The subject of the sanctuary was the “key” that unlocked the disappointment of October 22, 1844 at the beginning of the third angel’s message, and it is the subject of the disappointment that is the “key” to unlock the sanctuary message of the temple test at the end of the third angel.
เรื่องของสถานนมัสการเป็น “กุญแจ” ที่ไขความผิดหวังของวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ณ ตอนต้นของข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม และเรื่องของความผิดหวังก็เป็น “กุญแจ” ที่ไขข่าวสารเรื่องสถานนมัสการแห่งการทดสอบเรื่องพระวิหาร ณ ตอนปลายของทูตสวรรค์องค์ที่สาม
And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:19.
และเราจะมอบกุญแจแห่งอาณาจักรสวรรค์ไว้แก่ท่าน และสิ่งสารพัดที่ท่านจะผูกมัดไว้ในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นจะถูกผูกมัดไว้ในสวรรค์ และสิ่งสารพัดที่ท่านจะปล่อยไว้ในแผ่นดินโลก สิ่งนั้นจะถูกปล่อยไว้ในสวรรค์ มัทธิว 16:19
The fact that September 11, 2001 is understood as “9/11” in agreement with “911” being the symbol of an emergency call in the United States, was designed by the One who designed all things. Understanding the disappointment of July 18, 2020 is what allows the movement of the one hundred and forty-four thousand to be recognized as such; but only by those who wish to see that Jesus represents the spiritual with the natural today no differently than He did two thousand years ago. “20/20” vision is the best you can have, and the disappointment of 2020 is the waymark that allows the temple to be recognized in the prophetic history of the ten virgins.
ข้อเท็จจริงที่ว่าวันที่ 11 กันยายน 2001 เป็นที่เข้าใจกันว่า “9/11” ซึ่งสอดคล้องกับ “911” อันเป็นสัญลักษณ์ของการโทรขอความช่วยเหลือฉุกเฉินในสหรัฐอเมริกานั้น ได้รับการทรงออกแบบไว้โดยพระองค์ผู้ทรงออกแบบสรรพสิ่งทั้งปวง การเข้าใจความผิดหวังแห่งวันที่ 18 กรกฎาคม 2020 คือสิ่งที่ทำให้ขบวนการของหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันได้รับการตระหนักว่าเป็นเช่นนั้น; แต่เฉพาะโดยผู้ที่ปรารถนาจะเห็นว่า พระเยซูทรงเป็นตัวแทนฝ่ายจิตวิญญาณผ่านสิ่งฝ่ายธรรมชาติในทุกวันนี้ ไม่แตกต่างจากที่พระองค์ได้ทรงกระทำเมื่อสองพันปีก่อนเลย การมองเห็นแบบ “20/20” คือการมองเห็นที่ดีที่สุดเท่าที่จะมีได้ และความผิดหวังแห่งปี 2020 คือหมุดหมายที่ทำให้พระวิหารถูกตระหนักได้ในประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ของหญิงพรหมจารีสิบคน.
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
“อุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนในมัทธิว 25 ก็เป็นภาพประกอบประสบการณ์ของประชากรแอ๊ดเวนตีสด้วย” The Great Controversy, 393.
Twenty 20 vision is even better when combined with the hindsight represented by the foundational truths. Paul teaches that “the spirits of the prophets are subject to the spirits of the prophets,” and Matthew’s virgins are therefore the same virgins that John identifies as the one hundred and forty-four thousand, and John identifies them as virgins in—Revelation 144.
การมองเห็น 20/20 ยิ่งดียิ่งขึ้นเมื่อผสานเข้ากับการมองย้อนหลังซึ่งแสดงโดยความจริงพื้นฐานทั้งหลาย เปาโลสอนว่า “วิญญาณของผู้เผยพระวจนะทั้งหลายย่อมอยู่ใต้อำนาจวิญญาณของผู้เผยพระวจนะทั้งหลาย” ฉะนั้น หญิงพรหมจารีของมัทธิวจึงเป็นหญิงพรหมจารีกลุ่มเดียวกันกับที่ยอห์นระบุว่าเป็นหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และยอห์นระบุพวกเขาว่าเป็นพรหมจารีใน—วิวรณ์ 144.
These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.
คนเหล่านี้คือผู้ที่มิได้มีมลทินกับผู้หญิงทั้งหลาย เพราะเขาเป็นพรหมจารี คนเหล่านี้คือผู้ที่ติดตามพระเมษโปดกไปทุกหนแห่งที่พระองค์เสด็จไป คนเหล่านี้ได้รับการไถ่ออกมาจากท่ามกลางมนุษย์ เป็นผลแรกถวายแด่พระเจ้าและแด่พระเมษโปดก วิวรณ์ 14:4
The first fruits of the fall season are the virgins who follow the Lamb into the temple, and the “key” to understanding the temple is the disappointment of 2020.
ผลแรกของฤดูใบไม้ร่วงคือบรรดาพรหมจารีผู้ติดตามพระเมษโปดกเข้าไปในพระวิหาร และ “กุญแจ” สู่ความเข้าใจเรื่องพระวิหารคือความผิดหวังในปี 2020
And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.
และเราจะวางกุญแจแห่งราชวงศ์ดาวิดไว้บนบ่าของเขา เมื่อเขาเปิด ก็จะไม่มีผู้ใดปิดได้ และเมื่อเขาปิด ก็จะไม่มีผู้ใดเปิดได้ อิสยาห์ 22:22
If an Adventist is to be among the 144,000, they will of prophetic necessity have suffered a disappointment that was caused by the presentation of a public prediction that failed.
หากแอ๊ดเวนติสต์คนหนึ่งจะอยู่ท่ามกลาง 144,000 คนนั้น โดยความจำเป็นแห่งคำพยากรณ์ เขาจะต้องได้ประสบกับความผิดหวังอันเกิดจากการประกาศคำทำนายต่อสาธารณชนซึ่งไม่สำเร็จผล.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
“ข้าพเจ้ามักถูกอ้างถึงอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ซึ่งห้าคนเป็นคนมีปัญญา และอีกห้าคนเป็นคนเขลา อุปมานี้ได้สำเร็จแล้วและจะสำเร็จตามตัวอักษรทุกประการ เพราะมีการประยุกต์ใช้เป็นพิเศษกับยุคสมัยนี้ และเช่นเดียวกับข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สาม อุปมานี้ได้สำเร็จแล้วและจะยังคงเป็นความจริงสำหรับปัจจุบันตราบจนสิ้นสุดกาลเวลา” Review and Herald, August 19, 1890.
The battle of Panium in verse fifteen of Daniel eleven is the battle that leads to verse sixteen, which identifies the Sunday law in the United States.
ยุทธการที่พาเนียมในข้อที่สิบห้าของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด คือยุทธการที่นำไปสู่ข้อที่สิบหก ซึ่งระบุถึงกฎหมายวันอาทิตย์ในสหรัฐอเมริกา.
So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:15.
แล้วกษัตริย์ฝ่ายเหนือจะยกมาล้อม และยึดเมืองป้อมที่แข็งแกร่งที่สุดได้ และกำลังของฝ่ายใต้จะต้านทานไม่อยู่ ทั้งประชาชนที่เขาคัดเลือกไว้ก็จะต้านทานไม่อยู่ และจะไม่มีกำลังใดจะยืนหยัดต้านทานได้ ดาเนียล 11:15
In this verse the United States defeats Russia, along with Russia’s chosen people. But in the next verse. No one can stand against the rise of Rome, which marks Judah and Jerusalem as the first step in its conquest of the world; as Rome rose up as the fourth kingdom of Bible prophecy. By standing in the literal glorious land in verse sixteen, the symbol of literal Rome’s authority was within the literal glorious land; thus, typifying verse forty-one, when the mark of spiritual Rome’s authority is enforced upon the spiritual glorious land of the United States.
ในข้อนี้ สหรัฐอเมริกาเอาชนะรัสเซีย พร้อมทั้งชนชาติที่รัสเซียทรงเลือกไว้ด้วย แต่ในข้อต่อไปนั้น ไม่มีผู้ใดสามารถยืนหยัดต้านทานการผงาดขึ้นของโรมได้ ซึ่งได้ทำเครื่องหมายแก่ยูดาห์และเยรูซาเล็มเป็นก้าวแรกแห่งการพิชิตโลกของตน ดังที่โรมได้ลุกขึ้นเป็นอาณาจักรที่สี่ตามคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ โดยการยืนอยู่ในแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ตามตัวอักษรในข้อสิบหก สัญลักษณ์แห่งอำนาจของโรมตามตัวอักษรจึงอยู่ภายในแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ตามตัวอักษรนั้น ฉะนั้น จึงเป็นแบบอย่างของข้อสี่สิบเอ็ด เมื่อเครื่องหมายแห่งอำนาจของโรมฝ่ายจิตวิญญาณถูกบังคับใช้เหนือแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ฝ่ายจิตวิญญาณคือสหรัฐอเมริกา
The two horns of the earth-beast of Revelation thirteen represent Republicanism and Protestantism. In verse fifteen of Daniel eleven Antiochus Magnus, known as Antiochus III and Antiochus the Great defeats the southern kingdom, represented by the Ptolemaic dynasty. Antiochus represents Donald Trump and the southern king represents Russia. The battle of Panium is the battle between the United States and Russia and Russia’s chosen people, a battle which Antiochus prevailed, but thereafter saw his kingdom conquered by literal Rome—the power of verse fourteen, that establishes the external vision of the Republican horn of the earth beast. The internal vision is represented by the Protestant horn of the earth beast. Both horns are at the battle of Panium, for Peter is there as a Protestant with his message from the book of Joel.
เขาทั้งสองของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินในวิวรณ์บทที่สิบสามเป็นสัญลักษณ์แทนระบอบสาธารณรัฐนิยมและโปรเตสแตนต์นิยม ในข้อที่สิบห้าของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด อันทิโอคัส มักนุส ซึ่งเป็นที่รู้จักกันว่าอันทิโอคัสที่ 3 และอันทิโอคัสมหาราช ได้พิชิตอาณาจักรฝ่ายใต้ซึ่งมีราชวงศ์ปโตเลมีเป็นตัวแทน อันทิโอคัสเป็นตัวแทนของโดนัลด์ ทรัมป์ และกษัตริย์ฝ่ายใต้เป็นตัวแทนของรัสเซีย ยุทธการที่ปาเนียมคือสงครามระหว่างสหรัฐอเมริกากับรัสเซียและประชากรที่รัสเซียทรงเลือกสรรไว้ เป็นสงครามซึ่งอันทิโอคัสได้รับชัยชนะ แต่หลังจากนั้นอาณาจักรของเขาก็ถูกโรมตามตัวอักษร—อำนาจแห่งข้อที่สิบสี่—พิชิต ซึ่งสถาปนานิมิตภายนอกของเขาแห่งฝ่ายสาธารณรัฐนิยมของสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน ส่วนนิมิตภายในนั้นมีเขาแห่งฝ่ายโปรเตสแตนต์นิยมของสัตว์ร้ายจากแผ่นดินเป็นตัวแทน เขาทั้งสองอยู่ ณ ยุทธการที่ปาเนียม เพราะเปโตรอยู่ที่นั่นในฐานะโปรเตสแตนต์คนหนึ่งพร้อมด้วยสารของเขาจากพระธรรมโยเอล
250 Years
250 ปี
When we consider the two lines of the earth beast, we find that in 1776 the earth beast began its rise, and by 1798, (twenty-two years later) the sea beast of Revelation thirteen received its deadly wound, and the earth beast began its rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. Two hundred and fifty years later, in 2026 we have awakened to the internal temple test that began May 8, 2025.
เมื่อเราพิจารณาเส้นทั้งสองของสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน เราพบว่าในปี 1776 สัตว์ร้ายจากแผ่นดินเริ่มต้นการผงาดขึ้นของมัน และภายในปี 1798 (ยี่สิบสองปีต่อมา) สัตว์ร้ายจากทะเลในวิวรณ์บทที่สิบสามได้รับบาดแผลถึงตาย และสัตว์ร้ายจากแผ่นดินได้เริ่มต้นการครอบครองของมันในฐานะอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ สองร้อยห้าสิบปีต่อมา ในปี 2026 เราได้ตื่นขึ้นสู่การทดสอบแห่งพระวิหารภายในซึ่งเริ่มต้นเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2025.
Those “250” years are also connected with Antiochus Magnus. Beginning with the decree in 457 BC and projecting from that decree two hundred and fifty years we arrive at 207, seven years before the battle of Panium, and ten years after Ptolemy defeated Antiochus at the battle of Raphia, which is represented in verse eleven of Daniel eleven. Daniel 11:11 is of course the external line of the Republican horn that aligns with Revelation 11:11, which is the internal line of the Protestant horn. Daniel and the Revelation are the same book, and Revelation employs the seals as symbols of external prophecy and the churches as symbols of the parallel internal prophecy.
ช่วงเวลา “250” ปีนั้นยังเกี่ยวโยงกับอันติโอคัส มักนุสด้วย โดยเริ่มต้นจากพระราชกฤษฎีกาในปี 457 ก่อน ค.ศ. และเมื่อนับต่อจากพระราชกฤษฎีกานั้นไปอีกสองร้อยห้าสิบปี เราจะมาถึงปี 207 ซึ่งเป็นเจ็ดปีก่อนยุทธการที่พาเนียม และสิบปีหลังจากที่ปโตเลมีเอาชนะอันติโอคัสในยุทธการที่ราฟีอา ซึ่งได้ถูกนำเสนอไว้ในข้อสิบเอ็ดของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ดาเนียล 11:11 นั้นแน่นอนว่าเป็นเส้นภายนอกของเขาแห่งสาธารณรัฐที่สอดคล้องกับวิวรณ์ 11:11 ซึ่งเป็นเส้นภายในของเขาแห่งโปรเตสแตนต์ ดาเนียลและวิวรณ์เป็นหนังสือเล่มเดียวกัน และวิวรณ์ใช้ตราทั้งหลายเป็นสัญลักษณ์ของคำพยากรณ์ภายนอก และใช้คริสตจักรทั้งหลายเป็นสัญลักษณ์ของคำพยากรณ์ภายในที่ขนานกันอยู่
Cyrus represents all three decrees, for you cannot have a third without a first and a second.
ไซรัสเป็นตัวแทนของพระราชกฤษฎีกาทั้งสาม เพราะท่านจะมีฉบับที่สามไม่ได้ หากปราศจากฉบับที่หนึ่งและฉบับที่สอง
“In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12–26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [“decree,” margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.
“พระราชกฤษฎีกานั้นปรากฏอยู่ในเอสราบทที่เจ็ด ข้อ 12–26 ในรูปแบบที่สมบูรณ์ที่สุด พระราชกฤษฎีกานี้ได้มีการประกาศโดยกษัตริย์อารทาเซอร์ซีสแห่งเปอร์เซีย ในปี 457 ก่อน ค.ศ. แต่ใน เอสรา 6:14 ได้กล่าวว่าพระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่กรุงเยรูซาเล็มได้ถูกสร้างขึ้น ‘ตามพระบัญชา [“พระราชกฤษฎีกา,” เชิงอรรถ] ของไซรัส ดาริอัส และอารทาเซอร์ซีส กษัตริย์แห่งเปอร์เซีย’ กษัตริย์ทั้งสามองค์นี้ โดยการทรงริเริ่ม รับรองยืนยันอีกครั้ง และทำให้พระราชกฤษฎีกาสมบูรณ์ ได้นำพระราชกฤษฎีกานั้นไปสู่ความครบถ้วนสมบูรณ์ตามที่คำพยากรณ์กำหนดไว้ เพื่อเป็นเครื่องหมายแห่งการเริ่มต้นของ 2300 ปี เมื่อถือเอาปี 457 ก่อน ค.ศ. ซึ่งเป็นเวลาที่พระราชกฤษฎีกาได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว เป็นวันที่ของพระบัญชานั้น ก็เห็นได้ว่ารายละเอียดทุกประการของคำพยากรณ์เกี่ยวกับเจ็ดสิบสัปดาห์ได้สำเร็จครบถ้วนแล้ว” The Great Controversy, 326.
From the three decrees that are represented by Cyrus in 457 BC, “250” years concludes in the history between the battle of Raphia in 217 BC, when Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and 200 BC when Antiochus then defeated Ptolemy at the battle of Panium in verse fifteen. The line aligns Antiochus Magnus with Donald Trump. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy in 1776 unto 1798 there is a period of “22” years that represent the rise of the sixth kingdom. Those “22” years also illustrate the history represented by the number “22” at the end of the history of the sixth kingdom from 2001 unto 2023. “22” is the symbol of the combination of Divinity with humanity which is accomplished within the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, who is the earth beast with an external horn of Republicanism and an internal horn of Protestantism.
จากพระราชกฤษฎีกาทั้งสามฉบับซึ่งมีไซรัสเป็นตัวแทนในปี 457 ก.ค.ศ. ช่วงเวลา “250” ปีสิ้นสุดลงในประวัติศาสตร์ระหว่างยุทธการราฟิอาในปี 217 ก.ค.ศ. เมื่อปโตเลมีที่ 4 ได้ปราชัยแก่อันทิโอคัสมหาราช และปี 200 ก.ค.ศ. เมื่ออันทิโอคัสได้มีชัยเหนือปโตเลมีในการยุทธการแพเนียมในข้อที่สิบห้า เส้นนี้เชื่อมโยงอันทิโอคัส มักนัสกับโดนัลด์ ทรัมป์ ณ จุดเริ่มต้นของอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ ตั้งแต่ปี 1776 จนถึงปี 1798 มีช่วงเวลา “22” ปีซึ่งเป็นตัวแทนของการขึ้นมาของอาณาจักรที่หก “22” ปีนั้นยังแสดงให้เห็นประวัติศาสตร์ซึ่งแทนด้วยจำนวน “22” ณ ตอนปลายของประวัติศาสตร์ของอาณาจักรที่หก ตั้งแต่ปี 2001 จนถึงปี 2023 “22” เป็นสัญลักษณ์ของการรวมกันของพระภาวะกับมนุษยภาวะ ซึ่งสำเร็จขึ้นภายในประวัติศาสตร์ของอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ ซึ่งคือสัตว์ร้ายจากแผ่นดินโลกที่มีเขาภายนอกคือระบอบรีพับลิกัน และเขาภายในคือโปรเตสแตนต์นิยม
The work Christ accomplishes with the union represented by “22” is the final work of Christ in the Most Holy Place, that is represented by the blotting out of sin, which according to Joel accompanied with Peter’s inspired commentary takes place during the outpouring of the latter rain.
พระราชกิจที่พระคริสต์ทรงกระทำผ่านการรวมเป็นหนึ่งซึ่ง “22” เป็นสัญลักษณ์นั้น คือพระราชกิจสุดท้ายของพระคริสต์ในอภิสุทธิสถาน ซึ่งเป็นสิ่งที่แสดงโดยการลบล้างบาป และตามคำพยากรณ์ในโยเอลประกอบกับคำอธิบายอันได้รับการดลใจของเปโตร ย่อมเกิดขึ้นในระหว่างการเทพระพรแห่งฝนชุกปลายฤดู
Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord. Acts 3:19.
เหตุฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงกลับใจเสียใหม่และหันกลับมา เพื่อบาปของท่านจะถูกลบออก เพื่อว่าเวลาของการชูใจให้สดชื่นจะมาจากพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า กิจการ 3:19
The blotting out of sin is the last work of the heavenly High Priest.
การลบมลทินแห่งบาปให้สิ้นไปเป็นพระราชกิจสุดท้ายของมหาปุโรหิตฝ่ายสวรรค์.
“As anciently the sins of the people were by faith placed upon the sin offering and through its blood transferred, in figure, to the earthly sanctuary, so in the new covenant the sins of the repentant are by faith placed upon Christ and transferred, in fact, to the heavenly sanctuary. And as the typical cleansing of the earthly was accomplished by the removal of the sins by which it had been polluted, so the actual cleansing of the heavenly is to be accomplished by the removal, or blotting out, of the sins which are there recorded. But before this can be accomplished, there must be an examination of the books of record to determine who, through repentance of sin and faith in Christ, are entitled to the benefits of His atonement. The cleansing of the sanctuary therefore involves a work of investigation—a work of judgment. This work must be performed prior to the coming of Christ to redeem His people; for when He comes, His reward is with Him to give to every man according to his works. Revelation 22:12.” The Great Controversy, 421.
“ดังที่ในสมัยโบราณ บาปของประชาชนถูกวางลงบนเครื่องบูชาไถ่บาปโดยความเชื่อ และโดยทางโลหิตของเครื่องบูชานั้นบาปได้ถูกถ่ายโอนไปยังสถานนมัสการฝ่ายโลกในเชิงสัญลักษณ์ ฉันใด ในพันธสัญญาใหม่ บาปของผู้ที่กลับใจใหม่ก็ถูกวางลงบนพระคริสต์โดยความเชื่อ และถูกถ่ายโอนไปยังสถานนมัสการฝ่ายสวรรค์โดยความเป็นจริงฉันนั้น และดังที่การชำระสถานนมัสการฝ่ายโลกตามแบบอย่างนั้นสำเร็จได้โดยการกำจัดบาปซึ่งได้ทำให้สถานนมัสการนั้นเป็นมลทิน ฉันใด การชำระสถานนมัสการฝ่ายสวรรค์ที่แท้จริงก็จะต้องสำเร็จโดยการกำจัด หรือการลบล้าง บาปทั้งหลายซึ่งถูกบันทึกไว้ที่นั่นฉันนั้น แต่ก่อนที่การนี้จะสำเร็จได้ จะต้องมีการตรวจสอบบรรดาหนังสือบันทึก เพื่อพิจารณาว่าใครบ้างที่โดยการกลับใจจากบาปและโดยความเชื่อในพระคริสต์ มีสิทธิในพระคุณแห่งการลบมลทินบาปของพระองค์ ฉะนั้น การชำระสถานนมัสการจึงเกี่ยวข้องกับงานแห่งการตรวจสอบ—งานแห่งการพิพากษา งานนี้จะต้องกระทำก่อนการเสด็จมาของพระคริสต์เพื่อไถ่ประชากรของพระองค์ เพราะเมื่อพระองค์เสด็จมา บำเหน็จของพระองค์ก็อยู่กับพระองค์ เพื่อประทานแก่ทุกคนตามการกระทำของเขา วิวรณ์ 22:12” The Great Controversy, 421.
The work that began on October 22, 1844, began at the climax of the Midnight Cry and the work is finished at the climax of the Midnight Cry, which Peter identifies as the period of the blotting out sin, which marks the period of the judgment of the living, when the “times of refreshing” arrives.
พระราชกิจที่ได้เริ่มต้นขึ้นในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ได้เริ่มขึ้น ณ จุดสูงสุดของเสียงร้องยามเที่ยงคืน และพระราชกิจนั้นก็สำเร็จลง ณ จุดสูงสุดของเสียงร้องยามเที่ยงคืน ซึ่งเปโตรระบุว่าเป็นช่วงเวลาแห่งการลบล้างบาป อันเป็นเครื่องหมายของช่วงเวลาแห่งการพิพากษาคนเป็น เมื่อ “เวลาของการฟื้นชื่น” มาถึง
“The work of the investigative judgment and the blotting out of sins is to be accomplished before the second advent of the Lord. Since the dead are to be judged out of the things written in the books, it is impossible that the sins of men should be blotted out until after the judgment at which their cases are to be investigated. But the apostle Peter distinctly states that the sins of believers will be blotted out ‘when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus Christ.’ Acts 3:19, 20. When the investigative judgment closes, Christ will come, and His reward will be with Him to give to every man as his work shall be.” The Great Controversy, 485.
“งานแห่งการพิพากษาไต่สวนและการลบมลทินบาปออกนั้น จะต้องสำเร็จลุล่วงก่อนการเสด็จมาครั้งที่สองขององค์พระผู้เป็นเจ้า เนื่องจากคนตายทั้งหลายจะต้องถูกพิพากษาตามสิ่งที่เขียนไว้ในบรรดาหนังสือ จึงเป็นไปไม่ได้ที่บาปของมนุษย์จะถูกลบออกก่อนกว่าการพิพากษาซึ่งจะต้องมีการไต่สวนคดีของเขาทั้งหลายจะเสร็จสิ้น แต่อัครทูตเปโตรได้กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า บาปของบรรดาผู้เชื่อจะถูกลบออก ‘เมื่อคราวชื่นใจจะมาจากพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และพระองค์จะทรงใช้พระเยซูคริสต์มา’ กิจการ 3:19, 20 เมื่อการพิพากษาไต่สวนสิ้นสุดลง พระคริสต์จะเสด็จมา และบำเหน็จของพระองค์ก็จะมาพร้อมกับพระองค์ เพื่อประทานแก่ทุกคนตามที่การงานของเขาจะเป็น” สงครามประวัติศาสตร์, 485.
The “times of refreshing” are also the “times of the restitution of all things.”
“เวลาของการชูใจขึ้นใหม่” ก็คือ “เวลาที่สรรพสิ่งทั้งปวงจะได้รับการฟื้นคืนสู่สภาพเดิม” ด้วยเช่นกัน
Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. Acts 3:19–21.
เหตุฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงกลับใจเสียใหม่และหันกลับมา เพื่อบาปของท่านจะได้ถูกลบล้าง เมื่อวาระแห่งความชื่นบานจะมาจากพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และพระองค์จะทรงส่งพระเยซูคริสต์ ผู้ซึ่งได้ทรงประกาศแก่ท่านทั้งหลายไว้ก่อนแล้วนั้น ผู้ซึ่งสวรรค์จำต้องรับไว้จนถึงวาระแห่งการทรงให้สรรพสิ่งกลับคืนสู่สภาพเดิม ซึ่งพระเจ้าได้ตรัสไว้โดยปากของบรรดาผู้เผยพระวจนะบริสุทธิ์ทั้งหลายของพระองค์ ตั้งแต่เริ่มต้นพิภพ กิจการ 3:19–21
The “times of refreshing” comes “from the presence of the Lord” that occurs when “Jesus Christ” is sent. When the angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, Sister White identified that the angel “was no less a personage than Jesus Christ.” The work Christ began on October 22, 1844 was ushered in by the history of 1840 to 1844; a history which Sister White says was “a glorious manifestation of the power of God,” while aligning that very history with the Pentecostal season in the time of Peter, and then using those two lines of prophetic history to point forward to the descent of the angel of Revelation eighteen who lightens the earth with His glory.
“วาระแห่งความชื่นบาน” นั้นมาจาก “พระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า” ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อ “พระเยซูคริสต์” ถูกทรงส่งมา เมื่อทูตสวรรค์ในวิวรณ์บทที่สิบลงมาเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 ซิสเตอร์ไวท์ระบุว่าทูตสวรรค์องค์นั้น “หาได้เป็นผู้ใดน้อยไปกว่าพระเยซูคริสต์ไม่” พระราชกิจที่พระคริสต์ทรงเริ่มต้นเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844 ได้ถูกนำเข้าสู่ฉากโดยประวัติศาสตร์ระหว่างปี ค.ศ. 1840 ถึง 1844; ประวัติศาสตร์ซึ่งซิสเตอร์ไวท์กล่าวว่าเป็น “การสำแดงอันรุ่งโรจน์แห่งฤทธานุภาพของพระเจ้า” ขณะเดียวกันก็เชื่อมโยงประวัติศาสตร์นั้นเองเข้ากับฤดูกาลแห่งเพ็นเทคอสต์ในสมัยของเปโตร และจากนั้นใช้แนวประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ทั้งสองนี้เพื่อชี้ล่วงหน้าไปยังการลงมาของทูตสวรรค์ในวิวรณ์บทที่สิบแปด ผู้ทรงทำให้แผ่นดินโลกสว่างไสวด้วยพระสิริของพระองค์
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.
“ทูตสวรรค์ผู้ร่วมประกาศข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามนั้น จะทำให้แผ่นดินโลกทั้งสิ้นสว่างไสวด้วยรัศมีของท่าน พระคัมภีร์ได้พยากรณ์ไว้ ณ ที่นี้ถึงงานหนึ่งซึ่งมีขอบเขตกว้างไกลทั่วโลกและมีฤทธานุภาพอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน ขบวนการเสด็จมาของพระคริสต์ใน ค.ศ. 1840–44 เป็นการสำแดงอันรุ่งโรจน์แห่งฤทธิ์เดชของพระเจ้า ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์แรกได้ถูกนำไปยังสถานีมิชชันนารีทุกแห่งทั่วโลก และในบางประเทศได้เกิดความตื่นตัวทางศาสนาอย่างยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยปรากฏในแผ่นดินใด ๆ นับตั้งแต่ยุคการปฏิรูปศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่สิบหก แต่สิ่งเหล่านี้จะยังถูกเหนือกว่าด้วยขบวนการอันทรงอานุภาพภายใต้คำเตือนครั้งสุดท้ายของทูตสวรรค์องค์ที่สาม”
“The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.
“งานนี้จะคล้ายคลึงกับงานในวันเพ็นเทคอสต์ ดังเช่นที่ ‘ฝนต้นฤดู’ ได้ถูกประทานให้ ในการทรงเทพระวิญญาณบริสุทธิ์หลั่งลงมา ณ การเริ่มต้นของข่าวประเสริฐ เพื่อทำให้เมล็ดพันธุ์อันล้ำค่าผลิขึ้นฉันใด ‘ฝนปลายฤดู’ ก็จะถูกประทานในช่วงปิดท้าย เพื่อให้การเก็บเกี่ยวสุกงอมฉันนั้น ‘แล้วเราจะรู้จัก หากเราติดตามเพื่อรู้จักพระยาห์เวห์ การเสด็จออกไปของพระองค์ได้ตระเตรียมไว้ดังรุ่งอรุณ และพระองค์จะเสด็จมาหาเราดุจฝน ดุจฝนปลายฤดูและฝนต้นฤดูเหนือแผ่นดิน’ โฮเชยา 6:3 ‘เพราะฉะนั้น บุตรทั้งหลายแห่งศิโยนเอ๋ย จงยินดีและเปรมปรีดิ์ในพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน เพราะพระองค์ได้ประทานฝนต้นฤดูแก่ท่านตามสมควร และพระองค์จะทรงบันดาลให้ฝนตกลงมาเพื่อท่าน คือฝนต้นฤดูและฝนปลายฤดู’ โยเอล 2:23 ‘ในวาระสุดท้าย พระเจ้าตรัสดังนี้ว่า เราจะเทจากพระวิญญาณของเราลงเหนือมนุษย์ทั้งปวง’ ‘และจะเป็นว่า ทุกคนที่ร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะรอด’ กิจการ 2:17, 21.”
“The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.
“พระราชกิจอันยิ่งใหญ่แห่งพระกิตติคุณจะต้องไม่สิ้นสุดลงด้วยการสำแดงฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าน้อยกว่าที่ได้ประทับหมายไว้ในยามเริ่มต้น คำพยากรณ์ทั้งหลายซึ่งได้สำเร็จในการเทพระพรของฝนต้นฤดูเมื่อพระกิตติคุณเริ่มขึ้นนั้น จะต้องสำเร็จอีกครั้งหนึ่งในการเทพระพรของฝนปลายฤดูเมื่อพระกิตติคุณใกล้สิ้นสุดลง นี่คือ ‘วาระแห่งความชื่นบานสดชื่น’ ซึ่งอัครทูตเปโตรได้มองไปข้างหน้าเมื่อท่านกล่าวว่า ‘เหตุฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงกลับใจใหม่และหันมาหาพระเจ้า เพื่อความบาปของท่านจะได้ถูกลบล้างไป เมื่อวาระแห่งความชื่นบานสดชื่นจะมาจากพระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และพระองค์จะทรงส่งพระเยซูมา’ กิจการ 3:19, 20” สงครามประวัติศาสตร์, 611.
The Advent movement of 1840 to 1844 was a glorious manifestation of the power of God that ushered in the opening of the work of Christ in cleansing His sanctuary. That history began when Jesus, represented as the first angel of Revelation fourteen, descended on August 11, 1840 as represented in chapter ten of Revelation. The manifestation of the power of God that then began escalated to the opening of the investigative judgment, and therefore typified a manifestation of the power of God which would escalate to the close of the investigative judgment. The period at the end began at 9/11, when Jesus again descended as the angel of Revelation eighteen when the great buildings of New York were brought down by the touch of God, and the work of the investigative judgment changed from the dead, unto the living. The rains arrive when Jesus is sent.
การเคลื่อนไหวแอ๊ดเวนต์ระหว่างปี ค.ศ. 1840 ถึง 1844 เป็นการสำแดงอันรุ่งโรจน์แห่งฤทธานุภาพของพระเจ้า ซึ่งนำเข้าสู่การเปิดงานของพระคริสต์ในการชำระสถานนมัสการของพระองค์ ประวัติศาสตร์นั้นได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อพระเยซู ผู้ทรงได้รับการพรรณนาเป็นทูตสวรรค์องค์แรกแห่งวิวรณ์บทที่สิบสี่ เสด็จลงมาในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 ดังที่พรรณนาไว้ในวิวรณ์บทที่สิบ การสำแดงแห่งฤทธานุภาพของพระเจ้าซึ่งเริ่มขึ้นในเวลานั้นได้ทวีความเข้มข้นขึ้นจนถึงการเปิดฉากการพิพากษาไต่สวน และฉะนั้นจึงเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของการสำแดงแห่งฤทธานุภาพของพระเจ้า ซึ่งจะทวีความเข้มข้นขึ้นจนถึงการสิ้นสุดของการพิพากษาไต่สวน ช่วงเวลาในวาระสุดท้ายได้เริ่มต้นขึ้นในเหตุการณ์ 9/11 เมื่อพระเยซูเสด็จลงมาอีกครั้งในฐานะทูตสวรรค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบแปด เมื่ออาคารใหญ่โตแห่งนครนิวยอร์กถูกทำให้พังทลายลงโดยการแตะต้องของพระเจ้า และงานแห่งการพิพากษาไต่สวนได้เปลี่ยนจากคนตายไปสู่คนเป็น ฝนทั้งหลายมาถึงเมื่อพระเยซูทรงถูกส่งมาแล้ว
Jesus taught that we are to ask in order to receive, and Zechariah says we are to ask for the latter rain, in the time of the latter rain. It is therefore evident you must know that you are in the time of the latter rain, in order to fulfill Zechariah’s direction.
พระเยซูทรงสอนว่า เราต้องทูลขอเพื่อจะได้รับ และเศคาริยาห์กล่าวว่า เราต้องทูลขอฝนปลายฤดู ในเวลาแห่งฝนปลายฤดู ฉะนั้น จึงเป็นที่ประจักษ์ว่า ท่านจำต้องรู้ว่าท่านอยู่ในเวลาแห่งฝนปลายฤดู เพื่อจะปฏิบัติตามคำชี้แนะของเศคาริยาห์ให้ครบถ้วน
Ask ye of the Lord rain in the time of the latter rain; so the Lord shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. Zechariah 10:1.
จงทูลขอฝนจากพระยาห์เวห์ในฤดูแห่งฝนปลาย พระยาห์เวห์จะทรงกระทำให้เกิดเมฆสว่าง และจะประทานฝนตกห่าใหญ่แก่เขาทั้งหลาย ให้หญ้าในทุ่งแก่ทุกคน เศคาริยาห์ 10:1
At 9/11 Jesus descended as the angel of Revelation eighteen and the latter rain began to sprinkle, but it only falls on those who meet Zechariah’s command to “ask for the latter rain,” when you have the genuine understanding that “the times of refreshing” and restoration of all things has arrived. The soul must “recognize” that the prophetic period of the latter rain has arrived.
ณ 9/11 พระเยซูได้เสด็จลงมาในฐานะทูตสวรรค์แห่งวิวรณ์บทที่สิบแปด และฝนชุกปลายฤดูได้เริ่มโปรยลงมา แต่ฝนนั้นตกเฉพาะบนผู้ที่ปฏิบัติตามพระบัญชาของเศคาริยาห์ให้ “ขอฝนชุกปลายฤดู” เมื่อท่านมีความเข้าใจอันแท้จริงว่า “เวลาแห่งการชูใจให้สดชื่น” และการทรงให้สรรพสิ่งทั้งปวงกลับคืนสู่สภาพเดิมได้มาถึงแล้ว จิตวิญญาณจะต้อง “ตระหนักรู้” ว่าช่วงเวลาเชิงพยากรณ์ของฝนชุกปลายฤดูได้มาถึงแล้ว.
“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
“เราต้องไม่รอคอยฝนชุกปลายฤดู ฝนนั้นกำลังมาถึงเหนือทุกคนที่จะยอมรับและรับเอาน้ำค้างและสายฝนแห่งพระคุณที่ตกลงเหนือเรา เมื่อเราเก็บรวบรวมเศษเสี้ยวแห่งความสว่าง เมื่อเราซาบซึ้งในพระเมตตาอันแน่นอนของพระเจ้า ผู้ทรงยินดีให้เราไว้วางใจในพระองค์ แล้วพระสัญญาทุกประการจะสำเร็จเป็นจริง [Isaiah 61:11 quoted.] แผ่นดินโลกทั้งสิ้นจะต้องเต็มด้วยพระสิริของพระเจ้า” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
At 9/11 the times of refreshing began, and the blotting out of the sins of the living began. That judgment is aligned with the very first tenant of the three-step covenant of Abraham. That first tenant was that when the Lord brought Israel out of Egyptian bondage He would judge both His covenant people, and the nation where they had been living as pilgrims and strangers. The first covenant people typified the last covenant people who are the one hundred and forty-four thousand. Those prophetic people will be judged as the Protestant horn of the earth beast, while the Republican horn of the earth beast is simultaneously judged.
เมื่อถึง 9/11 เวลาของการชื่นบานก็ได้เริ่มต้นขึ้น และการลบล้างบาปของผู้มีชีวิตก็ได้เริ่มขึ้นด้วย การพิพากษานั้นสอดคล้องกับหลักข้อแรกที่สุดของพันธสัญญาสามขั้นของอับราฮัม หลักข้อแรกนั้นคือ เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำอิสราเอลออกจากความเป็นทาสในอียิปต์ พระองค์จะทรงพิพากษาทั้งประชากรแห่งพันธสัญญาของพระองค์ และชนชาติที่พวกเขาได้อาศัยอยู่ในฐานะผู้พำนักชั่วคราวและคนต่างถิ่น ประชากรแห่งพันธสัญญากลุ่มแรกเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของประชากรแห่งพันธสัญญากลุ่มสุดท้าย คือหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน คนเหล่านั้นในเชิงพยากรณ์จะถูกพิพากษาในฐานะเขาโปรเตสแตนต์ของสัตว์ร้ายที่ขึ้นจากแผ่นดิน ขณะเดียวกัน เขารีพับลิกันของสัตว์ร้ายที่ขึ้นจากแผ่นดินก็ถูกพิพากษาพร้อมกันด้วย
The judgment of the Republican horn comes at the end of its history, which is the Sunday law. The Sunday law is represented in verse sixteen’s fulfillment of Rome taking control of Judah in 63 BC—on the Day of Atonement according to some historians.
การพิพากษาเขาของสาธารณรัฐมาถึงในตอนปลายของประวัติศาสตร์ของมัน ซึ่งก็คือกฎหมายวันอาทิตย์ กฎหมายวันอาทิตย์นั้นถูกเป็นภาพแทนไว้ในการสำเร็จของข้อสิบหก ซึ่งกล่าวถึงโรมเข้ายึดครองยูดาห์ในปี 63 ก่อนคริสตกาล—ตรงกับวันลบมลทินบาปตามความเห็นของนักประวัติศาสตร์บางคน
Antiochus Magnus, represents the United States in verses ten through fifteen. Ronald Reagan prevailed in the battle of verse ten, that typified verse forty’s collapse of the Soviet Union. Isaiah 8:8 identifies the same battle represented in verses ten and forty of Daniel eleven, and those three parallel verses allow Russia to be identified as the victor in verse eleven’s battle of Raphia.
อันทิโอคัส มักนุส เป็นตัวแทนของสหรัฐอเมริกาในข้อสิบถึงสิบห้า โรนัลด์ เรแกนมีชัยในสงครามแห่งข้อสิบ ซึ่งเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในข้อสี่สิบ อิสยาห์ 8:8 ระบุถึงสงครามเดียวกันซึ่งปรากฏเป็นภาพแทนในข้อสิบและข้อสี่สิบของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด และข้อพระคัมภีร์ทั้งสามที่สอดคล้องกันนั้นทำให้สามารถระบุได้ว่ารัสเซียเป็นผู้มีชัยในสงครามแห่งราฟีอาในข้อสิบเอ็ด
The battle of Raphia in verse eleven prefigured the war in Ukraine between the king of the south (Russia) and the papacy’s proxy power (the Ukraine). The war was initiated by the Obama Administration in the time of the first pope from the southern hemisphere, who was also the first pope from the America’s, though it was south America. “South” is a symbol of globalism, spiritualism and communism, and the first southern pope from the America’s aligned with the globalist president Obama, when the war of verse eleven arrived. Reagan as the United States in verse ten entered into a secret alliance with a conservative pope; then the Nazi’s of Ukraine were employed by a globalist president in a period of a globalist pope. The United States under Trump, is now in an open relationship with the first north American, and so-called conservative pope.
สงครามแห่งราเฟียในข้อสิบเอ็ดเป็นภาพล่วงหน้าของสงครามในยูเครนระหว่างกษัตริย์แห่งทิศใต้ (รัสเซีย) กับอำนาจตัวแทนของสันตะปาปา (ยูเครน) สงครามนี้ได้ถูกริเริ่มโดยรัฐบาลของโอบามาในสมัยของพระสันตะปาปาองค์แรกจากซีกโลกใต้ ผู้ทรงเป็นพระสันตะปาปาองค์แรกจากทวีปอเมริกาด้วย แม้ว่าจะเป็นอเมริกาใต้ก็ตาม “ใต้” เป็นสัญลักษณ์ของโลกาภิวัตน์ ลัทธิทรงวิญญาณ และลัทธิคอมมิวนิสต์ และพระสันตะปาปาองค์แรกจากซีกโลกใต้ผู้มาจากทวีปอเมริกาได้สอดประสานกับประธานาธิบดีโอบามาผู้เป็นโลกาภิวัตน์ เมื่อสงครามในข้อสิบเอ็ดมาถึง เรแกนในฐานะสหรัฐอเมริกาในข้อสิบได้เข้าสู่พันธมิตรลับกับพระสันตะปาปาสายอนุรักษนิยม จากนั้นพวกนาซีแห่งยูเครนก็ถูกใช้โดยประธานาธิบดีโลกาภิวัตน์ในช่วงเวลาของพระสันตะปาปาโลกาภิวัตน์ บัดนี้สหรัฐอเมริกาภายใต้ทรัมป์อยู่ในความสัมพันธ์อย่างเปิดเผยกับพระสันตะปาปาองค์แรกจากอเมริกาเหนือและผู้ที่เรียกกันว่าเป็นพระสันตะปาปาสายอนุรักษนิยม
Reagan had a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy in the battle of verse ten, and Obama initiated the battle of verse eleven, in a period when the pope was also a globalist, like unto Obama. Trump is now in an open relationship with a parallel pope to Reagan, with the exception that the initial secret alliance, is now an open alliance. The three popes, and the three presidents, align with the three battles of verses ten, eleven and fifteen.
เรแกนมีพันธมิตรลับกับปฏิปักษ์พระคริสต์ตามคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ในการสงครามแห่งข้อสิบ และโอบามาเป็นผู้ริเริ่มสงครามแห่งข้อสิบเอ็ด ในช่วงเวลาที่พระสันตะปาปาก็เป็นผู้สนับสนุนโลกาภิวัตน์เช่นกัน คล้ายคลึงกับโอบามา บัดนี้ทรัมป์อยู่ในความสัมพันธ์อย่างเปิดเผยกับพระสันตะปาปาคู่ขนานกับเรแกน เว้นแต่พันธมิตรลับในระยะแรกนั้น บัดนี้ได้กลายเป็นพันธมิตรที่เปิดเผยแล้ว พระสันตะปาปาทั้งสาม และประธานาธิบดีทั้งสาม สอดคล้องกับสงครามทั้งสามแห่งข้อสิบ ข้อสิบเอ็ด และข้อสิบห้า
“Marvelous in her shrewdness and cunning is the Roman Church. She can read what is to be. She bides her time, seeing that the Protestant churches are paying her homage in their acceptance of the false sabbath and that they are preparing to enforce it by the very means which she herself employed in bygone days. Those who reject the light of truth will yet seek the aid of this self-styled infallible power to exalt an institution that originated with her. How readily she will come to the help of Protestants in this work it is not difficult to conjecture. Who understands better than the papal leaders how to deal with those who are disobedient to the church?
“คริสตจักรโรมันนั้นน่าอัศจรรย์ในความเฉลียวฉลาดและเล่ห์เพทุบายของนาง นางสามารถอ่านออกว่าอะไรจะเกิดขึ้น นางเฝ้ารอคอยเวลาของตน โดยเห็นว่าคริสตจักรโปรเตสแตนต์ทั้งหลายกำลังถวายความเคารพแก่นาง ด้วยการยอมรับวันสะบาโตเทียมเท็จ และกำลังเตรียมจะบังคับใช้สิ่งนั้นด้วยวิธีการอย่างเดียวกันกับที่นางเองได้ใช้มาแล้วในกาลก่อน ผู้ที่ปฏิเสธความสว่างแห่งความจริง ในที่สุดก็จะยังแสวงหาความช่วยเหลือจากอำนาจที่อ้างตนว่าไม่ผิดพลาดนี้ เพื่อยกชูสถาบันซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากนางเอง เป็นการไม่ยากที่จะคาดเดาได้เลยว่า นางจะเข้ามาช่วยเหลือพวกโปรเตสแตนต์ในงานนี้ด้วยความเต็มใจเพียงใด ใครเล่าจะเข้าใจดียิ่งไปกว่าบรรดาผู้นำแห่งพระสันตะปาปาว่าจะจัดการกับผู้ที่ไม่เชื่อฟังคริสตจักรอย่างไร?”
“The Roman Catholic Church, with all its ramifications throughout the world, forms one vast organization under the control, and designed to serve the interests, of the papal see. Its millions of communicants, in every country on the globe, are instructed to hold themselves as bound in allegiance to the pope. Whatever their nationality or their government, they are to regard the authority of the church as above all other. Though they may take the oath pledging their loyalty to the state, yet back of this lies the vow of obedience to Rome, absolving them from every pledge inimical to her interests.
“คริสตจักรโรมันคาทอลิก พร้อมด้วยเครือข่ายและสาขาทั้งปวงของตนทั่วโลก ก่อรูปขึ้นเป็นองค์การอันไพศาลหนึ่งเดียว ภายใต้การควบคุมของสันตะสำนัก และได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อรับใช้ผลประโยชน์ของสันตะสำนักนั้น ผู้ที่อยู่ในศีลมหาสนิทกับคริสตจักรนับล้านคนของเธอ ในทุกประเทศทั่วพิภพ ได้รับการสั่งสอนให้ถือว่าตนผูกพันด้วยความจงรักภักดีต่อพระสันตะปาปา ไม่ว่าสัญชาติของพวกเขาจะเป็นเช่นไร หรือรัฐบาลของพวกเขาจะเป็นแบบใด พวกเขาต้องถือว่าอำนาจของคริสตจักรอยู่เหนืออำนาจอื่นทั้งปวง แม้ว่าพวกเขาอาจกล่าวคำปฏิญาณถวายสัตย์ปฏิญาณความจงรักภักดีต่อรัฐก็ตาม แต่เบื้องหลังสิ่งนี้ยังมีคำปฏิญาณว่าจะเชื่อฟังโรม ซึ่งปลดเปลื้องพวกเขาจากคำมั่นสัญญาทุกประการที่เป็นปฏิปักษ์ต่อผลประโยชน์ของเธอ”
“History testifies of her artful and persistent efforts to insinuate herself into the affairs of nations; and having gained a foothold, to further her own aims, even at the ruin of princes and people. In the year 1204, Pope Innocent III extracted from Peter II, king of Arragon, the following extraordinary oath: ‘I, Peter, king of Arragonians, profess and promise to be ever faithful and obedient to my lord, Pope Innocent, to his Catholic successors, and the Roman Church, and faithfully to preserve my kingdom in his obedience, defending the Catholic faith, and persecuting heretical pravity.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55. This is in harmony with the claims regarding the power of the Roman pontiff ‘that it is lawful for him to depose emperors’ and ‘that he can absolve subjects from their allegiance to unrighteous rulers.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.
“ประวัติศาสตร์เป็นพยานถึงความพยายามอันแนบเนียนและไม่ลดละของนางในการสอดแทรกตนเองเข้าไปในกิจการของบรรดาประชาชาติ; และเมื่อได้ที่มั่นแล้ว ก็เพื่อดำเนินจุดมุ่งหมายของตนเองต่อไป แม้จะต้องนำไปสู่ความพินาศของทั้งเจ้านายและประชาชนก็ตาม ในปี ค.ศ. 1204 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ได้ทรงบังคับให้เปโตรที่ 2 กษัตริย์แห่งอารากอน ปฏิญาณคำสัตย์อันน่าประหลาดต่อไปนี้ว่า: ‘ข้าพเจ้า เปโตร กษัตริย์แห่งชาวอารากอน ขอประกาศและสัญญาว่าจะซื่อสัตย์และเชื่อฟังต่อองค์เจ้านายของข้าพเจ้า คือสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ ตลอดไป รวมทั้งต่อผู้สืบตำแหน่งคาทอลิกของพระองค์ และต่อคริสตจักรโรมัน และจะรักษาอาณาจักรของข้าพเจ้าไว้ในความเชื่อฟังต่อพระองค์โดยสัตย์ซื่อ ปกป้องความเชื่อคาทอลิก และข่มเหงความชั่วช้าอันเป็นนอกรีต’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55. ข้อความนี้สอดคล้องกับข้ออ้างเกี่ยวกับอำนาจของพระสันตะปาปาโรมัน ‘ว่าทรงมีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะปลดจักรพรรดิ’ และ ‘ว่าทรงสามารถปลดเปลื้องบรรดาไพร่ฟ้าจากความจงรักภักดีที่ตนพึงมีต่อผู้ปกครองที่อธรรมได้’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.”
“And let it be remembered, it is the boast of Rome that she never changes. The principles of Gregory VII and Innocent III are still the principles of the Roman Catholic Church. And had she but the power, she would put them in practice with as much vigor now as in past centuries. Protestants little know what they are doing when they propose to accept the aid of Rome in the work of Sunday exaltation. While they are bent upon the accomplishment of their purpose, Rome is aiming to re-establish her power, to recover her lost supremacy. Let the principle once be established in the United States that the church may employ or control the power of the state; that religious observances may be enforced by secular laws; in short, that the authority of church and state is to dominate the conscience, and the triumph of Rome in this country is assured.
“และพึงจดจำไว้ว่า โรมโอ้อวดว่าเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง หลักการของ Gregory VII และ Innocent III ยังคงเป็นหลักการของคริสตจักรโรมันคาทอลิก และหากเธอมีอำนาจเพียงพอ เธอก็จะนำหลักการเหล่านั้นมาปฏิบัติด้วยความเข้มแข็งไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าที่ได้กระทำในศตวรรษก่อน ๆ โปรเตสแตนต์แทบไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังกระทำอะไร เมื่อพวกเขาเสนอที่จะยอมรับความช่วยเหลือจากโรมในการงานแห่งการยกชูวันอาทิตย์ ขณะที่พวกเขามุ่งมั่นต่อการบรรลุจุดประสงค์ของตน โรมก็กำลังมุ่งหมายที่จะสถาปนาอำนาจของเธอขึ้นใหม่ เพื่อทวงคืนความเป็นใหญ่ที่สูญเสียไป ขอเพียงให้มีการสถาปนาหลักการขึ้นในสหรัฐอเมริกาว่า คริสตจักรอาจใช้อำนาจของรัฐหรือควบคุมอำนาจนั้นได้; ว่าการประกอบพิธีทางศาสนาอาจถูกบังคับใช้โดยกฎหมายฝ่ายบ้านเมือง; กล่าวโดยสั้นว่า ว่าอำนาจของคริสตจักรและรัฐจะครอบงำมโนธรรม แล้วชัยชนะของโรมในประเทศนี้ก็เป็นอันแน่นอน”
“God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 580, 581.
“พระวจนะของพระเจ้าได้ทรงให้คำเตือนถึงภยันตรายที่กำลังจะมาถึงแล้ว; หากคำเตือนนี้ถูกเพิกเฉย โลกโปรเตสแตนต์จะได้เรียนรู้ว่าแท้จริงแล้วจุดมุ่งหมายของโรมคืออะไร ก็ต่อเมื่อสายเกินกว่าจะหลีกหนีบ่วงนั้นได้แล้ว นางกำลังเติบโตขึ้นสู่อำนาจอย่างเงียบ ๆ หลักคำสอนของนางกำลังแผ่อิทธิพลอยู่ในหอประชุมนิติบัญญัติ ในคริสตจักรทั้งหลาย และในจิตใจของมนุษย์ นางกำลังก่อร่างโครงสร้างอันสูงตระหง่านและมั่นคงของนางขึ้น ซึ่งภายในที่ลี้ลับของสิ่งเหล่านั้น การข่มเหงของนางในอดีตจะถูกกระทำซ้ำอีก นางกำลังเสริมกำลังของตนอย่างลอบเร้นและโดยที่ไม่มีผู้ใดระแคะระคาย เพื่อสนองจุดประสงค์ของตนเองเมื่อเวลาที่นางจะลงมือมาถึง สิ่งทั้งปวงที่นางปรารถนาก็คือที่มั่นอันได้เปรียบ และบัดนี้สิ่งนั้นก็กำลังถูกมอบให้นางแล้ว ในไม่ช้าเราจะได้เห็นและจะได้ประสบว่า จุดมุ่งหมายขององค์ประกอบแห่งโรมคืออะไร ผู้ใดก็ตามที่จะเชื่อและเชื่อฟังพระวจนะของพระเจ้า ผู้นั้นย่อมจะได้รับการตำหนิและการข่มเหง” The Great Controversy, 580, 581.
In 2016 Trump was elected, then the globalists represented by Biden stole the election of 2020, but that is only recognized by those who have 20/20 vision. In verse thirteen Donald Trump “returns” in 2024, with more power than ever, and begins his preparation for the golden age as well as the battle of Panium in verse fifteen. Then Leo the pope arrived to establish the vision in 2025, the third pope associated with the three battles of verses ten through fifteen, and also with the three presidents of those battles. The first and third popes and presidents are considered conservative, and the middle pope and president were globalists. The first alliance was secret, the last is open, for it is represented in verse fourteen as the symbol that establishes the external vision of the prophecies of the latter days.
ในปี 2016 ทรัมป์ได้รับเลือกตั้ง แล้วบรรดาโลกาภิวัตน์ซึ่งไบเดนเป็นตัวแทนได้ขโมยการเลือกตั้งปี 2020 ไป แต่สิ่งนั้นเป็นที่ยอมรับได้เฉพาะในหมู่ผู้ที่มีนิมิต 20/20 เท่านั้น ในข้อสิบสาม โดนัลด์ ทรัมป์ “กลับมา” ในปี 2024 พร้อมด้วยอำนาจยิ่งกว่าแต่ก่อน และเริ่มต้นการตระเตรียมของเขาสำหรับยุคทอง ตลอดจนยุทธการแห่งพาเนียมในข้อสิบห้า จากนั้น เลโอ พระสันตะปาปาได้มาถึงเพื่อสถาปนานิมิตนั้นในปี 2025 โดยเป็นพระสันตะปาปาองค์ที่สามซึ่งสัมพันธ์กับสงครามทั้งสามในข้อสิบถึงข้อสิบห้า และสัมพันธ์กับประธานาธิบดีทั้งสามของสงครามเหล่านั้นด้วย พระสันตะปาปาและประธานาธิบดีองค์แรกและองค์ที่สามถือกันว่าเป็นฝ่ายอนุรักษนิยม ส่วนพระสันตะปาปาและประธานาธิบดีองค์กลางนั้นเป็นพวกโลกาภิวัตน์ พันธมิตรแรกเป็นความลับ ส่วนพันธมิตรสุดท้ายนั้นเปิดเผย เพราะในข้อสิบสี่ พันธมิตรนั้นได้รับการนำเสนอเป็นสัญลักษณ์ซึ่งสถาปนานิมิตภายนอกของคำพยากรณ์แห่งวาระสุดท้าย。
On December 31, 2023 the work of the first angel, as typified by the work of the first decree began laying the foundation. The foundational test was over whether William Miller was correct or incorrect in his identification that it was Rome that establishes the vision in verse fourteen. Miller’s identification of Rome as the symbol that established the prophetic vision of the latter days is in some aspects the most significant of all of Miller’s foundational truths. How Miller arrived at certain understandings can only be derived from applying sanctified logic to his time and circumstances, but with some of his prophetic discoveries there is very specific testimony as to why he came to his understandings. The most fundamental of his understandings was his identification that it is Rome that establishes the vision.
เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2023 งานของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง ตามแบบที่แสดงไว้โดยงานของกฤษฎีกาฉบับแรก ได้เริ่มวางรากฐานแล้ว การทดสอบขั้นรากฐานนั้นอยู่ที่ว่า วิลเลียม มิลเลอร์ ถูกต้องหรือผิดพลาดในการระบุว่า โรมเป็นผู้สถาปนานิมิตในข้อสิบสี่ การที่มิลเลอร์ระบุว่าโรมเป็นสัญลักษณ์ซึ่งสถาปนานิมิตเชิงพยากรณ์แห่งยุคสุดท้าย เป็นความจริงเชิงรากฐานของมิลเลอร์ที่มีนัยสำคัญที่สุดประการหนึ่งเหนือบรรดาความจริงทั้งหลาย วิธีที่มิลเลอร์มาถึงความเข้าใจบางประการนั้น อาจอนุมานได้เพียงโดยการประยุกต์ใช้ตรรกะที่ผ่านการชำระให้บริสุทธิ์กับกาลเวลาและสถานการณ์ของเขา แต่ในบรรดาการค้นพบเชิงพยากรณ์บางประการของเขา ก็มีคำพยานที่เฉพาะเจาะจงอย่างยิ่งว่าทำไมเขาจึงมาถึงความเข้าใจเหล่านั้น ความเข้าใจที่เป็นพื้นฐานที่สุดของเขาคือการระบุว่า โรมเป็นผู้สถาปนานิมิตนั้นเอง
Miller directly testifies how he searched to understand what it was that was “taken away” in the book of Daniel. He not only identifies where he found his answer, but he speaks of his excitement when he discovered the jewel, he had been searching for. Apollos Hale records a commentary upon Miller’s own writings, and in the following passage Hale is identifying how Miller became a student of prophecy. Miller, as the messenger of the light which was unsealed in 1798, is a sacred example of those who Daniel called the “wise” who “understand” when the book is “unsealed.” Miller’s testimony of how he was led into studying the Bible is a purposeful example by the One who controls all things. Pay attention to Miller’s development, for he is the example of the wise who understand the increase of knowledge, even if they, as Miller, come out from the darkness of error.
มิลเลอร์เป็นพยานโดยตรงถึงวิธีที่เขาเสาะแสวงหาเพื่อจะเข้าใจว่าอะไรคือสิ่งที่ถูก “นำออกไป” ในพระธรรมดาเนียล เขาไม่เพียงระบุว่าเขาพบคำตอบของตนที่ใดเท่านั้น แต่ยังกล่าวถึงความตื่นเต้นยินดีของเขาเมื่อได้ค้นพบอัญมณีที่เขาเฝ้าแสวงหามา อปอลโลส เฮล ได้บันทึกข้อคิดเห็นประกอบงานเขียนของมิลเลอร์เองไว้ และในข้อความต่อไปนี้ เฮลกำลังชี้ให้เห็นว่ามิลเลอร์ได้กลายเป็นผู้ศึกษาคำพยากรณ์อย่างไร มิลเลอร์ ในฐานะผู้สื่อสารแห่งความสว่างซึ่งถูกเปิดผนึกในปี 1798 เป็นแบบอย่างอันศักดิ์สิทธิ์ของบรรดาผู้ที่ดาเนียลเรียกว่า “คนมีปัญญา” ผู้ซึ่ง “เข้าใจ” เมื่อหนังสือนั้นถูก “เปิดผนึก” คำพยานของมิลเลอร์เกี่ยวกับวิธีที่เขาถูกนำให้เข้าสู่การศึกษาพระคัมภีร์ เป็นแบบอย่างที่ทรงมุ่งหมายไว้โดยพระองค์ผู้ทรงควบคุมสรรพสิ่ง จงให้ความสนใจต่อพัฒนาการของมิลเลอร์ เพราะเขาเป็นแบบอย่างของคนมีปัญญาผู้เข้าใจการเพิ่มขึ้นของความรู้ แม้ว่าเขาเอง ดังเช่นมิลเลอร์ จะออกมาจากความมืดแห่งความผิดพลาดก็ตาม
“‘In the month of May, 1816, I was brought under conviction, and O, what horror filled my soul! I forgot to eat. The heavens appeared like brass, and the earth like iron. Thus I continued till October, when God opened my eyes; and O, my soul, what a Saviour I discovered Jesus to be! My sins fell like a burden from my soul: and then how plain the Bible seemed to me! It all spoke of Jesus; he was in every page and every line. O, that was a happy day! I wanted to go right home to heaven; Jesus was all to me, and I thought I could make everybody else see him as I saw him, but I was mistaken.
“‘ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1816 ข้าพเจ้าถูกนำให้สำนึกในบาป และโอ ความสยดสยองได้ท่วมท้นจิตวิญญาณของข้าพเจ้า! ข้าพเจ้าลืมรับประทานอาหาร ฟ้าสวรรค์ดูประหนึ่งทองสัมฤทธิ์ และแผ่นดินประหนึ่งเหล็กกล้า ข้าพเจ้าเป็นอยู่ดังนี้เรื่อยมาจนถึงเดือนตุลาคม เมื่อพระเจ้าทรงเปิดตาของข้าพเจ้า และโอ จิตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย พระเยซูทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดเช่นไรหนอที่ข้าพเจ้าได้ประจักษ์! บาปทั้งหลายของข้าพเจ้าหลุดจากจิตวิญญาณของข้าพเจ้าราวกับภาระหนัก แล้วพระคัมภีร์ก็ดูแจ่มชัดแก่ข้าพเจ้ายิ่งนัก! ทุกสิ่งในนั้นกล่าวถึงพระเยซู พระองค์ทรงอยู่ในทุกหน้าและทุกบรรทัด โอ วันนั้นเป็นวันที่เปี่ยมสุขยิ่ง! ข้าพเจ้าปรารถนาจะกลับบ้านสู่สวรรค์ในทันที พระเยซูทรงเป็นทุกสิ่งสำหรับข้าพเจ้า และข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้าคงทำให้คนอื่นทุกคนมองเห็นพระองค์ดังที่ข้าพเจ้าเห็นพระองค์ได้ แต่ข้าพเจ้าคิดผิด”
“‘During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, “What do you think of this text, and that?” referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. “How long time do you want?” I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood. I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—“Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?”
“‘ตลอดระยะเวลาสิบสองปีที่ข้าพเจ้าเป็นผู้เชื่อในพระเจ้าโดยอาศัยเหตุผล ข้าพเจ้าได้อ่านประวัติศาสตร์ทุกเล่มที่ข้าพเจ้าสามารถหาได้; แต่บัดนี้ข้าพเจ้ารักพระคัมภีร์ พระคัมภีร์สั่งสอนเรื่องพระเยซู! กระนั้นก็ตาม ยังมีพระคัมภีร์อยู่อีกมากที่ยังมืดมนสำหรับข้าพเจ้า ในปี 1818 หรือ 19 ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังสนทนากับมิตรสหายผู้หนึ่งซึ่งข้าพเจ้าได้ไปเยี่ยม และผู้ซึ่งเคยรู้จักและได้ยินข้าพเจ้าพูดเมื่อครั้งยังเป็นผู้เชื่อในพระเจ้าโดยอาศัยเหตุผล เขาได้ถามขึ้นด้วยท่าทีที่มีนัยสำคัญพอสมควรว่า “ท่านคิดเห็นอย่างไรกับข้อพระคัมภีร์นี้ และข้อนั้น?” โดยอ้างถึงข้อพระคัมภีร์เดิม ๆ ที่ข้าพเจ้าเคยคัดค้านเมื่อครั้งเป็นผู้เชื่อในพระเจ้าโดยอาศัยเหตุผล ข้าพเจ้าเข้าใจว่าเขากำลังหมายถึงอะไร จึงตอบว่า—หากท่านจะให้เวลาแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะบอกท่านว่าข้อเหล่านั้นหมายความว่าอย่างไร “ท่านต้องการเวลานานเท่าใด?” ข้าพเจ้าไม่ทราบ แต่ข้าพเจ้าจะบอกท่าน ข้าพเจ้าตอบ เพราะข้าพเจ้าไม่อาจเชื่อได้ว่าพระเจ้าได้ประทานการสำแดงที่ไม่อาจเข้าใจได้ จากนั้นข้าพเจ้าจึงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะศึกษาพระคัมภีร์ของข้าพเจ้า โดยเชื่อว่าข้าพเจ้าจะค้นพบได้ว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงหมายความว่าอย่างไร แต่ทันทีที่ข้าพเจ้าได้ตั้งความมุ่งหมายนี้ ความคิดก็ผุดขึ้นมาในใจของข้าพเจ้าว่า—“สมมติว่าท่านพบตอนหนึ่งที่ท่านไม่อาจเข้าใจได้ ท่านจะทำอย่างไร?”’
“This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, [purchased in 1798] which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant. I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Saviour was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could nor understand.”
“แล้ววิธีศึกษาพระคัมภีร์เช่นนี้ก็ผุดขึ้นมาในใจของข้าพเจ้า:—ข้าพเจ้าจะนำถ้อยคำจากข้อพระคัมภีร์เหล่านั้นมา และติดตามถ้อยคำนั้นตลอดทั่วพระคัมภีร์ และค้นหาความหมายของมันด้วยวิธีนี้ ข้าพเจ้ามีหนังสือ Cruden’s Concordance [ซื้อไว้ในปี 1798] ซึ่งข้าพเจ้าคิดว่าเป็นเล่มที่ดีที่สุดในโลก; ดังนั้นข้าพเจ้าจึงหยิบหนังสือนั้นกับพระคัมภีร์ของข้าพเจ้า แล้วนั่งลงที่โต๊ะอ่านหนังสือของตน และไม่อ่านสิ่งอื่นใดเลย เว้นแต่หนังสือพิมพ์เล็กน้อย เพราะข้าพเจ้าตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องรู้ว่าพระคัมภีร์ของข้าพเจ้าหมายความว่าอย่างไร ข้าพเจ้าเริ่มต้นที่ปฐมกาล และอ่านต่อไปอย่างช้าๆ; และเมื่อข้าพเจ้ามาถึงข้อพระคัมภีร์ตอนใดที่ข้าพเจ้าไม่อาจเข้าใจได้ ข้าพเจ้าก็ค้นทั่วพระคัมภีร์เพื่อหาว่ามันหมายความว่าอย่างไร หลังจากที่ข้าพเจ้าได้ศึกษาพระคัมภีร์ตลอดทั้งเล่มด้วยวิธีนี้แล้ว โอ ความจริงนั้นปรากฏสว่างไสวและรุ่งโรจน์เพียงใด! ข้าพเจ้าพบสิ่งที่ข้าพเจ้าได้เทศนาแก่ท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้ามั่นใจว่าเจ็ดวาระนั้นสิ้นสุดลงในปี 1843 แล้ว จากนั้นข้าพเจ้าก็มาถึง 2300 วัน; สิ่งนั้นนำข้าพเจ้าไปสู่ข้อสรุปเดียวกัน; แต่ข้าพเจ้าไม่เคยคิดที่จะค้นหาว่าพระผู้ช่วยให้รอดจะเสด็จมาเมื่อใด และข้าพเจ้าก็ไม่อาจเชื่อได้; แต่ความสว่างนั้นกระทบข้าพเจ้าอย่างแรงกล้าเสียจนข้าพเจ้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร บัดนี้ ข้าพเจ้าคิดว่า ข้าพเจ้าต้องสวมเดือยและกางเกงหนัง; ข้าพเจ้าจะไม่ไปเร็วเกินกว่าพระคัมภีร์ และข้าพเจ้าจะไม่ล้าหลังพระคัมภีร์ ไม่ว่าพระคัมภีร์สอนสิ่งใด ข้าพเจ้าจะยึดมั่นในสิ่งนั้น แต่ถึงกระนั้น ก็ยังมีข้อพระคัมภีร์บางตอนที่ข้าพเจ้าไม่อาจเข้าใจได้”
“So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘And could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, “take away.” “He shall take away the daily,” “from the time the daily shall be taken away,” etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is “the daily!” Well, now, what does Paul mean by “he who now letteth,” or hindereth? By “the man of sin,” and “the wicked,” Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, “the daily” must mean Paganism.’” Apollos Hale, The Second Advent Manual, 66.
“เพียงเท่านี้สำหรับวิธีศึกษาพระคัมภีร์โดยทั่วไปของเขา ในอีกโอกาสหนึ่ง เขาได้กล่าวถึงวิธีที่เขาใช้ตัดสินความหมายของข้อความซึ่งอยู่ต่อหน้าเรา—ความหมายของคำว่า ‘เนืองนิตย์’ เขากล่าวว่า ‘ข้าพเจ้าอ่านต่อไป และไม่อาจพบกรณีอื่นใดที่มีคำนี้ปรากฏอยู่ นอกจากในพระธรรมดาเนียล ข้าพเจ้าจึงพิจารณาถ้อยคำที่ปรากฏเชื่อมโยงอยู่กับคำนั้น คือ “ชิงไปเสีย” “เขาจะชิงเนืองนิตย์ไปเสีย” “ตั้งแต่เวลาที่เนืองนิตย์ถูกชิงไปเสีย” ฯลฯ ข้าพเจ้าอ่านต่อไป และคิดว่าคงจะไม่พบความกระจ่างใดในข้อความนั้น ในที่สุดข้าพเจ้าก็มาถึง 2 เธสะโลนิกา 2:7, 8 ว่า “เพราะว่าธรรมล้ำลึกแห่งความอธรรมก็กำลังกระทำการอยู่แล้ว มีแต่ผู้ที่ยับยั้งอยู่ในเวลานี้เท่านั้นที่จะยับยั้งต่อไป จนกว่าเขาจะถูกนำออกไปให้พ้นทาง แล้วผู้อธรรมคนนั้นจึงจะถูกสำแดง” ฯลฯ และเมื่อข้าพเจ้ามาถึงข้อความนั้น โอ ความจริงนั้นปรากฏชัดเจนและรุ่งโรจน์เพียงไร! นั่นแหละ! นั่นคือ “เนืองนิตย์!” เอาละ บัดนี้ เปาโลหมายถึงอะไรโดยคำว่า “ผู้ที่ยับยั้งอยู่ในเวลานี้” หรือผู้ที่ขัดขวาง? โดย “คนบาป” และ “ผู้อธรรม” นั้น หมายถึงสันตะปาปา เอาละ แล้วอะไรเล่าที่ขัดขวางมิให้สันตะปาปาถูกสำแดง? ก็ลัทธินอกศาสนานั่นเอง เอาเช่นนั้นแล้ว “เนืองนิตย์” จึงต้องหมายถึงลัทธินอกศาสนา’” Apollos Hale, The Second Advent Manual, 66.
The Providential guidance of Miller’s study by both human and Divine is in the record. His old friend pushed him, and the thoughts which came to him were the voice of the angel Gabriel, who Sister White identifies “line upon line” as the angel who repeatedly visited Miller. He identifies the seven times as his first discovery and then identifies the 2,300 as the second witness to the seven times, for they both ended in 1843, (he initially believed). Those two prophecies are his alpha and omega discoveries, and within the prophetic relationship to Miller they identify the mistake that would be corrected by Samuel Snow with the message of the Midnight Cry that initiated the “seventh-month movement.” The movement of the Midnight Cry was the “seventh-month movement” when it left the Exeter camp meeting, for it was identifying the coming of the Lord on the tenth day of the seventh month, which in 1844 fell on October 22.
หลักฐานได้บันทึกการทรงนำโดยพระญาณสอดส่องในการศึกษาของมิลเลอร์ ทั้งโดยมนุษย์และโดยพระเจ้าไว้แล้ว มิตรสหายเก่าของเขาได้ผลักดันเขา และความคิดทั้งหลายที่เกิดขึ้นแก่เขานั้นคือสุรเสียงของทูตกาเบรียล ซึ่งซิสเตอร์ไวท์ระบุไว้ “ทีละบรรทัด” ว่าเป็นทูตสวรรค์ผู้ที่มาเยี่ยมมิลเลอร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาระบุว่าเจ็ดกาลเวลาเป็นการค้นพบครั้งแรกของเขา และต่อมาได้ระบุว่า 2,300 เป็นพยานประการที่สองต่อเจ็ดกาลเวลา เพราะทั้งสองสิ้นสุดลงในปี 1843 (ตามที่เขาเชื่อในระยะแรก) คำพยากรณ์ทั้งสองนี้เป็นการค้นพบอัลฟาและโอเมกาของเขา และภายในความสัมพันธ์เชิงพยากรณ์ที่มีต่อมิลเลอร์ คำพยากรณ์ทั้งสองนี้ชี้ให้เห็นความผิดพลาดซึ่งจะได้รับการแก้ไขโดยซามูเอล สโนว์ด้วยข่าวสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน อันเป็นผู้ริเริ่ม “ขบวนการเดือนที่เจ็ด” ขบวนการแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนนี้เองคือ “ขบวนการเดือนที่เจ็ด” เมื่อมันออกจากการประชุมค่ายที่เอ็กเซเตอร์ เพราะมันกำลังชี้ถึงการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้าในวันที่สิบของเดือนที่เจ็ด ซึ่งในปี 1844 ตรงกับวันที่ 22 ตุลาคม
The mistake that produces the empowerment of the second angel is represented by Miller’s initial understanding that the seven times and the 2,300 years concluded together in 1843. In the passage the next doctrine that is discussed is how Miller came to identify Rome as the symbol that establishes the vision. The Adventist history teachers identify that all of William Miller’s prophetic understandings were based upon his identifying two desolating powers. He understood those two desolating powers to be pagan and papal Rome, and he saw those two powers in 2 Thessalonians when he came to understand that the “daily” in the book of Daniel is pagan Rome. Every prophetic model set forth by Miller, who Sister White informs us was repeatedly visited by angels, was based upon his understanding that Rome establishes the vision. Every one!
ความผิดพลาดซึ่งก่อให้เกิดการเสริมฤทธิ์อำนาจของทูตสวรรค์องค์ที่สองนั้น แสดงให้เห็นผ่านความเข้าใจเริ่มแรกของมิลเลอร์ที่ว่า เจ็ดกาลเวลาและ 2,300 ปีสิ้นสุดลงพร้อมกันในปี 1843 ในข้อความนี้ หลักคำสอนถัดไปที่ถูกกล่าวถึงคือวิธีที่มิลเลอร์มาระบุว่าโรมเป็นสัญลักษณ์ที่สถาปนานิมิต บรรดาครูผู้สอนประวัติศาสตร์แอ๊ดเวนตีสต์ชี้ให้เห็นว่า ความเข้าใจด้านคำพยากรณ์ทั้งหมดของวิลเลียม มิลเลอร์ตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ว่าเขาได้ระบุอำนาจแห่งความรกร้างไว้สองประการ เขาเข้าใจว่าอำนาจแห่งความรกร้างทั้งสองประการนั้นคือโรมนอกศาสนาและโรมสันตะปาปา และเขาเห็นอำนาจทั้งสองนั้นใน 2 เธสะโลนิกา เมื่อเขาได้มาถึงความเข้าใจว่า “เครื่องถวายเนืองนิตย์” ในพระธรรมดาเนียลคือโรมนอกศาสนา แบบจำลองเชิงพยากรณ์ทุกแบบที่มิลเลอร์นำเสนอ ซึ่งซิสเตอร์ไวท์บอกเราว่าทูตสวรรค์ได้มาเยี่ยมเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ล้วนตั้งอยู่บนความเข้าใจของเขาที่ว่าโรมสถาปนานิมิต ทุกแบบ!
From December 31, 2023 the Lion of the tribe of Judah has been unsealing the Revelation of Jesus Christ. From that point the foundational test had begun, and it reached its conclusion when the first pope from the United States began his reign on May 8, 2025. At that point, the temple test began.
นับตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคม 2023 สิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ได้ทรงเปิดผนึกวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ ตั้งแต่นั้นมา การทดสอบขั้นพื้นฐานได้เริ่มต้นขึ้น และได้ถึงบทสรุปเมื่อพระสันตะปาปาพระองค์แรกจากสหรัฐอเมริกาเริ่มครองตำแหน่งในวันที่ 8 พฤษภาคม 2025 ณ จุดนั้น การทดสอบพระวิหารได้เริ่มขึ้น
We will continue these things in the next article and employ the “250” years as a witness to uphold our identification that the foundational test ended with the current pope.
เราจะดำเนินเรื่องเหล่านี้ต่อไปในบทความถัดไป และใช้ช่วงเวลา “250” ปีเป็นพยานเพื่อยืนยันการระบุของเราว่า การทดสอบพื้นฐานได้สิ้นสุดลงพร้อมกับพระสันตะปาปาองค์ปัจจุบัน