In 1844, the Protestants of the United States withdrew from the Millerite movement and took their prophetic position as a daughter of Babylon, as typified by Jeroboam instituting a counterfeit system of worship when his ten northern tribes separated from the southern kingdom of Judah. Jeroboam’s two golden calves, one in the city of Bethel (meaning “the house of God”/Church), and the other in Dan (meaning judgment/State) typified the false system of Church and State that typifies the United States. All the elements of Jeroboam’s counterfeit system of church and state were patterned after the very same structure set forth in the rebellion of Aaron. Thus, Jeroboam’s counterfeit system of worship was an image of Aaron’s counterfeit system of worship.
Noong 1844, ang mga Protestante ng Estados Unidos ay umiwalay mula sa kilusang Millerita at tinanggap ang kanilang propetikong katayuan bilang isang anak na babae ng Babilonia, gaya ng isinasagisag ng pagtatatag ni Jeroboam ng isang huwad na sistema ng pagsamba, nang ang kaniyang sampung lipi sa hilaga ay humiwalay sa timog na kaharian ng Juda. Ang dalawang gintong guya ni Jeroboam, ang isa sa lungsod ng Bethel (na ang kahulugan ay “bahay ng Diyos”/Simbahan), at ang isa sa Dan (na ang kahulugan ay “paghatol”/Estado), ay sumasagisag sa huwad na sistema ng Simbahan at Estado na siyang katangian ng Estados Unidos. Lahat ng mga elemento ng huwad na sistemang ito ng Simbahan at Estado ni Jeroboam ay inayon sa gayunding balangkas na inilatag sa paghihimagsik ni Aaron. Kaya nga, ang huwad na sistema ng pagsamba ni Jeroboam ay isang larawan ng huwad na sistema ng pagsamba ni Aaron.
Jeroboam’s counterfeit system represented the system of worship that Protestantism upheld when it separated from the movement of the first angel and became a daughter, or an image of the Roman beast of the papacy. At the very institution of Jeroboam’s counterfeit system, a prophet from Judah confronted his altar and false system of worship. In 1844, at the very outset of the role of apostate Protestantism instituting a system of worship represented as the daughter of Rome, the Millerites, by faith, entered the Most Holy Place of the heavenly sanctuary and recognized the Sabbath, and thus represented a prophetic rebuke to the daughters of Rome, who chose to continue observing the mark of Rome’s authority—Sunday worship.
Ang huwad na sistema ni Jeroboam ay kumakatawan sa sistemang panambahan na pinanindigan ng Protestantismo nang humiwalay ito sa kilusan ng unang anghel at naging isang anak, o isang larawan, ng Romanong halimaw ng kapapahan. Sa mismong pagtatatag ng huwad na sistema ni Jeroboam, hinarap ng isang propeta mula sa Juda ang kaniyang dambana at ang huwad na sistema ng pagsamba. Noong 1844, sa mismong pagsisimula ng gampanin ng tumalikod na Protestantismo sa pagtatatag ng isang sistema ng pagsamba na kinakatawan bilang anak ng Roma, ang mga Millerita, sa pananampalataya, ay pumasok sa Kabanal-banalang Dako ng santuwaryong makalangit at kinilala ang Sabat, at sa gayo’y kumatawan sa isang propetikong saway sa mga anak na babae ng Roma, na piniling magpatuloy sa pagtalima sa tatak ng kapangyarihan ng Roma—ang pagsamba tuwing Linggo.
The prophet of Judah that confronted Jeroboam, there and then set forth a prophecy.
Ang propeta mula sa Juda na hinarap si Jeroboam, doon at noon ding oras ay nagpahayag ng isang propesiya.
And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:2, 3.
At siya’y sumigaw laban sa dambana sa salita ng Panginoon, at nagsabi, Oh dambana, dambana, ganito ang sabi ng Panginoon; Narito, isang anak ay isisilang sa sangbahayan ni David, na ang pangalan ay Josias; at sa iyo niya ihahain ang mga saserdote ng mga matataas na dako na nagsusunog ng kamangyan sa iyo, at mga buto ng mga tao ay susunugin sa iyo. At nagbigay siya ng tanda nang araw ding yaon, na sinasabi, Ito ang tandang sinalita ng Panginoon; Narito, ang dambana ay mabibiyak, at ang mga abo na nasa ibabaw nito ay mabubuhos. 1 Hari 13:2, 3.
The prophecy included the doubling of the word “altar.” A doubling of a word or phrase in prophecy represents a symbol of the second angel’s message, thus identifying the year 1844, when the second angel arrived and Protestantism fell, becoming a daughter of Babylon. At the same time the prophet provided a sign, just as the Millerites in 1844, recognized the sign of the Sabbath. As Jeroboam threatened the prophet in the following verses, his hand was paralyzed, thus referencing the mark of Babylon that is forced upon either the forehead or the hand, and which when received spiritually cripples a person for eternity.
Ang propesiya ay naglalaman ng pagdalawang-ulit ng salitang “altar.” Ang pagdalawang-ulit ng isang salita o parirala sa propesiya ay isang sagisag ng mensahe ng ikalawang anghel, kaya’t tinutukoy nito ang taong 1844, nang dumating ang ikalawang anghel at bumagsak ang Protestantismo, na naging isang anak na babae ng Babilonya. Kasabay nito, nagbigay ang propeta ng isang tanda, kung paanong noong 1844 ay kinilala ng mga Millerite ang tanda ng Sabat. Habang binabantaan ni Jeroboam ang propeta sa mga kasunod na talata, ang kaniyang kamay ay naparalisa, kaya’t tumutukoy ito sa tanda ng Babilonya na pinipilit ipataw alinman sa noo o sa kamay, at na, kapag tinanggap, ay espirituwal na naglalumpo sa isang tao magpakailanman.
For the purposes of this study, we are considering the prediction the prophet set forth identifying that “a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee.” Josiah means “the foundation of God”, and represents the foundations of Adventism that were built in the very history typified by Jeroboam’s inauguration of his false system of worship. Upon the false system of worship instituted by Jeroboam, Josiah would punish the priests who led out in the counterfeit worship.
Para sa layunin ng pag-aaral na ito, isinasaalang-alang natin ang hulang inilahad ng propeta na nagsasaad na “isang bata ang isisilang sa sambahayan ni David, na ang pangalan ay Josiah; at sa iyo niya ihahain ang mga saserdote ng mga mataas na dako na nagsusunog ng kamangyan sa iyo, at mga buto ng mga tao ay susunugin sa iyo.” Ang kahulugan ng pangalang Josiah ay “ang saligan ng Diyos,” at kumakatawan ito sa mga saligan ng Adbentismo na itinayo sa mismong kasaysayang inilalarawan bilang tipo ng pagpapasinaya ni Jeroboam ng kaniyang huwad na sistema ng pagsamba. Laban sa huwad na sistemang pagsamba na itinatag ni Jeroboam, parurusahan ni Josiah ang mga saserdoteng nanguna sa huwad na pagsamba.
The prophet disobeyed the Lord’s command not to return the way he had come to Jeroboam’s inauguration, and not to eat or drink in Bethel. When he ate the food of the lying prophet of Bethel he was set forth as a symbol of the death that would be brought upon those who after 1844, would choose to return to and eat the doctrines and false prophetic methodologies of apostate Protestantism, as represented by the rebellion of 1863. The deathbed of those who rebelled in 1863, would be the same deathbed as the lying prophet of Bethel. The deathbed for apostate Protestantism was the history of August 11, 1840 through to 1844, when they; the former chosen people of God were passed by, and became the daughters of Rome. Laodicean Adventism’s deathbed will also be between the date when the mighty angel descended on September 11, 2001, as it had done in 1840, and the hour of the great earthquake, representing the soon coming Sunday law.
Sumuway ang propeta sa utos ng Panginoon na huwag bumalik sa daanang kanyang tinahak patungo sa inagurasyon ni Jeroboam, at na huwag kumain o uminom sa Bethel. Nang kinain niya ang pagkain ng sinungaling na propeta ng Bethel, itinanghal siya bilang isang sagisag ng kamatayang darating sa mga yaong, matapos ang 1844, ay pipiliing bumalik at kumain ng mga doktrina at mga huwad na pamamaraang propetiko ng apostatang Protestantismo, na kinakatawan ng paghihimagsik noong 1863. Ang higaan ng kamatayan ng mga naghimagsik noong 1863 ay magiging gayon ding higaan ng kamatayan gaya ng sa sinungaling na propeta ng Bethel. Ang higaan ng kamatayan para sa apostatang Protestantismo ay ang kasaysayan mula Agosto 11, 1840 hanggang 1844, nang sila—ang dating hinirang na bayan ng Diyos—ay pinalampas at naging mga anak na babae ng Roma. Ang higaan ng kamatayan ng Adventismong Laodiceano ay magiging nasa pagitan din ng petsa nang bumaba ang makapangyarihang anghel noong Setyembre 11, 2001, gaya ng ginawa nito noong 1840, at ng oras ng dakilang lindol, na kumakatawan sa nalalapit na pagdating ng batas sa Linggo.
On September 11, 2001, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began and the angel began to move through Jerusalem placing a mark on the forehead of those who sigh and cry for the abominations done in the land (the United States), and the church (Laodicean Adventism). On September 11, 2001, the sins of the fathers represented by the four abominations of Ezekiel, became present testing truths in the sealing process that then began.
Noong Setyembre 11, 2001, nagsimula ang pagtatatakan ng isandaang apatnapu’t apat na libo, at ang anghel ay nagsimulang dumaan sa Jerusalem, na naglalagay ng tanda sa mga noo ng mga dumadaing at tumatangis dahil sa mga kasuklam-suklam na ginawa sa lupain (ang Estados Unidos), at sa iglesia (Adbentismong Laodiceano). Noong Setyembre 11, 2001, ang mga kasalanan ng mga magulang na kinakatawan ng apat na kasuklam-suklam na bagay ni Ezekiel, ay naging mga kasalukuyang katotohanang pagsubok sa proseso ng pagtatatakan na noon ay nagsimula.
The test of 1863, involved the foundations of the Millerite movement as represented by the “seven times,” of Leviticus twenty-six that had been rejected in 1863. The test involved a willingness or unwillingness to return to Jeremiah’s old paths in order to find the rest of the latter rain. The test of 1888, was the message to the Laodicean church as brought by Elders Jones and Waggoner, which was also the message of justification by faith.
Ang pagsubok noong 1863 ay sumaklaw sa mga saligan ng kilusang Millerita, na kinakatawan ng “pitong panahon” sa Levitico 26, na itinakwil noong 1863. Ang pagsubok ay tumukoy sa kahandaan o kawalan ng kahandaan na bumalik sa mga dating landas ni Jeremias upang matagpuan ang kapahingahan ng huling ulan. Ang pagsubok noong 1888 ay ang mensahe para sa Iglesia sa Laodicea na dinala nina Elder Jones at Waggoner, na siya ring mensahe ng pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya.
In 1856, the message to Laodicea first arrived in the movement of the Millerites, and it arrived with the increased light of the “seven times,” but both the experience represented by the remedies in the message to Laodicea, and the message of prophetic history were rejected in 1863. The experience was represented by the vision (mareh) of “the appearance”, and the vision of the (chazon) “prophetic history” that were both rejected. Both of those visions had found their fulfillment on October 22, 1844, and nineteen years later they were both rejected, for Jesus always identifies the end with the beginning.
Noong 1856, unang dumating sa kilusang Millerita ang mensahe para sa Laodicea, at ito’y dumating kalakip ng nadagdagang liwanag ng “pitong ulit”; ngunit kapwa ang karanasang kinakatawan ng mga lunas sa mensahe para sa Laodicea, at ang mensahe ng propetikong kasaysayan, ay tinanggihan noong 1863. Ang karanasang iyon ay kinakatawan ng pangitain (mareh) ng “pagpapakita,” at ang pangitain (chazon) ng “propetikong kasaysayan”—na kapwa tinanggihan. Ang dalawang pangitaing iyon ay nagkaroon ng katuparan noong Oktubre 22, 1844, at pagkalipas ng labinsiyam na taon ay kapwa sila tinanggihan, sapagkat laging iniuugnay ni Jesus ang wakas sa pasimula.
On September 11, 2001, the test of the rebellions of 1863 and 1888, became again testing truth, for they were both connected to the old paths of Jeremiah. On that date the latter rain message arrived, and the test of 1919, also arrived, for in 1919, the false gospel of a Christ who is void of any prophetic relevance was set forth as a counterfeit “peace and safety” message. When the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended on September 11, 2001, verses one through three were fulfilled, and verses one through three represent the message of the “first voice”.
Noong ika-11 ng Setyembre, 2001, ang pagsubok na kaugnay ng mga paghihimagsik noong 1863 at 1888 ay muling naging isang sumusubok na katotohanan, sapagkat kapwa yaon ay nakaugnay sa mga dating landas ni Jeremias. Noong araw na iyon dumating ang mensahe ng huling ulan, at dumating din ang pagsubok ng 1919, sapagkat noong 1919, ang huwad na ebanghelyo ng isang Cristo na walang anumang kabuluhang propetiko ay iniharap bilang isang huwad na mensaheng “kapayapaan at katiwasayan.” Nang bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis kabanata labing-walo noong ika-11 ng Setyembre, 2001, natupad ang mga talata isa hanggang tatlo, at ang mga talata isa hanggang tatlo ay kumakatawan sa mensahe ng “unang tinig.”
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
Ngayo’y may lumalabas na balita na ipinahayag ko raw na ang New York ay wawalisin ng isang daluyong? Hindi ko kailanman ito sinabi. Sinabi ko, habang minamasdan ko ang malalaking gusaling itinatayo roon, palapag pagkatapos ng palapag, “Anong kakila-kilabot na mga tagpo ang magaganap kapag ang Panginoon ay babangon upang yanigin nang kakila-kilabot ang lupa! Kung magkagayon ay matutupad ang mga salita ng Pahayag 18:1-3.” Ang buong ikalabingwalong kabanata ng Pahayag ay isang babala tungkol sa darating sa lupa. Ngunit wala akong natatanging liwanag hinggil sa kung ano ang darating sa New York, maliban sa nalalaman kong darating ang araw na ang mga malalaking gusali roon ay ibabagsak sa pamamagitan ng pag-ikot at pagbabaligtad ng kapangyarihan ng Diyos. Mula sa liwanag na ibinigay sa akin, nalalaman kong ang pagkawasak ay nasa sanlibutan. Isang salita lamang mula sa Panginoon, isang dampi ng kanyang makapangyarihang kapangyarihan, at babagsak ang mga dambuhalang gusaling ito. Magaganap ang mga tagpong ang kakila-kilabot ay hindi natin maisapantaha. Review and Herald, Hulyo 5, 1906.
With the arrival of the angel of Revelation eighteen, the latter rain began to sprinkle, and the “prophetic debate” represented in Habakkuk chapter two, began. The debate was over two methodologies for understanding Bible prophecy, and a false and a true latter rain message. The debate ends when the “second voice” of Revelation eighteen arrives and identifies the beginning of God’s executive judgment upon modern Babylon, and calls God’s other flock out of Babylon. The arrival of the second voice marks the end of the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is represented by the fourth abomination, that in turn represents the fourth and final generation of Laodicean Adventism as bowing down to the sun, at the soon-coming Sunday law.
Sa pagdating ng anghel ng Pahayag labing-walo, nagsimulang pumatak ang huling ulan, at nagsimula ang “pagtatalong propetiko” na kinakatawan sa Habakuk kabanata dalawa. Ang pagtatalo ay hinggil sa dalawang metodolohiya ng pag-unawa sa propesiya ng Bibliya, at sa huwad at tunay na mensahe ng huling ulan. Nagtatapos ang pagtatalo kapag dumating ang “ikalawang tinig” ng Pahayag labing-walo at tinutukoy ang pasimula ng paghuhukom na isinasakatuparan ng Diyos laban sa makabagong Babilonia, at tinatawag ang iba pang kawan ng Diyos na lumabas mula sa Babilonia. Ang pagdating ng ikalawang tinig ay nagmamarka sa katapusan ng kasaysayan ng pagseselyo sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, na kinakatawan ng ikaapat na karumaldumal, na siya namang kumakatawan sa ikaapat at panghuling salinlahi ng Laodiseyang Adbentismo na yumuyukod sa araw, sa nalalapit na batas ng Linggo.
The deathbed of apostate Protestantism, between the descent of the angel and the closed door of 1844, typified the deathbed of Laodicean Adventism between the descent of the angel and the closed door of the soon-coming Sunday law. The prophet from Judah was buried in the same grave as the lying prophet of Bethel, and when king Josiah initiated his reform, he stood before that very grave. The reformation of king Josiah, whose name represents “the foundations of God”, began when God began to lead His last day people back to the foundations on September 11, 2001. His reform had begun when the work of restoring the temple was taken up.
Ang higaan ng kamatayan ng tumalikod na Protestantismo, sa pagitan ng pagbaba ng anghel at ng saradong pinto ng 1844, ay naging tipo ng higaan ng kamatayan ng Laodiceang Adbentismo sa pagitan ng pagbaba ng anghel at ng saradong pinto ng nalalapit na batas sa Linggo. Ang propeta mula sa Juda ay inilibing sa iisang libingan kasama ng sinungaling na propeta ng Bethel, at nang sinimulan ni Haring Josias ang kaniyang reporma, tumindig siya sa harap ng mismong libingang iyon. Ang reporma ni Haring Josias, na ang pangalan ay sumasagisag sa "mga saligan ng Diyos", ay nagsimula noong sinimulang akayin ng Diyos ang Kaniyang bayan sa huling mga araw pabalik sa mga saligan noong Setyembre 11, 2001. Nagsimula ang kaniyang reporma nang sinimulang isagawa ang gawaing pagpapanumbalik ng templo.
And it came to pass in the eighteenth year of king Josiah, that the king sent Shaphan the son of Azaliah, the son of Meshullam, the scribe, to the house of the Lord, saying, Go up to Hilkiah the high priest, that he may sum the silver which is brought into the house of the Lord, which the keepers of the door have gathered of the people: And let them deliver it into the hand of the doers of the work, that have the oversight of the house of the Lord: and let them give it to the doers of the work which is in the house of the Lord, to repair the breaches of the house, Unto carpenters, and builders, and masons, and to buy timber and hewn stone to repair the house. Howbeit there was no reckoning made with them of the money that was delivered into their hand, because they dealt faithfully. And Hilkiah the high priest said unto Shaphan the scribe, I have found the book of the law in the house of the Lord. And Hilkiah gave the book to Shaphan, and he read it. And Shaphan the scribe came to the king, and brought the king word again, and said, Thy servants have gathered the money that was found in the house, and have delivered it into the hand of them that do the work, that have the oversight of the house of the Lord. And Shaphan the scribe showed the king, saying, Hilkiah the priest hath delivered me a book. And Shaphan read it before the king. And it came to pass, when the king had heard the words of the book of the law, that he rent his clothes. And the king commanded Hilkiah the priest, and Ahikam the son of Shaphan, and Achbor the son of Michaiah, and Shaphan the scribe, and Asahiah a servant of the king’s, saying, Go ye, inquire of the Lord for me, and for the people, and for all Judah, concerning the words of this book that is found: for great is the wrath of the Lord that is kindled against us, because our fathers have not hearkened unto the words of this book, to do according unto all that which is written concerning us. 2 Kings 22:3–13.
At nangyari, sa ikalabingwalong taon ni haring Josiah, na sinugo ng hari si Shaphan na anak ni Azaliah, anak ni Meshullam, ang kalihim, sa bahay ng Panginoon, na sinasabi, Umahon ka kay Hilkiah na punong saserdote, upang bilangin niya ang pilak na dinala sa bahay ng Panginoon, na tinipon ng mga bantay-pinto mula sa bayan: At ibigay nila ito sa kamay ng mga nangangasiwa sa gawain sa bahay ng Panginoon; at ibigay nila ito sa mga manggagawa na nasa bahay ng Panginoon, upang ayusin ang mga sira ng bahay, sa mga anluwagi, at sa mga tagapagtayo, at sa mga mason, at upang bumili ng kahoy at batong tinabas upang ayusin ang bahay. Gayon man, walang ginawang pagtutuos sa kanila tungkol sa salaping ibinigay sa kanilang kamay, sapagkat sila'y kumilos nang may katapatan. At sinabi ni Hilkiah na punong saserdote kay Shaphan na kalihim, Natagpuan ko ang aklat ng kautusan sa bahay ng Panginoon. At ibinigay ni Hilkiah ang aklat kay Shaphan, at binasa niya ito. At pumaroon si Shaphan na kalihim sa hari, at ibinalita niyang muli sa hari, at nagsabi, Tinipon ng iyong mga lingkod ang salaping nasumpungan sa bahay, at ibinigay ito sa kamay ng mga nangangasiwa sa gawain sa bahay ng Panginoon. At ipinabatid ni Shaphan na kalihim sa hari, na sinasabi, Ibinigay sa akin ni Hilkiah na saserdote ang isang aklat. At binasa ni Shaphan iyon sa harap ng hari. At nangyari, nang marinig ng hari ang mga salita ng aklat ng kautusan, na pinunit niya ang kaniyang mga damit. At inutusan ng hari si Hilkiah na saserdote, at si Ahikam na anak ni Shaphan, at si Achbor na anak ni Michaiah, at si Shaphan na kalihim, at si Asahiah na isang lingkod ng hari, na sinasabi, Yumaon kayo, sumangguni kayo sa Panginoon para sa akin, at para sa bayan, at para sa buong Juda, tungkol sa mga salita ng aklat na ito na nasumpungan: sapagkat dakila ang poot ng Panginoon na nag-aalab laban sa atin, sapagkat ang ating mga magulang ay hindi nakinig sa mga salita ng aklat na ito, upang gawin ang ayon sa lahat ng nasusulat tungkol sa atin. 2 Mga Hari 22:3-13.
The prediction that a child would be born named Josiah, identifies September 11, 2001, when the mighty angel descended and led His last-day people back to the old paths. That descent had been typified by the descent of the same angel on August 11, 1840. Both descents marked a fulfillment of a prophecy of Islam. The historical figure whose name is associated with identifying in advance, and publishing the advance prediction of the fulfillment of the time prophecy of Islam found in Revelation chapter nine verse fifteen, was Josiah.
Ang hula na ang isang bata ay isisilang na ang pangalan ay Josiah ay tumutukoy sa Setyembre 11, 2001, noong bumaba ang makapangyarihang anghel at pinatnubayan ang Kanyang bayan sa mga huling araw pabalik sa mga dating landas. Ang pagbabang iyon ay nauna nang inilarawan bilang isang tipo sa pamamagitan ng pagbaba ng gayunding anghel noong Agosto 11, 1840. Kapwa ang mga pagbabang iyon ay nagtanda ng pagtupad sa isang propesiya hinggil sa Islam. Ang makasaysayang tauhang ang pangalan ay inuugnay sa pagtukoy nang pauna at sa paglathala ng paunang hula tungkol sa katuparan ng propesiyang may takdang panahon hinggil sa Islam na matatagpuan sa Apocalipsis kabanata siyam, talata labinlima, ay si Josiah.
In both descents of the angel of Revelation chapter ten or eighteen, the name “Josiah” is marked. Josiah Litch presented the message of Islam that was fulfilled on August 11, 1840, and on September 11, 2001 the prophecy of the birth of a child named Josiah, that had been set forth by the disobedient prophet in the history of Jeroboam, was fulfilled in Laodicean Adventism as the angel led His last-day people back to the foundational history where the confrontation of the disobedient prophet and Jeroboam had met its fulfillment. The biblical testimony identified a prediction of a Josiah to come, and when the history typified by the disobedient prophet was repeated in 1844, his prediction of the name was once again placed into the prophetic narrative.
Sa kapwa pagkakataon ng pagbaba ng anghel sa mga kabanata sampu at labing-walo ng Apocalipsis, nakatatak ang pangalang "Josiah." Ipinahayag ni Josiah Litch ang mensahe hinggil sa Islam na natupad noong ika-11 ng Agosto, 1840, at noong ika-11 ng Setyembre, 2001, ang hula tungkol sa kapanganakan ng isang batang pinangalanang "Josiah," na isinaad ng suwail na propeta sa kasaysayan ni Jeroboam, ay natupad sa Laodiceang Adventismo, samantalang pinangunahan ng anghel ang kanyang bayan sa mga huling araw pabalik sa pundasyong kasaysayan kung saan ang pagtutunggalian ng suwail na propeta at ni Jeroboam ay sumapit sa katuparan. Tinukoy ng patotoo ng Kasulatan ang isang hula tungkol sa isang darating na Josiah, at nang maulit noong 1844 ang kasaysayang kinakatawan bilang tipo ng suwail na propeta, ang kanyang hula tungkol sa pangalan ay muling ipinasok sa salaysay na propetiko.
On September 11, 2001, the Lion of the tribe of Judah led His last-day people back to Jeremiah’s old paths, which represented the forty-six years in which the Messenger of the Covenant had erected a temple to suddenly come to on October 22, 1844. Josiah had discovered the curse of Moses as he initiated the work of repairing the temple. The work of the one hundred and forty-four thousand is represented by Isaiah as a work of restoration.
Noong ika-11 ng Setyembre, 2001, ang Leon ng lipi ni Juda ay pinangunahan ang Kaniyang huling-panahong bayan pabalik sa mga sinaunang landas ni Jeremias, na kumakatawan sa apatnapu’t anim na taon na kung kailan itinayo ng Sugo ng Tipan ang isang templo upang biglang datnan Niya noong ika-22 ng Oktubre, 1844. Natuklasan ni Josias ang sumpa ni Moises nang pasimulan niya ang gawaing pagkukumpuni ng templo. Ang gawain ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay inilarawan ni Isaias bilang isang gawain ng pagpapanumbalik.
And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.
At kanilang itatayo ang mga dating kagibaan; kanilang ibabangon ang mga dating pagkawasak; at kanilang aayusin ang mga lunsod na wasak, ang mga kagibaan ng maraming sali't salinlahi. Isaias 61:4.
The work of Josiah in repairing and restoring the temple, is the work Isaiah identifies is accomplished by God’s last-day people, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived. That work was also typified by those who came out of Babylon in the time of Ezra.
Ang gawa ni Josias sa pagkukumpuni at pagpapanumbalik ng templo ay ang gawaing tinukoy ni Isaias na isinasakatuparan ng bayan ng Diyos sa mga huling araw, sapagkat ang lahat ng mga propeta ay higit na nagsasalita hinggil sa mga huling araw kaysa sa mga araw na kanilang kinabuhayan. Ang gawaing iyon ay tinipuhan din ng mga lumabas mula sa Babilonia sa panahon ni Esdras.
For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:9.
Sapagkat kami ay mga alipin; gayon ma’y hindi kami tinalikdan ng aming Diyos sa aming pagkaalipin, kundi pinalawig niya ang kaniyang kaawaan sa amin sa paningin ng mga hari ng Persia, upang kami’y mabigyan ng muling pagbangon, upang maitayo ang bahay ng aming Diyos, at upang maipanumbalik ang mga kagibaan nito, at upang kami’y bigyan ng isang kuta sa Juda at sa Jerusalem. Ezra 9:9.
The work carried on by Ezra was accomplished when they had come out of Babylon, and it represents the work of temple restoration Josiah was doing, the work identified by Isaiah of God’s last-day people, and it began on September 11, 2001. In the Revelation John also identifies that work.
Ang gawaing isinulong ni Ezra ay naisakatuparan nang sila’y nakalabas na mula sa Babilonia, at kinakatawan nito ang gawaing pagpapanumbalik ng templo na isinasagawa noon ni Josias, ang gawain ng bayan ng Diyos sa mga huling araw na tinukoy ni Isaias, at ito’y nagsimula noong Setyembre 11, 2001. Sa Aklat ng Apocalipsis, tinutukoy din ni Juan ang gawaing iyon.
And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 10:8–11:3.
At ang tinig na aking narinig mula sa langit ay muling nagsalita sa akin, at sinabi, Humayo ka, at kunin mo ang maliit na aklat na bukas sa kamay ng anghel na nakatayo sa dagat at sa lupa. At pumaroon ako sa anghel, at sinabi ko sa kaniya, Ibigay mo sa akin ang maliit na aklat. At sinabi niya sa akin, Kunin mo ito, at kainin mo; at ito’y magiging mapait sa iyong tiyan, ngunit sa iyong bibig ay magiging matamis na parang pulot. At kinuha ko ang maliit na aklat mula sa kamay ng anghel, at kinain ko; at sa aking bibig ay naging matamis na parang pulot: at pagkakain ko nito, ang aking tiyan ay naging mapait. At sinabi niya sa akin, Kinakailangan na muli kang magpropesiya sa harap ng maraming bayan, mga bansa, mga wika, at mga hari. At ibinigay sa akin ang isang tambo na gaya ng isang pamalo; at ang anghel ay nakatayo, na nagsasabi, Tumindig ka, at sukatin mo ang templo ng Diyos, at ang dambana, at ang mga sumasamba roon. Ngunit ang looban na nasa labas ng templo ay pabayaan mo, at huwag mo itong sukatin; sapagkat ibinigay iyon sa mga Hentil: at ang banal na lunsod ay yuyurakan nila sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. At ibibigay ko ang kapangyarihan sa aking dalawang saksi, at sila’y magpropesiya sa loob ng isang libo dalawandaan at animnapung araw, na nakadamit ng kayong magaspang. Pahayag 10:8–11:3.
In this passage John represents the Millerites who had eaten the message that was in the angel’s hand when He descended on August 11, 1840, but who had also suffered the bitter disappointment of October 22, 1844. Standing at the bitter disappointment of 1844, John was told that he, as a symbol of God’s last-day people, must repeat the experience represented by 1840 to 1844, thus pointing forward to September 11, 2001, and unto the soon coming Sunday law. He was told “Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings,” representing the whole world being lightened when the angel descends in Revelation eighteen, when the history of Revelation chapter ten is repeated—“line upon line.”
Sa talatang ito, kinakatawan ni Juan ang mga Millerita na kinain ang mensaheng nasa kamay ng anghel nang bumaba ito noong Agosto 11, 1840, subalit sila rin ang nagdanas ng mapait na pagkadismaya noong Oktubre 22, 1844. Sa harap ng mapait na pagkadismaya ng 1844, sinabi kay Juan na siya, bilang sagisag ng bayan ng Diyos sa mga huling araw, ay dapat ulitin ang karanasang kinakatawan ng 1840 hanggang 1844, sa gayon ay tumuturo pasulong sa Setyembre 11, 2001, at hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo. Sinabihan siya, "Kinakailangan mong muling manghula sa harap ng maraming bayan, at mga bansa, at mga wika, at mga hari," na kumakatawan sa buong daigdig na naliliwanagan kapag bumaba ang anghel sa Apocalipsis labing-walo, kapag inuulit ang kasaysayan ng Apocalipsis kabanata sampu—"linya sa linya."
In connection with identifying the history that would be repeated when God’s last day people prophesied again, John was told to “rise and measure” the temple of God. His “measuring” was specifically identified, for he had been placed in the year of 1844, where his stomach was made bitter by the disappointment of October, 22. He was told to measure the temple, but to leave off the courtyard, which he was informed represented the time of the Gentiles, when they would trample down the courtyard for twelve hundred and sixty years. The twelve hundred and sixty years ended in 1798. John was to begin his measuring in 1798, and leave off the previous twelve hundred and sixty years, where the spiritual temple and spiritual Jerusalem had been trodden down. He was standing at the disappointment of 1844, so from 1798 to 1844, is forty-six years. Those forty-six years represent the temple.
Kaugnay ng pagtukoy sa kasaysayang mauulit kapag ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay muling nagpahayag ng propesiya, sinabihan si Juan na “tumindig at sukatin” ang templo ng Diyos. Ang kaniyang “pagsukat” ay tiyak na tinukoy, sapagkat siya ay inilagay sa taon ng 1844, kung saan ang kaniyang tiyan ay ginawang mapait dahil sa kabiguan noong ika-22 ng Oktubre. Sinabihan siyang sukatin ang templo, ngunit iwanan ang looban, na ipinaalam sa kaniya na kumakatawan iyon sa panahon ng mga Hentil, kung kailan kanilang yuyurakan ang looban sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung taon. Nagtapos ang isang libo dalawang daan at animnapung taon noong 1798. Si Juan ay magsisimula sa kaniyang pagsukat noong 1798, at iiwan ang naunang isang libo dalawang daan at animnapung taon, kung saan ang espirituwal na templo at ang espirituwal na Jerusalem ay nayurakan. Siya ay nakatayo sa kabiguan noong 1844, kaya mula 1798 hanggang 1844 ay apatnapu’t anim na taon. Ang apatnapu’t anim na taon na yaon ay kumakatawan sa templo.
When John, as God’s last-day people were to prophesy again, as they had done from 1840 to 1844, they would begin when the angel descended at the fulfillment of a prophecy of Islam. Their work of prophesying again would require a work of measuring the temple, and that work would represent an investigation of the “old paths”, which was the history represented by the “temple”, which began at the time of the end in 1798, and ended with the great disappointment of 1844. As they began their work of investigating Jeremiah’s old paths, which is John’s “temple of forty-six years”, the curse of Moses was found in the rubbish scattered all over the temple, and the prediction of the Josiah to come was fulfilled. The work of Josiah is also identified again by Isaiah:
Nang si Juan, bilang ang bayan ng Diyos sa mga huling araw, ay muling dapat magpahayag ng hula, gaya ng ginawa nila mula 1840 hanggang 1844, magsisimula sila kapag bumaba ang anghel sa kaganapan ng isang propesiya ng Islam. Ang kanilang gawain ng muling pagpapahayag ng hula ay mangangailangan ng isang gawaing pagsukat sa templo, at ang gawaing iyon ay kakatawan sa isang pagsisiyasat sa “mga dating landas,” na siyang kasaysayang kinakatawan ng “templo,” na nagsimula sa panahon ng wakas noong 1798, at nagtapos sa dakilang kabiguan noong 1844. Nang pasimulan nila ang kanilang gawain ng pagsisiyasat sa mga dating landas ni Jeremias, na siyang “templong apatnapu’t anim na taon” ni Juan, ang sumpa ni Moises ay natagpuan sa mga basurang nagkalat sa buong templo, at natupad ang hula hinggil sa darating na Josias. Ang gawain ni Josias ay muli ring tinukoy ni Isaias:
And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.
At ang magmumula sa iyo ay magtatayo ng mga dating siraang dako; ibabangon mo ang mga patibayan ng maraming salinlahi; at ikaw ay tatawaging Tagapag-ayos ng siwang, Tagapagpanumbalik ng mga landas na matatahanan. Isaias 58:12.
God’s last-day people were to restore the “paths to dwell in,” which are Jeremiah’s “old paths”. They were to rebuild the old waste places, as the workers in Josiah and Ezra’s histories were accomplishing. They were to employ the methodology of “line upon line,” for they would not simply “raise up” the foundational history of Adventism, that is represented by the temple of forty-six years, but in doing so they were to “raise up the foundations of many generations.” They were to identify that every reform movement represents a foundational work, that “line upon line,” identifies the last-day foundations of 1798 to 1844. They were to repair “the breach,” and the breach represents the initial break in a vessel or a wall that opens the way for further disaster. The “breach” that was to be repaired was the rebellion of 1863.
Ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay nararapat na ibalik ang "mga landas na matatahanan," na siyang "mga dating landas" ni Jeremias. Dapat nilang muling itayo ang mga dating siraang dako, gaya ng isinasagawa ng mga manggagawa sa mga kapanahunan nina Josias at Ezra. Sila ay gagamit ng metodolohiya ng "linya sa ibabaw ng linya," sapagkat hindi lamang nila "ibangon" ang saligang kasaysayan ng Adbentismo, na kinakatawan ng templong apatnapu't anim na taon, kundi sa gayon ay "ibangon ang mga saligan ng maraming sali't salinlahi." Dapat nilang kilalanin na ang bawat kilusang reporma ay kumakatawan sa isang gawaing saligan, na ang "linya sa ibabaw ng linya" ang tumutukoy sa mga saligan ng mga huling araw mula 1798 hanggang 1844. Dapat nilang kumpunihin ang "siwang," at ang siwang ay kumakatawan sa paunang bitak sa isang sisidlan o pader na nagbubukas ng daan sa higit pang kapahamakan. Ang "siwang" na dapat kumpunihin ay ang paghihimagsik noong 1863.
When Josiah arrived on September 11, 2001 God’s last-day people returned to Jeremiah’s old paths and began to measure Millerite history. They discovered the “breach.” They identified the truth of the jewels of Miller’s dream as they built “the old waste places.” They discovered the “seven times,” as had Josiah, and they restored the truth of Leviticus twenty-six, and thus raised “up the former desolations.” When they restored the “first” and the “last” desolations of Leviticus twenty-six they then recognized that one finished in 1798 and the other in 1844. Thus their work of raising up the former desolations, was the very “rod” that was given to John that allowed him to measure the temple.
Nang dumating si Josias noong Setyembre 11, 2001, ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay bumalik sa mga dating landas ni Jeremias at sinimulang sukatin ang kasaysayang Millerita. Natuklasan nila ang "siwang." Tinukoy nila ang katotohanan ng mga hiyas ng panaginip ni Miller habang itinatayo nila ang "mga dating gibang pook." Natuklasan nila ang "pitong panahon," gaya ni Josias, at ibinalik nila ang katotohanan ng Levitico dalawampu't anim, at sa gayo'y itinindig nila ang "mga dating pagkasira." Nang isauli nila ang "una" at ang "huli" na mga pagkasira ng Levitico dalawampu't anim, kinilala nila na ang isa ay nagwakas noong 1798 at ang isa pa noong 1844. Kaya't ang kanilang gawaing pagtindig sa mga dating pagkasira ang mismong "tungkod" na ibinigay kay Juan na nagkaloob sa kaniya ng kapahintulutang sukatin ang templo.
The Lion of the tribe of Judah led His people back to the old paths, so they could find the latter rain message, and the latter rain message is the message of Islam of the third woe. When they ultimately discovered the two sacred tables of Habakkuk, as represented by the 1843 and 1850 pioneer charts, they saw that the foundation included the “three woes” of Revelation chapter eight, and that the second woe had concluded in the foundational history where the Millerite temple had been erected. They then recognized that the understanding of the rule of triple application of prophecies had been previously put in place by the Lion of the tribe of Judah, in order that when they returned to Jeremiah’s old paths, they could recognize “the rest and the refreshing”, which is the latter rain message of the third woe, that is identified and established with the two witnesses of the first and second woes.
Inakay ng Leon ng lipi ni Juda ang Kanyang bayan pabalik sa mga dating landas, upang kanilang matagpuan ang mensahe ng huling ulan, at ang mensahe ng huling ulan ay ang mensahe ng Islam ng ikatlong "sa aba". Nang sa wakas ay natuklasan nila ang dalawang banal na tapyas ni Habakuk, na kinakatawan ng mga tsart ng mga pasimuno noong 1843 at 1850, nakita nila na ang saligan ay kinapapalooban ng "tatlong sa aba" ng Apocalipsis kabanatang walo, at na ang ikalawang "sa aba" ay nagwakas sa kasaysayang saligan kung saan naitayo ang templong Millerita. Pagkatapos ay kinilala nila na ang pagkaunawa sa panuntunan ng tatluhang aplikasyon ng mga propesiya ay nauna nang itinatag ng Leon ng lipi ni Juda, upang, sa kanilang pagbabalik sa mga dating landas ni Jeremias, makilala nila ang "kapahingahan at ang kaginhawahan", na siyang mensahe ng huling ulan ng ikatlong "sa aba", na nakikilala at naitatatag sa pamamagitan ng dalawang saksi ng una at ikalawang "sa aba".
We will continue this study in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.
Ang kaaway ay nagsisikap ilihis ang mga isip ng ating mga kapatid na lalaki at babae mula sa gawaing paghahanda ng isang bayan upang manindigan sa mga huling araw na ito. Ang kaniyang mga mapanlinlang na pangangatwiran ay nilayon upang ilayo ang mga isip mula sa mga panganib at mga tungkulin ng panahong ito. Ibinibilang nilang walang halaga ang liwanag na si Cristo ay pumarito mula sa langit upang ibigay kay Juan para sa Kaniyang bayan. Itinuturo nila na ang mga pangyayaring mismong nasa ating harapan ay hindi sapat ang kahalagahan upang pag-ukulan ng natatanging pansin. Ginagawa nilang walang bisa ang katotohanang may makalangit na pinagmulan at ninanakawan nila ang bayan ng Diyos ng kanilang mga nakaraang karanasan, at sa halip ay binibigyan sila ng huwad na agham.
“‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.
'Ganito ang sabi ng Panginoon, Tumayo kayo sa mga daan, at magmasid, at magtanong kayo tungkol sa mga dating landas, kung saan naroroon ang mabuting daan, at lumakad kayo roon.' Jeremias 6:16.
“Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.
Huwag hayaang sinuman ang maghangad na gibain ang mga saligan ng ating pananampalataya—ang mga saligang inilatag sa pasimula ng ating gawain sa pamamagitan ng mapanalanging pag-aaral ng salita at ng kapahayagan. Sa mga saligang ito tayo’y nagtatayo sa nakalipas na limampung taon. Maaaring ipalagay ng mga tao na nakatagpo sila ng bagong daan at na makapaglalatag sila ng isang lalong matibay na saligan kaysa sa nailatag na. Ngunit ito ay isang malaking panlilinlang. Walang ibang saligan na maitatag ng sinuman kundi ang nailatag na.
“In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.
Noong nakaraan, marami na ang nagsikap magtayo ng isang bagong pananampalataya at magtatag ng mga bagong simulain. Ngunit gaano katagal nanatiling nakatindig ang gusaling kanilang itinayo? Di naglaon ay bumagsak ito, sapagkat hindi ito naitayo sa ibabaw ng Bato.
“Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.
Hindi ba kinailangan ng mga unang alagad na harapin ang mga aral ng tao? Hindi ba kinailangan din nilang makinig sa mga maling teorya, at pagkatapos, matapos gawin ang lahat, ay tumayong matatag, na sinasabi: 'Walang sinumang makapaglalagay ng ibang saligan maliban sa nalagay na'? 1 Corinto 3:11.
“So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
“Kaya’t dapat nating panghawakan nang matatag ang pasimula ng ating pananalig hanggang sa wakas. Ang mga salitang makapangyarihan ay ipinadala ng Diyos at ni Cristo sa bayang ito, na, punto por punto, umaakay rito palabas mula sa sanlibutan tungo sa malinaw na liwanag ng kasalukuyang katotohanan. Sa pamamagitan ng mga labi na hinipo ng banal na apoy, ipinahayag ng mga lingkod ng Diyos ang mensahe. Ang banal na pahayag ay naglagay ng selyo nito sa pagiging tunay ng ipinahayag na katotohanan.” Testimonies, tomo 8, 296, 297.