ความจริงคืออะไร? - ตอนที่สี่

ณ จุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์มิลเลอไรต์ในปี 1798 นิมิตแห่งแม่น้ำอูไลในพระธรรมดาเนียลได้ถูกเปิดผนึก ก่อให้เกิดความรู้ที่เพิ่มขึ้นซึ่งทดสอบและสำแดงผู้นมัสการออกเป็นสองจำพวก นิมิตแห่งอูไลเป็นตัวแทนของข่าวสารภายในสำหรับประชากรของพระเจ้า ดังที่เป็นภาพแทนโดยคริสตจักรทั้งเจ็ดในพระธรรมวิวรณ์ บทที่สองและสาม เมื่อถึงตอนปลายของประวัติศาสตร์พยากรณ์ซึ่งเริ่มต้นในปี 1798 ณ การประชุมค่ายเอ็กซีเตอร์ระหว่างวันที่ 12–17 สิงหาคม ค.ศ. 1844 ข่าวสารแห่งเสียงร้องเที่ยงคืนได้ถูกเปิดผนึก เมื่อสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ทรงยกพระหัตถ์ของพระองค์ออกจากความจริงที่ถูกซ่อนไว้ ซึ่งก่อให้เกิดความรู้ที่เพิ่มขึ้นซึ่งทดสอบและสำแดงผู้นมัสการออกเป็นสองจำพวก

ในปี 1989 เมื่อดังที่พรรณนาไว้ในดาเนียล บทที่สิบเอ็ด ข้อที่สี่สิบ บรรดาประเทศซึ่งเป็นตัวแทนของอดีตสหภาพโซเวียตถูกกวาดล้างไปโดยสันตะปาปาและสหรัฐอเมริกา นิมิตแห่งแม่น้ำฮิดเดเคลในพระธรรมดาเนียลก็ถูกเปิดผนึก ก่อให้เกิดความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้นซึ่งได้ทดสอบและสำแดงผู้นมัสการอยู่สองจำพวก นิมิตฮิดเดเคลเป็นตัวแทนของข่าวสารภายนอกเกี่ยวกับศัตรูของประชากรของพระเจ้า ดังที่แสดงไว้โดยตราทั้งเจ็ดในพระธรรมวิวรณ์ เมื่อถึงตอนปลายของประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ที่เริ่มต้นขึ้นในปี 1989 โดยเริ่มในช่วงสองสัปดาห์สุดท้ายของเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 สิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ได้ทรงเริ่มกระบวนการเปิดผนึกข่าวสารแห่งเสียงร้องในเที่ยงคืน โดยทรงเอาพระหัตถ์ของพระองค์ออกจากความจริงที่ถูกซ่อนไว้ ซึ่งกำลังก่อให้เกิดความรู้ที่เพิ่มพูนขึ้น อันกำลังทดสอบและในที่สุดจะสำแดงผู้นมัสการอยู่สองจำพวกท่ามกลางประชากรของพระเจ้า

ในข้อแรกของยอห์นบทที่สิบสี่ พระคริสต์ทรงหนุนใจเหล่าสาวกมิให้ใจของเขาทั้งหลายวิตกกังวล。

ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง พระคริสต์ก็ทรงถูกจับกุม และไม่นานหลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงถูกตรึงกางเขน ทรงถูกฝังไว้ และทรงฟื้นคืนพระชนม์ หลังจากเสด็จขึ้นไปหาพระบิดาแล้ว พระองค์ก็เสด็จกลับมาหาเหล่าสาวกของพระองค์อีกครั้ง

ความผิดหวังครั้งแรกในแนวการปฏิรูปเกิดขึ้นเมื่อประชากรของพระเจ้าหลงลืมความจริงที่ทรงสำแดงไว้ก่อนแล้ว พวกสาวกได้ลืมสิ่งที่พระเยซูได้ตรัสแก่พวกเขาไว้ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่ความกลัวและความผิดหวังของพวกเขาจะปรากฏออกมาในวิกฤตแห่งกางเขน ความผิดหวังครั้งแรกนั้นตามมาด้วยช่วงเวลาแห่งการรอคอย ซึ่งในอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนนั้น ได้ถูกแทนภาพไว้ด้วยการที่เจ้าบ่าวไม่ปรากฏอยู่ พระเยซูได้ตรัสแก่พวกสาวกโดยตรงว่า พระองค์กำลังจะเสด็จไปหาพระบิดาของพระองค์ แต่จะเสด็จกลับมาอีก ความรู้ล่วงหน้าที่พระองค์ได้ทรงประทานแก่พวกสาวกนั้น มิได้ป้องกันไม่ให้พวกเขาถูกวิกฤตครอบงำ ในบริบทของอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน วิกฤตเป็นจุดที่อุปนิสัยถูกสำแดงออกมา แต่ไม่เคยถูกพัฒนา ณ ที่นั้น พระเยซูได้ทรงเลือกและทรงแต่งตั้งพวกสาวกไว้แล้ว และพระองค์ได้ตรัสความจริงนั้นแก่พวกเขาก่อนเกิดวิกฤตนั้นเอง

ถึงกระนั้น แม้ว่าพวกเขาจะได้รับการทรงเลือก ก็หาได้ป้องกันมิให้พวกเขาถูกวิกฤตการณ์นั้นครอบงำไม่

การสำแดงแห่งพระเยซูคริสต์ซึ่งระบุไว้ในข้อแรก ๆ ของพระธรรมวิวรณ์นั้น เป็นข่าวสารคำเตือนครั้งสุดท้ายแก่คริสตจักร และต่อจากนั้นแก่โลก การสำแดงนั้นถูกเปิดผนึกออกในเวลาไม่นานก่อนการสิ้นสุดของเวลาการทดลอง โดยสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ ผู้ซึ่งได้รับการระบุในวิวรณ์บทที่ห้าว่าเป็นพระองค์เดียวที่ทรงสมควรจะทรงเปิดหนังสือม้วนที่ถูกผนึกไว้นั้น

สิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ทรงเป็น “รากของดาวิด” ด้วย และทรงเป็น “บุตรของดาวิด” ด้วย อีกทั้งทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของดาวิดด้วย ความเชื่อมโยงที่สิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ทรงเป็นตัวแทนนั้นชี้ให้เห็นว่า เมื่อสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์ทรงผนึกหรือทรงเปิดผนึกความจริงประการหนึ่ง พระองค์ทรงกระทำเช่นนั้นโดยทรงใช้กฎแห่งการกล่าวถึงครั้งแรก ซึ่งระบุจุดจบของสิ่งหนึ่งโดยจุดเริ่มต้นของสิ่งนั้น ดังที่มีภาพแทนในพระเยซูผู้ทรงเป็น “รากของดาวิด” เมื่อความจริงประการหนึ่งถูกเปิดผนึก ณ ‘วาระหนึ่ง’ แห่งอวสาน กระบวนการชำระให้บริสุทธิ์ก็เริ่มต้นขึ้น ดังที่มีภาพแทนไว้ในดาเนียลบทที่สิบสอง

พระราชกิจของพระเยซูในฐานะสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์นั้นมีความสำคัญอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่ “คนอธรรม” “ไม่มีผู้ใดจะเข้าใจ” พระราชกิจของพระองค์หรือข่าวสารที่ถูกเปิดผนึกนั้น

กระบวนการแห่งการทดสอบนั้นถูกแสดงไว้โดยสามขั้นตอน คือ “ทำให้บริสุทธิ์ ทำให้ขาวสะอาด และทดลอง” สามขั้นตอนนี้เป็นภาพแทนของสามขั้นตอนแห่ง “ข่าวประเสริฐนิรันดร์” ซึ่งในข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่งได้แสดงไว้ว่า จงยำเกรงพระเจ้า (ทำให้บริสุทธิ์) และถวายพระเกียรติแด่พระองค์ (ทำให้ขาวสะอาด) เพราะถึงเวลาแห่งการพิพากษาของพระองค์แล้ว (ทดลอง) สามขั้นตอนนั้นคือ “ความจริง” ดังที่แสดงโดยอักษรตัวแรก อักษรตัวที่สิบสาม และอักษรตัวสุดท้ายของอักษรฮีบรู และเมื่ออักษรเหล่านั้นถูกรวมเข้าด้วยกันตามลำดับนั้น ก็เกิดเป็นคำภาษาฮีบรูว่า “ความจริง”

สามขั้นตอนนั้นคือ “ทาง” เพราะทางของพระเจ้า ตามคำของอาสาฟในสดุดี 77:13 อยู่ในสถานนมัสการ ซึ่งในลานนั้น คนบาปได้รับการชำระให้บริสุทธิ์โดยการหลั่งเลือด จากนั้นเลือดจึงถูกนำเข้าไปในสถานบริสุทธิ์ ซึ่งเป็นภาพแทนของการชำระให้บริสุทธิ์ อันเป็นกระบวนการของการ “ทำให้ขาว”

ดังนั้น คนบาปผู้ได้รับการชอบธรรมและได้รับการชำระให้บริสุทธิ์แล้ว จึงได้รับการเตรียมพร้อมให้ถูก “ทดสอบ” ในการพิพากษาซึ่งแสดงไว้โดยอภิสุทธิสถาน พระเยซูทรงเป็น “ทาง” และ “ความจริง” และ “ชีวิต” ทางคือเบื้องต้น ความจริงคือท่ามกลาง และชีวิตคือที่สุด หากเราได้รับการชำระให้บริสุทธิ์โดยก้าวแรก เราก็อยู่บนทางนั้น ซึ่งเป็นทางของผู้ที่ได้รับการชอบธรรมแล้ว

ขั้นตอนที่สองคือการสำแดงความชอบธรรมซึ่งสำเร็จโดยความจริงของพระองค์ เพราะพระวจนะของพระองค์คือความจริง

ผู้ที่ได้รับการชำระให้ชอบธรรมเป็นภาพแทนโดยขั้นที่หนึ่ง ผู้ที่ได้รับการชำระให้บริสุทธิ์เป็นภาพแทนโดยขั้นที่สอง สองขั้นแรกเตรียมผู้ที่ได้รับการชำระให้ชอบธรรมและได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ให้เข้าสู่การพิพากษาและรับชีวิตนิรันดร์ พระเยซูทรงเป็นทางนั้น เป็นความจริง และเป็นชีวิต

ยอห์นบทที่สิบสี่ถึงบทที่สิบเจ็ดกล่าวถึงประเด็นเรื่องปฏิกิริยาของเหล่าสาวกอยู่เนือง ๆ เมื่อพระคริสต์ทรงจากพวกเขาไปหาพระบิดาของพระองค์ พระองค์ทรงสัญญาว่าจะเสด็จกลับมา และพระองค์ทรงเข้าใจว่า—แม้เหล่าสาวกจะไม่เข้าใจ—วิกฤตการณ์ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้าย่อมก่อให้เกิดความผิดหวังอันลึกซึ้ง ถ้อยคำตลอดทั้งสี่บทนี้ได้ถักทอการระบุและการให้คำนิยามของพระวิญญาณบริสุทธิ์ว่าเป็น “พระผู้ปลอบประโลม” ในพระกิตติคุณยอห์น พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงได้รับการระบุว่าเป็น “พระผู้ปลอบประโลม” สี่ครั้ง และอีกครั้งหนึ่งใน 1 ยอห์น แต่ในที่นั้นคำนั้นได้รับการแปลว่า “ผู้ทรงเป็นทนายแก้ต่าง” คำนี้ไม่ปรากฏ ณ ที่อื่นใดอีกในพระคัมภีร์พันธสัญญาใหม่

ในพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมมีคำภาษาฮีบรูคำหนึ่งซึ่งได้รับการแปลว่า “ผู้ปลอบโยน” ในปัญญาจารย์ 4:1 และในเพลงคร่ำครวญ 1:9 และ 16 ข้ออ้างอิงทั้งสามตอนนั้นชี้ให้เห็นว่า บรรดาผู้ข่มเหงได้กดขี่ชนชาติของพระเจ้า และพวกเขาไม่มีผู้ปลอบโยนที่จะคอยหนุนชูพวกเขาในท่ามกลางความทุกข์ยากและความผิดหวังที่พวกเขากำลังประสบอยู่.

การระบุว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงเป็น “องค์พระผู้ปลอบประโลม” ปรากฏอยู่ในตอนที่พระเยซูทรงพยายามเตรียมเหล่าสาวกให้พร้อมสำหรับความผิดหวังอันใหญ่หลวงซึ่งอยู่เบื้องหน้าเพียงไม่กี่ชั่วโมง ในบริบทนั้น พระองค์ทรงเน้นว่าแม้ในยามที่พระองค์ไม่ประทับอยู่ พระวิญญาณบริสุทธิ์ก็จะทรงสถิตอยู่เพื่อประทานการปลอบประโลมแก่พวกเขา ในการทรงระบุถึงพระวิญญาณบริสุทธิ์ในบริบทขององค์พระผู้ปลอบประโลม พระเยซูทรงเจาะจงถึงลักษณะของพระราชกิจที่องค์พระผู้ปลอบประโลมจะทรงกระทำ

การที่พระเยซูทรงกล่าวซ้ำ ๆ ถึงการจากไปและการเสด็จกลับมาของพระองค์ ย่อมทำให้ประเด็นนั้นอยู่ในลำดับสูงสุดของหัวข้อสำคัญหลักของพระธรรมตอนนี้

ยอห์น 14:2–4, 18, 19, 28, 16:5–7, 10, 28, 17:11–13 เป็นข้อพระคัมภีร์ที่กล่าวถึงช่วงเวลาแห่งการชักช้าในอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนโดยตรง รวมอยู่กับข้อพระคัมภีร์ก่อนหน้านี้คือข้อความต่อไปนี้ ซึ่งโดยการกล่าวซ้ำได้เน้นย้ำถึงช่วงเวลาแห่งการชักช้านั้น เพราะว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้ามิได้ตรัสสิ่งใดซ้ำ ๆ โดยปราศจากความสำคัญอันยิ่ง”

อย่างน้อยยี่สิบเอ็ดข้อในบทที่สิบสี่ถึงบทที่สิบเจ็ดได้ชี้ระบุช่วงเวลาซึ่งพวกสาวกจำเป็นต้องคอยการเสด็จกลับมาของพระคริสต์ ช่วงเวลานั้นจะเริ่มต้นที่การสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์และดำเนินต่อไปจนถึงการเสด็จกลับมาจากพระบิดาของพระองค์ เวลาที่พวกเขาต้องคอยการเสด็จกลับมาของพระองค์นั้นเป็นสัญลักษณ์ของช่วงเวลาการเนิ่นช้าในคำอุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน ดังเช่นในบันทึกของลูกาเกี่ยวกับสาวกชาวเอมมาอูส ความผิดหวังจากกางเขนกำลังเป็นแบบอย่างเชิงพยากรณ์ของการเริ่มต้นแห่งช่วงเวลาการเนิ่นช้าที่ติดตามความผิดหวังครั้งแรก

ในตอนต้นของพระธรรมเล่มแรกของพระคัมภีร์ เราพบเรื่องราวแห่งการทรงสร้าง และเรามองเห็นพระภาคทั้งสามแห่งพระตรีภาวะแห่งสวรรค์ ในตอนต้นของพระธรรมเล่มสุดท้ายของพระคัมภีร์ เราพบพระภาคทั้งสามแห่งพระตรีภาวะแห่งสวรรค์ ในสี่บทที่เรากำลังพิจารณาอยู่นี้ เราพบพระภาคทั้งสามแห่งพระตรีภาวะแห่งสวรรค์ การตระหนักถึงข้อเท็จจริงนี้ทำให้เราสามารถนำสี่บทของยอห์นมาวางทาบลงบนเส้นคำพยากรณ์ของปฐมกาล บทที่ 1 ข้อ 1 จนถึงบทที่ 2 ข้อ 3 และทาบลงบนวิวรณ์ บทที่ 1 ข้อ 1–11 ได้

ในข้อความตอนนี้ พระเยซูตรัสกับโธมัสว่า ถ้าผู้ใดได้เห็นพระเยซู ผู้นั้นก็ได้เห็นพระบิดาแล้ว ข้อความนี้ยังระบุด้วยว่า พระคริสต์ทรงเป็นผู้ที่ทรงปลอบประโลมเหล่าสาวกด้วยการสถิตอยู่ของพระองค์ แต่เมื่อพระองค์เสด็จจากไป พระองค์จะทรงส่ง “ผู้ปลอบประโลม” “อีกองค์หนึ่ง” มา พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงเป็นผู้ปลอบประโลม แต่พระคริสต์ก็ทรงเป็นผู้ปลอบประโลมด้วยเช่นกัน

โธมัสเป็นตัวแทนของผู้ที่อยู่ในแอ๊ดเวนติสม์ซึ่งปฏิเสธที่จะมองเห็นคำพยานเรื่องความสัมพันธ์ของพระภาคสามแห่งสวรรค์ ทั้ง ๆ ที่ในความเป็นจริงพวกเขาอาจได้อ่านคำพยานที่ยืนยันความจริงนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตาม

ถ้าเราได้เห็นพระเยซูแล้ว เราก็ได้เห็นพระบิดา พระเยซูทรงเป็น “พระผู้ปลอบประโลม” และพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงเป็น “พระผู้ปลอบประโลมอีกองค์หนึ่ง” ถ้าเราได้เห็นพระเยซูแล้ว เราก็ได้เห็นพระบิดาและเราได้เห็นพระผู้ปลอบประโลมด้วย ในห้าครั้งที่คำว่า comforter ปรากฏอยู่ในพระคัมภีร์ ทั้งหมดล้วนอัครทูตยอห์นเป็นผู้ใช้คำนี้ และในการอ้างอิงครั้งที่ห้า คำนี้ได้รับการแปลว่า “ผู้ทูลขอแทน”

ถ้าผู้ใดทำบาป เราก็มีพระผู้ทรงปลอบประโลม คือพระเยซูคริสต์ผู้ชอบธรรม ผู้ทรงเป็นผู้วิงวอนแทนคนบาป เปาโลระบุว่าพระเยซูทรงปฏิบัติพระราชกิจเป็นผู้วิงวอนแทนเรา

พระเยซูทรงเป็นผู้ทรงเป็นทนายแก้ต่างให้แก่คนบาป ซึ่งรวมถึงการที่พระองค์ทรงเป็นผู้ปลอบประโลมด้วย ในบทเดียวกันนั้น เปาโลได้กล่าวไว้ก่อนแล้วว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์ก็ทรงวิงวอนขอแทนเราเช่นกัน

พระเยซูและพระวิญญาณบริสุทธิ์ต่างก็ได้รับการระบุว่าเป็นองค์ผู้ปลอบประโลม และฉะนั้น ทั้งสองพระองค์จึงเป็นผู้ทรงทูลขอแทนเรา บรรดาพระภาคทั้งสามแห่งตรีเอกภาพฝ่ายสวรรค์ล้วนได้รับการกล่าวถึงในตอนหนึ่งของพระกิตติคุณยอห์นที่เรากำลังพิจารณาอยู่ และเมื่อเชื่อมโยงเข้าด้วยกันกับคำพยานแรกในพระธรรมเล่มแรกของพระคัมภีร์ และคำพยานแรกในพระธรรมเล่มสุดท้ายของพระคัมภีร์แล้ว ความกระจ่างเกี่ยวกับความสัมพันธ์และพระราชกิจของพระภาคทั้งสามแห่งพระเทวภาพก็ยิ่งทวีความชัดเจนขึ้น

นอกเหนือจากความกระจ่างเพิ่มเติมเกี่ยวกับพระราชกิจและความสัมพันธ์ของตรีเอกภาพฝ่ายสวรรค์แล้ว การระบุถึงตรีเอกภาพฝ่ายสวรรค์ในข้อความตอนนั้นยังเป็นพยานด้วยว่า บททั้งสี่นี้จะต้องถูกทำให้สอดคล้องกับข่าวสารที่บัดนี้กำลังถูกเปิดผนึกโดยสิงห์แห่งเผ่ายูดาห์

พยานหลักฐานในเรื่องราวของสาวกชาวเอมมาอูส เป็นตัวแทนของคำพยานสามประการที่บ่งชี้ว่า ช่วงเวลาแห่งความผิดหวังและการรอคอยซึ่งติดตามมาหลังไม้กางเขน เป็นตัวแทนของช่วงเวลาแห่งความผิดหวังและการรอคอยซึ่งติดตามมาหลังความผิดหวังครั้งแรก อีกทั้งยังมีพยานหลักฐานอีกประการหนึ่งที่สนับสนุนว่า ประวัติการณ์ซึ่งนำเสนอไว้ในสี่บทของยอห์น เป็นตัวแทนของพฤติการณ์แห่งความผิดหวังครั้งแรก।

ข้อพระคัมภีร์สุดท้ายของเรื่องราวการทรงสร้าง ซึ่งเป็นความจริงประการแรกที่ถูกกล่าวถึงในพระวจนะของพระเจ้า ลงท้ายด้วยคำสามคำ และคำแต่ละคำนั้นขึ้นต้นด้วยหนึ่งในอักษรทั้งสามที่ประกอบกันเป็นคำว่า “ความจริง” ทั้งยังเรียงตามลำดับที่ถูกต้องด้วย เรื่องราวการทรงสร้างในพระธรรมปฐมกาลเริ่มต้นด้วยถ้อยคำว่า “ในปฐมกาล” และลงท้ายด้วยคำสามคำว่า “พระเจ้าทรงสร้างและทรงกระทำ”

อักษรตัวแรกของถ้อยคำทั้งสามนั้น เมื่อนำมารวมกันจะก่อเป็นคำว่า “ความจริง” เรื่องราวแห่งการทรงสร้างเริ่มต้นด้วย “เบื้องต้น” และจบลงด้วยคำที่มีความหมายเชิงสัญลักษณ์ซึ่งแสดงโดยอักษรที่เป็นตัวแทนของอัลฟาและโอเมกา ฉันใดก็ฉันนั้น ในข้อความเปิดของพระธรรมเล่มสุดท้ายแห่งพระคัมภีร์ พระเยซูทรงได้รับการระบุถึงสองครั้งว่าเป็นอัลฟาและโอเมกา เบื้องต้นและเบื้องปลาย ทรงเป็นปฐมและทรงเป็นที่สุด อักษรทั้งสามนั้นซึ่งเป็นตัวแทนของอัลฟาและโอเมกา ยังเป็นพยานอีกประการหนึ่งว่า ข้อความในยอห์นจะต้องถูกนำมารวมเข้ากับแนวคำพยากรณ์ ณ เบื้องต้นของปฐมกาล และแนวคำพยากรณ์ ณ เบื้องต้นของวิวรณ์ คำพยานนั้นเป็นที่รับรู้ได้ภายในคำพรรณนาถึงพระราชกิจของพระผู้ปลอบประโลม พระราชกิจของพระผู้ปลอบประโลมคือพระราชกิจสามขั้นตอน ซึ่งแสดงไว้โดยอักษรภาษาฮีบรูสามตัวเดียวกันนั้น ตราประทับแห่งอัลฟาและโอเมกาเปิดโอกาสให้เราจัดวางพระธรรมทั้งสี่บทนี้ไว้ในบริบทของข่าวสารแห่งวิวรณ์ของพระเยซูคริสต์ ซึ่งถูกเปิดผนึกออกในเวลาไม่นานก่อนที่ช่วงเวลาทดลองจะสิ้นสุดลง

ฟ้าร้องทั้งเจ็ดเป็นสัญลักษณ์แทนหมุดหมายเฉพาะสี่ประการ (จุดเวลา) และช่วงเวลาเฉพาะสามช่วง ซึ่งเริ่มต้นด้วยหมุดหมายแห่งการเสด็จลงมาของทูตสวรรค์องค์หนึ่ง ผู้ซึ่งจะทำให้แผ่นดินโลกสว่างไสวด้วยพระสิริของพระองค์ หมุดหมายนั้นเป็นจุดเวลาหนึ่ง หมุดหมายประการที่สอง (จุดเวลา) คือความผิดหวังครั้งแรก ซึ่งนำเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการคอยช้า ช่วงเวลาแห่งการคอยช้านำไปสู่หมุดหมายประการที่สาม (จุดเวลา) ที่ซึ่งความจริงประการหนึ่งถูกเปิดผนึกออก และก่อให้เกิดขบวนการหนึ่งขึ้น ขบวนการนั้นสิ้นสุดลงที่หมุดหมายประการที่สี่ (จุดเวลา) ซึ่งแสดงไว้ในฐานะการพิพากษา หมุดหมายทั้งสี่ประการนั้นและช่วงเวลาทั้งสามช่วงต่างก็เป็นสัญลักษณ์แทนฟ้าร้องหนึ่งเสียง รวมเป็นฟ้าร้องทั้งเจ็ด อีกทั้งยังเป็นสัญลักษณ์แทนการประกอบกันแบบสี่-สามด้วย

ในบทความก่อนหน้านี้ เราได้ชี้ให้เห็นแล้วว่า ความเข้าใจของผู้บุกเบิกเกี่ยวกับคริสตจักรทั้งเจ็ด ตราทั้งเจ็ด และแตรทั้งเจ็ด ยอมรับ “การประกอบกันของสี่และสาม” คริสตจักร ตรา และแตรสี่ประการแรกนั้นแตกต่างจากคริสตจักร ตรา และแตรสามประการสุดท้าย ฟ้าร้องทั้งเจ็ดเป็นตัวแทนของหลักหมายสี่ประการ แต่ภายในหลักหมายสี่ประการนั้นมีช่วงเวลาสามช่วง การประกอบกันอันทรงพระเจ้าแห่ง “สี่และสาม” ซึ่งในพระธรรมวิวรณ์ได้รับการสถาปนาไว้บนพยานสามประเภท (คริสตจักร ตรา และแตร) และพยานเหล่านั้นเป็นพยานยืนยันถึงความถูกต้องของการประกอบกันแห่ง “สี่และสาม” ของฟ้าร้องทั้งเจ็ดในพระธรรมวิวรณ์

กระนั้น ภายในแนวประวัติศาสตร์ซึ่งแสดงไว้โดยฟ้าร้องทั้งเจ็ดนั้น ยังมีแนวคำพยากรณ์อีกแนวหนึ่งที่ซ่อนอยู่และแยกต่างหาก ซึ่งมีหมายสำคัญอยู่สามประการ อันแตกต่างจากสัญลักษณ์ที่แสดงเป็นฟ้าร้องทั้งเจ็ด ดังนั้น เมื่อเราพิจารณาความสัมพันธ์เชิงพยากรณ์ระหว่างฟ้าร้องทั้งเจ็ดกับประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่ซึ่งบัดนี้กำลังถูกเปิดผนึก เราพบว่าฟ้าร้องทั้งเจ็ดนำเสนอหมายสำคัญสี่ประการ (จุดเวลา) และประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่นำเสนอหมายสำคัญสามประการ (จุดเวลา) เฉกเช่นเดียวกับคริสตจักรทั้งหลาย ตราทั้งหลาย แตรทั้งหลาย และฟ้าร้องทั้งหลาย ประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่นั้นเป็นตัวแทนของหมายสำคัญสามประการซึ่งเชื่อมโยงกับหมายสำคัญสี่ประการของฟ้าร้องทั้งเจ็ด ประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่นั้นยังมีการประสานกันแบบสาม-สี่ด้วย।

ในประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นซึ่งบรรจุอยู่ภายในฟ้าร้องทั้งเจ็ดนั้น มีหลักหมายที่จำแนกได้ชัดเจนอยู่สามประการ ซึ่งแต่ละประการล้วนเป็น “จุดแห่งเวลา” และหลักหมายประการแรกกับประการสุดท้ายในสามประการนั้นเป็นตัวแทนของความผิดหวัง มี “ช่วงเวลา” ที่จำแนกได้ชัดเจนระหว่างหลักหมายประการแรกกับประการที่สอง และมี “ช่วงเวลา” ที่จำแนกได้ชัดเจนระหว่างจุดแห่งเวลาประการที่สองกับประการที่สาม คำว่า “ความผิดหวัง” พัฒนามาจากแนวคิดเรื่องการพลาดนัดหมาย และในคำนิยามของคำนั้นมีการเน้นย้ำถึงจุดหนึ่งแห่งเวลา เที่ยงคืนก็เป็นเวลาเฉพาะเช่นกัน ประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นนี้ถูกถ่ายทอดผ่านจุดแห่งเวลาสามจุดซึ่งถูกคั่นไว้ด้วยช่วงเวลาสองช่วง คือช่วงเวลาการรอคอย และขบวนการเดือนที่เจ็ด

หมุดหมายแรกของประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นบ่งชี้ถึงความผิดหวัง และหมุดหมายสุดท้ายก็บ่งชี้ถึงความผิดหวังเช่นกัน เพราะฉะนั้น ตั้งแต่ความผิดหวังครั้งแรกไปจนถึงความผิดหวังครั้งสุดท้าย จึงมีเส้นคำพยากรณ์ที่ซ่อนเร้นอยู่เส้นหนึ่ง ซึ่งมีสามขั้นตอนเช่นเดียวกับเส้นการปฏิรูปทั้งปวง อีกทั้งยังมีลักษณะประจำของอัลฟาและโอเมกาด้วย เพราะอักษรสามตัวที่ประกอบกันเป็น “ความจริง” สอดคล้องกับหมุดหมายทั้งสามที่เริ่มต้นและสิ้นสุดลงด้วยความผิดหวัง ประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นนั้นภายในฟ้าร้องทั้งเจ็ด คือความจริงที่สิงโตแห่งเผ่ายูดาห์กำลังทรงแกะผนึกอยู่ในเวลานี้

ข้อความตอนหนึ่งในพระธรรมยอห์นที่เรากำลังพิจารณานี้ ได้รับการเกริ่นนำไว้ในบทก่อนหน้าด้วยพระกระยาหารมื้อสุดท้าย โดยเน้นว่าข่าวสารของสี่บทนี้เป็นสิ่งที่ต้องกินเข้าไป สี่บทนั้นจบลงด้วยการเสด็จดำเนินไปยังเกทเสมนี เหตุการณ์ดำเนินอยู่ภายในความเคลื่อนไหวจากการกินนั้น จนกระทั่งวิกฤตแห่งกางเขนเริ่มต้นขึ้น ในเชิงพยากรณ์ ฉากของสี่บทนี้กำหนดข่าวสารสุดท้ายที่จะต้องกินก่อนการพิพากษา ข่าวสารที่นำไปสู่การสิ้นสุดของการพิพากษา คือข่าวสารที่ถูกเปิดผนึกในพระธรรมวิวรณ์ ก่อนที่การพิพากษาจะสิ้นสุดลงไม่นาน

เหล่าสาวกและพระเยซูทรงอยู่ ณ จุดหนึ่งในประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ ซึ่งพวกเขากำลังได้รับการแจ้งให้ทราบถึงเวลาที่ล่าช้า ในประวัติศาสตร์ของมิลเลอไรต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงถอนพระหัตถ์ของพระองค์ออกเพื่อก่อให้เกิดความเข้าใจในข่าวสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน แต่ความเข้าใจที่ก่อให้เกิดข่าวสารของซามูเอล สโนว์นั้น ก็ได้แจ้งแก่พวกมิลเลอไรต์ด้วยว่าพวกเขาอยู่ในเวลาที่ล่าช้าของหญิงพรหมจารีสิบคน เหล่าสาวกเพิ่งได้รับประทานอาหารมื้อสุดท้าย และขณะที่พวกเขากำลังใคร่ครวญซึมซับข่าวสารนั้นอยู่ พระคริสต์ก็ทรงอธิบายเวลาที่ล่าช้าไว้ในสี่บทของยอห์น

ความเข้าใจของซามูเอล สโนว์สามารถบันทึกเป็นชุดบทความหลายบทความ ซึ่งได้พัฒนาความเข้าใจสุดท้ายที่แสดงออกมาเป็นข่าวสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน ขณะที่ข่าวสารของเขากำลังพัฒนา เขาก็ได้นำเสนอข่าวสารนั้นในการประชุมค่ายหลายครั้งด้วย ชุดบทความที่นำไปสู่การประชุมค่ายเหล่านั้น ในที่สุดได้นำเขาไปสู่การประชุมค่ายที่เอ็กซีเตอร์ ซึ่งดำเนินอยู่เป็นเวลาหกวัน ในเชิงพยากรณ์ ข่าวสารแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนได้รับการพัฒนาอย่างค่อยเป็นค่อยไปตลอดช่วงระยะเวลาหนึ่ง บททั้งสี่ในยอห์นเกิดขึ้นภายในประวัติศาสตร์เชิงพยากรณ์ที่ซึ่งข่าวสารนั้นกำลังได้รับการพัฒนาอยู่

ในสี่บทของยอห์น เราเห็นว่าพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ถูกกำหนดไว้เป็นสามขั้นตอน คือ การทรงกระทำให้สำนึกในบาป ในความชอบธรรม และในการพิพากษา สามขั้นตอนนี้ยังเป็นหมุดหมายสามประการของประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นซึ่งฝังอยู่ภายในฟ้าร้องทั้งเจ็ดด้วย

ในประวัติศาสตร์ของขบวนการมิลเลอไรต์ พระเยซูมิได้เสด็จกลับมาเพื่อยุติเวลาการชักช้าที่การร้องประกาศยามเที่ยงคืน พระองค์ทรงยกพระหัตถ์ของพระองค์ออก และทรงเทหรือทรงส่งพระวิญญาณบริสุทธิ์มา พระวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งทรงได้รับการแทนภาพว่าเป็นองค์พระผู้ปลอบประโลม ได้เสด็จมาเพื่อขจัดความผิดหวังนั้น พระองค์เสด็จมาเพื่อประทานการปลอบประโลมแก่บรรดาผู้ที่ได้รับการทรงเลือกไว้แล้ว แต่กำลังสับสนงุนงงเพราะความผิดหวังจากคำพยากรณ์ที่ไม่เป็นผลสำเร็จ

ดังที่เราได้ชี้ให้เห็นมาก่อนแล้วว่า อัครทูตยอห์น เอเสเคียล และเยเรมีย์ ล้วนถูกพรรณนาว่ากินหนังสือเล่มเล็กซึ่งหวานดังน้ำผึ้งในปาก มีความแตกต่างเชิงเจตนาระหว่างผู้เผยพระวจนะทั้งสามนั้น ซึ่งมักถูกมองข้ามอยู่บ่อยครั้ง

เอเสเคียลถูกใช้เพื่อเป็นภาพประกอบของบรรดาผู้ที่กินหนังสือเล่มเล็กนั้น และได้รับข่าวสารให้นำไปยังคริสตจักรที่ละทิ้งความเชื่อของพระเจ้า เอเสเคียลแสดงให้เห็นว่าหนังสือที่ถูกกินนั้นระบุถึงงานซึ่งต่อจากนั้นจะต้องสำเร็จให้ลุล่วง เขาเป็นตัวแทนของข่าวสารที่ประทานแก่ชนชาติซึ่งเคยเป็นประชากรที่ทรงเลือกสรรของพระเจ้า ข่าวสารของเขาคือสิ่งที่มัดรวมชนชาติซึ่งเคยเป็นประชากรที่ทรงเลือกสรรนั้นเข้าเป็นฟ่อน ๆ ซึ่งถูกกำหนดไว้สำหรับไฟ ในสี่บทของยอห์น พระเยซูทรงระบุจุดประสงค์ของงานของเอเสเคียล

งานของเอเสเคียล ซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อท่านกินหนังสือม้วนนั้น เป็นภาพแทนการประกาศข่าวสารที่จะถูกปฏิเสธ แต่การปฏิเสธนั้นเองเป็นหลักฐานว่าพวกเขาเกลียดชังพระเจ้า และได้ทำให้ถ้วยแห่งระยะแห่งการทดลองของตนเต็มบริบูรณ์แล้ว

พันธกิจของเอเสเคียลเป็นดุจพยานกล่าวโทษประชากรแห่งพันธสัญญาเดิม เช่นเดียวกับที่พระคริสต์ทรงเป็นต่อพวกยิวผู้ช่างโต้แย้ง และด้วยเหตุนั้น สารของเอเสเคียลจึงเป็นสารแห่งคำเตือนครั้งสุดท้ายที่มัดประชากรแห่งพันธสัญญาเดิมไว้เป็นฟ่อนดังข้าวละมาน อันถูกกำหนดไว้สำหรับไฟแห่งการทำลายล้าง

งานซึ่งถูกเป็นสัญลักษณ์โดยการกินหนังสือเล่มน้อยนั้นเริ่มขึ้นเมื่อทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์เสด็จลงมาพร้อมกับหนังสือเล่มน้อยในพระหัตถ์ของท่าน ในประวัติของทูตสวรรค์องค์ที่หนึ่ง เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 และในประวัติของทูตสวรรค์องค์ที่สาม เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 ทั้งสองวันนั้นเป็นตัวแทนของการสำเร็จตามคำพยากรณ์ซึ่งเกี่ยวข้องกับอิสลามแห่งวิบัติประการที่สอง หรืออิสลามแห่งวิบัติประการที่สามตามลำดับ ด้วยเหตุนี้ อิสยาห์ในบทที่ยี่สิบสอง เมื่อพรรณนาถึงวิกฤตการณ์ในหุบเขาแห่งนิมิตสำหรับชาวฟีลาเดลเฟียและชาวเลาดีเซีย จึงชี้ว่า ชาวเลาดีเซีย ซึ่งเป็นประชากรที่ทรงเลือกของโปรเตสแตนต์นิยมในปี 1840 และแอ๊ดเวนตีสซึ่งเป็นประชากรที่ทรงเลือกในปี 2001 นั้น “ถูกผูกมัดโดยพลธนู” พลธนูในคำพยากรณ์แห่งพระคัมภีร์คืออิสลาม และเมื่อภาพนิมิตเกี่ยวกับอิสลามสำเร็จลงในปี 1840 และในปี 2001 ประชากรที่เคยทรงเลือกนั้นได้ปฏิเสธคำพยากรณ์เรื่องอิสลามตามที่ถูกนำเสนอโดยผู้ที่เป็นสัญลักษณ์แทนโดยเอเสเคียล แล้ว ณ ที่นั้นและในเวลานั้น พวกเขาจึงถูกผูกมัดไว้ดังข้าวละมาน งานของเอเสเคียลคือการนำ “ผ้าคลุม” ที่ปกคลุม “บาปของพวกเขา” ออก ซึ่งพระเยซูทรงแสดงให้เห็นว่าเป็นความเกลียดชังต่อพระเจ้า

เยเรมีย์เป็นตัวแทนของบรรดาผู้ที่ได้กินหนังสือเมื่อทูตสวรรค์ผู้ทรงฤทธิ์ลงมา ผู้ซึ่งจะทำให้แผ่นดินโลกสว่างไสวด้วยพระสิริของท่าน แต่ผู้ที่ประสบกับความผิดหวังจากคำพยากรณ์ที่ล้มเหลวในปี 1843 เยเรมีย์พิจารณาในเชิงพยากรณ์ว่าพระเจ้าได้ตรัสมุสาหรือไม่ ข้ออ้างอิงนั้นเชื่อมโยงเยเรมีย์เข้ากับฮาบากุก บทที่สอง

ยอห์นถูกใช้เป็นสัญลักษณ์แทนผู้ที่ได้ประสบกับความหวานชื่นและความผิดหวังอันขมขื่น โดยเป็นภาพแทนประวัติศาสตร์ทั้งหมดตั้งแต่วันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 จนถึงวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1844

เอเสเคียลเป็นตัวแทนของงานแห่งการนำเสนอข่าวสารเชิงพยากรณ์ซึ่งผูกมัดประชากรผู้ทรงเลือกในอดีตให้สิ้นสุดลง งานนั้นได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อทูตสวรรค์ลงมาในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 และ 11 กันยายน ค.ศ. 2001

เยเรมีย์เป็นตัวแทนประวัติศาสตร์ตั้งแต่วันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1840 จนถึงก่อนการร้องในเวลาเที่ยงคืนเล็กน้อย

เยเรมีย์เป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์และข่าวสารปัจจุบันของเรา ข่าวสารปัจจุบันคือข่าวสารเสียงร้องเที่ยงคืน ซึ่งกำลังได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ณ จุดเวลาที่ประชากรของพระเจ้า ซึ่งเยเรมีย์เป็นตัวแทนนั้น ได้ถูก “เติมเต็ม” ด้วย “ความเดือดดาล” โดยคิดว่า “ความเจ็บปวด” ของตนจะ “คงอยู่นิตย์” และ “บาดแผล” ของตนนั้น “รักษาไม่หาย” เป็นบาดแผลที่จะไม่มีวันได้รับการเยียวยา พวกเขาได้แยกตัวออกจาก “ที่ชุมนุมของคนชอบเยาะเย้ย” แล้ว พวกเขาไม่ “เปรมปรีดิ์” อีกต่อไปอย่างที่เคยเป็นเมื่อครั้งแรกที่ได้กินหนังสือนั้น และหนังสือนั้นได้เป็น “ความชื่นชมยินดีแห่ง” “ใจ” ของพวกเขา

แต่มีคำตักเตือนสำหรับผู้ที่อยู่ในสภาพเช่นนั้นว่า “ถ้าเจ้ากลับมา” และอีกทั้ง “ถ้าเจ้าแยกสิ่งล้ำค่าออกจากสิ่งเลวทราม” แล้วพระเจ้าจะเสด็จกลับมาหาพวกเขา ในภาษาฮีบรู ข้อความที่ว่า “แล้วเราจะนำเจ้ากลับมาอีก” ในตอนนี้มีความหมายว่า พระเจ้าจะเสด็จกลับมาหาพวกเขา หากพวกเขากลับมาหาพระองค์

หากพวกเขาจะเข้าใกล้พระเจ้า พระองค์ก็จะทรงเข้าใกล้พวกเขา หากพวกเขาจะกระทำสิ่งเหล่านี้แล้ว พวกเขาก็จะ “ยืนอยู่ต่อพระพักตร์” องค์พระผู้เป็นเจ้า และพวกเขาจะเป็น “พระโอษฐ์” ของพระเจ้า ยิ่งกว่านั้น พระองค์ทรงสั่งสอนเยเรมีย์ (เรา) ว่าพระองค์จะทรงกระทำให้ประชากรของพระองค์เป็น “กำแพงทองสัมฤทธิ์ที่มีป้อมปราการ” สำหรับ “คนอธรรม” และภายหลังจากนั้น “ผู้ที่น่าสะพรึงกลัว” จะนำสงครามมาต่อสู้กับผู้ที่เยเรมีย์เป็นตัวแทน “คนอธรรม” คือภาพแทนของหญิงพรหมจารีโง่เขลาตามที่มัทธิวกล่าวไว้ในดาเนียล ส่วน “ผู้ที่น่าสะพรึงกลัว” เป็นภาพแทนของสหภาพสามฝ่ายของบาบิโลนสมัยใหม่ในช่วงวิกฤตกฎหมายวันอาทิตย์

คำพยานของผู้เผยพระวจนะทั้งสามล้วนกล่าวถึงประวัติศาสตร์เดียวกัน แต่กล่าวถึงประวัติศาสตร์เดียวกันนั้นในสามแง่มุมที่แตกต่างกัน เยเรมีย์เป็นตัวแทนของผู้ที่เพิ่งประสบกับความผิดหวังครั้งแรก แต่ยังไปไม่ถึงหลักหมายแห่งเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน นี่คือจุดที่เราได้อยู่มาตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม 2020 คำถามคือว่าเราจะย้อนกลับหรือไม่ หากเราย้อนกลับ เราจะ “พูด” แทนองค์พระผู้เป็นเจ้าในห้วงเวลาเดียวกันกับที่สหรัฐอเมริกา “พูด” ดังพญานาค

ประวัติศาสตร์ที่เยเรมีย์กำลังยกเป็นภาพประกอบอยู่นั้นคือประวัติศาสตร์ปัจจุบันของเรา และเป็นประวัติศาสตร์ที่ถูกแทนไว้โดยหลักหมายสามประการที่ซ่อนไว้ภายในฟ้าร้องทั้งเจ็ด อีกทั้งยังเป็นประวัติศาสตร์ที่ข้อความตอนหนึ่งในยอห์นถูกวางไว้ในเชิงพยากรณ์ด้วย เพราะจุดเน้นของทั้งสี่บทในยอห์นคือพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในการทรงปลอบประโลมเยเรมีย์ ผู้ซึ่งกำลังตั้งคำถามว่าเขาได้เชื่อคำมุสาหรือไม่ และข่าวสารที่มีรสหวานยิ่งนั้นแท้จริงแล้วเป็นเพียงน้ำที่ขัดสนหรือไม่

ดังนั้น เยเรมีย์จึงเป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์ตั้งแต่วันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2001 เป็นต้นมา จนถึงวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 เมื่อเวลาแห่งการรอคอยได้เริ่มต้นขึ้น ดังที่แสดงไว้โดยช่วงเวลาสามวันครึ่งเชิงสัญลักษณ์ภายหลังจากนั้น เมื่อข้าพเจ้ากล่าวว่า “เชิงสัญลักษณ์” ข้าพเจ้าไม่ได้หมายถึงการพยากรณ์เรื่องเวลา ข้าพเจ้ากำลังกล่าวว่า วันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 คือเวลาที่พยานทั้งสอง คือพระคัมภีร์และพระวิญญาณแห่งคำพยากรณ์ ถูกสังหาร และศพของเขาทั้งสองถูกปล่อยทิ้งไว้ตามถนนเป็นเวลาสามวันครึ่งในพระธรรมวิวรณ์ บทที่สิบเอ็ด

คำพยานที่นำเสนอโดยสภาพของเยเรมีย์นั้นอยู่ภายหลังความผิดหวัง แต่ก่อนเสียงร้องเวลาเที่ยงคืน เยเรมีย์จำต้องกลับมาก่อนที่เขาจะเป็นเสียงแห่งข่าวสารของเสียงร้องเวลาเที่ยงคืนได้ นี่คือสภาพของเราในทุกวันนี้ อีกทั้งยังเป็นบริบททางประวัติศาสตร์ของพระธรรมยอห์นสี่บทที่เรากำลังพิจารณาอยู่ และยังเป็นประวัติศาสตร์ที่ถูกเป็นตัวแทนโดยประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่ภายในฟ้าร้องทั้งเจ็ดด้วย

หากเราพิจารณาแสงสว่างที่เกี่ยวเนื่องกับ “ผู้ปลอบประโลม” ในคำพยานสี่บทของยอห์น เราจะพบหลักฐานอันอุดมเพียงพอที่จะตระหนักว่าเรื่องราวนั้นกล่าวถึงวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ความผิดหวังและช่วงเวลาแห่งการชักช้า ข่าวสารแห่งเสียงร้องยามเที่ยงคืนซึ่งถูกเปิดผนึกออก และการพิพากษาที่กำลังมาของกฎหมายวันอาทิตย์ บทเหล่านี้กำลังก่อร่างขึ้นบนโครงสร้างเชิงพยากรณ์ของประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้นอยู่.

หากเราจะเป็นดังพระโอษฐ์ของพระเจ้าในวิกฤตที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า งานของเราในเวลานี้คือการ “แยกสิ่งมีค่าออกจากสิ่งเลวทราม” หรือดังที่ยากอบระบุงานเดียวกันนี้ว่า เราจะต้อง “ชำระ” “มือ” ของเรา “โอ้ คนบาปทั้งหลาย; และชำระใจของท่านให้บริสุทธิ์ โอ้ คนสองใจ จงเป็นทุกข์และโศกเศร้าและร้องไห้เถิด ให้เสียงหัวเราะของท่านกลับกลายเป็นการคร่ำครวญ และความชื่นบานของท่านเป็นความหนักใจ จงถ่อมตนลงต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วพระองค์จะทรงยกท่านขึ้น” ให้เป็นธงสำคัญในอนาคตอันใกล้ยิ่งนี้

เราจะสรุปการพิจารณาบททั้งสี่นี้ในบทความถัดไป