And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
และในกาลเวลานั้น จะมีหลายคนลุกขึ้นต่อสู้กับกษัตริย์แห่งทิศใต้ อีกทั้งพวกคนอันธพาลในท่ามกลางชนชาติของท่านจะยกตนขึ้นเพื่อสถาปนานิมิตนั้นให้มั่นคง แต่เขาทั้งหลายจะล้มลง ดาเนียล 11:14
The correct identification of the power in the last days that is represented as Modern Rome, and therefore the power that “establishes the vision” is essential and salvational. It represents an element of the final testing process of the one hundred and forty-four thousand. The word “vision” in the verse is the same Hebrew word which Solomon chose when he identified why God’s people perish.
การระบุอำนาจในยุคสุดท้ายซึ่งถูกนำเสนอว่าเป็นโรมสมัยใหม่ได้อย่างถูกต้อง และด้วยเหตุนั้นจึงเป็นอำนาจที่ “สถาปนานิมิต” นั้น เป็นสิ่งจำเป็นและเกี่ยวข้องกับความรอดโดยตรง เรื่องนี้เป็นองค์ประกอบหนึ่งของกระบวนการทดสอบครั้งสุดท้ายของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน คำว่า “นิมิต” ในข้อนี้เป็นคำภาษาฮีบรูคำเดียวกันกับที่ซาโลมอนเลือกใช้เมื่อท่านระบุว่าเหตุใดประชากรของพระเจ้าจึงพินาศ
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
เมื่อปราศจากนิมิต ประชาชนก็พินาศ; แต่ผู้ที่รักษาธรรมบัญญัติก็เป็นสุข สุภาษิต 29:18
All the prophets are speaking more directly concerning the last days than any other period of sacred history, and Solomon’s warning about the need of possessing the “vision” is a life-or-death proposition. Truth always divides and produces two classes of worshippers, In the verse there is a class that perishes and a class that happily keeps the law. It should be noted however, that Solomon’s counsel is placed in the context of a controversy over “truth.” It is also in the context of the parable of the ten virgins, for the parable of the ten virgins is a primary illustration of the experience of God’s people in the last days.
บรรดาผู้เผยพระวจนะทั้งสิ้นกำลังกล่าวโดยตรงเกี่ยวกับยุคสุดท้ายมากกว่าช่วงเวลาอื่นใดในประวัติศาสตร์อันศักดิ์สิทธิ์ และคำเตือนของซาโลมอนเกี่ยวกับความจำเป็นที่จะต้องมี “นิมิต” นั้นเป็นเรื่องของความเป็นความตาย ความจริงย่อมแบ่งแยกและก่อให้เกิดผู้นมัสการอยู่สองจำพวกเสมอ ในข้อนั้นมีคนจำพวกหนึ่งที่พินาศ และมีอีกจำพวกหนึ่งที่รักษาธรรมบัญญัติไว้อย่างชื่นชมยินดี อย่างไรก็ดี พึงสังเกตว่า คำแนะนำของซาโลมอนถูกวางไว้ในบริบทของการโต้แย้งเกี่ยวกับ “ความจริง” อีกทั้งยังอยู่ในบริบทของอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนด้วย เพราะอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนนั้นเป็นภาพประกอบสำคัญยิ่งของประสบการณ์ของประชากรของพระเจ้าในยุคสุดท้าย.
A fool uttereth all his mind: but a wise man keepeth it in till afterwards. If a ruler hearken to lies, all his servants are wicked. The poor and the deceitful man meet together: the Lord lighteneth both their eyes. The king that faithfully judgeth the poor, his throne shall be established forever. The rod and reproof give wisdom: but a child left to himself bringeth his mother to shame. When the wicked are multiplied, transgression increaseth: but the righteous shall see their fall. Correct thy son, and he shall give thee rest; yea, he shall give delight unto thy soul. Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:11–18.
คนโง่ย่อมพรั่งพรูความคิดทั้งสิ้นของตนออกมา แต่คนมีปัญญาย่อมยับยั้งไว้จนภายหลัง หากผู้ครอบครองเอียงหูฟังคำมุสา บรรดาผู้รับใช้ของเขาก็ล้วนเป็นคนชั่ว คนยากจนกับคนคดโกงได้พบกัน พระยาห์เวห์ทรงให้ตาของทั้งสองมีแสงสว่าง กษัตริย์ผู้พิพากษาคนยากจนด้วยความซื่อสัตย์ บัลลังก์ของพระองค์จะดำรงมั่นเป็นนิตย์ ไม้เรียวและคำตักเตือนให้ปัญญา แต่เด็กที่ปล่อยไว้ตามใจตนย่อมนำความอับอายมาสู่มารดาของตน เมื่อคนชั่วทวีมากขึ้น การล่วงละเมิดก็เพิ่มพูนขึ้น แต่คนชอบธรรมจะได้เห็นความพินาศของพวกเขา จงตีสอนบุตรของเจ้า แล้วเขาจะให้ความสงบแก่เจ้า เออ เขาจะนำความชื่นบานมาสู่วิญญาณของเจ้า ที่ใดไม่มีนิมิต ประชาชนก็พินาศ แต่ผู้ที่รักษาธรรมบัญญัติก็เป็นสุข สุภาษิต 29:11–18
It is not my intent to point a finger at those that may hold to a different understanding of Modern Rome than I do. My intent is to illustrate that Solomon is addressing two classes of worshippers, which he identifies as a “wise man” and a “fool.” The “fool” is also identified as the “wicked.” The wise and foolish virgins of the parable are also identified in the prophetic line of Daniel chapter twelve as the wise and the wicked.
ข้าพเจ้ามิได้มีเจตนาจะชี้นิ้วกล่าวโทษผู้ที่อาจยึดถือความเข้าใจเกี่ยวกับกรุงโรมสมัยใหม่แตกต่างไปจากข้าพเจ้า เจตนาของข้าพเจ้าคือเพื่อแสดงให้เห็นว่า ซาโลมอนกำลังกล่าวถึงผู้นมัสการอยู่สองจำพวก ซึ่งท่านระบุว่าเป็น “คนมีปัญญา” และ “คนโง่” ส่วน “คนโง่” นั้นยังถูกระบุด้วยว่าเป็น “คนอธรรม” ด้วย หญิงพรหมจารีที่มีปัญญาและหญิงพรหมจารีที่โง่เขลาในคำอุปมาก็ได้รับการระบุเช่นเดียวกันในแนวคำพยากรณ์ของดาเนียลบทที่สิบสองว่าเป็นคนมีปัญญาและคนอธรรม
Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.
หลายคนจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ และทำให้ขาวสะอาด และถูกทดลอง; แต่คนอธรรมจะกระทำความอธรรมต่อไป: และจะไม่มีผู้ใดในพวกคนอธรรมเข้าใจ; แต่บรรดาผู้มีปัญญาจะเข้าใจ ดาเนียล 12:10
Solomon and Daniel agree with one another, for all the prophetic testimony aligns in the last days. The wise understand the “increase of knowledge.”
ซาโลมอนและดาเนียลสอดคล้องต้องกัน เพราะคำพยานเชิงพยากรณ์ทั้งสิ้นย่อมประสานกันในวาระสุดท้าย บรรดาผู้มีปัญญาเข้าใจถึง “ความรู้ที่ทวีขึ้น”
And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:3, 4.
และบรรดาผู้มีปัญญาจะเปล่งประกายดุจความสุกใสแห่งท้องฟ้า และบรรดาผู้ที่นำคนเป็นอันมากให้เข้าสู่ความชอบธรรมจะเปล่งประกายดุจดวงดาวตลอดไปเป็นนิตย์ แต่เจ้าล่ะ โอ ดาเนียล จงปิดถ้อยคำเหล่านี้ไว้ และผนึกหนังสือนี้ไว้จนถึงวาระสุดปลาย หลายคนจะวิ่งไปวิ่งมา และความรู้จะทวีขึ้น ดาเนียล 12:3, 4
Verse ten identifies the three-step testing process that sifts the virgins, who are called to be among the one hundred and forty-four thousand. In both cases the sifting and testing process is based upon whether the virgins understand the increase of knowledge (the vision) that was unsealed at the time of the end in 1989.
ข้อสิบระบุถึงกระบวนการทดสอบสามขั้นซึ่งร่อนแยกหญิงพรหมจารีทั้งหลาย ผู้ซึ่งถูกทรงเรียกให้เป็นส่วนหนึ่งของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ในทั้งสองกรณี กระบวนการร่อนแยกและการทดสอบนั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานของว่าหญิงพรหมจารีเหล่านั้นเข้าใจการเพิ่มพูนของความรู้ (นิมิต) ซึ่งถูกเปิดผนึกออก ณ วาระแห่งอวสานในปี 1989 หรือไม่
“The time of the end” in the last days was 1989, when verses forty through forty-five of Daniel eleven were unsealed. It was then established that the subject of the verses was the final rise and fall of the king of the north. It was then established that the king of the north in the verses is the papal power of the last days. Inspiration never uses the expression “Modern Rome.” The expression was invented by me, to represent the papal power of the last days, for prophetically “modern” represents the last days. Ellen White never used the expression “Modern Rome.”
“เวลาแห่งอวสาน” ในวาระสุดท้ายคือปี 1989 เมื่อข้อที่สี่สิบถึงข้อที่สี่สิบห้าแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ดถูกเปิดผนึก เมื่อนั้นจึงได้มีการสถาปนาไว้ว่าประเด็นของข้อพระคัมภีร์เหล่านั้นคือการผงาดขึ้นครั้งสุดท้ายและการล่มสลายของกษัตริย์ฝ่ายเหนือ เมื่อนั้นจึงได้มีการสถาปนาไว้ว่ากษัตริย์ฝ่ายเหนือในข้อพระคัมภีร์เหล่านั้นคืออำนาจของสันตะปาปาในวาระสุดท้าย พระวิญญาณแห่งการดลใจไม่เคยใช้สำนวนว่า “Modern Rome” สำนวนนี้เป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าบัญญัติขึ้น เพื่อใช้แทนอำนาจของสันตะปาปาในวาระสุดท้าย เพราะในเชิงคำพยากรณ์ “modern” เป็นตัวแทนของวาระสุดท้าย Ellen White ไม่เคยใช้สำนวน “Modern Rome” เช่นกัน
There are incorrect views of who the king of the north represents in the last six verses of Daniel eleven, but there is only one correct understanding. The understanding that the king of the north in the verses is the papal power was derived from many prophetic witnesses. Verse forty begins by identifying the papacy receiving a deadly wound in 1798, then verses forty-one through forty-three identify the dynamics involved with the healing of the deadly wound. Verse forty-four describes the message that enrages the papacy and leads into verse forty-five when the papal power comes to its final and complete end. The vision that was unsealed in 1989, is the vision of the final rise and fall of the papal power in the last days. That vision is the increase of knowledge that produces and manifests two classes of worshippers, based upon their acceptance or rejection of the knowledge located in those verses.
มีความเข้าใจที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับผู้ซึ่งกษัตริย์ฝ่ายเหนือนั้นเป็นตัวแทนในหกข้อสุดท้ายของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด แต่มีความเข้าใจที่ถูกต้องอยู่เพียงประการเดียวเท่านั้น ความเข้าใจที่ว่ากษัตริย์ฝ่ายเหนือในข้อพระคัมภีร์เหล่านั้นคืออำนาจของสันตะปาปา ได้มาจากพยานหลักฐานเชิงพยากรณ์มากมาย ข้อที่สี่สิบนั้นเริ่มต้นด้วยการชี้ให้เห็นว่าสันตะปาปาได้รับบาดแผลถึงตายในปี ค.ศ. 1798 จากนั้นข้อที่สี่สิบเอ็ดถึงข้อที่สี่สิบสามจึงระบุพลวัตต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการรักษาบาดแผลถึงตายนั้นให้หาย ข้อที่สี่สิบสี่พรรณนาถึงข่าวสารที่ทำให้สันตะปาปาเดือดดาล และนำไปสู่ข้อที่สี่สิบห้า เมื่ออำนาจของสันตะปาปามาถึงจุดจบขั้นสุดท้ายและสมบูรณ์ของตน นิมิตซึ่งถูกคลี่ออกในปี ค.ศ. 1989 คือ นิมิตแห่งการขึ้นสู่อำนาจครั้งสุดท้ายและการล่มสลายของอำนาจสันตะปาปาในยุคสุดท้าย นิมิตนั้นคือความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้นซึ่งก่อให้เกิดและสำแดงผู้นมัสการออกเป็นสองจำพวก โดยตั้งอยู่บนพื้นฐานของการยอมรับหรือการปฏิเสธความรู้ที่อยู่ในข้อพระคัมภีร์เหล่านั้น
According to the very same chapter where the increase of knowledge was unsealed in 1989, the “robbers of thy people,” who “exalt themselves” and ultimately “fall” are the symbol that establishes the “vision.” In the final sifting, the first testing question is who is represented as the “robbers of thy people,” for they are the prophetic symbol that establishes the “vision.” Are the robbers the papal power or are they the United States?
ตามบทเดียวกันนั้นเองที่การเพิ่มพูนแห่งความรู้ถูกเปิดผนึกในปี 1989 “พวกโจรในชนชาติของเจ้า” ผู้ซึ่ง “ยกตัวขึ้น” และในที่สุด “ล้มลง” คือสัญลักษณ์ที่สถาปนา “นิมิต” ในการร่อนครั้งสุดท้าย คำถามทดสอบข้อแรกคือ ผู้ใดถูกแทนด้วย “พวกโจรในชนชาติของเจ้า” เพราะพวกเขาคือสัญลักษณ์เชิงพยากรณ์ที่สถาปนา “นิมิต” พวกโจรนั้นคืออำนาจสันตะปาปา หรือคือสหรัฐอเมริกา?
The books of Daniel and Revelation are the same book, representing two witnesses of the same line of prophecy. Daniel is the beginning and Revelation is the ending, and together they represent two witnesses of the truth that is unsealed at the time of the end in 1989.
หนังสือดาเนียลและวิวรณ์เป็นหนังสือเล่มเดียวกัน โดยเป็นพยานสองปากของแนวคำพยากรณ์เดียวกัน ดาเนียลคือจุดเริ่มต้น และวิวรณ์คือจุดจบ และเมื่อรวมกันแล้ว ทั้งสองเป็นพยานสองปากแห่งความจริงซึ่งถูกเปิดผนึกในวาระสุดท้ายในปี 1989
Daniel describes the purification process that was produced when the Lion of the tribe of Judah unsealed verses forty to forty-five in 1989. At that time a testing process began to determine and manifest who would be the “priests” that make up the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand in the last days. Hosea contributes that those who reject the increase of knowledge of the last days will not become one of the priests who make up the one hundred and forty-four thousand.
ดาเนียลพรรณนาถึงกระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ทรงเปิดผนึกข้อสี่สิบถึงสี่สิบห้าในปี 1989 ในเวลานั้น กระบวนการทดสอบได้เริ่มต้นขึ้นเพื่อกำหนดและสำแดงว่าใครบ้างที่จะเป็น “ปุโรหิต” ผู้ประกอบขึ้นเป็นประชากรแห่งพันธสัญญา ซึ่งคือหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนในวาระสุดท้าย โฮเชยากล่าวเพิ่มเติมว่า บรรดาผู้ที่ปฏิเสธความรู้ที่ทวีขึ้นแห่งวาระสุดท้ายจะไม่กลายเป็นคนหนึ่งในปุโรหิตซึ่งประกอบขึ้นเป็นหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนนั้น
My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.
ประชากรของเราถูกทำลายเพราะขาดความรู้ เพราะเจ้าได้ปฏิเสธความรู้ เราก็จะปฏิเสธเจ้าเช่นกัน เพื่อเจ้าจะมิได้เป็นปุโรหิตสำหรับเรา เพราะเจ้าได้ลืมธรรมบัญญัติแห่งพระเจ้าของเจ้า เราก็จะลืมบุตรหลานของเจ้าเช่นกัน โฮเชยา 4:6
The book of Revelation identifies that the knowledge that is unsealed and rejected by one class accomplishes their rejection just before probation closes.
พระธรรมวิวรณ์ระบุว่าความรู้ซึ่งถูกเปิดผนึกออกและถูกปฏิเสธโดยชนจำพวกหนึ่งนั้น เป็นเหตุให้การปฏิเสธพวกเขาสำเร็จลงในช่วงก่อนที่เวลาทดลองจะสิ้นสุดลงไม่นานนัก
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
และท่านกล่าวแก่ข้าพเจ้าว่า อย่าผนึกถ้อยคำแห่งคำพยากรณ์ในหนังสือนี้ไว้เลย เพราะวาระนั้นใกล้เข้ามาแล้ว ผู้ใดที่อธรรม ก็จงให้อธรรมต่อไป และผู้ใดที่โสมม ก็จงให้โสมมต่อไป และผู้ใดที่ชอบธรรม ก็จงให้ชอบธรรมต่อไป และผู้ใดที่บริสุทธิ์ ก็จงให้บริสุทธิ์ต่อไป วิวรณ์ 22:10, 11
The Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, and together the Millerites and the one hundred and forty-four thousand represent the beginning and ending of the message and work of the three angels of Revelation chapter fourteen. The parallel histories identify the events connected with the close of probation. The work of both histories has been typified by Elijah and John the Baptist.
ประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์เป็นภาพประกอบของประวัติศาสตร์ของชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และเมื่อพิจารณาร่วมกันแล้ว ขบวนการมิลเลอไรต์กับชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเป็นตัวแทนของการเริ่มต้นและการสิ้นสุดของข่าวสารและพระราชกิจของทูตสวรรค์สามองค์ในวิวรณ์บทที่สิบสี่ ประวัติศาสตร์ที่ขนานกันนี้ชี้ให้เห็นเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวเนื่องกับการปิดแห่งเวลาการทดลอง งานของทั้งสองประวัติศาสตร์นี้ได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าโดยเอลียาห์และยอห์นผู้ให้บัพติศมา
“With trembling, William Miller began to unfold to the people the mysteries of the kingdom of God, carrying his hearers down through the prophecies to the second advent of Christ. With every effort he gained strength. As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229, 230.
“ด้วยความสั่นสะท้าน วิลเลียม มิลเลอร์เริ่มคลี่คลายความลี้ลับแห่งอาณาจักรของพระเจ้าแก่ประชาชน โดยนำผู้ฟังของเขาผ่านคำพยากรณ์ทั้งหลายไปจนถึงการเสด็จมาครั้งที่สองของพระคริสต์ ทุกความพยายามที่เขากระทำทำให้เขามีกำลังเพิ่มขึ้น ดังที่ยอห์นผู้ให้บัพติศมาได้ประกาศล่วงหน้าถึงการเสด็จมาครั้งแรกของพระเยซูและได้เตรียมทางสำหรับการเสด็จมาของพระองค์ฉันใด วิลเลียม มิลเลอร์และบรรดาผู้ที่ร่วมกับเขาก็ได้ประกาศการเสด็จมาครั้งที่สองของพระบุตรของพระเจ้าฉันนั้น” Early Writings, 229, 230.
The Millerite message identified the “events” connected with the close of probation, as represented by both Elijah and John the Baptist.
ข่าวสารของมิลเลอไรต์ได้ระบุ “เหตุการณ์ต่าง ๆ” ที่เกี่ยวเนื่องกับการสิ้นสุดแห่งเวลาทดลองพระคุณ ดังที่เป็นภาพแทนโดยทั้งเอลียาห์และยอห์นผู้ให้บัพติศมา
“It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.
“จำเป็นที่มนุษย์ทั้งหลายจะต้องถูกปลุกให้ตื่นขึ้นถึงภัยอันตรายของตน; ที่พวกเขาจะต้องถูกเร้าให้เตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์อันเคร่งขรึมซึ่งเกี่ยวเนื่องกับการสิ้นสุดแห่งช่วงเวลาแห่งพระคุณ” The Great Controversy, 310.
In 1989, with the collapse of the Soviet Union the portion of the book of Daniel that related to the last days was unsealed and a testing process began. The test was based upon the ability or inability of God’s people to understand or reject the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel chapter eleven; verses that lead to the first verse of chapter twelve, which identifies the “close of probation.” The message of the “events connected with the close of probation” was then unsealed, and the work of those who were the candidates to be the “priests” of the one hundred and forty-four thousand began. Their work was to “understand” and proclaim the message represented in the passage. The message and the work of the one hundred and forty-four thousand, was to present the unsealed message in order to rouse men “to prepare for the solemn events connected with the close of probation.”
ในปี ค.ศ. 1989 เมื่อสหภาพโซเวียตล่มสลาย ส่วนของพระธรรมดาเนียลที่เกี่ยวข้องกับวาระสุดท้ายก็ถูกเปิดผนึก และกระบวนการทดสอบก็ได้เริ่มขึ้น การทดสอบนั้นตั้งอยู่บนความสามารถหรือความไม่สามารถของประชากรของพระเจ้าในการเข้าใจหรือปฏิเสธความรู้ที่เพิ่มขึ้น ซึ่งถูกแทนไว้ในหกข้อสุดท้ายของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด—ข้อพระคัมภีร์ซึ่งนำไปสู่ข้อแรกของบทที่สิบสอง อันระบุถึง “การสิ้นสุดแห่งระยะเวลาแห่งพระกรุณา” จากนั้น ข่าวสารเรื่อง “เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวเนื่องกับการสิ้นสุดแห่งระยะเวลาแห่งพระกรุณา” ก็ถูกเปิดผนึก และงานของบรรดาผู้ซึ่งเป็นผู้สมัครที่จะเป็น “ปุโรหิต” ของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันก็ได้เริ่มขึ้น งานของพวกเขาคือการ “เข้าใจ” และประกาศข่าวสารที่ถูกแทนไว้ในข้อความตอนนั้น ข่าวสารและงานของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันนั้น คือการนำเสนอข่าวสารที่ถูกเปิดผนึกเพื่อปลุกเร้ามนุษย์ให้ “เตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์อันเคร่งขรึมที่เกี่ยวเนื่องกับการสิ้นสุดแห่งระยะเวลาแห่งพระกรุณา”
“Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.” Prophets and Kings, 715, 716.
“วันนี้ ในวิญญาณและฤทธิ์เดชของเอลียาห์และของยอห์นผู้ให้บัพติศมา ผู้สื่อสารซึ่งพระเจ้าทรงแต่งตั้งกำลังเรียกความสนใจของโลกซึ่งมุ่งหน้าไปสู่การพิพากษา ให้หันมาสู่เหตุการณ์อันเคร่งขรึมที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า อันเกี่ยวเนื่องกับช่วงชั่วโมงสุดท้ายแห่งพระคุณทดลองและการปรากฏของพระเยซูคริสต์ในฐานะกษัตริย์เหนือกษัตริย์ทั้งหลายและองค์พระผู้เป็นเจ้าเหนือเจ้านายทั้งหลาย ในไม่ช้า มนุษย์ทุกคนจะต้องถูกพิพากษาตามการกระทำที่ได้ทำไว้ในกาย เวลาการพิพากษาของพระเจ้าได้มาถึงแล้ว และเหนือสมาชิกทั้งหลายแห่งคริสตจักรของพระองค์บนแผ่นดินโลกนี้ วางอยู่ซึ่งความรับผิดชอบอันเคร่งขรึมในการให้คำเตือนแก่ผู้ที่กำลังยืนอยู่ประหนึ่ง ณ ริมเหวแห่งความพินาศนิรันดร์นั่นเอง แก่มนุษย์ทุกคนทั่วพิภพผู้ซึ่งจะใส่ใจรับฟัง จะต้องทำให้หลักการทั้งหลายที่เป็นประเด็นอยู่ในมหาการขัดแย้งซึ่งกำลังดำเนินอยู่นั้นกระจ่างชัด หลักการทั้งหลายซึ่งชะตากรรมของมวลมนุษย์ทั้งสิ้นแขวนอยู่กับหลักการเหล่านั้น” Prophets and Kings, 715, 716.
The history of John the Baptist and Christ, as well as the history of the Millerites illustrates the message and work of the one hundred and forty-four thousand. Both John and Christ understood their message as representing the close of probation.
ประวัติของยอห์นผู้ให้รับบัพติศมาและพระคริสต์ ตลอดจนประวัติของพวกมิลเลอไรต์ แสดงให้เห็นถึงข่าวสารและงานของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ทั้งยอห์นและพระคริสต์ต่างเข้าใจข่าวสารของตนว่าเป็นตัวแทนของการสิ้นสุดแห่งเวลาการทดลองแห่งพระคุณ
But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.
แต่เมื่อท่านเห็นพวกฟาริสีและสะดูสีหลายคนมาที่พิธีบัพติศมาของท่าน ท่านจึงกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า โอ ชั่วชาติแห่งงูพิษ ใครได้เตือนท่านทั้งหลายให้หนีจากพระพิโรธที่จะมาถึงนั้น? มัทธิว 3:7
Christ represented the destruction of Jerusalem, the same destruction which John had warned the quibbling Jews as approaching. Jesus employed the destruction as a symbol of the “wrath” that begins when He, as Michael, stands up in Daniel chapter twelve, verse one.
พระคริสต์ทรงนำเสนอการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นการทำลายเดียวกันนั้นที่ยอห์นได้เตือนพวกยิวผู้ชอบโต้แย้งว่ากำลังใกล้เข้ามา พระเยซูทรงใช้การทำลายนั้นเป็นสัญลักษณ์ของ “พระพิโรธ” ซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อพระองค์ในฐานะมีคาเอลทรงลุกขึ้นตามที่กล่าวไว้ในพระธรรมดาเนียล บทที่สิบสอง ข้อหนึ่ง
“Christ saw in Jerusalem a symbol of the world hardened in unbelief and rebellion, and hastening on to meet the retributive judgments of God. The woes of a fallen race, pressing upon His soul, forced from His lips that exceeding bitter cry. He saw the record of sin traced in human misery, tears, and blood; His heart was moved with infinite pity for the afflicted and suffering ones of earth; He yearned to relieve them all. But even His hand might not turn back the tide of human woe; few would seek their only Source of help. He was willing to pour out His soul unto death, to bring salvation within their reach; but few would come to Him that they might have life.
“พระคริสต์ทอดพระเนตรเห็นในกรุงเยรูซาเล็มเป็นสัญลักษณ์ของโลกซึ่งแข็งกระด้างอยู่ในความไม่เชื่อและการกบฏ และกำลังรีบรุดหน้าไปเพื่อเผชิญกับการพิพากษาตอบสนองของพระเจ้า ความวิบัติทั้งหลายของเผ่าพันธุ์ที่ล้มลงแล้ว ซึ่งกดทับอยู่เหนือดวงพระทัยของพระองค์ บีบคั้นให้เสียงร้องอันขมขื่นยิ่งนั้นหลั่งออกจากพระโอษฐ์ของพระองค์ พระองค์ทรงเห็นบันทึกแห่งบาปที่ถูกจารึกไว้ในความทุกข์เข็ญ น้ำตา และโลหิตของมนุษย์ ดวงพระทัยของพระองค์ทรงสะเทือนด้วยพระกรุณาอันหาประมาณมิได้ต่อบรรดาผู้ที่ถูกความทุกข์โศกและความทรมานบนแผ่นดินโลก พระองค์ทรงปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะบรรเทาพวกเขาทั้งสิ้น แต่แม้พระหัตถ์ของพระองค์ก็มิอาจหันกระแสแห่งความทุกข์ยากของมนุษย์ให้ย้อนกลับได้ มีเพียงน้อยคนที่จะเสาะหาพระองค์ผู้ทรงเป็นแหล่งความช่วยเหลือเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขา พระองค์ทรงยินดีที่จะทรงเทชีวิตของพระองค์ออกจนถึงความตาย เพื่อนำความรอดมาไว้ในวิสัยที่พวกเขาจะเอื้อมถึงได้ แต่มีเพียงน้อยคนที่จะมาหาพระองค์เพื่อพวกเขาจะมีชีวิต”
“The Majesty of heaven in tears! the Son of the infinite God troubled in spirit, bowed down with anguish! The scene filled all heaven with wonder. That scene reveals to us the exceeding sinfulness of sin; it shows how hard a task it is, even for Infinite Power, to save the guilty from the consequences of transgressing the law of God. Jesus, looking down to the last generation, saw the world involved in a deception similar to that which caused the destruction of Jerusalem. The great sin of the Jews was their rejection of Christ; the great sin of the Christian world would be their rejection of the law of God, the foundation of His government in heaven and earth. The precepts of Jehovah would be despised and set at nought. Millions in bondage to sin, slaves of Satan, doomed to suffer the second death, would refuse to listen to the words of truth in their day of visitation. Terrible blindness! strange infatuation!” The Great Controversy, 22.
“องค์พระผู้ทรงพระสิริแห่งสวรรค์หลั่งพระเนตรด้วยน้ำตา! พระบุตรแห่งพระเจ้าผู้ทรงอนันต์ทรงทุกข์ระทมในพระวิญญาณ ทรงก้มลงด้วยความปวดร้าว! ภาพเหตุการณ์นั้นทำให้สวรรค์ทั้งสิ้นพิศวงยิ่งนัก ภาพเหตุการณ์นั้นเผยให้เราเห็นถึงความบาปอย่างยิ่งของบาป มันแสดงให้เห็นว่าการช่วยผู้มีความผิดให้พ้นจากผลแห่งการล่วงละเมิดพระบัญญัติของพระเจ้านั้น เป็นภารกิจที่ยากเพียงใด แม้สำหรับฤทธานุภาพอันไม่มีที่สิ้นสุด พระเยซูทอดพระเนตรลงมายังชนรุ่นสุดท้าย และทรงเห็นโลกตกอยู่ในการล่อลวงที่คล้ายคลึงกับซึ่งเป็นเหตุให้กรุงเยรูซาเล็มถูกทำลาย บาปใหญ่หลวงของพวกยิวคือการปฏิเสธพระคริสต์ ส่วนบาปใหญ่หลวงของโลกคริสเตียนจะเป็นการปฏิเสธพระบัญญัติของพระเจ้า อันเป็นรากฐานแห่งการปกครองของพระองค์ในสวรรค์และบนแผ่นดินโลก พระบัญญัติทั้งหลายของพระยาห์เวห์จะถูกดูหมิ่นและถูกถือเสมือนไร้ค่า ผู้คนนับล้านซึ่งอยู่ในพันธนาการของบาป เป็นทาสของซาตาน ถูกกำหนดให้ทนทุกข์กับความตายครั้งที่สอง จะปฏิเสธไม่ยอมฟังถ้อยคำแห่งความจริงในวันแห่งการเยี่ยมเยียนของตน ความมืดบอดอันน่าสะพรึงกลัว! ความหลงใหลอันประหลาดยิ่ง!” The Great Controversy, 22.
The warning message proclaimed by John the Baptist and also by Christ was the same warning message, just as the warning message of the Millerites was the same message identifying the events connected with the close of probation as the one hundred and forty-four thousand will proclaim. Three witnesses; John the Baptist, Christ and the Millerites testifying that the work and message of the one hundred and forty-four thousand is a life-or-death testing process accomplished by the increase of knowledge that was unsealed in 1989. The message unsealed at that time is the last day vision that must be understood by the wise if they are to be the “priests” that make up the one hundred and forty-four thousand. If those candidates do not understand that vision, they are identified as wicked, or as fools, and they perish. They and their children are rejected in agreement with their rejection of the vision that is the increase of knowledge.
ข่าวสารแห่งคำเตือนที่ยอห์นผู้ให้บัพติศมาประกาศ และที่พระคริสต์ทรงประกาศด้วยนั้น เป็นข่าวสารแห่งคำเตือนเดียวกัน เช่นเดียวกับที่ข่าวสารแห่งคำเตือนของพวกมิลเลอไรต์เป็นข่าวสารเดียวกันซึ่งชี้ระบุเหตุการณ์ที่เกี่ยวเนื่องกับการสิ้นสุดแห่งระยะเวลาการทดลอง อันเป็นข่าวสารที่คนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันจะประกาศ พยานสามรายคือ ยอห์นผู้ให้บัพติศมา พระคริสต์ และพวกมิลเลอไรต์ เป็นพยานว่าพันธกิจและข่าวสารของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันเป็นกระบวนการทดสอบถึงชีวิตหรือความตาย ซึ่งสำเร็จผ่านการเพิ่มพูนแห่งความรู้ที่ถูกเปิดผนึกในปี 1989 ข่าวสารที่ถูกเปิดผนึกในเวลานั้นคือ นิมิตแห่งวาระสุดท้าย ซึ่งบรรดาผู้มีปัญญาจะต้องเข้าใจ หากเขาจะเป็น “ปุโรหิต” ที่ประกอบขึ้นเป็นคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน หากบรรดาผู้สมัครเหล่านั้นไม่เข้าใจนิมิตนั้น พวกเขาก็ถูกระบุว่าเป็นคนชั่ว หรือเป็นคนโง่เขลา และพวกเขาย่อมพินาศ ทั้งพวกเขาและบุตรหลานของพวกเขาถูกทอดทิ้งไป โดยสอดคล้องกับการที่พวกเขาปฏิเสธนิมิตซึ่งเป็นการเพิ่มพูนแห่งความรู้
God’s Word identifies that Rome is the power that exalts itself, robs God’s people, and then falls and establishes the vision. The question of whether Modern Rome is the papal power or the United States is the test that identifies that those candidates are either wise or foolish virgins. The test is a prophetic test derived from the book of Daniel, that is thereafter confirmed and brought to perfection in the book of Revelation. The subject of Modern Rome is not simply a choice between the papal power or the United States, it is the final test for the one hundred and forty-four thousand. It is a prophetic test, and correctly understood it encompasses every representation of the final testing process that is set forth within God’s sanctified prophetic testimony.
พระวจนะของพระเจ้าระบุว่า โรมคืออำนาจที่ยกตนขึ้นสูง ปล้นชิงประชากรของพระเจ้า แล้วจึงล่มสลายและสถาปนานิมิตนั้นให้สำเร็จสมบูรณ์ คำถามที่ว่าโรมสมัยใหม่คืออำนาจของสันตะปาปาหรือสหรัฐอเมริกา เป็นบททดสอบที่ชี้ชัดว่าผู้สมัครเหล่านั้นเป็นพรหมจารีที่มีปัญญาหรือพรหมจารีที่เขลา บททดสอบนี้เป็นบททดสอบเชิงพยากรณ์ซึ่งได้มาจากพระธรรมดาเนียล และต่อมาจึงได้รับการยืนยันและนำไปสู่ความสมบูรณ์ในพระธรรมวิวรณ์ ประเด็นเรื่องโรมสมัยใหม่มิใช่เป็นเพียงการเลือกระหว่างอำนาจของสันตะปาปากับสหรัฐอเมริกาเท่านั้น หากแต่เป็นบททดสอบสุดท้ายสำหรับหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน นี่คือบททดสอบเชิงพยากรณ์ และเมื่อเข้าใจอย่างถูกต้องแล้ว ก็ครอบคลุมถึงภาพแทนทุกประการของกระบวนการทดสอบครั้งสุดท้ายที่ได้ถูกวางไว้ภายในคำพยานเชิงพยากรณ์อันได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ของพระเจ้า
The testing process of the time of John the Baptist and Christ was derived from the book of Daniel, as was the testing process in the time of the Millerites. As a prophetic test, the methodology of how truth is established is as essential for those candidates to correctly apply, as is simply holding to the correct view of who is Modern Rome. Whether the correct identification of Modern Rome, or the application of the correct methodology is considered, both elements of the test are couched in the book of Daniel. In Daniel chapter one, Daniel navigated through a three-step testing process beginning with diet, then a visual test, followed by a test accomplished by Nebuchadnezzar, a biblical symbol of the King of the North, the papal power of the last days.
กระบวนการทดสอบในสมัยของยอห์นผู้ให้รับบัพติศมาและของพระคริสต์นั้นมีที่มาจากพระธรรมดาเนียล เช่นเดียวกับกระบวนการทดสอบในสมัยของพวกมิลเลอไรต์ ในฐานะที่เป็นการทดสอบเชิงพยากรณ์ วิธีวิทยาว่าด้วยการสถาปนาความจริงนั้นเป็นสิ่งจำเป็นยิ่งสำหรับบรรดาผู้ที่อยู่ภายใต้การทดสอบที่จะนำไปประยุกต์ใช้อย่างถูกต้อง พอ ๆ กับการยึดถือทัศนะที่ถูกต้องว่าใครคือโรมสมัยใหม่ ไม่ว่าจะพิจารณาถึงการระบุโรมสมัยใหม่อย่างถูกต้อง หรือการประยุกต์ใช้วิธีวิทยาที่ถูกต้อง ทั้งสององค์ประกอบของการทดสอบล้วนถูกบรรจุไว้ในพระธรรมดาเนียล ในดาเนียลบทที่หนึ่ง ดาเนียลได้ผ่านกระบวนการทดสอบสามขั้น โดยเริ่มด้วยเรื่องอาหาร ตามด้วยการทดสอบทางสายตา และต่อด้วยการทดสอบที่เนบูคัดเนสซาร์เป็นผู้กระทำ ผู้ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ตามพระคัมภีร์ของกษัตริย์ฝ่ายเหนือ อันคืออำนาจของพระสันตะปาปาในยุคสุดท้าย
As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:17–20.
ส่วนเด็กหนุ่มทั้งสี่นี้ พระเจ้าทรงประทานความรู้และความชำนาญในบรรดาการศึกษาและปัญญาทุกแขนงแก่เขาทั้งหลาย และดาเนียลมีความเข้าใจในนิมิตและความฝันทั้งสิ้น ครั้นเมื่อสิ้นสุดกำหนดวันทั้งหลายซึ่งกษัตริย์ได้ตรัสให้พาเขาทั้งหลายเข้าไปนั้น หัวหน้าขันทีจึงพาเขาทั้งหลายเข้าเฝ้าเนบูคัดเนสซาร์ และกษัตริย์ทรงสนทนากับเขาทั้งหลาย และในบรรดาคนทั้งสิ้นนั้นไม่พบผู้ใดเสมอเหมือนดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และอาซาริยาห์ ฉะนั้นเขาทั้งหลายจึงได้ยืนอยู่ต่อพระพักตร์กษัตริย์ และในบรรดากิจการทั้งสิ้นแห่งปัญญาและความเข้าใจซึ่งกษัตริย์ทรงไต่ถามเขาทั้งหลายนั้น พระองค์ทรงเห็นว่าเขาทั้งหลายประเสริฐกว่าพวกโหราจารย์และนักโหราศาสตร์ทั้งสิ้นที่อยู่ทั่วราชอาณาจักรของพระองค์ถึงสิบเท่า ดาเนียล 1:17–20
“At the end of the days,” which is prophetically the last days when the one hundred and forty-four thousand are tested, Daniel and the three worthies were found “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm,” and Daniel had “understanding in all visions and dreams.” Daniel represents the one hundred and forty four thousand, who in the last days understand the increase of knowledge that arrived when Christ, as the Lion of the tribe of Judah, unsealed “that portion of the book of Daniel that related to the last days,” in 1989.
“ในปลายวันทั้งหลาย” ซึ่งในเชิงคำพยากรณ์หมายถึงยุคสุดท้าย เมื่อคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันถูกทดสอบ ดาเนียลและสหายผู้ทรงเกียรติทั้งสามถูกพบว่า “ดีกว่าพวกโหรและพวกนักพยากรณ์ทั้งสิ้นที่อยู่ทั่วราชอาณาจักรของพระองค์ถึงสิบเท่า” และดาเนียลมี “ความเข้าใจในนิมิตและความฝันทั้งสิ้น” ดาเนียลเป็นภาพแทนของคนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ผู้ซึ่งในยุคสุดท้ายเข้าใจความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้น ซึ่งมาถึงเมื่อพระคริสต์ในฐานะราชสีห์แห่งตระกูลยูดาห์ทรงเปิดผนึก “ส่วนแห่งพระธรรมดาเนียลที่เกี่ยวข้องกับยุคสุดท้าย” ในปี 1989.
Daniel did not simply understand more than others concerning dreams and visions, he had “understanding in all visions and dreams.” He represents those who employ the methodology of line upon line, for that methodology brings “all visions and dreams” together into one cohesive message. The message that brings together all dreams and visions into one prophetic line identifies the “events connected with the close of probation.” That message is established by the prophetic symbol that is Modern Rome, the power who exalts itself, robs God’s people, and falls.
ดาเนียลมิได้เพียงเข้าใจเรื่องความฝันและนิมิตมากกว่าผู้อื่นเท่านั้น หากแต่เขามี “ความเข้าใจในนิมิตและความฝันทั้งสิ้น” เขาเป็นภาพแทนของบรรดาผู้ที่ใช้ระเบียบวิธีแบบบรรทัดต่อบรรทัด เพราะระเบียบวิธีนั้นนำ “นิมิตและความฝันทั้งสิ้น” มารวมเข้าเป็นสารเดียวกันอย่างสอดคล้องเป็นเอกภาพ สารที่รวบรวมความฝันและนิมิตทั้งปวงเข้าไว้ในแนวคำพยากรณ์เดียวกันนั้น ระบุถึง “เหตุการณ์ทั้งหลายที่เกี่ยวเนื่องกับการสิ้นสุดแห่งช่วงเวลาแห่งพระกรุณา” สารนั้นได้รับการสถาปนาไว้โดยสัญลักษณ์เชิงพยากรณ์ซึ่งคือโรมสมัยใหม่ อำนาจที่ยกตนขึ้น ปล้นชิงประชากรของพระเจ้า และล้มลง
That power can only be established by applying the correct methodology. Most who profess to study the Bible reject the methodology of line upon line, and some who profess to employ it, misapply the rules that make up the methodology of line upon line. Those rules were first put into the public record by the Millerites, and God’s last day people have been forewarned that those who are actually the messengers of the third angel will be using William Miller’s rules of prophetic interpretation.
อำนาจนั้นจะสถาปนาขึ้นได้ก็โดยการประยุกต์ใช้ระเบียบวิธีที่ถูกต้องเท่านั้น คนส่วนใหญ่ที่อ้างว่าศึกษาพระคัมภีร์ปฏิเสธระเบียบวิธีแบบบรรทัดต่อบรรทัด และบางคนที่อ้างว่านำวิธีนี้มาใช้ ก็กลับประยุกต์ใช้กฎเกณฑ์ต่าง ๆ ซึ่งประกอบขึ้นเป็นระเบียบวิธีแบบบรรทัดต่อบรรทัดอย่างผิดพลาด กฎเกณฑ์เหล่านั้นถูกบันทึกไว้ในที่สาธารณะเป็นครั้งแรกโดยพวกมิลเลอไรต์ และประชากรของพระเจ้าในวาระสุดท้ายได้ถูกเตือนล่วงหน้าแล้วว่า ผู้ที่เป็นผู้สื่อสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามอย่างแท้จริงนั้น จะใช้กฎเกณฑ์การตีความคำพยากรณ์ของวิลเลียม มิลเลอร์
“Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted.” Review and Herald, November 25, 1884.
“บรรดาผู้ที่มีส่วนร่วมในการประกาศข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม กำลังค้นพระคัมภีร์ตามแนวทางเดียวกันกับที่คุณพ่อมิลเลอร์ได้ยึดถือ” Review and Herald, November 25, 1884.
William Miller represented the beginning of the three angels of Revelation fourteen, and he was typified by John the Baptist, who was the beginning of the message of which Christ was the ending. Sister White directly aligns the testing process of John the Baptist to Christ with the testing process of the three angels. John began the message, and it was not until just before the cross, when Christ had taken His disciples to Caesarea Philippi, that Jesus then added the details of the message that John had begun. The first (the beginning) truth John identified when He saw Christ was identifying Christ as the Lamb of God that takes away the sins of the world.
วิลเลียม มิลเลอร์เป็นตัวแทนของการเริ่มต้นแห่งข่าวสารทูตสวรรค์สามองค์ในวิวรณ์บทที่สิบสี่ และเขาถูกทำให้เป็นแบบอย่างโดยยอห์นผู้ให้บัพติศมา ผู้ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของข่าวสารซึ่งพระคริสต์ทรงเป็นจุดสิ้นสุด เอลเลน จี. ไวท์จัดวางกระบวนการทดสอบจากยอห์นผู้ให้บัพติศมาไปสู่พระคริสต์ให้สอดคล้องโดยตรงกับกระบวนการทดสอบของทูตสวรรค์สามองค์ ยอห์นเป็นผู้เริ่มต้นข่าวสารนั้น และจนกระทั่งก่อนกางเขนเพียงไม่นาน เมื่อพระคริสต์ได้ทรงพาสาวกของพระองค์ไปยังซีซารียาฟีลิปปีแล้ว พระเยซูจึงได้ทรงเพิ่มเติมรายละเอียดของข่าวสารที่ยอห์นได้เริ่มต้นไว้ ความจริงประการแรก (จุดเริ่มต้น) ที่ยอห์นชี้ให้เห็นเมื่อท่านเห็นพระคริสต์ คือการระบุว่าพระคริสต์ทรงเป็นพระเมษโปดกของพระเจ้า ผู้ทรงรับเอาบาปของโลกไป
These things were done in Bethabara beyond Jordan, where John was baptizing. The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. This is he of whom I said, After me cometh a man which is preferred before me: for he was before me. John 1:28–30.
เหตุการณ์เหล่านี้ได้เกิดขึ้นที่เบธานีฟากแม่น้ำจอร์แดน ที่ซึ่งยอห์นกำลังให้บัพติศมาอยู่ วันรุ่งขึ้นยอห์นเห็นพระเยซูเสด็จมาหาท่าน จึงกล่าวว่า ดูเถิด พระเมษโปดกของพระเจ้า ผู้ทรงรับเอาบาปของโลกไป นี่แหละคือพระองค์ผู้ซึ่งข้าพเจ้าได้กล่าวถึงว่า ภายหลังข้าพเจ้าจะมีผู้หนึ่งเสด็จมา ผู้ซึ่งทรงเป็นใหญ่กว่าข้าพเจ้า เพราะว่าพระองค์ทรงดำรงอยู่ก่อนข้าพเจ้า ยอห์น 1:28–30
Then began the three-and-a-half-year period of testing that ended at the cross. After John was murdered just before the cross, Jesus then began to explain that very first statement of John.
แล้วจึงเริ่มต้นช่วงเวลาแห่งการทดสอบสามปีครึ่งซึ่งสิ้นสุดลงที่กางเขน หลังจากที่ยอห์นถูกสังหารไม่นานก่อนถึงกางเขน พระเยซูจึงเริ่มอธิบายถ้อยคำแรกยิ่งนั้นของยอห์น
When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.
เมื่อพระเยซูเสด็จมาถึงแถบเขตเมืองซีซารียาฟีลิปปี พระองค์ตรัสถามเหล่าสาวกว่า “คนทั้งหลายกล่าวว่าเรา บุตรมนุษย์ เป็นผู้ใคร” เขาทั้งหลายทูลว่า “บ้างก็ว่าเป็นยอห์นผู้ให้บัพติศมา บ้างก็ว่าเป็นเอลียาห์ และคนอื่น ๆ ว่าเป็นเยเรมีย์ หรือผู้เผยพระวจนะคนหนึ่ง” พระองค์ตรัสกับเขาว่า “ส่วนพวกท่านเล่า ว่าพวกท่านว่าเราเป็นผู้ใคร” ซีโมนเปโตรทูลตอบว่า “พระองค์คือพระคริสต์ พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่” พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “ซีโมน บารโยนาเอ๋ย ท่านเป็นสุข เพราะว่าเนื้อและเลือดมิได้สำแดงเรื่องนี้แก่ท่าน แต่พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ทรงสำแดง และเราบอกท่านด้วยว่า ท่านคือเปโตร และบนศิลานี้เราจะสร้างคริสตจักรของเราไว้ และประตูแห่งแดนนรกจะมีชัยชนะเหนือคริสตจักรนั้นหามิได้ เราจะมอบกุญแจแห่งอาณาจักรสวรรค์ไว้แก่ท่าน และสิ่งใด ๆ ซึ่งท่านจะผูกมัดไว้ในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นก็จะถูกผูกมัดไว้ในสวรรค์ และสิ่งใด ๆ ซึ่งท่านจะปล่อยในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นก็จะถูกปล่อยในสวรรค์” แล้วพระองค์ทรงกำชับเหล่าสาวกมิให้บอกผู้ใดว่าพระองค์คือพระเยซูผู้ทรงเป็นพระคริสต์ ตั้งแต่นั้นมา พระเยซูทรงเริ่มสำแดงแก่เหล่าสาวกของพระองค์ว่า พระองค์จำเป็นต้องเสด็จไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และทนทุกข์หลายประการจากพวกผู้ใหญ่ พวกมหาปุโรหิต และพวกธรรมาจารย์ และถูกประหารชีวิต และจะทรงเป็นขึ้นมาอีกในวันที่สาม มัทธิว 16:13–21.
Caesarea Philippi is the name of Panium in the time of Christ, and Panium is identified in the verse which follows verse fourteen of Daniel eleven, where the robbers of thy people, who exalt themselves, but fall, are introduced. The message of John the Baptist, inspired and perfect, was the message at the beginning that represented the Millerite message, that had been established upon Miller’s rules. Christ’s message at the ending, built upon and expanded John’s message, and it typified the message at the ending of the three angels, that is based upon Miller’s rules and the details that are added to Miller’s message when the methodology of line upon line arrives at the ending.
ซีซารียา ฟีลิปปี เป็นชื่อของปาเนียมในสมัยของพระคริสต์ และปาเนียมก็ถูกระบุไว้ในข้อพระคัมภีร์ที่ตามหลังข้อสิบสี่ของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ซึ่งในที่นั้นได้กล่าวถึงพวกโจรแห่งชนชาติของท่าน ผู้ซึ่งยกตนขึ้น แต่กลับล้มลง ข่าวสารของยอห์นผู้ให้รับบัพติศมา ซึ่งได้รับการดลใจและสมบูรณ์พร้อม เป็นข่าวสารในตอนต้นที่เป็นตัวแทนของข่าวสารมิลเลอไรต์ ซึ่งได้ถูกสถาปนาขึ้นบนกฎของมิลเลอร์ ข่าวสารของพระคริสต์ในตอนปลาย ซึ่งสร้างอยู่บนและขยายต่อจากข่าวสารของยอห์น และเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของข่าวสารในตอนปลายของทูตสวรรค์สามองค์นั้น กล่าวคือ ข่าวสารที่ตั้งอยู่บนกฎของมิลเลอร์และบนรายละเอียดต่าง ๆ ที่ถูกเพิ่มเติมเข้าในข่าวสารของมิลเลอร์ เมื่อระเบียบวิธีแบบบรรทัดซ้อนบรรทัดมาถึงตอนปลาย
To arrive at an incorrect understanding of the symbol that establishes the vision with the symbol of Modern Rome parallels those in the history of Christ that rejected the message of the cross. We are informed that the Jews who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, and that the history of those Jews that did that very thing represents those who rejected the first angel’s message. The Millerites identified the robbers of thy people, which I later coined with the words, “Modern Rome,” as the papal power.
การมาถึงความเข้าใจที่ผิดเกี่ยวกับสัญลักษณ์ซึ่งสถาปนานิมิตไว้พร้อมกับสัญลักษณ์แห่งกรุงโรมสมัยใหม่ ย่อมขนานกับบรรดาผู้ในประวัติศาสตร์ของพระคริสต์ที่ปฏิเสธข่าวสารแห่งกางเขน เราได้รับแจ้งว่า พวกยิวที่ปฏิเสธข่าวสารของยอห์นผู้ให้บัพติศมาไม่อาจได้รับประโยชน์จากคำสอนของพระเยซู และว่าประวัติศาสตร์ของพวกยิวเหล่านั้นที่ได้กระทำเช่นนั้นเอง เป็นตัวแทนของบรรดาผู้ที่ปฏิเสธข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง พวกมิลเลอไรต์ได้ระบุ “โจรปล้นแห่งชนชาติของเจ้า” ซึ่งต่อมาข้าพเจ้าได้บัญญัติเรียกด้วยถ้อยคำว่า “กรุงโรมสมัยใหม่” ว่าเป็นอำนาจของสันตะปาปา
We will continue these considerations in the next article.
เราจะดำเนินการพิจารณาเรื่องเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป