The triple application of Elijah addresses the message, the messenger and the movement during the time period of God’s executive judgment, which begins at the Sunday law in the United States and continues until the close of probation. The executive judgment escalates from a period where God’s judgment is mixed with mercy unto the time when His judgments are poured out without mercy in the seven last plagues.

Ang tatluhang paglalapat ni Elias ay tumutukoy sa mensahe, sa sugo, at sa kilusan sa kapanahunan ng paghahatol na ipinatutupad ng Diyos, na nagsisimula sa batas sa Linggo sa Estados Unidos at nagpapatuloy hanggang sa pagsasara ng probasyon. Ang paghahatol na ipinatutupad ay umiigting mula sa isang panahon na ang paghahatol ng Diyos ay may halong awa hanggang sa panahong ang Kanyang mga hatol ay ibinubuhos nang walang awa sa pitong huling salot.

The triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant addresses the message, the messenger and the movement during the closing period of God’s investigative judgment, that identifies the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That period ends at the soon-coming Sunday law in the United States, which is when God’s executive judgments begin.

Ang tatluhang paglalapat ng mensaherong naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan ay sumasaklaw sa mensahe, sa mensahero, at sa kilusan sa bahaging pangwakas ng paghuhukom na pagsisiyasat ng Diyos, na tumutukoy sa panahon ng paglalagay ng tatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang panahong iyon ay nagwawakas sa nalalapit na Batas sa Linggo sa Estados Unidos, na siyang pasimula ng pagpapatupad ng mga paghahatol ng Diyos.

John the Baptist prepared the way for Christ, the Messenger of the Covenant to confirm the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, verse twenty-seven. In so doing he also prepared the way for Christ to suddenly come to His temple and purify the sons of Levi, which He did at the beginning and ending of His ministry of three and a half years. The cleansing of the literal temple was the symbol of His work of cleansing the soul temple of those represented as the sons of Levi.

Ihinanda ni Juan Bautista ang daan para kay Cristo, ang Sugo ng Tipan, upang patibayin ang tipan sa katuparan ng Daniel kabanata siyam, talatang dalawampu’t pito. Sa gayon, inihanda rin niya ang daan upang si Cristo ay biglang dumating sa Kanyang templo at dalisayin ang mga anak ni Levi, na Kanyang ginawa sa pasimula at sa katapusan ng Kanyang tatlo’t kalahating taong ministeryo. Ang paglilinis ng literal na templo ay sagisag ng Kanyang gawain ng paglilinis sa templo ng kaluluwa ng mga kinakatawan bilang mga anak ni Levi.

His literal work of cleansing the temple was a fulfillment of prophecy, and when He accomplished the work in John chapter two, verses thirteen through twenty-two, the Holy Spirit led the disciples to remember a passage from the Old Testament that was part of His work of purifying and purging the disciples in fulfillment of Malachi three.

Ang Kanyang aktuwal na gawain ng paglilinis ng templo ay isang katuparan ng propesiya, at nang isinagawa Niya ang gawaing iyon sa Juan kabanata dalawa, mga talata labintatlo hanggang dalawampu’t dalawa, pinatnubayan ng Espiritu Santo ang mga alagad upang alalahanin ang isang sipi mula sa Lumang Tipan na bahagi ng Kanyang gawaing pagpapadalisay at paglilinis sa mga alagad bilang katuparan ng Malakias kabanata tatlo.

In the passage in John, Christ identified that when His body temple was destroyed, He would raise it up in three days. The interaction with the quibbling Jews added that the remodeling of the literal temple that had been carried out by Herod, and which had finished that very year, had taken forty-six years. Jesus was purifying His disciples through an example of one of the rules associated with the prophetic word that Jesus had enshrined within His Word, through the work of angels, the Holy Spirit and the prophets.

Sa sipi sa Ebanghelyo ni Juan, tinukoy ni Cristo na kapag nawasak ang templo ng Kanyang katawan, itatayo Niya itong muli sa loob ng tatlong araw. Sa kanilang pakikipagtalo, idinagdag ng mga Judiong mapangangatwiran na ang pagsasaayos muli ng literal na templo, na isinagawa ni Herodes at natapos noong mismong taong iyon, ay umabot ng apatnapu't anim na taon. Pinadalisay ni Jesus ang Kanyang mga alagad sa pamamagitan ng isang halimbawa ng isa sa mga tuntuning kaugnay ng salitang propetiko, na itinakda ni Jesus sa Kanyang Salita, sa pamamagitan ng gawain ng mga anghel, ng Espiritu Santo, at ng mga propeta.

He provided the prophetic example that the literal represents the spiritual. He put in place the prophetic key of the number “forty-six,” as a symbol of the temple. “Forty-six” had been the amount of days Moses was on the mount receiving the instructions for the temple. “Forty-six,” is the number of chromosomes that make up the human temple. “Forty-six” is the number of years (1798 to 1844) that were accomplished in restoring the spiritual temple which had been trampled down by paganism and then papalism.

Ipinamalas niya ang propetikong halimbawa na ang literal ay kumakatawan sa espirituwal. Itinakda niya ang propetikong susi ng bilang na "apatnapu't anim" bilang sagisag ng templo. Ang "apatnapu't anim" ang bilang ng mga araw na nanatili si Moises sa bundok upang tanggapin ang mga tagubilin para sa templo. Ang "apatnapu't anim" ang bilang ng mga kromosoma na bumubuo sa templong pantao. Ang "apatnapu't anim" ang bilang ng mga taon (1798 hanggang 1844) na natupad sa pagpapanumbalik ng espirituwal na templo na dating niyurakan ng paganismo at pagkatapos ay ng papalismo.

The two temple cleansings include the symbolism that three days equals forty-six years. It includes the principle that the literal represents the spiritual. It represented both a fulfillment and a prediction of prophecy. The two cleansings represent a truth that is misunderstood by one class, and revealed unto another class.

Ang dalawang paglilinis ng templo ay naglalaman ng simbolismong nagsasaad na ang tatlong araw ay katumbas ng apatnapu't anim na taon. Taglay din nito ang prinsipyong ang literal ay kumakatawan sa espirituwal. Ito’y kumatawan kapwa sa isang katuparan at sa isang paghuhula ng propesiya. Ang dalawang paglilinis ay kumakatawan sa isang katotohanang hindi nauunawaan ng isang uri, at isinisiwalat sa isa pang uri.

The two cleansings identify a period of time when God’s church has been corrupted to the point where it is “an adulterous generation of vipers,” who are seeking for a sign, when the sign is being directly explained to them, for the only sign to be given is the sign of the destruction of the temple that is raised up in three days.

Ang dalawang paglilinis ay nagsasaad ng isang yugto ng panahon kung kailan ang Simbahan ng Diyos ay natiwali hanggang sa puntong ito’y “isang lahing mapangalunya ng mga ulupong,” na humihingi ng isang tanda, samantalang ang tanda ay tuwirang ipinaliliwanag sa kanila, sapagkat ang kaisa-isang tandang ibibigay ay ang tanda ng pagkawasak ng templong muling ibabangon sa loob ng tatlong araw.

O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. . . . Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:34, 38–40.

O lahi ng mga ulupong, paanong kayo, na masasama, ay makapagsasalita ng mabubuting bagay? sapagkat sa kasaganaan ng puso nagsasalita ang bibig. ... Pagkatapos ay sumagot ang ilan sa mga eskriba at mga Fariseo, na nagsasabi, Guro, ibig naming makakita ng isang tanda mula sa iyo. Ngunit sumagot siya at sinabi sa kanila, Isang masama at mapangalunyang salinlahi ang naghahanap ng isang tanda; at walang tandang ibibigay dito, kundi ang tanda ng propetang Jonas: Sapagkat kung paanong si Jonas ay tatlong araw at tatlong gabi sa tiyan ng balyena; gayon din ang Anak ng tao ay tatlong araw at tatlong gabi sa puso ng lupa. Mateo 12:34, 38-40.

All these prophetic dynamics are represented in all three fulfillments of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple, as He did in John chapter two.

Ang lahat ng mga dinamika ng propesiya na ito ay nasasalamin sa tatlong katuparan ng biglang pagdating ng Sugo ng Tipan sa Kanyang templo, gaya ng ginawa Niya sa Juan kabanata dalawa.

And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

At malapit na ang Paskuwa ng mga Judio, at umakyat si Jesus sa Jerusalem. At nasumpungan niya sa templo ang mga nagbibili ng mga baka at tupa at mga kalapati, at ang mga tagapagpalit ng salapi na nakaupo. At nang makagawa siya ng isang panghagupit na yari sa maliliit na tali, pinalayas niya silang lahat mula sa templo, pati ang mga tupa at ang mga baka; at ibinuhos ang salapi ng mga tagapagpalit, at ibinuwal ang mga mesa. At sinabi niya sa mga nagbibili ng mga kalapati, Alisin ninyo rito ang mga ito; huwag ninyong gawing bahay-kalakal ang bahay ng aking Ama. At naalaala ng kaniyang mga alagad na nasusulat, Ang sigasig para sa iyong bahay ay lumamon sa akin. Nang magkagayo’y sumagot ang mga Judio at sinabi sa kaniya, Anong tanda ang maipakikita mo sa amin, yamang ginagawa mo ang mga bagay na ito? Sumagot si Jesus at sinabi sa kanila, Sirain ninyo ang templong ito, at sa tatlong araw ay babangunin ko ito. Sinabi nga ng mga Judio, Apatnapu’t anim na taon ang ginugol sa pagtatayo ng templong ito, at itatayo mo ba ito sa tatlong araw? Ngunit ang tinutukoy niya ay ang templo ng kaniyang katawan. Kaya nang siya’y muling mabuhay mula sa mga patay, naalaala ng kaniyang mga alagad na sinabi niya ito sa kanila; at pinaniwalaan nila ang Kasulatan, at ang salitang sinabi ni Jesus. Juan 2:13-22.

The Messenger of the Covenant was to purify and also purge the sons of Levi as “silver” which represents God’s Word, and “gold,” which represents faith. The Messenger of the Covenant would purify His disciples by increasing their “faith” in His prophetic “word”. That prophetic word was designed to purify, but also to purge. His prophetic Word always represents a test, and it is through His prophetic Word that the sons of Levi’s are purged in the period when He suddenly comes to His temple.

Ang Sugo ng Tipan ay magdadalisay at sasalain din ang mga anak ni Levi, gaya ng pagdalisay sa “pilak” at “ginto”—ang “pilak” ay kumakatawan sa Salita ng Diyos, at ang “ginto” ay kumakatawan sa pananampalataya. Dadalisayin ng Sugo ng Tipan ang Kaniyang mga alagad sa pamamagitan ng pagpapalago ng kanilang “pananampalataya” sa Kaniyang “salita” na propetiko. Ang salitang propetikong iyon ay nilayon upang magdalisay, ngunit upang magsala rin. Ang Kaniyang Propetikong Salita ay laging kumakatawan sa isang pagsubok, at sa pamamagitan ng Kaniyang Propetikong Salita nasasala ang mga anak ni Levi sa panahon ng Kaniyang biglaang pagdating sa Kaniyang templo.

“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

"'Ang kaniyang kalaykay ay nasa kaniyang kamay, at kaniyang lubos na lilinisin ang kaniyang giikan, at titipunin ang kaniyang trigo sa kamalig.' Mateo 3:12. Ito ay isa sa mga panahon ng pagdalisay. Sa pamamagitan ng mga salita ng katotohanan, ang ipa ay pinaghihiwalay sa trigo. Sapagkat sila ay lubhang palalo at nagtitiwala sa sariling katuwiran upang tumanggap ng saway, at labis na maibigin sa sanlibutan upang tanggapin ang isang buhay ng pagpapakumbaba, marami ang tumalikod kay Jesus. Marami pa rin ang gumagawa ng gayon. Sinusubok ang mga kaluluwa ngayon gaya ng mga alagad sa sinagoga sa Capernaum. Kapag ang katotohanan ay ipinakikintal sa puso, nakikita nila na ang kanilang mga buhay ay hindi naaayon sa kalooban ng Diyos. Nakikita nila ang pangangailangan ng ganap na pagbabago sa kanilang sarili; ngunit hindi sila nakahandang pasanin ang gawaing pagtatwa sa sarili. Kaya nagagalit sila kapag nahahayag ang kanilang mga kasalanan. Umalis silang natitisod, gaya ng pag-alis ng mga alagad kay Jesus, na nagbubulong-bulong, 'Ito'y mabigat na pananalita; sino ang makakarinig nito?'" The Desire of Ages, 392.

Those “souls that were tested” in “the synagogue at Capernaum,” refused to understand that when Christ told them they must eat His flesh and drink His blood, that He was employing His literal body to convey a spiritual truth. It was the identical prophetic representation He made of the temple in John chapter two. When the principle that the literal precedes and represents the spiritual was recognized as “an hard saying” which they were unwilling to “hear,” they turned and walked with Him never again. That took place in John chapter six, verse sixty-six (666), which represents the soon-coming Sunday law, which was typified by October 22, 1844, which in turn was typified by the cross of Calvary.

Yaong mga “kaluluwang sinubok” sa “sinagoga sa Capernaum” ay tumangging unawain na noong sinabi ni Cristo sa kanila na dapat nilang kainin ang Kanyang laman at inumin ang Kanyang dugo, ay ginamit Niya ang Kanyang literal na katawan upang ihayag ang isang espirituwal na katotohanan. Iyon din ang mismong representasyong propetiko na Kanyang ginawa hinggil sa templo sa Juan kabanata dalawa. Nang ang prinsipyong ang literal ang nauuna at kumakatawan sa espirituwal ay inaring “isang mahirap na pananalita” na ayaw nilang “pakinggan,” sila’y tumalikod at hindi na muling lumakad na kasama Niya. Nangyari iyon sa Juan kabanata anim, talata animnapu’t anim (666), na kumakatawan sa nalalapit na batas sa Linggo, na isinagisag ng Oktubre 22, 1844, na siya namang isinagisag ng krus ng Kalbaryo.

From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

Mula noon, marami sa kaniyang mga alagad ang tumalikod at hindi na lumakad na kasama niya. Juan 6:66.

In John chapter two, the Holy Spirit had led the minds of the disciples to “remember” the prophecy describing God’s zeal, and the word “zealous” is the same word as “jealous” in both the Hebrew and Greek.

Sa ikalawang kabanata ng Juan, pinatnubayan ng Espiritu Santo ang pag-iisip ng mga alagad upang "alalahanin" ang propesiyang naglalarawan ng kasigasigan ng Diyos, at ang salitang "zealous" ay ang gayunding salitang "jealous" sa wikang Hebreo at Griyego.

For the zeal of thine house hath eaten me up; and the reproaches of them that reproached thee are fallen upon me. Psalms 69:9.

Sapagka't ang sigasig para sa iyong bahay ay lumamon sa akin; at ang mga pag-alipusta ng mga umalipusta sa iyo ay bumagsak sa akin. Mga Awit 69:9.

God’s zeal, which is His jealousy, represents the element of God’s character as a jealous God, whose jealousy is manifested in the third and fourth generation upon those that hate Him. In John chapter two, the Holy Spirit was putting in place that the purification accomplished by the Messenger of the Covenant occurs in the fourth and final generation, though there are always some of the third generation still standing when the cup of the final generation is filled. That generation is an adulterous generation of vipers.

Ang sigasig ng Diyos, na siya ring Kaniyang paninibugho, ay kumakatawan sa isang aspekto ng Kaniyang katangian bilang isang Diyos na mapanibughuin, na ang Kaniyang paninibugho ay nahahayag hanggang sa ikatlo at ikaapat na salinlahi sa mga napopoot sa Kaniya. Sa ikalawang kabanata ng Juan, itinatakda ng Espiritu Santo na ang paglilinis na isinasakatuparan ng Sugo ng Tipan ay nagaganap sa ikaapat at pangwakas na salinlahi, bagaman laging may ilang mula sa ikatlong salinlahi na nananatili kapag ang kopa ng pangwakas na salinlahi ay napupuno. Ang salinlahing iyon ay isang mapangalunyang lahing ulupong.

Moses represented the fourth generation, and it was then that Moses, during forty-six days, received instruction on erecting the temple. In those days He received the law, which in the second commandment identifies that God’s jealousy is manifested in the third and fourth generations.

Si Moises ay kumatawan sa ikaapat na salinlahi, at noon, sa loob ng apatnapu’t anim na araw, tinanggap ni Moises ang tagubilin hinggil sa pagtatayo ng templo. Sa mga araw na iyon ay tinanggap niya ang kautusan, na, sa ikalawang utos, ay nagpapakilala na ang panibugho ng Diyos ay nahahayag sa ikatlo at ikaapat na salinlahi.

And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

At sinabi niya kay Abram, Talastasin mong walang pagsala na ang iyong binhi ay magiging taga-ibang-bayan sa isang lupaing hindi kanila, at maglilingkod sa kanila; at kanilang pahihirapan sila sa loob ng apat na raang taon; At pati ang bansang kanilang paglilingkuran ay hahatulan ko; at pagkatapos ay lalabas sila na may malaking kayamanan. At paroroon ka sa iyong mga magulang na may kapayapaan; ililibing ka sa mabuting katandaan. Nguni’t sa ikaapat na salinlahi ay babalik sila rito; sapagka’t hindi pa ganap ang kasamaan ng mga Amorreo. Henesis 15:13-16.

In the final generation of ancient Israel, the temple of the Christian church, which Peter called a “spiritual house,” was erected. During that history God manifested His jealousy twice when in His zeal He cleansed the temple. In 1844 God had raised up the spiritual temple of the Millerites, and once again He had passed by the former chosen people. In that history the Messenger of the Covenant came suddenly on October 22, 1844.

Sa huling salinlahi ng sinaunang Israel, itinayo ang templo ng iglesyang Kristiyano, na tinawag ni Pedro na "bahay na espirituwal." Sa kasaysayang iyon, ipinamalas ng Diyos ang Kanyang panibugho makalawa, nang sa Kanyang sigasig ay nilinis Niya ang templo. Noong 1844, itinindig ng Diyos ang espirituwal na templo ng mga Millerites, at minsan pang nilampasan Niya ang dating hinirang na bayan. Sa kasaysayang iyon, ang Sugo ng Tipan ay biglang dumating noong Oktubre 22, 1844.

His appearance had been prepared for through the ministry of William Miller. As the Protestants and Millerites approached October 22, 1844, two classes were tested. The Protestant’s test arrived at the time of the end at the arrival of the first angel in 1798. After the message that was to both “purify and purge” the sons of Levi was formalized in 1831, the testing of the Protestants began when the message of the first angel was empowered on August 11, 1840. On April 19, 1844, the Protestants failed the test, and became the daughters of Babylon.

Ang Kanyang paglitaw ay inihanda sa pamamagitan ng ministeryo ni William Miller. Habang papalapit ang mga Protestante at ang mga Millerita sa Oktubre 22, 1844, dalawang uri ang sinubok. Dumating ang pagsubok ng mga Protestante sa panahon ng wakas sa pagdating ng unang anghel noong 1798. Nang maipormal noong 1831 ang mensaheng “maglilinis at magdadalisay” sa mga anak ni Levi, nagsimula ang pagsubok sa mga Protestante nang ang mensahe ng unang anghel ay pinalakas noong Agosto 11, 1840. Noong Abril 19, 1844, bumagsak ang mga Protestante sa pagsubok, at naging mga anak na babae ng Babilonia.

The second angel then arrived and the Millerites faith was then tested, and a purification and purging was accomplished. When the message of the second angel was empowered at the Exeter camp meeting on August twelfth through the seventeenth, the testing of the Millerites’ separation of the wise and foolish Millerites was accomplished.

Pagkatapos ay dumating ang ikalawang anghel, at sinubok ang pananampalataya ng mga Millerita, at naisakatuparan ang paglilinis at pagdadalisay. Nang ang mensahe ng ikalawang anghel ay binigyang-kapangyarihan sa pulong-kampo sa Exeter noong ika-12 hanggang ika-17 ng Agosto, naisakatuparan ang pagsubok ng paghihiwalay sa hanay ng mga Millerita, sa pagitan ng mga marurunong at ng mga mangmang na Millerita.

The distinction between the wise and foolish was the oil, which was the prophetic message of the Midnight Cry. When the third angel arrived on October 22, 1844, the temple had been erected (in forty-six years). At that point the Messenger of the Covenant came suddenly to His temple.

Ang pagkakaiba sa pagitan ng mga matatalino at ng mga mangmang ay ang langis, na siyang propetikong mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Nang dumating ang ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, naitayo na ang templo (sa loob ng apatnapu’t anim na taon). Sa puntong iyon, ang Sugo ng Tipan ay biglang dumating sa Kaniyang templo.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

Ang pagdating ni Cristo, bilang ating Dakilang Saserdote, sa Kabanal-banalang Dako para sa paglilinis ng santuwaryo, na ipinakikita sa Daniel 8:14; ang pagdating ng Anak ng Tao sa Matanda sa mga Araw, gaya ng iniharap sa Daniel 7:13; at ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, na ipinanghula ni Malakias, ay mga paglalarawan ng iisang pangyayari; at ito rin ay kinakatawan ng pagdating ng lalaking ikakasal sa kasalan, na inilarawan ni Cristo sa talinghaga ng sampung dalaga, sa Mateo 25. The Great Controversy, 426.

It was then that the Messenger of the Covenant began His work of purifying and purging the Millerite disciples, identified in Malachi chapter three, as the sons of Levi.

Noon sinimulan ng Sugo ng Tipan ang Kaniyang gawain ng paglilinis at pagdadalisay sa mga alagad na Millerite, na tinukoy sa Malakias kabanata ikatlo bilang mga anak ni Levi.

“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

Marami sa mga lumabas upang salubungin ang Kasintahang Lalaki sa ilalim ng mga pabalita ng unang at ikalawang anghel ay tinanggihan ang ikatlo, ang huling pabalitang pagsubok na ibibigay sa sanlibutan, at gayon din ang magiging paninindigan kapag ibinigay ang huling panawagan.

“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

Bawat detalye ng talinghagang ito ay dapat na masusing pag-aralan. Tayo ay kinakatawan alinman ng mga matatalinong dalaga o ng mga mangmang na dalaga. Review and Herald, Oktubre 31, 1899.

When the first angels’ message was empowered on August 11, 1840, multitudes joined the Millerite movement. Then on April 19, 1844, a large class left the movement. On October 22, 1844, the traditional view is that there were about fifty souls that entered by faith into the Most Holy Place. Assuming the number is roughly fifty souls that initially followed the light of the third angel, what does it mean when we are informed “many” who had accepted the first and second angel’s messages, “refused the third, the last testing message”?

Nang ang mensahe ng unang anghel ay binigyan ng kapangyarihan noong Agosto 11, 1840, napakaraming tao ang sumapi sa kilusang Millerita. Pagkaraan, noong Abril 19, 1844, isang malaking pangkat ang humiwalay sa kilusan. Noong Oktubre 22, 1844, ayon sa tradisyonal na pananaw, may humigit-kumulang limampung kaluluwa na sa pananampalataya ay pumasok sa Kabanal-banalang Dako. Kung ipagpapalagay na ang bilang ay humigit-kumulang limampung kaluluwa na sa pasimula ay sumunod sa liwanag ng ikatlong anghel, ano ang kahulugan kapag ipinabatid sa atin na “marami” sa mga tumanggap sa mga mensahe ng unang at ikalawang anghel ay “tumanggi sa ikatlo, ang huling mensaheng pansubok”?

The Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and opened the light of the sanctuary in heaven and the third angel’s message to the fifty that followed on into the experience of the third angel, but they were initially scattered. Their disappointment then was greater than the first disappointment, though we are informed by Sister White their disappointment was not as great as the disciples after the cross.

Ang Sugo ng Tipan ay biglang dumating sa Kanyang templo at ibinukas sa limampu na nagpatuloy tungo sa karanasan ng ikatlong anghel ang kaliwanagan ng santuwaryo sa langit at ang mensahe ng ikatlong anghel, ngunit sa pasimula ay nagkawatak-watak sila. Ang kanilang pagkadismaya noon ay higit kaysa sa unang pagkadismaya, bagaman ipinabatid sa atin ni Sister White na ang kanilang pagkadismaya ay hindi kasinglaki ng sa mga alagad pagkaraan ng krus.

In both parallel histories, Christ opened His prophetic Word to the disappointed ones, and by 1850, Sister White states that she was shown that the Lord was then stretching forth His hand again to gather His people.

Sa dalawang magkatulad na kasaysayan, binuksan ni Cristo ang Kanyang Salitang propetiko sa mga nabigo, at pagsapit ng 1850, sinabi ni Sister White na ipinakita sa kaniya na ang Panginoon noon ay muling iniuunat ang Kanyang kamay upang tipunin ang Kanyang bayan.

“September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

"Ika-23 ng Setyembre, [1850], ipinakita sa akin ng Panginoon na inunat Niya ang Kanyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang muling bawiin ang nalabi ng Kanyang bayan, at na ang mga pagsisikap ay dapat na pagdoblehin sa panahong ito ng pagtitipon. Sa panahon ng pagkakawatak-watak ay hinampas at pinilas ang Israel; ngunit ngayo'y, sa panahon ng pagtitipon, pagagalingin at tatalian ng Diyos ang Kanyang bayan. Sa pagkakawatak-watak, ang mga pagsisikap na ilaganap ang katotohanan ay may kaunti lamang na naging bisa, kaunti lamang o halos walang natamo; ngunit sa pagtitipon, kapag ipinatong ng Diyos ang Kanyang kamay upang tipunin ang Kanyang bayan, ang mga pagsisikap na ilaganap ang katotohanan ay magkakaroon ng kanilang itinakdang bisa. Lahat ay dapat magkaisa at maging masigasig sa gawain. Nakita ko na kahiya-hiya na ang sinuman ay tumukoy sa panahon ng pagkakawatak-watak bilang mga halimbawang gagabay at magtatakda sa atin ngayon sa panahon ng pagtitipon; sapagkat kung hindi na higit ang gagawin ng Diyos para sa atin ngayon kaysa ginawa Niya noon, ang Israel ay kailanma'y hindi matitipon. Kasingkinakailangan na mailathala sa isang pahayagan ang katotohanan gaya ng ito'y ipinangangaral." Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

At the cross the disciples had been scattered, and in that history, three days later He began to gather His scattered disciples. It was roughly three years after the end of 1844, that Christ began to gather His scattered flock. In that history He led His people to begin the publishing work and to publish the second of Habakkuk’s two tables, which was manufactured at the end of 1850, and then began to be offered for sale in the Review and Herald, in January of 1851.

Sa krus ay nagkawatak-watak ang mga alagad, at sa kasaysayang iyon, makalipas ang tatlong araw, sinimulan Niyang tipunin ang mga alagad Niyang nagsipangalat. Humigit-kumulang tatlong taon matapos ang katapusan ng 1844, sinimulan ni Cristo na tipunin ang Kaniyang nagsipangalat na kawan. Sa kasaysayang iyon ay pinamunuan Niya ang Kaniyang bayan na pasimulan ang gawaing paglilimbag at ilathala ang ikalawa sa dalawang talahanayan ni Habacuc, na ginawa sa katapusan ng 1850, at pagkatapos ay sinimulang ialok na ipagbili sa Review and Herald noong Enero ng 1851.

The 1843 chart had been the physical representation of the message that cleansed the temple that was erected in the history of the first and second angels’ messages. With the arrival of the third angel, God designed to finish His work and take His people home, but they rebelled as did ancient Israel, and both ancient and modern Israel were then assigned to wander in the wilderness. Had those Adventists who had initially accepted the light of the third angel followed on by faith, bearing the physical representation of their message which was the 1850 chart they could have ushered in the second coming of Jesus and gone home. But they were destined to repeat the history of Joshua and Caleb, and the ten unfaithful spies.

Ang tsart noong 1843 ay naging pisikal na representasyon ng mensaheng naglinis sa templong itinayo sa kasaysayan ng unang at ikalawang mensahe ng mga anghel. Sa pagdating ng ikatlong anghel, itinakda ng Diyos na tapusin ang Kaniyang gawain at iuwi ang Kaniyang bayan, ngunit sila’y naghimagsik gaya ng sinaunang Israel, at kapwa ang sinaunang at makabagong Israel ay itinalagang maglagalag sa ilang. Kung yaong mga Adventista na sa pasimula’y tumanggap sa liwanag ng ikatlong anghel ay nagpatuloy sa pananampalataya, tangan ang pisikal na representasyon ng kanilang mensahe, na siyang tsart noong 1850, naipangyari na sana nila ang ikalawang pagparito ni Jesus at nakauwi na sila. Ngunit itinadhanang ulitin nila ang kasaysayan nina Josue at Caleb, at ng sampung hindi tapat na tiktik.

“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

Kung ang mga Adventista, matapos ang Dakilang Pagkakadismaya noong 1844, ay nanghawak nang matatag sa kanilang pananampalataya at nagpatuloy na magkakaisa sa nagbubukas na pamamatnubay ng Diyos, tinatanggap ang mensahe ng ikatlong anghel at sa kapangyarihan ng Banal na Espiritu ay ipinahahayag ito sa sanlibutan, nakita sana nila ang pagliligtas ng Diyos, ang Panginoon ay kumilos sana nang makapangyarihan sa pamamagitan ng kanilang mga pagsisikap, ang gawain ay natapos na sana, at si Cristo ay dumating na sana noon pa upang tanggapin ang Kanyang bayan sa kanilang gantimpala. Ngunit sa panahon ng pagdududa at kawalang-katiyakan na sumunod sa pagkakadismaya, marami sa mga mananampalataya sa pagdating ay tinalikuran ang kanilang pananampalataya. . . . Kaya napigil ang gawain, at ang sanlibutan ay naiwan sa kadiliman. Kung ang buong katawan ng mga Adventista ay nagkaisa sa mga utos ng Diyos at sa pananampalataya ni Jesus, lubhang naiiba sana ang ating kasaysayan!" Evangelism, 695.

John the Baptist and William Miller prepared the way for Christ to suddenly come and purify a people who would take the message of salvation under the power of the Holy Spirit to the entire world. The disciples of Christ accomplished their assignment, but the beginning of Adventism did not. By 1856 they had fallen into the condition of Laodicea, refused the advanced light of the “seven times,” and in 1863 began the process of escalating rebellion all the way through to the soon-coming Sunday law. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of the ten spies. At the end of the forty years of wilderness wandering ancient Israel was brought back to the same test, thus providing example of modern Israel being brought back to the beginning test.

Si Juan Bautista at si William Miller ay naghanda ng daan upang biglang pumarito si Cristo at dalisayin ang isang bayan na magdadala ng mensahe ng kaligtasan sa buong sanlibutan sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Banal na Espiritu. Natupad ng mga alagad ni Cristo ang kanilang atas, ngunit ang Adventismo sa pasimula nito ay hindi nakatupad. Pagsapit ng 1856, nahulog na sila sa kalagayan ng Laodicea, tinanggihan ang lalong mataas na liwanag ng “pitong panahon,” at noong 1863 sinimulan ang proseso ng papatinding paghihimagsik hanggang umabot sa nalalapit na batas sa Linggo. Ang paghihimagsik noong 1863 ay tinipikal ng paghihimagsik ng sampung tiktik. Sa katapusan ng apatnapung taon ng paglalagalag sa ilang, ibinalik ang sinaunang Israel sa gayunding pagsubok, na sa gayo’y nagbibigay ng halimbawa na ang makabagong Israel ay ibinabalik sa pasimulang pagsubok.

The rebellion of the ten spies at Kadesh, was repeated at Kadesh forty years later. The rebellion of the ten spies that brought about the forty years of wilderness wandering, that represents the rebellion of 1863, when modern Israel brought about their own wandering in the wilderness of Laodicea. At the end of the forty years ancient Israel was brought again to Kadesh, thus identifying that the test which purged Millerite Adventism at the rebellion of 1863, is to be repeated when the Messenger of the Covenant again suddenly comes to His temple again.

Ang paghihimagsik ng sampung espiya sa Kadesh ay naulit sa Kadesh pagkalipas ng apatnapung taon. Ang paghihimagsik ng sampung espiya na nagdulot ng apatnapung taong paglalagalag sa ilang ay kumakatawan sa paghihimagsik noong 1863, nang ang makabagong Israel ay nagdulot ng kanilang sariling paglalagalag sa ilang ng Laodicea. Sa katapusan ng apatnapung taon ay muling dinala ang sinaunang Israel sa Kadesh, at sa gayo’y ipinakikilala na ang pagsubok na nagdalisay sa Millerite Adventism noong paghihimagsik ng 1863 ay uulitin kapag ang Sugo ng Tipan ay muling biglang darating sa Kanyang templo muli.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“In the conquest of Gilead and Bashan there were many who recalled the events which nearly forty years before had, in Kadesh, doomed Israel to the long desert wandering. They saw that the report of the spies concerning the Promised Land was in many respects correct. The cities were walled and very great, and were inhabited by giants, in comparison with whom the Hebrews were mere pygmies. But they could now see that the fatal mistake of their fathers had been in distrusting the power of God. This alone had prevented them from at once entering the goodly land.

Sa pananakop sa Gilead at Bashan, marami ang nagbalik-alaala sa mga pangyayaring, halos apatnapung taon na ang nakararaan, na sa Kadesh ay nagtadhana sa Israel ng mahabang paglalagalag sa ilang. Nakita nila na ang ulat ng mga espiya hinggil sa Lupang Pangako ay sa maraming bagay ay wasto. Ang mga lunsod ay nakukutaan at napakalalaki, at tinitirhan ng mga higante, na kung ihahambing sa kanila ay mga pandak lamang ang mga Hebreo. Ngunit ngayo’y nakikita nila na ang ikapapahamak na pagkakamali ng kanilang mga ninuno ay ang kawalan ng tiwala sa kapangyarihan ng Diyos. Ito lamang ang pumigil sa kanila na agad na makapasok sa mainam na lupain.

“When they were at the first preparing to enter Canaan, the undertaking was attended with far less difficulty than now. God had promised His people that if they would obey His voice He would go before them and fight for them; and He would also send hornets to drive out the inhabitants of the land. The fears of the nations had not been generally aroused, and little preparation had been made to oppose their progress. But when the Lord now bade Israel go forward, they must advance against alert and powerful foes, and must contend with large and well-trained armies that had been preparing to resist their approach.

Nang una pa lamang silang naghahanda na pumasok sa Kanaan, ang pagsasagawa ng bagay na ito ay kinapapalooban ng di-hamak na mas kaunting kahirapan kaysa ngayon. Ipinangako ng Diyos sa Kanyang bayan na kung susunod sila sa Kanyang tinig, Siya’y mauunang pumaroon at makikipaglaban para sa kanila; at magsusugo rin Siya ng mga putakti upang paalisin ang mga nananahan sa lupain. Hindi pa pangkalahatang napukaw ang takot ng mga bansa, at kakaunti lamang ang naging paghahanda upang hadlangan ang kanilang pagsulong. Ngunit nang utusan na ngayon ng Panginoon ang Israel na magpatuloy, kailangan nilang sumulong laban sa mga mapagmatyag at makapangyarihang mga kaaway, at makipagtuos sa malalaki at mahusay na sinanay na mga hukbong matagal nang naghahanda upang tutulan ang kanilang paglapit.

“In their contest with Og and Sihon the people were brought to the same test beneath which their fathers had so signally failed. But the trial was now far more severe than when God had commanded Israel to go forward. The difficulties in their way had greatly increased since they refused to advance when bidden to do so in the name of the Lord. It is thus that God still tests His people. And if they fail to endure the trial, He brings them again to the same point, and the second time the trial will come closer, and be more severe than the preceding. This is continued until they bear the test, or, if they are still rebellious, God withdraws His light from them and leaves them in darkness.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.

Sa kanilang pakikipagtunggali kina Og at Sihon, ang bayan ay dinala sa gayunding pagsubok na lubhang ikinabigo ng kanilang mga ama noon. Ngunit ang pagsubok ngayon ay higit na mahigpit kaysa noong iniutos ng Diyos sa Israel na sumulong. Ang mga kahirapan sa kanilang landas ay lubhang nadagdagan mula nang tumanggi silang sumulong nang sila’y inatasang gawin iyon sa pangalan ng Panginoon. Sa ganito pa rin sinusubok ng Diyos ang Kaniyang bayan. At kung hindi nila matiis ang pagsubok, muli Niya silang dinadala sa gayunding kalagayan, at sa ikalawang pagkakataon ang pagsubok ay lalapit pa sa kanila, at magiging mas mahigpit kaysa sa nauna. Ito’y nagpapatuloy hanggang sa kanilang matiis ang pagsubok; o, kung sila’y nananatiling mapaghimagsik, inaalis ng Diyos ang Kaniyang liwanag sa kanila at iniiwan sila sa kadiliman. Mga Patriarka at mga Propeta, 436, 437.