In Daniel chapter one, Daniel was carried into the captivity of seventy years prophesied by Jeremiah, and continued until the first year of Cyrus.

Sa unang kabanata ng Daniel, dinala si Daniel sa pagkatapon na pitumpung taon na ipinropesiya ni Jeremias, at nanatili siya hanggang sa unang taon ni Ciro.

And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

At nanatili si Daniel hanggang sa unang taon ni Haring Ciro. Daniel 1:21.

Thus, Daniel lived through the entire history of the seventy years of captivity, until the decree that allowed the return of ancient Israel to rebuild and restore Jerusalem.

Samakatuwid, si Daniel ay nabuhay sa kabuuan ng pitumpung taon ng pagkabihag, hanggang sa pagpapalabas ng dekreto na nagpahintulot sa pagbabalik ng sinaunang Israel upang muling itayo at panumbalikin sa dating kalagayan ang Jerusalem.

Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying. Ezra 1:1.

Ngayon, sa unang taon ni Ciro na hari sa Persia, upang matupad ang salita ng Panginoon sa pamamagitan ng bibig ni Jeremias, pinukaw ng Panginoon ang espiritu ni Ciro na hari sa Persia, anupat siya’y nagpalabas ng isang pahayag sa buong kaniyang kaharian, at isinulat din niya ito, na nagsasabi. Ezra 1:1.

Daniel therefore is the symbol of the testing process of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and continues until the “decree,” which marks the call out of Babylon.

Samakatuwid, si Daniel ay ang sagisag ng proseso ng pagsubok para sa isang daan at apatnapu't apat na libo na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, at nagpapatuloy hanggang sa "dekreto," na nagmamarka sa panawagang paglabas mula sa Babilonia.

And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.

At narinig ko ang isa pang tinig mula sa langit, na nagsasabi, Lumabas kayo mula sa kaniya, bayan ko, upang huwag kayong makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang huwag kayong tumanggap ng alinman sa kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at naalaala ng Diyos ang kaniyang mga kasamaan. Pahayag 18:4, 5.

The seventy years of captivity is the testing and purification period of the one hundred and forty-four thousand. On September 11, 2001 the third Woe of Islam arrived. This is only recognized by those who accept the foundational truths of Adventism. The first Woe and the second Woe were both correctly identified as Islam by the pioneers. On both the 1843 and the 1850 pioneer charts, which Ellen White endorsed, and which are identified as a fulfillment of Habakkuk chapter two, Islam is identified as the fifth and sixth Trumpets. The last three Trumpets are Woe Trumpets.

Ang pitumpung taon ng pagkatapon ay ang panahon ng pagsubok at pagpapadalisay ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Noong Setyembre 11, 2001 dumating ang ikatlong “Sa Aba” ng Islam. Tanging kinikilala ito ng mga tumatanggap sa mga saligang katotohanan ng Adbentismo. Ang unang “Sa Aba” at ang ikalawang “Sa Aba” ay kapwa wastong tinukoy ng mga tagapanguna bilang Islam. Sa parehong mga tsart ng mga tagapanguna noong 1843 at 1850, na sinang-ayunan ni Ellen White, at na kinikilala bilang katuparan ng ikalawang kabanata ng Habakuk, ang Islam ay tinukoy bilang ang ikalima at ikaanim na mga Trumpeta. Ang huling tatlong Trumpeta ay mga Trumpeta ng “Sa Aba”.

And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

At namasdan ko, at narinig ko ang isang anghel na lumilipad sa kalagitnaan ng himpapawid, na nagsasabi sa malakas na tinig: Sa aba, sa aba, sa aba, sa mga nananahan sa lupa, dahil sa iba pang mga tinig ng pakakak na hihipan pa ng tatlong anghel! Apocalipsis 8:13.

If there are three Woe Trumpets, and the first and second Woe Trumpets are Islam, it is pretty simple to recognize that the third Woe Trumpet is also Islam. An element of the symbol of Islam as Woe Trumpets, is their restraint, and then when they’re released. Sister White identifies the four winds of Revelation seven, as an “angry horse,” seeking to “break loose” and “bring death and destruction” in its wake.

Kung may tatlong Trumpeta ng sa aba, at ang una at ikalawang Trumpeta ng sa aba ay Islam, madali lamang matukoy na ang ikatlong Trumpeta ng sa aba ay Islam din. Isang elemento ng simbolo ng Islam bilang mga Trumpeta ng sa aba ay ang pagkakapigil sa kanila, at pagkatapos ang kanilang pagpapakawala. Itinutukoy ni Sister White ang apat na hangin ng Apocalipsis pito bilang isang "galit na kabayo," na nagnanais na "kumawala" at "maghatid ng kamatayan at pagkawasak" sa kaniyang pagdaan.

“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

Pinipigil ng mga anghel ang apat na hangin, na inilalarawan bilang isang nagngangalit na kabayo na nagnanais kumawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, nagdadala ng pagkawasak at kamatayan sa dinaraanan nito.

“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

“Matutulog ba tayo sa mismong bingit ng walang-hanggang sanlibutan? Magiging manhid, malamig, at patay ba tayo? O, nawa’y magkaroon ang ating mga iglesia ng Espiritu at hininga ng Diyos na Kaniyang hihingahan sa Kaniyang bayan, upang sila’y makatindig sa kanilang mga paa at mabuhay. Dapat nating maunawaan na makitid ang daan, at makipot ang pintuan. Ngunit sa pagdaan natin sa makipot na pintuan, ang kalaparan nito’y walang hangganan.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The four angels who are restraining the four winds are restraining the “angry horse” of Bible prophecy that produces death and destruction. In Revelation chapter nine, where the first and second Woe Trumpet are identified, there is a king that is identified. He is identified in Revelation “nine-eleven”.

Ang apat na anghel na nagpipigil sa apat na hangin ay nagpipigil sa “galit na kabayo” ng propesiya sa Bibliya na nagbubunga ng kamatayan at pagkawasak. Sa Apocalipsis kabanata siyam, kung saan tinutukoy ang una at ikalawang Pakakak ng Kaaba-aba, may isang haring tinukoy. Siya ay tinukoy sa Apocalipsis “siyam-labing-isa.”

And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. as being over them. Revelation 9:11.

At sila’y may isang haring nasa ibabaw nila, na siyang anghel ng kalalimang walang hanggan, na ang kaniyang pangalan sa wikang Hebreo ay Abaddon, ngunit sa wikang Griego ay Apollyon ang kaniyang pangalan. bilang nasa ibabaw nila. Apocalipsis 9:11.

The name, and therefore the character of the king of Islam is Abaddon in the Hebrew and Apollyon in the Greek. In both the Old and New Testaments, represented by the Hebrew and the Greek, the character of Islam is found in the definition of the two names. In both words the definition is “death and destruction.” Sister White says the “angry horse” that the four angels are restraining while the one hundred and forty-four thousand are being sealed is seeking to break loose and bring “death and destruction” in its path.

Ang pangalan—at samakatuwid ang katangian—ng hari ng Islam ay Abaddon sa Hebreo at Apollyon sa Griyego. Sa kapwa Lumang at Bagong Tipan—na kinakatawan ng wikang Hebreo at Griyego—ang katangian ng Islam ay nasusumpungan sa kahulugan ng dalawang pangalang ito. Sa dalawang pangalang ito, ang kahulugan ay "kamatayan at pagkawasak." Ayon kay Kapatid na White, ang "galit na kabayo" na pinipigilan ng apat na anghel habang siniselyuhan ang isang daan at apatnapu't apat na libo ay nagtatangkang kumawala at magdala ng "kamatayan at pagkawasak" sa dinaraanan nito.

The first reference in the Scriptures to Islam is Ishmael, the father of those who uphold the religion of Islam. In that first reference he is identified as a wild man, and the word translated as “wild” means “the wild Arabian ass”. The first prophetic reference to Islam, is a symbol of the horse family, and a horse is how the pioneers illustrated Islam of the first and second Woes on the two sacred charts. The four winds of Revelation chapter seven, are held in check, or “restrained”, until God seals His people. The sealing process of the one hundred and forty-four thousand is also the testing process and purification process.

Ang unang pagbanggit sa Banal na Kasulatan ukol sa Islam ay si Ismael, ang ama ng mga nagtataguyod ng relihiyong Islam. Sa unang pagbanggit na iyon siya ay tinukoy bilang isang mailap na tao, at ang salitang isinalin bilang “wild” ay nangangahulugang “ang mailap na asnong Arabe.” Ang unang propetikong pagbanggit sa Islam ay isang sagisag ng angkan ng kabayo, at kabayo ang ginamit ng mga pasimuno upang ilarawan ang Islam ng una at ikalawang Woe sa dalawang sagradong tsart. Ang apat na hangin ng Apocalipsis kabanata pito ay pinananatiling pigil, o “pinipigil,” hanggang sa tatakan ng Diyos ang Kaniyang bayan. Ang proseso ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay gayundin ang proseso ng pagsubok at ng paglilinis.

All these prophetic illustrations are represented by Daniel’s captivity for seventy years, beginning with Jehoiakim, the symbol of the empowerment of the first message, until the “decree” that calls men and women out of Babylon. The restraining and then the releasing of Islam is a prophetic characteristic of Islam as a symbol of biblical prophecy.

Ang lahat ng mga propetikong paglalarawang ito ay kinakatawan ng pagkabihag ni Daniel sa loob ng pitumpung taon, na nagsimula kay Jehoiakim, na siyang sagisag ng kapangyarihang iginawad sa unang mensahe, hanggang sa "dekreto" na nananawagan sa mga lalaki at mga babae na lumabas mula sa Babilonia. Ang pagpipigil sa Islam, at pagkatapos ay ang pagpapakawalan nito, ay isang propetikong katangian ng Islam bilang sagisag ng propesiyang biblikal.

When they are referred to as the “four winds”, they are held in check while God’s servants are sealed. At the beginning of the second Woe, in the time prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days that was fulfilled on August 11, 1840, four angels, representing Islam of the second Woe, were “loosed.” At the end of the prophecy, they were “restrained”.

Kapag tinutukoy sila bilang ang "apat na hangin", sila’y pinipigil habang tinatatakan ang mga lingkod ng Diyos. Sa pasimula ng ikalawang "Sa Aba", sa propesiya ng panahon na tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw na natupad noong Agosto 11, 1840, apat na anghel, na kumakatawan sa Islam ng ikalawang "Sa Aba", ay "pinakawalan." Sa katapusan ng propesiya, sila ay "pinigil".

Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.

Na sinasabi sa ikaanim na anghel na may hawak ng trumpeta, “Pakawalan mo ang apat na anghel na ginapos sa dakilang ilog na Eufrates.” At pinakawalan ang apat na anghel, na inihanda para sa isang oras at isang araw at isang buwan at isang taon, upang patayin ang ikatlong bahagi ng mga tao. Pahayag 9:14, 15.

On September 11, 2001, the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand was empowered, when Islam of the third Woe was “loosed.” But it was immediately “restrained”. Sister White explains why this happened, but first we should remember that the purpose of Islam in its first biblical reference was to anger the nations, for Ishmael’s hand would be against every man, and every man’s hand would be against Islam.

Noong Setyembre 11, 2001, ang unang mensahe sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay binigyang-kapangyarihan, nang ang Islam ng ikatlong “Woe” ay “pinakawalan.” Ngunit ito ay agad na “pinigil.” Ipinaliliwanag ni Sister White kung bakit ito nangyari, ngunit una, dapat nating alalahanin na ang layunin ng Islam sa unang pagtukoy nito sa Biblia ay galitin ang mga bansa, sapagkat ang kamay ni Ishmael ay laban sa bawat tao, at ang kamay ng bawat tao ay laban sa Islam.

And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

At sinabi sa kaniya ng anghel ng Panginoon: Narito, ikaw ay nagdadalang-tao, at magsisilang ng isang anak na lalaki, at tatawagin mong Ishmael ang kaniyang pangalan; sapagkat dininig ng Panginoon ang iyong kapighatian. At siya’y magiging isang mailap na tao; ang kaniyang kamay ay laban sa bawat tao, at ang kamay ng bawat tao ay laban sa kaniya; at siya’y maninirahan sa harap ng lahat ng kaniyang mga kapatid. Genesis 16:11, 12.

The purpose of Islam in Bible prophecy is to unite all nations against Islam, in advance of the United Nations turning their wrath upon Sabbath keepers. On September 11, 2001 everyone who understands 9/11 as marking the beginning of the repeat of the sequence of the Millerite events has become as “Daniel” when he was taken to Babylon for seventy years. Jehoiakim identifies the starting of that testing process, and Islam of the third Woe was then released, but immediately held in check, so God could seal His people.

Ang layunin ng Islam sa propesiya ng Biblia ay pag-isahin ang lahat ng bansa laban sa Islam, bilang paghahanda bago ibaling ng United Nations ang kanilang poot laban sa mga tagapag-ingat ng Sabat. Noong Setyembre 11, 2001, ang bawat isa na nakauunawa sa 9/11 bilang nagmamarka sa pasimula ng pag-uulit ng pagkakasunod-sunod ng mga kaganapang Millerite ay naging gaya ni “Daniel” nang siya’y dinala sa Babilonya sa loob ng pitumpung taon. Tinutukoy ni Jehoiakim ang pasimula ng prosesong iyon ng pagsubok, at ang Islam ng ikatlong “Woe” ay saka ipinakawalan, ngunit kaagad pinigil, upang matatakan ng Diyos ang Kanyang bayan.

“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

Ibinigay ang pangitaing ito noong 1847, nang napakakaunti lamang sa mga kapatid sa Advent ang nangangilin sa Araw ng Sabat, at sa mga iyon ay iilan lamang ang inakalang ang pagpangingilin nito ay may sapat na bigat upang maglagay ng malinaw na hangganan sa pagitan ng bayan ng Diyos at ng mga di-sumasampalataya. Ngayon ay nagsisimula nang makita ang katuparan ng pangitaing iyon. Ang “pag-uumpisa ng panahong yaon ng kapighatian,” na binanggit dito, ay hindi tumutukoy sa panahong magsisimula nang ibuhos ang mga salot, kundi sa isang maikling yugto bago pa sila ibuhos, samantalang si Cristo ay nasa santuwaryo. Sa panahong iyon, habang ang gawain ng kaligtasan ay nagwawakas, darating ang kapighatian sa lupa, at magagalit ang mga bansa, gayunman ay pipigilan sila upang hindi hadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon darating ang “huling ulan,” o ang kaginhawaan mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatayo sa panahong ibubuhos ang pitong huling salot. Early Writings, 85.

Daniel’s seventy years began on September 11, 2001 when Islam was released and angered the nations by suddenly and unexpectedly striking the earth beast of Revelation thirteen. Islam was then restrained, so the work of the third angel can be finished. The work of the third angel is the sealing of God’s people, and when that work began on September 11, 2001 the Latter Rain began to “sprinkle”. Daniel chapter one is illustrating the testing process of the one hundred and forty-four thousand, beginning on September 11, 2001, and continuing until the second “voice” of Revelation eighteen calls God’s other flock out of Babylon. Daniel therefore represents a people who are now in spiritual captivity, until the very conclusion of the testing process. The conclusion of the testing period in Daniel chapter one is identified as the “end of the days.”

Ang pitumpung taon ni Daniel ay nagsimula noong 11 Setyembre 2001, nang pinawalan ang Islam at pinagalit nito ang mga bansa sa biglaan at di-inaasahang pag-atake sa hayop na mula sa lupa ng Apocalipsis labing-tatlo. Pagkatapos ay pinigilan ang Islam, upang matapos ang gawain ng ikatlong anghel. Ang gawain ng ikatlong anghel ay ang paglalagay ng tatak sa bayan ng Diyos, at nang magsimula ang gawang iyon noong 11 Setyembre 2001, ang Huling Ulan ay nagsimulang "magwisik". Ang unang kabanata ng Daniel ay naglalarawan ng proseso ng pagsubok sa isang daan at apatnapu't apat na libo, na nagsimula noong 11 Setyembre 2001, at nagpapatuloy hanggang sa tawagin ng ikalawang "tinig" ng Apocalipsis labing-walo ang iba pang kawan ng Diyos mula sa Babilonia. Kaya't si Daniel ay kumakatawan sa isang bayan na ngayo'y nasa espirituwal na pagkaalipin, hanggang sa mismong pagtatapos ng proseso ng pagsubok. Ang katapusan ng panahon ng pagsubok sa unang kabanata ng Daniel ay tinutukoy bilang ang "wakas ng mga araw."

Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.

At nang matapos ang mga araw na itinakda ng hari na sila’y iharap, iniharap sila ng pinuno ng mga bating kay Nebukadnezar. At nangusap sa kanila ang hari; at sa kanilang lahat ay walang nasumpungang gaya nina Daniel, Hananiah, Mishael, at Azariah; kaya’t sila’y tumayo sa harap ng hari. At sa lahat ng bagay ng karunungan at pagkaunawa na itinanong sa kanila ng hari, nasumpungan niya silang sampung ulit na higit kaysa sa lahat ng mga salamangkero at mga astrologo na nasa buong kaniyang kaharian. Daniel 1:18-20.

The third test, which represents a prophetic litmus test for Daniel and the three worthies, was when they were judged by Nebuchadnezzar, and found to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.” The third test is represented by judgment, and the judgment occurred at “the end of the days.” In the book of Daniel, the “end of the days,” is where Daniel stands in his lot.

Ang ikatlong pagsubok, na kumakatawan sa isang propetikong pamantayang pagsubok para kay Daniel at sa tatlong mararangal na lalaki, ay noong sila’y hinatulan ni Nebukadnezar at nasumpungang “sampung ulit na nakahihigit kaysa sa lahat ng mga mago at mga astrologo na nasa buong kaniyang kaharian.” Ang ikatlong pagsubok ay kinakatawan ng paghatol, at ang paghatol ay naganap sa “wakas ng mga araw.” Sa aklat ni Daniel, ang “wakas ng mga araw” ay ang dako kung saan si Daniel ay tatayo sa kaniyang bahagi.

“‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

Marami ang dadalisayin, paputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at walang sinuman sa mga masasama ang makauunawa; ngunit ang mga pantas ay makauunawa.... Mapalad ang naghihintay, at nakararating sa isang libo't tatlong daan at tatlumpu't limang araw. Ngunit ikaw (Daniel), humayo ka sa iyong daan hanggang sa wakas; sapagkat magpapahinga ka, at tatayo ka sa iyong bahagi sa wakas ng mga araw.

“The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.

Dumating na ang panahon upang si Daniel ay tumindig sa kaniyang kapalaran. Dumating na ang panahon upang ang liwanag na ipinagkaloob sa kaniya ay lumaganap sa sanlibutan sa paraang hindi pa kailanman nangyari. Kung yaong mga pinagawan ng Panginoon ng napakaraming bagay ay lalakad sa liwanag, ang kanilang kaalaman tungkol kay Cristo at sa mga hula na tumutukoy sa Kanya ay lubhang madaragdagan habang sila’y lumalapit sa pagwawakas ng kasaysayan ng daigdig na ito. The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 4, 1174.

Sister White identifies the “end of the days” in association with the purification process of verse ten of Daniel chapter twelve. She often employs verse ten, with verse thirteen’s, “end of the days.”

Kinikilala ni Sister White ang “wakas ng mga araw” na may kaugnayan sa proseso ng paglilinis na binanggit sa talatang sampu ng ikalabindalawang kabanata ng aklat ni Daniel. Madalas niyang ginagamit ang talatang sampu, kasama ang “wakas ng mga araw” ng talatang labintatlo.

“‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

Marami ang dadalisayin, paputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at walang sinuman sa mga masasama ang makauunawa; ngunit ang mga pantas ay makauunawa.... Mapalad ang naghihintay, at nakararating sa isang libo't tatlong daan at tatlumpu't limang araw. Ngunit ikaw (Daniel), humayo ka sa iyong daan hanggang sa wakas; sapagkat magpapahinga ka, at tatayo ka sa iyong bahagi sa wakas ng mga araw.

“Daniel is today standing in his lot, and we are to give him place to speak to the people. Our message is to go forth as a lamp that burneth. ‘At that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars forever and ever.’

Si Daniel ay ngayo’y nakatindig sa kaniyang kapalaran, at nararapat natin siyang bigyan ng dako upang mangusap sa bayan. Ang ating mensahe ay dapat sumulong na gaya ng ilawang nagniningas. ‘Sa panahong yaon ay tatayo si Miguel, ang dakilang prinsipe na nakatayo alang-alang sa mga anak ng iyong bayan; at magkakaroon ng panahon ng kapighatian, gaya ng kailanman ay hindi pa nangyari buhat nang magkaroon ng isang bansa hanggang sa panahong yaon; at sa panahong yaon ang iyong bayan ay maliligtas, bawat isa na masusumpungang nakasulat sa aklat. At marami sa mga natutulog sa alabok ng lupa ay magsisibangon, ang iba’y sa buhay na walang hanggan, at ang iba’y sa kahihiyan at walang hanggang paghamak. At ang mga pantas ay magliliwanag na gaya ng ningning ng kalawakan; at ang mga umaakay sa marami sa katuwiran ay gaya ng mga bituin magpakailanman at kailanman.’

“These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling. It is too late to engage with Satan in his work of blinding eyes. It is too late to give heed to seducing spirits and doctrines of devils.

Inilalarawan ng mga salitang ito ang gawaing dapat nating isagawa sa mga huling araw na ito. Hindi pa tayo ni kalahating gising. Wala tayo ng kapangyarihang mahalaga sa pagsasakatuparan ng gawaing dapat gawin. Dapat tayong magkaroon ng buhay, magkaroon ng pagkakaisa. Ngayon, sa mismong oras na ito, kailangan nating tumindig sa gayong katayuan kung saan ang pagsisisi at kapatawaran ang magiging namumukod-tanging katangian ng ating gawain. Hindi dapat magkaroon ng alitan. Huli na upang makilahok sa gawain ni Satanas na nagpapabulag ng mga mata. Huli na upang pakinggan ang mga espiritung mapandaya at ang mga doktrina ng mga demonyo.

“I am instructed to say that when the Holy Spirit gives tongue and utterance, we shall see a work done similar to that done on the day of Pentecost. The representatives of Christ will work intelligently. There will not be found one man here and another there seeking to tear down and destroy.

Ako ay inatasang sabihin na, kapag ang Espiritu Santo ay nagkakaloob ng wika at pananalita, makakakita tayo ng isang gawaing tulad ng isinagawa noong Araw ng Pentecostes. Ang mga kinatawan ni Cristo ay gagawa nang may katalinuhan. Hindi masusumpungan na may isang tao rito at isa pa roon na naghahangad na gibain at wasakin.

“‘Before the decree bring forth, before the day pass as the chaff, before the fierce anger of the Lord come upon you, before the day of the Lord’s anger come upon you, seek ye the Lord, all ye meek of the earth, which have wrought His judgment; seek righteousness, seek meekness: it may be ye shall be hid in the day of the Lord’s anger.’” Australian Union Conference Record, March 11, 1907.

"'Bago lumabas ang pasiya, bago makaraan ang araw na gaya ng ipa, bago sumapit sa inyo ang matinding poot ng Panginoon, bago sumapit sa inyo ang araw ng poot ng Panginoon, hanapin ninyo ang Panginoon, kayong lahat na mga mapagpakumbaba sa lupa, na nagsagawa ng Kanyang kahatulan; hanapin ninyo ang katuwiran, hanapin ninyo ang kapakumbabaan: baka kayo'y maikubli sa araw ng poot ng Panginoon.'" Australian Union Conference Record, Marso 11, 1907.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented by the seventy years of Daniel’s captivity in Babylon, is represented in Daniel chapter twelve, and verse ten. The verse possesses the signature of “truth” for it identifies the three-steps that are the characteristics of the Hebrew word “truth.” Many shall be purified, made white and then tried. Daniel and the three worthies were purified by the fear of God in chapter one, for they determined not to eat the Babylonian diet. They then demonstrated a countenance that was made fairer and fatter than those who ate the Babylonian food. Their countenance was the righteousness of Christ which is the white garments. They then were tried when they went into the judgment of Nebuchadnezzar, at the end of the days.

Ang pagpapatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na kinakatawan ng pitumpung taon ng pagkatapon ni Daniel sa Babilonia, ay inilalarawan sa Daniel kabanata labindalawa, talatang sampu. Taglay ng talatang iyon ang lagda ng “katotohanan,” sapagkat tinutukoy nito ang tatlong hakbang na siyang mga katangian ng salitang Hebreo na “katotohanan.” Marami ang lilinisin, paputiin, at saka susubukin. Si Daniel at ang tatlong mararangal ay nilinis sa pamamagitan ng takot sa Diyos sa unang kabanata, sapagkat ipinasya nilang huwag kumain ng pagkaing Babilonia. Pagkatapos ay ipinamalas nila ang kaanyuang mas mainam at mas mataba sa laman kaysa sa mga kumain ng pagkaing Babilonia. Ang kanilang kaanyuan ay ang katuwiran ni Cristo, na siyang mga puting kasuotan. Pagkatapos ay sinubok sila nang pumasok sila sa paghatol ni Nebukadnezar, sa katapusan ng mga araw.

At “the end of the days,” when Daniel stands “in his lot”, “knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased” for God’s people. Nebuchadnezzar noted that in “all matters of wisdom and understanding,” Daniel and the three worthies were “found” to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.”

Sa "katapusan ng mga araw," kapag si Daniel ay tatayo "sa kaniyang kapalaran", ang "kaalaman tungkol kay Cristo at ang mga hula na may kinalaman sa Kaniya ay lubhang madaragdagan" sa bayan ng Diyos. Napuna ni Nebuchadnezzar na sa "lahat ng bagay ng karunungan at pagkaunawa," si Daniel at ang tatlong karapat-dapat ay "nasumpungan" na "sampung ulit na higit kaysa sa lahat ng mga salamangkero at mga astrologo na nasa buong kaniyang kaharian."

Daniel chapter one is illustrating the experience of the one hundred and forty-four thousand, who go through a three-step testing process. Commenting on that process, Sister White says, “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling.”

Ang unang kabanata ng Daniel ay inilalarawan ang karanasan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, na dumaraan sa tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok. Sa kanyang puna hinggil sa prosesong iyon, sinabi ni Kapatid na White, "Inilalahad ng mga salitang ito ang gawaing dapat nating gawin sa mga huling araw na ito. Ni kalahati man ay hindi tayo gising. Wala tayo ng kapangyarihang kailangan upang maisagawa ang gawaing kailangang gawin. Dapat tayong pumasok sa buhay, pumasok sa pagkakaisa. Ngayon, ngayon mismo, kailangan nating tumindig sa kalagayang kung saan ang pagsisisi at ang kapatawaran ang magiging mga tampok na katangian ng ating gawain. Hindi dapat magkaroon ng pagtatalo."

The testing process that leads to the “end of the days,” leads to the resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven. The work we are to do now is to accept the message of September 11, 2001 and wake up, as represented by the dead dry bones. “We must come to life, come into union.” When we do this, the striking features of our work will be our “repentance and pardon.” The striking feature of our work is represented by Daniel in chapter nine, when he prays the Leviticus twenty-six prayer, asking for forgiveness of his sins, and the sins of his fathers, while also acknowledging that he had been walking contrary to God ever since the disappointment that marked the beginning of the tarrying time on July 18, 2020. He must also acknowledge that God had been walking contrary to him during that same period. Daniel represents those that have gone through a captivity of “seventy years”, ever since July 18, 2020.

Ang proseso ng pagsubok na humahantong sa “katapusan ng mga araw” ay humahantong sa pagkabuhay na mag-uli ng dalawang saksi sa Kabanata Labing-isa ng Apocalipsis. Ang gawaing dapat nating gawin ngayon ay tanggapin ang mensahe ng Setyembre 11, 2001 at magising, gaya ng kinakatawan ng mga tuyong buto ng mga patay. “Dapat tayong mabuhay, pumasok sa pagkakaisa.” Kapag ginawa natin ito, ang mga matingkad na tampok ng ating gawain ay ang ating “pagsisisi at kapatawaran.” Ang matingkad na tampok ng ating gawain ay kinakatawan ni Daniel sa Kabanata Siyam, nang kaniyang idinalangin ang panalangin ng Levitico dalawampu’t anim, na humihingi ng kapatawaran sa kaniyang mga kasalanan, at sa mga kasalanan ng kaniyang mga ama, habang kinikilala rin na siya ay lumalakad na salungat sa Diyos mula pa sa pagkadismaya na nagbigay-tanda sa pasimula ng panahon ng paghihintay noong Hulyo 18, 2020. Dapat din niyang kilalanin na ang Diyos ay lumalakad na salungat sa kaniya noon ding panahong iyon. Si Daniel ay kumakatawan sa mga dumaan sa isang pagkabihag na “pitumpung taon,” mula pa noong Hulyo 18, 2020.

The seventy years is a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The book of Chronicles informs us that the seventy years was the period that the land would “enjoy” the sabbaths which she was not allowed to enjoy due to ancient Israel’s rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five.

Ang pitumpung taon ay isang sagisag ng “pitong ulit” ng Levitico 26. Ipinababatid sa atin ng aklat ng mga Cronica na ang pitumpung taon ang panahon kung kailan “matatamasa” ng lupain ang mga Sabat na ipinagkait sa kanya dahil sa paghihimagsik ng sinaunang Israel laban sa tipan ng Levitico 25.

To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:21.

Upang matupad ang salita ng Panginoon sa pamamagitan ng bibig ni Jeremias, hanggang sa ang lupain ay nagtamasa ng kaniyang mga Sabbath; sapagkat hangga’t siya’y nakatiwangwang ay pinangilin niya ang Sabbath, upang matupad ang pitumpung taon. 2 Cronica 36:21.

As a symbol of a prophetic “wilderness,” the “three and a half days” that the two witnesses of Revelation eleven were dead in the street after July 18, 2020 is a symbol of the “seventy years”, and also a symbol of the “seven times”. At the “end of the days,” is a symbol of the end of the prophetic days that were sealed up in the book of Daniel.

Bilang sagisag ng isang propetikong “ilang,” ang “tatlong araw at kalahati” kung kailan ang dalawang saksi ng Pahayag labing-isa ay patay sa lansangan matapos ang Hulyo 18, 2020 ay sagisag ng “pitumpung taon,” at gayon din ay sagisag ng “pitong panahon.” Ang “wakas ng mga araw” ay sagisag ng katapusan ng mga araw na propetiko na tinatakan sa aklat ni Daniel.

In 1798, the book of Daniel was unsealed and Daniel stood in his lot, ready to fulfill his purpose.

Noong 1798, tinanggalan ng selyo ang aklat ni Daniel, at si Daniel ay tumindig sa kaniyang kapalaran, handang isakatuparan ang kaniyang layunin.

“When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

Kapag ipinagkaloob ng Diyos sa isang tao ang isang natatanging gawain, nararapat siyang tumindig sa kaniyang bahagi at dako, gaya ng ginawa ni Daniel, handang tumugon sa tawag ng Diyos, handang tuparin ang Kaniyang layunin. Manuscript Releases, tomo 6, 108.

On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter eight, and verse fourteen, the book of Daniel once again stood in its lot. 1798, and 1844, are the conclusion of the first and second indignations, and therefore mark the end of “seven times.” The “end of the days” in the book of Daniel is a symbol of the conclusion of a captivity that is represented by the “seven times.” In Daniel chapter four, Nebuchadnezzar lived as a beast while “seven times” passed over him. At “the end of the days,” his kingdom and reason was restored to him.

Noong ika-22 ng Oktubre, 1844, bilang katuparan ng Daniel kabanata walo, talatang labing-apat, muling tumindig sa kaniyang bahagi ang aklat ni Daniel. Ang 1798 at 1844 ay ang pagwawakas ng una at ikalawang poot, at kaya’t minamarkahan nila ang wakas ng "pitong panahon." Ang "wakas ng mga araw" sa aklat ni Daniel ay isang sagisag ng pagwawakas ng isang pagkabihag na kinakatawan ng "pitong panahon." Sa Daniel kabanata apat, nabuhay si Nebukadnezar na gaya ng isang hayop habang "pitong panahon" ang dumaan sa kaniya. Sa "wakas ng mga araw," ang kaniyang kaharian at katinuan ay ibinalik sa kaniya.

And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Daniel 4:34–36.

At sa katapusan ng mga araw, ako, si Nebukadnezar, itiningala ko ang aking mga mata sa langit, at bumalik sa akin ang aking kaunawaan; at pinagpala ko ang Kataas-taasan, at pinuri at pinarangalan ko siya na nabubuhay magpakailanman, na ang kaniyang kapamahalaan ay walang hanggang kapamahalaan, at ang kaniyang kaharian ay sa sali't salinlahi: At ang lahat ng mga naninirahan sa lupa ay ibinibilang na wala: at ginagawa niya ang ayon sa kaniyang kalooban sa hukbo ng langit, at sa mga naninirahan sa lupa: at walang makapipigil sa kaniyang kamay, ni makapagsasabi sa kaniya, Ano ang iyong ginagawa? Sa gayunding panahon ay nanumbalik sa akin ang aking katinuan; at alang-alang sa kaluwalhatian ng aking kaharian, ang aking karangalan at kaningningan ay nanumbalik sa akin; at ako'y hinanap ng aking mga tagapayo at ng aking mga panginoon; at naitatag ako sa aking kaharian, at lalong marilag na kamahalan ay nadagdag sa akin. Daniel 4:34-36.

The end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is represented as the “end of the days,” and therefore represents the symbolic conclusion of the “seventy years” and also of the “seven times.” At that time, “repentance and pardon” will be the features that represent the work of those who were previously dead in the street that runs through the valley of dead dry bones.

Ang wakas ng panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay kinakatawan bilang “wakas ng mga araw,” at kaya’t kumakatawan sa simbolikong pagtatapos ng “pitumpung taon” at gayundin ng “pitong panahon.” Sa panahong iyon, ang “pagsisisi at kapatawaran” ang magiging mga katangiang kumakatawan sa gawain ng mga dating patay sa lansangang dumaraan sa libis ng mga patay na tuyong buto.

The visible feature of the work of repentance of the one hundred and forty-four thousand is represented in Ezekiel chapter nine, as “sighing and crying.” When God’s people confess and put away their personal sins, when they acknowledge that they have repeated the same sins of their fathers, when they set aside their pride of opinion and admit that they have been walking contrary to God, and also that He has been walking contrary to them since the tarrying time arrived on July 18, 2020, they will then be found to have “ten times” more prophetic power than all the other professed wise men in the kingdom.

Ang nakikitang katangian ng gawain ng pagsisisi ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay kinakatawan sa Ezekiel kabanata siyam bilang “pagbubuntong-hininga at pagtangis.” Kapag ipinagtatapat at itinatakwil ng bayan ng Diyos ang kanilang sariling mga kasalanan, kapag kinikilala nila na inulit nila ang gayunding mga kasalanan ng kanilang mga ninuno, kapag isinasantabi nila ang kapalaluan ng sariling opinyon at inaamin na sila’y lumalakad na salungat sa Diyos, at na mula nang dumating ang panahon ng pag-antala noong Hulyo 18, 2020, Siya’y lumalakad na salungat sa kanila, sila’y masusumpungang taglay ang “sampung ulit” na higit na kapangyarihang propetiko kaysa sa lahat ng iba pang nag-aangking marurunong sa kaharian.

The sealing process began with the loosing and then the restraining of Islam. That process ends as it began, when Islam is once again released. It is released at the end of the days of the sealing time, which for Daniel was the decree of Cyrus that called men out of Babylon. It is there, at the end of the days of purification, at the judgment of the Sunday law “decree” in the United States, that the faithful will be found to possess “ten times more” prophetic power.

Nagsimula ang proseso ng pagtatatak sa pagkakakalag ng Islam, at pagkatapos ay sa pagpigil dito. Nagtatapos ang prosesong iyon gaya ng pagpasimula nito, kapag muling kinakalagan ang Islam. Ito’y kinakalagan sa katapusan ng mga araw ng panahon ng pagtatatak, na para kay Daniel ay ang dekreto ni Ciro na tumawag sa mga tao palabas ng Babilonya. Doon, sa katapusan ng mga araw ng pagdadalisay, sa paghatol hinggil sa "dekreto" ng batas ng Linggo sa Estados Unidos, masusumpungang taglay ng mga tapat ang "sampung ulit na higit" na kapangyarihang propetiko.

“You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

“Ipinapalagay ninyong napakalayo pa ang pagparito ng Panginoon. Nakita ko na ang huling ulan ay darating na [kasing bigla ng] sigaw sa hatinggabi, at sampung ulit na higit ang kapangyarihan.” Spalding at Magan, 5.

We will begin the consideration of Daniel chapter two in the next article.

Sisimulan natin ang pagsasaalang-alang ng ikalawang kabanata ng Daniel sa susunod na artikulo.

“This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

Ito ang sigaw sa hatinggabi, na nakatalagang magbigay ng kapangyarihan sa mensahe ng ikalawang anghel. Ang mga anghel ay sinugo mula sa langit upang pukawin ang mga banal na napapanghinaan ng loob at ihanda sila para sa dakilang gawaing nasa harap nila. Ang mga pinakabihasang tao ay hindi ang mga unang tumanggap ng mensaheng ito. Ang mga anghel ay sinugo sa mga mapagkumbaba at lubos na tapat, at inatasan silang itaas ang sigaw, ‘Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; lumabas kayo upang salubungin Siya!’ Ang mga pinagkatiwalaan ng sigaw ay nagmadali, at sa kapangyarihan ng Espiritu Santo ay ipinahayag ang mensahe, at pinukaw ang kanilang mga kapatid na napapanghinaan ng loob. Ang gawaing ito ay hindi nakasalalay sa karunungan at kaalaman ng mga tao, kundi sa kapangyarihan ng Diyos, at ang Kaniyang mga banal na nakarinig sa sigaw ay hindi ito napaglabanan. Ang mga pinakaespirituwal ang unang tumanggap ng mensaheng ito, at ang mga dating nanguna sa gawain ang naging pinakahuli sa pagtanggap at sa pagtulong upang palakasin ang sigaw, ‘Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; lumabas kayo upang salubungin Siya!’ Early Writings, 238.