The investigative judgment of the living began on September 11, 2001, and the executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. Those two periods of judgment represent the work of the messenger who prepares the way for the third Messenger of the Covenant, and the third Elijah, which is the ending of the Elijah messenger that began in Millerite history.

Ang Paghuhukom na Pagsisiyasat sa mga buhay ay nagsimula noong Setyembre 11, 2001, at ang Paghuhukom na Nagpapatupad ay magsisimula sa pagdating ng nalalapit na batas-Domingo. Ang dalawang panahong iyon ng paghuhukom ay kumakatawan sa gawain ng sugo na naghahanda ng daan para sa ikatlong Sugo ng Tipan at sa ikatlong Elias, na siyang katapusan ng sugong Elias na nagsimula sa kasaysayang Millerita.

In Christ fulfillment of the Messenger of the Covenant He twice cleansed the literal earthly temple, which typified His body and His spiritual temple. His literal earthly temple began as the Tabernacle temple of the wilderness, then Solomon’s temple, then the temple which was rebuilt after the seventy years of captivity in Babylon, and that same temple after a forty-six year remodeling project carried out by Herod.

Sa katuparan ni Cristo bilang ang Sugo ng Tipan, makalawa Niyang nilinis ang literal na makalupang templo, na sumasagisag sa Kaniyang katawan at sa Kaniyang espirituwal na templo. Ang Kaniyang literal na makalupang templo ay nagpasimula bilang ang Tabernakulo sa ilang, pagkatapos, ang templo ni Solomon, pagkatapos, ang templong muling itinayo matapos ang pitumpung taon ng pagkabihag sa Babilonia, at ang gayunding templo matapos ang apatnapu’t anim na taong proyektong pagsasaayos na isinagawa ni Herodes.

God’s physical presence blessed the Tabernacle temple and Solomon’s temple, but not the temple which was rebuilt after the captivity, but that remodeled temple was blessed by the physical presence of Christ. In the history of Herod’s remodeled temple, Christ twice cleansed the temple in fulfillment of Malachi chapter three. The first cleansing, Christ identified the temple as His father’s house, but at the last temple cleansing Christ identified it as the Jews’ house.

Pinagpala ng pisikal na presensiya ng Diyos ang Tabernakulo at ang Templo ni Solomon, ngunit hindi ang templong muling itinayo pagkaraan ng pagkabihag; gayunman, ang templong iyon na muling inayos ay pinagpala ng pisikal na presensiya ni Cristo. Sa kasaysayan ng templong ipinasaayos ni Herodes, dalawang ulit nilinis ni Cristo ang templo, bilang katuparan ng Ikatlong Kabanata ng Malakias. Sa unang paglilinis, itinukoy ni Cristo ang templo bilang bahay ng Kanyang Ama, ngunit sa huling paglilinis ng templo, itinukoy Niya ito bilang bahay ng mga Judio.

In the history of the Millerites Christ erected a spiritual temple in forty-six years from 1798 unto 1844. On October 22, 1844, in fulfillment of Malachi chapter three, He suddenly came to His temple, thus purging the foolish virgins. He then arrived as the third angel to accomplish the second and final cleansing, but as with the beginning of ancient Israel, modern Israel lacked the faith necessary to finish the work.

Sa kasaysayan ng mga Millerita, itinayo ni Cristo ang isang espirituwal na templo sa loob ng apatnapu’t anim na taon, mula 1798 hanggang 1844. Noong ika-22 ng Oktubre, 1844, sa katuparan ng Malakias kabanata tatlo, siya’y biglang pumaroon sa Kaniyang templo, kaya’t naibukod ang mga mangmang na dalaga. Pagkatapos ay dumating Siya bilang ikatlong anghel upang ganapin ang ikalawa at pangwakas na paglilinis, ngunit gaya ng sa pasimula ng sinaunang Israel, ang makabagong Israel ay kinulang sa pananampalatayang kailangan upang tapusin ang gawain.

On September 11, 2001, Christ returned to accomplish the second temple cleansing that is accomplished when the foolish virgins are purged at the soon-coming Sunday law, when they awaken to the reality that they do not understand the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge represents the latter rain message, which is the Midnight Cry message when placed in the context of the parable of the ten virgins. The message of the last six verses of Daniel eleven that was unsealed at the time of the end in 1989, is represented in verse forty-four of those verses as “tidings out of the east and out of the north.”

Noong Setyembre 11, 2001, nagbalik si Cristo upang ganapin ang ikalawang paglilinis ng templo, na natutupad kapag ang mga mangmang na dalaga ay pinadalisay sa pagpapatupad ng nalalapit na batas ng Linggo, kapag sila’y nagigising sa katotohanang hindi nila nauunawaan ang pagdaragdag ng kaalaman na inalisan ng tatak noong 1989. Ang pagdaragdag ng kaalamang iyon ay kumakatawan sa mensahe ng huling ulan, na siyang mensahe ng Hiyaw sa Hatinggabi kapag inilagay sa konteksto ng talinghaga ng sampung dalaga. Ang mensahe ng huling anim na talata ng Daniel labing-isa, na inalisan ng tatak sa panahon ng wakas noong 1989, ay inilalarawan sa talata apatnapu’t apat ng mga talatang iyon bilang "mga balita mula sa silangan at mula sa hilaga."

The message of the latter rain, is the message of the Midnight Cry and it is the message of the east and the north. The east and north represent Islam and the papacy respectively, and as a message they represent the message that is counterfeited by Laodicean Adventism between September 11, 2001 and the soon-coming Sunday law. September 11, 2001, represents Islam (the east), and the Sunday law represents the mark of the beast (the north).

Ang mensahe ng huling ulan ay ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, at ito ang mensahe ng silangan at ng hilaga. Ang silangan at ang hilaga ay sumasagisag, ayon sa pagkakasunod, sa Islam at sa kapapahan; at bilang mensahe ay kinakatawan nila ang mensaheng hinahuwad ng Laodiseyang Adventismo sa pagitan ng Setyembre 11, 2001 at ng nalalapit na batas ng Linggo. Ang Setyembre 11, 2001 ay kumakatawan sa Islam (ang silangan), at ang batas ng Linggo ay kumakatawan sa tanda ng hayop (ang hilaga).

The deathbed for Laodicean Adventism is represented between those two waymarks, as typified by the disobedient prophet’s death between the ass and the lion. The deathbed for those who accept the mark of the beast is represented by the “tidings out of the east and the north” that enrages the papal power and initiates the final persecution of God’s people. That message begins at the soon coming Sunday law in the United States, which is where and also when Islam of the third Woe suddenly strikes. That unexpected attack produces national ruin, and angers the nations, thus providing the economic and political impetus to bring all nations together against Islam, under the auspices of the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

Ang higaan ng kamatayan para sa Laodiceang Adventismo ay ikinakatawan sa pagitan ng dalawang panandang-daan na iyon, gaya ng inilalarawan ng pagkamatay ng suwail na propeta sa pagitan ng asno at ng leon. Ang higaan ng kamatayan para sa mga tumatanggap ng tatak ng hayop ay kinakatawan ng “mga balita mula sa silangan at sa hilaga” na nagpapagalit sa kapangyarihan ng papado at nagpapasimula ng pangwakas na pag-uusig sa bayan ng Diyos. Ang mensaheng iyon ay nagsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos, na siyang dako, at gayundin ang panahon, kung kailan biglang sasalakay ang Islam ng ikatlong “Sa Aba.” Ang di-inaasahang pagsalakay na iyon ay nagbubunga ng pagkasira ng bansa, at nagpapaalab ng galit ng mga bansa, kaya nagbibigay ng pang-ekonomiya at pampulitikang udyok upang tipunin ang lahat ng mga bansa laban sa Islam, sa ilalim ng pamamatnubay ng tatluhang unyon ng dragon, ng hayop, at ng huwad na propeta.

In the history represented by the third Elijah, the message that identifies the third Woe, informs the dragon, the beast and the false prophet that Islam is the tool of judgment that God uses to punish men for the worship of the papal mark of authority. As with the three Rome’s, the three Babylon’s, the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way, the third Woe is established by the triple application of the three Woes.

Sa kasaysayang kinakatawan ng ikatlong Elias, ang mensaheng nagtutukoy sa ikatlong Sa Aba ay ipinababatid sa dragon, sa hayop, at sa bulaang propeta na ang Islam ang kasangkapan ng paghatol na ginagamit ng Diyos upang parusahan ang mga tao dahil sa pagsamba sa tatak ng awtoridad ng Papa. Gaya ng sa tatlong Roma, sa tatlong Babilonia, sa tatlong Elias, at sa tatlong mensaherong naghahanda ng daan, ang ikatlong Sa Aba ay itinatatag sa pamamagitan ng tatluhang paglalapat ng tatlong Sa Aba.

And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

At namasdan ko, at narinig ko ang isang anghel na lumilipad sa kalagitnaan ng himpapawid, na nagsasabi sa malakas na tinig: Sa aba, sa aba, sa aba, sa mga nananahan sa lupa, dahil sa iba pang mga tinig ng pakakak na hihipan pa ng tatlong anghel! Apocalipsis 8:13.

Sister White profoundly endorsed Smith’s book, Daniel and Revelation, identifying that every Seventh-day Adventist should own the book, although she did not express it as directly as I just wrote, but the fact is there in her endorsement.

Si Sister White ay mariing inendorso ang aklat ni Smith na Daniel and Revelation, na kinikilala na nararapat magkaroon nito ang bawat Adventistang Ikapitong Araw, bagaman hindi niya ito ipinahayag nang kasing tuwiran ng pagkakasulat ko rito; gayunman, naroroon ang katotohanang iyon sa kanyang pag-endorso.

“The Lord calls for workers to enter the canvassing field that the books containing the light of present truth may be circulated. The people in the world need to know that the signs of the times are fulfilling. Take to them the books that will enlighten them. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages should now go to the world. The grand instruction contained in Daniel and Revelation has been eagerly perused by many in Australia. This book has been the means of bringing many precious souls to a knowledge of the truth. Everything that can be done should be done to circulate Thoughts on Daniel and the Revelation. I know of no other book that can take the place of this one. It is God’s helping hand.

Nanawagan ang Panginoon ng mga manggagawa na pumasok sa larangan ng canvassing, upang maipalaganap ang mga aklat na naglalaman ng liwanag ng kasalukuyang katotohanan. Kinakailangang malaman ng mga tao sa sanlibutan na natutupad ang mga tanda ng panahon. Dalhin sa kanila ang mga aklat na magbibigay-liwanag sa kanila. Ang Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, at The Desire of Ages ay dapat nang dalhin sa sanlibutan. Ang mga dakilang aral na nakapaloob sa Daniel and Revelation ay masigasig na pinag-aralan ng marami sa Australia. Ang aklat na ito ay naging kasangkapan sa pagdadala ng maraming mahalagang kaluluwa sa pagkakilala sa katotohanan. Lahat ng maaaring gawin ay dapat gawin upang maipalaganap ang Thoughts on Daniel and the Revelation. Wala akong nalalamang iba pang aklat na makakahalili sa aklat na ito. Ito ang kamay ng Diyos na tumutulong.

“Those who have been long in the truth are asleep. They need to be sanctified by the Holy Spirit. The third angel’s message is to be proclaimed with a loud voice. Tremendous issues are before us. We have no time to lose. God forbid that we should allow minor matters to eclipse the light which should be given to the world.” Manuscript Releases, volume 21, 444.

Ang mga matagal nang nasa katotohanan ay natutulog. Kinakailangang mapabanal sila sa pamamagitan ng Espiritu Santo. Ang mensahe ng ikatlong anghel ay dapat ipahayag na may malakas na tinig. Napakatitinding usapin ang nasa ating harapan. Wala tayong panahong dapat sayangin. Huwag nawang itulot ng Diyos na pahintulutan nating matakpan ng maliliit na bagay ang liwanag na nararapat ibigay sa sanlibutan. Manuscript Releases, tomo 21, 444.

The book, which those who rejected the Millerite view of “the daily” in the book of Daniel also rejected, was identified as “God’s helping hand.” If God’s people have been given the responsibility to circulate the books mentioned in the previous citation, it means that God’s people would need to own the book themselves. The book was the focus of the attack of those who promoted the “new” view of “the daily” in the book of Daniel, for it was the book they desired to re-write and remove the correct view of “the daily”.

Ang aklat, na itinakwil din ng mga tumanggi sa pananaw ng mga Millerite hinggil sa "araw-araw" sa aklat ni Daniel, ay tinukoy bilang "ang tumutulong na kamay ng Diyos." Kung ipinagkaloob sa bayan ng Diyos ang pananagutang ipalaganap ang mga aklat na binanggit sa naunang sipi, nangangahulugan ito na kailangan ding ariin ng bayan ng Diyos ang mismong aklat. Ang aklat ang naging sentro ng pag-atake ng mga nagtaguyod ng "bagong" pananaw hinggil sa "araw-araw" sa aklat ni Daniel, sapagkat iyon ang aklat na ibig nilang muling sulatin at alisin mula roon ang wastong pananaw hinggil sa "araw-araw."

When Sister White referred to the two primary leaders in the rebellion of “the daily” in the book of Daniel, she often pointed out that they (Prescott and Daniells) did not have the ability to “reason from cause to effect.” The Laodicean Adventists historical revisionists appear to have the same problem.

Tuwing tinutukoy ni Sister White ang dalawang pangunahing pinuno sa paghihimagsik tungkol sa "the daily" sa aklat ni Daniel, madalas niyang ipinunto na wala sa kanila (sina Prescott at Daniells) ang kakayahang "mangatuwiran mula sa sanhi patungo sa bunga." Ang mga Laodiceang Adventista na mga rebisyunista sa kasaysayan ay tila nagtataglay ng gayunding suliranin.

The leading men, that throughout the history of rebellion from 1888 and onward, had at some point in their personal experience, accepted the false teaching of “the daily.” Their rebellion was the “effect,” and the wrong understanding of “the daily,” was the “cause.” The Laodicean Adventist revisionists lead the unlearned to believe that those very historical rebels of Advent history, were actually not in rebellion, though their revised testimony is never upheld by the testimony of the Bible and Spirit of Prophecy. Because they do not consider the “effect” as a rebellion, they close the possibility of seeking for the “cause.”

Ang mga pangunahing pinuno, na sa kabuuan ng kasaysayan ng paghihimagsik mula 1888 at pasulong ay, sa isang yugto ng kanilang pansariling karanasan, tinanggap ang maling aral tungkol sa "the daily". Ang kanilang paghihimagsik ang "bunga," at ang maling pag-unawa sa "the daily" ang "sanhi". Ang mga Laodiceang Adventistang rebisyunista ay inaakay ang mga hindi nakaaalam na maniwala na yaong mismong mga makasaysayang rebelde sa kasaysayang Adventista ay sa katunayan ay hindi naghihimagsik, bagaman ang kanilang binagong patotoo ay kailanma'y hindi pinagtitibay ng patotoo ng Bibliya at ng Espiritu ng Propesiya. Sapagkat hindi nila itinuturing ang "bunga" bilang isang paghihimagsik, isinasara nila ang posibilidad ng pagsasaliksik sa "sanhi".

As the bird by wandering, as the swallow by flying, so the curse causeless shall not come. Proverbs 22:6.

Gaya ng ibon sa paglalagalag, gaya ng langay-langayan sa paglipad, gayon din ang sumpang walang kadahilanan ay hindi darating. Kawikaan 22:6.

God’s people are to recognize rebellion, and when they do, they are to seek for the cause. Then they are to remedy the cause. In the following passage Sister White is commenting on the story of Achan.

Ang bayan ng Diyos ay dapat kilalanin ang paghihimagsik, at kung magkagayon ay kanila namang hahanapin ang sanhi nito. Pagkatapos, dapat nilang lunasan ang sanhi. Sa sumusunod na sipi, si Sister White ay nagbibigay ng komentaryo hinggil sa kasaysayan ni Achan.

“I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded. He shows us that when His people are found in sin they should at once take decided measures to put that sin from them, that His frown may not rest upon them all. But if the sins of the people are passed over by those in responsible positions, His frown will be upon them, and the people of God, as a body, will be held responsible for those sins. In His dealings with His people in the past the Lord shows the necessity of purifying the church from wrongs. One sinner may diffuse darkness that will exclude the light of God from the entire congregation. When the people realize that darkness is settling upon them, and they do not know the cause, they should seek God earnestly, in great humility and self-abasement, until the wrongs which grieve His Spirit are searched out and put away.

Ipinakita sa akin na dito inilalarawan ng Diyos kung paano Niya tinitingnan ang kasalanan sa mga nagpapahayag na sila’y Kanyang bayang nag-iingat ng Kanyang mga utos. Yaong Kanyang natatanging pinarangalan sa pagbibigay sa kanila na masaksihan ang mga kahanga-hangang pagpapahayag ng Kanyang kapangyarihan, gaya ng sinaunang Israel, at na sa kabila nito’y maglalakas-loob pang balewalain ang Kanyang tahas na mga tagubilin, ay sasapitin ang Kanyang poot. Ibig Niyang ituro sa Kanyang bayan na ang pagsuway at kasalanan ay lubhang kasuklam-suklam sa Kanya at hindi dapat ituring na magaan na bagay. Ipinakikita Niya sa atin na kapag ang Kanyang bayan ay nasumpungang nasa kasalanan, marapat na kaagad silang gumawa ng tiyak at matitibay na hakbang upang alisin ang kasalanang iyon sa kanilang kalagitnaan, upang ang Kanyang pagkagalit ay huwag manahan sa kanilang lahat. Ngunit kung ang mga kasalanan ng bayan ay palampasin ng mga nasa tungkuling may pananagutan, ang Kanyang pagkagalit ay sasa kanila, at ang bayan ng Diyos, bilang isang katawan, ay pananagutin sa mga kasalanang iyon. Sa Kanyang pakikitungo sa Kanyang bayan noong una, ipinakikita ng Panginoon ang pangangailangang dalisayin ang iglesya mula sa mga kamalian. Ang isang makasalanan ay maaaring maghasik ng kadilimang mag-aalis sa liwanag ng Diyos mula sa buong kapulungan. Kapag nabatid ng bayan na ang kadiliman ay bumabalot sa kanila, at hindi nila nalalaman ang sanhi, marapat nilang hanapin ang Diyos nang buong kasigasigan, sa dakilang pagpapakumbaba at pagpapakababa sa sarili, hanggang sa ang mga kamaliang nagpapalumbay sa Kanyang Espiritu ay masaliksik at maalis.

“The prejudice which has arisen against us because we have reproved the wrongs that God has shown me existed, and the cry that has been raised of harshness and severity, are unjust. God bids us speak, and we will not be silent. If wrongs are apparent among His people, and if the servants of God pass on indifferent to them, they virtually sustain and justify the sinner, and are alike guilty and will just as surely receive the displeasure of God; for they will be made responsible for the sins of the guilty. In vision I have been pointed to many instances where the displeasure of God has been incurred by a neglect on the part of His servants to deal with the wrongs and sins existing among them. Those who have excused these wrongs have been thought by the people to be very amiable and lovely in disposition, simply because they shunned to discharge a plain Scriptural duty. The task was not agreeable to their feelings; therefore they avoided it.” Testimonies, volume 3, 265.

Ang pagkiling na umusbong laban sa amin dahil sinaway namin ang mga kamaliang ipinakita sa akin ng Diyos na umiiral, at ang sigaw na kami’y malupit at mahigpit, ay hindi makatarungan. Iniuutos sa amin ng Diyos na magsalita, at hindi kami mananahimik. Kung lantad ang mga kamalian sa gitna ng Kaniyang bayan, at kung ang mga lingkod ng Diyos ay manatiling walang pakialam sa mga iyon, sa katunayan ay sinusuportahan at pinawawalang-sala nila ang makasalanan, at kapuwa may sala at tiyak ding tatanggap ng pagkagalit ng Diyos; sapagkat pananagutin sila sa mga kasalanan ng mga may sala. Sa pangitain ay itinuro sa akin ang maraming pagkakataon kung kailan, dahil sa pagpapabaya ng Kaniyang mga lingkod na harapin ang mga kamalian at mga kasalanang umiiral sa gitna nila, ay kanilang inani ang pagkagalit ng Diyos. Yaong mga nagpalusot sa mga kamaliang ito ay inakala ng mga tao na lubhang kaibig-ibig at kaaya-aya ang disposisyon, sapagkat umilag lamang sila sa pagtupad ng isang maliwanag na tungkuling ayon sa Kasulatan. Hindi kaayon ng kanilang damdamin ang gawaing iyon; kaya’t iniwasan nila ito. Testimonies, tomo 3, 265.

The histories of leaders that have rebelled in Adventism testify to the fact that one of the steps that is almost always seen in their rebellion is that at some point in their personal experience they accepted the false view of “the daily.” That being said, the book by Smith, though not inspired and containing some doctrinal problems, still provides an excellent overview of the pioneer understanding of Revelation chapters eight and nine, where we see the prophetic history of the first six trumpets set forth. We will refer to Smith’s commentary from his book, Daniel and Revelation, as we begin to consider the triple application of the three Woes.

Ang mga kasaysayan ng mga pinunong naghimagsik sa loob ng Adventismo ay nagpapatotoo sa katotohanang isa sa mga hakbang na halos laging nasasaksihan sa kanilang paghihimagsik ay ang pagtanggap, sa isang yugto ng kanilang pansariling karanasan, sa maling pananaw hinggil sa 'the daily'. Gayunman, ang aklat ni Smith, bagaman hindi inspiradong akda at naglalaman ng ilang suliraning doktrinal, ay nagbibigay pa rin ng mahusay na pangkalahatang paglalarawan ng pagkaunawa ng mga tagapagpasimuno sa Apocalipsis mga kabanata walo at siyam, kung saan nakikita natin na inilalahad ang kasaysayang propetiko ng unang anim na trumpeta. Sasangguniin natin ang komentaryo ni Smith sa kaniyang aklat na Daniel and Revelation, habang sinisimulan nating isaalang-alang ang tatluhang paglalapat ng tatlong 'Sa Aba'.

Sister White informs us that William Miller was given great light upon the book of Revelation, but his understanding of chapters thirteen, and sixteen through eighteen was incorrect, for he was at the wrong vantage point in history to see that there are three, and not two desolating powers. His great light was upon chapters two through nine of Revelation.

Ipinabatid sa atin ni Kapatid na White na si William Miller ay pinagkalooban ng dakilang liwanag hinggil sa aklat ng Pahayag, ngunit hindi wasto ang kaniyang pagkaunawa sa mga kabanata labintatlo, at labing-anim hanggang labing-walo, sapagkat siya ay nasa maling pananaw-historikal upang makita na may tatlo, at hindi dalawa, na mga kapangyarihang naninira. Ang kaniyang dakilang liwanag ay nasa mga kabanata dalawa hanggang siyam ng Pahayag.

“Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.

Ang Aklat ng Apocalipsis ay itinuring ng mga mangangaral at ng mga tao na mahiwaga at hindi kasinghalaga ng ibang bahagi ng Banal na Kasulatan. Ngunit nakita ko na ang aklat na ito ay tunay na isang pahayag na ibinigay para sa natatanging kapakinabangan ng mga mabubuhay sa mga huling araw, upang gabayan sila sa pagtitiyak ng kanilang tunay na katayuan at ng kanilang tungkulin. Iginabay ng Diyos ang isip ni William Miller sa mga propesiya at pinagkalooban siya ng dakilang liwanag hinggil sa Aklat ng Apocalipsis. Early Writings, 231.

Miller set forth his understanding of the churches, seals, trumpets and vials as follows.

Inilahad ni Miller ang kaniyang pagkaunawa hinggil sa mga iglesia, mga tatak, mga trompeta, at mga mangkok, gaya ng sumusunod.

“The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

Ang pitong iglesia sa Asya ay isang kasaysayan ng iglesia ni Cristo sa kaniyang pitong anyo, sa lahat ng kaniyang pagliko’t liku-likong landas, sa lahat ng kaniyang kasaganaan at kapighatian, mula sa mga araw ng mga apostol hanggang sa katapusan ng sanlibutan. Ang pitong tatak ay isang kasaysayan ng mga pakikitungo at mga kilos ng mga kapangyarihan at mga hari sa lupa hinggil sa iglesia, at ng pangangalaga ng Diyos sa kaniyang bayan sa gayunding kapanahunan. Ang pitong pakakak ay isang kasaysayan ng pitong natatangi at mabibigat na mga hatol na ipinataw sa lupa, o sa kahariang Romano. At ang pitong mangkok ay ang pitong huling salot na ipinataw sa Papal na Roma. Kasama ng mga ito ang marami pang ibang pangyayari, na hinabing parang mga sangang-ilog, at pumupuno sa dakilang ilog ng propesiya, hanggang sa ang kabuuan ay magwakas sa karagatan ng kawalang-hanggan.

“This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

Ito, para sa akin, ang balangkas ng propesiya ni Juan sa Aklat ng Pahayag. At ang sinumang nagnanais umunawa sa aklat na ito ay nararapat magkaroon ng lubos na kaalaman sa ibang mga bahagi ng Salita ng Diyos. Ang mga sagisag at talinghaga na ginamit sa propesiyang ito ay hindi lahat ipinaliliwanag dito rin, kundi kailangang hanapin sa ibang mga propeta, at ang paliwanag ay matatagpuan sa iba pang mga talata ng Kasulatan. Kaya malinaw na nilayon ng Diyos ang pag-aaral ng kabuuan, upang makamit ang malinaw na kaalaman tungkol sa alinmang bahagi. William Miller, Mga Lektura ni Miller, tomo 2, leksiyon 12, 178.

Just as the third messenger, who prepares the way for the Messenger of the Covenant, represents the internal history of the judgment of the church, in contrast with the third Elijah, who represents an external history in the judgment of modern Babylon, the pioneer understanding of the churches and seals identified the same internal-external testimony.

Kung paanong ang ikatlong sugo, na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan, ay kumakatawan sa panloob na kasaysayan ng paghatol sa iglesya, sa kaibahan naman sa ikatlong Elias, na kumakatawan sa panlabas na kasaysayan sa paghatol sa makabagong Babilonya, tinukoy ng pagkaunawa ng mga pasimuno hinggil sa mga iglesia at mga selyo ang gayunding panloob at panlabas na patotoo.

“The seals are introduced to our notice in the 4th, 5th, and 6th chapters of Revelation. The scenes presented under these seals are brought to view in Revelation 6, and the first verse of Revelation 8. They evidently cover events with which the church is connected from the opening of this dispensation to the coming of Christ.

Ang mga tatak ay inilalahad sa atin sa ika-4, ika-5, at ika-6 na kabanata ng Pahayag. Ang mga tagpong ipinakita sa ilalim ng mga tatak na ito ay ibinubunyag sa Pahayag 6, at sa unang talata ng Pahayag 8. Maliwanag na sinasaklaw nila ang mga pangyayaring may kaugnayan sa iglesia mula sa pasimula ng kapanahunang ito hanggang sa pagparito ni Cristo.

“While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

“Habang inilalahad ng pitong iglesia ang panloob na kasaysayan ng iglesia, inilalantad naman ng pitong tatak ang mga dakilang pangyayari ng panlabas na kasaysayan ng iglesia.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

Uriah Smith was identifying the Millerite understanding of the internal and external relationship of the churches, and James White presents a similar overview in terms of parallel histories.

Tinukoy ni Uriah Smith ang pag-unawa ng mga Millerita hinggil sa ugnayang panloob at panlabas ng mga iglesia, at naglalahad si James White ng kahalintulad na pangkalahatang pagtanaw sa balangkas ng magkakahambing na mga kasaysayan.

“We have now traced the churches, the seals, and the beasts, or living beings, as far as they will compare as covering the same periods of time. The seals are seven in number, the beasts but four. And it may be well here to notice, that at the opening of the first, second, third and fourth seals the first, second, third and fourth beasts are heard to say ‘Come and see;’ but when the fifth, sixth and seventh seals are opened, there is no such voice heard. Neither do the last three churches, and the last three seals, compare, as covering the same periods of time, as the first four churches, and the first four seals do. But, as we have shown, the churches, seals and beasts do agree, as covering the same periods of time for the space of nearly 1800 years, till we come down to a little more than half a century of the present time.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

"Nasubaybayan na natin ngayon ang mga iglesia, ang mga tatak, at ang mga hayop, o mga buhay na nilalang, hanggang sa lawak na maihahambing sila bilang sumasaklaw sa magkakaparehong mga kapanahunan. Ang mga tatak ay pito ang bilang, at ang mga hayop ay apat lamang. At nararapat ding pansinin dito na, sa pagbubukas ng una, ikalawa, ikatlo at ikaapat na tatak, ang una, ikalawa, ikatlo at ikaapat na hayop ay naririnig na nagsasabing 'Halika at tingnan;' ngunit kapag nabuksan ang ikalima, ikaanim at ikapitong tatak, walang gayong tinig na naririnig. Hindi rin nagkakatugma, bilang sumasaklaw sa magkakaparehong mga kapanahunan, ang huling tatlong iglesia at ang huling tatlong tatak, tulad ng pagkakatugma ng unang apat na iglesia at ng unang apat na tatak. Ngunit, gaya ng aming naipakita, ang mga iglesia, mga tatak at mga hayop ay nagkakatugma, bilang sumasaklaw sa magkakaparehong mga kapanahunan, sa loob ng halos 1800 taon, hanggang sa humantong tayo sa mahigit kalahating siglo ng kasalukuyang panahon." James White, Review and Herald, Pebrero 12, 1857.

We just cited three of the primary pioneers of Millerite history. All three held to the correct view of “the daily,” and they all held to the overview of the churches, seals, and trumpets in the framework of truth which Miller was led to understand and present.

Katatapos lamang nating sumipi ng tatlo sa mga pangunahing tagapanguna ng kasaysayang Milerita. Lahat sila ay pinanghawakan ang wastong pananaw hinggil sa “the daily,” at pinanghawakan din nila ang pangkalahatang-ideya hinggil sa mga iglesia, mga tatak, at mga trompeta sa loob ng balangkas ng katotohanang pinatnubayan si Miller na maunawaan at iharap.

“When men come in who would move one pin or pillar from the foundation which God has established by His Holy Spirit, let the aged men who were pioneers in our work speak plainly, and let those who are dead speak also by the reprinting of their articles in our periodicals. Gather up the rays of divine light that God has given as He has led His people on step by step in the way of truth. This truth will stand the test of time and trial.” Manuscript Release, 760, 10.

Kapag may pumapasok na mga taong magtatangkang ilipat kahit isang tulos o haligi mula sa saligang itinatag ng Diyos sa pamamagitan ng Kaniyang Banal na Espiritu, hayaang ang matatandang lalaking naging mga tagapagpasimuno sa ating gawain ay magsalita nang tuwiran, at hayaang ang mga yumao ay magsalita rin sa pamamagitan ng muling paglilimbag ng kanilang mga artikulo sa ating mga peryodiko. Tipunin ang mga sinag ng banal na liwanag na ibinigay ng Diyos habang Kaniyang inakay ang Kaniyang bayan, paisa-isang hakbang, sa landas ng katotohanan. Ang katotohanang ito ay mananatiling matatag sa pagsubok ng panahon at ng mga pagsubok. Manuscript Release, 760, 10.

On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended and began the work of leading those who would accept and eat the Bread that had just come down from heaven back to the “old paths,” of Jeremiah chapter six. The Alpha and Omega needed those who were willing to strive to be among the one hundred and forty-four thousand to see that what brought Him down out of heaven on August 11, 1840, was not simply a fulfillment of a time prophecy, but a fulfillment of the time prophecy of the second Woe. He needed His people to rediscover the old paths of the history where He had erected the temple of the Millerites in the forty-six years from 1798 to 1844.

Noong Setyembre 11, 2001, bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis kabanata labing-walo at sinimulan ang gawaing akayin yaong mga tatanggap at kakain ng Tinapay na kabababa pa lamang mula sa langit pabalik sa "mga dating landas" sa Jeremias kabanata anim. Kinakailangan ng Alfa at Omega ang mga handang magsikap na mapasama sa bilang ng isang daan at apatnapu't apat na libo upang makita nila na ang nagbaba sa Kanya mula sa langit noong Agosto 11, 1840, ay hindi lamang isang katuparan ng isang propesiya ukol sa panahon, kundi isang katuparan ng propesiya ukol sa panahon ng ikalawang "Sa aba." Kinailangan Niyang muling matuklasan ng Kanyang bayan ang mga dating landas ng kasaysayan, kung saan itinindig Niya ang templo ng mga Millerita sa loob ng apatnapu't anim na taon mula 1798 hanggang 1844.

That history had been covered with rubbish and counterfeit coins and jewels. That history was obscured by a false foundational message that was built upon sand, and not the Rock of Ages. It was in the history of the Millerites, the history where, as Peter describes it, the Millerites, “which in time past were not a people, but” then became “the people of God,” who had been raised up and built up as “a spiritual house, an holy priesthood.” The Lion of the tribe of Judah descended on September 11, 2001, and led His last-day people into the work of cleaning out the “temple” of the history of the raising up of the Millerite temple. That work had been typified by a prophecy, which predicted that the Lord would raise up a man named Josiah, (which means foundation of God).

Ang kasaysayang iyon ay natabunan ng basura at ng mga palsipikadong barya at hiyas. Ang kasaysayang iyon ay natakpan ng isang huwad na saligang mensahe na itinayo sa buhangin, at hindi sa Bato ng Panahon. Ito ay sa kasaysayan ng mga Millerite, yaong kasaysayan kung saan, gaya ng inilalarawan ni Pedro, ang mga Millerite, “na noong una ay hindi bayan, ngunit” pagkatapos ay naging “ang bayan ng Diyos,” ay “itinindig at itinayo bilang isang espirituwal na bahay, isang banal na pagkasaserdote.” Ang Leon ng lipi ni Juda ay bumaba noong Setyembre 11, 2001, at pinangunahan ang Kaniyang bayan sa mga huling araw sa gawaing paglilinis sa “templo,” yaong kasaysayan ng pagkakatindig ng templong Millerite. Ang gawaing iyon ay naitipo na sa pamamagitan ng isang hula, na naghayag na ang Panginoon ay magbabangon ng isang lalaking nagngangalang Josiah (na ang ibig sabihin ay saligan ng Diyos).

When Josiah was raised up in fulfillment of the prophecy of the disobedient prophet, he began the work of repairing the temple which was in disarray. In the work of repairing and cleaning “the curse of Moses” was discovered, and when read before Josiah it brought about the reformation of Josiah. We will address that prophecy, in connection with the rediscovery of the “seven times,” post-September 11, 2001.

Nang maitindig si Josias bilang katuparan ng propesiya ng suwail na propeta, sinimulan niya ang gawaing pagsasaayos ng templong napabayaan. Sa gawaing pagkukumpuni at paglilinis ay natuklasan ang "sumpa ni Moises," at nang ito’y basahin sa harap ni Josias, nagbunga iyon ng reporma ni Josias. Tatalakayin natin ang propesiyang iyon, kaugnay ng muling pagkakatuklas sa "pitong panahon," pagkaraan ng Setyembre 11, 2001.

We will begin that study in the next article.

Sisimulan natin ang pag-aaral na iyon sa susunod na artikulo.

“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

Hangga’t ang mga umaangkin ng katotohanan ay naglilingkod kay Satanas, ang kanyang impiyernong anino ay magtatakip sa kanilang paningin sa Diyos at sa langit. Sila’y magiging gaya ng mga nawalan ng kanilang unang pag-ibig. Hindi nila makikita ang mga katotohanang walang hanggan. Ang inihanda ng Diyos para sa atin ay inilarawan sa Zacarias, mga kabanata 3 at 4, at 4:12-14: “At sumagot muli ako at sinabi sa kaniya, Ano itong dalawang sanga ng olibo na sa pamamagitan ng dalawang gintong tubo ay ibinubuhos ang gintong langis mula sa kanilang sarili? At sumagot siya sa akin at nagsabi, Hindi mo ba nalalaman kung ano ang mga ito? At sinabi ko, Hindi, panginoon ko. Nang magkagayo’y sinabi niya, Ito ang dalawang pinahiran, na nakatayo sa Panginoon ng buong lupa.”

“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

Ang Panginoon ay sagana sa mga panustos. Wala Siyang kakulangan ng mga kaparaanan. Dahil sa kakulangan natin sa pananampalataya, sa ating pagiging makamundo, sa ating mababaw na pananalita, sa ating di-paniniwala, na nahahayag sa ating pakikipag-usap, nagtitipon sa palibot natin ang madidilim na anino. Hindi nahahayag si Cristo sa salita o sa pagkatao bilang Siya na lubos na kaibig-ibig, at ang pinakapili sa sampung libo. Kapag ang kaluluwa ay nasisiyahan na itaas ang sarili sa kawalang-kabuluhan, kakaunti lamang ang magagawa ng Espiritu ng Panginoon para rito. Ang ating maikling pananaw ay nakakikita ng anino, ngunit hindi natatanaw ang kaluwalhatian sa kabila. Ang mga anghel ay humahawak sa apat na hangin, na kinakatawan bilang isang nagngangalit na kabayo na naghahangad kumawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, na nagdadala ng pagkawasak at kamatayan sa daraanan nito.

“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

Matutulog ba tayo sa mismong hangganan ng walang hanggang sanlibutan? Magiging manhid, malamig, at patay ba tayo? O, nawa’y magkaroon sa ating mga iglesia ng Espiritu at hininga ng Diyos na ihihinga Niya sa Kaniyang bayan, upang sila’y tumindig sa kanilang mga paa at mabuhay. Kailangan nating makita na makitid ang daan, at makipot ang pintuan. Ngunit pagdaraan tayo sa makipot na pintuan, ang lawak nito’y walang hangganan. Manuscript Releases, tomo 20, 216, 217.