William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.
Ipinagkalooban si William Miller ng dakilang liwanag hinggil sa pitong iglesia, sa pitong tatak, at sa pitong trumpeta sa aklat ng Apocalipsis. Inilagay niya ang mga simbolong propetiko na iyon sa loob ng balangkas ng dalawang mapangwasak na kapangyarihan—ang paganismo na sinundan ng papalismo. Hindi niya nakita ang lahat ng propetikong katangian ng mga simbolong iyon, subalit ang kaniyang nakita ang nagtatag ng saligang pagkaunawa sa panloob na kasaysayan at panlabas na kasaysayan ng iglesia ng Diyos mula sa kapanahunan ng mga apostol hanggang sa katapusan ng sanlibutan. Ang panloob na kasaysayan ay kinatawan ng mga iglesia, at ang panlabas na kasaysayan ng mga iglesia ay kinatawan ng mga tatak. Nakita niya na ang mga trumpeta ay mga simbolo ng hatol ng Diyos laban sa Roma, na siyang tipo ng hatol ng Diyos laban sa Roma sa wakas ng sanlibutan, bagaman hindi niya nakita na ang Roma sa wakas ng sanlibutan ay binubuo ng isang tatluhang pagkakaisa.
The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”
Ang aklat na isinulat ni Uriah Smith na pinamagatang Daniel and Revelation ay naglalaman ng ilang maling kaisipan, ngunit kinilala ito ni Sister White bilang “ang tumutulong na kamay ng Diyos.” Tinukoy niyang ito’y dapat ipamahagi kasama ng The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, at The Desire of Ages. Ang kanyang matibay na pag-endorso ay hindi nangangahulugang ang aklat ay nasa kaparehong antas ng pagka-inspirado gaya ng kanyang mga aklat, kundi na ang aklat ay naglalaman ng “dakilang katuruan” at naging kasangkapan sa “pagdadala ng maraming mahalagang kaluluwa sa kaalaman ng katotohanan.”
The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.
Gumagamit ang aklat ng Mileritang lohikang propetiko, kalakip ang mga konsepto ng propesiya na hindi pa natunghayan bago ang Oktubre 22, 1844. Tutukoy kami sa mga sipi sa aklat habang ilalatag namin ang tatluhang aplikasyon ng tatlong 'Sa Aba'.
Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:
Ipinahayag ni Miller na ang "pitong trumpeta ay kasaysayan ng pitong natatangi at mabibigat na paghatol na ipinadala sa lupa, o sa kahariang Romano." Ang unang apat na trumpeta ay kumakatawan sa mga paghatol na ipinasapit sa Romang pagano, at ang ikalima at ikaanim na trumpeta ay mga paghatol ng Diyos na ipinasapit sa Romang papal, ngunit hindi kinilala ni Miller na ang ikapitong trumpeta ay kumakatawan sa paghatol ng Diyos laban sa Makabagong Roma. Tungkol sa pitong tatak at pitong trumpeta ng Apocalipsis, sumulat si Uriah Smith:
“Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.
Matapos tanggapin ang aklat, agad na sinimulan ng Kordero ang pagbubukas ng mga tatak; at ang pansin ng apostol ay itinoon sa mga tagpong nagaganap sa ilalim ng bawat tatak. Ang bilang na pito ay napuna na sa Kasulatan bilang nagsasaad ng kapunuan at kasakdalan. Samakatuwid, ang pitong tatak ay sumasaklaw sa kabuuan ng isang tiyak na uri ng mga pangyayari; subalit ang pag-aakalang umaabot lamang ang mga ito, marahil, hanggang sa panahon ni Constantino, at na ang pitong trumpeta ay isa pang serye mula roon pasulong, ay hindi maaaring tama. Ang mga trumpeta ay nagsasaad ng isang serye ng mga pangyayaring nagaganap kasabay ng mga kaganapan ng mga tatak, ngunit lubos na naiiba ang katangian. Ang trumpeta ay sagisag ng digmaan; kaya’t ang mga trumpeta ay nagsasaad ng malalaking kaguluhang pampulitika na magaganap sa gitna ng mga bansa sa kapanahunan ng ebanghelyo. Ang mga tatak naman ay nagsasaad ng mga pangyayaring may relihiyosong katangian, at naglalaman ng kasaysayan ng iglesia mula sa pagbubukas ng kapanahunang Kristiyano hanggang sa pagparito ni Cristo. Uriah Smith, Daniel at Pahayag, 431.
A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:
Ang trumpeta ay isang sagisag ng digmaan at kaguluhang pampulitika. Hinggil sa ikalawang talata ng ikawalong kabanata ng Aklat ng Pahayag, sinabi ni Smith:
“‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’
'TALATA 2. At nakita ko ang pitong anghel na nakatayo sa harapan ng Diyos; at sa kanila ay ibinigay ang pitong trompeta.'
“This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.
"Ang talatang ito ay nagpapakilala ng isang bago at bukod na serye ng mga pangyayari. Sa mga tatak ay naipakita ang kasaysayan ng iglesia sa tinatawag na dispensasyon ng ebanghelyo. Sa pitong trumpeta, na ngayo'y ipinakikilala, ipinapahayag ang mga pangunahing pangyayaring pampolitika at pandigma na magaganap sa gayunding panahon." Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.
The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.
Ang ikapitong tatak ay binuksan sa unang anim na talata ng ikawalong kabanata ng Pahayag, at sa konteksto ng pagbubukas ng ikapitong tatak, pitong anghel na may pitong trumpeta ang inihanda upang hipan ang kanilang mga trumpeta.
And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.
At nang buksan niya ang ikapitong tatak, nagkaroon ng katahimikan sa langit na tumagal nang halos kalahating oras. At nakita ko ang pitong anghel na nangakatayo sa harap ng Diyos; at sa kanila ay ibinigay ang pitong pakakak. At dumating ang isa pang anghel at tumayo sa dambana, na may gintong insensaryo; at binigyan siya ng maraming kamangyan, upang ihandog niya iyon, kalakip ng mga panalangin ng lahat ng mga banal, sa gintong dambanang nasa harap ng trono. At ang usok ng kamangyan, na kalakip ng mga panalangin ng mga banal, ay umakyat sa harap ng Diyos mula sa kamay ng anghel. At kinuha ng anghel ang insensaryo, at pinuno ito ng apoy mula sa dambana, at inihagis ito sa lupa: at nagkaroon ng mga tinig, at mga kulog, at mga kidlat, at isang lindol. At ang pitong anghel na may mga pitong pakakak ay naghanda upang hipan ang mga iyon. Apocalipsis 8:1-6.
There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.
May isang propetikong anomaliya na matagal na nating tinutukoy sa mga naunang artikulo, ngunit hindi pa natin tahasang tinalakay ang natatangi nitong kaganapang propetiko. Ang naturang anomaliya ay ito: ang mga simbolo na kumakatawan sa isang pagkakasunod ng mga palatandaan sa landas sa kasaysayang propetiko ay pawang pinagsasama-sama sa wakas ng kasaysayang kanilang kinakatawan. Ipinakita natin na ang apat na salinlahi ng Laodiceang Adventismo na kinakatawan ng apat na karumaldumal sa Ezekiel kabanata walo ay nagmarka ng mga tiyak na palatandaan sa landas, ngunit ang bawat isa sa mga iyon, bilang pagsubok, ay nauulit sa kasaysayan ng paglalagay ng tatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Matatagpuan din ang anomaliyang ito sa pitong trompeta, sapagkat bagaman kinakatawan nila ang mga tiyak na paghatol sa paganong Roma, sa Roma ng Papado, at sa makabagong Roma, ang lahat ng iyon ay muling nagkakatipon kapag nagsimula na ang pagpapatupad ng hatol sa makabagong Roma sa nalalapit na batas ng Linggo.
The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.
Ang pitong trompeta ay may mga tiyak na petsa kung kailan nagkaroon ng katuparan ang mga ito noong nakaraan, ngunit inilalagay din ni Sister White ang pitong anghel na may pitong trompeta sa Kabanata 8 ng Apocalipsis, sa kasaysayan ng nalalapit na batas ng Linggo.
“‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.
"'At nang buksan niya ang ikalimang tatak, nakita ko sa ilalim ng dambana ang mga kaluluwa ng mga pinatay dahil sa salita ng Diyos, at dahil sa patotoong kanilang tinanganan: at sila'y sumigaw nang malakas, na sinasabi, Hanggang kailan, O Panginoon, banal at tunay, hindi Ka hahatol at maghihiganti ng aming dugo sa mga nananahan sa lupa? At binigyan ang bawat isa sa kanila ng maputing balabal [Sila ay ipinahayag na dalisay at banal]; at sa kanila'y sinabi na magpahinga pa sila nang sandaling panahon, hanggang sa maganap din ang bilang ng kanilang mga kapuwa-lingkod at ng kanilang mga kapatid, na papatayin na gaya nila' [Apocalipsis 6:9-11]. Dito'y iniharap kay Juan ang mga tagpo na hindi pa nagaganap sa katunayan, kundi yaong mangyayari sa isang panahon sa hinaharap."
“Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.
"Sinipi ang Pahayag 8:1-4." Manuscript Releases, tomo 20, 197.
In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.
Sa naunang sipi, inaangkop ni Sister White ang diyalogo at katuparan ng ikalimang tatak sa kapanahunan na ang pitong anghel ay malapit nang humudyat sa kabanata walo, ngunit inilalagay din niya ang gayunding paglalarawan sa kasaysayan ng dalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo.
“When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.
“Nang buksan ang ikalimang tatak, nakita ni Juan na Tagakita sa pangitain, sa ilalim ng dambana, ang kapulungan ng mga pinaslang dahil sa Salita ng Diyos at sa patotoo ni Jesucristo. Pagkaraan nito, sumunod ang mga tagpong inilalarawan sa ika-labingwalong kabanata ng Apocalipsis, kung kailan ang mga tapat at tunay ay tinatawag na lumabas mula sa Babilonia. [Apocalipsis 18:1-5, sinipi.]” Manuscript Releases, tomo 20, 14.
The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.
Ang pitong trumpeta ay kumakatawan sa hatol ng Diyos sa kasaysayan ng paganong Roma, ng papal na Roma, at ng Modernong Roma, ngunit kinakatawan din ang mga ito sa kasaysayan ng Setyembre 11, 2001, at sa ikalawang tinig ng nalalapit na batas ng Linggo. Matapos talakayin ang mga unang anim na talata ng Kabanata Walo ng Apocalipsis, sinimulan ni Uriah Smith na ilahad ang mga makasaysayang katuparan ng unang apat na trumpeta.
“The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.
Muling binabalikan dito ang paksa ng pitong trumpeta, at sinasaklaw nito ang natitirang bahagi ng kabanatang ito at ang buong kabanata 9. Ang pitong anghel ay naghahanda upang patunugin ang kanilang mga trumpeta. Ang kanilang pagpapatunog ay kumukumpleto sa propesiya sa Daniel, kabanata 2 at 7, na nagsisimula sa pagkakawatak-watak ng dating Imperyong Romano sa sampung bahagi, na ang paglalarawan nito ay nasa unang apat na trumpeta. Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.
Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.
Kinikilala ni Smith na ang unang apat na trompeta ay mga paghatol ng Diyos laban sa paganong Roma. Binanggit niya ang ika-pitong talata na tumutukoy sa mga propetikong katangian ng unang trompeta, at pagkatapos ay tinukoy niya ang katuparang makasaysayan nito.
“The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.
Ang unang matindi at mabigat na paghatol na sumapit sa Kanlurang Roma sa panahon ng pagbagsak nito ay ang digmaan laban sa mga Goth sa pamumuno ni Alaric, na nagbukas ng daan para sa mga sumunod na pagsalakay. Ang pagkamatay ni Theodosius, ang emperador ng Roma, ay naganap noong Enero, 395, at bago matapos ang taglamig, ang mga Goth sa pamumuno ni Alaric ay humawak na ng sandata laban sa imperyo.
“The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.
Ang unang pananalakay sa ilalim ng pamumuno ni Alaric ay sumalanta sa Thrace, Macedonia, Attica, at Peloponnesus, ngunit hindi nakaabot sa lungsod ng Roma. Sa ikalawang pananalakay, gayunman, tinawid ng pinunong Goth ang Alps at ang Apennines at lumitaw sa harap ng mga pader ng 'walang-hanggang lungsod,' na di naglaon ay nahulog na biktima sa bangis ng mga barbaro.
“The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.
"Ang hihip ng unang pakakak ay may kinalalagyang panahon sa bandang pagtatapos ng ikaapat na siglo at pasulong, at tumutukoy sa mga pananalakay na naglalagay sa Imperyong Romano sa pagkatiwangwang na isinagawa ng mga Goth." Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.
Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.
Kinilala ni Smith si Alaric bilang sagisag ng paghatol ng Diyos sa paganong Roma na kinakatawan ng unang trumpeta. Bawat isa sa mga trumpeta ay may makasaysayang tauhan na kumakatawan dito; si Alaric ang kumakatawan sa pagdating ng unang trumpeta sa katapusan ng ikaapat na siglo. Hindi maaaring nakita ni Miller na ang trumpetang ito ay ipinasapit sa Roma dahil sa pagpapatupad ng pagbabanal ng Linggo, sapagkat si Miller ay nagbabanal ng Linggo. Hindi rin napansin ni Smith ang katotohanang ito, ngunit kinilala ni Smith na ang unang ipinatupad na batas sa pagbabanal ng Linggo ay ipinasa ni Constantine noong taong 321. Ang panuntunang propetiko na kaugnay ng pagpapatupad ng pagbabanal ng Linggo ay laging gayon din, sapagkat ang Diyos ay hindi nagbabago, at ang tuntuning iyon ay na “ang pambansang pagtalikod sa pananampalataya ay sinusundan ng pambansang pagkasira.” Kinakatawan ni Alaric ang simula ng pambansang pagkasira na nagsimula sa mismong panahong ipinasa ni Constantine ang unang batas sa pagbabanal ng Linggo.
Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:
Nagpapatuloy si Smith sa pamamagitan ng pagsipi sa ika-walong talata, na tumutukoy sa ikalawang trumpeta, at pagkatapos ay ipinagpapatuloy niya ang kaniyang komentaryo:
“The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.
Ang imperyong Romano, pagkatapos ni Constantino, ay hinati sa tatlong bahagi; kaya’t madalas ang pahayag, “ikatlong bahagi ng mga tao,” atbp., bilang pagtutukoy sa ikatlong bahagi ng imperyo na nasa ilalim ng hagupit. Ang paghahating ito ng kahariang Romano ay ginawa sa pagkamatay ni Constantino, sa pagitan ng kaniyang tatlong anak, sina Constantius, Constantino II, at Constans. Si Constantius ay namahala sa Silangan, at itinakda niya ang kaniyang residensiya sa Constantinople, ang kabisera ng imperyo. Si Constantino II ay namahala sa Britanya, Galia, at Espanya. Si Constans ay namahala sa Illyricum, Aprika, at Italya. (Tingnan ang Ecclesiastical History ni Sabine, p. 155.) Tungkol sa kilalang katunayang pangkasaysayang ito, si Elliott, gaya ng sinipi ni Albert Barnes, sa kaniyang mga paliwanag sa Apocalipsis 12:4, ay nagsabi: “Dalawang ulit, hindi bababa, bago ang imperyong Romano ay nahating pangmatagalan sa dalawang bahagi, ang Silangan at ang Kanluran, nagkaroon ng tatluhang paghahati ng imperyo. Ang una ay naganap noong A.D. 311, nang ito’y hinati kina Constantino, Licinius, at Maximin; ang isa pa, A.D. 337, sa pagkamatay ni Constantino, kina Constans at Constantius.” Uriah Smith, Daniel at Apocalipsis, 480.
The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.
Ang penomenong makasaysayan ng pagkakahati ng Roma sa tatlong bahagi, at maging sa dalawang bahagi, na binabanggit ng mga historyador na sinisipi ni Smith, ay ang mga elemento ng Roma na nagtutukoy sa tatluhang unyon ng Makabagong Roma, na bumubuo ng isang kaayusang nahahati sa dalawa, na kumakatawan sa pagsasanib ng simbahan at estado. Sa pagpapatuloy ni Smith, kaniyang tinutukoy ang makasaysayang pigurang kaugnay ng ikalawang trumpeta.
“The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..
Ang kasaysayang nagbibigay-larawan sa pag-ihip ng ikalawang pakakak ay maliwanag na tumutukoy sa pananalakay at pagsakop sa Aprika, at pagkaraan sa Italya, ng kakila-kilabot na si Genseric. Ang kaniyang mga pagsakop ay sa kalakhan ay PANDAGAT; at ang kaniyang mga pagtatagumpay ay “na wari’y isang malaking bundok na nagliliyab sa apoy, na inihagis sa dagat.” Aling talinghaga ang higit pa, o kahit kasinghusay, na makapaglalarawan sa banggaan ng mga hukbong-dagat, at sa pangkalahatang pagkawasak na dulot ng digmaan sa mga baybaying-dagat? Sa pagpapaliwanag ng pakakak na ito, dapat nating hanapin ang ilang pangyayaring magkakaroon ng natatanging kaugnayan sa daigdig ng kalakalan. Ang simbolong ginamit ay likás na nagbubunsod sa atin na maghanap ng pag-aalimpuyo at kaguluhan. Walang iba kundi isang mabangis na digmaang pandagat ang makatutupad sa hulang ito. Kung ang pag-ihip ng unang apat na pakakak ay tumutukoy sa apat na natatanging pangyayaring nag-ambag sa pagbagsak ng Imperyong Romano, at ang unang pakakak ay tumutukoy sa mga pananalanta ng mga Goth sa ilalim ni Alaric, dito ay likás nating hahanapin ang sumunod na akto ng pananalakay na yumanig sa kapangyarihang Romano at nag-ambag sa pagbagsak nito. Ang sumunod na dakilang pananakop ay yaong sa “kakila-kilabot na si Genseric,” na nangunguna sa mga Vandal. Ang kaniyang kapanahunan ng pananakop ay sumaklaw sa mga taong A.D. 428–468. Ang dakilang pinunong Vandal na ito ay may punong-himpilan sa Aprika. . ..
“Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.
"Tungkol sa mahalagang bahaging ginampanan ng mapangahas na korsaryong ito sa pagbagsak ng Roma, gumamit si Ginoong Gibbon ng ganitong makahulugang pananalita: 'Si Genseric, isang pangalan na, sa pagkawasak ng Imperyong Romano, ay karapat-dapat na kahanay ng mga pangalan nina Alaric at Attila.'” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.
Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:
Si Smith, habang sinisipi ang mananalaysay na si Gibbon, na tumukoy sa makasaysayang mga sagisag ng unang tatlong trumpeta, ay tinukoy na si Genseric ang ikalawang trumpeta at pagkatapos ay sinabi na si Genseric ay “karapat-dapat na kapantay sa ranggo nina Alaric at Attila.” Si Alaric ang unang trumpeta, si Genseric ang ikalawa, at si Attila, ang Hun, ang ikatlong trumpeta, na tinatalakay sa ikasampung talata. Itinuro ni Smith na ang ikalawang trumpeta, na kinakatawan ni Genseric, ay tumutukoy sa kasaysayan ng “428-468.” Pagkatapos ay sinipi ni Smith ang ikasampung talata na nagpapakilala ng ikatlong trumpeta, at ipinagpatuloy niya ang kaniyang salaysay:
“In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.
Sa pagpapakahulugan at paglalapat ng bahaging ito, dinadala tayo sa ikatlong mahalagang pangyayari na nagresulta sa pagpabagsak ng Imperyong Romano. At sa pagtuklas ng makasaysayang katuparan ng ikatlong pakakak na ito, magkakautang tayo sa Mga Tala ni Dr. Albert Barnes ng ilang sipi. Sa pagpapaliwanag ng Kasulatang ito, kinakailangan, gaya ng sabi ng komentador na ito, “Na dapat may isang pinunò o mandirigma na maihahambing sa isang nagliliyab na bulalakaw; na ang landasin ay pambihirang maningning; na biglang lilitaw na tulad ng isang nagliliyab na bituin, at saka maglalaho na gaya ng isang bituin na ang liwanag ay napatay sa mga tubig.” — Mga Tala sa Apocalipsis 8.
“It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..
Ipinagpapalagay dito na ang pakakak na ito ay may alusyon sa mga digmaang sumasalanta at mga mababangis na pananalakay ni Attila laban sa kapangyarihang Romano, na kanyang isinagawa bilang pinuno sa unahan ng kaniyang mga pulutong ng mga Hun. . ..
“‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.
'At ang Pangalan ng Bituin ay Tinatawag na Ajenjo [nagsasaad ng mapapait na kahihinatnan].' Ang mga salitang ito—na higit na malapit ang kaugnayan nito sa naunang talata, gaya ng ipinahihiwatig maging ng bantas sa ating bersiyon—ay nagpapagunita sa atin, sa isang saglit, ng katauhan ni Attila, ng kapighatiang siya ang may-akda o naging kasangkapan niyon, at ng sindak na pinukaw ng kanyang pangalan.
“‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.
"'Ganap na paglipol at pagbura,' ang mga katagang pinakamainam na tumutukoy sa mga kalamidad na kaniyang idinulot. Tinagurian niya ang kaniyang sarili, 'Ang Hagupit ng Diyos.'” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.
The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.
Ang kasaysayan ng ikatlong trumpeta, na kinakatawan ni Attila the Hun, ay sumasaklaw mula sa taong 441 hanggang sa kaniyang kamatayan noong 453. Pagkatapos ay sinipi ni Smith ang talatang labindalawa, na naglalahad ng ikaapat na trumpeta at naglalarawan sa barbarong monarkang si Odoacer, kung saan ang tatluhang simbolismo ng Kanlurang Roma ay kinakatawan ng araw, ng buwan, at ng mga bituin. Tinutukoy niya ang tatlong simbolo bilang mga sagisag ng “araw, buwan, at mga bituin—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls.” Binabanggit ni Obispo Newton na ang huling emperador ng Kanlurang Roma ay si Romulus, na sa pag-uyam ay tinawag na Augustulus, o ang “maliit na Augustus.” Bumagsak ang Kanlurang Roma noong A.D. 476. Gayunman, bagama’t napawi ang araw ng Roma, bahagya pang nagliwanag ang mga pangalawang tanglaw nito samantalang nanatiling umiiral ang senado at mga konsul. Ngunit matapos ang maraming kabiguang sibil at mga pagbabago ng kapalarang pampolitika, sa kalaunan, noong A.D. 566, tuluyang nabuwal ang buong kaayusan ng sinaunang pamahalaan, at ang Roma mismo ay ibinaba mula sa pagiging emperatris ng daigdig tungo sa isang abang dukado na nagbabayad-tributo sa Exarch ng Ravenna. Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.
Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.
Dito natin nasusumpungan ang isa pang saksi sa tatluhang pagkakahati ng Roma, na nagsisilbing paunang larawan ng tatluhang pagkakaisa ng makabagong Roma. Sa Silangang Roma, sa ilalim ni Emperador Constantino, ang tatluhang pagkakahati ay kinatawan ng kaniyang tatlong anak na lalaki; ngunit sa Kanlurang Roma, ito naman ay ang kanilang tatluhang anyo ng pamahalaan. Pagkaraan, tinukoy ni Smith na ang araw, buwan, at mga bituin ay kumakatawan sa isang tiyak na pagkakasunod-sunod kung saan pinabagsak ang Kanlurang Roma. Tinapos niya ang kaniyang salaysay sa pamamagitan ng sumusunod na pambungad ng huling tatlong trumpeta.
“Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.
Bagaman nakapanghihilakbot ang mga kapahamakang ipinasapit sa imperyo ng mga unang pagsalakay ng mga barbarong ito, higit na magaan ang mga yaon kung itatambis sa mga kapahamakang darating. Ang mga yaon ay wari lamang na pasimulang mga patak ng ambon bago ang rumaragasang baha na malapit nang bumuhos sa sanlibutang Romano. Ang tatlong natitirang pakakak ay nababalot ng ulap ng kasawian, gaya ng inilalahad sa mga sumusunod na talata.
“‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’
'TALATA 13. At nakita at narinig ko ang isang anghel na lumilipad sa kalagitnaan ng langit, na nagsasabi sa malakas na tinig, Sa aba, sa aba, sa aba, sa mga nananahan sa lupa, dahil sa iba pang mga tinig ng pakakak ng tatlong anghel, na magsisihihip pa.'
“This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.
Ang anghel na ito ay hindi kabilang sa serye ng pitong anghel na may pakakak, kundi isang tagapagpahayag lamang na ang tatlong natitirang pakakak ay mga pakakak ng kasawian, sapagkat lalong kakilakilabot na mga pangyayari ang magaganap sa pagtunog ng mga ito. Kaya ang kasunod, o ang ikalimang pakakak, ang unang kasawian; ang ikaanim na pakakak, ang ikalawang kasawian; at ang ikapito, na siyang huli sa seryeng ito ng pitong pakakak, ang ikatlong kasawian. Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.
We will continue with the three trumpet Woes in the next article.
Ipagpapatuloy natin sa susunod na artikulo ang pagtalakay hinggil sa tatlong 'Woe' ng trumpeta.
“The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.
Ang mga kasakunaan ng Imperyal na Roma sa pagbagsak nito ay naipahayag hanggang sa pinakahuli, hanggang sa ang Roma ay wala nang emperador, ni konsul, ni senado. 'Sa ilalim ng mga Eksarka ng Ravenna, ibinaba ang Roma sa ikalawang antas.' Ang ikatlong bahagi ng araw ay tinamaan, at ang ikatlong bahagi ng buwan, at ang ikatlong bahagi ng mga bituin. Ang angkan ng mga Cesar ay hindi nalipol kasabay ng mga emperador ng Kanluran. Ang Roma, bago ang pagbagsak nito, ay nagtaglay lamang ng isang bahagi ng kapangyarihang imperyal. Nakihati rito ang Constantinople sa imperyo ng sanlibutan. At ni ang mga Goth ni ang mga Vandal ay hindi naghari sa lungsod na yaong nananatiling imperyal, na ang emperador nito, matapos ang unang paglilipat ng luklukan ng imperyo ni Constantino, ay madalas na itinuring ang emperador ng Roma bilang kaniyang hinirang at kahaliling tagapamahala. At ang kapalaran ng Constantinople ay itinakda para sa iba pang mga kapanahunan, at ipinahayag ng ibang mga trumpeta. Tungkol sa araw, sa buwan, at sa mga bituin, sa ngayon ay ikatlong bahagi lamang ang tinamaan.
“The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.
Ang pangwakas na mga salita ng Ikaapat na Trumpeta ay nagpapahiwatig ng magiging panunumbalik sa hinaharap ng Imperyong Kanluranin: ‘Ang araw ay hindi nagliwanag sa ikatlong bahagi nito, at gayon din ang gabi.’ Sa usapin ng kapamahalaang sibil, ang Roma ay napasailalim sa Ravenna, at ang Italya ay naging isang sinakop na lalawigan ng Imperyong Silanganin. Subalit—yamang ito’y higit na angkop na nauugnay sa ibang mga propesiya—ang pagtatanggol sa pagsamba sa mga larawan ang unang nagbunsod upang ang espirituwal at makalupang mga kapangyarihan ng papa at ng emperador ay magsalpukan nang marahas; at, sa pagkakaloob sa papa ng lahat ng awtoridad sa mga iglesia, nagkaloob si Justinian ng tulong sa pagsusulong ng supremasiyang papal, na pagkatapos ay nag-angkin ng kapangyarihang lumikha ng mga monarka. Noong taong 800 ng ating Panginoon, iginawad ng papa kay Charlemagne ang titulong Emperador ng mga Romano.’—Keith. Muling inilipat ang titulong iyon mula sa hari ng Pransiya tungo sa hari ng Alemanya. At maging ang kathang-isip na ito ay tuluyan at magpakailanmang tinalikdan ni Emperador Francis Ikalawa, noong Agosto 6, 1806. A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.