We have been considering triple applications of prophecy. We are doing this for the purpose of identifying that when the Lord unsealed the last six verses of Daniel eleven with the collapse of the Soviet Union at the “time of the end” in 1989, an “increase of knowledge” was produced that was to test that generation of God’s people.
Pinag-aaralan natin ang tatluhang paglalapat ng propesiya. Ginagawa natin ito upang matukoy na, nang inalis ng Panginoon ang selyo sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa, kasabay ng pagbagsak ng Unyong Sobyet sa “panahon ng wakas” noong 1989, nagbunga ito ng isang “pagdami ng kaalaman” upang subukin ang salinlahing iyon ng bayan ng Diyos.
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
At sinabi niya, Humayo ka, Daniel: sapagkat ang mga salita ay nakapinid at tinatakan hanggang sa panahon ng kawakasan. Marami ang dadalisayin, paputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at walang sinuman sa mga masasama ang makauunawa; ngunit ang marurunong ay makauunawa. Daniel 12:9, 10.
Whenever a truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, Satan works to resist the message. The resistance offered against the truths revealed in those final verses of Daniel eleven forced a deeper study of the truths connected with the verses in order that a sanctified defense against the errors which were proposed to undermine the truths revealed would not stand. One of the principles that was brought to light in the midst of that debate, was the triple application of prophecy. It was initially recognized in connection with the necessity to be correct about what “the daily” in the book of Daniel represented (paganism), and the correct history associated with the “taking away of the daily” (508 AD).
Tuwing ang isang katotohanan ay inaalisan ng selyo ng Leon ng lipi ni Juda, kumikilos si Satanas upang salungatin ang mensahe. Ang pagtutol na iniharap laban sa mga katotohanang inihayag sa mga huling talata ng Daniel labing-isa ay nag-udyok sa isang higit na malalim na pag-aaral ng mga katotohanang kaugnay ng mga talatang iyon, upang, sa pamamagitan ng isang pinabanal na pagtatanggol laban sa mga kamaliang ipinanukalang pahinain ang mga inihayag na katotohanan, ang mga kamaliang iyon ay hindi mananatili. Isa sa mga prinsipyong inilantad sa gitna ng pagtalakayang iyon ay ang tatluhang aplikasyon ng propesiya. Una itong nakilala kaugnay ng pangangailangang maging wasto hinggil sa kung ano ang kinakatawan ng "the daily" sa aklat ni Daniel (paganismo), at ang wastong kasaysayang nauugnay sa "pag-aalis sa the daily" (508 AD).
The recognition of three desolating powers as the framework of prophecy, paralleled the Millerite framework of prophecy being the first two desolating powers, and the Millerite identification of “the daily” as paganism provided a history consistent with the last six verses of Daniel eleven, as Sister White said it should. Thus, the resistance against the unsealed knowledge at the time of the end in 1989, produced greater light, as the knowledge was increased, and it also identified specific rules for the movement of the third angel, that paralleled the development of certain prophetic rules that had been assembled and employed in the movement of the first angel by William Miller.
Ang pagkilala sa tatlong mapangwasak na kapangyarihan bilang balangkas ng propesiya ay kahalintulad ng balangkas ng propesiya ng mga Millerita, na binubuo ng unang dalawang mapangwasak na kapangyarihan; at ang pagtukoy ng mga Millerita sa “the daily” bilang paganismo ay nagbigay ng kasaysayang kaayon sa huling anim na talata ng Daniel 11, ayon sa sinabi ni Sister White na dapat. Kaya, ang pagtutol laban sa kaalamang naalisan ng tatak sa panahon ng wakas noong 1989 ay nagbunga ng higit na liwanag, sapagkat nadagdagan ang kaalaman; at tinukoy din nito ang mga tiyak na alituntunin para sa kilusan ng ikatlong anghel, na kahalintulad ng pag-unlad ng ilang mga alituntuning propetiko na tinipon at ginamit sa kilusan ng unang anghel na pinangunahan ni William Miller.
We have considered the triple application of the three Rome’s, the three falls of Babylon, and the three Elijah’s and are now addressing the three messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant. We have identified a close overlap and parallel of the three Rome’s, with the three falls of Babylon, and also a close parallel to the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way. In the last days William Miller and Future for America both represent the third Elijah and also the third messenger who prepares the way. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel parallels the movement of the third angel.
Naisaalang-alang na natin ang tatluhang aplikasyon ng tatlong Roma, ng tatlong pagbagsak ng Babilonia, at ng tatlong Elias, at ngayo’y tinatalakay natin ang tatlong mensahero na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan. Natukoy natin ang isang malapit na paglalapat at paralelismo sa pagitan ng tatlong Roma at ng tatlong pagbagsak ng Babilonia, at gayundin ang malapit na paralelismo sa tatlong Elias at sa tatlong mensaherong naghahanda ng daan. Sa mga huling araw, sina William Miller at Future for America ay kapwa kumakatawan sa ikatlong Elias at sa ikatlong mensaherong naghahanda ng daan. Laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito, at ang kilusan ng unang anghel ay kahalintulad ng kilusan ng ikatlong anghel.
“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.
Ibinigay ng Diyos sa mga mensahe ng Apocalipsis 14 ang kanilang lugar sa pagkakasunod-sunod ng propesiya, at ang kanilang gawain ay hindi titigil hanggang sa pagtatapos ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ang mga mensahe ng unang at ikalawang anghel ay nananatiling katotohanan para sa panahong ito, at dapat tumakbo nang kahanay sa sumusunod na ito. Ipinahahayag ng ikatlong anghel ang kaniyang babala nang may malakas na tinig. “Pagkatapos ng mga bagay na ito,” wika ni Juan, “nakakita ako ng isa pang anghel na bumababa mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan, at ang lupa ay naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian.” Sa pagliwanag na ito, ang liwanag ng lahat ng tatlong mensahe ay pinagsama-sama. Ang Mga Materyales ng 1888, 803, 804.
The movement of the first and second angels, was led by William Miller. Sister White identifies Miller as the “chosen messenger.”
Ang kilusan ng unang at ikalawang mga anghel ay pinamunuan ni William Miller. Kinikilala ni Kapatid na White si Miller bilang 'hinirang na sugo'.
“William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.
Nililigalig ni William Miller ang kaharian ni Satanas, at ang dakilang kaaway ay nagsikap, hindi lamang upang hadlangan ang bisa ng pabalita, kundi upang puksain ang mismong mensahero. Espiritu ng Propesiya, tomo 4, 219.
She also identifies that Miller had been typified by both Elijah and John the Baptist.
Itinukoy rin niya na si Miller ay kinatawan, sa tipolohiya, kapwa nina Elias at Juan Bautista.
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.
Libu-libo ang inakay upang yakapin ang katotohanang ipinangaral ni William Miller, at may mga lingkod ng Diyos na itinindig sa espiritu at kapangyarihan ni Elias upang ipahayag ang mensahe. Gaya ni Juan, ang tagapagpauna ni Jesus, ang mga nangaral ng taimtim na mensaheng ito ay naramdaman nilang napilitang ilagay ang palakol sa ugat ng punongkahoy at tawagin ang mga tao na mamunga ng mga bungang karapat-dapat sa pagsisisi. Early Writings, 233.
John the Baptist, who according to Jesus was the second Elijah, was also the first messenger who was to prepare the way for the Messenger of the Covenant. It is therefore evident that the movement of the third angel will have a “chosen messenger.” That messenger will have been typified by Elijah, John the Baptist and William Miller. Together with Miller the two chosen messengers represent the beginning and the ending of the movement of the three angels of Revelation fourteen, and in doing so, together they represent both the third Elijah and also the third messenger who is to prepare the way for the Messenger of the Covenant.
Si Juan Bautista, na, ayon kay Jesus, ay ang ikalawang Elias, ay siya rin ang unang sugo na maghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan. Kaya’t maliwanag na ang kilusan ng ikatlong anghel ay magkakaroon ng isang “hinirang na sugo.” Ang sugong iyon ay tinipikal nina Elias, Juan Bautista, at William Miller. Kasama si Miller, ang dalawang hinirang na sugo ay kumakatawan sa pasimula at sa wakas ng kilusan ng tatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat, at sa gayon, magkakasama nilang kinakatawan kapwa ang ikatlong Elias at ang ikatlong sugo na maghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan.
To reject the message of either the beginning or ending chosen messenger is death, and the message of Future for America is based upon the prophetic application of “line upon line,” which is the methodology of the latter rain. Through the application of “line upon line” it is established that the Millerite movement typified the movement of Future for America. A waymark of the Millerite history is William Miller, the “chosen messenger.” To reject that waymark is to reject the message, so it is established by the beginning and ending of Adventism, that a rejection of the messenger is also a rejection of the message, for the message identifies a chosen messenger. Therefore, to reject the message is to reject the messenger and vise-versa. Without a dancer, there is no dance.
Ang pagtanggi sa mensahe ng alinman sa hinirang na mensahero sa pasimula o sa wakas ay kamatayan, at ang mensahe ng Future for America ay nakasalig sa propetikong paglalapat ng “line upon line,” na siyang metodolohiya ng huling ulan. Sa pamamagitan ng paglalapat ng “line upon line” ay napagtitibay na ang kilusang Millerita ay naging tipo ng kilusan ng Future for America. Isang palatandaan sa kasaysayan ng mga Millerita si William Miller, ang “hinirang na mensahero.” Ang pagtanggi sa palatandaang iyon ay pagtanggi sa mensahe; kaya’t sa pasimula at sa wakas ng Adventismo ay napagtitibay na ang pagtanggi sa mensahero ay gayundin ay pagtanggi sa mensahe, sapagkat ang mensahe ay kumikilala sa isang hinirang na mensahero. Kaya, ang pagtanggi sa mensahe ay pagtanggi sa mensahero, at gayundin ang kabaligtaran. Kung walang mananayaw, walang sayaw.
“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.
Ipinabalik sa akin ang pagtingin sa pagpapahayag ng unang pagparito ni Cristo. Si Juan ay sinugo sa espiritu at kapangyarihan ni Elias upang ihanda ang daan para kay Jesus. Yaong mga tumanggi sa patotoo ni Juan ay hindi nakinabang sa mga turo ni Jesus. Ang kanilang pagsalungat sa mensaheng nagpauna sa Kaniyang pagdating ay naglagay sa kanila sa kalagayang hindi nila madaling matanggap ang pinakamalakas na katunayan na Siya ang Mesiyas. Pinangunahan ni Satanas ang mga tumanggi sa mensahe ni Juan na magpatuloy pa, hanggang sa tanggihan at ipako sa krus si Cristo. Sa paggawa nito, inilagay nila ang kanilang mga sarili sa kalagayang hindi nila matatanggap ang pagpapala sa araw ng Pentecostes, na sana’y nagturo sa kanila ng daan patungo sa makalangit na santuwaryo. Ipinakita ng pagkapunit ng tabing ng templo na ang mga hain at mga ordinansa ng mga Judio ay hindi na tatanggapin. Naialay na at tinanggap na ang Dakilang Hain, at ang Espiritu Santo na bumaba sa araw ng Pentecostes ay inakay ang mga isipan ng mga alagad mula sa makalupang santuwaryo tungo sa makalangit, kung saan si Jesus ay pumasok sa pamamagitan ng Kaniyang sariling dugo, upang ibuhos sa Kaniyang mga alagad ang mga kapakinabangan ng Kaniyang pagbabayad-sala. Ngunit ang mga Judio ay naiwan sa lubos na kadiliman. Nawala sa kanila ang lahat ng liwanag na sana’y kanilang tinaglay tungkol sa panukala ng kaligtasan, at patuloy pa rin silang nagtiwala sa kanilang walang-kabuluhang mga hain at mga handog. Pumalit na ang makalangit na santuwaryo sa makalupang, ngunit wala silang kaalaman sa pagbabagong iyon. Kaya’t hindi nila natamo ang mga kapakinabangan ng pamamagitan ni Cristo sa banal na dako.
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.
Marami ang tumitingin nang may hilakbot sa naging landas ng mga Hudyo sa pagtanggi at pagpako kay Cristo; at habang binabasa nila ang kasaysayan ng Kaniyang kahiya-hiyang paglapastangan, inaakala nilang iniibig nila Siya, at na hindi sana nila Siya ikinaila gaya ni Pedro, ni ipinako Siya sa krus gaya ng ginawa ng mga Hudyo. Ngunit ang Diyos na bumabasa sa mga puso ng lahat ay isinailalim sa pagsubok ang pag-ibig para kay Jesus na kanilang inaangking nadarama. Ang buong langit ay nagmasid nang may sukdulang masidhing interes sa pagtanggap sa unang mensahe ng anghel. Subalit marami na nag-angking umiibig kay Jesus, at nagluha habang binabasa ang salaysay ng krus, ay kinutya ang mabuting balita ng Kaniyang pagparito. Sa halip na tanggapin ang mensahe nang may kagalakan, ipinahayag nila na iyon ay isang pagkakalinlang. Kinapootan nila ang mga umiibig sa Kaniyang pagpapakita at itiniwalag sila mula sa mga iglesia. Ang mga tumanggi sa unang mensahe ay hindi napakinabangan ng ikalawa; ni hindi rin sila napakinabangan ng sigaw sa hatinggabi, na dapat sanang naghanda sa kanila upang makapasok, kalakip ni Jesus sa pamamagitan ng pananampalataya, sa Kabanal-banalang Dako ng makalangit na santuwaryo. At sa pagtanggi sa dalawang naunang mensahe, lubhang nadiliman ang kanilang unawa anupa’t wala silang nakikitang liwanag sa mensahe ng ikatlong anghel, na nagtuturo ng daan patungo sa Kabanal-banalang Dako. Nakita ko na kung paanong ipinako ng mga Hudyo si Jesus, gayon din ipinako sa krus ng mga iglesiang sa pangalan lamang ang mga mensaheng ito, at kaya wala silang kaalaman sa daan patungo sa Kabanal-banalang Dako, at hindi nila mapapakinabangan ang pamamagitan ni Jesus doon. Gaya ng mga Hudyo na nag-aalay ng kanilang mga walang-kabuluhang handog, inihahandog nila ang kanilang mga walang-kabuluhang panalangin sa dakong iniwan na ni Jesus; at si Satanas, na nalulugod sa pandarayang ito, ay nagpapakunwaring relihiyoso at inaakay ang mga isip ng mga nag-aangking Kristiyano patungo sa kaniyang sarili, na kumikilos sa pamamagitan ng kaniyang kapangyarihan, ng kaniyang mga tanda at mga kababalaghang sinungaling, upang itali sila sa kaniyang silo. Early Writings, 259-261.
Those “who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus,” and those “who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry.” The ministry of John preceded the baptism of Christ, who shortly thereafter cleansed the temple at the beginning of His ministry. Miller’s ministry prepared for Christ to purify the sons of Levi when He came suddenly on October 22, 1844. In either of those two witnesses, the rejection of the messenger who prepares the way, equates to death.
Yaong “tumanggi sa patotoo ni Juan ay hindi nakinabang sa mga aral ni Jesus,” at yaong “tumanggi sa unang mensahe ay hindi maaaring makinabang sa ikalawa; ni hindi rin sila nakinabang sa sigaw sa hatinggabi.” Ang ministeryo ni Juan ay nauna sa bautismo ni Cristo, na pagkaraan nang di naglaon ay nilinis ang templo sa pasimula ng Kanyang ministeryo. Ang ministeryo ni Miller ay naghanda ng daan para kay Cristo upang dalisayin ang mga anak ni Levi nang Siya ay biglang dumating noong Oktubre 22, 1844. Sa alinman sa dalawang saksi na iyon, ang pagtanggi sa sugo na naghahanda ng daan ay katumbas ng kamatayan.
The purging and purification that was accomplished by Christ in His work as the Messenger of the Covenant was for the purpose of raising up a people to accomplish the work of carrying the message of salvation to the world. The work is accomplished in advance of the period of time representing when the executive judgment begins. The destruction of Jerusalem in the history of the disciples represents the executive judgment, and Adventism turned away from their responsibility to accomplish that work, but the Lord had tried to gather them together. He had led His people to publish the 1850 chart as the graphical representation of the message they could have carried to the world.
Ang paglilinis at pagpapadalisay na isinakatuparan ni Cristo sa Kaniyang gawain bilang Sugo ng Tipan ay may layuning magbangon ng isang bayan upang ganapin ang gawaing pagdadala ng mensahe ng kaligtasan sa sanlibutan. Ang gawaing ito ay naisasakatuparan nang pauna, bago ang panahong kumakatawan sa pagsisimula ng pagpapatupad ng kahatulan. Ang pagkawasak ng Jerusalem sa kasaysayan ng mga alagad ay kumakatawan sa pagpapatupad ng kahatulan, at ang Adventismo ay tumalikod mula sa kanilang pananagutan na ganapin ang gawaing iyon; gayunman, sinikap ng Panginoon na tipunin sila. Pinatnubayan Niya ang Kaniyang bayan na ilathala ang talangguhit noong 1850 bilang paglalarawang grapiko ng mensaheng maaari sanang naidala nila sa sanlibutan.
“It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.
Hindi kalooban ng Diyos na magpagala-gala ang Israel sa ilang sa loob ng apatnapung taon; ninasa Niyang akayin sila nang tuwiran patungo sa lupain ng Canaan at itatag sila roon bilang isang banal at maligayang bayan. Ngunit, “hindi sila nakapasok dahil sa kawalan ng pananampalataya.” Hebrews 3:19. Dahil sa kanilang pagtalikod at apostasiya, nangamatay sila sa ilang, at iba ang ibinangon upang pumasok sa Lupang Pangako. Gayundin naman, hindi kalooban ng Diyos na ang pagparito ni Cristo ay maantala nang ganito katagal at ang Kanyang bayan ay manatili nang napakaraming taon sa mundong ito ng kasalanan at dalamhati. Ngunit ang kawalan ng pananampalataya ang humiwalay sa kanila sa Diyos. Yamang tumanggi silang gawin ang gawaing itinakda Niya sa kanila, may iba ang ibinangon upang ipahayag ang mensahe. Sa kahabagan Niya sa sanlibutan, binabalam ni Jesus ang Kanyang pagparito, upang ang mga makasalanan ay magkaroon ng pagkakataong marinig ang babala at masumpungan sa Kanya ang kanlungan bago ibuhos ang poot ng Diyos. The Great Controversy, 458.
Had Adventism only held fast their faith, “their work would have been completed.”
Kung pinanghawakan lamang nang mahigpit ng Adventismo ang kanilang pananampalataya, "natapos na sana ang kanilang gawain."
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
Kung ang mga Adventista, matapos ang Dakilang Pagkakadismaya noong 1844, ay nanghawak nang matatag sa kanilang pananampalataya at nagpatuloy na magkakaisa sa nagbubukas na pamamatnubay ng Diyos, tinatanggap ang mensahe ng ikatlong anghel at sa kapangyarihan ng Banal na Espiritu ay ipinahahayag ito sa sanlibutan, nakita sana nila ang pagliligtas ng Diyos, ang Panginoon ay kumilos sana nang makapangyarihan sa pamamagitan ng kanilang mga pagsisikap, ang gawain ay natapos na sana, at si Cristo ay dumating na sana noon pa upang tanggapin ang Kanyang bayan sa kanilang gantimpala. Ngunit sa panahon ng pagdududa at kawalang-katiyakan na sumunod sa pagkakadismaya, marami sa mga mananampalataya sa pagdating ay tinalikuran ang kanilang pananampalataya. . . . Kaya napigil ang gawain, at ang sanlibutan ay naiwan sa kadiliman. Kung ang buong katawan ng mga Adventista ay nagkaisa sa mga utos ng Diyos at sa pananampalataya ni Jesus, lubhang naiiba sana ang ating kasaysayan!" Evangelism, 695.
In the Spring of 1844, the Messenger of the Covenant purified the movement of the Millerites, and then in the Fall brought the message of the third angel. Miller, his message and the movement he represented, had fulfilled the parable of the ten virgins. At the Exeter, NH camp meeting the message of the Midnight Cry arrived and in two short months it was demonstrated which of the virgins had the oil. The two classes were manifested, and the third angel arrived with a message in his hand that was to be eaten, but the wise virgins “yielded their faith” in “the period of doubt and uncertainty.”
Noong tagsibol ng 1844, dinalisay ng Sugo ng Tipan ang kilusan ng mga Millerita, at pagkatapos, noong taglagas, dinala niya ang mensahe ng ikatlong anghel. Si Miller, ang kaniyang mensahe, at ang kilusang kaniyang kinatawan, ay naging katuparan ng talinghaga ng sampung dalaga. Sa camp meeting sa Exeter, NH, dumating ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi at sa loob ng dalawang maikling buwan ay napatunayan kung alin sa mga dalaga ang may langis. Nahayag ang dalawang uri, at dumating ang ikatlong anghel na may mensahe sa kaniyang kamay na dapat kainin, ngunit ang mga matalinong dalaga ay “isinuko ang kanilang pananampalataya” sa “panahon ng pagdududa at kawalang-katiyakan.”
The “period of doubt and uncertainty” had been represented by the disciples at His death, but on the third day He began to open the message of His resurrection to His disciples, and they did not “yield their faith.” The period of doubt and uncertainty for the wise virgins of the movement of the first and second angels’ messages continued for roughly three years, at which point the Lord revealed to Sister White that He had stretched forth His hand to again gather the remnant of His people. He led His people to begin their publishing work and to produce Habakkuk’s second table, but “many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness.”
Ang "panahon ng pagdududa at kawalang-katiyakan" ay inilarawan ng karanasan ng mga alagad sa panahon ng Kanyang kamatayan, ngunit sa ikatlong araw ay sinimulan Niyang ipaliwanag sa Kanyang mga alagad ang mensahe ng Kanyang pagkabuhay na mag-uli, at hindi nila "isinuko ang kanilang pananampalataya." Ang panahon ng pagdududa at kawalang-katiyakan para sa mga matatalinong dalaga ng kilusan ng unang at ikalawang mensahe ng mga anghel ay nagpatuloy nang humigit-kumulang tatlong taon, at sa panahong iyon ipinahayag ng Panginoon kay Sister White na iniuunat Niya ang Kanyang kamay upang muling tipunin ang nalabi ng Kanyang bayan. Pinangunahan Niya ang Kanyang bayan upang pasimulan ang kanilang gawaing paglilimbag at upang ilathala ang ikalawang talahanayan ni Habakkuk, ngunit "marami sa mga mananampalataya ng Advent ang isinuko ang kanilang pananampalataya. . . . Kaya nahadlangan ang gawain, at ang sanlibutan ay naiwan sa kadiliman."
In 1849, William Miller, the chosen messenger of the first and second angels’ message was laid to rest. Had the wise virgins of October 22, 1844 “held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God,” the Lord would have raised up another messenger in the spirit and power of Elijah. Instead “the coming of Christ” was “delayed and His people” “in like manner” to ancient Israel would “remain” “many years in this world of sin and sorrow.”
Noong 1849, si William Miller, ang hinirang na sugo ng mensahe ng unang at ikalawang anghel, ay inihimlay na sa kapahingahan. Kung ang mga matatalinong dalaga noong Oktubre 22, 1844 ay “mahigpit na pinanghawakan ang kanilang pananampalataya at nagpatuloy nang nagkakaisa sa nalalantad na probidensiya ng Diyos,” ang Panginoon sana ay nagbangon ng isa pang sugo sa diwa at kapangyarihan ni Elias. Sa halip, “ang pagparito ni Cristo” ay “naantala at ang Kaniyang bayan” “sa gayunding paraan” tulad ng sinaunang Israel ay “mananatili” “ng maraming taon sa sanlibutang ito ng kasalanan at dalamhati.”
One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, the Lord raised up the chosen messenger of the third angel. His work was both to prepare the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come into His temple and to enter into a covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand, during the closing scenes of the investigative judgment, but also to present a message that confronts the threefold union of Ahab, Jezebel and her prophets in the period of the Executive Judgment, which begins at the soon-coming Sunday law.
Isang daan at dalawampu’t anim na taon pagkaraan ng rebelyon noong 1863, ibinangon ng Panginoon ang hinirang na sugo ng Ikatlong Anghel. Ang kaniyang gawain ay hindi lamang ihanda ang daan upang ang Sugo ng Tipan ay biglang dumating sa Kaniyang templo at pumasok sa isang ugnayang tipan kasama ang isandaang apatnapu’t apat na libo, sa mga pangwakas na tagpo ng Paghuhukom na Pagsisiyasat, kundi pati ipahayag ang isang mensaheng humahamon sa tatluhang pagkakaisa nina Ahab, Jezebel, at ng kaniyang mga propeta, sa panahon ng Pagpapatupad ng Hatol, na magsisimula sa nalalapit na Batas sa Linggo.
The third messenger who prepares the way represents a work, a message, a messenger, and a movement during the closing scenes of the Investigative Judgment. The third Elijah represents a work, a message, a messenger and a movement during the closing scenes of the Executive Judgment. The message of the messenger who prepares the way, and the message of Elijah, is the message of the third of the three Woes of Revelation chapters eight through eleven.
Ang ikatlong sugong naghahanda ng daan ay kumakatawan sa isang gawain, isang mensahe, isang sugo, at isang kilusan sa mga pangwakas na tagpo ng Paghuhukom na Pagsisiyasat. Ang ikatlong Elias ay kumakatawan sa isang gawain, isang mensahe, isang sugo, at isang kilusan sa mga pangwakas na tagpo ng Ehekutibong Paghuhukom. Ang mensahe ng sugong naghahanda ng daan, at ang mensahe ni Elias, ay ang mensahe ng ikatlo sa tatlong “Aba” ng Apocalipsis, mga kabanata walo hanggang labing-isa.
In the history represented by the messenger who prepares the way, the message of the third Woe, represents the Trumpet which calls Laodicean Adventism to “buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.” It is the message of God’s love that shows God’s people their transgressions, for “As many as” He loves, He “rebukes and chastens.” It is the message of Christ’s righteousness that calls men to accept His character, which is manifested in the time period when the Messenger of the Covenant is accomplishing the work of cleansing the soul temple, and therefore He calls those whom He loves to manifest His character and be “zealous therefore, and repent,” for He is “at the” dispensation “door,” that represents the close of probation, where He “will spue” Laodicean Adventism “out of” His “mouth.” That dispensational “door” is the door that He “openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth.”
Sa kasaysayang kinakatawan ng sugo na naghahanda ng daan, ang mensahe ng ikatlong Woe ay kumakatawan sa Trumpeta na tumatawag sa Adventismong Laodiceano na “bumili sa akin ng ginto na subok sa apoy, upang ikaw ay yumaman; at puting kasuotan, upang ikaw ay madamitan, at upang ang kahihiyan ng iyong kahubaran ay huwag mahayag; at pahiran mo ang iyong mga mata ng pamahid sa mata, upang ikaw ay makakita.” Ito ang mensahe ng pag-ibig ng Diyos na nagpapakita sa bayan ng Diyos ng kanilang mga pagsalangsang, sapagkat “ang sinumang” iniibig Niya, ay Kaniyang “sinasaway at pinarurusahan.” Ito ang mensahe ng katuwiran ni Cristo na tumatawag sa mga tao na tanggapin ang Kaniyang karakter, na nahahayag sa kapanahunan kung kailan ang Sugo ng Tipan ay isinasakatuparan ang gawaing paglilinis sa templo ng kaluluwa, at kaya’t tinatawag Niya ang mga iniibig Niya na ipamalas ang Kaniyang karakter at “magpakasigasig nga, at magsisi,” sapagkat Siya ay “nasa” “pinto” ng dispensasyon, na kumakatawan sa pagsasara ng probasyon, kung saan Kaniyang “isusuka” ang Adventismong Laodiceano “mula sa” Kaniyang “bibig.” Ang “pintong” iyon ng dispensasyon ang pintong Kaniyang “binubuksan, at walang taong makasasara; at isinasara Niya, at walang taong makapagbubukas.”
There is a seeming contradiction that is resolved by the application of “line upon Line,” but many may not even recognize the seeming contradiction. When resolved it adds clarity to the transition from the Investigative to the Executive Judgment which takes place at the soon coming Sunday law. It is resolved by accepting that Pentecost typifies the soon coming Sunday law in the United States. In order to finalize our consideration of the third messenger who prepares the way as a symbol in the Investigative Judgment, in contrast with the third Elijah being a symbol of the Executive Judgment, we will address this seeming contradiction.
May warì’y isang pagsasalungat na nalulutas sa pamamagitan ng paglalapat ng “line upon Line,” ngunit maaaring hindi man lamang mapansin ng marami ang gayong warì’y pagsasalungat. Kapag nalutas, nagdaragdag ito ng linaw sa paglilipat mula sa Paghuhukom na Pagsisiyasat tungo sa Paghuhukom na Pagpapatupad, na nagaganap sa nalalapit na batas ng Linggo. Nalulutas ito sa pagtanggap na ang Pentekostes ay isang tipo ng nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos. Upang ganap nating tapusin ang ating pagsasaalang-alang sa ikatlong mensahero na naghahanda ng daan bilang isang sagisag sa Paghuhukom na Pagsisiyasat, sa pagtatambis sa ikatlong Elias na isang sagisag naman ng Paghuhukom na Pagpapatupad, tatalakayin natin ang warì’y pagsasalungat na ito.
We will continue this study in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.
Ang anghel na nakikiisa sa pagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel ay paliliwanagin ang buong lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian. Isang gawaing may pandaigdigang saklaw at di-karaniwang kapangyarihan ang hinulaang magaganap dito. Ang kilusang Adbentista noong 1840–44 ay isang maluwalhating pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos; naipaabot ang mensahe ng unang anghel sa bawat istasyong misyonero sa buong daigdig, at sa ilang bansa ay nagkaroon ng pinakadakilang siglang panrelihiyon na nasaksihan sa alinmang lupain mula pa noong Repormasyon ng ika-labing-anim na siglo; ngunit ang mga ito ay hihigitan ng makapangyarihang kilusan sa ilalim ng huling babala ng ikatlong anghel.
“The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.
Ang gawaing ito ay magiging katulad ng sa Araw ng Pentecostes. Kung paanong ibinigay ang ‘maagang ulan,’ sa pagbuhos ng Espiritu Santo sa pasimula ng ebanghelyo, upang pasibulin ang mahalagang binhi, gayon din ibibigay ang ‘huling ulan’ sa kaniyang wakas upang pahinugin ang ani. “Kung magkagayo’y makikilala natin, kung magpatuloy tayong magsikap na makilala ang Panginoon; ang Kaniyang paglabas ay nakahanda gaya ng umaga; at Siya’y paririto sa atin na gaya ng ulan, na gaya ng huling ulan at ng maagang ulan sa lupa.” Oseas 6:3. “Kaya’t magsaya kayo, mga anak ng Sion, at magalak sa Panginoon ninyong Diyos; sapagkat ibinigay Niya sa inyo ang maagang ulan sa kaukulang sukat, at pauulanan Niya kayo ng ulan, ang maagang ulan at ang huling ulan.” Joel 2:23. “Sa mga huling araw, sabi ng Diyos, ibubuhos Ko ang Aking Espiritu sa lahat ng laman.” “At mangyayari na ang sinumang tumawag sa pangalan ng Panginoon ay maliligtas.” Gawa 2:17, 21.
“The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.
Ang dakilang gawain ng ebanghelyo ay hindi magtatapos na may mas kaunting kapahayagan ng kapangyarihan ng Diyos kaysa sa ipinamalas sa pagbubukas nito. Ang mga propesiyang natupad sa pagbubuhos ng unang ulan sa pagbubukas ng ebanghelyo ay muling matutupad sa huling ulan sa pagtatapos nito. Narito ang “mga panahon ng pagpapanariwa” na inaasahan ng apostol na si Pedro nang kaniyang sinabi: “Magsisi nga kayo at magbalik-loob, upang mapawi ang inyong mga kasalanan, kapag dumating ang mga panahon ng pagpapanariwa mula sa harapan ng Panginoon; at ipapadala Niya si Jesus.” Gawa 3:19, 20. Ang Dakilang Tunggalian, 611.