And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

At kasama ng bata ang Diyos; at siya'y lumaki, at tumahan sa ilang, at naging mamamana. Genesis 21:20.

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

Si Ishmael ay naging isang mamamana, na isang sagisag ng pakikidigma, at isang sagisag ng paghatol na ipinapatupad laban sa Roma.

The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

Ang tinig ng mga tumatakas at nakaliligtas mula sa lupain ng Babilonia, upang ipahayag sa Sion ang paghihiganti ng Panginoon nating Diyos, ang paghihiganti para sa kaniyang templo. Tipunin ninyo ang mga mamamana laban sa Babilonia: kayong lahat na nagbabanat ng busog, magkampo sa palibot laban sa kaniya; isa man ay huwag ninyong hayaang makatakas: gantihan ninyo siya ayon sa kaniyang gawa; ayon sa lahat ng kaniyang ginawa, gayon ang gawin ninyo sa kaniya: sapagkat siya’y nagmalaki laban sa Panginoon, laban sa Banal ng Israel. Jeremias 50:28, 29.

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

Gagantihan ng mga mamamana ang Babilonia ayon sa kaniyang mga gawa, at magsisimula ang pagganting iyon sa nalalapit na batas ng Linggo, kasabay ng ikalawang tinig sa Apocalipsis kabanata labing-walo, kung kailan magsisimula ang sunud-sunod na pagpapatupad ng hatol sa Babilonia.

And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

At narinig ko ang isa pang tinig mula sa langit na nagsasabi: Lumabas kayo mula sa kaniya, bayan ko, upang huwag kayong makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang huwag kayong tumanggap ng kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at naalaala ng Diyos ang kaniyang mga kalikuan. Gantihan ninyo siya gaya rin ng ginanti niya sa inyo, at ibigay ninyo sa kaniya ang dobleng-doble ayon sa kaniyang mga gawa; sa kopa na kaniyang pinuno’y punuin ninyo para sa kaniya nang doble. Kung gaano niya pinaluwalhati ang kaniyang sarili at namuhay sa kalayawan, gayon din ang ipagkaloob ninyong pahirap at dalamhati sa kaniya; sapagkat sinasabi niya sa kaniyang puso, Ako’y nakaluklok na reyna, at hindi ako balo, at hindi makakakita ng dalamhati. Pahayag 18:4-7.

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

Si Ismael at ang kaniyang ina na si Hagar ay napigilan sa pagmana ng karapatan ng panganay, at pinalayas. Kaya, ang paninibugho ay naging propetikong motibasyon ng Islam, at ang pakikidigma ang kanilang propetikong gampanin. Ang unang pagbanggit ay may kasamang pagpigil na ipinataw ni Sara kina Ismael at sa kaniyang ina na si Hagar, at ang kanilang “pagpigil” ay naging pangunahing propetikong katangian ng Islam sa buong Salita ng Diyos at sa kasaysayan. Ang mga inapo ni Ismael ay magiging mga taong mailap, na ang kamay ay laban sa bawat tao, at ang kanilang pagiging mailap ay kinakatawan ng ligaw na asnong Arabe, na kabilang sa pamilya ng kabayo. Kaya, ang pakikidigmang Islamiko ng unang at ikalawang kapighatian ay kinakatawan bilang mga mandirigmang nakasakay sa mga galit na kabayo.

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

Ang Islam ang mensahe ng huling ulan, at nararapat lamang na ang tatlong “Woe” ay kumakatawan sa tatlong tiyak na linyang propetiko, sapagkat ang pamamaraan ng huling ulan ay “linya sa ibabaw ng linya.” Kapag pinagsama ang mga katangiang propetiko ng unang dalawang linya, itinatatag nila ang linya ng ikatlong “woe.” Ang tatlong linyang propetiko ay naglalarawan sa panahon ng pagseselyo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang tatlong linyang iyon ay kumakatawan sa panahon ng pagbubuhos ng huling ulan, sapagkat nagsimulang pumatak ang huling ulan nang dumating ang Ikatlong “Woe” noong Setyembre 11, 2001.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

Ang huling ulan ay ibubuhos sa bayan ng Diyos. Isang makapangyarihang anghel ay bababa mula sa langit, at ang buong daigdig ay liliwanagan ng kanyang kaluwalhatian. Review and Herald, Abril 21, 1891.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

Ang kapanahunan ng pagtatatak ay kinatawan din ng kapanahunang nagsimula noong ika-11 ng Agosto, 1840 at nagwakas sa pagdating ng ikatlong anghel noong ika-22 ng Oktubre, 1844. Ang panahong iyon ay inilarawan din sa ikalawang kabanata ng Habakuk. Tinupad ng kasaysayan ng mga Millerita ang ikalawang kabanata ng Habakuk, at sa gayon, nagsimula ito nang manaog ang anghel noong ika-11 ng Agosto, 1840, at nagwakas nang dumating ang ikatlong anghel noong ika-22 ng Oktubre, 1844.

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

Isinasaad sa kabanata dalawa ng Habakuk na sa katapusan ng pangitain, ang pangitain ay “magsasalita.” Sa Apocalipsis kabanata sampu, talatang tatlo, ang anghel ay sumigaw (nagsalita) nang malakas, at noong Oktubre 22, 1844, ang mismong anghel ay nanumpa (nagsalita) na “hindi na magkakaroon pa ng panahon.” Ang bantay ni Habakuk sa kabanata dalawa, talatang isa, ay itinatakda sa petsang Agosto 11, 1840, sapagkat noon itinaas ng mga bantay ang kanilang mga tinig.

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

Sa rebelyon noong 1888, na kinilala ni Sister White bilang kumakatawan sa anghel ng Apocalipsis labing-walo na magliliwanag sa lupa sa pamamagitan ng Kanyang kaluwalhatian, itinaas ng mga bantay (Jones at Waggoner) ang kanilang "mga tinig" na gaya ng pakakak, upang ipakita sa bayan ng Diyos ang kanilang mga pagsalangsang, sapagkat ang kanilang mensahe ay ang mensahe sa Laodicea. Noong Setyembre 11, 2001, na tinipuhan ng kasaysayan ng 1888, dinala ng Panginoon ang Kanyang bayan sa mga huling araw pabalik sa mga dating landas ni Jeremias, kung saan ang mga bantay ay hindi pinakinggan. Ang pagbaba ng anghel ay nagsasaad ng propetikong pagdating ng mga bantay.

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang "tinig" na dumating noong Agosto 11, 1840 ay ipinahayag sa pamamagitan ng mga bantay, at sinabi kay Jeremias na kung siya’y manunumbalik sa kaniyang pananampalataya at pagtitiwala sa Diyos matapos ang kaniyang pagkabigo, siya’y magiging bibig ng Diyos. Nang ang pangitain na nag-antala ay dumating sa wakas noong Oktubre 22, 1844, ito’y “nagsalita.” Ang panahon ng Habakuk kabanata dalawa, na natupad sa kasaysayan ng mga Millerite, ay naglalarawan sa panahon ng pagtatatak ng isandaang apatnapu’t apat na libo.

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Napakahalaga na kilalanin na ang panahon mula Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844 ay naglalarawan ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu't apat na libo, na siyang panahong ibinubuhos ang huling ulan. Mahalaga na matukoy ang mensahe ng huling ulan sa pamamagitan ng metodolohiyang "line upon line." Ang natatanging panahon ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu't apat na libo ay paulit-ulit na kinakatawan sa mga linya ng propesiya, at gayon din sa Habakuk 2, na tuwirang kinikilala ni Sister White bilang natupad sa kasaysayang Millerita. Paulit-ulit din niyang itinuturo na ang kasaysayang Millerita ay nauulit sa kasaysayan ng isandaan at apatnapu't apat na libo.

“Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

Nakasalikop sa mga propesiyang inakala nilang tumutukoy sa panahon ng Ikalawang Pagparito ang mga tagubiling sadyang inangkop sa kanilang kalagayan ng kawalang-katiyakan at pagkabalisa sa paghihintay, at hinihimok sila na maghintay nang may pagtitiyaga sa pananampalataya na ang ngayo’y madilim sa kanilang pagkaunawa ay sa takdang panahon ay mahahayag nang malinaw.

“Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

Ang isa sa mga hulang ito ay yaong nasa Habakkuk 2:1-4: “Ako’y tatayo sa aking bantayan, at ilalagay ko ang aking sarili sa moog, at magbabantay upang makita ko kung ano ang sasabihin Niya sa akin, at kung ano ang aking isasagot kapag ako’y sinaway. At sinagot ako ng Panginoon, at sinabi, Isulat mo ang pangitain, at gawin mong malinaw sa mga tapyas, upang tumakbo ang bumabasa nito. Sapagkat ang pangitain ay para pa sa takdang panahon, ngunit sa wakas ito’y magsasalita at hindi magsisinungaling; bagaman magluluwat, hintayin mo ito; sapagkat tunay na darating ito, hindi magluluwat. Masdan, ang kaluluwa niyang nagmamataas ay hindi matuwid sa loob niya; ngunit ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kanyang pananampalataya.”

“As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

Noong 1842 pa lamang, ang tagubilin sa hulang ito—“isulat mo ang pangitain, at gawin itong maliwanag sa mga tapyas, upang tumakbo ang bumabasa nito”—ay nag-udyok kay Charles Fitch na ihanda ang isang tsart na propetiko upang ilarawan ang mga pangitain ni Daniel at ng Apocalipsis. Itinuring ang paglathala ng tsart na ito bilang katuparan ng utos na ibinigay sa pamamagitan ni Habakuk. Gayunman, walang sinuman noon ang nakapansin na sa gayunding hula ay inilalahad din ang isang tila pagkaantala sa katuparan ng pangitain—isang panahon ng pag-antala. Pagkaraan ng pagkabigo, ang talatang ito ng Kasulatan ay naging napakahalaga: “Sapagkat ang pangitain ay ukol pa sa takdang panahon, ngunit sa wakas ay magsasalita ito at hindi magsisinungaling; bagaman mag-antala, hintayin mo ito; sapagkat tunay na darating ito, hindi magpapaliban. ... Ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kanyang pananampalataya.”

“A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

Isang bahagi ng hula ni Ezekiel ay naging pinagmumulan din ng lakas at kaaliwan sa mga mananampalataya: “Dumating sa akin ang salita ng Panginoon, na nagsasabi, Anak ng tao, ano yaong kasabihang mayroon kayo sa lupain ng Israel, na nagsasabi, Humahaba ang mga araw, at bawat pangitain ay nabibigo? Kaya’t sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos. . . . Malapit na ang mga araw, at ang katuparan ng bawat pangitain. . . . Ako’y magsasalita, at ang salitang aking sasalitain ay mangyayari; hindi na ito patatagalin.” “Sinasabi ng sambahayan ng Israel, Ang pangitaing kaniyang nakikita ay ukol pa sa maraming araw na darating, at siya’y naghuhula tungkol sa mga panahong malayo pa. Kaya’t sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos; Wala ni isa sa Aking mga salita ang patatagalin pa, kundi ang salitang aking sinalita ay matutupad.” Ezekiel 12:21-25, 27, 28. The Great Controversy, 391-393.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

Hindi lamang nakita ng mga Milerita na tinutupad nila ang talinghaga ng sampung dalaga at ang ikalawang kabanata ng Habakuk, kundi pinatnubayan din silang makita na ang kasaysayan kung saan nila tinutupad ang mga propesiyang ito ay siya ring pagtukoy ni Ezekiel sa mismong kasaysayang iyon, kung saan “ang katuparan ng bawat pangitain” ay dapat matupad. Ang yugtong pangkasaysayan na kumakatawan sa paglalagay ng tatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ang siyang yugto kung saan nagaganap ang katuparan ng bawat pangitain!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

Ang mga linyang kumakatawan sa panahon ng huling ulan at ng pagsaselyo sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay pinagsama upang patunayan na ang kasaysayang propetiko ay sa tuwina’y nagtataglay ng lagda ng Alpha at Omega.

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

Ang kasaysayan ng kilusang Millerita ay nagsisimula sa tinig ng anghel sa Apocalipsis kabanata sampu at nagtatapos sa gayunding tinig. Ang ika-11 ng Setyembre, 2001 ay nagsisimula sa unang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo at nagtatapos sa ikalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo. Ang Habakuk kabanata dalawa ay nagsisimula sa tinig ng mga bantay at nagtatapos sa tinig ng bantay ni Jeremias. Ang unang sa aba ay nagsisimula kay Mohammed at nagtatapos kay Mohammed II. Ang ikalawang sa aba ay nagsisimula sa pagpapakawala ng apat na anghel ng Islam at nagtatapos sa pagpigil sa Islam.

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

Ang metodolohiyang bumubuo sa huling ulan ay ang metodolohiyang “linya sa ibabaw ng linya” ni Isaias, at ang mga linyang pinagsasama-sama upang matukoy at maitatag ang mensahe ng huling ulan ay palaging nagtataglay ng lagda ng Alpha and Omega. Ang unang kapighatian ng Apocalipsis kabanata siyam ay nagsisimula kay Mohammed at nagwawakas kay Mohammed II. Ang panahong ito ay nahahati sa dalawang uri ng pakikidigma, ang una ay mga hindi organisadong paglusob laban sa Roma na nagsimula nang puspusan kay Abubakar, at pagkatapos ay isang panahon na isandaan at limampung taon kung kailan naisakatuparan ang unang organisadong pakikidigma ng Islam.

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

Ang isang daan at limampung taon ay kinakatawan ng propesiyang may takdang panahong “limang buwan”. Ang ikalawang “sa aba” ay taglay din ang isang propesiyang may takdang panahong tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw. Kaya, yamang ang balangkas na propetiko ng unang at ikalawang “sa aba” ay ipinagkakabit ang wakas sa pasimula, naglalaman ito ng isang paghahati sa pagitan ng pagpapatatakan at ng isang tiyak na yugto ng panahon. Ang proseso ng pagpapatatakan ay kinakatawan sa pasimula ng kasaysayan ng unang “sa aba”, at ito ay kinakatawan sa pagwawakas ng ikalawang “sa aba”.

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

Kasunod ng paglalagay ng tatak na binanggit sa talatang apat, sa unang kaabahan, ay ang "limang buwan" (isandaan at limampung taon). Ang limang buwan ay tinukoy nang makalawa, minsan sa talatang lima at muli sa talatang sampu. Ang nauuna sa proseso ng pagpapatatak mula ika-11 ng Agosto 1840 hanggang ika-22 ng Oktubre 1844 sa ikalawang kaabahan ay ang propesiya ng "oras, araw, buwan, at taon" (tatlong daan at siyamnapu't isang taon at labinlimang araw), sa talatang labinlima. Sa iisang tuloy-tuloy na pagkakasunud-sunod, ang ikalima at ikaanim na pakakak ay nagsisimula at nagwawakas sa isang paglalarawan ng proseso ng pagpapatatak.

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

Bilang dalawang linya, kapag inilapat na “linya sa ibabaw ng linya,” tinutukoy nila ang isang pasimula at katapusan na minarkahan nina Mohammed I at Mohammed II. “Linya sa ibabaw ng linya,” kinikilala nila ang dalawang magkahiwalay na kapanahunan sa bawat linya, na nalilikha sapagkat ang bawat linya ay nagtataglay ng isang propesiya ng panahon. Sa kasaysayan ng unang “woe,” ang Islam ay nakatakdang “manakit” sa Roma, at sa ikalawang “woe,” ito ay “papatay” sa Roma. Ang unang “woe” ay isang pakikidigma ng mga sibat, mga tabak, at mga palaso, at sa ikalawang “woe” ay ipinasok ang paggamit ng pulbura sa sandatahan.

“VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

TALATA 10. At sila’y may mga buntot na gaya ng sa mga alakdan, at may mga tibo sa kanilang mga buntot: at ang kanilang kapangyarihan ay upang makapinsala sa mga tao sa loob ng limang buwan. 11. At sila’y may isang hari na namamahala sa kanila, na siyang anghel ng kalaliman, na ang kaniyang pangalan sa wikang Hebreo ay Abaddon, datapuwa’t sa wikang Griyego ang kaniyang pangalan ay Apollyon.

“Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

Hanggang dito, binigyan tayo ni Keith ng mga paglalarawan hinggil sa paghihip ng unang limang trumpeta. Ngunit ngayo’y marapat na tayong magpaalam sa kaniya at magpatuloy sa paglalapat ng bagong aspekto ng propesiyang ipinakilala rito; yaon ay ang mga panahong propetiko.

“Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

Ang Kanilang Kapangyarihan ay ang Saktan ang mga Tao sa loob ng Limang Buwan.-1. Bumabangon ang tanong, Aling mga tao ang kanilang sasaktan sa loob ng limang buwan?—Walang alinlangan, sila rin ang mga papatayin nila pagkaraan (tingnan ang talata 15); “Ang ikatlong bahagi ng mga tao,” o ang ikatlong bahagi ng Imperyong Romano—ang Griyegong bahagi nito.

“2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

2. Kailan nila sisimulan ang kanilang gawain ng pagpapahirap? Ang ika-11 talata ang sumasagot sa tanong.

“(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

(1) 'May isang hari silang namumuno sa kanila.' Mula sa pagkamatay ni Mohammed hanggang malapit sa katapusan ng ikalabintatlong siglo, ang mga Mohammedano ay nahati sa iba’t ibang pangkatin sa ilalim ng ilang pinuno, na walang pangkalahatang pamahalaang sibil na sumasaklaw sa kanilang lahat. Malapit sa katapusan ng ikalabintatlong siglo, itinatag ni Othman ang isang pamahalaan na mula noon ay nakilala bilang pamahalaang Ottoman, o imperyo, na lumago hanggang sa sumaklaw sa lahat ng mga pangunahing lipi ng mga Mohammedano, na nagbuklod sa kanila sa iisang dakilang monarkiya.

“(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

(2) Ang pagkatao ng hari. 'Na siyang anghel ng hukay na walang ilalim.' Ang anghel ay nangangahulugang isang sugo, isang ministro, mabuti man o masama, at hindi sa lahat ng pagkakataon ay isang espirituwal na nilalang. 'Ang anghel ng hukay na walang ilalim,' o ang punong ministro ng relihiyong nagmula roon nang ito'y nabuksan. Ang relihiyong iyon ay Mohammedanismo, at ang sultan ang punong ministro nito. 'Ang Sultan, o grand Seignior, gaya ng walang pagtatanging tawag sa kaniya, ay siya ring Kataas-taasang Kalipa, o punong saserdote, na sa kaniyang pagkatao ay pinag-iisa ang pinakamataas na espirituwal na karangalan at ang kataas-taasang kapangyarihang sekular.'-World As It Is, p.361.

“(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

(3) Ang kaniyang pangalan. Sa Hebreo, “Abaddon,” ang tagapuksa; sa Griyego, “Apollyon,” isang lumilipol, o pumupuksa. Yamang may dalawang magkaibang pangalan sa dalawang wika, malinaw na ang katangian, sa halip na ang pangalan ng kapangyarihan, ang nilalayong katawanin. Kung gayon, ayon sa pagpapahayag sa dalawang wika, siya ay isang tagapuksa. Gayon ang naging katangian ng pamahalaang Otomano sa lahat ng panahon.

“But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

Subalit kailan isinagawa ni Othman ang una niyang pagsalakay sa imperyong Griyego?—Ayon kay Gibbon, Decline and Fall, atbp., 'Unang pumasok si Othman sa teritoryo ng Nicomedia noong ika-27 ng Hulyo, 1299.'

“The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

Ang mga kalkulasyon ng ilang manunulat ay nakasalig sa palagay na ang panahon ay dapat magsimula sa pagkakatatag ng Imperyong Otomano; ngunit maliwanag na ito’y isang kamalian; sapagkat hindi lamang sila magkakaroon ng isang hari na mamumuno sa kanila, kundi magpapahirap sila sa mga tao sa loob ng limang buwan. Ngunit ang panahon ng pagpapahirap ay hindi maaaring magsimula bago ang unang pagsalakay ng mga nagpapahirap, na, gaya ng nabanggit sa itaas, ay noong Hulyo 27, 1299.

“The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

Ang kalkulasyong kasunod, na nakasalig sa panimulang puntong ito, ay ginawa at inilathala sa isang akdang pinamagatang Christ's Second Coming, etc., ni J. Litch, noong 1838.

“‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

"'At ang kapangyarihan nila ay magdulot ng pinsala sa mga tao sa loob ng limang buwan.' Hanggang doon umabot ang kanilang atas: pahirapan sa pamamagitan ng palagiang pananalasa, ngunit hindi upang lipulin sila sa larangang pampulitika. 'Limang buwan,' na may tatlumpung araw ang bawat buwan, ay katumbas ng isandaan at limampung araw; at yamang ang mga araw na ito'y sagisag, nagsasaad ang mga ito ng isandaan at limampung taon. Mula noong Hulyo 27, 1299, umaabot ang isandaan at limampung taon hanggang 1449. Sa buong panahong iyon, ang mga Turko ay nasangkot sa halos walang patid na pakikidigma laban sa Imperyong Griyego, ngunit hindi pa rin nila ito nalupig. Sinakop nila at pinanatiling nasa kanilang kamay ang ilang lalawigan ng mga Griyego, ngunit napanatili pa rin ang kalayaang Griyego sa Constantinople. Ngunit noong 1449, na siyang katapusan ng isandaan at limampung taon, dumating ang isang pagbabago, na ang kasaysayan nito ay matatagpuan sa ilalim ng kasunod na trumpeta." Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505-507.

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

Si Uriah Smith ay sumisipi sa pagkakalkula ni Josiah Litch ng isandaan at limampung taon, na, sa pagwawakas nito, ay kumakatawan sa panimulang punto ng hula na tatlong daan at siyamnapu't isang taon at labinlimang araw sa susunod na Trumpeta. Sa kanyang pagkomento sa prediksyon ni Litch hinggil sa dalawang magkaugnay na hula ng panahon, itinala ni Sister White:

“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

"Noong taong 1840, isang panibagong kahanga-hangang katuparan ng propesiya ang nagpukaw ng malawak na interes. Dalawang taon bago nito, si Josiah Litch, isa sa mga pangunahing ministro na nangangaral ng Ikalawang Pagparito, ay naglathala ng isang pagpapaliwanag ng Apocalipsis 9, na naghayag ng hula tungkol sa pagbagsak ng Imperyong Otomano. Ayon sa kaniyang mga pagkalkula, ang kapangyarihang ito ay ibabagsak . . . sa ika-11 ng Agosto, 1840, kung kailan inaasahang mabubuwag ang kapangyarihang Otomano sa Constantinople. At ito, sa aking paniniwala, ay mapatutunayang gayon nga ang mangyayari.'"

“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

Sa mismong oras na itinakda, ang Turkiya, sa pamamagitan ng mga embahador nito, ay tumanggap ng proteksiyon ng mga nagkakaisang kapangyarihan ng Europa, at sa gayo’y inilagay ang sarili nito sa ilalim ng pamamahala ng mga bansang Kristiyano. Ang pangyayaring ito’y eksaktong tumupad sa hula. Nang ito’y nabatid, napakarami ang nakumbinsi sa pagiging wasto ng mga simulain ng pagpapakahulugan ng propesiya na tinanggap ni Miller at ng kaniyang mga kasamahan, at ang kilusang Adbiyento ay nabigyan ng isang kagila-gilalas na sigla. Ang mga lalaking may karunungan at mataas na katayuan ay nakipagkaisa kay Miller, kapwa sa pangangaral at sa paglilimbag ng kaniyang mga pananaw, at mula 1840 hanggang 1844 ay mabilis na lumaganap ang gawain. Ang Dakilang Tunggalian, 334, 335.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

Ang unang at ikalawang sa aba ay pinagdurugtong ng dalawang magkakaugnay na propesiya ng panahon. Ang unang sa aba ay nagsisimula sa isang paglalarawan ng pagtatatak, at ang ikalawang sa aba ay nagwawakas sa kasaysayan mula Agosto 11, 1840 hanggang sa pag-ihip ng ikapitong trumpeta noong Oktubre 22, 1844, na isa ring paglalarawan ng pagtatatak. Ang pasimula at ang wakas ay may lagda ng Alpha at Omega, sapagkat, gaya ng kasaysayan kung saan ipinagtibay ni Cristo ang tipan sa loob ng isang linggo, ang panahong ito ay hinati sa dalawang bahagi. Ang unang yugto ay nagsisimula sa unang Mohammed, at nagwawakas sa ikalawang Mohammed. Ang ikalawang yugto ay nagsisimula sa "isang tinig mula sa apat na sungay ng gintong dambana na nasa harapan ng Diyos," at nagwawakas sa "tinig" ni Cristo, na nanunumpa, "sa pamamagitan niya na nabubuhay magpakailanman, na lumikha ng langit, at ang mga bagay na naroroon, at ng lupa, at ang mga bagay na naroroon, at ng dagat, at ang mga bagay na naroroon, na hindi na magkakaroon ng panahon."

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

"Anumang katanungan na maaaring pukawin ni Satanas sa isip upang lumikha ng pagdududa hinggil sa dakilang kasaysayan ng mga nakaraang paglalakbay ng bayan ng Diyos ay magbibigay-lugod sa kanyang satanikong kamahalan at isang pagkakasala laban sa Diyos. Ang pabalita ng nalalapit na pagparito ng Panginoon na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian sa ating sanlibutan ay katotohanan, at noong 1840 maraming tinig ang bumangon upang ipahayag ito." Manuscript Releases, tomo 9, 134.