Islam of the first and second woes of Revelation chapter nine represented the judgment that was brought upon Rome. William Miller had called the trumpets, “the peculiar judgments” which were brought upon Rome, but Miller could not see Modern Rome, as the threefold alliance which leads the world to Armageddon. Uriah Smith recognized the trumpets represented God’s judgment upon Rome, and that the fifth and sixth trumpets (first and second Woes), were judgments upon the Catholic church.

Ang Islam ng unang at ikalawang Aba sa kabanata siyam ng Apocalipsis ay kumakatawan sa hatol na iginawad laban sa Roma. Tinawag ni William Miller ang mga trumpeta na “ang mga natatanging hatol” na iginawad laban sa Roma, subalit hindi nakita ni Miller ang Makabagong Roma bilang ang tatluhang alyansa na umaakay sa sanlibutan tungo sa Armagedon. Kinilala ni Uriah Smith na ang mga trumpeta ay kumakatawan sa paghatol ng Diyos laban sa Roma, at na ang ikalima at ikaanim na trumpeta (unang at ikalawang Aba) ay mga hatol laban sa Simbahang Katolika.

“For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.

"Para sa pagpapaliwanag hinggil sa pakakak na ito, muli tayong sasangguni sa mga sinulat ni Ginoong Keith. Matapat na sinasabi ng manunulat na ito: 'Halos walang ganoong pagkakaisa sa mga tagapagpaliwanag hinggil sa alinmang ibang bahagi ng Apocalipsis gaya ng tungkol sa paglalapat ng ikalima at ikaanim na pakakak, o ng una at ikalawang "sa aba", sa mga Saracen at mga Turko. Napakaliwanag nito na halos hindi na maipagkamali. Sa halip na isang talata o dalawa na tumutukoy sa bawat isa, ang buong ika-siyam na kabanata ng Apocalipsis, sa magkapantay na bahagi, ay nakalaan sa paglalarawan ng kapwa.'"

“‘The Roman empire declined, as it arose, by conquest; but the Saracens and the Turks were the instruments by which a false religion became the scourge of an apostate church; and hence, instead of the fifth and sixth trumpets, like the former, being designated by that name alone, they are called woes.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

"Ang Imperyong Romano ay bumagsak, gaya ng pagbangon nito, sa pamamagitan ng pananakop; ngunit ang mga Saracen at ang mga Turko ang naging mga kasangkapan na, sa pamamagitan ng mga ito, ang isang huwad na relihiyon ay naging hagupit sa isang tumalikod na iglesia; kaya nga, sa halip na ang ikalima at ikaanim na pakakak, gaya ng mga nauna, ay tawagin lamang sa pangalang iyon, tinawag silang mga ‘aba’." Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

What Miller and Smith did not recognize about the trumpets as God’s judgment upon Rome, was that those judgments were brought about by the enforcement of the worship of the sun. In the year 321, Constantine passed the first Sunday law, and nine years later he moved the capital from the city of Rome, to the city of Constantinople, thus initiating the process of disintegration of the Roman Empire. In Daniel chapter eleven, pagan Rome was to rule supremely for a “time,” which represented the three hundred and sixty years, from the Battle of Actium, in the year 31 BC, unto the year 330, when Constantine divided the kingdom into the West and the East.

Ang hindi kinilala nina Miller at Smith hinggil sa mga trompeta bilang paghatol ng Diyos sa Roma ay na ang mga hatol na iyon ay idinulot ng sapilitang pagpapatupad ng pagsamba sa araw. Noong taong 321, ipinag-utos ni Constantino ang unang batas sa Linggo, at pagkalipas ng siyam na taon, inilipat niya ang kabisera mula sa lungsod ng Roma tungo sa lungsod ng Constantinople, sa gayo’y sinimulan ang proseso ng pagkawatak-watak ng Imperyong Romano. Sa kabanata labing-isa ng Daniel, ang paganong Roma ay maghahari nang kataas-taasan sa loob ng isang “panahon,” na kumakatawan sa tatlong daan at animnapung taon, mula sa Labanan sa Actium, noong taong 31 BC, hanggang sa taong 330, nang hatiin ni Constantino ang kaharian sa Kanluran at Silangan.

He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

Papasok siya nang mapayapa maging sa pinakamatabang mga dako ng lalawigan; at gagawin niya ang hindi nagawa ng kaniyang mga magulang, ni ng mga magulang ng kaniyang mga magulang; ipamamahagi niya sa kanila ang dambong, ang samsam, at ang mga kayamanan: oo, at magbabalak siya ng kaniyang mga pakana laban sa mga katibayan, hanggang sa isang panahon. Daniel 11:24.

During those three hundred and sixty years, the Roman Empire was essentially invincible, but once the capital was moved to the East, the ability to govern such a massive empire was no longer possible. Constantine tried to maintain control by dividing the kingdom between his three sons, but that only furthered the crumbling of the former empire.

Sa loob ng tatlong daan at animnapung taon na iyon, ang Imperyong Romano ay, sa katuturan, hindi matatalo, ngunit nang inilipat ang kabisera sa Silangan, ang kakayahang pamahalaan ang gayong napakalaking imperyo ay hindi na naging maaari. Sinikap ni Constantino na panatilihin ang pamamahala sa pamamagitan ng paghahati ng kaharian sa kaniyang tatlong anak na lalaki, ngunit lalo lamang nitong pinalala ang pagguho ng dating imperyo.

When the papacy took the throne of the earth in the year 538, at the third Council of Orleans a Sunday law was passed. Thus, in the year 606, Mohammed began his prophetic ministry, and symbolically represented the trumpet that was to be what the historians identify as a “scourge of an apostate church.” The history of the first and second woes, beginning with the ministry of Mohammed in the year 606, concluded on October 22, 1844, when the seventh trumpet sounded.

Nang ang kapapahan ay umupo sa trono ng daigdig noong taong 538, ipinasa sa ikatlong Konseho ng Orleans ang isang batas ukol sa Linggo. Sa gayon, noong taong 606, sinimulan ni Mohammed ang kaniyang propetikong ministeryo, at sa paraang simboliko ay kumatawan sa trumpeta na magiging yaong tinutukoy ng mga mananalaysay bilang "isang hagupit ng isang murtad na simbahan." Ang kasaysayan ng unang at ikalawang sa aba, na nagsimula sa ministeryo ni Mohammed noong taong 606, ay nagwakas noong Oktubre 22, 1844, nang tumunog ang ikapitong trumpeta.

The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded; and there were great voices in heaven, saying, The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. Revelation 11:14, 15.

Nakalipas na ang ikalawang sa aba; at, narito, ang ikatlong sa aba ay dumarating agad. At humihip ang ikapitong anghel; at may mga malalakas na tinig sa langit, na nagsasabi, Ang mga kaharian ng sanlibutang ito ay naging mga kaharian ng ating Panginoon, at ng kaniyang Cristo; at siya’y maghahari magpakailan-kailanman. Apocalipsis 11:14, 15.

During the history of the first two Woes, Constantinople, the capital of eastern Rome, was conquered in 1453, and papal Rome in the west was delivered its deadly wound in 1798. The “scourge of an apostate church,” had brought down both civil and religious Rome. The threefold union of Modern Rome is accomplished at the soon-coming Sunday law in the United States.

Sa kasaysayan ng unang dalawang Kapahamakan, nasakop ang Constantinople, ang kabisera ng silangang Roma, noong 1453, at ang Roma ng papa sa kanluran ay binigyan ng sugat na nakamamatay noong 1798. Ang "hagupit ng tumalikod na Iglesia" ang nagpabagsak sa kapwa sibil at relihiyosong Roma. Ang tatluhang unyon ng Makabagong Roma ay maisasakatuparan sa nalalapit na batas sa Araw ng Linggo sa Estados Unidos.

“The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

“Ang mga Protestante ng Estados Unidos ang mangunguna sa pag-uunat ng kanilang mga kamay sa ibayo ng malawak na agwat upang dakmain ang kamay ng Espiritismo; aabot sila sa ibayo ng kalaliman upang makipagkapit-kamay sa kapangyarihan ng Roma; at sa ilalim ng impluwensiya ng tatluhang pagkakaisang ito, ang bansang ito ay susunod sa mga yapak ng Roma sa pagyurak sa mga karapatan ng budhi.” Ang Dakilang Tunggalian, 588.

At that time, Islam of the third Woe will accomplish God’s judgment against Modern Rome for its enforcement of Sunday worship, as He did with pagan Rome, and papal Rome. With pagan Rome He employed the first four trumpets to bring an end to Roman rulership in the capital of western Rome by the year 476, for after the year 476, no ruler of the city was of Roman lineage. By 1453 the fifth trumpet of Islam brought Roman rulership of eastern Rome to an end. By 1798, papal rulership of the former tenfold division of the nations of Europe was brought to an end in the history of the sixth trumpet of Islam. The demise of the civil kingdom of Rome, both west and east, and the religious kingdom of Rome was brought about following the enforcement of the pagan worship of the sun.

Sa panahong iyon, ang Islam ng Ikatlong Sa Aba ay isasakatuparan ang hatol ng Diyos laban sa Makabagong Roma dahil sa pagpapatupad nito ng pagsamba sa Linggo, gaya ng ginawa Niya sa paganong Roma at sa Roma ng Papado. Sa paganong Roma, ginamit Niya ang unang apat na pakakak upang wakasan ang pamamahalang Romano sa kabisera ng Kanlurang Roma pagsapit ng taong 476, sapagkat matapos ang taong 476 ay wala nang pinuno ng lungsod na may dugong Romano. Pagsapit ng 1453, winakasan ng ikalimang pakakak ng Islam ang pamamahalang Romano sa Silangang Roma. Pagsapit ng 1798, ang pamamahala ng Papado sa dating sampung-bahaging paghahati ng mga bansa ng Europa ay winakasan sa kasaysayan ng ikaanim na pakakak ng Islam. Ang pagbagsak ng kahariang sibil ng Roma, kapwa sa kanluran at silangan, at ng kahariang panrelihiyon ng Roma ay naganap kasunod ng pagpapatupad ng paganong pagsamba sa araw.

“The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

"Ang sambayanan ng Estados Unidos ay naging isang kinilingang bayan; ngunit kapag nililimitahan nila ang kalayaan sa relihiyon, isinusuko ang Protestantismo, at nagbibigay ng pagtangkilik sa papismo, mapupuno ang takal ng kanilang pagkakasala, at ang 'pambansang apostasya' ay itatala sa mga aklat ng langit. Ang magiging bunga ng apostasyang ito ay pambansang pagkawasak." Review and Herald, Mayo 2, 1893.

The triple application of prophecy establishes the characteristic of the final fulfillment of the prophecy based upon the characteristics of the first two fulfillments. On September 11, 2001 the third Woe arrived in history. It had initially arrived on October 22, 1844, for the third Woe is the seventh trumpet, and that trumpet began to sound at that time. But as with ancient Israel, modern Israel chose rebellion and brought about a period of wandering in the wilderness instead of finishing the work. The sealing time of the third angel was therefore delayed, until it began again on September 11, 2001.

Ang tatluhang paglalapat ng propesiya ay nagtatakda ng katangian ng pangwakas na katuparan ng propesiya, batay sa mga katangian ng unang dalawang katuparan. Noong Setyembre 11, 2001, dumating sa kasaysayan ang ikatlong “Sa Aba.” Una itong dumating noong Oktubre 22, 1844, sapagkat ang ikatlong “Sa Aba” ay ang ikapitong pakakak, at ang pakakak na iyon ay nagsimulang tumunog sa panahong iyon. Ngunit, gaya ng sinaunang Israel, pinili ng makabagong Israel ang paghihimagsik at nagdulot ito ng isang panahon ng paglalagalag sa ilang sa halip na tapusin ang gawain. Kaya naantala ang panahon ng pagtatatak ng ikatlong anghel, hanggang sa ito ay muling nagsimula noong Setyembre 11, 2001.

“For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.” Selected Messages, book 2, 69.

Sa loob ng apatnapung taon, ang kawalan ng pananampalataya, ang pagbubulung-bulong, at ang paghihimagsik ay humadlang sa sinaunang Israel na makapasok sa lupain ng Canaan. Ang gayunding mga kasalanan ang nagpabalam sa pagpasok ng makabagong Israel sa makalangit na Canaan. Sa alinmang kaso, hindi ang mga pangako ng Diyos ang may pagkukulang. Ang kawalan ng pananampalataya, ang pagkamakamundo, ang kawalan ng pagkatalaga, at ang mga alitan sa hanay ng nagpapakilalang bayan ng Panginoon ang siyang nagpanatili sa atin sa daigdig na ito ng kasalanan at dalamhati sa napakaraming taon. Selected Messages, aklat 2, 69.

God does not change, and He judges according to the available light. Modern Israel had more available light than ancient Israel, and we are informed “the same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan.” If modern Israel was only held accountable to the light which ancient Israel was held accountable to, it would have been enough, but they had more light. Therefore, if it was the “same sins” that caused “ancient Israel” to wander in the wilderness for “forty years,” then not only was modern Israel banished to the “wilderness” in the rebellion of 1863, but they were just as certainly destined to die there. Their “sins” have delayed the work of the third angel until now.

Hindi nagbabago ang Diyos, at Siya’y humahatol ayon sa liwanag na abot sa kanila. Ang Makabagong Israel ay nagkaroon ng higit na liwanag na abot sa kanila kaysa sa Sinaunang Israel, at ipinaalam sa atin na “ang gayon ding mga kasalanan ang nagpabalam sa pagpasok ng Makabagong Israel sa makalangit na Canaan.” Kung ang Makabagong Israel ay pananagutin lamang sa liwanag na pananagutan ng Sinaunang Israel, sapat na sana iyon, ngunit mayroon silang higit pang liwanag. Kaya, kung ang “gayon ding mga kasalanan” ang naging sanhi upang ang “Sinaunang Israel” ay magpalabuy-laboy sa “ilang” sa loob ng “apatnapung taon,” kung gayon hindi lamang na ang Makabagong Israel ay itinapon sa “ilang” sa “paghihimagsik ng 1863,” kundi tiyak din ang kanilang kapalarang mamatay doon. Ang kanilang mga “kasalanan” ang nagpabalam sa gawain ng ikatlong anghel hanggang ngayon.

“Said the angel, ‘The third angel is binding, or sealing, them in bundles for the heavenly garner.’ This little company looked careworn, as if they had passed through severe trials and conflicts. And it appeared as if the sun had just risen from behind a cloud and shone upon their countenances, causing them to look triumphant, as if their victories were nearly won.” Early Writings, 88.

Wika ng anghel, "Ang ikatlong anghel ay binibigkis, o tinatatakan, sila sa mga bugkos para sa makalangit na kamalig." Ang munting pangkat na ito ay wari'y lupaypay sa mga alalahanin, na para bang sila'y nakaraan sa matitinding pagsubok at pakikibaka. At wari'y kakasikat pa lamang ang araw mula sa likod ng isang ulap at suminag sa kanilang mga mukha, anupa't nag-anyong matagumpay sila, na wari'y malapit na nilang makamit ang kanilang mga tagumpay. Early Writings, 88.

The same sins that banished ancient Israel to die in the wilderness have delayed the work of the third angel who arrived on October 22, 1844.

Ang gayunding mga kasalanan na nagtaboy sa sinaunang Israel upang mamatay sa ilang ay siyang nagpabalam sa gawain ng ikatlong anghel na dumating noong Oktubre 22, 1844.

“After Jesus opened the door of the most holy, the light of the Sabbath was seen, and the people of God were tested, as the children of Israel were tested anciently, to see if they would keep God’s law. I saw the third angel pointing upward, showing the disappointed ones the way to the holiest of the heavenly sanctuary. As they by faith enter the most holy, they find Jesus, and hope and joy spring up anew. I saw them looking back, reviewing the past, from the proclamation of the second advent of Jesus, down through their experience to the passing of the time in 1844. They see their disappointment explained, and joy and certainty again animate them. The third angel has lighted up the past, the present, and the future, and they know that God has indeed led them by His mysterious providence.” Early Writings, 254.

Pagkabukas ni Jesus ng pinto ng Kabanal-banalang Dako, nakita ang liwanag ng Sabat, at sinubok ang bayan ng Diyos, gaya ng sinubok noong una ang mga anak ng Israel, upang makita kung kanilang iingatan ang kautusan ng Diyos. Nakita ko ang ikatlong anghel na nakaturo paitaas, na ipinakikita sa mga nadismaya ang daan patungo sa Kabanal-banalang Dako ng makalangit na santuwaryo. Sa kanilang pagpasok sa Kabanal-banalang Dako sa pamamagitan ng pananampalataya, nasusumpungan nila si Jesus, at muling sumisibol ang pag-asa at kagalakan. Nakita ko silang lumilingon, sinusuri ang nakaraan, mula sa pagpapahayag ng ikalawang pagparito ni Jesus, sa buong daloy ng kanilang karanasan, hanggang sa paglipas ng takdang panahon noong 1844. Nakikita nilang naipaliwanag ang kanilang pagkadismaya, at muling binubuhay sila ng kagalakan at katiyakan. Pinagliwanagan ng ikatlong anghel ang nakaraan, ang kasalukuyan, at ang hinaharap, at nalalaman nilang tunay ngang inakay sila ng Diyos sa pamamagitan ng Kaniyang mahiwagang pamamatnubay. Early Writings, 254.

The third angel is the sealing angel, and he arrived on October 22, 1844, but his work was delayed by the same sins that caused ancient Israel to die in the wilderness. The delay caused by the rebellion of 1863, was a delaying of the work of the third angel, and therefore the sealing has been hindered and delayed for over one hundred years.

Ang ikatlong anghel ang anghel na nagseselyo, at siya’y dumating noong ika-22 ng Oktubre, 1844, ngunit ang kanyang gawain ay naantala dahil sa gayong mga kasalanang naging sanhi ng pagkamatay ng sinaunang Israel sa ilang. Ang pagkaantalang idinulot ng paghihimagsik noong 1863 ay isang pagkaantala sa gawain ng ikatlong anghel, at kaya’t ang pagseselyo ay nahadlangan at naantala nang mahigit sa sandaang taon.

“[Numbers 32:6–15, quoted.] The Lord God is a jealous God, yet He bears long with the sins and transgressions of His people in this generation. If the people of God had walked in His counsel, the work of God would have advanced, the messages of truth would have been borne to all people that dwell on the face of the whole earth. Had the people of God believed Him and been doers of His word, had they kept His commandments, the angel would not have come flying through heaven with the message to the four angels that were to let loose the winds that they should blow upon the earth crying, Hold, hold the four winds that they blow not upon the earth until I have sealed the servants of God in their foreheads. But because the people are disobedient, unthankful, unholy, as were ancient Israel, time is prolonged that all may hear the last message of mercy proclaimed with a loud voice. The Lord’s work has been hindered, the sealing time delayed. Many have not heard the truth. But the Lord will give them a chance to hear and be converted, and the great work of God will go forward.” Manuscript Releases, volume 15, 292.

"[Mga Bilang 32:6-15, sinipi.] Ang Panginoong Diyos ay isang mapanibughuing Diyos, gayunman, Siya’y matagal na nagbabata sa mga kasalanan at mga pagsalangsang ng Kanyang bayan sa salinlahing ito. Kung ang bayan ng Diyos ay lumakad sa Kanyang payo, ang gawa ng Diyos sana’y sumulong, ang mga mensahe ng katotohanan sana’y naiparating na sa lahat ng taong tumatahan sa ibabaw ng buong lupa. Kung ang bayan ng Diyos ay sumampalataya sa Kanya at naging mga tagatupad ng Kanyang salita, kung iningatan nila ang Kanyang mga utos, hindi sana dumating ang anghel na lumilipad sa kalangitan dala ang mensahe para sa apat na anghel na nakatakdang pakawalan ang mga hangin upang umihip ang mga iyon sa lupa, na sumisigaw, Pigilan, pigilan ang apat na hangin upang huwag silang umihip sa lupa hanggang sa matatakan ko ang mga lingkod ng Diyos sa kanilang mga noo. Ngunit sapagkat ang mga tao ay masuwayin, hindi mapagpasalamat, di banal, gaya ng sinaunang Israel, ang panahon ay pinahahaba upang ang lahat ay makarinig ng huling mensahe ng kahabagan na ipinahahayag na may malakas na tinig. Ang gawa ng Panginoon ay nahadlangan, ang panahon ng pagtatatak ay naantala. Marami ang hindi pa nakarinig ng katotohanan. Ngunit bibigyan sila ng Panginoon ng pagkakataong makarinig at magbalik-loob, at ang dakilang gawa ng Diyos ay magpapatuloy." Manuscript Releases, tomo 15, 292.

On September 11, 2001 the third angel arrived again, and the sealing time which had been delayed since the rebellion of 1863, began again. It was the arrival of Islam of the third Woe, which is also the seventh trumpet that marks the beginning of the sealing time. The sealing time began with the arrival of the third angel on October 22, 1844, when the seventh trumpet began to sound, but that trumpet was hindered and delayed.

Noong Setyembre 11, 2001, muling dumating ang ikatlong anghel, at muling nagsimula ang panahon ng pagtatatak na naantala mula pa noong paghihimagsik ng 1863. Ito ang pagdating ng Islam ng ikatlong “sa aba,” na siya ring ikapitong pakakak na nagsasaad ng pasimula ng panahon ng pagtatatak. Nagsimula ang panahon ng pagtatatak sa pagdating ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, nang magsimulang tumunog ang ikapitong pakakak, ngunit ang pakakak na iyon ay nahadlangan at naantala.

And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.

At ang anghel na aking nakita na nakatayo sa ibabaw ng dagat at sa ibabaw ng lupa ay itinaas ang kaniyang kamay tungo sa langit, at sumumpa sa Kanya na nabubuhay magpakailanman, na lumikha ng langit, at ng mga bagay na naroroon, at ng lupa, at ng mga bagay na naroroon, at ng dagat, at ng mga bagay na naroroon, na hindi na magkakaroon pa ng panahon; ngunit sa mga araw ng tinig ng ikapitong anghel, kapag pasisimulan na niya ang pag-ihip, ang hiwaga ng Diyos ay matatapos, gaya ng ipinahayag Niya sa Kanyang mga lingkod na mga propeta. Apocalipsis 10:5-7.

The “voice” of the seventh angel, is the voice of the angel of Revelation chapter eighteen, which descended when the great buildings of New York City were thrown down.

Ang “tinig” ng ikapitong anghel ay ang tinig ng anghel ng kabanata labing-walo ng Aklat ng Pahayag, na bumaba nang ibinagsak ang mga malalaking gusali ng Lungsod ng New York.

And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

At pagkatapos ng mga bagay na ito, nakita ko ang isa pang anghel na bumababa mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan; at ang lupa ay naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian. At siya’y sumigaw nang makapangyarihan, na may malakas na tinig, na sinasabi, Bumagsak, bumagsak ang dakilang Babilonia, at naging tahanan ng mga demonyo, at kulungan ng bawat maruming espiritu, at hawla ng bawat di-malinis at kasuklam-suklam na ibon. Sapagkat ang lahat ng mga bansa ay uminom ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid, at ang mga hari sa lupa ay nakiapid sa kaniya, at ang mga mangangalakal sa lupa ay nagyaman sa pamamagitan ng kasaganaan ng kaniyang mga kalayawan. Apocalipsis 18:1-3.

The “voice” of the mighty angel who descends, commands the angels to hold the four winds, that are represented as an “angry horse” seeking to break loose and bring death and destruction in its path.

Ang “tinig” ng makapangyarihang anghel na bumababa ay nag-uutos sa mga anghel na pigilin ang apat na hangin, na inilalarawan bilang isang “galit na kabayo” na naghahangad na kumawala at maghatid ng kamatayan at pagkawasak sa daraanan nito.

“The angels of God do His bidding, holding back the winds of the earth, that the winds should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree, until the servants of God should be sealed in their foreheads. The mighty angel is seen ascending from the east (or sunrising). This mightiest of angels has in his hand the seal of the living God, or of Him who alone can give life, who can inscribe upon the foreheads the mark or inscription, to whom shall be granted immortality, eternal life. It is the voice of this highest angel that had authority to command the four angels to keep in check the four winds until this work was performed, and until he should give the summons to let them loose.” Testimonies to Ministers, 445.

“Ginaganap ng mga anghel ng Diyos ang Kaniyang ipinag-uutos, pinipigil nila ang mga hangin ng lupa, upang huwag umihip ang mga iyon sa lupa, ni sa dagat, ni sa alinmang punongkahoy, hanggang sa matatakan sa kanilang mga noo ang mga lingkod ng Diyos. Ang makapangyarihang anghel ay nakikitang umaakyat mula sa silangan (o sa pagsikat ng araw). Ang pinakamakapangyarihang anghel na ito ay may hawak sa kaniyang kamay ang tatak ng Diyos na buhay, yaong sa Kaniya lamang na makapagbibigay ng buhay, na makapag-uukit sa mga noo ng tanda o inskripsiyon ng mga pagkakalooban ng walang kamatayan, ng buhay na walang hanggan. Ang tinig ng pinakamataas na anghel na ito ang may kapangyarihang utusan ang apat na anghel na pigilin ang apat na hangin hanggang maisagawa ang gawaing ito, at hanggang siya ang magbigay ng utos na pakawalan ang mga iyon.” Testimonies to Ministers, 445.

The angel who commands the four angels to hold the winds, is the angel of Revelation chapter eighteen who lightens the earth with His glory, and his “strong voice” is the voice of the seventh angel.

Ang anghel na nag-uutos sa apat na anghel na pigilin ang mga hangin ay ang anghel sa kabanata labing-walo ng Apocalipsis na sa pamamagitan ng Kaniyang kaluwalhatian ay naliwanagan ang lupa, at ang kaniyang "malakas na tinig" ay ang tinig ng ikapitong anghel.

“And what a representation is given in Revelation 7 for our consideration and comfort and encouragement! The four angels are commissioned to do a work upon the earth. But One who purchased the world by giving Himself for its ransom has a chosen few. Who? Those who are keeping all of the commandments of God and have the faith of Jesus.

At anong paglalarawan ang ibinigay sa Apocalipsis 7 para sa ating pagsasaalang-alang, kaaliwan, at pagpapalakas ng loob! Ang apat na anghel ay inatasang gumanap ng isang gawain sa ibabaw ng lupa. Ngunit ang Isa na tumubos sa sanlibutan sa pamamagitan ng pagbibigay ng Kanyang sarili bilang pantubos nito ay may ilang hinirang. Sino? Yaong mga tumutupad sa lahat ng mga utos ng Diyos at may pananampalataya ni Jesus.

“John’s attention was called to another scene: ‘And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God’ (Revelation 7:2). Who is this? The Angel of the covenant. He comes from the sunrising. He is the Dayspring from on high. He is the Light of the world. ‘In Him was life; and the life was the light of men’ (John 1:4). This is the One Isaiah describes: ‘Unto us a Child is born, unto us a Son is given: and the government shall be upon His shoulder; and His name shall be called Wonderful, Counselor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ (Isaiah 9:6). He cried, as One who had superiority over the hosts of angels in heaven ‘to whom it was given to hurt the earth, and the sea, saying, “hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads” (Revelation 7:2, 3).

Ang pansin ni Juan ay ibinaling sa isa pang tagpo: “At nakita ko ang isa pang anghel na umaahon mula sa silangan, na may tatak ng Diyos na buhay” (Apocalipsis 7:2). Sino ito? Ang Anghel ng Tipan. Siya ay nagmumula sa pagsikat ng araw. Siya ang Bukang-liwayway mula sa kaitaasan. Siya ang Liwanag ng sanlibutan. “Sa Kanya ay may buhay; at ang buhay ay siyang ilaw ng mga tao” (Juan 1:4). Ito ang inilarawan ni Isaias: “Sapagkat sa atin ay ipinanganak ang isang Bata, sa atin ay ibinigay ang isang Anak; at ang pamamahala ay mapapasa Kanyang balikat; at ang Kanyang pangalan ay tatawaging Kamangha-mangha, Tagapayo, Makapangyarihang Diyos, Walang-hanggang Ama, Prinsipe ng Kapayapaan” (Isaias 9:6). Siya’y sumigaw, bilang Isa na may kapangyarihan sa mga hukbo ng mga anghel sa langit, na sa kanila’y ipinagkaloob na saktan ang lupa at ang dagat, na nagsasabi, “Huwag ninyong saktan ang lupa, ni ang dagat, ni ang mga punong-kahoy, hanggang sa aming matatakan sa kanilang mga noo ang mga lingkod ng aming Diyos” (Apocalipsis 7:2, 3).

“Here is the divine and human united. The command is given to the four angels to hold in check the four winds until they receive His summons. Read the entire chapter. The cry, ‘Hurt not,’ is uttered by the Restorer, the Redeemer.

Narito ang pagka-Diyos at pagkatao na pinag-isa. Ibinigay ang utos sa apat na anghel na pigilin ang apat na hangin hanggang sa matanggap nila ang Kanyang panawagan. Basahin ang buong kabanata. Ang sigaw na “Huwag manakit” ay isinisigaw ng Tagapagpanumbalik, ang Manunubos.

“Judgment and wrath were to be repressed only for a little space until a certain work was done. The message, the last message of warning and mercy, has been retarded in doing its work by the selfish love of money, the selfish love of ease, and the unfitness of man to do a work that needs to be done. The angel that is to lighten the earth with His glory has waited for human instrumentalities through whom the light of heaven could shine, and they thus cooperate to give, in its sacred, solemn importance, the message which is to decide the destiny of the world.” Manuscript Releases, volume 15, 222.

Ang paghatol at poot ay pipigilin lamang sa maikling panahon hanggang sa matapos ang isang tiyak na gawain. Ang mensahe, ang huling mensahe ng babala at awa, ay naantala sa pagtupad ng tungkulin nito dahil sa makasariling pag-ibig sa salapi, makasariling pag-ibig sa kaginhawahan, at sa kawalang-kahandaan ng tao na gampanan ang gawaing kailangang magawa. Ang anghel na magpapaliwanag sa lupa sa pamamagitan ng Kanyang kaluwalhatian ay naghintay ng mga kasangkapang pantao na sa pamamagitan nila ay makasisinag ang liwanag ng langit, at sa gayo’y sila’y nakikipagtulungan upang maihatid, sa banal at solemne nitong kahalagahan, ang mensaheng magtatakda ng kapalaran ng sanlibutan. Manuscript Releases, tomo 15, 222.

The third angel, who is Christ, is also the sealing angel who arrived on October 22, 1844, but due to the disobedience of God’s people, His work of sealing the one hundred and forty-four thousand has been delayed until September 11, 2001. Then Islam of the third Woe, brought down the great buildings of New York, and the sealing process began. At that point the nations became “angry, yet held in check”. The first voice of Revelation chapter eighteen, is the voice that commands the four angels to hold, while God’s people are sealed.

Ang ikatlong anghel, na si Cristo, ay siya ring anghel na nagtatatak na dumating noong Oktubre 22, 1844, ngunit dahil sa pagsuway ng bayan ng Diyos, naantala ang Kanyang gawain ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo hanggang Setyembre 11, 2001. Pagkatapos, ibinagsak ng Islam ng ikatlong “Aba” ang mga dakilang gusali ng New York, at nagsimula ang proseso ng pagtatatak. Sa pagkakataong iyon ang mga bansa ay naging “galit, ngunit pinigil.” Ang unang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo ay ang tinig na nag-uutos sa apat na anghel na pigilin, habang tinatatakan ang bayan ng Diyos.

Jesus always illustrates the ending with the beginning, and on February 26, 1993, Islam of the third Woe detonated a truck bomb in the underground parking garage of the North Tower of the World Trade Center. The explosion resulted in significant damage to the building, killing six people and injuring over a thousand others. While the attack did not bring down the towers, it was a significant act of terrorism on U.S. soil and foreshadowed the events of September 11, 2001.

Laging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, at noong Pebrero 26, 1993, ang Islam ng ikatlong Woe ay nagpasabog ng bombang-trak sa paradahang nasa ilalim ng lupa ng North Tower ng World Trade Center. Nagbunga ang pagsabog ng malubhang pinsala sa gusali, na ikinamatay ng anim na tao at ikinasugat ng mahigit isang libo pa. Bagaman hindi naipabagsak ng pag-atake ang mga tore, ito ay isang malaking akto ng terorismo sa lupain ng Estados Unidos at nagpahiwatig ng mga pangyayari noong Setyembre 11, 2001.

The sealing time began on September 11, 2001, but it included a forewarning eight years before. The Islamic attack on Israel on October 7, 2023 is a forewarning of the ending of the sealing time. The prophetic characteristics of the third Woe have been established with the prophetic characteristics of the first two Woes. In the opening verses of chapter nine of Revelation the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated.

Ang panahon ng pagtatatakan ay nagsimula noong Setyembre 11, 2001, subalit kabilang dito ang isang paunang babala walong taon bago nito. Ang pag-atakeng Islamiko laban sa Israel noong Oktubre 7, 2023 ay isang paunang babala ng pagwawakas ng panahon ng pagtatatakan. Ang mga makahulang katangian ng ikatlong sa aba ay naitatag kasama ng mga makahulang katangian ng unang dalawang sa aba. Sa mga pambungad na talata ng ikasiyam na kabanata ng Apocalipsis, inilalarawan ang pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

We will consider that subject in the next article.

Isasaalang-alang natin ang paksang iyon sa susunod na artikulo.

“If such scenes as this are to come, such tremendous judgments on a guilty world, where will be the refuge for God’s people? How will they be sheltered until the indignation be overpast? John sees the elements of nature—earthquake, tempest, and political strife—represented as being held by four angels. These winds are under control until God gives the word to let them go. There is the safety of God’s church. The angels of God do His bidding, holding back the winds of the earth, that the winds should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree, until the servants of God should be sealed in their foreheads. The mighty angel is seen ascending from the east (or sunrising). This mightiest of angels has in his hand the seal of the living God, or of Him who alone can give life, who can inscribe upon the foreheads the mark or inscription, to whom shall be granted immortality, eternal life. It is the voice of this highest angel that had authority to command the four angels to keep in check the four winds until this work was performed, and until he should give the summons to let them loose.

Kung darating ang ganitong mga tagpo, ang gayong matitinding paghatol sa isang salaring sanlibutan, saan masusumpungan ang kanlungan para sa bayan ng Diyos? Paanong sila masisilungan hanggang sa lumipas ang poot? Nakikita ni Juan na ang mga elemento ng kalikasan—lindol, unos, at kaguluhang pampolitika—ay inilalarawang pinanghahawakan ng apat na anghel. Ang mga hangin na ito ay nasasailalim sa pagpigil hanggang sa ibigay ng Diyos ang salita na sila'y pakawalan. Doon nakasalalay ang kapanatagan ng iglesya ng Diyos. Ginaganap ng mga anghel ng Diyos ang Kaniyang utos, pinipigil ang mga hangin ng lupa, upang huwag humihip ang mga hangin sa lupa, ni sa dagat, ni sa alinmang punongkahoy, hanggang sa matatakan sa kanilang mga noo ang mga lingkod ng Diyos. Ang makapangyarihang anghel ay nakitang umaakyat mula sa silangan (o sa pagsikat ng araw). Ang pinakamapangyarihang anghel na ito ay may hawak sa kaniyang kamay ang selyo ng Diyos na buhay—ng Kaniya na Siya lamang ang makapagbibigay ng buhay, na makaiuukit ang tanda o inskripsiyon sa mga noo ng mga pagkakalooban ng kawalang-kamatayan, ng buhay na walang hanggan. Ang tinig ng pinakamataas na anghel na ito ang may kapamahalaang utusan ang apat na anghel na supilin ang apat na hangin hanggang sa maisakatuparan ang gawaing ito, at hanggang sa ibigay niya ang hudyat na pakawalan ang mga ito.

“Those that overcome the world, the flesh, and the devil, will be the favored ones who shall receive the seal of the living God. Those whose hands are not clean, whose hearts are not pure, will not have the seal of the living God. Those who are planning sin and acting it will be passed by. Only those who, in their attitude before God, are filling the position of those who are repenting and confessing their sins in the great anti-typical Day of Atonement, will be recognized and marked as worthy of God’s protection. The names of those who are steadfastly looking and waiting and watching for the appearing of their Saviour—more earnestly and wishfully than they who wait for the morning—will be numbered with those who are sealed. Those who, while having all the light of truth flashing upon their souls, should have works corresponding to their avowed faith, but are allured by sin, setting up idols in their hearts, corrupting their souls before God, and polluting those who unite with them in sin, will have their names blotted out of the book of life, and be left in midnight darkness, having no oil in their vessels with their lamps. ‘Unto you that fear My name shall the Sun of Righteousness arise with healing in His wings.’

Yaong mga dumaraig sa sanlibutan, sa laman, at sa diyablo, ay silang mga kinalulugdan na tatanggap ng tatak ng Diyos na buhay. Yaong ang mga kamay ay hindi malinis, na ang mga puso ay hindi dalisay, ay hindi magkakaroon ng tatak ng Diyos na buhay. Yaong mga nagbabalak ng kasalanan at isinasagawa ito ay lalampasan. Tanging yaong mga, sa kanilang saloobin sa harap ng Diyos, ay tumitindig sa kalagayan ng mga nagsisisi at nagpapahayag ng kanilang mga kasalanan sa dakilang antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala, ang kikilalanin at tatatakan bilang karapat-dapat sa pag-iingat ng Diyos. Ang mga pangalan ng mga matatag na naghahangad at naghihintay at nagbabantay sa pagpapakita ng kanilang Tagapagligtas—na lalong taimtim at nananabik kaysa sa mga naghihintay ng umaga—ay mabibilang kasama ng mga tinatakan. Yaong mga, na bagaman tinatanglawan ng lahat ng liwanag ng katotohanan ang kanilang mga kaluluwa, ay nararapat sanang magkaroon ng mga gawa na tumutugma sa kanilang ipinahahayag na pananampalataya; subalit nahahalina sila ng kasalanan, nagtatayo ng mga diyus-diyosan sa kanilang mga puso, dinudungisan ang kanilang mga kaluluwa sa harap ng Diyos, at nilalapastangan ang mga nakikipisan sa kanila sa kasalanan, ay mapapawi ang kanilang mga pangalan sa aklat ng buhay, at iiwan sa kadiliman ng hatinggabi, na walang langis sa kanilang mga sisidlan, kasama ang kanilang mga ilawan. 'Sa inyo na nangatatakot sa Aking pangalan ay sisikat ang Araw ng Katuwiran, na may kagalingan sa Kaniyang mga pakpak.'

“This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision. John also had been a witness of this most startling revelation. He saw the sea and the waves roaring, and men’s hearts failing them for fear. He beheld the earth moved, and the mountains carried into the midst of the sea (which is literally taking place), the water thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. He was shown plagues, pestilence, famine, and death performing their terrible mission.” Testimonies to Ministers, 445.

"Ang pagtatatak na ito sa mga lingkod ng Diyos ay siya ring ipinakita kay Ezekiel sa pangitain. Si Juan man ay naging saksi rin sa lubhang nakagugulat na pahayag na ito. Nakita niya ang dagat at ang mga alon na humuhugong, at ang mga puso ng mga tao ay nanglulupaypay dahil sa takot. Namasdan niya ang lupa na nayayanig, at ang mga bundok na dinadala sa kalagitnaan ng dagat (na literal na nagaganap), ang tubig nito ay humuhugong at nag-aalimpuyo, at ang mga bundok ay nayayanig sa pag-alsa nito. Ipinakita sa kanya ang mga salot, mga peste, taggutom, at kamatayan na isinasakatuparan ang kanilang kakila-kilabot na misyon." Testimonies to Ministers, 445.