The Revelation of Jesus Christ - Number Two

ข้าพเจ้าได้บรรจุหลายสิ่งไว้ในบทความก่อนหน้านี้ ด้วยความพยายามที่จะวางหลักอ้างอิงพื้นฐานบางประการไว้ตั้งแต่ต้น บัดนี้ข้าพเจ้าจะพยายามมุ่งเน้นให้มากขึ้นต่อประเด็นที่กำลังกล่าวถึง ขอขอบคุณสำหรับความอดทนของท่าน

ตั้งแต่เริ่มแรกที่สุด พระเจ้าทรงพยายามที่จะเพิ่มพูนความเข้าใจของเราเกี่ยวกับว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ใดและทรงเป็นสิ่งใด ในพระราชกิจนั้น พระองค์ได้ทรงใช้หลายวิธีเพื่อช่วยให้มนุษย์เข้าใจสิ่งที่ได้ทรงสำแดงเกี่ยวกับพระองค์ และหนึ่งในวิธีเหล่านั้นคือการทรงใช้ “นาม” ทั้งบรรดานามมากมายที่พระคัมภีร์มอบไว้แก่พระเจ้า และรวมถึงนามที่ประทานแก่ผู้แทนซึ่งพระองค์ทรงเลือกสรรด้วย พระองค์ทรงเลือกทั้งผู้แทนฝ่ายความชั่วและฝ่ายความดี

พระองค์ทรงใช้การเปลี่ยนแปลงของยุคการทรงจัดเตรียมในประชากรแห่งพันธสัญญาที่พระองค์ทรงเลือกสรรด้วย เพื่อทรงขยายความเข้าใจถึงพระลักษณะของพระองค์ให้เพิ่มพูนขึ้นเป็นลำดับตลอดประวัติศาสตร์ ฉะนั้น ประวัติศาสตร์แห่งการเปลี่ยนแปลงของยุคการทรงจัดเตรียมตามพันธสัญญาในหลากหลายลักษณะ จึงกล่าวถึงการขยายให้เห็นเด่นชัดยิ่งขึ้นซึ่งความจริงแห่งพระลักษณะและพระธรรมชาติของพระองค์ด้วยเช่นกัน

หากเราเข้าใกล้พระธรรมวิวรณ์บทที่หนึ่งในฐานะบทนำและกุญแจสำหรับบทต่าง ๆ ที่ตามมา เราจะพบความจริงบางประการในบทเริ่มต้นซึ่งมีผลต่อพระธรรมทั้งเล่ม หนึ่งในความจริงเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับพระลักษณะว่าพระเยซูคริสต์ทรงเป็นผู้ใด และมิใช่เพียงว่า พระองค์ทรงเป็นอัลฟาและโอเมกาเท่านั้น หากมีการวางเสนอความจริงประการหนึ่งไว้ในวิวรณ์บทที่หนึ่ง ความจริงนั้นย่อมเป็นความจริงประจำกาลอันเป็นบททดสอบสำหรับคนรุ่นสุดท้ายอย่างแน่นอน โดยที่คนรุ่นสุดท้ายนั้นคือ “ชนชาติที่ทรงเลือกสรรไว้” ตามที่เปโตรได้ระบุไว้

คุณลักษณะประการหนึ่งแห่งพระลักษณะของพระคริสต์ซึ่งเราได้กำลังสำรวจอยู่ คือการที่พระคริสต์ทรงระบุจุดเริ่มต้นจากจุดจบ เวลาที่พระคริสต์ทรงยืนยันพันธสัญญากับคนเป็นอันมากตลอดหนึ่งสัปดาห์นั้น เป็นภาพแทนของการเปลี่ยนแปลงภาคการประทานแห่งพันธสัญญาจากอิสราเอลตามตัวอักษรไปสู่อิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณ การเปลี่ยนแปลงภาคการประทานซึ่งระบุไว้ในพระคัมภีร์ และซึ่งล้วนกล่าวถึงความรู้ที่เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับพระลักษณะและภาวะแห่งการดำรงอยู่ของพระคริสต์นั้น ได้แก่ อับราม อิสอัค ยาโคบ โยเซฟ โมเสส พระคริสต์ วิลเลียม มิลเลอร์ และชนหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน ยังมีอีกแนวหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงภาคการประทานที่ซ้อนทับอยู่เหนือแนวนั้น ซึ่งระบุถึงภาคการประทานทั้งเจ็ดของคริสตจักรของพระเจ้า อันเป็นภาพแทนโดยคริสตจักรทั้งเจ็ดในวิวรณ์ บทที่สองและสาม แต่เราจะยังไม่กล่าวถึงสิ่งเหล่านั้นในตอนนี้ มีการเปลี่ยนแปลงภาคการประทานกับอาดัมและเอวา ซึ่งเป็นภาพแทนโดยสภาพก่อนการล้มลงในบาปของพวกเขาและหลังการล้มลงในบาปของพวกเขา และแน่นอนว่า ยังมีการเปลี่ยนแปลงภาคการประทานจากก่อนน้ำท่วมโลกไปสู่หลังน้ำท่วมโลกในสมัยของโนอาห์ แนวทั้งหมดเหล่านี้ล้วนมีส่วนเสริมแสงสว่างที่เรากำลังพิจารณาอยู่ แต่บัดนี้เรากำลังมุ่งเน้นที่ชนชาติผู้ทรงเลือกสรร

เมื่อพระคริสต์ทรงเริ่มต้นพันธกิจของพระองค์ในตอนต้นของสัปดาห์แห่งพันธสัญญา พระองค์ทรงรับบัพติศมา।

ถ้อยคำแรกที่สุดของพระเจ้า เมื่อพระเยซูเสด็จขึ้นจากน้ำ อันเป็นการเริ่มต้นสัปดาห์แห่งพันธสัญญานั้น คือการประกาศโดยพระบิดาว่า พระเยซูทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า หากเราเข้าใจ “กฎแห่งการกล่าวถึงครั้งแรก” ความจริงข้อนั้นก็ทรงพลังอย่างยิ่ง หากเราไม่เข้าใจ ก็หาเป็นเช่นนั้นไม่มากนัก

ดังเช่นในพระธรรมปฐมกาล พิธีการเจิมได้ระบุถึงทั้งสามพระภาคแห่งพระเทวภาพไว้।

ความจริงที่ว่าพระเยซูทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า เป็นบุตรของดาวิด และเป็นบุตรมนุษย์นั้น ได้ก่อให้เกิดความปั่นป่วนแก่พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสีอยู่เสมอตลอดช่วงสามปีครึ่งถัดมา พระเยซูทรงเปลี่ยนโดยเชิงพยากรณ์จากพระเยซูเป็นพระเยซูคริสต์เมื่อครั้งทรงรับบัพติศมา เมื่อพระเยซูทรงรับบัพติศมา พระองค์ก็ทรงเป็น “พระคริสต์” ซึ่งหมายถึง “ผู้ได้รับการเจิม” และในภาษาฮีบรูคือคำว่า “เมสสิยาห์” และแน่นอนว่า พวกฮีบรูต่างคาดหวังพระเมสสิยาห์ และพวกเขารู้ว่าพระองค์จะทรงเป็นบุตรของดาวิด เมื่อพระองค์ทรง “ได้รับการเจิม” เพื่อเริ่มต้นช่วงเวลาสามปีครึ่งอันศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในประวัติศาสตร์ของโลก พระองค์ทรงเห็นพระวิญญาณบริสุทธิ์เสด็จลงมา และทรงได้ยินพระบิดาของพระองค์ตรัส.

นี่เป็นพิธีเจิมที่ลึกซึ้งอย่างยิ่ง ซึ่งในพิธีนั้นสารที่ประกาศเกี่ยวกับพระองค์และพระราชกิจของพระองค์ก็คือว่า “พระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้า” สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าสำหรับพวกยิวมิใช่เพียงว่าพระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้าเท่านั้น แต่คือการที่พระองค์ทรงอ้างว่า ในฐานะพระบุตรของพระเจ้า—พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าโดยแท้จริง พวกยิวไม่อาจยอมรับสิ่งที่พวกเขาเข้าใจว่าเป็นคำอ้างอันเป็นการหมิ่นประมาทพระเจ้าเช่นนั้นได้ ภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของพวกยิว ก็คือภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของอับราฮัม—เพราะอับราฮัมเป็นบิดาของพวกยิว เป็นบิดาแห่งพันธสัญญา และยังเป็นสัญลักษณ์ของความเชื่อที่จำเป็นสำหรับการดำรงอยู่ตามเงื่อนไขแห่งพันธสัญญาด้วย

แบบอย่างของอับราฮัมเกี่ยวกับความเชื่อที่จำเป็นสำหรับการเข้าสู่ความสัมพันธ์แห่งพันธสัญญากับพระเจ้า แสดงให้เห็นว่าความเชื่อของท่านต้องถูกทดสอบ การทดสอบของอับราฮัม ซึ่งจะพิสูจน์ว่าความเชื่อของท่านเป็นของจริงหรือเป็นเพียงความอวดอ้างนั้น ตั้งอยู่บนการสำแดงให้เห็นว่าท่านจะติดตามพระวจนะของพระเจ้าหรือไม่—แม้เมื่อดูประหนึ่งว่าพระวจนะนั้นขัดแย้งกับพระวจนะก่อนหน้าของพระเจ้า อับราฮัมทราบดีว่าการถวายมนุษย์เป็นเครื่องบูชาคือการฆาตกรรม และเป็นตัวแทนของการปฏิบัติอันเป็นรูปเคารพของชนชาติผู้บูชารูปเคารพซึ่งท่านอาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขาในเวลานั้น พวกธรรมาจารย์และพวกฟาริสีทราบจากประวัติแห่งพันธสัญญาตั้งแต่แรกเริ่มของพวกเขาว่าพระเจ้ามีเพียงพระองค์เดียว และพวกเขาก็ทราบด้วยว่าพระเยซูกำลังอ้างพระองค์ว่าเป็นพระเจ้าอีกองค์หนึ่ง พวกเขากำลังถูกทดสอบด้วยบททดสอบครั้งสุดท้ายของพวกเขา

ในประวัติการณ์ซึ่งโมเสสได้บันทึกข้อก่อนหน้านั้น พระเจ้าได้ตรัสแก่โมเสสไว้แล้วว่าตั้งแต่นั้นไป พระองค์จะทรงเป็นที่รู้จักในพระนามว่า Jehovah มิใช่เพียงแต่ในฐานะองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุดเท่านั้น หากแต่นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นไป พระองค์จะทรงเป็นที่รู้จักในพระนามว่า Jehovah ด้วย ในประวัติการณ์เดียวกันนั้นเอง ซึ่งพระองค์กำลังทรงขยายความเข้าใจเกี่ยวกับพระลักษณะของพระองค์ดังที่สำแดงผ่านพระนามต่าง ๆ ของพระองค์ พระองค์ก็ทรงแจ้งแก่อิสราเอลโบราณอย่างหนักแน่นด้วยว่า พระเจ้าเป็นพระเจ้าองค์เดียว แล้วพวกยิวในสมัยของพระคริสต์จะต้องคิดอย่างไร?

ต่อมาในพันธกิจของพระองค์ เมื่อถึงจุดสูงสุดในการเสด็จเข้าเยรูซาเล็มอย่างมีชัย พวกยิวก็พากันตกตะลึงอีกครั้งที่พระเยซูทรงยอมให้บรรดาเด็กร้องเพลงสรรเสริญพระองค์เอง

ถ้อยคำในบทเพลงที่ทำให้พวกฟาริสีเดือดดาลอย่างยิ่ง คือส่วนที่ระบุว่าพระเยซูทรงเป็นพระบุตรของดาวิด และยังระบุด้วยว่าพระบุตรของดาวิดนั้นเป็นพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า ในช่วงเริ่มต้นแห่งพันธกิจของพระองค์ ในการเสด็จเข้าอย่างมีชัย และแน่นอนที่กางเขน ข้อพิพาทดังกล่าวล้วนรวมถึงความปั่นป่วนเกี่ยวกับพระนามของพระเยซูด้วย

แน่นอนว่า โดยเนื้อแท้แล้วปีลาตคงจะมิได้ผิดนักหากเขาจะเปลี่ยนข้อความให้กล่าวว่า “เราเป็น กษัตริย์ของพวกยิว” เพราะ “เราเป็น” นั้นเป็นพระนามที่พระเยซูทรงสำแดงถึงพระองค์เองอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แน่นอนว่า การนำตรรกะอันบกพร่องเช่นนั้นมาใช้เพื่อเปลี่ยนพระวจนะของพระเจ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นเรื่องราวของกางเขน เป็นสิ่งที่มนุษย์ทั้งหลายย่อมไม่มีวันกระทำเลย มิใช่หรือ? พระเยซูทรงเป็น “กษัตริย์ของพวกยิว” แต่พระองค์ทรงเป็น “เราเป็น” ด้วย ดังนั้นข้อความที่ว่า “เราเป็น กษัตริย์ของพวกยิว” จึงนับว่าถูกต้องอยู่ในแง่หนึ่ง แต่ประเด็นมิได้อยู่ที่ตรงนั้น

ตั้งแต่ต้น ตลอดช่วงกลาง และจนถึงปลายของสามปีครึ่งนั้น พระนามของพระองค์เป็นประเด็นแห่งความปั่นป่วน มีหลายสิ่งที่ต้องทำความเข้าใจเกี่ยวกับสายแห่งนามตามพันธสัญญา แต่ในที่นี้ข้าพเจ้าประสงค์จะชี้ให้เห็นว่า ณ วาระสุดท้ายของอิสราเอลโบราณในคริสตจักรยิว ได้เกิดการสั่นสะเทือนประการหนึ่งซึ่งเกี่ยวข้องกับพระนามของพระคริสต์ ในฐานะพระบุตรของดาวิด พระองค์ทรงมีหลักฐานยืนยันถึงสิทธิอันชอบธรรมที่จะทรงเป็นพระเมสสิยาห์; ในฐานะพระบุตรของพระเจ้า (ในความหมายที่ว่าทรงเป็นพระเจ้าด้วย) และในฐานะบุตรมนุษย์ พระเยซูทรงนำเสนอบททดสอบอันยิ่งใหญ่แก่ชนชาติที่ทรงเลือกสรร ผู้นี้จะอ้างได้อย่างไรว่าทรงเป็นพระเจ้า และในขณะเดียวกันก็เป็นพระบุตรของพระเจ้า เมื่อโมเสส ณ จุดเริ่มต้นแห่งประวัติศาสตร์พันธสัญญาของพวกเขา ได้กล่าวไว้อย่างเฉพาะเจาะจงยิ่งว่าพระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าองค์เดียว?

กระนั้น นั่นเองเป็นพระประสงค์แห่งการที่พระคริสต์ทรงดำเนินอยู่ท่ามกลางมนุษย์ พระเจ้าทรงสถิตอยู่ในพระองค์ ทรงให้มนุษย์กลับคืนดีกับพระองค์เอง และพระองค์ทรงกระทำเช่นนั้นโดยทรงยอมให้มนุษย์ได้เห็นพระเยซู ผู้ทรงสั่งสอนอย่างแจ่มชัดและตรงไปตรงมาว่า หากท่านทั้งหลายได้เห็นพระองค์แล้ว ก็เท่ากับได้เห็นพระบิดา ประวัติศาสตร์นี้เป็นภาพแทนของการสิ้นสุดลงของอิสราเอลตามตัวอักษรในฐานะชนชาติที่พระเจ้าทรงเลือกสรร และในตอนเริ่มต้นนั้นได้มีข้อโต้แย้งอันเด่นชัดเกี่ยวกับว่าพระเจ้าคือผู้ใดและทรงเป็นอย่างไร

ฟาโรห์มิได้กำลังแสดงเพียงสัญลักษณ์แห่งการท้าทายพระเจ้าแบบอเทวนิยมต่อความรู้เรื่องพระเจ้าเท่านั้น แต่ยังกำลังแสดงความเข้าใจของชาวอียิปต์เกี่ยวกับพระเจ้าของอับราฮัมด้วย และองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า การอัศจรรย์ของพระองค์ในอียิปต์นั้นก็เพื่อให้มนุษย์ชาติได้รู้ว่าพระองค์คือผู้ใด ประวัติศาสตร์แห่งการเริ่มต้นของอิสราเอลตามตัวอักษรในฐานะชนชาติที่พระเจ้าทรงเลือกสรร เป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงวาระสุดท้าย.

ในประวัติศาสตร์ทั้งสองนั้น มีความไม่เข้าใจเกี่ยวกับพระเจ้าว่าพระองค์ทรงเป็นผู้ใดและทรงเป็นอะไร ซึ่งเกี่ยวเนื่องกับพระนามต่าง ๆ ของพระองค์ แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าสำหรับการพิจารณาของเราคือ ประวัติศาสตร์ของพระคริสต์ในวาระสิ้นสุดของอิสราเอลในฐานะชนชาติที่ทรงเลือกสรร ชี้ให้เห็นว่าเหตุผลสำคัญประการหนึ่งที่พวกยิวสะดุดในการยอมรับพระเมสสิยาห์ของตน ก็คือพวกเขารู้ว่า พระวจนะของพระเจ้า ณ เบื้องต้นแห่งประวัติศาสตร์พันธสัญญาของพวกเขาได้ระบุไว้ว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าองค์เดียว ช่างเป็นภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสียจริง!

นี่เป็นช่วงสุดท้ายของการถามและตอบสำหรับพวกยิว เพราะหลังจากการโต้ตอบนั้นแล้ว “เขาทั้งหลายไม่อาจทูลถามพระองค์ต่อไปได้อีกเลย” พระองค์เพิ่งทรงตอบคำถามสุดท้ายแห่งพันธกิจของพระองค์เพื่อบ้านที่หลงหาย (และในเรื่องเล่าเชิงพยากรณ์ย่อมมีบ้านที่หลงหายอยู่เสมอ) แล้วจากนั้นพระองค์ก็ทรงยกเรื่องพระนามของพระองค์ขึ้นมา คือ “บุตรของดาวิด” และดังนั้นจึงทรงเป็นพระเมสสิยาห์ ตลอดระยะเวลาสามปีครึ่งนั้น ข้อโต้แย้งครอบคลุมถึงพระนามต่าง ๆ ของพระองค์ ซึ่งเป็นตัวแทนพระลักษณะและพระธรรมชาติของพระองค์ พระนามของพระองค์ถูกกล่าวถึงตั้งแต่ตอนต้น ณ การรับบัพติศมาของพระองค์ และต่อมาในการปฏิสัมพันธ์ครั้งสุดท้ายของพระองค์กับบ้านที่หลงหาย ในการเสด็จเข้าอย่างมีชัย และที่กางเขน รวมทั้งในข้อความตอนอื่น ๆ ในพระกิตติคุณทั้งหลายด้วย

การเจิมตั้งพระองค์ให้เป็นพระเมสสิยาห์ของพระองค์ และการปฏิสัมพันธ์ครั้งสุดท้ายของพระองค์กับบรรดาผู้ที่พระองค์เสด็จมาเพื่อช่วยให้รอดนั้น เกี่ยวข้องกับความเป็นพระเจ้าของพระองค์ สัญลักษณ์แห่งพระนามต่าง ๆ ของพระองค์ และแน่นอนรวมถึงกฎแห่งการกล่าวถึงครั้งแรก พระเยซูทรงยุติพระราชกิจโดยตรงของพระองค์ต่อชาวยิวด้วยการใช้ประวัติของดาวิดตามตัวอักษรเพื่อสอนเกี่ยวกับดาวิดฝ่ายวิญญาณ เหตุใดดาวิดจึงกล่าวถึงเวลาที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสแก่องค์พระผู้เป็นเจ้าให้ประทับบนพระที่นั่งร่วมกับพระองค์? เพราะกษัตริย์ดาวิดในตอนต้นเป็นภาพแทนของกษัตริย์ดาวิดฝ่ายวิญญาณในตอนปลาย วิธีเดียวที่จะเข้าใจพระดำรัสสุดท้ายของพระเยซูต่อวงศ์วานที่หลงหายได้อย่างถูกต้อง คือจะต้องสามารถประยุกต์ใช้กฎแห่งการกล่าวถึงครั้งแรก ซึ่งไม่อาจทำได้หากท่านไม่รู้จักกฎนั้น

ถ้อยคำสุดท้ายของพระองค์ที่มีต่อวงศ์วานที่หลงหายนั้น จำเป็นต้องเข้าใจกฎแห่งการกล่าวถึงครั้งแรกจึงจะเข้าใจได้ พระเยซูทรงใช้ดาวิดและบุตรของดาวิดเพื่อนำเสนอความจริงแก่วงศ์วานที่หลงหายในถ้อยคำสุดท้ายของพระองค์ เพราะท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็คือวงศ์วานของดาวิด ดังนั้น พระเยซูจึงทรงนำบิดา (ดาวิด) ไปสู่ (บุตรของดาวิด) และทรงนำบุตร (ของดาวิด) ไปสู่บิดาของเขา (ดาวิด) พระองค์ทรงหันบิดาไปหาบุตร ดังที่ข่าวสารของเอลียาห์ได้มีคำพยากรณ์ไว้ว่าจะกระทำใน “วาระสุดท้าย” นั่นคือข่าวสารสุดท้ายของพระองค์ที่มีต่ออิสราเอลตามตัวอักษรในสมัยโบราณ และเป็นข่าวสารของเอลียาห์ เพราะตั้งอยู่บนกฎแห่งการกล่าวถึงครั้งแรก เพราะฉะนั้น กฎแห่งการกล่าวถึงครั้งแรกจึงยืนยันด้วยว่า ข่าวสารของพระเยซูเป็นข่าวสารของเอลียาห์ โดยตั้งอยู่บนกฎนั้นเอง กฎแห่งการกล่าวถึงครั้งแรกเรียกร้องว่า หากข่าวสารของเอลียาห์ของยอห์นผู้ให้บัพติศมาเป็นข่าวสารเตือนครั้งสุดท้ายชุดแรกที่มีต่อวงศ์วานที่หลงหายแห่งอิสราเอลแล้ว ข่าวสารสุดท้ายที่ประทานแก่พวกเขาก็จะต้องเป็นข่าวสารของเอลียาห์เช่นกัน และก็เป็นดังนั้น…

เมื่อกล่าวทั้งหมดนี้แล้ว ข้าพเจ้าขอจะสรุปประเด็นหนึ่งจากทั้งหมดนั้น โดยตั้งอยู่บนกฎแห่งการกล่าวถึงครั้งแรก—อัลฟาและโอเมกา ในปฐมกาลของอิสราเอลโบราณได้มีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับความเข้าใจว่า พระเจ้าทรงเป็นผู้ใดและทรงเป็นอะไร ซึ่งเป็นแบบอย่างของข้อโต้แย้งเดียวกันนั้นในวาระสุดท้ายของอิสราเอลโบราณ ในวาระสุดท้ายของอิสราเอลโบราณ พระราชกิจของพระคริสต์รวมถึงการสั่งสอนวงศ์วานอิสราเอลที่สูญหายว่า พระเจ้าทรงเป็นผู้ใดและทรงเป็นอะไร ในประวัติศาสตร์แห่งวาระสุดท้าย ได้มีการต่อต้านพระคริสต์ซึ่งตั้งอยู่บนความจริงดั้งเดิมที่ได้รับการสถาปนาไว้ตั้งแต่ปฐมกาล อิสราเอลฝ่ายวิญญาณในยุคปัจจุบันก็จะมีลักษณะเชิงพยากรณ์อย่างเดียวกันนี้ในประวัติศาสตร์ของตน.

ในระยะแรกเริ่มของขบวนการแอ๊ดเวนติสต์ บรรดานักประวัติศาสตร์บอกเราว่า กลุ่มมิลเลอไรต์ประกอบขึ้นโดยหลักจากคริสต์ศาสนิกชนสองนิกาย คือ เมธอดิสต์ และคริสเตียนคอนเน็กชัน ความเชื่อหลักของเมธอดิสม์ตั้งอยู่บนการดำเนินชีวิตตามวิถีคริสเตียนที่ถูกต้อง พวกเขามี “วิธีการ” ส่วนความเชื่อหลักของคริสเตียนคอนเน็กชันอาจสรุปได้ว่าเป็นการคัดค้านหลักคำสอนคาทอลิกเรื่องตรีเอกานุภาพ

เท่าที่การค้นคว้าของข้าพเจ้าได้ดำเนินไป ผู้นำของคณะมิลเลอไรต์แทบทั้งหมดล้วนยึดถือตามหลักคำสอนนั้นของ Christian Connection มีหลายสาขาของขบวนการปฏิรูปเซเวนธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส (SDARM) ที่ยังคงยึดถือและส่งเสริมความเข้าใจดั้งเดิมของมิลเลอไรต์เกี่ยวกับ “ลัทธิต่อต้านตรีเอกานุภาพ” ปัญหากลืนไม่เข้าคายไม่ออกประการหนึ่ง (และเป็นต้นตอของข้อโต้แย้งในปัจจุบัน) สำหรับผู้ที่ยังคงรักษาความเข้าใจของบรรพชนผู้บุกเบิกไว้นั้น มีมาโดยตลอดและจะเป็นเช่นนั้นเสมอ คือ จะตอบสนองอย่างไรต่อข้อความมากมายและหลากหลายที่ซิสเตอร์ไวท์คัดค้านจุดยืนทางหลักคำสอนซึ่งพวกเขายึดถือและส่งเสริมโดยตรง?

ข้อความตอนนี้ระบุว่า “ความคิดเห็นของบรรดาผู้” ที่กำลังกำหนดความหมายของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณ ด้วย “สิ่งทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลก” แล้วจากนั้นนางกล่าวว่า “พระบิดาไม่อาจพรรณนาด้วยสิ่งทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลกได้” จงสังเกตสองประเด็นที่นางกล่าวไว้ แม้ประเด็นหนึ่งอาจฟังดูเหมือนเป็นความขัดแย้ง นางกำลังชี้ให้เห็นถึงคำพรรณนาอันเป็นเท็จเกี่ยวกับพระภาวะของพระเจ้า ซึ่งหากจะกล่าวเช่นนั้นก็คือ เป็นการระบุถึงพระเจ้าสามองค์ นี่คือคำพรรณนาอันเป็นเท็จเกี่ยวกับพระภาวะของพระเจ้า แต่นางมิได้แสดงความเห็นใด ๆ เกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่ว่า คำนิยามอันเป็นเท็จของพระภาวะของพระเจ้านั้นยังไม่ถูกต้องด้วย เพราะกำหนดจำนวนพระเจ้าในพระภาวะของพระเจ้าไว้ผิดด้วยเช่นกัน

จงสังเกตด้วยว่าเธอกล่าวว่าสิ่งต่าง ๆ ของแผ่นดินโลกไม่อาจนำมาใช้เพื่อพรรณนาถึงพระบิดาได้ แต่ในถ้อยแถลงนั้นเอง เธอก็กำลังใช้สิ่งต่าง ๆ ของแผ่นดินโลกอยู่ มนุษย์ต่างหากที่มีบุตรและมารดาและบิดาและป้าและญาติพี่น้อง และพระเยซูตรัสแก่เราว่า ในสวรรค์และในแผ่นดินโลกใหม่จะไม่มีการสมรสอีกต่อไป เพราะเราจะเป็นเหมือนทูตสวรรค์ ไม่มีทูตสวรรค์ที่เป็นชายและหญิง ถ้อยคำที่มนุษย์ใช้เพื่อกำหนดความสัมพันธ์ระหว่างกันนั้น พระเจ้าได้ทรงนำมาใช้เพื่อสั่งสอนเราเกี่ยวกับพระลักษณะและพระอุปนิสัยของพระองค์ แต่แม้กระทั่ง “สิ่งต่าง ๆ ของแผ่นดินโลก” ที่การดลใจได้ใช้เพื่อสั่งสอนมนุษย์เกี่ยวกับพระอุปนิสัยและพระลักษณะของพระเจ้านั้น ก็ยังไม่สมบูรณ์อยู่เอง

เราได้รับการบอกกล่าวว่า “มีบุคคลผู้ทรงพระชนม์อยู่สามพระองค์ในคณะสามแห่งสวรรค์” … “พระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์” การนำเอาทัศนะฝ่ายวิญญาณนิยมทางโลกมาติดเข้ากับบุคคลทั้งสามนี้เป็นสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียน แต่การนำเอา “พระนามของมหฤทธิ์อำนาจยิ่งใหญ่ทั้งสามนี้” มาผูกเข้ากับคำนิยามเรื่องพระเจ้าสามพระภาคตามพระคัมภีร์นั้น มิใช่สิ่งที่น่าสะอิดสะเอียน

ผู้เผยพระวจนะหญิงกล่าวว่า “พระนาม” ของมหาอำนาจทั้งสามผู้ประกอบขึ้นเป็นพระเจ้าสามพระภาค คือ พระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์ เช่นเดียวกับความจริงทุกประการในพระคัมภีร์ เมื่อถูกนำมาร้อยเรียงเข้าด้วยกันทีละบรรทัด คำพยานอันครบถ้วนสมบูรณ์ย่อมต้องประกอบด้วยหลักหมายทุกประการที่ได้ถูกเปิดเผยไว้ คำพยานของบรรดาผู้เผยพระวจนะจะต้องถูกรวบรวมเข้าด้วยกัน ดาเนียลประทานพระนามว่า Palmoni แก่พระคริสต์ (ท่ามกลางพระนามอื่น ๆ ด้วย แต่ที่ยกมานี้เป็นเพียงตัวอย่าง) ยอห์นเรียกพระองค์ว่าอัลฟาและโอเมกา และโมเสสเรียกพระองค์ว่าเยโฮวาห์ ตามที่ Ellen White กล่าวไว้ พระนามของพระองค์คือ พระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์

ข้อสังเกตสั้น ๆ ประการหนึ่งจากพระธรรมตอนนี้ ยอห์นถูกเนรเทศไปยังเกาะปัทมอสเพราะพระวจนะของพระเจ้าและคำพยานของพระเยซู ข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่สามมีผู้รับสารสองกลุ่มเป้าหมาย คือ ผู้ที่อยู่นอกขบวนการแอ๊ดเวนตีสและผู้ที่อยู่ภายในขบวนการแอ๊ดเวนตีส ยอห์นเป็นภาพแทนของผู้เชื่อแอ๊ดเวนตีสคนหนึ่งซึ่งไม่เพียงถูกโลกข่มเหงเพราะการเชื่อฟังพระคัมภีร์เท่านั้น แต่ยังถูกข่มเหงเพราะการเชื่อฟังงานเขียนของพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ด้วย การข่มเหงที่มุ่งต่อพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์นั้นมาจากภายใน มิใช่จากภายนอก

ในปฐมกาลแห่งชนชาติอิสราเอลโบราณ ภายหลังสี่ร้อยปีในอียิปต์ บรรดาผู้ซึ่งจะเป็นประชากรแห่งพันธสัญญาที่ทรงเลือกสรรนั้นมิได้ถือรักษาวันสะบาโตอีกต่อไป พวกเขาไม่รู้จักพระลักษณะหรือลักษณะธรรมชาติของพระคริสต์ พวกเขายึดถือความเข้าใจผิดเกี่ยวกับพระเจ้าซึ่งได้ซึมซับไว้ขณะอยู่ในความเป็นเชลย ภัยพิบัติสิบประการ; การทรงช่วยกู้ที่ทะเลแดง; มานาจากสวรรค์; พลับพลาและเครื่องใช้ทั้งสิ้นของพลับพลานั้น; พิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์; ลานชั้นนอก สถานบริสุทธิ์ และอภิสุทธิสถาน; พระบัญญัติของพระเจ้า; ศิลาซึ่งติดตามพวกเขา; น้ำที่ออกมาจากศิลาซึ่งติดตามพวกเขา และแม้แต่งูที่อยู่บนเสา ล้วนมีเจตนาเพื่อเพิ่มพูนความรู้เรื่องพระเจ้าในประชากรที่ทรงเลือกสรรของพระองค์ นั่นเป็นการศึกษาที่ดำเนินไปเป็นลำดับ และการศึกษาที่ดำเนินไปเป็นลำดับนั้นได้ดำเนินต่อไปจนถึงเวลาที่พวกธรรมาจารย์ “ไม่อาจทูลถามพระองค์ได้อีกต่อไป” และแล้วพระองค์ก็ทรงระบุหัวข้อสุดท้ายอย่างแท้จริงที่พวกเขาจะมีในการสนทนาอย่างเปิดเผยกับพระองค์ และหัวข้อนั้นเกี่ยวข้องกับพระนามของดาวิด และกับว่าพระคริสต์ทรงเป็นผู้ใดและทรงเป็นสิ่งใด

ในระยะแรกเริ่มของอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณยุคใหม่ หลังจากอยู่ในบาบิโลนฝ่ายจิตวิญญาณมาเป็นเวลา 1260 ปี บรรดาผู้ที่ถูกกำหนดให้เป็นประชากรแห่งพันธสัญญาที่ทรงเลือกสรรนั้น มิได้ถือรักษาวันสะบาโตอีกต่อไป พวกเขาไม่รู้จักพระลักษณะหรือพระธรรมชาติของพระคริสต์ พวกเขายึดถือความเข้าใจผิดเกี่ยวกับพระเจ้า ซึ่งได้ปลูกฝังไว้ในตนระหว่างเวลาที่อยู่ในภาวะเชลย ประวัติศาสตร์ของขบวนการแอ๊ดเวนตีส พร้อมด้วยหลักหมายสำคัญทั้งปวง การละทิ้งความเชื่อ การประนีประนอม และการต่อสู้ภายใน ได้ดำเนินมาถึงจุดหนึ่งในทศวรรษ 1880 เมื่อหนังสือ The Desire of Ages ได้รับการตีพิมพ์ ซึ่งภายในหนังสือเล่มนั้น ในหน้า 671 ได้ประดิษฐานความเข้าใจเรื่องพระภาคพระเจ้าซึ่งพัฒนาไปไกลเกินกว่าความเข้าใจที่สืบมาจากศตวรรษที่สิบแปดแล้ว

อิสราเอลโบราณมีข้อพิพาทประการหนึ่งในวาระสุดท้ายของตน ซึ่งเกิดขึ้นจากความเข้าใจที่จำกัดเกี่ยวกับพระภาคแห่งพระเจ้า อันตั้งอยู่บนความเข้าใจที่สืบเนื่องมาจากประวัติศาสตร์ช่วงเริ่มต้นของพวกเขา คำพยานของพระเยซูตรัสว่า ไม่ว่าจะเป็นพระบิดา พระบุตร หรือพระวิญญาณบริสุทธิ์ ทั้งหมดล้วนเป็น “ความบริบูรณ์แห่งพระภาคของพระเจ้าในสภาพกาย” (Colossians 2:9) คำพยานในพระคัมภีร์กล่าวว่า “โอ อิสราเอล จงฟังเถิด: พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราทรงเป็นพระยาห์เวห์องค์เดียว” (Deuteronomy 6:4)

อิสราเอลยุคปัจจุบันยึดถือแนวความคิดหลากหลายเกี่ยวกับพระภาวะของพระเจ้า และมีเพียงแนวคิดเดียวเท่านั้นที่ถูกต้อง ในตอนปลายของอิสราเอลยุคปัจจุบัน พระเจ้าจะทรงกระทำพระราชกิจแห่งการสำแดงพระลักษณะของพระองค์ให้สำเร็จครบถ้วน ภายใต้เงื่อนไขที่ช่วงเวลาแห่งพระกรุณาที่ยังเปิดอยู่นั้นยังคงยืดเยื้ออยู่ นั่นคือสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำแก่พวกยิว และพระองค์ไม่เคยทรงเปลี่ยนแปลง เป็นที่แน่นอนว่าเราจะยังคงเติบโตในความเข้าใจเกี่ยวกับพระธรรมชาติและพระลักษณะของพระเจ้าตลอดชั่วนิรันดร์ แต่ได้มีแนวเส้นเชิงพยากรณ์แห่งความจริงที่มีจุดมุ่งหมาย ซึ่งสำแดงให้เห็นถึงพระราชกิจของพระเจ้าในการทรงอบรมประชากรของพระองค์ให้รู้จักพระองค์เอง และประวัติศาสตร์นั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาอันที่พระองค์กำลังทรงประสงค์จะทรงสั่งสอนในเวลานี้ และข้อมูลที่พบในพระวจนะแห่งคำพยากรณ์เกี่ยวกับกระบวนการแห่งการศึกษานั้นก็ชี้ให้เห็นถึงจุดสิ้นสุดของการอภิปรายซึ่งสอดคล้องกับการปิดแห่งช่วงเวลาแห่งพระกรุณา।

ในข้อความตอนนั้น นางอ้างถ้อยคำแรกสุดของยอห์นโดยตรง.

ในปฐมกาลนั้นมีพระเจ้าอย่างน้อยสองพระองค์ เพราะยอห์นเพิ่งกล่าวว่า “พระวาทะทรงเป็นพระเจ้า และทรงอยู่กับพระเจ้า” ในข้อแรกของพระธรรมปฐมกาล คำภาษาฮีบรู “Elohim” ได้รับการแปลว่า พระเจ้า บ่อยครั้งในพระวจนะของพระเจ้า คำว่า “Elohim” ถูกวางไว้ในโครงสร้างทางไวยากรณ์เพื่อบ่งชี้ถึงพระเจ้าองค์เดียว แต่ถึงกระนั้นก็ยังเป็นรูปพหูพจน์ ยอห์นได้ขจัดข้อพิจารณาที่ว่า “Elohim” ในข้อนั้นเป็นพระเจ้าองค์เดียว ด้วยพยานประการที่สองของท่านในเรื่องนี้ คำพยานของท่านยืนยันว่ามีพระเจ้าอย่างน้อยสองพระองค์

สิ่งที่น่าวิตกยิ่งกว่าสำหรับผู้ต่อต้านตรีเอกานุภาพซึ่งอ้างว่าธำรงไว้ซึ่งพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ก็คือ ในปฐมกาลนั้น “พระวิญญาณของพระเจ้าเคลื่อนไหวอยู่เหนือน้ำ” “พระวิญญาณ” ที่เคลื่อนไหวอยู่เหนือน้ำนั้นคือพระบิดาหรือพระบุตร หรือว่าเป็นพระภาคที่สามแห่งตรีภาวะสวรรค์ดังที่ซิสเตอร์ไวท์กล่าวถึงพระองค์? สามข้อแรกในข่าวประเสริฐของยอห์นตามมาด้วยถ้อยคำเหล่านี้.

การอ้างถึงความสว่างและความมืดนั้นสอดคล้องอย่างครบถ้วนกับตอนต้นของพระธรรมปฐมกาลซึ่งกล่าวว่า.

เราจะกลับมายังข้อพระคัมภีร์สองตอนที่ขนานกันนี้ในไม่ช้า ซึ่งกล่าวถึงความสว่างอันเป็นหัวข้อในเรื่องการทรงสร้างที่ตามมาหลังจากบทนำเกี่ยวกับพระภาคแห่งพระเจ้า ในปฐมกาล ความจริงประการแรกที่ได้รับการกล่าวถึงคือองค์ประกอบหรือธรรมชาติของพระภาคแห่งพระเจ้า แต่ข้อความตอนนี้มิได้สิ้นสุดลงจนถึงบทที่สอง ข้อสาม ซึ่ง ณ ที่นั้นเราพบว่า คำสามคำสุดท้ายในเรื่องการทรงสร้างเริ่มต้นด้วยอักษรฮีบรูสามตัว ซึ่งเมื่อรวมกันแล้วก่อเป็นคำที่แปลว่า “ความจริง”

ตอนต้นของเรื่องราวแห่งการทรงสร้างได้แนะนำถึงพระเจ้าสามพระภาค แล้วจึงสำแดงฤทธานุภาพแห่งการทรงสร้างโดยพระวจนะของพระองค์ และจากนั้นก็ปิดตอนลงด้วยพระลายพระหัตถ์ของพระเจ้า อันเป็นตัวแทนแห่งความจริง ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม และพระนามของพระเจ้า ดังที่ทรงสำแดงไว้โดยอัลฟาและโอเมกา

ตอนจบของความจริงประการแรกที่สอนไว้ในพระวจนะของพระเจ้าเป็นจุดสูงสุดของข้อความตอนนั้น ข้อความนั้นลงท้ายด้วยคำสามคำคือ “God,” “created” และ “made” จึงเป็นการเน้นย้ำจุดเริ่มต้นของข้อความนั้น แต่ที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันคือเป็นการเน้นย้ำวันสะบาโตวันที่เจ็ด แน่นอนว่า วันสะบาโตเป็นสัญลักษณ์แห่งการทรงสร้างและเป็นหมายสำคัญระหว่างพระเจ้ากับชนชาติที่ทรงเลือกของพระองค์ “ความจริง” ถูกแทนไว้ในอักษรสามตัวที่ขึ้นต้นแต่ละคำในสามคำสุดท้ายเกี่ยวกับการทรงสร้างนั้น คำพยานนี้กำลังเน้นว่าความจริงเรื่องวันสะบาโตมีความสำคัญและมีน้ำหนักเพียงใด แต่ที่ลึกซึ้งไม่แพ้กันก็คือ อักษรสามตัวนั้นยังเป็นตัวแทนของสามขั้นตอนแห่งข่าวของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง องค์ที่สอง และองค์ที่สามด้วย ดังนั้น ในข้อความตอนแรกสุดของพระคัมภีร์ วันสะบาโตในฐานะหมายสำคัญแห่งฤทธานุภาพในการทรงสร้างของพระเจ้า จึงถูกระบุด้วยว่าเป็นประเด็นแห่งการทดสอบในวาระสุดท้าย หนังสือเล่มสุดท้ายในพระคัมภีร์ได้จัดเตรียมพยานที่สามเพื่อประกอบกับคำพยานของยอห์นในพระกิตติคุณของท่าน.

ข้อพระคัมภีร์สามข้อแรกของพระธรรมวิวรณ์บทที่หนึ่งระบุข่าวสารคำเตือนสุดท้ายและวิธีที่ข่าวสารนั้นถูกถ่ายทอดจากพระเจ้าไปยังมนุษยชาติ อีกทั้งยังกล่าวด้วยว่านี่คือการสำแดงของพระเยซูคริสต์ จึงชี้ให้เห็นความแตกต่างระหว่างพระธรรมวิวรณ์กับพระธรรมดาเนียล เล่มหนึ่งเป็นคำพยากรณ์ อีกเล่มหนึ่งเป็นการสำแดง

ในพระธรรมวิวรณ์ มีแนวคำพยากรณ์ต่าง ๆ ที่จะต้องได้รับการจำแนกออกและนำมาประกอบเข้าด้วยกันเป็นบรรทัดต่อบรรทัด แนวคำพยากรณ์ทั้งสิ้นเหล่านั้นล้วนสิ้นสุดลงในพระธรรมวิวรณ์ แต่หนังสือที่ถูกผนึกไว้นั้นมิใช่พระธรรมวิวรณ์ และมิใช่เพียงพระธรรมดาเนียลทั้งเล่มที่ถูกผนึกไว้ หากแต่สิ่งที่ถูกผนึกไว้ในพระธรรมดาเนียลคือ “ส่วนของคำพยากรณ์ของดาเนียลที่เกี่ยวข้องกับวาระสุดท้าย”

“วาระสุดท้าย” อาจเข้าใจได้ในความหมายทั่วไป แต่การเข้าใจถ้อยคำนี้ว่าเป็นพระวจนะที่ได้รับการดลใจ (ซึ่งก็เป็นเช่นนั้น) ย่อมกำหนดให้เราต้องพิจารณาด้วยว่าถ้อยคำว่า “วาระสุดท้าย” มีสัญลักษณ์เชิงพยากรณ์ผูกอยู่กับมันหรือไม่ “วาระสุดท้าย” เป็นช่วงเวลาเฉพาะหนึ่งในประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ ซึ่งมีหลักฐานสนับสนุนอยู่หลายแนว ข้าพเจ้าหวังว่าจะได้อธิบายประวัติศาสตร์นั้นในอนาคตอันใกล้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มันคือประวัติศาสตร์ตั้งแต่ปี 1798 จนถึงการสิ้นสุดแห่งเวลาทดลอง วิธีหนึ่งที่จะตระหนักถึงสิ่งนี้คือ ในพิธีนมัสการของสถานนมัสการตามตัวอักษรนั้น มีอยู่วันหนึ่งของปีที่เป็นตัวแทนของการพิพากษา และวันนั้นคือวันลบมลทิน พิธีตามตัวอักษรนั้นเป็นแบบจำลองล่วงหน้าของสิ่งที่ซิสเตอร์ไวท์เรียกว่า วันลบมลทินฝ่ายตรงกันข้ามแบบนั้น วันลบมลทินในเชิงพยากรณ์หรือฝ่ายวิญญาณเป็นตัวแทนของ “วาระสุดท้าย” แห่งเวลาทดลอง และเป็นตัวแทนของช่วงเวลาแห่งการพิพากษาครั้งสุดท้าย

คำพยากรณ์ในพระธรรมดาเนียลที่ถูกผนึกไว้นั้นมีอยู่สองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นคำพยากรณ์ที่เกี่ยวกับวาระสุดท้ายซึ่งพวกมิลเลอไรต์ได้ตระหนัก และซึ่งประกาศการเปิดขึ้นของการพิพากษา ข้อความตอนนั้นในพระธรรมดาเนียลถูกแสดงไว้โดยนิมิตแห่งแม่น้ำอูไลในบทที่แปดและเก้า คำพยากรณ์อีกส่วนหนึ่งซึ่งถูกผนึกไว้ในพระธรรมดาเนียล ประกาศการสิ้นสุดของการพิพากษา และการสิ้นสุดของแอ๊ดเวนติสม์ และการสิ้นสุดของสหรัฐอเมริกา และการสิ้นสุดของโลก และนิมิตนั้นถูกแสดงไว้โดยแม่น้ำฮิดเดเคล

นิมิตแห่งอูไลถูกเปิดผนึกในปี 1798 และกล่าวถึงสถานนมัสการของพระเจ้าและประชากรของพระองค์ ส่วนนิมิตแห่งฮิดเดเคลถูกเปิดผนึกในปี 1989 เมื่อดังที่บรรยายไว้ในดาเนียลบทที่สิบเอ็ด ข้อสี่สิบ บรรดาประเทศซึ่งเป็นตัวแทนของอดีตสหภาพโซเวียตถูกกวาดล้างไปโดยสันตะปาปาและสหรัฐอเมริกา และกล่าวถึงบรรดาศัตรูของประชากรของพระเจ้า นิมิตทั้งสองทำหน้าที่เช่นเดียวกับคริสตจักรทั้งเจ็ดและตราทั้งเจ็ดในพระธรรมวิวรณ์ นิมิตหนึ่งเป็นประวัติศาสตร์ภายในของคริสตจักร และอีกนิมิตหนึ่งเป็นประวัติศาสตร์ภายนอกของคริสตจักร และทั้งสองครอบคลุมตลอดช่วงทั้งหมด และเป็น “โดยเฉพาะสำหรับ” “วาระสุดท้ายเหล่านี้”

แต่แม้ว่าเราจะได้รับการบอกว่าพระธรรมวิวรณ์มิใช่หนังสือที่ถูกปิดผนึก เราก็ยังได้รับการบอกด้วยว่าเป็นหนังสือที่ถูกปิดผนึกเล่มหนึ่ง.

พระธรรมวิวรณ์ถูกเปิดผนึกแล้ว เพราะคำพยากรณ์ในพระธรรมดาเนียลถูกเปิดผนึกแล้ว และบรรทัดแห่งคำพยากรณ์ที่ถูกเปิดผนึกในพระธรรมดาเนียลนั้นเอง ก็คือบรรทัดเดียวกันกับที่ปรากฏอยู่ในพระธรรมวิวรณ์ สิ่งที่ถูกผนึกไว้ในพระธรรมวิวรณ์คือส่วนหนึ่งของพระธรรมวิวรณ์ที่เกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับประชากรของพระเจ้าใน “วาระสุดท้าย” เมื่อซิสเตอร์ไวท์เขียนถ้อยแถลงนี้ “ฟ้าร้องทั้งเจ็ด” ยังถูกผนึกอยู่ในขณะที่นางเขียน ดังนั้นนางจึงเขียนว่า “เป็นหนังสือที่ถูกผนึกไว้” นางยังกล่าวด้วยว่าพระธรรมดาเนียลเป็น “หนังสือที่ถูกผนึกไว้” โดยใช้กาลอดีต สำหรับนางแล้ว พระธรรมนั้นได้ถูกเปิดผนึกในปี 1798 แล้ว

สิ่งที่ถูกผนึกไว้เกี่ยวกับฟ้าร้องทั้งเจ็ดในช่วงชีวิตของนาง มิได้เป็นเพียงเหตุการณ์ในอนาคตซึ่งฟ้าร้องทั้งเจ็ดนั้นเป็นสัญลักษณ์เท่านั้น แต่โดยประการสำคัญคือการที่ “ฟ้าร้องทั้งเจ็ด” แสดงให้เห็นว่า การเริ่มต้นของลัทธิแอ๊ดเวนติสต์สอดคล้องขนานกับจุดสิ้นสุดของลัทธิแอ๊ดเวนติสต์ “ฟ้าร้องทั้งเจ็ด” กำลังเปิดเผยกฎเชิงพยากรณ์ที่สำคัญที่สุดซึ่งจำเป็นต่อการเข้าใจวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ ขณะเดียวกันก็เปิดเผยคุณลักษณะประการหนึ่งแห่งพระธรรมชาติและพระอุปนิสัยของพระเจ้า คือพระองค์ทรงเป็นเบื้องต้นและเบื้องปลายของสรรพสิ่ง คำพยากรณ์ชี้ให้เห็นว่ามีการคลี่คลายอย่างมีจุดมุ่งหมายของความจริงทั้งหลายที่เกี่ยวเนื่องกับพระธรรมชาติและพระอุปนิสัยของพระเจ้า

พระเยซู เมื่อทรงได้รับการพรรณนาว่าเป็น “สิงห์แห่งเผ่ายูดาห์” นั้น ทรงเป็นสัญลักษณ์แห่งพระราชกิจที่พระองค์ทรงกระทำ เมื่อพระองค์ทรงสำแดงความจริงอย่างค่อยเป็นค่อยไปและอย่างเป็นระบบตลอดประวัติศาสตร์ พระองค์ทรงผนึกพระวจนะแห่งคำพยากรณ์ไว้ จนถึงกาลเวลาที่ควรจะเข้าใจได้ พระองค์ทรงผนึกและทรงเปิดผนึกความจริงเพื่อจุดประสงค์แห่งการสั่งสอน ในฐานะ Palmoni พระเยซูทรงเป็นผู้ทรงนับอย่างมหัศจรรย์ ผู้ทรงเป็นเจ้าแห่งกาลเวลา ผู้ทรงควบคุม His-story ในฐานะ Alpha และ Omega พระองค์ทรงเป็น—ท่ามกลางความหมายอื่น ๆ—องค์ผู้ทรงเป็นเจ้าแห่งภาษา ในฐานะสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ พระองค์ทรงเป็นผู้ที่ทรงควบคุมว่าเมื่อใดความจริงจะถูกสำแดงแก่มนุษย์ทั้งหลาย

ในพระธรรมวิวรณ์บทที่หนึ่ง ภายหลังจากสามข้อแรก พระเทวภาพได้ถูกสำแดงไว้ว่าเป็นสามภาวะบุคคลที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน

คำนำของพระธรรมเล่มสุดท้ายในพระคัมภีร์ได้ส่งคำทักทายถึงคริสตจักรของพระเจ้าอย่างชัดเจน โดยระบุถึงพระบิดา พระวิญญาณ และพระบุตร การสิ้นสุดแห่งพระวจนะของพระเจ้ากำลังทวนซ้ำจุดเริ่มต้น และในการกระทำเช่นนั้นก็ได้เน้นย้ำถึงความสำคัญของความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับพระภาวะของพระเจ้า ทั้งนี้ก็เพื่อบรรดาผู้ที่จะเป็นชาวฟีลาเดลเฟียและประกอบขึ้นเป็นหนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน พวกเขาคือประชากรแห่งพันธสัญญากลุ่มสุดท้าย ผู้ซึ่งได้ถูกวางเป็นแบบอย่างล่วงหน้าไว้ตลอดแนวเส้นของประวัติศาสตร์แห่งพันธสัญญา พยานเหล่านั้น นอกเหนือจากความจริงอื่น ๆ ยังสถาปนาว่า พระเจ้าทรงได้ทรงแสวงหาที่จะเพิ่มพูนความรู้เกี่ยวกับพระธรรมชาติและพระลักษณะของพระองค์อย่างค่อยเป็นค่อยไปตลอดประวัติศาสตร์แห่งคำพยากรณ์.

สัญลักษณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในพระคัมภีร์ซึ่งแสดงถึงการที่มนุษย์ขาดความรู้จักพระเจ้าคือฟาโรห์ ผู้เป็นตัวแทนของอียิปต์ อันเป็นสัญลักษณ์ของโลกทั้งสิ้น และฉะนั้นจึงหมายถึงมวลมนุษยชาติทั้งหมด หมุดหมายดังกล่าวเริ่มกระบวนการนี้ขึ้น ณ เบื้องต้นของอิสราเอลตามตัวอักษร เมื่อพระเจ้าทรงแสวงหาที่จะสำแดงพระนามของพระองค์ให้เป็นที่รู้จัก ณ ตอนปลายของอิสราเอลตามตัวอักษร ข้อพิพาทเกี่ยวกับพระนามของพระเจ้าก็ถูกทำซ้ำอีกครั้ง ในวาระสุดท้ายของอิสราเอลตามตัวอักษร พระเยซูทรงกำหนดลักษณะปฏิสัมพันธ์ของพระองค์กับพวกยิวโดยทรงชี้ถึงประวัติของดาวิด และทรงใช้ “กฎแห่งการกล่าวถึงครั้งแรก” เพื่อเป็นตัวแทนของถ้อยแถลงสุดท้ายเกี่ยวกับความมืดบอดแบบเลาดีเซียของพวกยิว พวกเขาไม่อาจเข้าใจสิ่งที่พระองค์ตรัสได้ เพราะพวกเขาไม่รู้จักกฎแห่งอัลฟาและโอเมกา อีกทั้งไม่รู้จักองค์อัลฟาและโอเมกาซึ่งทรงยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขา

ณ จุดเริ่มต้นของอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณ ข้อพิพาทซึ่งถูกจำลองเป็นแบบอย่างไว้ในประวัติศาสตร์ของโมเสสได้มีสิ่งที่สอดคล้องกันเกิดขึ้น เช่นเดียวกันนั้น เมื่อแอ๊ดเวนติสท์ได้ดำเนินผ่านประวัติศาสตร์ของ “วาระสุดท้าย” โอกาสมากมายในการเข้าใจเรื่องอัลฟาและโอเมกาให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นก็ได้ถูกประทานให้ ดังเช่นที่เคยเป็นกรณีกับอิสราเอลโบราณ จะมีจุดหนึ่งเมื่อจะไม่มีการตั้งคำถามอีกต่อไป ณ ตอนปลายของแอ๊ดเวนติสท์ ดังที่เคยเป็นในสมัยของพระคริสต์.

เมื่อกลับไปยังข้อความในพระธรรมวิวรณ์บทที่หนึ่ง เราเห็นว่าพระคุณและสันติสุขถูกส่งมาจากพระองค์ผู้ทรงดำรงอยู่ ผู้ได้ทรงดำรงอยู่แล้ว และผู้ซึ่งจะเสด็จมา ทั้งจากพระวิญญาณทั้งเจ็ด และจากพระเยซูด้วย พระภาวะของพระเจ้าทรงได้รับการสำแดงเป็นพระเยซู พระวิญญาณทั้งเจ็ด และพระองค์ผู้ทรงดำรงอยู่ ผู้ได้ทรงดำรงอยู่แล้ว และผู้ซึ่งจะเสด็จมา ดังนั้นจึงทำให้เราทราบได้ว่าเป็นพระบิดาผู้ทรงมีลักษณะเฉพาะที่พรรณนาไว้ว่าเป็นผู้ทรงดำรงอยู่ ผู้ได้ทรงดำรงอยู่แล้ว และผู้ซึ่งจะเสด็จมา ลักษณะเฉพาะเหล่านี้เป็นตัวแทนถึงธรรมชาติอันเป็นนิตย์ของพระเจ้า พระองค์ได้ทรงดำรงอยู่เสมอมา และในข้อแปดและเก้า คุณลักษณะนั้นเองก็ถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจนแก่พระเยซู

ผู้ที่มีพระคัมภีร์ฉบับซึ่งพิมพ์พระดำรัสของพระเยซูด้วยตัวอักษรสีแดง ย่อมทราบว่าในข้อแปดและข้อสิบเอ็ดนั้น เป็นพระเยซูเองที่ตรัสอยู่ ในข้อเหล่านั้น พระเยซูทรงสำแดงว่าพระองค์ทรงมีพระลักษณะนิรันดร์อันเดียวกันกับพระบิดา เมื่อพระองค์ทรงระบุถึงพระองค์เองว่าเป็น “องค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ทรงเป็นอยู่ ผู้ได้ทรงเป็นอยู่แล้ว และผู้ที่จะเสด็จมา” และพระเยซูยังทรงเพิ่มเติมด้วยว่าพระองค์ทรงเป็น “องค์ผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด”

สิ่งแรกยิ่งที่พระเยซูตรัสไว้ในตอนต้นของพระธรรมวิวรณ์ ซึ่งเป็นพระธรรมที่ระบุชัดว่าเป็นการสำแดงของพระเยซูคริสต์ ก็คือว่า พระองค์ทรงเป็นอัลฟาและโอเมกา ว่าพระองค์เองก็ทรงดำรงเป็นนิตย์เช่นเดียวกับพระบิดา และว่าพระองค์ก็ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุดด้วย คุณลักษณะแห่งพระธรรมชาติของพระเจ้าเป็นถ้อยคำแรกยิ่งในพระธรรมวิวรณ์ที่มาจากพระเยซู คุณลักษณะเหล่านั้นเป็นสิ่งสะดุดโดยตรงสำหรับแอ๊ดเวนตีสที่ยังคงปกป้องจุดยืนดั้งเดิมเรื่องพระเจ้าสามพระภาค พวกเขาเชื่อว่าเคยมีเวลาหนึ่งเมื่อพระบิดาทรงให้พระบุตรบังเกิดออกมา

ตอนท้ายของพระธรรมวิวรณ์สอดคล้องกับตอนต้นของพระธรรมวิวรณ์

การเสด็จมาครั้งที่สองตามมาภายหลังคำพรรณนาถึงพระภาคพระเจ้า ในบทที่ยี่สิบสอง เราพบว่าตอนจบของหนังสือสอดคล้องกับตอนต้นของหนังสือ และข้อสิบสองมีใจความขนานกับข้อเจ็ดของบทที่หนึ่ง โดยกล่าวอ้างถึงการเสด็จมาครั้งที่สอง

ภายหลังจากทรงกล่าวอ้างถึงการเสด็จมาครั้งที่สองแล้ว พระเยซู—เช่นเดียวกับในวิวรณ์บทที่หนึ่ง—ทรงระบุพระองค์เองว่าเป็นอัลฟาและโอเมกา แล้วต่อจากนั้น พระองค์ทรงเพิ่มเติมข้อจำแนกระหว่างบรรดาผู้ที่จะฟังกับบรรดาผู้ที่จะไม่ฟังสิ่งที่พระวิญญาณตรัสแก่คริสตจักรทั้งหลาย พระองค์ทรงอ้างถึงกระบวนการสื่อสารที่แสดงไว้ในข้อหนึ่งถึงข้อสามของบทที่หนึ่ง โดยทรงระบุว่าพระองค์ได้ทรงส่งกาเบรียลพร้อมด้วยข่าวสารไปยังยอห์น

แล้วพระองค์ทรงย้อนกลับไปยังถ้อยแถลงสุดท้ายที่พระองค์ตรัสแก่พวกธรรมาจารย์และฟาริสีในตอนปลายของอิสราเอลโบราณ พระองค์ทรงเชื่อมโยงวาระสุดท้ายทั้งสองของอิสราเอลตามตัวอักษรและอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณเข้าด้วยกัน โดยทรงตอบไว้ในพระธรรมวิวรณ์สำหรับผู้ที่อยู่ใน “วาระสุดท้าย” ว่า สิ่งที่พวกยิวใน “วาระสุดท้าย” ของตนไม่อาจเข้าใจได้นั้นคืออะไร พระองค์ตรัสว่าพระองค์ทรงเป็นราก (จุดเริ่มต้น) และเชื้อสาย (จุดสิ้นสุด) ของดาวิด เรื่องของดาวิดและองค์พระผู้เป็นเจ้าของท่านเป็นถ้อยแถลงสุดท้ายที่พระเยซูทรงตรัสแก่พวกยิวผู้ชอบโต้เถียง และเรื่องนี้เป็นแบบอย่างล่วงหน้าถึงพระดำรัสประกาศครั้งสุดท้ายสำหรับผู้ที่อยู่ในวาระสุดท้ายซึ่งตามข่าวสารถึงคริสตจักรฟีลาเดลเฟีย อ้างตนว่าเป็นยิว แต่หาได้เป็นไม่

บรรดาผู้ที่นมัสการอยู่แทบเท้าของวิสุทธิชนทั้งหลาย คือชาวแอ๊ดเวนติสต์ฝ่ายเลาดีเซียผู้ซึ่งได้ถูกองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงคายออกจากพระโอษฐ์ของพระองค์แล้ว

ตามพระคัมภีร์และพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ บรรดาผู้ที่นมัสการแทบเท้าของธรรมิกชนนั้น เป็นสมาชิกของธรรมศาลาของซาตาน พวกเขาอ้างว่าตนเป็นยิว แต่หาเป็นไม่ อัคนิกชนผู้ชอบธรรมกำลังได้รับการกล่าวถึงในคริสตจักรแห่งฟิลาเดลเฟีย หนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคนนั้นเป็นชาวฟิลาเดลเฟีย และพวกยิวที่กล่าวว่าตนเป็น แต่หาเป็นไม่—คือชาวเลาดีเซีย มีผู้สัตย์ซื่ออยู่สองจำพวกใน “วาระสุดท้าย” คือ หนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พัน และบรรดาผู้ที่เป็นมรณสักขี ในบรรดาคริสตจักรทั้งเจ็ด มีเพียงสองคริสตจักรเท่านั้นที่ปราศจากคำตำหนิ คริสตจักรหนึ่งคือฟิลาเดลเฟีย ซึ่งเป็นตัวแทนของผู้ที่ไม่ตายเลย และอีกคริสตจักรหนึ่งคือสเมอร์นา ซึ่งเป็นตัวแทนของบรรดามรณสักขีผู้สัตย์ซื่อ บรรดามรณสักขีและผู้ที่ไม่ตาย สเมอร์นาและฟิลาเดลเฟีย เป็นเพียงคริสตจักรสองแห่งในบรรดาเจ็ดแห่งที่ไม่มีคำกล่าวโทษผนวกอยู่กับข่าวสารที่พวกเขาได้รับ กระนั้นก็ดี ทั้งสองคริสตจักรต้องเผชิญกับบรรดาผู้ที่อ้างว่าตนเป็นยิว แต่หาเป็นไม่ ทั้งนี้ก็เพราะว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นสมาชิกของคริสตจักรเดียวกันใน “วาระสุดท้าย” ที่กำลังเผชิญกับพฤติการณ์เดียวกัน คนจำพวกหนึ่งถูกกำหนดไว้ให้เป็นพยานด้วยโลหิตของตน อันมีโมเสสบนภูเขาแห่งการจำแลงพระกายเป็นตัวแทน และอีกจำพวกหนึ่งมีเอลียาห์ผู้ไม่เคยตายเป็นตัวแทน

เมื่อพระเยซูทรงพรรณนาถึงสภาพอันเลวร้ายของคริสตจักรเมืองสเมอร์นา พระองค์ทรงมีถ้อยคำในเชิงบวกเพียงประการเดียวเมื่อพระองค์ตรัสว่า “แต่เจ้ามั่งมีอยู่” อันเป็นการเปรียบเทียบพวกเขากับสมาชิกแห่งธรรมศาลาของซาตานซึ่งมิได้มั่งมี บรรดาผู้ในพระธรรมวิวรณ์ที่เป็นแอ๊ดเวนตีสและคิดว่าตนมั่งมี ทั้งที่หาได้มั่งมีไม่ คือพวกยิวที่กล่าวว่าตนเป็นยิว แต่หาได้เป็นไม่—เพราะพวกเขาเป็นเซเวนธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสแห่งเลาดีเซีย.

ในตอนต้นของพระธรรมวิวรณ์ พระเจ้าสามพระภาคทรงถูกสำแดงว่าเป็นสามพระบุคคล และในตอนท้ายของพระธรรมวิวรณ์ พระเยซูและพระวิญญาณทรงถูกกล่าวถึงโดยตรง แต่ไม่ได้กล่าวถึงพระบิดาโดยตรง อย่างไรก็ดี เรื่องนี้หาได้เป็นสาระสำคัญไม่ เพราะหลักการเรื่อง “บรรทัดต่อบรรทัด” เมื่อประกอบเข้ากับหลักที่ว่าตอนต้นอธิบายตอนท้าย ย่อมกำหนดให้ต้องยอมรับว่าพระบิดาทรงอยู่ในข้อสุดท้ายของพระธรรมวิวรณ์ด้วย เนื่องจากพระองค์ได้ทรงถูกระบุแล้วว่าทรงอยู่ที่นั่นในข้อแรก ๆ แล้ว ทั้งนี้ก็ไม่แตกต่างจากพระกิตติคุณยอห์นบทที่หนึ่ง ซึ่งยอห์นมิได้ระบุถึงพระวิญญาณโดยตรง แต่เป็นที่เข้าใจว่าพระวิญญาณทรงอยู่ที่นั่น เพราะพระวิญญาณทรงอยู่ที่นั่นตั้งแต่ครั้งแรกที่สุดที่มีการเขียนวลีว่า “ในปฐมกาล” คำพยานแห่งพระกิตติคุณของยอห์นในบทที่หนึ่งเริ่มต้นด้วยวลีเดียวกันทุกประการว่า “ในปฐมกาล”

“ปฐมบท” เป็นสัญลักษณ์เชิงพยากรณ์ และต้องได้รับการพิจารณาตามกฎแห่งคำพยากรณ์ รวมทั้งหลัก “บรรทัดต่อบรรทัด” ปฐมบทของโมเสส ก็คือปฐมบทในพระกิตติคุณยอห์น ก็คือปฐมบทของหนังสือวิวรณ์ และยังเป็นตอนจบของวิวรณ์ด้วย ในบรรดาเส้นทั้งสี่นั้น มีอยู่สองครั้งที่ทรงระบุทั้งสามพระภาคแห่งพระตรีเอกภาพฝ่ายสวรรค์ไว้อย่างชัดเจน และในเส้นหนึ่ง (พระกิตติคุณของยอห์น) พระวิญญาณอาจไม่ได้ถูกกล่าวถึง และในเส้นที่สี่ พระบิดาไม่ได้ถูกกล่าวถึง แต่เมื่อนำมาประกอบเข้าด้วยกันแล้ว พระบุคคลฝ่ายพระเจ้าทั้งสามพระองค์ก็ทรงปรากฏอยู่ในเส้นทั้งสี่ทั้งหมด

พระคริสต์เสด็จมาเพื่อทรงสำแดงพระบิดาให้เป็นที่รู้จัก และพระวิญญาณบริสุทธิ์เสด็จมาเพื่อทรงสำแดงพระบุตรให้เป็นที่รู้จัก ทั้งสามพระองค์ทรงถวายการเสียสละอันเป็นนิตย์ พระบิดาทรงรักโลกยิ่งนักจนได้ประทานพระเยซู พระเยซูทรงรักโลกยิ่งนักจนทรงยินยอมรับเอาเนื้อหนังของบรรดาผู้ที่พระองค์ได้ทรงสร้างไว้นั้นไว้กับพระองค์เองตลอดชั่วนิรันดร์ การที่พระผู้สร้างทรงเลือกที่จะเป็นส่วนหนึ่งแห่งสิ่งทรงสร้างของพระองค์นั้น แสดงถึงการประทานเช่นไร? พระภาคที่สามแห่งพระเทวภาพได้ประทานพระองค์เอง เพราะพระองค์ได้ทรงยอมรับตำแหน่งแห่งการดำรงอยู่ภายในสิ่งทรงสร้างที่เรียกว่ามนุษยชาติ—ตลอดชั่วนิรันดร์.

อาจเป็นไปได้ว่า ด้วยเหตุนี้เองพระวิญญาณบริสุทธิ์จึงได้รับการเชื่อมโยงซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับสัญลักษณ์ของประชากรของพระเจ้า พระองค์ทรงเป็นบุคคลแห่งพระเทวภาพผู้ทรงดำรงอยู่กับมนุษยชาติ ฉะนั้น สัญลักษณ์ของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในพระคัมภีร์จึงโดยมากมักปรากฏผ่านสัญลักษณ์ที่เป็นตัวแทนได้ทั้งพระวิญญาณบริสุทธิ์และมนุษยชาติ ในปฐมกาล พระวิญญาณทรงเคลื่อนไหวอยู่เหนือน้ำทั้งหลาย

เครื่องเรือนชิ้นเดียวในสถานนมัสการซึ่งโมเสสได้ตั้งขึ้น ที่มิได้มีแบบแผนกำหนดไว้อย่างเฉพาะเจาะจงให้ช่างทั้งหลายถือปฏิบัติตาม คือคันประทีปเจ็ดกิ่ง คันประทีปนั้นเป็นสัญลักษณ์แห่งการประสานกันระหว่างความเป็นมนุษย์กับความเป็นพระเจ้า ด้วยเหตุนี้ แบบของคันประทีปจึงเป็นสิ่งเดียวในสถานนมัสการที่เปิดไว้ให้มนุษย์มีส่วนร่วมในการจัดทำ คันประทีปทั้งเจ็ดซึ่งพระคริสต์ทรงดำเนินอยู่ท่ามกลางนั้น ได้รับการระบุว่าเป็นคริสตจักรทั้งเจ็ด กระนั้นคันประทีปนั้นได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยน้ำมัน อันเป็นสัญลักษณ์ของพระวิญญาณบริสุทธิ์ และไส้ประทีปซึ่งรองรับเปลวไฟเพื่อให้แสงสว่างนั้นทำจากผ้าป่านเนื้อละเอียดสีขาวที่ปุโรหิตเคยใช้แล้ว เป็นสัญลักษณ์ถึงความชอบธรรมของพระคริสต์ซึ่งส่องสว่างเป็นความสว่างของโลก ประชากรของพระเจ้าเป็นความสว่างของโลก แต่ความสว่างนั้นได้รับการหล่อเลี้ยงก็แต่ด้วยน้ำมันแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์เท่านั้น พระวิญญาณบริสุทธิ์มักทรงเชื่อมโยงกับผู้คนในการพรรณนาถึงพระองค์ในพระคัมภีร์

ที่นี่คบเพลิงทั้งเจ็ดถูกระบุว่าเป็น “พระวิญญาณทั้งเจ็ดของพระเจ้า” กระนั้น เราก็ได้รับการบอกว่าคันประทีปทั้งเจ็ดนั้นคือคริสตจักรทั้งเจ็ดแห่ง.

คันประทีปทั้งเจ็ดนั้นเป็นทั้งพระวิญญาณทั้งเจ็ด และเป็นคริสตจักรของพระเจ้า។

เขาทั้งเจ็ดและดวงตาทั้งเจ็ดนั้นก็คือพระวิญญาณบริสุทธิ์ ผู้ทรงถูกส่งออกไปทั่วทั้งแผ่นดินโลก และเมื่อผู้หนึ่งรับบัพติศมา คริสเตียนคนนั้นก็ถูกส่งออกไปทั่วทั้งแผ่นดินโลกด้วย เพราะเขาได้รับบัพติศมาในพระนามของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์ ในพระพรที่ทรงประกาศเหนือบรรดามรณสักขีแห่งวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์ และเหนือทุกคนที่ตายในความเชื่อในอิสราเอลฝ่ายจิตวิญญาณสมัยใหม่ตั้งแต่ปี 1844 เป็นต้นมา พระวิญญาณทรงเป็นผู้ประทานถ้อยคำสดุดีสำหรับการฝังศพของพวกเขา เมื่อพระองค์ตรัสว่า “ใช่แล้ว” “เพื่อเขาทั้งหลายจะได้หยุดพักจากบรรดาการงานของตน” เพราะพระองค์ทรงสถิตอยู่ที่นั่นตลอดช่วงแห่งการงานของพวกเขา จนกระทั่งพวกเขาวางชีวิตลง।

เมื่อพิจารณาถึงตอนจบและตอนต้นของพระธรรมวิวรณ์ ตอนต้นของพระคัมภีร์ และตอนต้นของข่าวประเสริฐตามยอห์น เราพบว่าพระภาคทั้งสามแห่งพระเทวภาพทรงปรากฏอยู่ แม้ว่าพระบิดาจะทรงอยู่ ณ ที่นั้นโดยอาศัยการประยุกต์หลัก “บรรทัดซ้อนบรรทัด” พระบุตรทรงอยู่ ณ ที่นั้น โดยทรงสำแดงพระองค์เองว่าเป็นอัลฟาและโอเมกา

หากเราตระหนักว่าการผสานกันของความเป็นมนุษย์กับความเป็นพระเจ้าเป็นการผสานกันของพระวิญญาณบริสุทธิ์กับมนุษยชาติ เราก็จะสามารถเข้าใจได้ว่าเหตุใดสัญลักษณ์ของพระวิญญาณบริสุทธิ์จึงถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกันกับสัญลักษณ์ของมนุษยชาติ เมื่อคำนึงถึงมุมมองนี้แล้ว เราจึงกลับไปสู่ “ในปฐมกาล” ทั้งสองประการซึ่งเราได้กล่าวถึงอยู่บ่อยครั้งนัก

โดยอาศัยพยานทั้งสองนี้ของคำว่า “ในปฐมกาล;” พระเจ้าพระวจนะ ผู้ทรงสร้างสรรพสิ่งทั้งปวง ก็ได้ทรงสละพระชนม์ชีพของพระองค์ด้วย เพราะว่า “ในพระองค์ทรงมีชีวิต,” และชีวิตของพระองค์นั้นเป็น “ความสว่าง” ของมนุษย์ทั้งหลาย “ความสว่าง” ของมนุษย์ผู้ถูกทรงสร้างคือความชอบธรรมของพระผู้สร้าง และความชอบธรรมของพระผู้สร้างนั้นคือไส้ตะเกียงในเชิงตะเกียงทั้งหลายในสถานบริสุทธิ์

น้ำมันที่หล่อเลี้ยงไส้ตะเกียงเป็นสัญลักษณ์แทนการทรงงานของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในชีวิตของผู้เชื่อ ในปฐมกาล โลกมืดมนและปราศจากความสว่าง แล้วพระเยซูได้ประทานชีวิตของพระองค์ คือชีวิตที่อยู่ในพระองค์ เพื่อมนุษย์จะมีความสว่าง

เมื่อพระเยซูทรงเลือกที่จะเป็นเครื่องบูชาสำหรับมวลมนุษย์ พระองค์ได้ทรงสละพระชนม์ชีพของพระองค์เพื่อให้มนุษย์มีความสว่าง ดังเช่นในพระคัมภีร์สองตอนนี้ เมื่อใดก็ตามที่ความสว่างได้ถูกนำเข้ามา ความสว่างนั้นย่อมก่อให้เกิดผู้ที่นมัสการอยู่สองจำพวก ดังที่แสดงโดยความสว่างและความมืด คือบุตรแห่งกลางวันหรือบุตรแห่งกลางคืน

เมื่อเราตระหนักถึงความสัมพันธ์นิรันดร์อันใกล้ชิดที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงมีต่อบรรดาบุตรแห่งกลางวัน เราก็สามารถเข้าใจได้ว่าเหตุใดสัญลักษณ์ของทั้งบุตรของพระเจ้าและพระวิญญาณบริสุทธิ์จึงมีความเกี่ยวเนื่องกันอย่างใกล้ชิด ในข้อความตอนสุดท้ายของพระธรรมวิวรณ์ เราเห็นพระเยซูทรงเป็นอัลฟาและโอเมกา เราเห็นพระบิดาโดยการประยุกต์ใช้หลักเส้นบรรทัดต่อเส้นบรรทัด และพระวิญญาณบริสุทธิ์กำลังประทานภาพแทนเชิงสัญลักษณ์ขั้นสุดท้ายของพระองค์เอง เพราะบรรดาบุรุษบริสุทธิ์ในสมัยโบราณได้กล่าวถ้อยคำตามที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงดลใจ พระดำรัสแรกเกี่ยวกับพระองค์เองในปฐมกาลระบุว่าพระองค์ทรงเคลื่อนไหวอยู่เหนือน้ำทั้งหลาย หรือทรงเคลื่อนไหวอยู่เหนือมวลมนุษย์ และการกล่าวอ้างถึงพระองค์เองครั้งสุดท้ายมีดังต่อไปนี้.

ตั้งแต่ต้นจนจบ พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงถูกระบุไว้โดยสัมพันธ์กับมนุษยชาติ เพราะบรรดาบุตรแห่งกลางวันเป็นภาพแทนของการผสานกันระหว่างสภาพพระเจ้าและสภาพมนุษย์ เปาโลได้ระบุไว้ เช่นเดียวกับอิสยาห์ ว่ามนุษย์ทั้งหลายเป็นภาชนะ และคันประทีปในสถานนมัสการนั้นมีภาชนะซึ่งวางไส้ประทีปไว้ และน้ำมันก็ไหลลงมายังภาชนะเหล่านั้นเพื่อจัดหาเชื้อเพลิงที่จำเป็นสำหรับการสำแดงความสว่างซึ่งเป็นความชอบธรรมของพระคริสต์ เราคือภาชนะแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ พระภาคที่สามแห่งพระเจ้าสามพระภาค ดังที่ได้ถูกระบุไว้ตั้งแต่ปฐมบทจนถึงบทสุดท้ายแห่งพระวจนะของพระเจ้า และดังที่ได้ถูกระบุไว้อย่างชัดเจนตรงไปตรงมาในบรรดางานเขียนแห่งพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์.

ในข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สอง ซึ่งสำเร็จเป็นจริงทั้งในระยะแรกเริ่มของขบวนการแอ๊ดเวนติสต์และในวาระสุดท้าย มีข่าวสารสองประการที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน คือประการหนึ่งสำหรับคริสตจักร และอีกประการหนึ่งสำหรับโลก