In the prophetic history of the first Woe, the leader who followed Mohammed was Abu Bakr Abdullah ibn Abi Quhafa, father-in-law of Mohammed. We will refer to him as Abubakar. Both he and Mohammed are referenced in the first four verses. Abubakar was the first Islamic ruler after Mohammed, and history records a command that he gave to his soldiers, that is represented in verse four of Revelation chapter nine. The command represents the sealing process that began at the arrival of the third woe, which was also the Seventh Trumpet, which was also the arrival of the third angel.
Sa kasaysayang propetiko ng unang “Sa Aba,” ang pinunong sumunod kay Mohammed ay si Abu Bakr Abdullah ibn Abi Quhafa, biyenan ni Mohammed. Tutukuyin natin siya bilang Abubakar. Kapwa siya at si Mohammed ay binabanggit sa unang apat na talata. Si Abubakar ang unang Islamikong pinuno pagkatapos ni Mohammed, at itinatala ng kasaysayan ang isang utos na ibinigay niya sa kaniyang mga kawal, na kinakatawan sa ikaapat na talata ng Pahayag kabanata siyam. Ang utos na ito ay kumakatawan sa proseso ng pagtatatak na nagsimula sa pagdating ng ikatlong “Sa Aba,” na siya ring Ikapitong Trumpeta at siya ring pagdating ng ikatlong anghel.
And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:1–4.
At nagpatunog ang ikalimang anghel, at nakita ko ang isang bituin na nahulog mula sa langit patungo sa lupa; at sa kanya ay ibinigay ang susi ng balong walang-hanggan ang lalim. At binuksan niya ang balong walang-hanggan ang lalim; at may umakyat na usok mula sa balon, na gaya ng usok ng isang malaking pugon; at nagdilim ang araw at ang hangin dahil sa usok ng balon. At mula sa usok ay lumabas ang mga balang sa ibabaw ng lupa; at sa kanila ay ipinagkaloob ang kapangyarihan, gaya ng kapangyarihan ng mga alakdan sa lupa. At iniutos sa kanila na huwag nilang saktan ang damo ng lupa, ni alinmang luntiang bagay, ni alinmang punongkahoy; kundi ang mga tao lamang na walang tatak ng Diyos sa kanilang mga noo. Apocalipsis 9:1-4.
The “star” that fell from heaven was Mohammed, who began his ministry in the year 606. Mohammed was given a “key” that was to “open” the “bottomless pit” allowing “smoke” to darken the “sun and the air,” and brought forth “locusts” who were given “power” as the power of “scorpions.” The key was a military battle that produced weakness in the Roman’s military strength, thus allowing the rise of the warfare of Islam. The bottomless pit is a symbol of Arabia, the birthplace of Islam, and the smoke represented the false religion of Islam that was to spread across the earth and take possession of the same geography that would be swarmed by the swarms of locusts that sweep across northern Africa, southern Europe and Arabia. The locusts are a symbol of Islam, and power prophetically represents military power. Their power was to be as scorpions, which strike unexpectedly. Uriah Smith states:
Ang "bituin" na nahulog mula sa langit ay si Mohammed, na nagsimula ng kaniyang ministeryo noong taong 606. Binigyan siya ng isang "susi" na "magbubukas" ng "kalaliman," na nagbibigay-daan upang ang "usok" ay padilimin ang "araw at ang hangin," at naglabas ng mga "balang" na binigyan ng "kapangyarihan" na gaya ng kapangyarihan ng mga "alakdan." Ang susi ay isang labanang militar na nagpahina sa lakas-militar ng mga Romano, kaya't pinahintulutan ang pag-angat ng pakikidigma ng Islam. Ang "kalaliman" ay isang sagisag ng Arabia, ang pook-pinagmulan ng Islam, at ang "usok" ay kumakatawan sa huwad na relihiyon ng Islam na kakalat sa buong lupa at aangkin sa gayunding heograpiya na dadagsain ng mga pulutong ng mga "balang" na dumadagsa sa hilagang Aprika, timog Europa, at Arabia. Ang mga "balang" ay sagisag ng Islam, at ang "kapangyarihan" sa makahulang diwa ay kumakatawan sa kapangyarihang militar. Ang kanilang kapangyarihan ay magiging gaya ng sa mga "alakdan," na sumasakit nang hindi inaasahan. Ayon kay Uriah Smith:
“A star fell from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit.
Isang bituin ang nahulog mula sa langit tungo sa lupa; at sa kaniya ay ipinagkaloob ang susi ng hukay ng kalaliman.
“While the Persian monarch contemplated the wonders of his art and power, he received an epistle from an obscure citizen of Mecca, inviting him to acknowledge Mohammed as the apostle of God. He rejected the invitation, and tore the epistle. ‘It is thus,’ exclaimed the Arabian prophet, ‘that God will tear the kingdom, and reject the supplication of Chosroes.’ Placed on the verge of these two empires of the East, Mohammed observed with secret joy the progress of mutual destruction; and in the midst of the Persian triumphs he ventured to foretell, that, before many years should elapse, victory would again return to the banners of the Romans. ‘At the time when this prediction is said to have been delivered, no prophecy could be more distant from its accomplishment since the first twelve years of Heraclius announced the approaching dissolution of the empire.’. ..
Samantalang pinagninilayan ng monarkang Persa ang mga kagila-gilalas ng kaniyang sining at kapangyarihan, tumanggap siya ng isang epistola mula sa isang di-kilalang mamamayan ng Mecca, na nag-aanyaya sa kaniya na kilalanin si Mohammed bilang apostol ng Diyos. Tinanggihan niya ang paanyaya, at pinunit ang epistola. “Sa ganyang paraan,” bulalas ng propetang Arabe, “pupunitin ng Diyos ang kaharian, at itatakwil ang pagsusumamo ni Chosroes.” Nasa hanggahan ng dalawang imperyong ito sa Silangan, minasdan ni Mohammed, na may lihim na kagalakan, ang pagsulong ng kanilang kapwa pagkawasak; at sa gitna ng mga tagumpay ng mga Persa, nangahas siyang magpahayag ng hula na, bago lumipas ang maraming taon, muling babalik ang tagumpay sa mga bandila ng mga Romano. “Sa panahong sinasabing ipinahayag ang hulang ito, wala nang hula na maaaring higit na malayo sa katuparan, yamang ang unang labindalawang taon ni Heraclius ay nagpahayag ng nalalapit na pagkalusaw ng imperyo.”
“Chosroes subjugated the Roman possession [in] Asia and Africa. And ‘the Roman empire,’ at that period, ‘was reduced to the walls of Constantinople, with the remnant of Greece, Italy, and Africa, and some maritime cities, from Tyre to Trebizond, of the Asiatic coast. The experience of six years at length persuaded the Persian monarch to renounce the conquest of Constantinople, and to specify the annual tribute of the ransom of the Roman empire,—a thousand talents of gold, a thousand talents of silver, a thousand silk robes, a thousand horses, and a thousand virgins. Heraclius subscribed to these ignominious terms. But the time and space which he obtained to collect those treasures from the poverty of the East were industriously employed in the preparation of a bold and desperate attack.’
Pinailalim ni Chosroes sa kanyang kapangyarihan ang mga nasasakupan ng mga Romano [sa] Asya at Aprika. At 'ang imperyong Romano,' sa panahong yaon, 'ay napababa hanggang sa mga pader ng Constantinople, kasama ang nalalabi ng Gresya, Italya, at Aprika, at ilang mga lungsod sa baybayin, mula sa Tyre hanggang Trebizond, sa baybaying Asya. Ang karanasan ng anim na taon sa wakas ay nakahimok sa monarkang Persiano na talikdan ang paglulupig sa Constantinople, at itakda ang taunang ambag na pantubos sa imperyong Romano,-isang libong talento ng ginto, isang libong talento ng pilak, isang libong kasuotang seda, isang libong kabayo, at isang libong birhen. Sumang-ayon si Heraclius sa mga kahiya-hiyang kundisyong ito. Ngunit ang panahon at palugit na kanyang nakuha upang tipunin ang mga kayamanang iyon mula sa karalitaan ng Silangan ay masikhay na iginugol sa paghahanda ng isang mapangahas at desperadong pagsalakay.'
“The king of Persia despised the obscure Saracen, and derided the message of the pretended prophet of Mecca. Even the overthrow of the Roman empire would not have opened a door for Mohammedanism, or for the progress of the Saracenic armed propagators of an imposture, though the monarch of the Persians and chagan of the Avars (the successor of Attila) had divided between them the remains of the kingdoms of the Caesars. Chosroes himself fell. The Persian and Roman monarchies exhausted each other’s strength. And before a sword was put into the hands of the false prophet, it was smitten from the hands of those who would have checked his career and crushed his power.
Hinamak ng hari ng Persia ang di‑kilalang Saracen, at kinutya ang mensahe ng di‑umano’y propeta ng Mecca. Kahit ang pagbagsak ng Imperyong Romano ay hindi sana nagbukas ng pinto para sa Mohammedanismo, o para sa pagsulong ng mga Saracen na armadong tagapagpalaganap ng isang kabulaanan, bagaman pinaghatian ng monarka ng mga Persiano at ng chagan ng mga Avar (ang kahalili ni Attila) ang mga nalabi ng mga kaharian ng mga Cesar. Si Chosroes mismo ay bumagsak. Ang mga monarkiyang Persiano at Romano ay nag-ubos ng lakas sa isa’t isa. At bago pa mailagay ang tabak sa mga kamay ng bulaang propeta, iyon ay naalis na mula sa mga kamay ng mga sana’y pumigil sa kaniyang pag-usad at sumupil sa kaniyang kapangyarihan.
“‘Since the days of Scipio and Hannibal, no bolder enterprise has been attempted than that which Heraclius achieved for the deliverance of the empire. He explored his perilous way through the Black Sea and the mountains of Armenia, penetrated into the heart of Persia, and recalled the armies of the great king to the defense of their bleeding country.’
'Magmula pa sa kapanahunan nina Scipio at Hannibal, wala pang natangkang gawain na higit na mapangahas kaysa sa yaong naisakatuparan ni Heraclius para sa ikaliligtas ng imperyo. Tinawid niya ang Dagat Itim at ang mga kabundukan ng Armenia sa isang lubhang mapanganib na paglalakbay, sumalakay hanggang sa kaibuturan ng Persia, at napabalik niya ang mga hukbo ng dakilang hari upang ipagtanggol ang kanilang duguang bayan.'
“In the battle of Nineveh, which was fiercely fought from daybreak to the eleventh hour, twenty-eight standards, besides those which might be broken or torn, were taken from the Persians; the greatest part of their army was cut in pieces, and the victors, concealing their own loss, passed the night on the field. The cities and palaces of Assyria were opened for the first time to the Romans.’
"Sa labanan sa Nineveh, na isinagupa nang mabangis mula sa bukang-liwayway hanggang sa ikalabing-isang oras, dalawampu’t walong estandarte, bukod pa sa mga maaaring nabali o napunit, ang nasamsam mula sa mga Persa; ang pinakamalaking bahagi ng kanilang hukbo ay pinuksa, at ang mga nagtagumpay, na ikinubli ang sarili nilang kasawian, ay nagpalipas ng gabi sa larangan. Ang mga lungsod at mga palasyo ng Asirya ay nabuksan sa unang pagkakataon sa mga Romano.'"
“The Roman emperor was not strengthened by the conquests which he achieved; and a way was prepared at the same time, and by the same means, for the multitudes of Saracens from Arabia, like locusts from the same region, who, propagating in their course the dark and delusive Mohammedan creed, speedily overspread both the Persian and the Roman empire.
Ang Emperador ng Roma ay hindi napalakas sa pamamagitan ng mga pananakop na kaniyang nakamit; at sa gayon ding panahon, at sa gayon ding mga paraan, ay inihanda ang isang daan para sa mga pulutong ng mga Saraceno mula sa Arabia, na gaya ng mga balang na mula rin sa dakong iyon, na, sa kanilang paglalakbay, ay ipinapalaganap ang madilim at mapanlinlang na pananampalatayang Mohammedano, at mabilis na bumalot sa kapwa Imperyong Persiano at Romano.
“More complete illustration of this fact could not be desired than is supplied in the concluding words of the chapter from Gibbon, from which the preceding extracts are taken. ‘Although a victorious army had been formed under the standard of Heraclius, the unnatural effort seems to have exhausted rather than exercised their strength. While the emperor triumphed at Constantinople or Jerusalem, an obscure town on the confines of Syria was pillaged by the Saracens, and they cut in pieces some troops who advanced to its relief,—an ordinary and trifling occurrence, had it not been the prelude of a mighty revolution. These robbers were the apostles of Mohammed; their frantic valor had emerged from the desert; and in the last eight years of his reign, Heraclius lost to the Arabs the same provinces which he had rescued from the Persians.
“Ang higit na ganap na paglalarawan ng katotohanang ito ay hindi na maaaring naisin pa kaysa sa ibinibigay ng pangwakas na mga salita ng kabanata mula kay Gibbon, na pinagkuhanan ng mga naunang sipi. ‘Bagaman isang mapagtagumpay na hukbo ang nahubog sa ilalim ng watawat ni Heraclius, ang hindi likás na pagsisikap ay waring nagpaubos ng kanilang lakas sa halip na magpaunlad dito. Samantalang ang emperador ay nagdiwang ng tagumpay sa Constantinople o Jerusalem, isang di-kilalang bayan sa hanggahan ng Sirya ay nilimas ng mga Saracen, at kanilang pinuksa ang ilang pangkat ng kawal na lumapit upang maghatid ng saklolo roon—isang karaniwan at di-gaanong mahalagang pangyayari, kung hindi lamang iyon naging panimula sa isang makapangyarihang rebolusyon. Ang mga tulisang ito ang mga apostol ni Mohammed; ang kanilang masidhing katapangan ay nagmula sa ilang; at sa huling walong taon ng kaniyang paghahari, nawala kay Heraclius sa mga Arabo ang gayunding mga lalawigan na kaniyang sinagip mula sa mga Persiano.’”
“‘The spirit of fraud and enthusiasm, whose abode is not in the heavens,’ was let loose on earth. The bottomless pit needed but a key to open it, and that key was the fall of Chosroes. He had contemptuously torn the letter of an obscure citizen of Mecca. But when from his ‘blaze of glory’ he sunk into the ‘tower of darkness’ which no eye could penetrate, the name of Chosroes was suddenly to pass into oblivion before that of Mohammed; and the crescent seemed but to wait its rising till the falling of the star. Chosroes, after his entire discomfiture and loss of empire, was murdered in the year 628; and the year 629 is marked by ‘the conquest of Arabia,’ and ‘the first war of the Mohammedans against the Roman empire.’ ‘And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit.’ He fell unto the earth. When the strength of the Roman empire was exhausted, and the great king of the East lay dead in his tower of darkness, the pillage of an obscure town on the borders of Syria was ‘the prelude of a mighty revolution.’ ‘’The robbers were the apostles of Mohammed, and their frantic valor emerged from the desert.’
'Ang espiritu ng pandaraya at masidhing pagkaalab, na ang tahanan ay hindi sa mga langit,' ay pinawalan sa lupa. Ang balon ng kalaliman ay nangangailangan lamang ng isang susi upang mabuksan, at ang susì na iyon ay ang pagbagsak ni Chosroes. Hinamak niyang pinunit ang liham ng isang di-kilalang mamamayan ng Mecca. Ngunit nang mula sa kaniyang 'liyab ng kaluwalhatian' ay lumubog siya sa 'tore ng kadiliman' na di matagos ng anomang mata, ang pangalan ni Chosroes ay biglang mapaparam sa limot sa harap ng pangalan ni Mohammed; at ang gasuklay na buwan ay tila naghihintay lamang ng kaniyang pagsikat hanggang sa pagbagsak ng bituin. Si Chosroes, matapos ang kaniyang ganap na pagkatalo at pagkawala ng kaniyang imperyo, ay pinaslang noong taong 628; at ang taong 629 ay natatakan ng 'pananakop sa Arabia,' at 'ang unang digmaan ng mga Mohammedano laban sa Imperyong Romano.' 'At humihip ang ikalimang anghel, at nakita kong isang bituin na nahulog mula sa langit sa lupa; at sa kaniya'y ibinigay ang susi ng balon ng kalaliman. At binuksan niya ang balon ng kalaliman.' Siya'y bumagsak sa lupa. Nang maubos ang lakas ng Imperyong Romano, at ang dakilang hari ng Silangan ay nakahandusay na patay sa kaniyang tore ng kadiliman, ang pandarambong sa isang di-kilalang bayan sa hanggahan ng Siria ay 'ang pauna sa isang makapangyarihang rebolusyon.' ''Ang mga tulisan ang mga apostol ni Mohammed, at ang kanilang hibang na katapangan ay sumulpot mula sa ilang.'
“The Bottomless Pit.—The meaning of this term may be learned from the Greek , which is defined ‘deep, bottomless, profound,’ and may refer to any waste, desolate, and uncultivated place. It is applied to the earth in its original state of chaos. Gen.1:2. In this instance it may appropriately refer to the unknown wastes of the Arabian desert, from the borders of which issued the hordes of Saracens like swarms of locusts. And the fall of Chosroes, the Persian king, may well be represented as the opening of the bottomless pit, inasmuch as it prepared the way for the followers of Mohammed to issue from their obscure country, and propagate their delusive doctrines with fire and sword, till they had spread their darkness over all the Eastern empire.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.
Ang Hukay na Walang Ilalim.—Ang kahulugan ng katawagang ito ay maaaring matutuhan mula sa Griyego , na binibigyang-kahulugan bilang 'malalim, walang ilalim, lubhang malalim,' at maaaring tumukoy sa alinmang tigang, ilang, at di-nilinang na pook. Inilalapat ito sa lupa sa orihinal nitong kalagayang kaguluhan. Gen.1:2. Sa pagkakataong ito ay maaari itong angkop na tumukoy sa mga di-kilalang tigang na kaparangan ng disyerto ng Arabia, na mula sa mga hangganan nito ay nagsilabas ang mga pulutong ng mga Saracen na gaya ng mga pulutong ng balang. At ang pagbagsak ni Chosroes, ang haring Persa, ay maaaring ilarawan nang angkop bilang pagbubukas ng hukay na walang ilalim, yamang inihanda nito ang daan para sa mga tagasunod ni Mohammed na magsilabas mula sa kanilang di-kilalang lupain, at ipalaganap ang kanilang mapanlinlang na mga doktrina sa pamamagitan ng apoy at tabak, hanggang sa naikalat nila ang kanilang kadiliman sa buong Imperyong Silanganin. Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495-498.
The first woe, which is the fifth trumpet identifies the beginning of the warfare of Islam against Rome, and it identifies a battle between Rome and Persia where Rome prevailed, but in doing so expended its military strength to the extent that it could not prevent the rise of the Islamic power. The prophetic characteristics of the first woe and the second woe, identify the prophetic characteristics of the third woe, and it is important to recognize the first two woes as symbols of the history of the third woe, for that history represents the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001. After the prophetic history represented by Mohammed in the first three verses, verse four introduces Abubakar, the first leader after Mohammed.
Ang unang kasawian, na siyang ikalimang pakakak, ay tumutukoy sa pasimula ng pakikidigma ng Islam laban sa Roma, at tinutukoy nito ang isang labanan sa pagitan ng Roma at Persia kung saan nanaig ang Roma, ngunit sa gayon ay naubos ang lakas-militar nito hanggang sa hindi na nito napigilan ang pagbangon ng kapangyarihang Islamiko. Ang mga katangiang propetiko ng unang kasawian at ng ikalawang kasawian ay nagpapakilala sa mga katangiang propetiko ng ikatlong kasawian, at mahalagang kilalanin ang unang dalawang kasawian bilang mga sagisag ng kasaysayan ng ikatlong kasawian, sapagkat ang kasaysayang iyon ay kumakatawan sa panahon ng pagtatatakan ng isandaan at apatnapu't apat na libo, na nagsimula noong Setyembre 11, 2001. Pagkaraan ng kasaysayang propetiko na kinakatawan ni Mohammed sa unang tatlong talata, ipinakikilala ng ikaapat na talata si Abubakar, ang unang pinuno pagkatapos ni Mohammed.
And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.
At iniutos sa kanila na huwag nilang pinsalain ang damo sa lupa, ni anumang luntiang bagay, ni alinmang punungkahoy; kundi yaong mga tao lamang na walang tatak ng Diyos sa kanilang mga noo. Pahayag 9:4.
The command of Abubakar instructed the Islamic warriors to make a distinction between two types of worshippers that existed in the Roman territories at that time. One class was the Catholics, who had some religious orders that shaved the back of their heads (the tonsure), and observed the worship of Sunday. The other class were seventh-day Sabbath keepers, and the Sabbath is the seal of God.
Ang utos ni Abubakar ay nag-atas sa mga mandirigmang Muslim na pagbukurin ang dalawang uri ng mga sumasamba na umiiral sa mga teritoryong Romano noong panahong iyon. Isang uri ang mga Katoliko, na may ilang orden panrelihiyon na nag-aahit ng likod ng kanilang ulo (ang tonsure), at tumutupad sa pagsamba tuwing Linggo. Ang kabilang uri ay ang mga tagapangingilin ng Sabbath sa ikapitong araw, at ang Sabbath ang tatak ng Diyos.
“After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:—
Pagkaraan ng pagkamatay ni Mohammed, humalili sa pamumuno si Abubekr noong A.D. 632; at, pagkatapos na sapat niyang naitatag ang kaniyang awtoridad at pamahalaan, nagpadala siya ng isang sirkular na liham sa mga tribong Arabo, na ang sumusunod ay isang sipi mula rito:-
“‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’
'Kapag kayo’y nakikipaglaban sa mga pakikidigma ng Panginoon, magpakalalaki kayo, nang hindi tumatalikod; ngunit huwag ninyong dungisan ang inyong pagtatagumpay sa dugo ng mga babae at mga bata. Huwag ninyong wasakin ang mga punong palma, ni sunugin ang alinmang bukirin ng butil. Huwag kayong pumutol ng mga punong-kahoy na namumunga, ni gumawa ng anumang pinsala sa mga alagang hayop, maliban sa mga papatayin ninyo upang kainin. Kapag kayo’y gumawa ng anumang tipan o kasulatan, panindigan ninyo iyon, at maging tapat sa inyong salita. At habang kayo’y naglalakbay, masusumpungan ninyo ang ilang relihiyosong tao na namumuhay na hiwalay sa daigdig sa mga monasteryo, at inilalayon sa kanilang sarili na paglingkuran ang Diyos sa gayong paraan; pabayaan ninyo sila, at huwag ninyo silang patayin ni wasakin ang kanilang mga monasteryo. At masusumpungan ninyo ang isa pang uri ng mga tao na kabilang sa sinagoga ni Satanas, na may ahit na korona sa ulo; tiyakin ninyong biyakin ang kanilang mga bungo, at huwag silang bigyan ng awa hanggang sa sila’y maging mga Mohammedano o magbayad ng tributo.'
“It is not said in prophecy or in history that the more humane injunctions were as scrupulously obeyed as the ferocious mandate; but it was so commanded them. And the preceding are the only instructions recorded by Gibbon, as given by Abubekr to the chiefs whose duty it was to issue the commands to all the Saracen hosts. The commands are alike discriminating with the prediction, as if the caliph himself had been acting in known as well as direct obedience to a higher mandate than that of mortal man; and in the very act of going forth to fight against the religion of Jesus, and to propagate Mohammedanism in its stead, he repeated the words which it was foretold in the Revelation of Jesus Christ that he would say.
Hindi sinasabi sa propesiya ni sa kasaysayan na ang higit na makataong mga tagubilin ay sinunod nang kasinghigpit ng mabangis na kautusan; ngunit gayon ang ipinag-utos sa kanila. At ang mga naunang ito ang tanging mga tagubilin na itinala ni Gibbon, na ibinigay ni Abubekr sa mga pinunong ang tungkulin ay ipalabas ang mga utos sa lahat ng hukbong Saracen. Ang mga utos ay may gayunding masusing pagbubukod gaya ng nasa hula, na para bang ang kalipa mismo ay kumikilos sa may-malay at tuwirang pagtalima sa isang nakatataas na mandato kaysa sa alinmang kautusan ng taong mortal; at sa mismong paglabas upang makidigma laban sa relihiyon ni Jesus, at upang ipalaganap ang Mohammedanismo bilang kapalit nito, inulit niya ang mga salitang ipinahula sa Pahayag ni Jesucristo na kanyang sasabihin.
“The Seal of God in Their Foreheads.—In remarks upon chapter 7:1–3, we have shown that the seal of God is the Sabbath of the fourth commandment; and history is not silent upon the fact that there have been observers of the true Sabbath all through the present dispensation. But the question has here arisen with many, who were those men who at this time had the seal of God in their foreheads, and who thereby became exempt from Mohammedan oppression? Let the reader bear in mind the fact, already alluded to, that there have been those all through this dispensation who have had the seal of God in their foreheads, or have been intelligent observers of the true Sabbath; and let them consider further that what the prophecy asserts is that the attacks of this desolating Turkish power are not directed against them, but against another class. The subject is thus freed from all difficulty; for this is all that the prophecy really asserts. Only one class of persons is directly brought to view in the text; namely, those who have not the seal of God in their foreheads; and the preservation of those who have the seal of God is brought in only by implication. Accordingly, we do not learn from history that any of these were involved in any of the calamities inflicted by the Saracens upon the objects of their hate. They were commissioned against another class of men. And the destruction to come upon this class of men is not put in contrast with the preservation of other men, but only with that of the fruits and verdure of the earth; thus, Hurt not the grass, trees, nor any green thing, but only a certain class of men. And in fulfilment, we have the strange spectacle of an army of invaders sparing those things which such armies usually destroy, namely, the face and productions of nature; and, in pursuance of their permission to hurt those men who had not the seal of God in their foreheads, cleaving the skulls of a class of religionists with shaven crowns, who belonged to the synagogue of Satan.
Ang Tatak ng Diyos sa Kanilang mga Noo.—Sa mga pahayag hinggil sa kabanata 7:1-3, ipinakita natin na ang tatak ng Diyos ay ang Sabat ng ikaapat na utos; at hindi tahimik ang kasaysayan tungkol sa katotohanang nagkaroon ng mga nangingilin sa tunay na Sabat sa buong kasalukuyang dispensasyon. Ngunit lumitaw dito sa marami ang tanong, sino yaong mga tao na sa panahong ito ay may tatak ng Diyos sa kanilang mga noo, at na sa gayo’y nakaligtas sa pang-aaping Mohammedano? Tandaan nawa ng mambabasa ang katotohanang, nauna nang tinukoy, na sa buong dispensasyong ito ay may mga taong may tatak ng Diyos sa kanilang mga noo, o mga maalam na nangingilin sa tunay na Sabat; at isaalang-alang pa na ang sinasabi ng hula ay na ang mga pagsalakay ng nakapamiminsalang kapangyarihang Turkong ito ay hindi nakatuon laban sa kanila, kundi laban sa ibang uri ng mga tao. Sa gayon, nalulutas ang anumang kahirapan ng paksa; sapagkat ito lamang ang tunay na iginigiit ng hula. Iisang uri lamang ng mga tao ang tahasang inilalantad sa teksto; yaon ay ang mga walang tatak ng Diyos sa kanilang mga noo; at ang pag-iingat sa mga may tatak ng Diyos ay ipinahiwatig lamang. Alinsunod dito, hindi natin natututuhan sa kasaysayan na ang sinuman sa mga ito ay nasangkot sa alinman sa mga kapahamakang idinulot ng mga Saraceno sa mga kinapopootan nila. Sila ay inatasan laban sa ibang uri ng mga tao. At ang pagkapuksa na darating sa uring ito ng mga tao ay hindi itinapat sa pag-iingat sa ibang mga tao, kundi sa pag-iingat lamang sa mga bunga at luntiang halaman ng lupa; kaya, Huwag saktan ang damo, ang mga punungkahoy, ni anumang luntiang bagay, kundi ang isang takdang uri lamang ng mga tao. At sa katuparan, nasasaksihan natin ang kakatwang tanawin ng isang hukbo ng mga mananalakay na pinaliligtas ang mga bagay na karaniwang winawasak ng gayong mga hukbo, yaon nga’y ang kaanyuan at mga bunga ng kalikasan; at, alinsunod sa ipinahintulot sa kanila na saktan ang mga taong walang tatak ng Diyos sa kanilang mga noo, binibiyak ang mga bungo ng isang uri ng mga relihiyoso na may mga ahít na bumbunan, na kabilang sa sinagoga ni Satanas.
“These were doubtless a class of monks, or some other division of the Roman Catholic Church. Against these the arms of the Mohammedans were directed. And it seems to us that there is a peculiar fitness, if not design, in describing them as those who had not the seal of God in their foreheads; inasmuch as that is the very church which has robbed the law of God of its seal, by tearing away the true Sabbath, and erecting a counterfeit in its place. And we do not understand, either from the prophecy or from history, that those persons whom Abubekr charged his followers not to molest were in possession of the seal of God, or necessarily constituted the people of God. Who they were, and for what reason they were spared, the meager testimony of Gibbon does not inform us, and we have no other means of knowing; but we have every reason to believe that none of these who had the seal of God were molested, while another class, who emphatically had it not, were put to the sword; and thus the specifications of the prophecy are amply met.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.
Walang dudang sila ay isang uri ng mga monghe, o iba pang dibisyon ng Simbahang Romano Katoliko. Laban sa mga ito naituon ang mga sandata ng mga Mohammedano. At tila sa amin na may isang natatanging kaangkopan, kung hindi man disenyo, sa paglalarawan sa kanila bilang yaong mga walang tatak ng Diyos sa kanilang mga noo; sapagkat yaon mismo ang iglesya na inalisan ang kautusan ng Diyos ng tatak nito, sa pamamagitan ng pagtanggal sa tunay na Sabat, at sa pagtatatag ng isang huwad na pamalit sa lugar nito. At hindi namin nauunawaan, maging mula sa propesiya o mula sa kasaysayan, na yaong mga taong pinagbilinan ni Abubekr sa kaniyang mga tagasunod na huwag guluhin ay taglay ang tatak ng Diyos, o kinakailangang bumubuo sa bayan ng Diyos. Kung sino sila, at sa anong dahilan sila pinaligtas, hindi kami binibigyang-kaalaman ng salat na patotoo ni Gibbon, at wala kaming ibang paraan upang malaman; ngunit may ganap kaming dahilan upang maniwala na wala isa man sa mga may tatak ng Diyos ang ginambala, samantalang ang isa pang uri, na tahasang wala nito, ay pinatay sa tabak; at sa gayon ang mga pagtutukoy ng propesiya ay lubos na natugunan. Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500-502.
Abubakar consolidated Mohammed’s followers into a Caliphate after Mohammed’s death, so even though they are two different historical figures, taken together they represent the beginning of the testimony of Islam of the first woe, and the historical figure who marks the history of the first woe is Mohammed.
Pagkaraan ng kamatayan ni Mohammed, pinagbuklod ni Abubakar ang mga tagasunod ni Mohammed upang maging isang Kalipato; kaya’t bagaman sila ay dalawang magkaibang makasaysayang pigura, kung pagsasamahin sila ay kinakatawan nila ang pasimula ng patotoo ng Islam hinggil sa unang “sa aba,” at ang makasaysayang pigurang nagmamarka sa kasaysayan ng unang “sa aba” ay si Mohammed.
In the beginning history of the second woe, Mohammed II conquered Constantinople in 1453. In 1449, four angels, representing Islam were loosed. The beginning and ending of the first woe, is marked by a Mohammed, the first and second respectively. Prophetically the beginning and ending of the history of the first woe, bears the signature of Alpha and Omega.
Sa pasimula ng kasaysayan ng ikalawang aba, sinakop ni Mohammed II ang Constantinopla noong 1453. Noong 1449, ang apat na anghel—na kumakatawan sa Islam—ay pinakawalan. Ang pasimula at ang wakas ng unang aba ay tinandaan ng isang Mohammed, ang una at ang ikalawa, ayon sa pagkakasunod-sunod. Sa paraang propetiko, ang pasimula at ang wakas ng kasaysayan ng unang aba ay nagtataglay ng lagda ng Alfa at Omega.
The beginning of the second woe includes a time prophecy of four angels, who represent Islam who were then loosed, and then restrained on August 11, 1840. From that point until October 22, 1844, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated. The beginning of the second woe identifies the loosing of Islam, and the ending marks the restraining of Islam. Both the first and second woe have precise prophetic markers tying their beginnings to the endings.
Ang pasimula ng ikalawang kapahamakan ay naglalaman ng isang hulang may takdang panahon hinggil sa apat na anghel, na kumakatawan sa Islam, na noon ay pinakawalan, at pagkatapos ay pinigil noong Agosto 11, 1840. Mula sa panahong iyon hanggang Oktubre 22, 1844, inilalarawan ang pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang pasimula ng ikalawang kapahamakan ay tumutukoy sa pagpapakawala sa Islam, at ang wakas ay nagmamarka ng pagpigil sa Islam. Kapwa ang unang kapahamakan at ang ikalawang kapahamakan ay may tiyak na mga palatandaang propetiko na nag-uugnay sa kanilang mga pasimula sa kanilang mga wakas.
The first two woes are to be placed upon one another, “line upon line,” in order to identify the third woe. One of the prophetic characteristics that is identified by the first two witnesses of Islam is that they represent a specific period of time that marks the beginning and ending with the signature of Alpha and Omega. They also possess a secondary signature, for the beginning of the first woe, identifies the sealing of God’s people, and the ending of the second woe, also identifies the sealing of God’s people.
Ang unang dalawang kapahamakan ay dapat ilapat sa isa’t isa, “linya sa ibabaw ng linya,” upang matukoy ang ikatlong kapahamakan. Isa sa mga katangiang propetiko na tinutukoy ng unang dalawang saksi ng Islam ay na kumakatawan sila sa isang tiyak na yugto ng panahon na ang pasimula at wakas ay may lagda ng Alpha at Omega. Taglay din nila ang isang sekundaryong lagda, sapagkat ang pasimula ng unang kapahamakan ay tumutukoy sa pagseselyo sa bayan ng Diyos, at ang katapusan ng ikalawang kapahamakan ay gayundin, tumutukoy sa pagseselyo sa bayan ng Diyos.
The third woe arrived when Islam suddenly and unexpectedly attacked the earth beast of Revelation thirteen, thus beginning the period of the sealing. The sealing of the one-hundred and forty-four thousand ends at the soon-coming Sunday law, and in response to that apostasy national apostasy is followed by national ruin. As typified with pagan Rome and papal Rome national ruin is accomplished by God’s trumpet judgments. The three woes are also trumpets. Islam of the third woe, will strike suddenly and unexpectedly again at the soon coming Sunday law in the United States, when the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand ends. That period has been typified by the beginning period of the first woe, and also by the ending period of the second woe.
Ang ikatlong aba ay dumating nang bigla at hindi inaasahan, nang salakayin ng Islam ang hayop na mula sa lupa ng Apocalipsis labing-tatlo, at sa gayo’y nagpasimula sa kapanahunan ng pagtatatakan. Nagtatapos ang pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo sa malapit nang dumating na Batas ng Linggo, at bilang tugon sa gayong apostasya, ang pambansang apostasya ay sinusundan ng pambansang pagkawasak. Gaya ng tinipikal sa paganong Roma at sa Roma ng kapapahan, ang pambansang pagkawasak ay isinasakatuparan sa pamamagitan ng mga paghatol ng Diyos sa mga trumpeta. Ang tatlong aba ay mga trumpeta rin. Ang Islam ng ikatlong aba ay muling sasalakay nang bigla at hindi inaasahan sa malapit nang dumating na Batas ng Linggo sa Estados Unidos, kapag natapos na ang kapanahunan ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang kapanahunang iyon ay inilalarawan ng panimulang yugto ng unang aba, at gayundin ng pangwakas na yugto ng ikalawang aba.
We will continue this study in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
And Sarah saw the son of Hagar the Egyptian, which she had born unto Abraham, mocking. Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. And the water was spent in the bottle, and she cast the child under one of the shrubs. And she went, and sat her down over against him a good way off, as it were a bowshot: for she said, Let me not see the death of the child. And she sat over against him, and lift up her voice, and wept. And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:9–20.
At nakita ni Sarah ang anak ni Hagar na Ehipsiyang babae, na ipinanganak nito kay Abraham, na nanunuya. Kaya sinabi niya kay Abraham, Palayasin mo ang aliping babaeng ito at ang kanyang anak; sapagkat ang anak ng aliping babaeng ito ay hindi magiging tagapagmana kasama ng aking anak, si Isaac. At ang bagay na ito ay lubhang nakapagdulot ng dalamhati kay Abraham dahil sa kanyang anak. At sinabi ng Diyos kay Abraham, Huwag mabigatan ang iyong kalooban dahil sa bata at dahil sa iyong aliping babae; sa lahat ng sinabi sa iyo ni Sarah, pakinggan mo ang kanyang tinig; sapagkat kay Isaac tatawagin ang iyong binhi. At pati ang anak ng aliping babae ay gagawin kong isang bansa, sapagkat siya’y iyong binhi. At si Abraham ay bumangon ng maagang-maaga kinaumagahan, at kumuha ng tinapay at isang sisidlan ng tubig, at ibinigay ang mga iyon kay Hagar, inilagay ang sisidlan sa kanyang balikat, at ibinigay din sa kanya ang bata, at pinayaon siya; at siya’y umalis at nagpalabuy-laboy sa ilang ng Beersheba. At naubos ang tubig sa sisidlan, at inihiga niya ang bata sa ilalim ng isang palumpong. At siya’y lumayo at naupo sa tapat niya, sa layong tulad ng abot ng isang palaso; sapagkat sinabi niya, Huwag na sanang makita ko ang kamatayan ng bata. At naupo siya sa tapat niya, at inilakas ang kanyang tinig at tumangis. At dininig ng Diyos ang tinig ng bata; at ang anghel ng Diyos ay tumawag kay Hagar mula sa langit, at sinabi sa kanya, Ano ang dinaramdam mo, Hagar? Huwag kang matakot; sapagkat dininig ng Diyos ang tinig ng bata sa kinaroroonan niya. Bumangon ka, buhatin mo ang bata, at alalayan mo siya sa iyong kamay; sapagkat gagawin ko siyang isang dakilang bansa. At binuksan ng Diyos ang kanyang mga mata, at nakakita siya ng isang balon ng tubig; at siya’y lumapit at pinuno ang sisidlan ng tubig, at pinainom ang bata. At ang Diyos ay kasama ng bata; at siya’y lumaki, at nanirahan sa ilang, at naging isang mamamana. Henesis 21:9-20.