป็นพยานล่วงหน้าถึงความทุกข์ทรมานของพระคริสต์และพระสิริซึ่งจะตามมาภายหลัง และทรงสำแดงแก่ท่านเหล่านั้นว่า สิ่งที่ท่านปรนนิบัติอยู่นั้นมิใช่เพื่อท่านเอง แต่เพื่อพวกเราทั้งหลาย คือสิ่งซึ่งบัดนี้ได้มีผู้ประกาศแก่ท่านแล้วโดยคนทั้งหลายที่ได้นำข่าวประเสริฐมาประกาศแก่ท่านโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ผู้ทรงถูกส่งลงมาจากสวรรค์ เป็นสิ่งซึ่งแม้ทูตสวรรค์ก็ปรารถนาจะเพ่งดู ด้วยเหตุฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงคาดเอวความคิดของท่านไว้ จงสำรวมตน และจงตั้งความหวังไว้จนถึงที่สุดในพระคุณซึ่งจะทรงนำมาถึงท่านในคราวที่พระเยซูคริสต์จะทรงสำแดงพระองค์ 1 เปโตร 1:10–13
The prophets, righteous men and angels have desired to live in the time when the “grace” or the power of God, is poured out during the final fulfillment of the Midnight Cry. That “grace,” which is God’s creative power is brought to men when the Revelation of Jesus Christ is unsealed. Satan knows that the avenue to convey the creative power of God unto His people is accomplished by the message that is unsealed in the book of Revelation, and it has therefore been his supreme effort to confuse, suppress and cover up the light contained in the book of Revelation. That light is not simply the identification of the man of sin, for that truth has been fully documented by all the Protestant reformers centuries ago.
บรรดาผู้เผยพระวจนะ คนชอบธรรม และทูตสวรรค์ทั้งหลาย ต่างปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ในกาลเวลาเมื่อ “พระคุณ” หรือฤทธิ์เดชของพระเจ้า ถูกหลั่งออกมาในระหว่างความสำเร็จครบถ้วนครั้งสุดท้ายของเสียงร้องเที่ยงคืน “พระคุณ” นั้น ซึ่งเป็นฤทธิ์อำนาจแห่งการทรงสร้างของพระเจ้า ถูกนำมาถึงมนุษย์เมื่อวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ถูกเปิดผนึก ซาตานรู้ว่าช่องทางที่จะถ่ายทอดฤทธิ์อำนาจแห่งการทรงสร้างของพระเจ้าไปสู่ประชากรของพระองค์นั้น สำเร็จขึ้นโดยข่าวสารที่ถูกเปิดผนึกในพระธรรมวิวรณ์ ดังนั้น ความพยายามสูงสุดของมันจึงมุ่งที่จะทำให้ความสว่างที่อยู่ในพระธรรมวิวรณ์สับสน ถูกกดไว้ และถูกปกปิด ความสว่างนั้นมิใช่เพียงการชี้ตัวมนุษย์แห่งบาปเท่านั้น เพราะความจริงนั้นได้รับการบันทึกไว้อย่างครบถ้วนแล้วโดยบรรดานักปฏิรูปโปรเตสแตนต์ทั้งหลายเมื่อหลายศตวรรษก่อน
I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last: I am he that liveth, and was dead; and, behold, I am alive for evermore, Amen; and have the keys of hell and of death. Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:10–19.
ข้าพเจ้าได้อยู่ในพระวิญญาณในวันขององค์พระผู้เป็นเจ้า และได้ยินพระสุรเสียงอันดังอยู่เบื้องหลังข้าพเจ้า ดุจเสียงแตร ตรัสว่า เราเป็นอัลฟาและโอเมกา เป็นเบื้องต้นและเป็นเบื้องปลาย และว่า สิ่งซึ่งเจ้าเห็นนั้น จงเขียนลงในหนังสือ แล้วส่งไปยังคริสตจักรทั้งเจ็ดที่อยู่ในแคว้นเอเชีย คือที่เมืองเอเฟซัส และเมืองสเมอร์นา และเมืองเปอร์กามอส และเมืองธยาทิรา และเมืองซาร์ดิส และเมืองฟีลาเดลเฟีย และเมืองเลาดีเซีย และข้าพเจ้าจึงหันไปดูพระสุรเสียงที่ตรัสกับข้าพเจ้า และเมื่อหันไปแล้ว ข้าพเจ้าเห็นคันประทีปทองคำเจ็ดคัน และในท่ามกลางคันประทีปทั้งเจ็ดนั้น มีผู้หนึ่งละม้ายบุตรมนุษย์ ทรงฉลองพระองค์ยาวถึงพระบาท และทรงคาดพระอุระด้วยสายรัดทองคำ พระเศียรและพระเกศาของพระองค์ขาวดุจขนแกะ ขาวดุจหิมะ และพระเนตรของพระองค์ดุจเปลวเพลิง และพระบาทของพระองค์ละม้ายทองสัมฤทธิ์ขัดเงา ประหนึ่งว่าได้เผาอยู่ในเตา และพระสุรเสียงของพระองค์ดุจเสียงน้ำมากหลาย และในพระหัตถ์ขวาของพระองค์มีดาวเจ็ดดวง และจากพระโอษฐ์ของพระองค์มีพระแสงดาบคมสองคมพุ่งออกมา และพระพักตร์ของพระองค์ก็เป็นดุจดวงอาทิตย์เมื่อส่องเต็มกำลัง และเมื่อข้าพเจ้าเห็นพระองค์ ข้าพเจ้าก็ล้มลงแทบพระบาทของพระองค์ประหนึ่งคนตาย แล้วพระองค์ทรงวางพระหัตถ์ขวาเหนือข้าพเจ้า ตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า อย่ากลัวเลย เราเป็นเบื้องต้นและเป็นเบื้องปลาย เราคือผู้ทรงพระชนม์อยู่ และได้ตายแล้ว และดูเถิด เรามีชีวิตอยู่สืบไปเป็นนิตย์ เอเมน และเราถือลูกกุญแจแห่งแดนผู้ตายและแห่งความตาย จงเขียนสิ่งทั้งหลายซึ่งเจ้าได้เห็นแล้ว และสิ่งทั้งหลายซึ่งเป็นอยู่ในเวลานี้ และสิ่งทั้งหลายซึ่งจะเกิดขึ้นภายหลัง วิวรณ์ 1:10–19
While Adventism upheld the “historicist” methodology they recognized that all the churches of Revelation two and three are repeated in the final church. Unfortunately, at the end of the nineteenth century Satan was already closing Adventism’s eyes to the sacred methodology, the protection of, and the practice of being an essential part of their responsibility as “the depositaries of the great truths of prophecy.” Even as the methodology was being set aside in Adventism, there were still those who applied the sacred methodology. We use the book, Story of the Seer of Patmos as a witness to the fact that applying all the churches to the history of Laodicea is a valid application of prophecy. The following are excerpts from that book that make the point I am referring to.
ขณะที่แอ๊ดเวนติสม์ยึดถือระเบียบวิธีแบบ “ประวัติศาสตร์นิยม” พวกเขาตระหนักว่าคริสตจักรทั้งหมดในวิวรณ์บทที่สองและสามนั้นถูกกล่าวซ้ำอีกในคริสตจักรสุดท้าย น่าเสียดายว่า เมื่อถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่สิบเก้า ซาตานก็กำลังปิดตาของแอ๊ดเวนติสม์ต่อระเบียบวิธีอันศักดิ์สิทธิ์ ทั้งต่อการพิทักษ์รักษาระเบียบวิธีนั้น และต่อการปฏิบัติตามระเบียบวิธีนั้น ซึ่งล้วนเป็นส่วนสำคัญแห่งความรับผิดชอบของพวกเขาในฐานะ “ผู้พิทักษ์รักษาความจริงยิ่งใหญ่แห่งคำพยากรณ์” แม้ในขณะที่ระเบียบวิธีกำลังถูกละทิ้งไปในแอ๊ดเวนติสม์ ก็ยังมีผู้ที่นำระเบียบวิธีอันศักดิ์สิทธิ์นั้นมาใช้ เราใช้หนังสือ Story of the Seer of Patmos เป็นพยานยืนยันความจริงที่ว่า การนำคริสตจักรทั้งหมดมาประยุกต์เข้ากับประวัติศาสตร์ของเลาดีเซียนั้น เป็นการประยุกต์ใช้คำพยากรณ์ที่ถูกต้อง ต่อไปนี้คือข้อความคัดตอนจากหนังสือเล่มนั้นซึ่งชี้ให้เห็นประเด็นที่ข้าพเจ้ากำลังกล่าวถึง.
“It should be remembered that, as the experience of Ephesus, Smyrna, and Pergamos, will be repeated in the last church before the second coming of Christ, so the history of Thyatira will have its counterpart in the last generation.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.
“พึงระลึกไว้ว่า ดังที่ประสบการณ์ของเอเฟซัส สเมอร์นา และเปอร์กามอน จะเกิดซ้ำอีกในคริสตจักรสุดท้ายก่อนการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ ฉันใด ประวัติศาสตร์ของธยาทิราก็จะมีสิ่งที่สอดคล้องกันในคนรุ่นสุดท้ายฉันนั้น” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.
Haskell correctly points out that the experience of the first four churches is repeated, or as he says, “will have its counterpart in the last generation.”
แฮสเคลล์ชี้อย่างถูกต้องว่า ประสบการณ์ของคริสตจักรสี่แห่งแรกจะเกิดขึ้นซ้ำอีก หรือดังที่เขากล่าวว่า “จะมีสิ่งที่สอดคล้องกันในคนรุ่นสุดท้าย”
“He applied the test, but all pointed forward to the year 1843 as the time when the world must welcome its Saviour. The condition of the people at the first advent of Christ was now repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.
“เขาได้ประยุกต์ใช้การทดสอบนั้น แต่ทุกสิ่งล้วนชี้ล่วงหน้าไปยังปี ค.ศ. 1843 ว่าเป็นเวลาที่โลกจะต้องต้อนรับพระผู้ช่วยให้รอดของตน บัดนี้ สภาพของประชาชนในคราวการเสด็จมาครั้งแรกของพระคริสต์ได้เกิดขึ้นซ้ำอีก” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.
Haskell was speaking of William Miller identifying 1843 as the Second Coming of Christ, and identifies that the conditions of the first advent was repeated in the time of the Millerites. Haskell was correct, and Sister White confirms that Miller himself was represented by John the Baptist.
แฮสเคลล์กำลังกล่าวถึงการที่วิลเลียม มิลเลอร์ระบุว่าปี 1843 เป็นเวลาของการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ และชี้ให้เห็นว่าสภาพการณ์แห่งการเสด็จมาครั้งแรกได้เกิดซ้ำขึ้นอีกในสมัยของพวกมิลเลอไรต์ แฮสเคลล์กล่าวถูกต้องแล้ว และซิสเตอร์ไวท์ยืนยันว่ามิลเลอร์เองนั้นเป็นผู้ที่มีโยฮันผู้ให้บัพติศมาเป็นแบบแทนของเขา
“As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229.
“ดังที่ยอห์นผู้ให้บัพติศมาได้ประกาศนำการเสด็จมาครั้งแรกของพระเยซู และได้เตรียมหนทางไว้สำหรับการเสด็จมาของพระองค์ฉันใด วิลเลียม มิลเลอร์ และบรรดาผู้ที่ร่วมกับเขาก็ได้ประกาศการเสด็จมาครั้งที่สองของพระบุตรของพระเจ้าฉันนั้น” Early Writings, 229.
Haskel even identifies that during the history of Pergamos, (the third church representing the compromise of Christianity with idolatry), the history of Sardis, the fifth church was repeated.
ฮัสเคลถึงกับระบุว่า ในช่วงประวัติศาสตร์ของเปอร์กามอส (คริสตจักรที่สามซึ่งเป็นตัวแทนของการประนีประนอมของศาสนาคริสต์กับการบูชารูปเคารพ) ประวัติศาสตร์ของซาร์ดิสซึ่งเป็นคริสตจักรที่ห้า ได้ถูกทำซ้ำขึ้นอีกครั้งหนึ่ง.
“There was a time in the history of Pergamos, when Christianity thought Paganism was dead; but in reality, the religion which was apparently vanquished, had conquered. Paganism baptized, stepped into the church. In the days of Sardis this history was repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.
“มีช่วงเวลาหนึ่งในประวัติศาสตร์ของ Pergamos เมื่อศาสนาคริสต์คิดว่าลัทธินอกศาสนาได้ตายไปแล้ว; แต่ในความเป็นจริง ศาสนาซึ่งดูประหนึ่งว่าพ่ายแพ้นั้น กลับเป็นฝ่ายมีชัย ลัทธินอกศาสนาเมื่อได้รับบัพติศมาแล้ว ก็ได้ก้าวเข้าสู่คริสตจักร ในสมัยของ Sardis ประวัติศาสตร์นี้ได้เกิดซ้ำขึ้นอีก” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.
Sardis was the church of the Reformation that woke up and protested against the satanic fallacies of the papacy, but before their work was finished, they had already began returning to Rome. They thought as did the church of Pergamos that papalism was dead, but in reality, it was still living. Haskell also identifies that upon the remnant church shines “the accumulated rays of all past ages.”
ซาร์ดีสเป็นคริสตจักรแห่งยุคการปฏิรูปที่ตื่นขึ้นและลุกขึ้นประท้วงต่อต้านความหลอกลวงอันเป็นของซาตานแห่งสันตะสำนัก แต่ก่อนที่งานของพวกเขาจะเสร็จสิ้น พวกเขาก็ได้เริ่มหวนกลับไปสู่กรุงโรมแล้ว พวกเขาคิดเช่นเดียวกับคริสตจักรแห่งเปอร์กามัสว่าอำนาจสันตะปาปาได้ตายไปแล้ว แต่ในความเป็นจริง มันยังคงมีชีวิตอยู่ แฮสเคลล์ยังชี้ด้วยว่าเหนือคริสตจักรส่วนที่เหลืออยู่นั้นได้ส่องฉายอยู่ซึ่ง “รัศมีที่สั่งสมมาจากทุกยุคสมัยในอดีต”
“Upon this last church—the remnant,—shine the accumulated rays of all past ages.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.
“เหนือคริสตจักรสุดท้ายนี้—คือคริสตจักรส่วนที่เหลืออยู่—รัศมีอันสั่งสมจากทุกยุคสมัยที่ผ่านมาได้ส่องฉายลงมา” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.
I am not suggesting that Haskell recognized that the progressive history represented by the seven churches, was also fulfilled in the history of ancient Israel, but he certainly upholds that truth when he writes that “the accumulated rays of all past ages” “shine” upon “the last church.” Ancient Israel is included in the “rays of” “past ages.” And though he upholds the principles necessary to recognize the symbolism of the seven churches in ancient Israel’s history, I am uncertain how deeply he recognized the parallels represented in those symbols. I am also certain he did not recognize an even more important aspect of the histories represented by the seven churches, an aspect we are leading to.
ข้าพเจ้ามิได้กำลังเสนอว่า Haskell ตระหนักว่าประวัติศาสตร์แบบก้าวหน้าซึ่งเป็นตัวแทนโดยคริสตจักรทั้งเจ็ดนั้น ได้สำเร็จเป็นจริงด้วยในประวัติศาสตร์ของอิสราเอลโบราณด้วย แต่เมื่อเขาเขียนว่า “ลำแสงที่สะสมจากทุกยุคสมัยที่ผ่านมา” “ส่อง” มายัง “คริสตจักรสุดท้าย” เขาก็ย่อมยืนยันความจริงข้อนั้นอย่างแน่นอน อิสราเอลโบราณถูกรวมอยู่ใน “ลำแสงแห่ง” “ยุคสมัยที่ผ่านมา” ด้วย และแม้ว่าเขาจะยึดถือหลักการที่จำเป็นต่อการตระหนักถึงสัญลักษณ์ของคริสตจักรทั้งเจ็ดในประวัติศาสตร์ของอิสราเอลโบราณ ข้าพเจ้าก็ไม่แน่ใจว่าเขาตระหนักอย่างลึกซึ้งเพียงใดถึงความสอดคล้องคู่ขนานที่ปรากฏอยู่ในสัญลักษณ์เหล่านั้น อีกทั้งข้าพเจ้ายังแน่ใจด้วยว่าเขามิได้ตระหนักถึงอีกแง่มุมหนึ่งซึ่งสำคัญยิ่งกว่าของบรรดาประวัติศาสตร์ที่เป็นตัวแทนโดยคริสตจักรทั้งเจ็ด อันเป็นแง่มุมที่เรากำลังจะนำไปสู่ต่อไป।
We will address this truth in our next article.
เราจะกล่าวถึงความจริงข้อนี้ในบทความถัดไปของเรา