The generation that witnessed the arrival of the third woe, on September 11, 2001 is the last generation of earth’s history. The passage from Ezekiel which confirms this truth was understood by the Millerites as directly connected with the parable of the ten virgins, and therefore Habakkuk chapter two. In that history, the vision of Habakkuk chapter two, that would “no longer tarry,” and which was fulfilled on October 22, 1844, prefigured the soon-coming Sunday law in the United States. But Ezekiel’s prediction of the vision that would no longer be prolonged is perfectly fulfilled in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began with the arrival of the third woe, on September 11, 2001.
Ang salinlahing nakasaksi sa pagdating ng ikatlong kapahamakan noong Setyembre 11, 2001, ay siyang huling salinlahi sa kasaysayan ng daigdig. Ang sipi mula kay Ezekiel na nagpapatibay sa katotohanang ito ay naunawaan ng mga Millerita bilang tuwirang kaugnay ng talinghaga ng sampung birhen, at kaya’t ng ikalawang kabanata ng Habakuk. Sa kasaysayang iyon, ang pangitain sa ikalawang kabanata ng Habakuk, na “hindi na magluluwat” at natupad noong Oktubre 22, 1844, ay naging paunang huwaran ng nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ngunit ang hula ni Ezekiel tungkol sa pangitaing hindi na palalawigin ay ganap na natupad sa kasaysayan ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na nagsimula sa pagdating ng ikatlong kapahamakan, noong Setyembre 11, 2001.
And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.
At ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, ano ang kawikaan na iyan na mayroon kayo sa lupain ng Israel, na nagsasabi, Humahaba ang mga araw, at nabibigo ang bawat pangitain? Kaya sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Aking patitigilin ang kawikaang ito, at hindi na nila ito gagamitin bilang kawikaan sa Israel; kundi sabihin mo sa kanila, Malapit na ang mga araw, at ang kaganapan ng bawat pangitain. Sapagkat wala nang magkakaroon ng walang kabuluhang pangitain ni mapanlinlang na panghuhula sa loob ng sambahayan ni Israel. Sapagkat ako ang Panginoon: ako’y magsasalita, at ang salitang aking sasalitain ay mangyayari; hindi na ito ipagpapaliban: sapagkat sa inyong mga araw, O mapaghimagsik na sambahayan, aking sasalitain ang salita, at aking isasagawa ito, sabi ng Panginoong Diyos. Muling dumating sa akin ang salita ng Panginoon, na nagsasabi, Anak ng tao, narito, sinasabi ng sambahayan ni Israel, Ang pangitaing kanyang nakikita ay ukol pa sa maraming araw na darating, at siya’y naghuhula tungkol sa mga panahong malayo pa. Kaya sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Wala na ni isa man sa aking mga salita ang ipagpapaliban pa, kundi ang salitang aking sinalita ay gagawin, sabi ng Panginoong Diyos. Ezekiel 12:21-28.
All the prophets speak of the last days, and the “vain vision” and “flattering divination” “within the house of Israel,” is the counterfeit latter rain, a “peace and safety” message, which argues that “the vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” This is the “debate” of Habakkuk, for those who present the “vain vision,” argue against “the vision he seeth”. They claim that “The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” The messengers of the peace and safety message claim, “the days are prolonged, and every vision faileth,” after all did not he predict July 18, 2020? The messengers of the “vain vision” are also identified by Ezekiel in the first two verses of the chapter.
Lahat ng mga propeta ay nagsasalita tungkol sa mga huling araw, at ang “walang-kabuluhang pangitain” at “nakalulugod na panghuhula” “sa loob ng bahay ni Israel” ay ang huwad na “huling ulan,” isang mensaheng “kapayapaan at katiwasayan,” na nagsasaad na “ang pangitaing kanyang nakikita ay ukol pa sa maraming darating na araw, at siya’y nagpapahayag ng hula tungkol sa mga panahong malayo pa.” Ito ang “pagtatalo” ni Habakkuk, sapagkat yaong mga naglalahad ng “walang-kabuluhang pangitain” ay nakikipagtalo laban sa “pangitaing nakikita niya.” Inaangkin nila na: “Ang pangitaing nakikita niya ay ukol pa sa maraming darating na araw, at siya’y nagpapahayag ng hula tungkol sa mga panahong malayo pa.” Inaangkin ng mga sugo ng mensaheng “kapayapaan at katiwasayan”: “humahaba ang mga araw, at nabibigo ang bawat pangitain,” sapagkat hindi ba’t hinulaan niya ang Hulyo 18, 2020? Kinilala rin ni Ezekiel ang mga sugo ng “walang-kabuluhang pangitain” sa unang dalawang talata ng kabanatang iyon.
The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.
At ang salita ng Panginoon ay dumating din sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, ikaw ay tumatahan sa gitna ng isang mapaghimagsik na sambahayan, na may mga mata upang makakita, at hindi nakakakita; may mga tainga upang makarinig, at hindi nakikinig: sapagkat sila’y isang mapaghimagsik na sambahayan. Ezekiel 12:1, 2.
The prophets all agree with each other, and all speak of the last days, and when Christ addressed the quibbling Jews in the history of His ministry He quoted Isaiah to identify the quibbling Jews who were then being divorced from God, as having eyes to see, yet seeing not, and ears to hear, yet hearing not. Now as then, Ezekiel is addressing Laodicean Adventism’s scornful men, the quibbling Jews of our day, who propose a peace and safety message in opposition to the message of the latter rain. Jesus was governed by the rules He placed into His Word, so His predictions are also addressing the last days more specifically than the days in which he addressed the quibbling Jews.
Ang mga propeta ay pawang nagkakaisa, at silang lahat ay nagsasalita tungkol sa mga huling araw; at nang, sa kasaysayan ng Kanyang ministeryo, hinarap ni Cristo ang mga mapagtalong Hudyo, sinipi Niya si Isaias upang kilalanin ang mga mapagtalong Hudyong noon ay inihihiwalay sa Diyos bilang may mga matang nakakakita, gayunma’y hindi nakakakita, at may mga taingang nakaririnig, gayunma’y hindi nakaririnig. Ngayon, gaya noon, tinutukoy ni Ezekiel ang mga manlilibak sa loob ng Laodiseyang Adventismo, ang mga mapagtalong Hudyo ng ating panahon, na nagmumungkahi ng mensahe ng kapayapaan at katiwasayan na salungat sa mensahe ng huling ulan. Si Jesus ay pinamamahalaan ng mga tuntuning Kanyang inilagay sa Kanyang Salita, kaya’t ang Kanyang mga hula ay nakatuon din sa mga huling araw nang higit na tiyak kaysa sa mga araw kung kailan Niya hinarap ang mga mapagtalong Hudyo.
Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:13–17.
Kaya’t sa mga talinghaga ko sila kinakausap: sapagkat, bagaman nakikita, ay hindi sila nakakakita; at bagaman nakaririnig, ay hindi sila nakaririnig, ni nauunawaan nila. At sa kanila natutupad ang propesiya ni Isaias, na nagsasabi, “Sa pakikinig ay makikinig kayo, at hindi kayo makauunawa; at sa pagtingin ay titingin kayo, at hindi kayo matatalos.” Sapagkat nanaba ang puso ng bayang ito, at ang kanilang mga tainga ay naging mapurol sa pakikinig, at ipinikit nila ang kanilang mga mata; upang sa anumang panahon ay huwag silang makakita sa pamamagitan ng kanilang mga mata at makarinig sa pamamagitan ng kanilang mga tainga, at makaunawa sa pamamagitan ng kanilang puso, at magbalik-loob, at pagagalingin ko sila. Nguni’t mapapalad ang inyong mga mata, sapagkat nakakakita; at ang inyong mga tainga, sapagkat nakaririnig. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga taong matuwid ang nagnasa na makita ang mga bagay na inyong nakikita, ngunit hindi nila nakita; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, ngunit hindi nila narinig. Mateo 13:13-17.
The phenomenon of a people who hear, yet don’t hear, and see, but don’t see, is the characteristic of a former people of God who are in the process of being passed by. That prophetic phenomenon is a fulfillment of Isaiah’s prophecy of such a situation. As with all prophets, Isaiah, along with Christ, is speaking of the last days.
Ang fenomeno ng isang bayang may pandinig, ngunit hindi nakadidinig, at may paningin, ngunit hindi nakakakita, ay katangian ng isang dating bayan ng Diyos na kasalukuyang nilalampasan. Ang nasabing propetikong fenomeno ay isang katuparan ng hula ni Isaias tungkol sa gayong kalagayan. Gaya ng lahat ng propeta, si Isaias, kasama si Cristo, ay nagsasalita hinggil sa mga huling araw.
In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:1–10.
Noong taon na namatay si Haring Uzias, nakita ko rin ang Panginoon na nakaluklok sa isang trono, mataas at nakataas, at ang laylayan ng kaniyang kasuutan ay pumuno sa templo. Sa itaas nito ay nakatayo ang mga serapin; bawat isa’y may anim na pakpak: sa dalawa’y tinatakpan niya ang kaniyang mukha, at sa dalawa’y tinatakpan niya ang kaniyang mga paa, at sa dalawa’y lumilipad siya. At ang isa’y sumisigaw sa isa pa, na nagsasabi, Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo; ang buong lupa ay puspos ng kaniyang kaluwalhatian. At nayanig ang mga haligi ng pintuan sa tinig ng sumisigaw, at ang bahay ay napuno ng usok. Nang magkagayo’y sinabi ko, Sa aba ko! sapagkat ako’y napahamak; sapagkat ako’y isang taong may maruruming labi, at tumatahan ako sa gitna ng bayang may maruruming labi; sapagkat nakita ng aking mga mata ang Hari, ang Panginoon ng mga hukbo. Kung magkagayo’y lumipad sa akin ang isa sa mga serapin, na may baga na nagliliyab sa kaniyang kamay, na kinuha niya sa pamamagitan ng sipit mula sa dambana; at idinampi niya iyon sa aking bibig, at nagsabi, Narito, hinipo nito ang iyong mga labi; ang iyong kasamaan ay naalis, at ang iyong kasalanan ay nadalisay. At narinig ko ang tinig ng Panginoon na nagsasabi, Sino ang aking susuguin, at sino ang paroroon para sa atin? Nang magkagayo’y sinabi ko, Narito ako; suguin mo ako. At sinabi niya, Yumaon ka, at sabihin mo sa bayang ito, Makinig kayo, tunay nga, ngunit huwag kayong umunawa; at magsitingin kayo, tunay nga, ngunit huwag ninyong matalos. Patabain mo ang puso ng bayang ito, pabigatin mo ang kanilang mga tainga, at ipinid mo ang kanilang mga mata; baka sila’y makakita sa pamamagitan ng kanilang mga mata, at makarinig sa pamamagitan ng kanilang mga tainga, at makaunawa sa pamamagitan ng kanilang puso, at magbalik-loob, at sila’y mapagaling. Isaias 6:1-10.
Isaiah, Ezekiel and Christ are all representing those who are being sealed in the last days, during the latter rain, when the true and false message of the latter rain is being debated, in fulfillment of Habakkuk chapter two. According to Jesus, in the time period when this is fulfilled, the righteous are “seeing” the parables, which is a symbol of prophecy. The “wise” are understanding the prophetic message of the latter rain, but those represented by the quibbling Jews do not see or hear, and according to Ezekiel they present a peace and safety message arguing that the fulfillment of the predictions are far off in the future. They do not deny the predictions; the quibbling Jews gave lip-service to the prediction of the coming Messiah; but they simply placed the event into the far-off future. Yet Jesus pronounced a blessing upon those who would “see” the prophetic message of their time.
Si Isaias, si Ezekiel at si Cristo ay pawang kumakatawan sa mga tinatatakan sa mga huling araw, sa panahon ng huling ulan, kung kailan pinagtatalunan ang tunay at huwad na mensahe ng huling ulan, bilang katuparan ng Habakuk kabanata dalawa. Ayon kay Jesus, sa panahong natutupad ito, ang mga matuwid ay “nakakakita” ng mga talinghaga, na isang sagisag ng propesiya. Ang “marurunong” ay nauunawaan ang makahulang mensahe ng huling ulan, ngunit yaong kinakatawan ng mga Judiong mapagtalo ay hindi nakakakita ni nakaririnig, at ayon kay Ezekiel ay nagpapahayag sila ng mensaheng “kapayapaan at katiwasayan” na iginigiit na ang katuparan ng mga hula ay malayo pa sa hinaharap. Hindi nila itinatanggi ang mga hula; ang mga Judiong mapagtalo ay nagbigay lamang ng paimbabaw na pagsang-ayon sa hula ng pagdating ng Mesiyas; ngunit inilagay lamang nila ang pangyayaring iyon sa malayong hinaharap. Gayunman, ipinahayag ni Jesus ang pagpapala sa mga “nakakakita” sa makahulang mensahe ng kanilang panahon.
In Christ’s day it was the message that arrived at His baptism, when the Holy Spirit descended. The descent of the Holy Spirit at His baptism prefigured the descent of the angel of Revelation ten on August 11, 1840. The divine descent in either history marked the arrival of the present truth message of that age, for Jesus it was the message of His death and resurrection, as represented by His baptism. For the Millerites it was the message of Islam of the first and second woes that confirmed the testing message of time-prophecy. Both of those histories align with the arrival of the testing message of the latter rain on September 11, 2001. This is why Sister White records the following:
Sa kapanahunan ni Cristo, iyon ang mensaheng dumating sa Kaniyang bautismo, nang bumaba ang Banal na Espiritu. Ang pagbaba ng Banal na Espiritu sa Kaniyang bautismo ay nagsilbing paunang larawan sa pagbaba ng anghel ng Apocalipsis 10 noong Agosto 11, 1840. Ang banal na pagbaba sa alinmang kasaysayan ay nagbigay-tanda sa pagdating ng mensahe ng kasalukuyang katotohanan ng panahong iyon; para kay Jesus, iyon ang mensahe ng Kaniyang kamatayan at muling pagkabuhay, gaya ng kinakatawan ng Kaniyang bautismo. Para sa mga Millerita, iyon ang mensaheng tungkol sa Islam na kaugnay ng unang at ikalawang “sa aba,” na nagpatibay sa mensahe ng pagsubok tungkol sa propesiya ng panahon. Ang dalawang kasaysayang iyon ay umaayon sa pagdating ng mensahe ng pagsubok ng huling ulan noong Setyembre 11, 2001. Ito ang dahilan kung bakit itinala ni Kapatid na White ang sumusunod:
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
Lahat ng mga mensaheng ibinigay mula 1840 hanggang 1844 ay dapat ipahayag ngayon nang may kapangyarihan, sapagkat maraming tao ang nawalan ng wastong patnubay. Ang mga mensaheng ito ay dapat maiparating sa lahat ng mga iglesia.
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
Sinabi ni Cristo, 'Mapapalad ang inyong mga mata, sapagkat nakakakita; at ang inyong mga tainga, sapagkat nakakarinig. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga taong matuwid ang nagnasang makita ang mga bagay na inyong nakikita, at hindi nila nakita; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, at hindi nila narinig' [Mateo 13:16, 17]. Mapapalad ang mga mata na nakakita sa mga bagay na nakita noong 1843 at 1844.
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.
Naipahayag na ang mensahe. At hindi dapat maantala ang muling pagpapahayag ng mensahe, sapagkat natutupad ang mga tanda ng panahon; ang pangwakas na gawain ay dapat maisakatuparan. Isang dakilang gawain ay maisasakatuparan sa maikling panahon. Di maglalaon, sa atas ng Diyos ay ibibigay ang isang mensaheng lalago hanggang sa maging isang malakas na panawagan. Kung magkagayo’y si Daniel ay tatayo sa kaniyang bahagi, upang ibigay ang kaniyang patotoo.
“The attention of our churches must be aroused. We are standing upon the borders of the greatest event in the world’s history, and Satan must not have power over the people of God, causing them to sleep on. The papacy will appear in its power. All must now arouse and search the Scriptures, for God will make known to His faithful ones what shall be in the last time. The word of the Lord is to come to His people in power. . . .
Dapat mapukaw ang pansin ng ating mga iglesia. Tayo ay nasa hangganan ng pinakadakilang kaganapan sa kasaysayan ng sanlibutan, at hindi dapat magkaroon ng kapangyarihan si Satanas sa bayan ng Diyos, na nagiging sanhi upang sila’y magpatuloy sa pagkakatulog. Ang kapapahan ay lilitaw sa kapangyarihan nito. Ang lahat ay dapat ngayong magising at saliksikin ang Banal na Kasulatan, sapagkat ipaaalam ng Diyos sa Kaniyang mga tapat kung ano ang mangyayari sa huling panahon. Ang salita ng Panginoon ay darating sa Kaniyang bayan na may kapangyarihan. . . .
“This is what has been presented to me—that we are asleep, and do not know the time of our visitation. But if we humble ourselves before God, and seek Him with the whole heart, He will be found of us.” Manuscript Releases, volume 21, 436–438.
"Ito ang inilahad sa akin—na tayo'y natutulog, at hindi natin nalalaman ang panahon ng pagdalaw sa atin. Ngunit kung tayo'y magpapakumbaba sa harap ng Diyos, at Siya'y hahanapin natin nang buong puso, Siya ay masusumpungan natin." Manuscript Releases, tomo 21, 436-438.
The message that has been typified by the present truth message of the Messiah in Christ’s history, and the present truth message of 1840 to 1844, point forward to the last days when the Millerite message is repeated. Those in the histories represented as being unable to “see and hear” “do not know the time of their visitation.” When Isaiah presents the first reference of the messengers of the counterfeit message of the latter rain, who see, but don’t see, he marks the time when this period begins, the period which Sister White said, “a message of God’s appointment that will swell into a loud cry.” “God’s appointment” represents a specific time when the message would arrive, and in verse three of Isaiah chapter six, Isaiah pinpoints that time.
Ang mensaheng tinipuhan ng mensahe ng kasalukuyang katotohanan ng Mesiyas sa kasaysayan ni Cristo, at ng mensahe ng kasalukuyang katotohanan noong 1840 hanggang 1844, ay nagtuturo tungo sa mga huling araw, kapag inuulit ang mensahe ng mga Millerita. Yaong sa mga kasaysayan na inilarawan bilang hindi “makakita at makarinig” ay “hindi nakaaalam ng panahon ng kanilang pagdalaw.” Kapag inilahad ni Isaias ang unang pagbanggit sa mga sugo ng huwad na mensahe ng huling ulan, na nakakakita, ngunit hindi nakakakita, tinutukoy niya ang panahon kung kailan nagsisimula ang panahong ito—ang panahong sinabi ni Sister White na “isang mensahe ng takdang oras ng Diyos na lalago tungo sa isang malakas na panawagan.” Ang “takdang oras ng Diyos” ay kumakatawan sa isang tiyak na panahon kung kailan darating ang mensahe, at sa talatang tatlo ng ikaanim na kabanata ng Isaias, tinutukoy ni Isaias nang tiyak ang panahong iyon.
And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.
At ang isa ay sumigaw sa isa, at sinabi, Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo: ang buong lupa ay puspos ng kaniyang kaluwalhatian. Isaias 6:3.
Sister White identifies that when the angels cry one to another, “Holy, Holy, Holy” in the passage where Isaiah represents those who have eyes, that see, but do not see, it is fulfilled on September 11, 2001.
Itinutukoy ni Sister White na ang tagpo kung kailan ang mga anghel ay sumisigaw sa isa’t isa, "Banal, Banal, Banal," sa bahaging yaon ng Kasulatan kung saan kinakatawan ni Isaias ang mga may mga matang nakakakita, ngunit hindi nakakakita, ay natupad noong Setyembre 11, 2001.
“As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; and in His presence, beneath His smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing His image, in doing His service and worshiping Him, their highest ambition is fully reached.” Review and Herald, December 22, 1896.
Habang nakikita nila [ang mga anghel] ang hinaharap, ang panahong mapupuno ng Kanyang kaluwalhatian ang buong daigdig, ang matagumpay na awit ng pagpuri ay umaalingawngaw mula sa isa patungo sa isa pa sa isang malamyos na pag-awit: "Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo." Lubos silang nasisiyahan sa pagluwalhati sa Diyos; at sa Kanyang harapan, sa ilalim ng Kanyang ngiti ng pag-apruba, wala na silang ninanais pa. Sa pagtataglay ng Kanyang wangis, sa pagtupad ng paglilingkod sa Kanya at sa pagsamba sa Kanya, ganap na naabot ang kanilang pinakamataas na mithiin. Review and Herald, Disyembre 22, 1896.
On September 11, 2001 the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle, and Habakkuk’s debate began as the parable of the ten virgins was being repeated. At that point Ezekiel’s prophecy met its perfect fulfillment. The prophetic Word will no longer be delayed, and the generation that witnessed September 11, 2001 is the last generation of planet earth, for the vision at the end of Adventism announces the close of probation at the second coming of Christ. A second witness to this fact is found in the book of Luke, chapter twenty-one.
Noong Setyembre 11, 2001, nagsimula ang pagseselyo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, at nagsimulang pumatak ang huling ulan, at nagsimula ang pagtatalo ni Habakkuk habang inuulit ang talinghaga ng sampung dalaga. Sa puntong iyon, natupad nang ganap ang propesiya ni Ezekiel. Hindi na maaantala ang salitang propetiko, at ang salinlahing nakasaksi sa Setyembre 11, 2001 ang huling salinlahi ng daigdig, sapagkat ang pangitain sa katapusan ng Adventismo ay nagpapahayag ng pagsasara ng panahon ng probasyon sa ikalawang pagparito ni Cristo. Ang ikalawang saksi sa katunayang ito ay matatagpuan sa aklat ni Lucas, kabanata dalawampu’t isa.
Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:32, 33.
Katotohanang sinasabi ko sa inyo: hindi lilipas ang salinlahing ito, hanggang sa matupad ang lahat. Lilipas ang langit at ang lupa, ngunit ang aking mga salita ay hindi lilipas. Lucas 21:32, 33.
In Luke chapter twenty-one Jesus identifies the last generation of earth’s history. He has just given an overview of a progressive history from the destruction of Jerusalem in the year 70, all the way through Millerite history. He then drops out of the narrative of directly identifying prophetic history and presents a parable that simply repeats and enlarges upon the prophetic history He presented. He thus provided two internal witnesses to the same narrative, and He concluded by identifying that the “generation” that witnessed these events would live until His return, thus by context identifying the generation that is represented by the one hundred and forty-four thousand.
Sa ikadalawampu’t isang kabanata ng Lucas, kinikilala ni Jesus ang huling salinlahi ng kasaysayan ng sanlibutan. Katatapos lamang Niyang magbigay ng isang buod ng sunud-sunod na kasaysayan mula sa pagkawasak ng Jerusalem noong taong 70, hanggang sa kasaysayang Milerita. Pagkaraan, huminto Siya sa salaysay ng tuwirang pagtukoy sa propetikong kasaysayan at naglahad Siya ng isang talinghaga na payak na umuulit at nagpapalawak sa propetikong kasaysayang Kanyang inilahad. Sa gayon, naglaan Siya ng dalawang panloob na saksi sa iisang salaysay, at nagtapos Siya sa pagtukoy na ang “salinlahi” na sumaksi sa mga pangyayaring ito ay mabubuhay hanggang sa Kanyang pagbabalik, kaya, ayon sa konteksto, tinutukoy ang salinlahing kinakatawan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.
The history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the final generation, and they do not taste death, even though they live in the time when heaven and earth pass away.
Ang kasaysayan ng pagpapatatakan ng isandaan at apatnapu't apat na libo ay ang huling salinlahi, at hindi sila makatitikim ng kamatayan, bagaman nabubuhay sila sa panahong ang langit at ang lupa ay lumilipas.
But the day of the Lord will come as a thief in the night; in the which the heavens shall pass away with a great noise, and the elements shall melt with fervent heat, the earth also and the works that are therein shall be burned up. Seeing then that all these things shall be dissolved, what manner of persons ought ye to be in all holy conversation and godliness, Looking for and hasting unto the coming of the day of God, wherein the heavens being on fire shall be dissolved, and the elements shall melt with fervent heat? 2 Peter 3:10–12.
Ngunit darating ang araw ng Panginoon na gaya ng magnanakaw sa gabi; na sa araw na yaon ay lilipas ang mga langit na may malakas na ugong, at ang mga sangkap ay malulusaw sa matinding init, at gayon din ang lupa at ang mga gawang naroroon ay masusunog. Yamang ang lahat ng mga bagay na ito ay malulusaw, anong uri ng mga tao ang nararapat kayong maging sa lahat ng banal na pamumuhay at kabanalan, na inyong hinihintay at pinabibilisan ang pagdating ng araw ng Diyos, na sa araw na iyon ang mga langit, na nagliliyab, ay malulusaw, at ang mga sangkap ay matutunaw sa matinding init? 2 Pedro 3:10-12.
The second coming of Christ was represented at the transfiguration of Christ.
Ang Ikalawang Pagparito ni Cristo ay inilarawan sa Pagbabagong-Anyo ni Cristo.
“Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51–53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 421.
Si Moises, sa bundok ng pagbabagong-anyo, ay naging saksi sa tagumpay ni Cristo laban sa kasalanan at kamatayan. Kinatawan niya ang mga lalabas mula sa libingan sa pagkabuhay na maguli ng mga matuwid. Si Elias, na inilipat sa langit nang hindi nakaranas ng kamatayan, ay kumakatawan sa mga mabubuhay pa sa lupa sa ikalawang pagparito ni Cristo, at na 'babaguhin, sa isang saglit, sa kisap-mata, sa huling paghihip ng trumpeta;' kapag 'ang may kamatayan ay dapat magbihis ng kawalang-kamatayan,' at 'ang may kasiraan ay dapat magbihis ng kawalang-kasiraan.' 1 Corinthians 15:51-53. Si Jesus ay nabalutan ng liwanag ng langit, gaya ng Kanyang magiging anyo kapag Siya'y darating 'sa ikalawang pagkakataon na walang kasalanan, tungo sa kaligtasan.' Sapagkat Siya'y darating 'sa kaluwalhatian ng Kanyang Ama na kasama ang mga banal na anghel.' Hebrews 9:28; Mark 8:38. Natupad na ngayon ang pangako ng Tagapagligtas sa mga alagad. Sa bundok ay inilarawan sa munting larawan ang darating na kaharian ng kaluwalhatian,—si Cristo ang Hari, si Moises na kinatawan ng mga banal na muling nabuhay, at si Elias ng mga inilipat. The Desire of Ages, 421.
Elijah, who did not die, represents the one hundred and forty-four thousand who do not die, and Moses represents those that do die. In the last days those two classes are represented in Revelation chapter seven, as the one hundred and forty-four thousand and the great multitude. When the fifth seal is opened in Revelation chapter six, those that were murdered by the papacy during the Dark Ages are given white robes.
Si Elias, na hindi namatay, ay sumasagisag sa isandaan at apatnapu’t apat na libo na hindi mamamatay, at si Moises ay sumasagisag sa mga namamatay. Sa mga huling araw, ang dalawang uring iyon ay kinakatawan sa Aklat ng Pahayag kabanata pito, bilang ang isandaan at apatnapu’t apat na libo at ang malaking pulutong. Nang mabuksan ang ikalimang tatak sa Aklat ng Pahayag kabanata anim, ang mga pinaslang ng kapapahan noong Madilim na Panahon ay pinagkalooban ng mapuputing balabal.
“‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.” Manuscript Releases, volume 20, 197.
"'At nang buksan niya ang ikalimang tatak, nakita ko sa ilalim ng dambana ang mga kaluluwa ng mga pinatay dahil sa salita ng Diyos at dahil sa patotoong kanilang pinanghawakan: at sila'y sumigaw nang malakas, na nagsasabi, Hanggang kailan, O Panginoon, Banal at Totoo, hindi Ka hahatol at maghihiganti ng aming dugo laban sa mga nananahan sa lupa? At binigyan ang bawat isa sa kanila ng mga puting balabal [Ipinahayag silang dalisay at banal]; at sinabi sa kanila na magpahinga pa sila nang kaunting panahon, hanggang sa malubos din ang bilang ng kanilang mga kapuwa-alipin at ng kanilang mga kapatid, na papatayin gaya rin nila' [Apocalipsis 6:9-11]. Narito ang mga tagpong ipinakita kay Juan na hindi pa nagaganap sa katunayan kundi yaong magaganap sa isang panahon sa hinaharap." Manuscript Releases, tomo 20, 197.
The martyrs are asking when God would avenge their murder. A martyr had the faith of Jesus before he was murdered, for it was the manifestation of that very faith that prompted the papacy to murder him. White robes represent the righteousness of Christ, but the white robes given to these souls who had been murdered, was given to them after their martyrdom. The robes are a symbol of martyrdom, not simply the righteousness of Christ. A martyr has the robe of Christ righteousness before he is murdered. The great multitude in Revelation seven are given white robes, thus representing those who die during the coming Sunday law bloodbath. Thus the one hundred and forty-four thousand are represented by Elijah and the faithful who die in the Lord by Moses at the mount of transfiguration.
Itinanong ng mga martir kung kailan ipaghihiganti ng Diyos ang kanilang pagkakapaslang. Ang isang martir ay taglay na ang pananampalataya ni Jesus bago siya pinaslang, sapagkat ang pagpapakita ng mismong pananampalatayang iyon ang nag-udyok sa Kapapahan na paslangin siya. Ang mapuputing balabal ay kumakatawan sa katuwiran ni Cristo, ngunit ang mga mapuputing balabal na ibinigay sa mga kaluluwang ito na pinaslang ay ibinigay sa kanila pagkatapos ng kanilang martiryo. Ang mga balabal ay sagisag ng pagkamartir, hindi lamang ng katuwiran ni Cristo. Ang isang martir ay mayroon na ng balabal ng katuwiran ni Cristo bago siya paslangin. Ang malaking karamihan sa Apocalipsis kabanata pito ay binigyan ng mapuputing balabal, kaya’t kinakatawan nila ang mga mamamatay sa darating na malawakang pagdanak ng dugo dahil sa batas sa Linggo. Kaya’t ang isandaang apatnapu’t apat na libo ay kinakatawan ni Elias, at ang mga tapat na namamatay sa Panginoon ay kinakatawan ni Moises, sa bundok ng Pagbabagong-anyo.
The one hundred and forty-four thousand are the generation that does not die, and they are the generation which Christ is referring to that are alive when the heavens and earth pass away in Luke chapter twenty-one.
Ang isandaang apatnapu’t apat na libo ay ang salinlahing hindi namamatay, at sila ang salinlahing tinutukoy ni Cristo sa Lucas kabanata dalawampu’t isa, na buhay kapag lilipas ang langit at ang lupa.
We will continue this study in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
“The murder of Abel was the first example of the enmity that God had declared would exist between the serpent and the seed of the woman—between Satan and his subjects and Christ and His followers. Through man’s sin, Satan had gained control of the human race, but Christ would enable them to cast off his yoke. Whenever, through faith in the Lamb of God, a soul renounces the service of sin, Satan’s wrath is kindled. The holy life of Abel testified against Satan’s claim that it is impossible for man to keep God’s law. When Cain, moved by the spirit of the wicked one, saw that he could not control Abel, he was so enraged that he destroyed his life. And wherever there are any who will stand in vindication of the righteousness of the law of God, the same spirit will be manifested against them. It is the spirit that through all the ages has set up the stake and kindled the burning pile for the disciples of Christ. But the cruelties heaped upon the follower of Jesus are instigated by Satan and his hosts because they cannot force him to submit to their control. It is the rage of a vanquished foe. Every martyr of Jesus has died a conqueror. Says the prophet, “They overcame him [‘that old serpent, called the devil, and Satan’] by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death.’ Revelation 12:11, 9.” Patriarchs and Prophets, 77.
Ang pagpatay kay Abel ang unang halimbawa ng pagkakaalit na ipinahayag ng Diyos na iiral sa pagitan ng ahas at ng binhi ng babae—sa pagitan ni Satanas at ng kanyang mga sakop, at ni Cristo at ng Kanyang mga tagasunod. Sa pamamagitan ng kasalanan ng tao, nakuha ni Satanas ang pamamahala sa sangkatauhan, ngunit bibigyan sila ni Cristo ng kakayahang maihulagpos ang kanyang pamatok. Tuwing ang isang kaluluwa, sa pamamagitan ng pananampalataya sa Kordero ng Diyos, ay tumatalikod sa paglilingkod sa kasalanan, nag-aalab ang poot ni Satanas. Ang banal na pamumuhay ni Abel ay sumaksi laban sa pag-aangkin ni Satanas na imposibleng masunod ng tao ang kautusan ng Diyos. Nang makita ni Cain, na pinakikilos ng espiritu ng Masama, na hindi niya mapailalim sa kanyang kapangyarihan si Abel, nagngitngit siya hanggang sa pinaslang niya ito. At saanman may mga tatayong magtatanggol sa katuwiran ng kautusan ng Diyos, ang gayunding espiritu ay mahahayag laban sa kanila. Ito ang espiritung sa lahat ng kapanahunan ay nagtindig ng tulos at nagsindi ng bunton ng panggatong para sa mga alagad ni Cristo. Ngunit ang mga kalupitang iginagawad sa tagasunod ni Jesus ay inuudyukan ni Satanas at ng kanyang mga hukbo, sapagkat hindi nila siya mapilit na pasakop sa kanilang pamamahala. Ito ang pagngangalit ng isang kaaway na natalo. Bawat martir ni Jesus ay namatay na isang nagtagumpay. Wika ng propeta, "Sila'y nagtagumpay laban sa kanya ['yaong matandang ahas, na tinatawag na diyablo at Satanas'] sa pamamagitan ng dugo ng Kordero, at sa pamamagitan ng salita ng kanilang patotoo; at hindi nila inibig ang kanilang mga buhay hanggang sa kamatayan." Apocalipsis 12:11, 9. Patriarchs and Prophets, 77.