Daniel eleven verse twenty-four identifies the period which pagan Rome would rule supremely with the word “time.” A “time” represents 360 years in prophetic application, and those years began at the most famous naval battle of ancient history, the battle of Actium in 31 BC. There were other naval battles that were larger and strategically more sophisticated, but Actium was the most iconic naval battle through its association with Marc Antony and Cleopatra. Similar in historical significance to the collapse of the Berlin Wall in fulfillment of Daniel 11:40, and the Twin Towers of 9/11 in fulfillment of Revelation eighteen; for when God chooses the historical events to fulfill His prophetic Word, He does so in a fashion that reaches the attention of the largest possible audience.
ดาเนียล บทที่สิบเอ็ด ข้อที่ยี่สิบสี่ ระบุช่วงเวลาซึ่งโรมนอกศาสนาจะครอบครองอย่างสูงสุดด้วยคำว่า “เวลา” “เวลา” หนึ่งหมายถึง 360 ปีในการประยุกต์เชิงพยากรณ์ และปีเหล่านั้นเริ่มต้นขึ้นที่ยุทธนาวีซึ่งมีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์โบราณ คือยุทธนาวีแอกเทียมในปี 31 ก่อนคริสตกาล มียุทธนาวีอื่น ๆ ที่มีขนาดใหญ่กว่าและมีความซับซ้อนเชิงยุทธศาสตร์มากกว่า แต่แอกเทียมเป็นยุทธนาวีที่เป็นสัญลักษณ์โดดเด่นที่สุด ด้วยความเกี่ยวพันกับมาร์ก แอนโทนีและคลีโอพัตรา มีนัยสำคัญทางประวัติศาสตร์คล้ายคลึงกับการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลินในการสำเร็จตาม ดาเนียล 11:40 และตึกแฝดแห่งเหตุการณ์ 9/11 ในการสำเร็จตาม วิวรณ์ บทที่สิบแปด; เพราะเมื่อพระเจ้าทรงเลือกเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์เพื่อให้พระวจนะเชิงพยากรณ์ของพระองค์สำเร็จ พระองค์ทรงกระทำเช่นนั้นในลักษณะที่ดึงดูดความสนใจจากผู้คนจำนวนมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.
และภายหลังพันธสัญญาที่ทำไว้กับเขา เขาจะกระทำอย่างหลอกลวง เพราะเขาจะขึ้นมาและมีกำลังเข้มแข็งด้วยชนหมู่น้อย เขาจะเข้าไปอย่างสงบแม้ในที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดของมณฑล และเขาจะกระทำสิ่งที่บรรพบุรุษของเขามิได้กระทำ ทั้งบรรพบุรุษก่อนหน้าบรรพบุรุษของเขาก็มิได้กระทำ เขาจะกระจายของที่ริบมา ของที่ปล้นมา และทรัพย์สมบัติท่ามกลางพวกเขา เออ เขาจะวางแผนอุบายของเขาต่อสู้กับป้อมปราการทั้งหลาย แม้เพียงชั่วระยะเวลาหนึ่ง ดาเนียล 11:23, 24
Uriah Smith concludes his observations of the league between Rome and the Maccabees of verse twenty-three by commenting upon the small people of the verse.
อูไรยาห์ สมิธ สรุปข้อสังเกตของเขาเกี่ยวกับพันธมิตรระหว่างโรมกับพวกมัคคาบีในข้อยี่สิบสาม โดยให้ความเห็นต่อไปเกี่ยวกับชนชาติเล็กน้อยในข้อนั้น.
“At this time the Romans were a small people, and began to work deceitfully, or with cunning, as the word signifies. And from this point they rose by a steady and rapid ascent to the height of power which they afterward attained.
“ในเวลานั้นชาวโรมันยังเป็นชนชาติเล็ก ๆ และได้เริ่มดำเนินการด้วยเล่ห์กล หรือด้วยความฉลาดเจ้าเล่ห์ ดังที่คำนั้นมีความหมาย และจากจุดนี้เองพวกเขาก็ค่อย ๆ ไต่ขึ้นอย่างมั่นคงและรวดเร็วไปสู่จุดสูงสุดแห่งอำนาจซึ่งภายหลังพวกเขาได้บรรลุถึง”
“[Verse twenty-four quoted].
“[อ้างข้อยี่สิบสี่]”
“The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings’ leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.
“วิธีการตามปกติซึ่งบรรดาประชาชาติก่อนสมัยกรุงโรมใช้ในการเข้าครอบครองมณฑลอันมีค่าและดินแดนอันมั่งคั่งนั้น คือโดยสงครามและการพิชิต แต่บัดนี้กรุงโรมกำลังจะกระทำสิ่งซึ่งบิดาทั้งหลายและบรรพบุรุษก่อนหน้านั้นไม่เคยกระทำ กล่าวคือ ได้รับการครอบครองเหล่านี้ด้วยวิธีอันสันติ ธรรมเนียมซึ่งไม่เคยมีผู้ใดได้ยินมาก่อน บัดนี้ได้เริ่มขึ้นแล้ว คือการที่กษัตริย์ทั้งหลายยกอาณาจักรของตนให้แก่ชาวโรมันโดยพินัยกรรม กรุงโรมได้เข้าครอบครองมณฑลขนาดใหญ่หลายแห่งด้วยวิธีการเช่นนี้”
“And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.
“และบรรดาผู้ที่ด้วยประการฉะนี้ได้ตกอยู่ใต้อำนาจการปกครองของกรุงโรม ก็ได้รับประโยชน์จากการนั้นไม่น้อย พวกเขาได้รับการปฏิบัติด้วยความเมตตาและความผ่อนปรน เสมือนหนึ่งว่ามีการแบ่งปันเหยื่อและของริบให้แก่พวกเขา พวกเขาได้รับการคุ้มครองจากศัตรูทั้งหลายของตน และได้พักอาศัยอยู่อย่างสงบและปลอดภัยภายใต้ร่มเงาแห่งอำนาจของกรุงโรม”
“To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 272, 273.
“สำหรับตอนปลายของข้อนี้ บิชอปนิวตันเสนอแนวคิดว่าเป็นการวางแผนการจากป้อมปราการ มิใช่เพื่อต่อต้านป้อมปราการเหล่านั้น โรมันได้กระทำเช่นนี้จากนครอันเป็นป้อมมั่นคงแห่งเนินเขาเจ็ดลูกของตน ‘แม้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง’ นั้น; ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเวลาเชิงพยากรณ์ คือ 360 ปี ปีเหล่านี้ควรนับเริ่มต้นจากจุดใด? เป็นไปได้ว่าน่าจะจากเหตุการณ์ที่นำเสนอไว้ในข้อถัดไป” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 272, 273.
Smith continues and identifies the battle of Actium in 31 BC as the starting point for the three hundred and sixty years. After quoting verse twenty-five Smith states the following.
สมิธดำเนินต่อไปและระบุว่ายุทธการที่แอ็กเทียมในปี 31 ก่อนคริสตกาลเป็นจุดเริ่มต้นของช่วงเวลาสามร้อยหกสิบปี หลังจากยกข้อยี่สิบห้ามาอ้างแล้ว สมิธกล่าวดังต่อไปนี้.
“By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time? — They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.
“โดยข้อ 23 และ 24 เราถูกพามาถึงช่วงเวลาภายหลังพันธสัญญาระหว่างพวกยิวกับพวกโรมัน เมื่อปี 161 ก่อนคริสตกาล มาจนถึงเวลาที่โรมได้ครอบครองอำนาจสากล บัดนี้ข้อพระคัมภีร์ที่อยู่ตรงหน้าเรานำให้เห็นการศึกอันเข้มแข็งต่อสู้กับกษัตริย์ฝ่ายใต้ คืออียิปต์ และการเกิดขึ้นของสงครามครั้งสำคัญระหว่างกองทัพใหญ่และทรงกำลัง เหตุการณ์เช่นนี้ได้อุบัติขึ้นในประวัติศาสตร์ของโรมราวช่วงเวลานี้หรือไม่? — ได้อุบัติขึ้น สงครามนั้นคือสงครามระหว่างอียิปต์กับโรม และยุทธการนั้นคือยุทธการที่แอกเทียม ขอให้เราพิจารณาโดยสังเขปถึงพฤติการณ์ที่นำไปสู่ความขัดแย้งครั้งนี้”
“[Marc] Antony, Augustus Caesar, and Lepidus constituted the triumvirate which had sworn to avenge the death of Julius Caesar. This Antony became the brother-in-law of Augustus by marrying his sister, Octavia. Antony was sent into Egypt on government business, but fell a victim to the arts and charms of Cleopatra, Egypt’s dissolute queen. So strong was the passion he conceived for her, that he finally espoused the Egyptian interests, rejected his wife, Octavia, to please Cleopatra, bestowed province after province upon the latter to gratify her avarice, celebrated a triumph at Alexandria instead of Rome, and otherwise so affronted the Roman people that Augustus had no difficulty in leading them to engage heartily in a war against this enemy of their country. This war was ostensibly against Egypt and Cleopatra; but it was really against Antony, who now stood at the head of Egyptian affairs. And the true cause of their controversy was, says Prideaux, that neither of them could be content with only half of the Roman empire; for Lepidus having been deposed from the triumvirate, it now lay between them, and each being determined to possess the whole, they cast the die of war for its possession.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.
“[Marc] Antony, Augustus Caesar และ Lepidus ได้ร่วมกันจัดตั้งคณะไตรอำนาจซึ่งได้ปฏิญาณไว้ว่าจะแก้แค้นการสิ้นพระชนม์ของ Julius Caesar บุรุษผู้นี้คือ Antony ได้กลายเป็นพี่เขยของ Augustus โดยการสมรสกับ Octavia น้องสาวของเขา Antony ถูกส่งไปยังอียิปต์เพื่อปฏิบัติราชกิจ แต่กลับตกเป็นเหยื่อแห่งอุบายและเสน่ห์ของ Cleopatra ราชินีผู้เสเพลแห่งอียิปต์ ความลุ่มหลงที่เขามีต่อนางนั้นรุนแรงยิ่งนัก จนในที่สุดเขาเข้าข้างผลประโยชน์ของอียิปต์ ปฏิเสธภรรยาของตนคือ Octavia เพื่อเอาใจ Cleopatra มอบมณฑลแล้วมณฑลเล่าแก่นางเพื่อสนองความโลภของนาง เฉลิมฉลองชัยชนะที่ Alexandria แทนที่จะเป็นที่ Rome และในทางอื่น ๆ ก็ได้ลบหลู่ชาวโรมันอย่างยิ่ง จน Augustus ไม่มีความยากลำบากเลยในการนำพวกเขาให้เข้าร่วมสงครามด้วยใจสมัครอย่างเต็มที่เพื่อต่อต้านศัตรูของประเทศผู้นี้ สงครามนี้โดยฉากหน้ามุ่งต่อสู้กับอียิปต์และ Cleopatra; แต่แท้จริงแล้วเป็นสงครามกับ Antony ผู้ซึ่งบัดนี้ได้ยืนอยู่ ณ หัวหน้ากิจการของอียิปต์ และสาเหตุที่แท้จริงแห่งความขัดแย้งของพวกเขานั้น Prideaux กล่าวว่า เป็นเพราะไม่มีฝ่ายใดยอมพอใจกับเพียงครึ่งหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน; เพราะเมื่อ Lepidus ถูกปลดออกจากคณะไตรอำนาจแล้ว จักรวรรดิก็ตกอยู่ระหว่างคนทั้งสอง และเมื่อแต่ละฝ่ายต่างมุ่งหมายจะครอบครองทั้งหมด พวกเขาจึงทอดลูกเต๋าแห่งสงครามเพื่อชิงความครอบครองนั้น” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.
Prophetically the battle of Actium identifies the Sunday law, for it represented the third conquering of the three geographical obstacles which established pagan Rome’s “universal dominion,” as Smith describes it. As with pagan Rome, it was when the third obstacle of papal Rome was driven from the city of Rome that the “universal dominion” of papal Rome began in 538. Those two witnesses address the Sunday law where and when modern Rome overcomes both the sixth and seventh kingdoms of Bible prophecy, and in doing so, overcomes its third obstacle; thus, establishing “universal dominion” for forty-two symbolic months.
ในเชิงคำพยากรณ์ ยุทธการที่แอกเทียมบ่งชี้ถึงกฎหมายวันอาทิตย์ เพราะเหตุการณ์นั้นเป็นตัวแทนของการพิชิตอุปสรรคทางภูมิศาสตร์ประการที่สามในบรรดาสามประการ ซึ่งได้สถาปนา “อำนาจครอบครองสากล” ของโรมนอกศาสนา ดังที่ Smith ได้พรรณนาไว้ เช่นเดียวกับโรมนอกศาสนา เมื่ออุปสรรคประการที่สามของโรมสันตะปาปาถูกขับออกไปจากกรุงโรม จึงเป็นเวลาที่ “อำนาจครอบครองสากล” ของโรมสันตะปาปาเริ่มขึ้นในปี 538 พยานทั้งสองนั้นกล่าวถึงกฎหมายวันอาทิตย์ ณ สถานที่และเวลาเมื่อโรมสมัยใหม่มีชัยเหนือทั้งอาณาจักรที่หกและที่เจ็ดแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ และด้วยการนั้นก็มีชัยเหนืออุปสรรคประการที่สามของตนด้วย ดังนั้นจึงสถาปนา “อำนาจครอบครองสากล” เป็นเวลาสี่สิบสองเดือนเชิงสัญลักษณ์.
And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.
และมีปากหนึ่งประทานแก่เขาไว้สำหรับกล่าวถ้อยคำโอหังและคำหมิ่นประมาท และทรงประทานอำนาจแก่เขาให้ดำเนินอยู่ได้สี่สิบสองเดือน วิวรณ์ 13:5
Rome Against Egypt
โรมต่อต้านอียิปต์
The prophetic dynamics of the war of Augustus of Rome, against Egypt and Cleopatra was motivated by the rebellion of Marc Antony, and those prophetic dynamics must of prophetic necessity represent the prophetic dynamics that are represented at the Sunday law.
พลวัตเชิงพยากรณ์ของสงครามที่ออกัสตัสแห่งโรมทำกับอียิปต์และคลีโอพัตรา ได้รับแรงขับเคลื่อนจากการกบฏของมาร์ก แอนโทนี และด้วยความจำเป็นเชิงพยากรณ์ พลวัตเชิงพยากรณ์เหล่านั้นย่อมต้องเป็นตัวแทนของพลวัตเชิงพยากรณ์ที่ปรากฏอยู่ ณ กฎหมายวันอาทิตย์
At Actium Rome conquered Egypt, a power which consisted of an alliance between a rebellious man and an unholy woman. The alliance of Antony and Cleopatra is the combination of church and state. At Actium, Augustine’s Rome conquered a power represented by an unholy combination of church and state.
ณ แอ็กเทียม โรมได้พิชิตอียิปต์ ซึ่งเป็นอำนาจที่ประกอบขึ้นจากพันธมิตรระหว่างชายผู้กบฏกับหญิงที่ไม่บริสุทธิ์ พันธมิตรระหว่างแอนโทนีกับคลีโอพัตราคือการผสมผสานกันของคริสตจักรและรัฐ ณ แอ็กเทียม โรมของออกัสตัสได้พิชิตอำนาจซึ่งเป็นตัวแทนโดยการผสมผสานอันไม่บริสุทธิ์ของคริสตจักรและรัฐ
Image of the Beast
รูปของสัตว์ร้าย
Cleopatra represents a corrupted church aligned with Antony, a symbol of Rome. Cleopatra was the ruler over their relationship, as represented by Uriah Smith, when he stated that Antony “fell a victim to the arts and charms of Cleopatra, Egypt’s dissolute queen.” The alliance of church and state represented by Antony and Cleopatra identified Cleopatra as the power ruling in the relationship; so, the combination of church and state represented by their relationship meets the definition of the image of the beast—which is the combination of church and state with the woman in control of the relationship. Actium typified the soon-coming Sunday law.
คลีโอพัตราเป็นตัวแทนของคริสตจักรที่เสื่อมทรามซึ่งเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับแอนโทนี อันเป็นสัญลักษณ์ของกรุงโรม คลีโอพัตราเป็นผู้ปกครองเหนือความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง ดังที่ยูไรอาห์ สมิธได้กล่าวไว้เมื่อเขาระบุว่าแอนโทนี “ตกเป็นเหยื่อแห่งเล่ห์กลและเสน่ห์ของคลีโอพัตรา ราชินีผู้เสื่อมทรามแห่งอียิปต์” พันธมิตรระหว่างคริสตจักรกับรัฐซึ่งแสดงโดยแอนโทนีและคลีโอพัตรา ได้ชี้ให้เห็นว่าคลีโอพัตราเป็นอำนาจที่ปกครองอยู่ในความสัมพันธ์นั้น ดังนั้น การผสมรวมกันของคริสตจักรกับรัฐซึ่งแสดงโดยความสัมพันธ์ของทั้งสอง จึงตรงตามคำนิยามของรูปสัตว์ร้าย—ซึ่งคือการรวมกันของคริสตจักรกับรัฐ โดยมีหญิงนั้นเป็นผู้ควบคุมความสัมพันธ์ แอ็กเทียมเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของกฎหมายวันอาทิตย์ที่ใกล้จะมาถึงในไม่ช้า
Augustus, represents the papal power conquering the United States at the soon-coming Sunday law. Marc Antony is the Republican horn of the earth beast and Cleopatra is the Protestant horn. Antony and Cleopatra come together and speak as a dragon at the soon-coming Sunday law. Both Cleopatra and Antony are symbols of a dragon power, and when they are fully joined together at the Sunday law—they speak as a dragon.
ออกัสตัส เป็นตัวแทนของอำนาจสันตะปาปาที่พิชิตสหรัฐอเมริกาในการบังคับถือวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึง มาร์ก แอนโทนี คือเขาฝ่ายรีพับลิกันของสัตว์ร้ายจากแผ่นดิน และคลีโอพัตราคือเขาฝ่ายโปรเตสแตนต์ แอนโทนีและคลีโอพัตรามารวมกันและพูดดุจมังกรในการบังคับถือวันอาทิตย์ซึ่งใกล้จะมาถึง ทั้งคลีโอพัตราและแอนโทนีต่างเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจมังกร และเมื่อทั้งสองได้รวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ในการบังคับถือวันอาทิตย์แล้ว—พวกเขาก็พูดดุจมังกร
Dragons
มังกร
Both Greece and Egypt prophetically represent a dragon power, and Antony also represented a dragon power. Egypt was the south in Daniel eleven and Greece was the west. Egypt was taken by Ptolemy I after Alexander’s kingdom divided into four parts. Ptolemy I then became the first prophetic king of the south and Cleopatra was the last Ptolemaic ruler in Egypt. Ptolemy was born in Macedon, the birth place of Alexander the Great.
ทั้งกรีซและอียิปต์เป็นตัวแทนเชิงพยากรณ์ของอำนาจมังกร และแอนโทนีก็เป็นตัวแทนของอำนาจมังกรเช่นกัน อียิปต์คือทิศใต้ในดาเนียลบทที่สิบเอ็ด และกรีซคือทิศตะวันตก อียิปต์ถูกปโตเลมีที่ 1 ยึดครองหลังจากอาณาจักรของอเล็กซานเดอร์ถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วน จากนั้นปโตเลมีที่ 1 จึงกลายเป็นกษัตริย์ฝ่ายใต้เชิงพยากรณ์องค์แรก และคลีโอพัตราเป็นผู้ปกครองราชวงศ์ปโตเลมีองค์สุดท้ายในอียิปต์ ปโตเลมีถือกำเนิดในมาซีดอน ซึ่งเป็นสถานที่ประสูติของอเล็กซานเดอร์มหาราช
Macedon was in northern Greece, and claimed their ancestral origins were from Greek mythical heroes. The southern Greek city-states considered the Macedonians as more barbaric than the Hellenists of southern Greece. The Macedonians were a monarchy, and the southern city-states (poleis) like Athens, Sparta, Thebes, Corinth, etc., were in southern and central Greece and the Aegean islands. These poleis often had democratic, oligarchic, or mixed governments, while Macedon was a centralized monarchy with a strong royal dynasty (the Argeads). Still, they were all Hellenists, and when Rome came into history, they labelled the Hellenists Greek. Cleopatra was the last Ptolemaic ruler, which represented the northern kingdom’s monarchial tribe of Greeks from the area of Macedon, or northern Greece.
มาซิโดนตั้งอยู่ในกรีซตอนเหนือ และอ้างว่าต้นตระกูลบรรพชนของตนสืบมาจากวีรบุรุษในเทพปกรณัมกรีก บรรดานครรัฐกรีกทางใต้ถือว่าชาวมาซิโดเนียมีความเป็นอนารยชนมากกว่าชาวเฮลเลนิสต์แห่งกรีซตอนใต้ ชาวมาซิโดเนียปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตย ส่วนบรรดานครรัฐทางใต้ (poleis) เช่น เอเธนส์ สปาร์ตา ธีบส์ โครินธ์ เป็นต้น ตั้งอยู่ในกรีซตอนใต้และตอนกลาง รวมทั้งหมู่เกาะอีเจียน นครรัฐเหล่านี้มักมีการปกครองแบบประชาธิปไตย คณาธิปไตย หรือแบบผสม ขณะที่มาซิโดนเป็นราชาธิปไตยแบบรวมศูนย์ที่มีราชวงศ์เข้มแข็ง (Argeads) กระนั้น พวกเขาทั้งหมดก็ยังเป็นชาวเฮลเลนิสต์ และเมื่อโรมเข้ามาสู่หน้าประวัติศาสตร์ โรมได้เรียกชาวเฮลเลนิสต์เหล่านั้นว่าชาวกรีก คลีโอพัตราเป็นผู้ปกครององค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ปโตเลมี ซึ่งเป็นตัวแทนของเผ่าพันธุ์กรีกฝ่ายราชาธิปไตยของอาณาจักรฝ่ายเหนือจากบริเวณมาซิโดน หรือกรีซตอนเหนือ
King of the South
กษัตริย์แห่งทิศใต้
Cleopatra was the final ruler of the Ptolemaic kingdom that began with Ptolemy I when Alexander’s kingdom divided into four. At the battle of Actium the Ptolemaic kingdom, the literal king of the south, reached its end. The next king of the south would be spiritual Egypt, represented by atheistic France during the French Revolution history.
คลีโอพัตราเป็นผู้ปกครององค์สุดท้ายของอาณาจักรปโตเลมี ซึ่งเริ่มต้นขึ้นกับปโตเลมีที่ 1 เมื่ออาณาจักรของอเล็กซานเดอร์ถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วน ในยุทธการที่แอกเทียม อาณาจักรปโตเลมี ซึ่งเป็นกษัตริย์ฝ่ายใต้ตามตัวอักษร ได้มาถึงจุดสิ้นสุด กษัตริย์ฝ่ายใต้ถัดไปจะเป็นอียิปต์ฝ่ายจิตวิญญาณ ซึ่งมีฝรั่งเศสที่ไม่เชื่อพระเจ้าเป็นตัวแทนในประวัติศาสตร์แห่งการปฏิวัติฝรั่งเศส
And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:8.
และศพของท่านทั้งสองจะนอนอยู่ที่ถนนของมหานครใหญ่ ซึ่งในฝ่ายวิญญาณเรียกว่าเมืองโสโดมและอียิปต์ อันเป็นสถานที่ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงถูกตรึงกางเขนด้วย วิวรณ์ 11:8
Literal Egypt was the literal king of the south as related to the division of Alexander’s kingdom, but spiritual Egypt is represented as the king of the south by the prophetic attributes of Egypt, not a literal direction.
อียิปต์ตามตัวอักษรคือกษัตริย์ฝ่ายใต้ตามตัวอักษรในความสัมพันธ์กับการแบ่งอาณาจักรของอเล็กซานเดอร์ แต่อียิปต์ฝ่ายจิตวิญญาณได้รับการพรรณนาให้เป็นกษัตริย์ฝ่ายใต้โดยลักษณะเชิงพยากรณ์ของอียิปต์ มิใช่โดยทิศทางตามตัวอักษร.
South and West
ทิศใต้และทิศตะวันตก
Cleopatra being the last Ptolemaic ruler of the kingdom was prophetically a twofold power of Greek (west) and Egypt (south), whereas; the next, and then spiritual king of the south would be France, also a twofold power represented in Revelation eleven as Egypt and Sodom. The licentiousness of Sodom aligns with the licentiousness of Cleopatra of the west, and Cleopatra of the south aligns with the atheism of Egypt. The last literal king of the south’s twofold nature aligned with the first spiritual king of the south.
คลีโอพัตราในฐานะผู้ปกครององค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ปโตเลมีของอาณาจักรนั้น ในเชิงคำพยากรณ์แล้วเป็นอำนาจสองประการ คือ กรีก (ตะวันตก) และอียิปต์ (ใต้) ส่วนกษัตริย์ฝ่ายใต้ในลำดับถัดไป และต่อมาในเชิงจิตวิญญาณ คือ ฝรั่งเศส ซึ่งเป็นอำนาจสองประการเช่นกัน โดยได้รับการพรรณนาไว้ในวิวรณ์บทที่สิบเอ็ดว่าเป็นอียิปต์และโสโดม ความลามกเสเพลของโสโดมสอดคล้องกับความลามกเสเพลของคลีโอพัตราแห่งตะวันตก และคลีโอพัตราแห่งใต้ก็สอดคล้องกับภาวะอเทวนิยมของอียิปต์ ลักษณะสองประการของกษัตริย์ฝ่ายใต้ตามตัวอักษรองค์สุดท้ายสอดคล้องกับกษัตริย์ฝ่ายใต้ฝ่ายจิตวิญญาณองค์แรก
The battle of Actium was the unholy alliance of Antony’s dragon of Rome and Cleopatra’s dragon of the south and west. Antony and Cleopatra represent a church and a state, so the conquering of Actium by Augustus of Rome, represents a conquering where Rome prevails over an unholy twofold union typifying the image of the beast. Three hundred and sixty years later, in fulfillment of Daniel 11:24, Constantine divided Rome into east and west, leaving the woman of Rome in the west and moving the man of Rome to the east. A conquering of south and west typified the division of east and west after a “time” of three hundred and sixty years, at the battle of Actium. In an earlier encounter Antony was given eastern Rome and Augustus the west, so Actium brought together east and west, but only for a “time.”
ยุทธการที่แอกเทียมคือพันธมิตรอันอธรรมระหว่างพญานาคแห่งโรมของแอนโทนีกับพญานาคแห่งทิศใต้และทิศตะวันตกของคลีโอพัตรา แอนโทนีและคลีโอพัตราเป็นตัวแทนของคริสตจักรและรัฐ ดังนั้น การที่ออกุสตุสแห่งโรมพิชิตแอกเทียมจึงเป็นภาพแทนของการพิชิตซึ่งโรมมีชัยเหนือการรวมตัวอันอธรรมสองชั้น อันเป็นแบบอย่างของรูปสัตว์ร้ายนั้น สามร้อยหกสิบปีต่อมา เพื่อให้คำพยากรณ์ใน Daniel 11:24 สำเร็จบริบูรณ์ คอนสแตนตินได้แบ่งโรมออกเป็นตะวันออกและตะวันตก โดยปล่อยให้สตรีแห่งโรมอยู่ในตะวันตก และย้ายบุรุษแห่งโรมไปสู่ตะวันออก การพิชิตทิศใต้และทิศตะวันตกเป็นแบบอย่างของการแบ่งแยกเป็นตะวันออกและตะวันตกหลังจาก “กาล” หนึ่งคือสามร้อยหกสิบปี ณ ยุทธการที่แอกเทียม ในการเผชิญหน้ากันครั้งก่อนหน้า แอนโทนีได้รับโรมตะวันออก และออกุสตุสได้รับตะวันตก ดังนั้น แอกเทียมจึงทำให้ตะวันออกและตะวันตกมารวมกัน แต่อยู่ได้เพียงชั่ว “กาล” หนึ่งเท่านั้น
31 BC and 330
31 ปีก่อนคริสตกาล และ 330 ปีหลังคริสตกาล
Jesus always illustrates the end with the beginning, so the conquering of Actium in 31 BC typifies the division of the empire into east and west in 330. Actium of 31 BC was the alpha of the omega in the 360 years that concluded in 330. Both 31 BC and 330 typify the soon-coming Sunday law as represented in verse sixteen and forty-one of Daniel eleven.
พระเยซูทรงอธิบายตอนปลายด้วยตอนต้นอยู่เสมอ ดังนั้น ชัยชนะที่แอ็กเทียมในปี 31 ก่อนคริสตกาลจึงเป็นแบบอย่างของการแบ่งจักรวรรดิออกเป็นตะวันออกและตะวันตกในปี 330 แอ็กเทียมในปี 31 ก่อนคริสตกาลเป็นอัลฟาของโอเมกาในช่วงเวลา 360 ปีซึ่งสิ้นสุดลงในปี 330 ทั้งปี 31 ก่อนคริสตกาลและปี 330 ต่างเป็นแบบอย่างของกฎหมายวันอาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า ดังที่ปรากฏเป็นภาพแทนไว้ในข้อสิบหกและข้อสี่สิบเอ็ดของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด
Another Symbol
สัญลักษณ์อีกประการหนึ่ง
Antony of Rome, aligned with Cleopatra of the south and of the west represents a threefold alliance within their twofold union of the image of the beast. The cross also aligns with the Sunday law, and therefore with Actium and 330. At the cross a twofold union of church and state is represented by the Jews (corrupted church) joining with Rome (state) to murder Christ. The third party in the union at the cross is represented by Barabbas, a false Christ, whose name means “son of the father.” Barabbas is symbolically a false prophet when contrasted with Christ as the true prophet. Rome was Antony, and Cleopatra of the south and west represented the Jews and Barabbas.
อันโทนีแห่งโรม ซึ่งเข้าร่วมกับคลีโอพัตราแห่งทิศใต้และแห่งทิศตะวันตก เป็นตัวแทนของพันธมิตรสามฝ่ายภายในสหภาพสองฝ่ายของรูปสัตว์ร้ายนั้น กางเขนก็สัมพันธ์กับกฎหมายวันอาทิตย์ด้วย และฉะนั้นจึงสัมพันธ์กับแอกเทียมและปี 330 ด้วย ที่กางเขนนั้น สหภาพสองฝ่ายของคริสตจักรและรัฐถูกแสดงโดยพวกยิว (คริสตจักรที่เสื่อมทราม) ที่ร่วมมือกับโรม (รัฐ) เพื่อสังหารพระคริสต์ ส่วนบุคคลที่สามในสหภาพ ณ กางเขนนั้น ถูกแทนด้วยบารับบัส พระคริสต์เทียมเท็จ ผู้ซึ่งชื่อของเขาหมายความว่า “บุตรของบิดา” บารับบัสในเชิงสัญลักษณ์คือผู้พยากรณ์เทียมเท็จ เมื่อเปรียบเทียบกับพระคริสต์ในฐานะผู้พยากรณ์แท้ โรมคืออันโทนี และคลีโอพัตราแห่งทิศใต้และทิศตะวันตกเป็นตัวแทนของพวกยิวและบารับบัส
The cross also aligns with Elijah on Mount Carmel where the choice was over who was the true or false prophet. The false prophet then was a twofold symbol consisting of the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal is a male deity and the priests of the grove represented Ashtaroth, a female deity. The Jews at the cross were Ashtaroth, the female deity and Barabbas, the counterfeit of the Man of Sorrows, was the male deity Baal.
กางเขนยังสอดคล้องกับเอลียาห์บนภูเขาคารเมล ซึ่งทางเลือกในครั้งนั้นคือว่าใครเป็นผู้เผยพระวจนะเท็จหรือผู้เผยพระวจนะที่แท้จริง ผู้เผยพระวจนะเท็จในเวลานั้นจึงเป็นสัญลักษณ์สองประการ ประกอบด้วยบรรดาผู้เผยพระวจนะของพระบาอัลและปุโรหิตแห่งเสารูปเคารพ บาอัลเป็นเทพเพศชาย และปุโรหิตแห่งเสารูปเคารพเป็นตัวแทนของอัชทาโรท เทพเพศหญิง พวกยิวที่กางเขนคืออัชทาโรท เทพเพศหญิง และบารับบัส ผู้เป็นของปลอมเลียนแบบบุรุษแห่งความระทมทุกข์ ก็คือบาอัล เทพเพศชาย
Cleopatra was both the queen of the south and the queen of the west. Antony was the image of Rome, part of the threefold triumvirate sworn to avenge the assassination of Julius. Julius death by twenty-three wounds represented the papacies deadly wound in 1798, in fulfillment of verse forty of Daniel eleven. Augustine at Actium represents the healing of that deadly wound. The wound is healed when Antony and Cleopatra die. Antony and Cleopatra represent the image of the beast in the United States that is a threefold prophetic entity, consisting of the earth beast and its two horns. Antony is one part and Cleopatra represents the other two parts. Whether it is Antony’s Rome, or Cleopatra’s Egypt and Greece, they die together at the Sunday law when the sixth kingdom of Bible prophecy ends. Prophetically Cleopatra in relation to Antony is the mixture of church craft and statecraft, with the church craft seducing and controlling the statecraft.
คลีโอพัตราทรงเป็นทั้งราชินีแห่งทิศใต้และราชินีแห่งทิศตะวันตก อันโทนีเป็นภาพลักษณ์ของโรม เป็นส่วนหนึ่งของคณะตรีอธิปไตยซึ่งได้ปฏิญาณว่าจะล้างแค้นให้แก่การลอบปลงพระชนม์ของจูเลียส การสิ้นชีวิตของจูเลียสด้วยบาดแผลยี่สิบสามแผลเป็นภาพแทนบาดแผลถึงตายของสันตะปาปาในปี 1798 อันเป็นการสำเร็จตามข้อสี่สิบของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ออกัสตินที่แอกเทียมเป็นภาพแทนการหายสนิทของบาดแผลถึงตายนั้น บาดแผลนั้นได้รับการรักษาให้หายเมื่ออันโทนีและคลีโอพัตราสิ้นชีวิต อันโทนีและคลีโอพัตราเป็นภาพแทนรูปเคารพของสัตว์ร้ายในสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นองค์ประกอบเชิงพยากรณ์สามส่วน อันประกอบด้วยสัตว์ร้ายจากแผ่นดินโลกและเขาสองเขาของมัน อันโทนีเป็นส่วนหนึ่ง และคลีโอพัตราเป็นภาพแทนอีกสองส่วน ไม่ว่าจะเป็นโรมของอันโทนี หรืออียิปต์และกรีซของคลีโอพัตรา ทั้งสองก็ตายพร้อมกันในคราวกฎหมายวันอาทิตย์ เมื่ออาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์สิ้นสุดลง ในเชิงพยากรณ์ คลีโอพัตราในความสัมพันธ์กับอันโทนีคือการผสมกันของกลอุบายทางศาสนจักรและกลอุบายทางการเมือง โดยที่กลอุบายทางศาสนจักรล่อลวงและควบคุมกลอุบายทางการเมือง
The Second Death Typified
ความตายครั้งที่สองที่ถูกแสดงเป็นแบบอย่าง
At another prophetic level Cleopatra’s relation to Julius Caesar and Marc Antony represents two times that the church craft of Cleopatra is in a relationship with the statecraft of the Roman Empire. She was left by Julius in 1798 at her first symbolic death, in fulfillment of verse forty of Daniel eleven; and then she comes to her end with none to help, at Actium in fulfillment of verse forty-five of Daniel eleven. Verse forty is the alpha of her first deadly wound that is to be healed and the omega of verse forty-five is where she receives her second and final death.
ในอีกระดับหนึ่งของคำพยากรณ์ ความสัมพันธ์ของคลีโอพัตรากับจูเลียส ซีซาร์ และมาร์ก แอนโทนี เป็นภาพแทนเวลาสองช่วงที่เล่ห์กลเชิงศาสนจักรของคลีโอพัตราอยู่ในความสัมพันธ์กับเล่ห์กลเชิงรัฐกิจของจักรวรรดิโรมัน นางถูกจูเลียสละทิ้งในปี 1798 ณ ความตายเชิงสัญลักษณ์ครั้งแรกของนาง อันเป็นการสำเร็จตามข้อสี่สิบแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด; แล้วต่อมานางก็มาถึงจุดจบของนางโดยไม่มีผู้ใดช่วย ณ แอคเทียม อันเป็นการสำเร็จตามข้อสี่สิบห้าแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ข้อสี่สิบคืออัลฟาของบาดแผลมรณะครั้งแรกของนางซึ่งจะได้รับการเยียวยา และโอเมกาของข้อสี่สิบห้าคือจุดที่นางได้รับความตายครั้งที่สองและครั้งสุดท้ายของนาง
As with the four Roman powers of verse sixteen through twenty-two, Cleopatra as a biblical symbol has more than one meaning, based upon the context. Julius left her in 1798 when kingly support was removed, and then her deadly wound is healed at the Sunday law, but the ten kings of Revelation seventeen ultimately destroy her with fire, when she meets her second and final death.
เช่นเดียวกับอำนาจโรมันทั้งสี่ในข้อสิบหกถึงยี่สิบสอง คลีโอพัตราในฐานะสัญลักษณ์ทางพระคัมภีร์มีความหมายมากกว่าหนึ่งประการ โดยขึ้นอยู่กับบริบท จูเลียสละทิ้งนางในปี 1798 เมื่อการสนับสนุนแบบกษัตริย์ถูกนำออกไป จากนั้นบาดแผลถึงตายของนางก็ได้รับการรักษาให้หาย ณ เวลาของกฎหมายวันอาทิตย์ แต่ในที่สุดกษัตริย์ทั้งสิบแห่งวิวรณ์บทที่สิบเจ็ดจะทำลายนางด้วยไฟ เมื่อนางเผชิญความตายครั้งที่สองและเป็นครั้งสุดท้ายของนาง
Cleopatra is a symbol of the twofold nature represented by the atheism of Pharoah’s Egypt, and the religious philosophy of Greece. Her twofold nature represents the statecraft of Egypt and the church craft of Greece. Greek religious philosophy is represented by the Greek goddess Athena, who was enshrined as a statue in her temple, called the Parthenon. Athena is the symbol of wisdom, and as a woman she represents a religion of human education, in contrast with Divine education.
คลีโอพัตราเป็นสัญลักษณ์ของธรรมชาติสองประการซึ่งปรากฏผ่านลัทธิอเทวนิยมแห่งอียิปต์ของฟาโรห์ และปรัชญาทางศาสนาของกรีซ ธรรมชาติสองประการของนางเป็นตัวแทนของศิลปะแห่งรัฐการของอียิปต์ และศิลปะแห่งคริสตจักรของกรีซ ปรัชญาทางศาสนาของกรีซมีตัวแทนคือเทพีอธีนาแห่งกรีซ ผู้ซึ่งได้รับการประดิษฐานเป็นรูปเคารพไว้ในวิหารของนางซึ่งเรียกว่า พาร์เธนอน อธีนาเป็นสัญลักษณ์ของปัญญา และในฐานะสตรี นางเป็นตัวแทนของศาสนาแห่งการศึกษาของมนุษย์ อันตรงกันข้ามกับการศึกษาจากพระเจ้า
The two horns of the United States are Republicanism and Protestantism, which were typified in France by Egypt and Sodom. Egypt is statecraft and Sodom is church craft; thus, Republicanism aligns with Egypt and Protestantism with Sodom. Republicanism is Egypt and Protestantism is Sodom and Greece. The symbol of human education is the Greek goddess Athena, whose temple was the Parthenon that finds its modern twin in Nashville, Tennessee’s Parthenon temple. The symbol of the corrupt church that aligns with the Republican horn in the United States at the Sunday law is represented as Cleopatra, Ashtaroth, Salome and Sodom.
เขาทั้งสองของสหรัฐอเมริกาคือ ระบอบสาธารณรัฐและโปรเตสแตนต์นิยม ซึ่งมีแบบอย่างในประเทศฝรั่งเศสโดยอียิปต์และเมืองโสโดม อียิปต์คือศิลปะแห่งรัฐ และโสโดมคือศิลปะแห่งคริสตจักร ฉะนั้น ระบอบสาธารณรัฐจึงสอดคล้องกับอียิปต์ และโปรเตสแตนต์นิยมกับโสโดม ระบอบสาธารณรัฐคืออียิปต์ และโปรเตสแตนต์นิยมคือโสโดมและกรีซ สัญลักษณ์ของการศึกษาแบบมนุษย์คือเทพธิดากรีกอธีนา ซึ่งวิหารของนางคือพาร์เธนอน อันมีคู่แฝดสมัยใหม่อยู่ที่วิหารพาร์เธนอนในเมืองแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี สัญลักษณ์ของคริสตจักรที่เสื่อมทรามซึ่งเข้าร่วมกับเขาแห่งสาธารณรัฐในสหรัฐอเมริกา ณ เวลากฎหมายวันอาทิตย์นั้น ได้รับการแทนภาพเป็นคลีโอพัตรา อัชทาโรท ซาโลเม และโสโดม
Cleopatra portrays the atheism of Pharoah and the religion of the Greeks. The religion that accompanies the philosophy of atheism is the worship of Greek education. Jesus always illustrates the end with the beginning and the tree in the garden that was forbidden to eat was the tree of the knowledge of good and evil, typifying the religion of Greek philosophy that Sister White calls, “higher education.” It identifies and emphasizes Cleopatra’s Greek religion of wisdom as the corrupted and counterfeit of true education in the great controversy between Christ and Satan.
คลีโอพัตราเป็นภาพแทนของลัทธิอเทวนิยมของฟาโรห์และศาสนาของชาวกรีก ศาสนาที่ดำเนินควบคู่ไปกับปรัชญาแห่งลัทธิอเทวนิยมนั้นคือการบูชาการศึกษาของกรีก พระเยซูทรงยกให้ตอนจบสอดคล้องกับตอนเริ่มต้นอยู่เสมอ และต้นไม้ในสวนซึ่งถูกห้ามมิให้รับประทานนั้นคือต้นไม้แห่งความรู้ดีและชั่ว ซึ่งเป็นแบบอย่างของศาสนาแห่งปรัชญากรีกที่ซิสเตอร์ไวท์เรียกว่า “การศึกษาชั้นสูง” สิ่งนี้ชี้ให้เห็นและเน้นย้ำว่าศาสนากรีกแห่งปัญญาของคลีโอพัตราเป็นสิ่งที่เสื่อมทรามและเป็นของปลอมเลียนแบบของการศึกษาที่แท้จริง ในมหาการต่อสู้ระหว่างพระคริสต์กับซาตาน
Nashville, Tennessee is called the “Athens of the south,” and Cleopatra was the last literal queen of the south. The last queen of the south typified the next and first spiritual king of the south, fulfilled by atheistic France. Atheistic France typifies the United States, where in Nashville, Tennessee, “Athens of the south” the Parthenon temple for the goddess Athena is symbolically represented. The temple is located at 2500 West End in Nashville. The number twenty-five represents the closed door of Matthew twenty-five’s three parables. Cleopatra as both the queen of the “south” and “west” comes to her “end” in Athens of the south.
แนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี ได้รับการขนานนามว่าเป็น “เอเธนส์แห่งทิศใต้” และคลีโอพัตราเป็นราชินีฝ่ายทิศใต้ตามตัวอักษรองค์สุดท้าย ราชินีฝ่ายทิศใต้องค์สุดท้ายนี้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าของกษัตริย์ฝ่ายทิศใต้ฝ่ายจิตวิญญาณองค์ถัดไปและองค์แรก ซึ่งสำเร็จครบถ้วนในฝรั่งเศสผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า ฝรั่งเศสผู้ไม่เชื่อในพระเจ้าเป็นแบบอย่างของสหรัฐอเมริกา ซึ่งที่แนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี “เอเธนส์แห่งทิศใต้” นั้น มีการเป็นสัญลักษณ์แทนวิหารพาร์เธนอนของเทพีอธีนา วิหารนั้นตั้งอยู่ที่ 2500 เวสต์เอนด์ ในแนชวิลล์ เลขยี่สิบห้าเป็นสัญลักษณ์แทนประตูที่ปิดแล้วของอุปมาอุปไมยทั้งสามเรื่องในมัทธิวบทที่ยี่สิบห้า คลีโอพัตราในฐานะทั้งราชินีแห่ง “ทิศใต้” และ “ทิศตะวันตก” มาถึง “ปลาย” ของตนในเอเธนส์แห่งทิศใต้
With these considerations of Actium, Cleopatra, Augustus and Antony we return to verse twenty-four through verse thirty of Daniel eleven. Perhaps, the vaguest part of the passage is when they speak lies at one table.
เมื่อพิจารณาเรื่องแอกเทียม คลีโอพัตรา ออกุสตุส และอันโทนีแล้ว เราจึงกลับมายังข้อยี่สิบสี่ถึงข้อสามสิบแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด บางที ส่วนที่คลุมเครือที่สุดของตอนนี้คือเมื่อกล่าวว่า พวกเขากล่าวคำเท็จ ณ โต๊ะเดียวกัน
And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.
และพระทัยของกษัตริย์ทั้งสองนี้จะมุ่งกระทำการชั่วร้าย และเขาทั้งหลายจะกล่าวคำมุสาที่โต๊ะเดียวกัน แต่การนั้นจะไม่สำเร็จ เพราะที่สุดปลายยังจะมาถึงตามเวลาที่ทรงกำหนดไว้ Daniel 11:27
The time appointed in the verse is 330, the end of the “time” of verse twenty-four. The time appointed represents the Sunday law for the United States and it also represents the close of human probation for the world. Before the Sunday law the two kings, whose hearts were to do mischief will speak lies to one another at one table. Before the Sunday law of verses sixteen and forty-one of Daniel eleven, two kings will speak lies at one table, but their lies do not prosper. Who are the two kings that speak lies to one another? Before we answer that thought, I will remind us of some symbolism we have previously addressed in this series.
เวลาที่กำหนดไว้ในข้อนี้คือ 330 ซึ่งเป็นตอนปลายของ “เวลา” ในข้อยี่สิบสี่ เวลาที่กำหนดไว้นี้เป็นสัญลักษณ์ของกฎหมายวันอาทิตย์สำหรับสหรัฐอเมริกา และยังเป็นสัญลักษณ์ของการสิ้นสุดระยะแห่งพระกรุณาที่ทรงโปรดให้มนุษย์กลับใจของโลกด้วย ก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ กษัตริย์ทั้งสอง ผู้ซึ่งมีใจจะกระทำการชั่วร้าย จะกล่าวคำมุสาต่อกันที่โต๊ะเดียวกัน ก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ในข้อสิบหกและข้อสี่สิบเอ็ดของดาเนียลบทที่สิบเอ็ด กษัตริย์สององค์จะกล่าวคำมุสาที่โต๊ะเดียวกัน แต่คำมุสาของพวกเขาไม่สัมฤทธิ์ผล กษัตริย์สององค์ที่กล่าวคำมุสาต่อกันนั้นคือใคร? ก่อนที่เราจะตอบความคิดนั้น ข้าพเจ้าขอเตือนให้เราระลึกถึงสัญลักษณ์บางประการที่เราได้กล่าวถึงก่อนหน้านี้ในชุดนี้
The four Roman rulers represent a variety of prophetic symbols depending on what context they are considered. Though Roman rulers, as a symbol they essentially represent the prophetic history of ancient Judah as they transitioned from the Seleucid domination into the domination of the Romans.
ผู้ปกครองชาวโรมันทั้งสี่เป็นตัวแทนของสัญลักษณ์เชิงพยากรณ์ที่หลากหลาย ขึ้นอยู่กับบริบทที่นำมาพิจารณา แม้พวกเขาจะเป็นผู้ปกครองชาวโรมัน แต่ในฐานะสัญลักษณ์แล้ว โดยเนื้อแท้พวกเขาเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ของยูดาห์โบราณ ขณะที่ยูดาห์เปลี่ยนผ่านจากการอยู่ใต้อำนาจครอบงำของพวกเซลูซิดไปสู่การอยู่ใต้อำนาจครอบงำของชาวโรมัน
Pompey was a general and the next three Roman rulers were all Caesars. Julius in relation to Augustus represented two threefold unions with the two triumvirates, the first unofficial, the second official. All four rulers represent the Sunday law in certain contexts. Pompey conquered the glorious land, Julius, represented by twenty-three stab wounds is the first angel, for he is the first Caesar, and he typifies the third angel, which was Tiberias. Tiberias at the cross, which is the Sunday law is also represented by twenty-three, for twenty-three represents the at-one-ment; and the cross is a most essential part of the work of Christ in combining His Divinity with our humanity. So, Julius and Tiberias are the first and third message, represented by twenty-three.
ปอมเปย์เป็นแม่ทัพ และผู้ปกครองโรมันสามองค์ถัดมาล้วนเป็นซีซาร์ทั้งสิ้น ยูเลียส เมื่อสัมพันธ์กับออกุสตุส เป็นภาพแทนของสหภาพแบบสามส่วนสองชุดร่วมกับตรีอุมวีเรตทั้งสองครั้ง โดยครั้งแรกไม่เป็นทางการ และครั้งที่สองเป็นทางการ ผู้ปกครองทั้งสี่องค์ล้วนเป็นภาพแทนของกฎหมายวันอาทิตย์ในบางบริบท ปอมเปย์พิชิตแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ ยูเลียส ซึ่งมีบาดแผลถูกแทงยี่สิบสามแผลเป็นสัญลักษณ์แทนทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง เพราะเขาเป็นซีซาร์องค์แรก และเขาเป็นแบบของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ซึ่งคือทิเบเรียส ทิเบเรียสที่กางเขน ซึ่งเป็นกฎหมายวันอาทิตย์นั้น ก็ถูกแทนด้วยจำนวนยี่สิบสามเช่นกัน เพราะยี่สิบสามเป็นสัญลักษณ์ของการทำให้เป็นหนึ่งเดียว; และกางเขนเป็นส่วนที่จำเป็นอย่างยิ่งแห่งพระราชกิจของพระคริสต์ในการรวมเทวภาพของพระองค์เข้ากับความเป็นมนุษย์ของเรา ดังนั้น ยูเลียสและทิเบเรียสจึงเป็นข่าวสารที่หนึ่งและที่สาม ซึ่งแทนด้วยยี่สิบสาม
Julius was not the romantic figure he is often portrayed as in Hollywood lore; he was a ruthless man bent on power. Tiberias was worse than Julius, for his vileness is even addressed in the verse, for the last letter of the Hebrew alphabet is twenty-two and the first letter is one. The alpha is smaller than the omega and Tiberias’ vileness is located in verse twenty-two, which is the last letter of the Hebrew alphabet, and in between the two vile persons represented by Julius and Tiberias was Augustus. Augustus represents the height of the glory of Rome’s power and prestige. As the opposite of the first and third message he is represented by the letter thirteen, which is a symbol of rebellion. Augustus secured his kingdom by subduing the rebellion of Antony and Cleopatra, the most famous rebellion of Rome’s history.
จูเลียสมิได้เป็นบุคคลผู้โรแมนติกดังที่มักถูกพรรณนาไว้ในตำนานฮอลลีวูด หากแต่เป็นชายผู้โหดเหี้ยมซึ่งมุ่งมั่นแสวงหาอำนาจ ทิเบเรียสเลวยิ่งกว่าจูเลียส เพราะความชั่วทรามของเขาถูกกล่าวถึงแม้ในข้อนั้นเอง เนื่องจากอักษรตัวสุดท้ายของอักษรฮีบรูคือตัวที่ยี่สิบสอง และอักษรตัวแรกคือตัวที่หนึ่ง อัลฟาเล็กกว่าโอเมกา และความชั่วทรามของทิเบเรียสตั้งอยู่ในข้อยี่สิบสอง ซึ่งเป็นอักษรตัวสุดท้ายของอักษรฮีบรู และระหว่างบุคคลอันชั่วช้าทั้งสองซึ่งจูเลียสและทิเบเรียสเป็นตัวแทนนั้น คือออกัสตัส ออกัสตัสเป็นตัวแทนของจุดสูงสุดแห่งสง่าราศีของอำนาจและเกียรติยศแห่งโรม ในฐานะตรงกันข้ามกับข่าวสารที่หนึ่งและที่สาม เขาจึงถูกแทนด้วยอักษรตัวที่สิบสาม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งการกบฏ ออกัสตัสทรงสถาปนาอาณาจักรของตนให้มั่นคงโดยการปราบกบฏของแอนโทนีและคลีโอพัตรา ซึ่งเป็นการกบฏที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์ของโรม
Augustus is the Roman power who conquered the third obstacle and in doing so he represented the Sunday law, and the Roman power who reigns during the forty-two symbolic months of Revelation thirteen’s chapter of rebellion. When placed before the Sunday law Pompey is both 1798 and 1989, making Pompey a symbol of Antiochus Magnus ending the fourth Syrian War from 219 unto 217 BC, in fulfillment of verse ten of chapter eleven. Julius Caesar is then aligned with verses eleven and twelve and the battle of the borderline, the battle of Raphia in 217 BC. There Julius is also Antiochus Magnus, and Augustus Caesar is also Antiochus Magnus in verse fifteen’s battle of Panium. Then in verse sixteen Tiberias is the Sunday law, but he is not Antiochus Magnus, for there he is Pompey, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The verse marks the end of the Seleucid Empire typifying the end of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy.
ออกัสตัสคืออำนาจโรมันผู้พิชิตอุปสรรคประการที่สาม และในการนั้นเขาเป็นตัวแทนของกฎหมายวันอาทิตย์ และเป็นอำนาจโรมันที่ครอบครองอยู่ในช่วงสี่สิบสองเดือนเชิงสัญลักษณ์แห่งการกบฏในวิวรณ์บทที่สิบสาม เมื่อวางไว้ก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ ปอมเปย์เป็นทั้งปี ค.ศ. 1798 และ 1989 ทำให้ปอมเปย์เป็นสัญลักษณ์ของอันติโอคัส มักนัส ผู้ยุติสงครามซีเรียครั้งที่สี่ตั้งแต่ปี 219 ถึง 217 ก่อนคริสตกาล อันเป็นการสำเร็จตามข้อสิบแห่งบทที่สิบเอ็ด จากนั้นจูเลียส ซีซาร์จึงสอดคล้องกับข้อสิบเอ็ดและข้อสิบสอง และกับสงครามแห่งชายแดน คือยุทธการราฟีอาในปี 217 ก่อนคริสตกาล ณ ที่นั้น จูเลียสก็เป็นอันติโอคัส มักนัสด้วย และออกัสตัส ซีซาร์ก็เป็นอันติโอคัส มักนัสด้วยเช่นกันในยุทธการปาเนียมของข้อสิบห้า แล้วในข้อสิบหก ทิเบเรียสคือกฎหมายวันอาทิตย์ แต่เขามิใช่อันติโอคัส มักนัส เพราะที่นั่นเขาคือปอมเปย์ เพราะพระเยซูทรงใช้ตอนต้นเพื่ออธิบายตอนปลายอยู่เสมอ ข้อนี้บ่งชี้ถึงจุดจบของจักรวรรดิเซลูซิด อันเป็นแบบอย่างของจุดจบแห่งสหรัฐอเมริกาในฐานะอาณาจักรที่หกแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์
There are more alignments to be made of the four Roman rulers, and the line represents the hidden history of verse forty. The Maccabean line of verse twenty-three also illustrates the hidden history of verse forty. Then in verses twenty-four, the story of pagan Imperial Rome is represented by a time—three hundred and sixty years. The line of Roman history represented from verse twenty-four through to verse thirty is also an illustration of the hidden history of verse forty. It ends in verse thirty-one when the subject changes from pagan to papal Rome. Pagan Rome is still in the verse, but there it is not represented as the fourth kingdom of Bible prophecy, but as the political power that placed the papacy on the throne in 538. In 538 the papacy passed a Sunday law, so verse thirty-one is aligning with verses sixteen and forty-one. Verse twenty-four introduced the battle of Actium and the history associated with the line.
ยังมีการจัดแนวเพิ่มเติมที่ต้องกระทำเกี่ยวกับผู้ปกครองโรมันทั้งสี่ และเส้นนั้นเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่ของข้อที่สี่สิบ เส้นของพวกมักคาบีในข้อที่ยี่สิบสามก็เป็นภาพประกอบของประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่ของข้อที่สี่สิบเช่นกัน แล้วในข้อที่ยี่สิบสี่ เรื่องราวของโรมจักรวรรดิฝ่ายนอกศาสนาถูกนำเสนอผ่านช่วงเวลา—สามร้อยหกสิบปี เส้นของประวัติศาสตร์โรมันที่ถูกนำเสนอตั้งแต่ข้อที่ยี่สิบสี่ต่อเนื่องไปจนถึงข้อที่สามสิบ ก็เป็นภาพประกอบของประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่ของข้อที่สี่สิบเช่นกัน มันสิ้นสุดลงในข้อที่สามสิบเอ็ด เมื่อหัวข้อเปลี่ยนจากโรมฝ่ายนอกศาสนาไปเป็นโรมฝ่ายสันตะปาปา โรมฝ่ายนอกศาสนายังคงอยู่ในข้อนั้น แต่ที่นั่นมันมิได้ถูกนำเสนอในฐานะอาณาจักรที่สี่แห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ หากแต่ในฐานะอำนาจทางการเมืองที่ตั้งสันตะปาปาขึ้นบนบัลลังก์ในปี 538 ในปี 538 สันตะปาปาได้ประกาศกฎหมายวันอาทิตย์ ดังนั้นข้อที่สามสิบเอ็ดจึงสอดคล้องกับข้อที่สิบหกและข้อที่สี่สิบเอ็ด ข้อที่ยี่สิบสี่ได้แนะนำยุทธการแห่งแอกเทียมและประวัติศาสตร์ที่สัมพันธ์กับเส้นนั้น
Verse twenty-four is identifying when pagan Rome began to rule supremely for three hundred and sixty years, and then in verse thirty-one papal Rome begins to rule supremely for twelve hundred and sixty-years. The beginning and ending of the line bear the signature of Christ, the Alpha and Omega. In the verses we have the history of Marc Antony, Cleopatra and Augustus Caesar. In verse sixteen pagan Rome conquered the Seleucid Empire in 65 BC, and then Judah in 63 BC. The third obstacle of Actium in 31 BC identified the end of the kingdom of Egypt, as typified by the first obstacles of the Seleucid’s in 65 BC. Once again, we find the signature of the First and the Last. 65 BC was the first of three obstacles and it represented the conquering of the king of the north and 31 BC represented the third of three obstacles and it represented the conquering of the king of the south. Judah, as the middle obstacle of the three obstacles, was having a civil war within the walls of Jerusalem when Pompey arrived in 63 BC. The second obstacle is a symbol of rebellion.
ข้อยี่สิบสี่กำลังระบุถึงเวลาที่โรมนอกศาสนาเริ่มปกครองอย่างสูงสุดเป็นเวลา 360 ปี และแล้วในข้อสามสิบเอ็ด โรมสันตะปาปาเริ่มปกครองอย่างสูงสุดเป็นเวลา 1,260 ปี จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของเส้นเรื่องมีลายพระหัตถ์ของพระคริสต์ คือ อัลฟาและโอเมกา ในข้อพระคัมภีร์เหล่านี้ เรามีประวัติศาสตร์ของมาร์ค แอนโทนี คลีโอพัตรา และออกุสตุส ซีซาร์ ในข้อสิบหก โรมนอกศาสนาได้พิชิตจักรวรรดิซีลูซิดในปี 65 ก่อน ค.ศ. และต่อมาพิชิตยูดาห์ในปี 63 ก่อน ค.ศ. อุปสรรคประการที่สามที่แอกเทียมในปี 31 ก่อน ค.ศ. ระบุถึงจุดสิ้นสุดของราชอาณาจักรอียิปต์ ดังที่มีแบบอย่างไว้โดยอุปสรรคแรกของพวกซีลูซิดในปี 65 ก่อน ค.ศ. อีกครั้งหนึ่ง เราพบลายพระหัตถ์ขององค์ต้นและองค์ปลาย ปี 65 ก่อน ค.ศ. เป็นอุปสรรคแรกในจำนวนสามอุปสรรค และเป็นตัวแทนของการพิชิตกษัตริย์แห่งทิศเหนือ และปี 31 ก่อน ค.ศ. เป็นอุปสรรคที่สามในจำนวนสามอุปสรรค และเป็นตัวแทนของการพิชิตกษัตริย์แห่งทิศใต้ ยูดาห์ในฐานะอุปสรรคกลางของสามอุปสรรค กำลังมีสงครามกลางเมืองอยู่ภายในกำแพงกรุงเยรูซาเล็มเมื่อปอมเปย์มาถึงในปี 63 ก่อน ค.ศ. อุปสรรคที่สองเป็นสัญลักษณ์ของการกบฏ
In 538, the third obstacle for papal Rome was driven out of the City of Rome. That obstacle was the Goths, and there the fifth kingdom of Bible prophecy began; right where the fourth kingdom ended. And just as the fourth kingdom began at its third obstacle, the kingdom of Egypt was defeated, as had been typified in the first obstacle of the Seleucid kingdom. This identifies that the prophetic testimony found in verses twenty-four through to verse thirty, represent a line that is also to be located in the hidden history of verse forty. For this reason, it is essential to consider the various prophetic relationships that are represented by Marc Antony, Cleopatra, Julius Caesar, Pompey and Augustus Caesar.
ในปี 538 อุปสรรคประการที่สามของโรมแห่งสันตะปาปาถูกขับไล่ออกจากกรุงโรม อุปสรรคนั้นคือพวกกอท และ ณ ที่นั้นเอง อาณาจักรที่ห้าแห่งคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์ได้เริ่มต้นขึ้น ตรง ณ จุดที่อาณาจักรที่สี่สิ้นสุดลง และเช่นเดียวกับที่อาณาจักรที่สี่เริ่มต้นขึ้น ณ อุปสรรคประการที่สามของตน อาณาจักรอียิปต์ก็พ่ายแพ้ ดังที่ได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างไว้แล้วในอุปสรรคประการแรกของอาณาจักรเซลูซิด สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่า คำพยานเชิงพยากรณ์ที่พบในข้อยี่สิบสี่จนถึงข้อสามสิบ เป็นตัวแทนของเส้นเรื่องหนึ่งซึ่งจะต้องถูกระบุตำแหน่งไว้ด้วยในประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นของข้อสี่สิบ ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องพิจารณาความสัมพันธ์เชิงพยากรณ์ต่าง ๆ ที่มาร์ก แอนโทนี คลีโอพัตรา จูเลียส ซีซาร์ ปอมเปย์ และออกัสตัส ซีซาร์ เป็นตัวแทนอยู่
So is the vaguest part of the passage of verse twenty-four unto thirty, when they speak lies at one table?
ดังนั้น ส่วนที่คลุมเครือที่สุดของข้อความตั้งแต่ข้อยี่สิบสี่ถึงข้อสามสิบ ซึ่งกล่าวว่า “พวกเขาพูดมุสาที่โต๊ะเดียวกัน” นั้นคือส่วนใด?
And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.
และพระทัยของกษัตริย์ทั้งสองนี้จะมุ่งกระทำการชั่วร้าย และทั้งสองจะกล่าวคำเท็จที่โต๊ะเดียวกัน แต่การนั้นจะไม่สำเร็จ เพราะวาระสุดท้ายนั้นยังจะมาถึงตามเวลาที่กำหนดไว้ Daniel 11:27
Uriah Smith identifies the two kings as Marc Antony and Augustus Caesar.
อุไรยาห์ สมิธ ระบุว่ากษัตริย์ทั้งสองนั้นคือ มาร์ก แอนโทนี และออกัสตัส ซีซาร์
“Verse twenty-seven quoted
“ข้อยี่สิบเจ็ดที่ถูกอ้างถึง”
“Antony and Caesar were formerly in alliance. Yet under the garb of friendship they were both aspiring and intriguing for universal dominion. Their protestations of deference to, and friendship for, each other, were the utterances of hypocrites. They spoke lies at one table. Octavia, the wife of Antony and sister of Caesar, declared to the people of Rome at the time Antony divorced her, that she had consented to marry him solely with the hope that it would prove a pledge of union between Caesar and Antony. But that counsel did not prosper. The rupture came; and in the conflict that ensued, Caesar came off entirely victorious.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 276.
“อันโทนีกับซีซาร์เคยเป็นพันธมิตรกันมาก่อน ทว่าใต้ฉากแห่งมิตรภาพนั้น ทั้งสองต่างทะเยอทะยานและวางอุบายเพื่อแสวงหาอำนาจครอบครองสากล ถ้อยคำที่ทั้งสองแสดงออกว่าให้เกียรติและมีไมตรีต่อกันนั้น ล้วนเป็นวาจาของคนหน้าซื่อใจคด พวกเขากล่าวคำเท็จที่โต๊ะเดียวกัน ออคเทเวีย ภรรยาของอันโทนีและน้องสาวของซีซาร์ ได้ประกาศแก่ประชาชนแห่งกรุงโรมในเวลาที่อันโทนีหย่ากับนางว่า นางได้ยินยอมสมรสกับเขาเพียงด้วยความหวังว่า การสมรสนั้นจะเป็นหลักประกันแห่งความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันระหว่างซีซาร์กับอันโทนี แต่แผนการนั้นหาได้สำเร็จไม่ การแตกหักก็มาถึง และในการขัดแย้งที่ติดตามมา ซีซาร์เป็นฝ่ายได้รับชัยชนะอย่างสิ้นเชิง” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 276.
When Octavia identified that her marriage to Antony was as a pledge of union, it identified the marital alliance which had been typified earlier in chapter eleven with the Hellenistic-era marriage of Berenice to the Seleucid king Antiochus II Theos around 252 BC. Berenice was the daughter of Ptolemy II Philadelphus. Octavia and Berenice represent diplomatic marriages or prophetically, treaties. Verses five through ten identify the history of the diplomatic marriage between the southern and northern kingdoms, and when Marc Antony and Octavian, later known as Augustus Caesar, arranged the marriage, they also divided the kingdom into east and west.
เมื่อออกเตเวียถูกระบุว่าการสมรสของนางกับแอนโทนีเป็นดุจคำมั่นแห่งสหภาพ สิ่งนั้นได้ระบุถึงพันธมิตรทางการสมรสซึ่งได้ถูกทำให้เป็นแบบอย่างไว้ก่อนแล้วในบทที่สิบเอ็ด ด้วยการอภิเษกสมรสในยุคเฮลเลนิสต์ของเบเรนิซกับกษัตริย์เซลูซิด แอนทิโอคัสที่ 2 ธีออส ราวปี 252 ก่อนคริสตกาล เบเรนิซเป็นธิดาของปโตเลมีที่ 2 ฟิลาเดลฟัส ออกเตเวียและเบเรนิซเป็นตัวแทนของการสมรสเชิงการทูต หรือในเชิงคำพยากรณ์ คือ สนธิสัญญา ข้อห้าถึงข้อสิบระบุประวัติศาสตร์ของการสมรสเชิงการทูตระหว่างอาณาจักรฝ่ายใต้และฝ่ายเหนือ และเมื่อมาร์ค แอนโทนีกับออกเตเวียน ซึ่งภายหลังเป็นที่รู้จักในนามออกัสตัส ซีซาร์ ได้จัดให้มีการสมรสนี้ ทั้งสองก็ได้แบ่งอาณาจักรออกเป็นตะวันออกและตะวันตกด้วย
The Pact of Brundisium (40 BC) was a negotiated settlement between Marc Antony and Octavian (later Augustus) to resolve tensions in the Second Triumvirate after near-civil war. It involved dividing Roman territories (Antony east, Octavian west) and was sealed by Antony’s marriage to Octavia (Octavian’s sister). In 39 BC the original five-year Triumvirate term expired, Antony sailed to Italy with 300+ ships that were initially denied to land at Brundisium, so they ultimately docked at Tarentum. Octavian met him there after prolonged mediations produced by an unwillingness of Antony’s army to fight with Octavian’s army and vise versa. Octavia played a key mediating role, persuading Antony to support Octavian against Sextus Pompey. They renewed the Triumvirate for another five years (to 32 BC), with Antony providing Octavian 120 ships in exchange for promised troops (which Octavian later withheld).
ข้อตกลงแห่งบรุนดิซิอุม (40 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นการยุติข้อพิพาทโดยการเจรจาระหว่างมาร์ค แอนโทนี กับออคเตเวียน (ต่อมาคือออกุสตุส) เพื่อคลี่คลายความตึงเครียดในคณะไตรอุปราชที่สองภายหลังเกือบเกิดสงครามกลางเมือง ข้อตกลงนี้เกี่ยวข้องกับการแบ่งดินแดนของโรมัน (แอนโทนีทางตะวันออก ออคเตเวียนทางตะวันตก) และได้รับการรับรองด้วยการสมรสของแอนโทนีกับออกตาเวีย (น้องสาวของออคเตเวียน) ในปี 39 ก่อนคริสตกาล วาระห้าปีเดิมของคณะไตรอุปราชสิ้นสุดลง แอนโทนีแล่นเรือไปยังอิตาลีพร้อมเรือมากกว่า 300 ลำ ซึ่งในตอนแรกไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นฝั่งที่บรุนดิซิอุม ดังนั้นในที่สุดจึงไปเทียบท่าที่ทาเรนตุม ออคเตเวียนได้ไปพบเขาที่นั่นภายหลังการไกล่เกลี่ยอันยืดเยื้อ ซึ่งเกิดจากการที่กองทัพของแอนโทนีไม่เต็มใจจะสู้รบกับกองทัพของออคเตเวียน และในทางกลับกันก็เช่นเดียวกัน ออกตาเวียมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการเป็นคนกลาง โดยโน้มน้าวให้แอนโทนีสนับสนุนออคเตเวียนในการต่อต้านเซ็กตุส ปอมเปย์ ทั้งสองได้ต่ออายุคณะไตรอุปราชออกไปอีกห้าปี (ถึง 32 ปีก่อนคริสตกาล) โดยแอนโทนีจัดหาเรือ 120 ลำให้ออคเตเวียนเพื่อแลกกับกำลังทหารที่ได้รับสัญญาไว้ (ซึ่งต่อมาออคเตเวียนได้ระงับไว้ไม่ส่งมอบ)
In 32 BC there was an open break between the two antagonists. Relations had deteriorated through propaganda, Antony’s eastern focus (with Cleopatra), and Octavian’s consolidation in the west. Octavian rejected later conference proposals from Antony before Actium.
ในปี 32 ก่อนคริสตกาล ได้เกิดการแตกหักอย่างเปิดเผยระหว่างคู่ปรปักษ์ทั้งสอง ความสัมพันธ์ได้เสื่อมทรามลงเนื่องด้วยการโฆษณาชวนเชื่อ การมุ่งความสนใจของแอนโทนีไปยังตะวันออก (ร่วมกับคลีโอพัตรา) และการรวบอำนาจของอ็อกตาเวียนในฝ่ายตะวันตก ก่อนยุทธนาวีที่แอ็กเทียม อ็อกตาเวียนได้ปฏิเสธข้อเสนอให้มีการประชุมเจรจาในภายหลังซึ่งมาจากแอนโทนี
In the diplomatic marriage with the king of the north (Antiochus) and the king of the south (Ptolemy), it was the southern king that supplied the bride, with the diplomatic marriage of Antony (the east) and Octavian (the west); the bride was supplied by the west. Both diplomatic marriages failed and the supplier of the daughter or sister was ultimately victorious over the power who broke the treaty.
ในการอภิเษกสมรสทางการทูตกับกษัตริย์ฝ่ายเหนือ (อันทิโอคัส) และกษัตริย์ฝ่ายใต้ (ปโตเลมี) นั้น ฝ่ายกษัตริย์ใต้เป็นผู้มอบเจ้าสาวให้; ส่วนในการอภิเษกสมรสทางการทูตของแอนโทนี (ฝ่ายตะวันออก) และอ็อกตาเวียน (ฝ่ายตะวันตก) ฝ่ายตะวันตกเป็นผู้มอบเจ้าสาวให้ การอภิเษกสมรสทางการทูตทั้งสองครั้งล้มเหลว และในที่สุดฝ่ายผู้มอบธิดาหรือน้องสาวก็ได้รับชัยชนะเหนืออำนาจที่ละเมิดพันธสัญญา។
The Testimony of Three
คำพยานของสามคน
At the end of the Seleucid Empire there was a third treaty where lies were spoke at one table. This occurred in the context of the Fifth Syrian War (202–195 BC), when Antiochus III Magnus exploited the weakness of the Ptolemaic Kingdom after Ptolemy IV Philopator’s death in 204 BC. Ptolemy V Epiphanes (Ptolemy V) ascended the throne as a child (around age 5–6), leaving Egypt under regents and vulnerable to internal chaos, native revolts, and external threats.
เมื่อสิ้นสุดจักรวรรดิเซลูซิด ได้มีพันธสัญญาฉบับที่สามซึ่งมีการกล่าวมุสาที่โต๊ะเดียวกัน เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในบริบทของสงครามซีเรียครั้งที่ห้า (202–195 ปีก่อนคริสตกาล) เมื่ออันทิโอคุสที่ 3 มาญุสฉวยโอกาสจากความอ่อนแอของอาณาจักรปโตเลมีภายหลังการสิ้นพระชนม์ของปโตเลมีที่ 4 ฟิโลปาเตอร์ในปี 204 ปีก่อนคริสตกาล ปโตเลมีที่ 5 เอพิฟาเนส (ปโตเลมีที่ 5) เสด็จขึ้นครองราชย์ขณะยังทรงพระเยาว์ (ราวพระชนมายุ 5–6 พรรษา) ทำให้อียิปต์อยู่ภายใต้ผู้สำเร็จราชการและเปราะบางต่อความโกลาหลภายใน การกบฏของชนพื้นเมือง และภัยคุกคามจากภายนอก
Antiochus Magnus had already invaded and seized much of the Ptolemaic territories in Coele-Syria, Palestine, and Asia Minor after victories like the Battle of Panium (200 BC). Rather than fully conquering Egypt (which risked Roman intervention, as Rome was pressuring him to stay out of certain areas), he pursued a diplomatic marriage alliance as a “protector” figure. In 197/195 BC, as part of the peace treaty ending the war, Antiochus Magnus betrothed and then married his young daughter Cleopatra I Syra (also called Cleopatra Syra) to the child Ptolemy V (the marriage took place in 193 BC at Raphia; Ptolemy was 16, Cleopatra 10).
อันทิโอคุสมักนัสได้ยกทัพเข้ารุกรานและยึดครองดินแดนส่วนใหญ่ของราชวงศ์ปโตเลมีในโคเอเล-ซีเรีย ปาเลสไตน์ และเอเชียไมเนอร์แล้ว ภายหลังชัยชนะต่าง ๆ เช่น ยุทธการที่พาเนียม (200 ปีก่อนคริสตกาล) แทนที่จะพิชิตอียิปต์ทั้งหมดอย่างเบ็ดเสร็จ (ซึ่งเสี่ยงต่อการแทรกแซงของโรมัน เนื่องจากโรมกำลังกดดันเขาให้อยู่ห่างจากบางพื้นที่) เขากลับดำเนินนโยบายสร้างพันธมิตรทางการทูตด้วยการอภิเษกสมรสในฐานะบุคคลผู้เป็น “ผู้พิทักษ์” ในปี 197/195 ปีก่อนคริสตกาล ในฐานะส่วนหนึ่งของสนธิสัญญาสันติภาพที่ยุติสงคราม อันทิโอคุสมักนัสได้หมั้นหมาย แล้วต่อมาก็ให้นางคลีโอพัตราที่ 1 ไซรา พระธิดาผู้ยังเยาว์ของตน (หรือที่เรียกว่า คลีโอพัตรา ไซรา) อภิเษกสมรสกับปโตเลมีที่ 5 ซึ่งยังทรงพระเยาว์ (พิธีอภิเษกสมรสมีขึ้นในปี 193 ปีก่อนคริสตกาล ที่ราเฟีย; ปโตเลมีมีพระชนมายุ 16 พรรษา ส่วนคลีโอพัตรามี 10 พรรษา)
This was framed as a generous gesture: Antiochus positioned himself as an ally and “protector” of the young king, securing peace while retaining gains in Asia. The marriage gave him indirect influence over Egypt through his daughter (he hoped she would remain loyal to her Seleucid roots and act as a pro-Syrian voice in the Ptolemaic court). The ploy backfired for Cleopatra sided with her husband and Egypt, not her father, undermining Antiochus’s long-term control. This mirrors the Pact of Brundisium (40 BC) and related to Roman events in several ways.
เรื่องนี้ถูกจัดวางให้ปรากฏเสมือนเป็นท่าทีอันเอื้อเฟื้อ: อันทิโอคุสวางตนเป็นพันธมิตรและ “ผู้พิทักษ์” ของกษัตริย์หนุ่ม ทำให้สันติภาพมั่นคงขึ้น ขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาผลประโยชน์ที่ได้มาในเอเชียไว้ การอภิเษกสมรสนี้ทำให้เขามีอิทธิพลต่ออียิปต์โดยอ้อมผ่านทางธิดาของตน (เขาหวังว่านางจะยังคงภักดีต่อรากเหง้าแห่งราชวงศ์เซลูซิด และทำหน้าที่เป็นเสียงสนับสนุนซีเรียในราชสำนักปโตเลมี) แต่กลอุบายนี้กลับล้มเหลว เพราะคลีโอพัตราเข้าข้างพระสวามีและอียิปต์ มิใช่พระบิดาของนาง อันเป็นการบั่นทอนการควบคุมระยะยาวของอันทิโอคุส เรื่องนี้สะท้อนถึงสนธิสัญญาแห่งบรุนดิเซียม (40 BC) และเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ของโรมันในหลายประการ.
Just as Antony married Octavia (sister of Octavian) to bind rival powers after near-war, Antiochus used his daughter’s marriage to Ptolemy V to formalize a temporary peace and territorial division (Seleucids kept conquests in the north, Ptolemy retained Egypt the south).
ดังเช่นที่อันโทนีได้สมรสกับออกตาเวีย (น้องสาวของออกตาเวียน) เพื่อผูกมัดอำนาจที่เป็นปฏิปักษ์กันภายหลังจากเกือบเกิดสงคราม แอนทิโอคัสก็ได้ใช้การสมรสของธิดาของตนกับปโตเลมีที่ 5 เพื่อทำให้สันติภาพชั่วคราวและการแบ่งเขตแดนเป็นทางการ (ฝ่ายเซลูซิดยังคงครอบครองดินแดนที่พิชิตได้ทางเหนือ ส่วนปโตเลมียังคงครอบครองอียิปต์ทางใต้)
Antiochus acted as a de facto guardian over the child-king Ptolemy V (via family ties), similar to how Octavian (and the Triumvirate) positioned themselves amid power vacuums or rivalries. In both cases, the “stronger” figure (Antiochus/Octavian) sought leverage over a vulnerable counterpart through kinship. Both arrangements brought short-term stability but ‘did not prosper’ long-term due to underlying distrust—Cleopatra favored Egypt (undermining Antiochus), while Antony’s eastern focus (Cleopatra VII) led to the breakdown with Octavian.
อันทิโอคุสได้กระทำตนเสมือนเป็นผู้พิทักษ์โดยพฤตินัยเหนือกษัตริย์ทรงพระเยาว์ปโตเลมีที่ 5 (ผ่านสายสัมพันธ์ทางเครือญาติ) คล้ายกับที่ออคตาเวียน (และคณะไตรอุมวีรัต) วางตนอยู่ท่ามกลางภาวะสุญญากาศแห่งอำนาจหรือความขัดแย้งระหว่างคู่แข่ง ในทั้งสองกรณี บุคคลที่ “เข้มแข็งกว่า” (อันทิโอคุส/ออคตาเวียน) ได้แสวงหาอำนาจต่อรองเหนืออีกฝ่ายที่เปราะบางกว่าผ่านความสัมพันธ์ทางเครือญาติ ข้อตกลงทั้งสองประการนำมาซึ่งเสถียรภาพในระยะสั้น แต่ “ไม่เจริญขึ้น” ในระยะยาวเนื่องด้วยความไม่ไว้วางใจที่ฝังอยู่เบื้องลึก—คลีโอพัตราทรงเข้าข้างอียิปต์ (บั่นทอนอันทิโอคุส) ขณะที่การมุ่งความสนใจไปทางตะวันออกของแอนโทนี (คลีโอพัตราที่ 7) ได้นำไปสู่การแตกหักกับออคตาเวียน
Ptolemy V’s minority under regents parallels the instability after Julius Caesar’s death (leading to the Triumvirate’s formation and power struggles). The marriage of Berenice to Antiochus marked the beginning of the Seleucid Empire’s history in Daniel eleven, and the marriage of Antiochus Magnus daughter to the Egyptian child king, marked the ending of the Seleucid Empire. The ending of the marriage of Marc Antony to Octavia marked the ending of the Ptolemaic kingdom. The ending of Judah as God’s covenant people took place at the cross, and that Judean kingdom began with the Maccabees and the league they made with Rome. All of these prophetic lines are represented within the narrative of Daniel chapter eleven, and they all align with the hidden history of verse forty. Beginning in verse five we have the treaty of Berenice, that leads to Antiochus the Great and the treaty of his daughter Cleopatra Syra, that takes place in the history of the Maccabees of verse twenty-three. The Maccabees become part of the line based upon their rebellion against Antiochus Epiphanes, one of the last of the Seleucid Dynasty.
การที่ปโตเลมีที่ 5 ทรงเป็นกษัตริย์ในวัยเยาว์ภายใต้ผู้สำเร็จราชการนั้น ขนานกับความไม่มั่นคงภายหลังการสิ้นพระชนม์ของจูเลียส ซีซาร์ (ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้งไตรอัมวิเรตและการแก่งแย่งอำนาจ) การอภิเษกสมรสของเบเรนิซีกับอันทิโอคัสเป็นเครื่องหมายการเริ่มต้นของประวัติศาสตร์แห่งจักรวรรดิเซลูซิดในดาเนียลบทที่สิบเอ็ด และการอภิเษกสมรสระหว่างพระราชธิดาของอันทิโอคัส มักนัสกับกษัตริย์เด็กแห่งอียิปต์ เป็นเครื่องหมายการสิ้นสุดของจักรวรรดิเซลูซิด การสิ้นสุดของการสมรสระหว่างมาร์ก แอนโทนีกับออคตาเวียเป็นเครื่องหมายการสิ้นสุดของอาณาจักรปโตเลมี การสิ้นสุดของยูดาห์ในฐานะชนชาติแห่งพันธสัญญาของพระเจ้าเกิดขึ้นที่กางเขน และอาณาจักรยูเดียนนั้นเริ่มต้นขึ้นกับพวกมัคคาบีและพันธไมตรีที่พวกเขาได้กระทำไว้กับโรม เหตุการณ์เชิงพยากรณ์ทั้งปวงเหล่านี้ได้รับการนำเสนอไว้ภายในเรื่องเล่าในดาเนียลบทที่สิบเอ็ด และทั้งหมดนี้สอดคล้องกับประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่ของข้อที่สี่สิบ เริ่มต้นในข้อที่ห้า เราพบสนธิสัญญาของเบเรนิซี ซึ่งนำไปสู่อันทิโอคัสมหาราชและสนธิสัญญาเกี่ยวกับพระธิดาของท่าน คือคลีโอพัตรา ซีรา ซึ่งเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ของพวกมัคคาบีในข้อที่ยี่สิบสาม พวกมัคคาบีจึงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของลำดับเรื่องนี้โดยอาศัยการกบฏของพวกเขาต่ออันทิโอคัส เอพิฟาเนส ผู้ซึ่งเป็นองค์หนึ่งในบรรดากษัตริย์องค์ท้าย ๆ แห่งราชวงศ์เซลูซิด
Antiochus Epiphanes is the Antiochus who was in Egypt in 168 BC near Alexandria during the Sixth Syrian War. Antiochus Epiphanes had invaded Egypt and was on the verge of capturing Alexandria. The Ptolemaic rulers appealed to Rome for help. Rome sent Popillius Laenas (with just a small entourage—no army) to deliver an ultimatum from the Senate; Antiochus must immediately withdraw from Egypt and Cyprus, or face war with Rome. When Antiochus received the letter and asked for time to consult his advisors, Popillius—described as stern and imperious—took his walking stick and drew a circle in the sand around the king’s feet. He then declared, “Before you step out of that circle, give me a reply to lay before the Senate.”
อันทิโอคัส เอพิฟาเนส คืออันทิโอคัสผู้ซึ่งอยู่ในอียิปต์เมื่อปี 168 ก่อนคริสตกาล ใกล้เมืองอเล็กซานเดรีย ระหว่างสงครามซีเรียครั้งที่หก อันทิโอคัส เอพิฟาเนสได้ยกทัพบุกอียิปต์และกำลังจะเข้ายึดอเล็กซานเดรียได้อยู่แล้ว บรรดาผู้ปกครองราชวงศ์ปโตเลมีจึงร้องขอความช่วยเหลือจากโรม โรมได้ส่งโพปิลลิอุส เลนาส (พร้อมเพียงผู้ติดตามกลุ่มเล็ก ๆ เท่านั้น—ไม่มีทัพใดเลย) เพื่อนำคำขาดจากวุฒิสภามาแจ้งว่า อันทิโอคัสต้องถอนกำลังออกจากอียิปต์และไซปรัสโดยทันที มิฉะนั้นจะต้องเผชิญสงครามกับโรม เมื่ออันทิโอคัสได้รับสาส์นฉบับนั้นและขอเวลาปรึกษากับบรรดาที่ปรึกษาของตน โพปิลลิอุส—ผู้ซึ่งถูกพรรณนาว่าเคร่งขรึมและวางอำนาจ—ก็ใช้ไม้เท้าที่ถืออยู่ขีดวงกลมลงบนทรายล้อมรอบพระบาทของกษัตริย์ไว้ แล้วกล่าวว่า “ก่อนที่ท่านจะก้าวออกจากวงกลมนั้น จงให้คำตอบแก่ข้าพเจ้าเพื่อนำไปเสนอต่อวุฒิสภา”
The implication was clear; Antiochus could not leave the circle without committing to Rome’s demands—crossing it without agreement would mean war. Stunned and humiliated, Antiochus hesitated briefly but then agreed to comply, withdrew his forces from Egypt, and returned to Syria. This bold act of diplomacy (backed by Rome’s growing reputation for power) forced the retreat without a battle, showcasing Rome’s emerging dominance in the eastern Mediterranean. It’s widely cited as an origin for the phrase “drawing a line in the sand” (though it was literally a circle).
นัยสำคัญนั้นชัดเจนอยู่แล้ว; อันติโอคัสไม่อาจก้าวออกจากวงได้โดยไม่ยอมผูกมัดตนตามข้อเรียกร้องของโรม—การข้ามวงนั้นออกไปโดยปราศจากข้อตกลงย่อมหมายถึงสงคราม ตกตะลึงและอัปยศอดสู อันติโอคัสลังเลอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แต่แล้วก็ตกลงยินยอมปฏิบัติตาม ถอนกำลังของตนออกจากอียิปต์ และกลับไปยังซีเรีย การดำเนินทางการทูตอันหาญกล้านี้ (ซึ่งหนุนหลังโดยกิตติศัพท์ด้านอำนาจที่เพิ่มพูนขึ้นของโรม) บีบให้เกิดการล่าถอยโดยไม่ต้องรบ แสดงให้เห็นถึงความเป็นเจ้าอำนาจที่กำลังก่อรูปขึ้นของโรมในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก เหตุการณ์นี้มักได้รับการอ้างถึงอย่างกว้างขวางว่าเป็นที่มาประการหนึ่งของวลี “drawing a line in the sand” (แม้โดยแท้จริงแล้วสิ่งนั้นจะเป็นวงกลมก็ตาม)
Antiochus Epiphanes also became the Protestant understanding of the power that exalts himself, falls and establishes the vision in verse fourteen of Daniel eleven.
อันทิโอคัส เอพิฟาเนสยังได้กลายเป็นความเข้าใจแบบโปรเตสแตนต์เกี่ยวกับอำนาจที่ยกตนขึ้น ล้มลง และสถาปนานิมิตนั้นไว้ในข้อสิบสี่ของดาเนียลบทที่สิบเอ็ดด้วย
And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
และในกาลเวลาเหล่านั้น จะมีคนเป็นอันมากลุกขึ้นต่อสู้กษัตริย์แห่งทิศใต้ อีกทั้งพวกโจรในชนชาติของเจ้าจะยกตนขึ้นเพื่อสถาปนานิมิตนั้น แต่เขาทั้งหลายจะล้มลง ดาเนียล 11:14
Antiochus IV Epiphanes reigned 175–164 BC, and was the eighth of thirteen Seleucid kings. He sought to impose Hellenistic culture and unify his empire under Greek religious practices. He plundered the Temple in 169 BC, banned Jewish practices (circumcision, Sabbath observance, Torah study), and forced sacrifices to pagan gods. In December 167 BC he erected a pagan altar (to Zeus) on top of the Jewish altar of burnt offerings in the Temple and sacrificed a pig, along with other profane acts. The desecration was the final straw for observant Jews, who saw it as the ultimate violation of the Temple’s sanctity and God’s law. It sparked immediate resistance when Mattathias (a priest from Modein) refused a Seleucid officer’s order to sacrifice to pagan gods and killed an apostate Jew and the officer, then fled to the hills with his sons (the future Maccabees). This ignited guerrilla warfare and revolt from 167–160 BC which aimed to restore Jewish worship, leading to the rededication of the Temple (Hanukkah) in 164 BC under Judas Maccabeus.
อันทิโอคุสที่ 4 เอพิฟาเนส ทรงครองราชย์ระหว่างปี 175–164 ก่อนคริสตกาล และเป็นกษัตริย์องค์ที่แปดในจำนวนกษัตริย์เซลูซิดสิบสามองค์ พระองค์ทรงพยายามกำหนดให้มีการรับวัฒนธรรมเฮลเลนิสติก และรวมอาณาจักรของพระองค์ให้เป็นหนึ่งภายใต้การปฏิบัติทางศาสนาของกรีก พระองค์ทรงปล้นพระวิหารในปี 169 ก่อนคริสตกาล ทรงสั่งห้ามการปฏิบัติของชาวยิว (การเข้าสุหนัต การถือรักษาวันสะบาโต การศึกษาพระโทราห์) และทรงบังคับให้ถวายเครื่องบูชาแก่บรรดาพระต่างศาสนา ในเดือนธันวาคม ปี 167 ก่อนคริสตกาล พระองค์ทรงตั้งแท่นบูชาของคนต่างศาสนา (แด่ซูส) ไว้บนแท่นเครื่องเผาบูชาของชาวยิวในพระวิหาร และถวายสุกรเป็นเครื่องบูชา พร้อมทั้งกระทำการลบหลู่อื่น ๆ อีก การลบหลู่นี้เป็นฟางเส้นสุดท้ายสำหรับชาวยิวผู้เคร่งครัด ซึ่งเห็นว่านั่นคือการละเมิดต่อความศักดิ์สิทธิ์ของพระวิหารและต่อธรรมบัญญัติของพระเจ้าอย่างที่สุด เหตุการณ์นี้จุดประกายการต่อต้านในทันที เมื่อมัทธาธิอัส (ปุโรหิตจากโมเดอิน) ปฏิเสธคำสั่งของนายทหารเซลูซิดให้ถวายเครื่องบูชาแก่พระต่างศาสนา และได้สังหารชาวยิวผู้ละทิ้งความเชื่อคนหนึ่งกับนายทหารผู้นั้น แล้วจึงหลบหนีไปยังภูเขาพร้อมกับบุตรชายของตน (ผู้ที่จะเป็นพวกมัคคาบีในภายหลัง) เหตุนี้ได้จุดชนวนสงครามกองโจรและการกบฏระหว่างปี 167–160 ก่อนคริสตกาล ซึ่งมุ่งหมายจะฟื้นฟูการนมัสการของชาวยิว และนำไปสู่การอุทิศพระวิหารขึ้นใหม่ (ฮานุกกาห์) ในปี 164 ก่อนคริสตกาล ภายใต้การนำของยูดาส มัคคาบีอัส
At the beginning and ending of the Seleucid Empire there was a significant treaty represented by a diplomatic marriage that possessed the element of division of either east and west, or north and south. As the Seleucid Empire waned Antiochus Epiphanes becomes the symbol of the rising Roman power, and the focus of the Maccabean’s indignation. Later in history he becomes the counterfeit of the prophetic symbol that establishes the vision. The power in verse twenty-two of chapter eleven is broken when the prince of the covenant was broken.
ณ การเริ่มต้นและการสิ้นสุดของจักรวรรดิเซลูซิด มีพันธสัญญาสำคัญประการหนึ่งซึ่งถูกรับรองผ่านการอภิเษกสมรสทางการทูต อันมีองค์ประกอบแห่งการแบ่งแยก ไม่ว่าจะเป็นตะวันออกกับตะวันตก หรือเหนือกับใต้ เมื่อจักรวรรดิเซลูซิดเสื่อมถอยลง อันติโอคุส เอปิฟาเนสก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจโรมันที่กำลังรุ่งขึ้น และเป็นจุดศูนย์กลางแห่งความเคียดแค้นของพวกมัคคาบี ต่อมาในประวัติศาสตร์ เขากลายเป็นของปลอมเลียนแบบของสัญลักษณ์เชิงพยากรณ์ซึ่งสถาปนานิมิตนั้น อำนาจในข้อยี่สิบสองของบทที่สิบเอ็ดถูกทำให้แตกหัก เมื่อเจ้านายแห่งพันธสัญญาถูกทำให้แตกหัก។
And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:22.
และด้วยกำลังดุจน้ำหลาก เขาทั้งหลายจะถูกกวาดพัดไปจากเบื้องหน้าเขา และจะถูกหักทำลาย เออ แม้ทั้งเจ้าแห่งพันธสัญญาด้วย Daniel 11:22
Antiochus Epiphanes’ reign ended in 164 BC, almost two hundred years before Christ, “the prince of the covenant” was “broken” at the cross. What we wish to note here is that the Seleucid Empire began and ended with a diplomatic treaty marriage where the deceit between the two parties is a matter of the historical record. During the reign of Antiochus Epiphanes, the Maccabean revolt began, which typified the American Revolution. In the history of the Maccabees their struggle to throw off the Seleucid power included a significant treaty with Rome. The verse that identifies the treaty directly identifies Rome as working deceitfully, or telling lies at the treaty table.
รัชสมัยของอันทิโอคุส เอปีฟาเนสสิ้นสุดลงในปี 164 ก่อนคริสตกาล เกือบสองร้อยปีก่อนที่พระคริสต์ “องค์ประมุขแห่งพันธสัญญา” จะทรง “ถูกหักทำลาย” ที่กางเขน สิ่งที่เราประสงค์จะชี้ให้เห็น ณ ที่นี้คือ จักรวรรดิเซลูซิดเริ่มต้นและสิ้นสุดลงด้วยการสมรสตามสนธิสัญญาทางการทูต ซึ่งการหลอกลวงระหว่างทั้งสองฝ่ายนั้นเป็นเรื่องที่มีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ ระหว่างรัชสมัยของอันทิโอคุส เอปีฟาเนส การกบฏของพวกมัคคาบีได้เริ่มขึ้น ซึ่งเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของการปฏิวัติอเมริกา ในประวัติศาสตร์ของพวกมัคคาบี การต่อสู้ของพวกเขาเพื่อสลัดอำนาจของเซลูซิดออกไปนั้นรวมถึงสนธิสัญญาสำคัญกับโรมด้วย และข้อพระคัมภีร์ที่ระบุถึงสนธิสัญญานั้นโดยตรง ก็ระบุโดยตรงเช่นกันว่าโรมได้กระทำอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม หรือกล่าวคำเท็จ ณ โต๊ะเจรจาสนธิสัญญา
And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. Daniel 11:23.
และภายหลังจากการผูกพันธสัญญากับเขาแล้ว เขาจะกระทำการอย่างหลอกลวง เพราะเขาจะขึ้นมาและมีกำลังเข้มแข็งขึ้นด้วยชนกลุ่มน้อย Daniel 11:23.
Every prophetic line that precedes the time of the end in verse forty contains a broken treaty. Uriah Smith commenting on verse thirty’s “them that forsake the holy covenant” records the following:
ทุกลำดับแห่งคำพยากรณ์ที่มาก่อนวาระแห่งอวสานในข้อสี่สิบ ล้วนมีพันธสัญญาที่ถูกทำลายทั้งสิ้น ยูไรอาห์ สมิธ เมื่ออธิบายวลีในข้อสามสิบที่ว่า “บรรดาผู้ที่ละทิ้งพันธสัญญาอันบริสุทธิ์” ได้บันทึกไว้ดังต่อไปนี้:
“‘Indignation against the covenant;’ that is, the Holy Scriptures, the book of the covenant. A revolution of this nature was accomplished in Rome. The Heruli, Goths, and Vandals, who conquered Rome, embraced the Arian faith, and became enemies of the Catholic Church. It was especially for the purpose of exterminating this heresy that Justinian decreed the pope to be the head of the church and the corrector of heretics. The Bible soon came to be regarded as a dangerous book that should not be read by the common people, but all questions in dispute were to be submitted to the pope. Thus was indignity heaped upon God’s word. And the emperors of Rome, the eastern division of which still continued, had intelligence, or connived with the Church of Rome, which had forsaken the covenant, and constituted the great apostasy, for the purpose of putting down ‘heresy.’ The man of sin was raised to his presumptuous throne by the defeat of the Arian Goths, who then held possession of Rome, in A.D.538.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 281.
“‘ความกริ้วโกรธต่อพันธสัญญา;’ กล่าวคือ พระคัมภีร์บริสุทธิ์ หนังสือแห่งพันธสัญญา การปฏิวัติในลักษณะเช่นนี้ได้สำเร็จลงในกรุงโรม พวกเฮรูไล โกท และแวนดัล ผู้พิชิตกรุงโรม ได้ยอมรับความเชื่อแบบอาเรียน และกลายเป็นศัตรูของคริสตจักรคาทอลิก โดยเฉพาะอย่างยิ่งก็เพื่อจุดประสงค์ในการกำจัดลัทธินอกรีตนี้เอง จัสติเนียนจึงทรงมีพระราชกฤษฎีกาแต่งตั้งให้พระสันตะปาปาเป็นประมุขของคริสตจักรและเป็นผู้แก้ไขพวกนอกรีต ในไม่ช้าพระคัมภีร์ก็ถูกมองว่าเป็นหนังสืออันตรายที่ประชาชนทั่วไปไม่ควรอ่าน แต่ปัญหาทั้งปวงที่เป็นข้อพิพาทจะต้องถูกนำไปเสนอต่อพระสันตะปาปา ดังนั้น การลบหลู่จึงถูกซ้ำเติมลงบนพระวจนะของพระเจ้า และจักรพรรดิแห่งโรม ซึ่งฝ่ายตะวันออกของจักรวรรดิยังคงดำรงอยู่ ได้รู้เห็นเป็นใจ หรือสมคบกับคริสตจักรแห่งโรม ซึ่งได้ละทิ้งพันธสัญญาและก่อรูปเป็นการละทิ้งความเชื่อครั้งใหญ่ เพื่อจุดประสงค์ในการปราบปราม ‘ลัทธินอกรีต’ มนุษย์แห่งบาปถูกยกขึ้นสู่บัลลังก์แห่งความโอหังของตนโดยความพ่ายแพ้ของพวกโกทอาเรียน ซึ่งในเวลานั้นครอบครองกรุงโรมอยู่ ใน ค.ศ. 538” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 281.
Verse five of Daniel eleven identifies the line of history where the king of the south provides a diplomatic bride as a symbol of a treaty that was thereafter broken by the king of the north. The retaliation of the king of the south typified the retaliation of Napoleon’s spiritual king of the south against the papal king of the north in 1798. The broken treaty of verses five through nine typified Napoleon’s broken treaty of Tolentino, which typified Putin’s claim of a broken treaty by NATO. The retaliation of Napoleon typified the retaliation of Putin against the Ukraine in 2014. Verse ten’s retaliation of Antiochus Magnus ending the fourth Syrian War aligns with Napoleon in 1798 and also Putin in 2014. Following verse fifteen’s battle of Panium n 200 BC, Antiochus arranged a diplomatic marriage with the hidden intent of taking Egypt under his command without employing military boots on the ground. Antiochus Magnus throne was passed to his son, who was assassinated which brought Antiochus Magnus’s youngest son, Antiochus Epiphanes to the throne. His actions in implementing Greek customs and religion brought about the Maccabean revolt, that led to the deceitful treaty with Rome in verse twenty-three. Verse twenty-four introduces pagan Rome and identifies Antony and Augustus’s table of lies. In verse thirty pagan Rome enters into dialogue with the papal church, who are noted as them that had broken the holy covenant.
ข้อที่ห้าของดาเนียลบทที่สิบเอ็ดระบุแนวเส้นของประวัติศาสตร์ซึ่งกษัตริย์ฝ่ายใต้ทรงมอบเจ้าสาวทางการทูตไว้เป็นสัญลักษณ์ของสนธิสัญญาฉบับหนึ่ง ซึ่งต่อมากษัตริย์ฝ่ายเหนือได้ทรงละเมิดเสีย การตอบโต้ของกษัตริย์ฝ่ายใต้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงการตอบโต้ของกษัตริย์ฝ่ายใต้ฝ่ายจิตวิญญาณของนโปเลียนต่อกษัตริย์ฝ่ายเหนือแห่งสันตะปาปาในปี 1798 สนธิสัญญาที่ถูกละเมิดในข้อห้าถึงข้อเก้าเป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงสนธิสัญญาโตเลนติโนของนโปเลียนที่ถูกละเมิด ซึ่งเป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงคำกล่าวอ้างของปูตินเรื่องสนธิสัญญาที่ NATO ได้ละเมิด การตอบโต้ของนโปเลียนเป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงการตอบโต้ของปูตินต่อยูเครนในปี 2014 การตอบโต้ของอันทิโอคุสมักนัสในข้อสิบซึ่งยุติสงครามซีเรียครั้งที่สี่ สอดคล้องกับนโปเลียนในปี 1798 และสอดคล้องกับปูตินในปี 2014 ด้วย ภายหลังสงครามแห่งปาเนียมในข้อสิบห้าในปี 200 BC อันทิโอคัสได้จัดให้มีการอภิเษกสมรสทางการทูต โดยมีเจตนาแฝงที่จะนำอียิปต์มาอยู่ใต้อำนาจบังคับบัญชาของตน โดยไม่ต้องใช้กำลังทหารเข้ายึดครองภาคพื้นดิน ราชบัลลังก์ของอันทิโอคุสมักนัสได้ตกทอดไปสู่โอรสของเขา ผู้ซึ่งถูกลอบปลงพระชนม์ และเหตุการณ์นั้นได้นำอันทิโอคัสเอพิฟาเนส โอรสองค์สุดท้องของอันทิโอคุสมักนัส ขึ้นสู่ราชบัลลังก์ การกระทำของเขาในการบังคับใช้ขนบธรรมเนียมและศาสนากรีกได้นำไปสู่การกบฏของพวกมัคคาบี ซึ่งนำไปสู่สนธิสัญญาหลอกลวงกับโรมในข้อยี่สิบสาม ข้อยี่สิบสี่เริ่มกล่าวถึงโรมนอกศาสนา และระบุถึงโต๊ะแห่งคำมุสาของอันโทนีกับออกัสตัส ในข้อสามสิบ โรมนอกศาสนาได้เข้าสู่การเจรจากับคริสตจักรแห่งสันตะปาปา ซึ่งถูกกล่าวถึงว่าเป็นบรรดาผู้ที่ได้ละเมิดพันธสัญญาบริสุทธิ์แล้ว
Verses twenty-four to thirty is the testimony of pagan Rome and verses thirty-one to forty provide the testimony of papal Rome. Every line of Daniel eleven verse one on through verse forty represents a line of prophecy that is applied in the hidden history of verse forty. The line of the Seleucid kingdom, the line of the Ptolemaic kingdom, the line of the Judean kingdom of the Maccabees, the line of pagan Rome and the line of papal Rome all illustrate the history of 1989 unto the Sunday law. Each of those lines identify a broken treaty as a major element of the history.
ข้อที่ยี่สิบสี่ถึงสามสิบเป็นพยานหลักฐานของโรมนอกศาสนา และข้อที่สามสิบเอ็ดถึงสี่สิบให้พยานหลักฐานของโรมสันตะปาปา ทุกบรรทัดของดาเนียล บทที่สิบเอ็ด ข้อที่หนึ่ง ต่อเนื่องไปจนถึงข้อที่สี่สิบ ล้วนเป็นแนวคำพยากรณ์ที่ถูกนำไปประยุกต์ใช้ในประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่ของข้อที่สี่สิบ แนวของอาณาจักรเซลูซิด แนวของอาณาจักรปโตเลมี แนวของอาณาจักรยูเดียของพวกมัคคาบี แนวของโรมนอกศาสนา และแนวของโรมสันตะปาปา ล้วนแสดงให้เห็นประวัติศาสตร์ตั้งแต่ปี 1989 จนถึงกฎหมายวันอาทิตย์ แต่ละแนวเหล่านั้นระบุว่าพันธสัญญาที่ถูกหักล้างเป็นองค์ประกอบสำคัญประการหนึ่งของประวัติศาสตร์ดังกล่าว
It is Rome that establishes the vision of Daniel eleven, and both pagan and papal Rome’s prophetic treaties of deceit are marked as progressive and as occurring before Rome ruled supremely for their respective and distinct prophetic periods. Both powers marked the beginning of the prophetic period of supremacy as beginning when their third obstacle was overcome. Before the soon coming Sunday law in the United States there will be a treaty of deceit between two powers. Four times the two powers have been the kings of the south and the north, once between the glorious land of Judah and Rome, once between two parts of the Roman triumvirate and once between pagan and papal Rome. In both deceitful treaties concerning Rome it amounted to a treaty between one half of the Roman empire, whether Antony of the east, Augustus of the west, or pagan Rome of the east and papal Rome of the west. Four treaties of deceit between the kings of the north and south, two between the kings of the east and west and one between the soon-to-be king of the north and the glorious land.
โรมเป็นผู้สถาปนานิมิตแห่งดาเนียลบทที่สิบเอ็ด และสนธิสัญญาแห่งการล่อลวงฉ้อฉลเชิงพยากรณ์ของทั้งโรมนอกศาสนาและโรมสันตะปาปาล้วนถูกกำหนดไว้ว่าเป็นไปอย่างต่อเนื่องเป็นลำดับ และเกิดขึ้นก่อนที่โรมจะปกครองอย่างสูงสุดในช่วงเวลาเชิงพยากรณ์ของตนซึ่งแยกจากกันและจำเพาะแต่ละช่วง ทั้งสองอำนาจได้กำหนดจุดเริ่มต้นของช่วงเวลาเชิงพยากรณ์แห่งความเป็นใหญ่สูงสุดว่าเริ่มขึ้นเมื่ออุปสรรคประการที่สามของตนถูกเอาชนะ ก่อนกฎหมายวันอาทิตย์ซึ่งกำลังจะมาถึงในสหรัฐอเมริกา จะมีสนธิสัญญาแห่งการล่อลวงฉ้อฉลระหว่างสองอำนาจ สี่ครั้งแล้วที่สองอำนาจนั้นได้เป็นกษัตริย์ฝ่ายใต้และฝ่ายเหนือ ครั้งหนึ่งระหว่างแผ่นดินอันรุ่งโรจน์ของยูดาห์กับโรม ครั้งหนึ่งระหว่างสองส่วนของไตรอุมวีเรตแห่งโรม และครั้งหนึ่งระหว่างโรมนอกศาสนากับโรมสันตะปาปา ในสนธิสัญญาอันหลอกลวงฉ้อฉลทั้งสองฉบับที่เกี่ยวข้องกับโรม แก่นแท้แล้วเป็นสนธิสัญญาระหว่างครึ่งหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน ไม่ว่าจะเป็นอันโทนีแห่งตะวันออก ออกุสตุสแห่งตะวันตก หรือโรมนอกศาสนาแห่งตะวันออกกับโรมสันตะปาปาแห่งตะวันตก สนธิสัญญาแห่งการล่อลวงฉ้อฉลสี่ฉบับระหว่างกษัตริย์ฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ สองฉบับระหว่างกษัตริย์แห่งตะวันออกและตะวันตก และหนึ่งฉบับระหว่างผู้ซึ่งกำลังจะเป็นกษัตริย์ฝ่ายเหนือกับแผ่นดินอันรุ่งโรจน์
This concludes our initial presentation of the book of Daniel. The Panium series represents the conclusion of the series on the book of Daniel, which is the introduction to the hidden history of verse forty which we will continue to consider in the next article.
นี่เป็นการสรุปการนำเสนอเบื้องต้นของเราเกี่ยวกับพระธรรมดาเนียล ชุด Panium เป็นบทสรุปของชุดว่าด้วยพระธรรมดาเนียล ซึ่งเป็นบทนำสู่ประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นของข้อที่สี่สิบ อันเราจะพิจารณาต่อไปในบทความถัดไป