In the final generation of a people that are being passed by, certain prophetic characteristics are identified. They are then a generation of vipers, for they have formed the character of Satan. They are a generation of adulterers, for they have formed unsanctified connections with the enemies of God. They have reached a point where they see, but cannot understand, they hear, but cannot perceive, for they are unconverted, which is represented as their hearts growing fat. Moses first addressed this very phenomenon.

Sa huling salinlahi ng isang bayang pinalalagpasan, natutukoy ang ilang makahulang katangian. Sila kung gayon ay isang lahing ulupong, sapagkat hinubog nila sa kanilang sarili ang likas ni Satanas. Sila ay isang lahing mapangalunya, sapagkat bumuo sila ng mga di-pinabanal na pakikipag-ugnayan sa mga kaaway ng Diyos. Narating na nila ang puntong nakakakita sila ngunit hindi nakauunawa, nakaririnig sila ngunit hindi nakatatalos, sapagkat sila’y hindi nagbagong-loob, na inilalarawan bilang pagtaba ng kanilang mga puso. Si Moises ang unang tumalakay sa mismong pangyayaring ito.

And Moses called unto all Israel, and said unto them, Ye have seen all that the Lord did before your eyes in the land of Egypt unto Pharaoh, and unto all his servants, and unto all his land; The great temptations which thine eyes have seen, the signs, and those great miracles: Yet the Lord hath not given you an heart to perceive, and eyes to see, and ears to hear, unto this day. Deuteronomy 29:2–4.

At tinawag ni Moises ang buong Israel, at sinabi sa kanila, Nakita ninyo ang lahat ng ginawa ng Panginoon sa harap ng inyong mga mata sa lupain ng Egipto laban kay Faraon, at sa lahat ng kaniyang mga lingkod, at sa buong kaniyang lupain; ang mga dakilang pagsubok na nakita ng iyong mga mata, ang mga tanda, at yaong mga dakilang himala: Gayon ma’y hindi pa kayo binigyan ng Panginoon ng puso upang makaunawa, at ng mga mata upang makakita, at ng mga tainga upang makarinig, hanggang sa araw na ito. Deuteronomio 29:2-4.

In the first mention of the Laodicean phenomenon of seeing and hearing, that which God’s people are unable to see is the signs and wonders of their foundational history. Jeremiah identifies the phenomenon as an attribute of the “foolish virgins,” in the last days, and as a representation of the foolish virgins’ refusal to accept the three angels’ messages, that begins with the first angel’s announcement to fear the Creator God. Because of this rebellion they do not receive the latter rain.

Sa unang pagbanggit ng Laodiceanong penomenon ng pagkakita at pakikinig, ang hindi nakikita ng bayan ng Diyos ay ang mga tanda at kababalaghan ng kanilang saligang kasaysayan. Tinutukoy ni Jeremias ang penomenong ito bilang isang katangian ng “mga mangmang na dalaga,” sa mga huling araw, at bilang isang paglalarawan ng pagtanggi ng mga mangmang na dalaga na tanggapin ang mga mensahe ng tatlong anghel, na nagsisimula sa pahayag ng unang anghel na matakot sa Diyos na Manlilikha. Dahil sa paghihimagsik na ito, hindi nila natatanggap ang huling ulan.

Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: Fear ye not me? saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual decree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? But this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. Jeremiah 5:20–25.

Ipahayag ninyo ito sa sambahayan ni Jacob, at ipatalastas ninyo ito sa Juda, na sinasabi, Pakinggan ninyo ngayon ito, O bayang hangal at walang pang-unawa; na may mga mata, at hindi nakakakita; na may mga tainga, at hindi nakaririnig: Hindi ba kayo natatakot sa Akin? sabi ng Panginoon: hindi ba kayo manginginig sa aking harapan, na naglagay ng buhangin bilang hangganan ng dagat sa pamamagitan ng kautusang walang hanggan, upang huwag itong malampasan; at bagaman ang mga alon nito’y nag-aalimpuyo, gayon ma’y hindi sila makapananaig; bagaman umuugong, gayon ma’y hindi nila ito malalampasan? Ngunit ang bayang ito ay may pusong tumatalikod at mapaghimagsik; sila’y tumalikod at lumisan. At hindi nila sinasabi sa kanilang puso, Ngayo’y matakot tayo sa Panginoon nating Diyos, na nagbibigay ng ulan, ang unang ulan at ang huling ulan, sa kaniyang kapanahunan: iniingatan niya para sa atin ang mga takdang linggo ng pag-aani. Ang inyong mga kasamaan ang nagpalayo ng mga bagay na ito, at ang inyong mga kasalanan ang pumigil ng mabubuting bagay sa inyo. Jeremias 5:20-25.

Ezekiel identifies those who manifest the characteristics represented by seeing and not understanding as a rebellious house. They are a rebellious house who will not see the history of their foundations, who are foolish virgins, that are unconverted because they refuse the first angel’s message, which is to refuse them all, for if you do not accept the first angel’s message, you cannot accept the second nor the third. In this condition the latter rain is withheld from these virgins during the time of the latter rain. After Jesus addressed this characteristic in His narrative, He then proceeded to present the parable of the sower.

Kinilala ni Ezekiel bilang isang sambahayang mapaghimagsik ang mga nagpapamalas ng mga katangiang kinakatawan ng “nakakakita ngunit hindi nakauunawa.” Sila ay isang sambahayang mapaghimagsik na ayaw makita ang kasaysayan ng kanilang mga saligan, na mga mangmang na dalaga, na hindi nagbagong-loob sapagkat tinatanggihan nila ang mensahe ng unang anghel—na ang pagtanggi sa una ay pagtanggi sa kanilang lahat—sapagkat kung hindi mo tatanggapin ang mensahe ng unang anghel, hindi mo matatanggap ang ikalawa ni ang ikatlo. Sa ganitong kalagayan, ipinagkakait sa mga dalagang ito ang huling ulan sa panahon ng huling ulan. Pagkatapos na talakayin ni Jesus ang katangiang ito sa Kanyang salaysay, inilahad Niya ang talinghaga ng manghahasik.

But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side. But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended. He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful. But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Another parable put he forth unto them, saying, The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: But while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way. But when the blade was sprung up, and brought forth fruit, then appeared the tares also. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn. Matthew 13:16–30.

Nguni’t mapapalad ang inyong mga mata, sapagkat nakakakita; at ang inyong mga tainga, sapagkat nakakarinig. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga matuwid ang nagnasang makita ang mga bagay na inyong nakikita, at hindi nila nakita; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, at hindi nila narinig. Kaya’t pakinggan ninyo ang talinhaga ng manghahasik. Kapag ang sinuman ay nakikinig ng salita ng kaharian at hindi ito nauunawaan, dumarating ang Masama at inaagaw ang nahasik sa kanyang puso. Ito ang tumanggap ng binhi sa tabi ng daan. Nguni’t ang tumanggap ng binhi sa mabatong dako ay siyang nakikinig ng salita at kaagad na tinatanggap ito na may kagalakan; gayon ma’y wala siyang ugat sa kanyang sarili, kundi nagtatagal lamang sandali; sapagkat pagdating ng kapighatian o pag-uusig dahil sa salita, pagdaka’y natitisod. At ang tumanggap ng binhi sa gitna ng mga dawag ay siyang nakikinig ng salita; at ang mga alalahanin ng sanlibutang ito, at ang kadayaan ng mga kayamanan, ay sinasakal ang salita, at siya’y nagiging walang bunga. Nguni’t ang tumanggap ng binhi sa mabuting lupa ay siyang nakikinig ng salita at nakauunawa nito; at siya rin ang namumunga at nagbubunga, ang ilan ay tigisandaan, ang ilan ay animnapu, ang ilan ay tatlumpu. Iba pang talinhaga ang iniharap niya sa kanila, na sinasabi, Ang kaharian ng langit ay tulad sa isang taong naghasik ng mabuting binhi sa kanyang bukid; nguni’t samantalang natutulog ang mga tao, dumating ang kanyang kaaway at naghasik ng mga panirang-damo sa pagitan ng trigo, at umalis. Nguni’t nang sumibol ang usbong at nagbunga, lumitaw din ang mga panirang-damo. Kaya’t lumapit ang mga alipin ng puno ng sambahayan at nagsabi sa kanya, Ginoo, hindi ba mabuting binhi ang inihasik mo sa iyong bukid? Saan nga nagmula ang mga panirang-damo? Sinabi niya sa kanila, Isang kaaway ang gumawa nito. Sinabi sa kanya ng mga alipin, Ibig mo ba na kami’y pumaroon at bunutin ang mga ito? Nguni’t sinabi niya, Huwag; baka sa pagbubunot ninyo ng mga panirang-damo ay mabunot pati ang trigo. Pabayain ninyong magsamang lumago ang kapuwa hanggang sa pag-aani; at sa panahon ng pag-aani ay sasabihin ko sa mga tagapag-ani, Tipunin muna ninyo ang mga panirang-damo at gapusin sa mga bigkis upang sunugin; nguni’t tipunin ninyo ang trigo sa aking kamalig. Mateo 13:16-30.

The foolish are the tares, and the wise are the wheat. In the parable of the ten virgins the possession of oil is what manifests the distinction between the two classes, and with the wheat and tares its based upon whether the seed, which is the word, is understood. The first mention of a class that will not see and therefore understand by Moses, places the message that is to be understood as the signs and wonders of the foundational history. The last prophetic reference to the elements of the blindness of the rebellious house by Ellen White identifies that the eyes that were blessed to see what all the righteous men wished to see was the history of the Millerite movement.

Ang mga mangmang ay ang mga panirang damo, at ang mga marurunong ay ang trigo. Sa talinhaga ng sampung dalaga, ang pagkakaroon ng langis ang nagpapakilala sa pagkakaiba ng dalawang uri, at pagdating sa trigo at mga panirang damo, nakabatay ito sa kung nauunawaan ang binhi, na siyang salita. Ang unang pagbanggit, sa pamamagitan ni Moises, ng isang uring hindi makakakita at, samakatuwid, hindi makauunawa, ay itinutukoy ang mensaheng dapat maunawaan bilang ang mga tanda at kababalaghan ng kasaysayang saligan. Ang huling makahulang pagtukoy ni Ellen White sa mga elemento ng pagkabulag ng mapaghimagsik na sambahayan ay nagpapakilala na ang nakita ng mga matang pinagpala—yaong ninasa ng lahat ng mga taong matuwid na makita—ay ang kasaysayan ng Kilusang Millerita.

“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

Lahat ng mga mensaheng ibinigay mula 1840 hanggang 1844 ay dapat ipahayag ngayon nang may kapangyarihan, sapagkat maraming tao ang nawalan ng wastong patnubay. Ang mga mensaheng ito ay dapat maiparating sa lahat ng mga iglesia.

“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.” Manuscript Releases, volume 21, 436, 437.

"Sinabi ni Cristo, 'Mapapalad ang inyong mga mata, sapagkat nakakakita ang mga ito; at ang inyong mga tainga, sapagkat nakakarinig ang mga ito. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga matuwid ang nagnasang makita ang mga bagay na inyong nakikita, at hindi nila nakita ang mga iyon; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, at hindi nila narinig ang mga iyon' [Mateo 13:16, 17]. Mapapalad ang mga mata na nakakita sa mga bagay na nakita noong 1843 at 1844." Manuscript Releases, tomo 21, 436, 437.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first reference to those who have eyes, but do not see or understand, and the last reference identify that the foundational history of the rebellious house is what is not seen, and is therefore rejected, and thus prevents the foolish from recognizing the latter rain. The history of 1840–1844 was typified by the deliverance of ancient Israel from Egyptian bondage. Ancient Israel’s failure to pass the initial testing process brought them to Kadesh, where they accepted the false report of the ten spies and selected a new captain to lead them back to Egypt. Forty years later they were brought back to Kadesh, and Moses failed by striking the Rock a second time.

Palaging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula; at ang unang pagtukoy ay sa mga may mata ngunit hindi nakakakita ni nakauunawa, at ipinakikilala ng huling pagtukoy na ang saligang kasaysayan ng mapaghimagsik na sambahayan ang siyang hindi nakikita, kaya ito ay itinatakwil, at sa gayo’y humahadlang sa mga mangmang na makilala ang huling ulan. Ang kasaysayan ng 1840–1844 ay tinipuhan ng pagpapalaya ng sinaunang Israel mula sa pagkaalipin sa Ehipto. Ang pagkabigo ng sinaunang Israel na makapasa sa paunang proseso ng pagsubok ang nagdala sa kanila sa Kadesh, kung saan tinanggap nila ang maling ulat ng sampung espiya at humirang ng bagong kapitan upang pangunahan sila pabalik sa Ehipto. Pagkaraan ng apatnapung taon, ibinalik sila sa Kadesh, at nabigo si Moises nang hampasin niya ang Bato sa ikalawang pagkakataon.

Though Moses failed, Joshua still proceeded to lead them into the Promised Land. The last test at Kadesh had a serious rebellion associated with it, for Jesus always illustrates the end with the beginning, and the rebellion of the ten spies at Kadesh in the beginning of the forty years, and at the ending of the forty years also illustrates a great rebellion at Kadesh. Yet in spite of the rebellion of Moses at Kadesh, the vision of entering into the Promised Land was no longer delayed.

Bagaman nabigo si Moises, nagpatuloy si Josue sa pangunguna sa kanila papasok sa Lupang Pangako. Ang huling pagsubok sa Kadesh ay may kaugnayan sa isang malubhang paghihimagsik, sapagkat laging inilalarawan ni Hesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula; kaya naman ang paghihimagsik ng sampung espiya sa Kadesh sa pasimula ng apatnapung taon, gayundin ang sa katapusan ng apatnapung taon, ay kapwa larawan ng isang malaking paghihimagsik sa Kadesh. Gayunman, sa kabila ng paghihimagsik ni Moises sa Kadesh, ang pangitain ng pagpasok sa Lupang Pangako ay hindi na naantala.

In the rebellion of 1863, that led to the increased rebellion of 1888, that led to the increased rebellion of 1919, which culminated in the rebellion of 1957, Jesus brought Laodicean Adventism back to Kadesh. He brought them back to the history where the third angel arrived and began a testing process that ultimately manifested the rebellion of 1863, and the banishment of wandering in the wilderness of Laodicea. The third angel entered into the ending history of Laodicean Adventism on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen, which is the third angel, came down. He then announced that Babylon was fallen, as typified by the casting down of Nimrod’s tower, when the towers of New York City were brought down.

Sa paghihimagsik noong 1863, na nagbunsod ng higit pang paghihimagsik noong 1888, na nagbunsod naman ng lalo pang paghihimagsik noong 1919, na humantong sa kasukdulang paghihimagsik noong 1957, ibinalik ni Jesus ang Laodiseyang Adventismo sa Kadesh. Ibinalik niya sila sa kasaysayang dumating ang ikatlong anghel at nagpasimula ng isang proseso ng pagsubok na sa bandang huli’y naghayag ng paghihimagsik ng 1863, at ng pagpapatapon sa pagpapalabuy-laboy sa ilang ng Laodicea. Ang ikatlong anghel ay pumasok sa nagwawakas na kasaysayan ng Laodiseyang Adventismo noong Setyembre 11, 2001, nang bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis labing-walo, na siya ring ikatlong anghel. Pagkatapos ay ipinahayag niya na bumagsak ang Babilonya, gaya ng inilalarawan ng pagpabagsak sa tore ni Nimrod, nang ibinagsak ang mga tore ng Lungsod ng New York.

“The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory.” Review and Herald, May 27, 1890.

Ang mensahe ng ikatlong anghel ay hindi mauunawaan; ang liwanag na sa pamamagitan ng kaluwalhatian nito ay magliliwanag sa daigdig ay tatawaging huwad na liwanag ng mga tumatangging lumakad sa sumusulong nitong kaluwalhatian. Review and Herald, Mayo 27, 1890.

As with ancient Israel, so too with modern Israel. The generation that witnesses September 11, 2001 is the last generation. Jesus said in Luke chapter twenty-one that “this generation,” and He identified that generation as those living when the heavens and earth shall pass away, which occurs at the Second Coming. That generation who live to witness Christ’s return will have recognized a sign that proves to them that they are the final generation. They will know and understand that they are those living when the “effect of every vision” is no longer “prolonged.”

Gaya ng sa sinaunang Israel, gayon din sa makabagong Israel. Ang salinlahing nakasaksi sa Setyembre 11, 2001 ay ang huling salinlahi. Sinabi ni Jesus sa ikadalawampu’t isang kabanata ng Lucas ang tungkol sa “ang salinlahing ito,” at tinukoy Niya ang nasabing salinlahi bilang yaong mga nabubuhay kapag ang langit at ang lupa ay lilipas, na mangyayari sa Ikalawang Pagparito. Ang salinlahing iyon na mabubuhay upang masaksihan ang muling pagparito ni Cristo ay makikilala ang isang tanda na magpapatunay sa kanila na sila ang huling salinlahi. Malalaman at mauunawaan nila na sila ang mga nabubuhay sa panahong ang “bisa ng bawat pangitain” ay hindi na “pinatatagalan.”

As Jesus was leaving the temple with the disciples they asked Him to explain what He had meant by His description of the destruction of the temple. That conversation was representing the conversation which His disciples have during the final generation. The disciples wished to understand what He meant when He has repeatedly taught that the Laodicean Adventist church is to be swept away at the soon-coming Sunday law, as the worshippers therein are spewed out of His mouth, and are no longer those who speak for Him.

Habang umaalis si Jesus sa templo kasama ang mga alagad, hiniling nila sa Kanya na ipaliwanag kung ano ang Kanyang ibig sabihin sa Kanyang paglalarawan ng pagkawasak ng templo. Ang pag-uusap na iyon ay kumakatawan sa pag-uusap na gagawin ng Kanyang mga alagad sa huling salinlahi. Ninais ng mga alagad na maunawaan kung ano ang Kanyang ibig sabihin, yamang paulit-ulit Niyang itinuro na ang Laodiceang iglesyang Adventista ay wawalisin sa pagdating ng nalalapit na Batas ng Linggo, sapagkat ang mga sumasamba roon ay isinusuka mula sa Kanyang bibig, at hindi na sila ang nagsasalita para sa Kanya.

In answering the disciples Jesus described the destruction of Jerusalem and the history that followed, all the way through to the end of the world. After laying out the historical overview up to verse nineteen, He then addresses the destruction of Jerusalem, a destruction which could have occurred at the cross, but that in God’s mercy and longsuffering was postponed for about forty years. At the end of the forty years there would be a remnant that would escape the destruction, but only if they recognized the sign that He then gave.

Sa pagsagot ni Jesus sa mga alagad, inilarawan Niya ang pagkawasak ng Jerusalem at ang kasaysayang sumunod, hanggang sa katapusan ng sanlibutan. Pagkatapos Niyang ilahad ang pangkalahatang buod ng kasaysayan hanggang sa talatang labinsiyam, saka Niya tinalakay ang pagkawasak ng Jerusalem, isang pagkawasak na maaaring naganap sana sa krus, ngunit dahil sa awa at mahabang pagtitiis ng Diyos ay ipinagpaliban nang halos apatnapung taon. Sa katapusan ng apatnapung taon ay magkakaroon ng isang nalabi na makaliligtas sa pagkawasak, ngunit tanging kung kikilalanin nila ang tandang ibinigay Niya noon.

In the beginning of ancient Israel there was a forty-year period, which started with a judgment upon the rebellion of the ten spies that was deferred for forty years, due to the intercession of Moses. At the end of ancient Israel there was a judgment upon the rebellion of the cross that was deferred for forty years, due to the intercession of Christ’s longsuffering and mercy. In both histories there was a remnant that escaped. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Sa pasimula ng sinaunang Israel ay nagkaroon ng isang apatnapung taong panahon, na nagsimula sa isang hatol laban sa paghihimagsik ng sampung tiktik na ipinagpaliban nang apatnapung taon, dahil sa pakikipamagitan ni Moises. Sa katapusan ng sinaunang Israel ay nagkaroon ng isang hatol laban sa paghihimagsik ng krus na ipinagpaliban nang apatnapung taon, dahil sa pakikipamagitan ng pagpapahinuhod at habag ni Cristo. Sa dalawang kasaysayang iyon ay may isang nalabi na nakaligtas. Laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.

Jesus addressed the sign associated with the destruction of Jerusalem and identified it as “the days of vengeance.”

Tinalakay ni Hesus ang tandang nauugnay sa pagkawasak ng Jerusalem at tinukoy ito bilang "ang mga araw ng paghihiganti."

And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

At kapag nakita ninyo ang Jerusalem na napaliligiran ng mga hukbo, kung magkagayo’y alamin ninyo na malapit na ang pagkatiwangwang nito. Kung magkagayo’y magsitakas sa mga bundok ang mga nasa Hudea; at ang mga nasa kalagitnaan nito ay magsilabas; at huwag pumasok doon ang mga nasa mga lalawigan. Sapagkat ito ang mga araw ng paghihiganti, upang matupad ang lahat ng mga bagay na nasusulat. Lucas 21:20-22.

The “day of vengeance” is the seven last plagues, and for this reason Sister White aligns the destruction of Jerusalem with God’s executive judgment in the last days.

Ang "araw ng paghihiganti" ay ang pitong huling salot, at sa ganitong kadahilanan, iniuugnay ni Sister White ang pagkawasak ng Jerusalem sa ehekutibong paghuhukom ng Diyos sa mga huling araw.

Come near, ye nations, to hear; and hearken, ye people: let the earth hear, and all that is therein; the world, and all things that come forth of it. For the indignation of the Lord is upon all nations, and his fury upon all their armies: he hath utterly destroyed them, he hath delivered them to the slaughter. Their slain also shall be cast out, and their stink shall come up out of their carcases, and the mountains shall be melted with their blood. And all the host of heaven shall be dissolved, and the heavens shall be rolled together as a scroll: and all their host shall fall down, as the leaf falleth off from the vine, and as a falling fig from the fig tree. For my sword shall be bathed in heaven: behold, it shall come down upon Idumea, and upon the people of my curse, to judgment. The sword of the Lord is filled with blood, it is made fat with fatness, and with the blood of lambs and goats, with the fat of the kidneys of rams: for the Lord hath a sacrifice in Bozrah, and a great slaughter in the land of Idumea. And the unicorns shall come down with them, and the bullocks with the bulls; and their land shall be soaked with blood, and their dust made fat with fatness. For it is the day of the Lord’s vengeance, and the year of recompenses for the controversy of Zion. Isaiah 34:1–8.

Lumapit kayo, mga bansa, upang makinig; at pakinggan ninyo, mga bayan: pakinggan ng lupa, at ng lahat ng nasa loob nito; ang daigdig, at ang lahat ng nagmumula rito. Sapagkat ang galit ng Panginoon ay laban sa lahat ng mga bansa, at ang kanyang poot laban sa lahat ng kanilang mga hukbo: lubos niya silang nilipol; ibinigay niya sila sa patayan. Ang kanilang mga napatay ay ihahagis din sa labas, at aalingasaw ang baho mula sa kanilang mga bangkay, at ang mga bundok ay matutunaw sa kanilang dugo. At ang buong hukbo ng langit ay malulusaw, at ang mga langit ay gugulungin na gaya ng isang balumbon: at malalaglag ang lahat ng kanilang hukbo, gaya ng pagkalaglag ng dahon mula sa punong ubas, at gaya ng nahuhulog na igos mula sa puno ng igos. Sapagkat ang aking tabak ay mabababad sa langit: narito, bababa ito laban sa Idumea, at laban sa bayang aking sinumpa, sa kahatulan. Ang tabak ng Panginoon ay puspos ng dugo; pinataba ng katabaan at ng dugo ng mga kordero at mga kambing, ng taba ng mga bato ng mga lalaking tupa: sapagkat ang Panginoon ay may hain sa Bozrah, at malaking patayan sa lupain ng Idumea. At ang mga unicorn ay bababang kasama nila, at ang mga guyang toro kasama ng mga toro; at ang kanilang lupain ay mabababad sa dugo, at ang kanilang alabok ay patatabain ng katabaan. Sapagkat ito ang araw ng paghihiganti ng Panginoon, at ang taon ng mga ganting-bayad dahil sa usapin ng Sion. Isaias 34:1-8.

Jesus gave His first public presentation at Nazareth, announcing Himself as the Messiah. That presentation was prophetically governed by the rule of first mention. The reading He selected identified that His work included announcing the “day of the Lord’s vengeance.” Which according to Isaiah is also “the year of recompenses for the controversy of Zion.”

Si Hesus ay nagbigay ng Kaniyang unang pampublikong pagpapahayag sa Nazaret, kung saan ipinahayag Niya ang Kaniyang sarili bilang Mesiyas. Ang pagpapahayag na iyon ay propetikong pinamamahalaan ng alintuntunin ng unang pagbanggit. Ang pagbasa na Kaniyang pinili ay tumukoy na kabilang sa Kaniyang gawain ang pagpapahayag ng “araw ng paghihiganti ng Panginoon,” na, ayon kay Isaias, ay siya ring “taon ng mga kabayaran para sa alitan ng Sion.”

It was at Nazareth that Christ began His public ministry and announced Himself as the Messiah. It was then that those who heard His words, but did not perceive, attempted to kill Him by casting him off a mountain. The beginning of His ministry was marked by the people of His home town attempting to kill Him, and the ending of His ministry His people did kill Him. His ministry was to identify Himself as the Messiah, which He became when He was anointed at His baptism. At His baptism a divine symbol descended to endorse the fulfillment of the prediction of the coming Messiah. On August 11, 1840 a divine symbol descended to endorse the prediction of the testing message of that history. And on September 11, 2001 a divine symbol came down to endorse the predicted message of that history, which is the message of the latter rain.

Sa Nazaret sinimulan ni Cristo ang Kanyang hayagang ministeryo at ipinahayag Niya ang Kanyang sarili bilang ang Mesiyas. Noon din, yaong mga nakarinig sa Kanyang mga salita, ngunit hindi nakaunawa, ay nagtangkang patayin Siya sa pamamagitan ng pagtatapon sa Kanya mula sa isang bundok. Ang pasimula ng Kanyang ministeryo ay tinampukan ng pagtatangka ng mga tao sa Kanyang bayang sinilangan na Siya’y patayin, at sa katapusan ng Kanyang ministeryo ay pinatay nga Siya ng Kanyang sariling bayan. Ang Kanyang ministeryo ay ang pagpapakilala sa Kanyang sarili bilang ang Mesiyas; at Siya ay naging Mesiyas nang Siya’y pinahiran sa Kanyang bautismo. Sa Kanyang bautismo, isang banal na tanda ang bumaba upang pagtibayin ang katuparan ng hula tungkol sa pagdating ng Mesiyas. Noong Agosto 11, 1840, isang banal na tanda ang bumaba upang pagtibayin ang hula tungkol sa mensaheng pagsubok ng kasaysayang iyon. At noong Setyembre 11, 2001, isang banal na tanda ang bumaba upang pagtibayin ang hinulang mensahe ng kasaysayang iyon, na siyang mensahe ng huling ulan.

“After laboring two days with the Samaritans, Jesus left them to continue his journey to Galilee. He made no tarry at Nazareth, where he had spent his youth and early manhood. His reception in the synagogue there, when he announced himself as the Anointed One, was so unfavorable that he decided to seek more fruitful fields, to preach to ears that would listen, and to hearts that would receive his message. He declared to his disciples that a prophet hath no honor in his own country. This saying sets forth that natural reluctance which many people have to acknowledge any wonderfully admirable development in one who has unostentatiously lived in their midst, and whom they have intimately known from childhood. At the same time, these same persons might become wildly excited over the pretensions of a stranger and an adventurer.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 151.

Pagkaraan ng dalawang araw ng pagpapagal kasama ng mga Samaritano, iniwan sila ni Jesus upang ipagpatuloy ang kaniyang paglalakbay patungong Galilea. Hindi siya nanatili sa Nazaret, kung saan niya ginugol ang kaniyang kabataan at unang yugto ng kaniyang kabinataan. Ang pagtanggap sa kaniya sa sinagoga roon, nang ipahayag niya ang kaniyang sarili bilang ang Pinahiran, ay lubhang hindi mabuti kaya’t pinasya niyang humanap ng higit na mabungang mga larangan, upang mangaral sa mga taingang makikinig, at sa mga pusong tatanggap sa kaniyang mensahe. Ipinahayag niya sa kaniyang mga alagad na ang isang propeta ay walang karangalan sa kaniyang sariling bayan. Ipinakikita ng kasabihang ito ang likas na pag-aatubili na taglay ng marami na kilalanin ang alinmang kahanga-hangang kaunlaran sa isang taong tahimik at walang pagpapakitang-tao na namuhay sa gitna nila, at kanilang nakilala nang malapitan mula pagkabata. Kasabay nito, ang gayon ding mga tao ay maaaring lubhang mahumaling sa mga pagpapanggap ng isang taga-ibang-bayan at isang mapagsapalaran. Ang Espiritu ng Propesiya, tomo 2, 151.

In Luke chapter twenty-one, Christ identifies the one hundred and forty-four thousand, the final generation that does not die. He does so by presenting the history that began with His last visit to what had formerly been His father’s house, but then had become the Jew’s house. In the narrative of the history which Jesus began to present He reached the point where Jerusalem, and the temple the disciples wanted to know about, was to be destroyed (70 AD). He identified the destruction as the days of vengeance, which was part of His opening announcement of His ministry. The “days of vengeance” represented not only the destruction of Jerusalem in the year 70, but also the time of God’s wrath as represented in the seven last plagues.

Sa Lucas kabanata dalawampu’t isa, tinutukoy ni Cristo ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang huling salinlahi na hindi mamamatay. Ginawa Niya ito sa pamamagitan ng paglalahad ng kasaysayan na nagsimula sa Kaniyang huling pagdalaw sa dating bahay ng Kaniyang Ama, na pagkatapos ay naging bahay ng mga Hudyo. Sa salaysay ng kasaysayang sinimulang ilahad ni Jesus, dumating Siya sa puntong ang Jerusalem, at ang templong itinatanong ng mga alagad, ay mawawasak (70 AD). Tinukoy Niya ang pagkawasak na iyon bilang ang mga araw ng paghihiganti, na bahagi ng Kaniyang panimulang pahayag ng Kaniyang ministeryo. Ang “mga araw ng paghihiganti” ay kumakatawan hindi lamang sa pagkawasak ng Jerusalem noong taong 70, kundi pati sa panahon ng poot ng Diyos na kinakatawan ng pitong huling salot.

For this is the day of the Lord God of hosts, a day of vengeance, that he may avenge him of his adversaries: and the sword shall devour, and it shall be satiate and made drunk with their blood: for the Lord God of hosts hath a sacrifice in the north country by the river Euphrates. Jeremiah 46:10.

Sapagkat ito ang araw ng Panginoong Diyos ng mga hukbo, araw ng paghihiganti, upang ipaghiganti niya ang kaniyang sarili laban sa kaniyang mga kaaway; at ang tabak ay lalamon, at mabubusog at malalasing ito sa kanilang dugo; sapagkat ang Panginoong Diyos ng mga hukbo ay may hain sa hilagang lupain, sa may Ilog Eufrates. Jeremias 46:10.

The “day of vengeance” upon Babylon, represented by the “sacrifice in the north country by the river Euphrates,” begins at the soon-coming Sunday law.

Ang "araw ng paghihiganti" laban sa Babilonia, na kinakatawan ng "hain sa hilagang lupain sa tabi ng Ilog Eufrates," ay magsisimula sa nalalapit na Batas ng Linggo.

Because of the wrath of the Lord it shall not be inhabited, but it shall be wholly desolate: every one that goeth by Babylon shall be astonished, and hiss at all her plagues. Put yourselves in array against Babylon round about: all ye that bend the bow, shoot at her, spare no arrows: for she hath sinned against the Lord. Shout against her round about: she hath given her hand: her foundations are fallen, her walls are thrown down: for it is the vengeance of the Lord: take vengeance upon her; as she hath done, do unto her. Cut off the sower from Babylon, and him that handleth the sickle in the time of harvest: for fear of the oppressing sword they shall turn everyone to his people, and they shall flee everyone to his own land. Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Therefore thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria. And I will bring Israel again to his habitation, and he shall feed on Carmel and Bashan, and his soul shall be satisfied upon mount Ephraim and Gilead. In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve. Go up against the land of Merathaim, even against it, and against the inhabitants of Pekod: waste and utterly destroy after them, saith the Lord, and do according to all that I have commanded thee. A sound of battle is in the land, and of great destruction. How is the hammer of the whole earth cut asunder and broken! how is Babylon become a desolation among the nations! I have laid a snare for thee, and thou art also taken, O Babylon, and thou wast not aware: thou art found, and also caught, because thou hast striven against the Lord. The Lord hath opened his armoury, and hath brought forth the weapons of his indignation: for this is the work of the Lord God of hosts in the land of the Chaldeans. Come against her from the utmost border, open her storehouses: cast her up as heaps, and destroy her utterly: let nothing of her be left. Slay all her bullocks; let them go down to the slaughter: woe unto them! for their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:13–29.

Dahil sa poot ng Panginoon, hindi ito tatahanan, kundi magiging lubos na tiwangwang; bawa’t dumaraan sa Babilonia ay mamamangha, at sisitsitan dahil sa lahat ng kaniyang mga salot. Ihanda ninyo ang inyong mga hanay laban sa Babilonia sa palibot; kayong lahat na nagbabaluktot ng busog, panain ninyo siya, huwag kayong magtipid ng mga pana; sapagkat siya’y nagkasala laban sa Panginoon. Humiyaw kayo laban sa kaniya sa palibot; iniabot niya ang kaniyang kamay; naguho ang kaniyang mga patibayan, ibinagsak ang kaniyang mga kuta; sapagkat ito ang paghihiganti ng Panginoon: gumanti kayo sa kaniya; ayon sa kaniyang ginawa, gawin ninyo sa kaniya. Alisin ang manghahasik sa Babilonia, at pati ang humahawak ng karit sa panahon ng pag-aani: dahil sa takot sa manglulupig na tabak, bawa’t isa ay babalik sa kaniyang bayan, at tatakas bawa’t isa sa kaniyang sariling lupain. Ang Israel ay isang tupang nangalat; pinalayas siya ng mga leon: una, nilamon siya ng hari ng Asiria; at sa wakas, itong si Nebucadnezar na hari ng Babilonia ay binali ang kaniyang mga buto. Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo, ang Diyos ng Israel: Narito, aking parurusahan ang hari ng Babilonia at ang kaniyang lupain, gaya ng aking pinarusahan ang hari ng Asiria. At ibabalik ko ang Israel sa kaniyang tahanan, at manginginain siya sa Carmel at sa Basan, at masisiyahan ang kaniyang kaluluwa sa bundok ng Efraim at ng Galaad. Sa mga araw na yaon, at sa panahong yaon, sabi ng Panginoon, hahanapin ang kasamaan ng Israel, at wala; at ang mga kasalanan ng Juda, at hindi masusumpungan: sapagkat aking patatawarin sila na aking ititira. Umahon ka laban sa lupain ng Merataim, laban dito, at laban sa mga nananahan sa Pekod: wasakin at lubusang lipulin sa hulihan nila, sabi ng Panginoon, at gawin ayon sa lahat ng iniutos ko sa iyo. Isang ingay ng pagbabaka ay nasa lupain, at ng malaking pagkawasak. Ano’t ang martilyo ng buong lupa ay nabiyak at nabasag! Ano’t ang Babilonia ay naging kagibaan sa gitna ng mga bansa! Naglatag ako ng silo laban sa iyo, at nahuli ka rin, O Babilonia, at hindi mo napagmalayan: ikaw ay nasumpungan, at nahuli rin, sapagkat ikaw ay nakipagbaka laban sa Panginoon. Binuksan ng Panginoon ang kaniyang imbakan ng mga sandata, at inilabas ang mga sandata ng kaniyang poot: sapagkat ito ang gawa ng Panginoong Diyos ng mga hukbo sa lupain ng mga Caldeo. Pumaroon kayo laban sa kaniya mula sa kahuli-hulihang hangganan, buksan ninyo ang kaniyang mga kamalig: itambak ninyo siya na parang mga bunton, at lubusan ninyo siyang pawiin: huwag kayong mag-iwan ng anuman sa kaniya. Patayin ang lahat niyang mga toro; pababain ninyo sila sa katayan: sa aba nila! sapagkat dumating ang kanilang araw, ang panahon ng kanilang pagdalaw. Ang tinig ng mga tumatakas at nakaliligtas mula sa lupain ng Babilonia, upang ipahayag sa Sion ang paghihiganti ng Panginoon nating Diyos, ang paghihiganti ng kaniyang templo. Tipunin ninyo ang mga mamamana laban sa Babilonia: kayong lahat na nagbabaluktot ng busog, magkampo kayo laban doon sa palibot; huwag ninyong papatakasín ni isa man: gantihan ninyo siya ayon sa kaniyang gawa; ayon sa lahat ng kaniyang ginawa, gawin ninyo sa kaniya: sapagkat siya’y nagmalaki laban sa Panginoon, laban sa Banal ng Israel. Jeremias 50:13-29.

The destruction of Jerusalem in the year 70 AD represents the executive judgment of the whore of Babylon, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Jesus knew that He was identifying the year 70 AD as the soon-coming Sunday law, for He is the author of His Word, and He is the Word. It is important to recognize the setting of the prophecy that Jesus sets forth in Luke chapter twenty-one, in order to understand what the sign is that identifies that the last generation has arrived.

Ang pagkawasak ng Jerusalem noong taong AD 70 ay kumakatawan sa pagpapatupad ng hatol sa patutot ng Babilonia, na magsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos. Alam ni Jesus na Kanyang tinutukoy ang taong AD 70 bilang ang nalalapit na batas ng Linggo, sapagkat Siya ang may-akda ng Kanyang Salita, at Siya ang Salita. Mahalagang kilalanin ang konteksto ng propesiyang inilalahad ni Jesus sa Lucas kabanata dalawampu't isa, upang maunawaan kung ano ang tanda na nagsasaad na dumating na ang huling salinlahi.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“The coming of Christ will take place in the darkest period of this earth’s history. The days of Noah and of Lot picture the condition of the world just before the coming of the Son of man. The Scriptures, pointing forward to this time, declare that Satan will work with all power and ‘with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. His working is plainly revealed by the rapidly increasing darkness, the multitudinous errors, heresies, and delusions of these last days. Not only is Satan leading the world captive, but his deceptions are leavening the professed churches of our Lord Jesus Christ. The great apostasy will develop into darkness deep as midnight. To God’s people it will be a night of trial, a night of weeping, a night of persecution for the truth’s sake. But out of that night of darkness God’s light will shine.

Ang pagparito ni Cristo ay magaganap sa pinakamadilim na panahon ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ang mga araw ni Noe at ni Lot ay naglalarawan sa kalagayan ng sanlibutan bago ang pagparito ng Anak ng tao. Ang Kasulatan, na tumutukoy sa panahong ito, ay nagpahayag na si Satanas ay gagawa sa buong kapangyarihan at ‘sa lahat ng kapandaraya ng kalikuan.’ 2 Thessalonians 2:9, 10. Ang kanyang paggawa ay hayagang nahahayag sa mabilis na tumitinding kadiliman, sa napakaraming kamalian, heresiya, at panlilinlang ng mga huling araw na ito. Hindi lamang bihag ni Satanas ang sanlibutan, kundi ang kanyang mga panlilinlang ay kumakalat na parang lebadura sa mga nagpapakilalang iglesia ng ating Panginoong Jesu-Cristo. Ang dakilang apostasya ay hahantong sa kadilimang kasinsidhi ng hatinggabi. Sa bayan ng Diyos ito ay magiging isang gabing pagsubok, gabing pagluha, gabing pag-uusig alang-alang sa katotohanan. Ngunit mula sa gabing yaong madilim ay sisikat ang liwanag ng Diyos.

“He causes ‘the light to shine out of darkness.’ 2 Corinthians 4:6. When ‘the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep,’ ‘the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light.’ Genesis 1:2, 3. So in the night of spiritual darkness, God’s word goes forth, ‘Let there be light.’ To His people He says, ‘Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee.’ Isaiah 60:1.

Pinangyayari Niyang ‘sumilang ang liwanag mula sa kadiliman.’ 2 Corinto 4:6. Nang ‘ang lupa ay walang anyo, at walang laman; at ang kadiliman ay nasa ibabaw ng kalaliman,’ ‘ang Espiritu ng Diyos ay kumilos sa ibabaw ng mga tubig. At sinabi ng Diyos, Magkaroon ng liwanag: at nagkaroon ng liwanag.’ Genesis 1:2, 3. Gayon din, sa gabi ng espirituwal na kadiliman, lumalabas ang salita ng Diyos: ‘Magkaroon ng liwanag.’ Sa Kanyang bayan ay sinasabi Niya, ‘Bumangon ka, magliwanag; sapagkat dumating na ang iyong liwanag, at ang kaluwalhatian ng Panginoon ay sumikat sa iyo.’ Isaias 60:1.

“‘Behold,’ says the Scripture, ‘the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and His glory shall be seen upon thee.’ Verse 2. Christ, the outshining of the Father’s glory, came to the world as its light. He came to represent God to men, and of Him it is written that He was anointed ‘with the Holy Ghost and with power,’ and ‘went about doing good.’ Acts 10:38. In the synagogue at Nazareth He said, ‘The Spirit of the Lord is upon Me, because He hath anointed Me to preach the gospel to the poor; He hath sent Me to heal the brokenhearted, to preach deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty them that are bruised, to preach the acceptable year of the Lord.’ Luke 4:18, 19. This was the work He commissioned His disciples to do. ‘Ye are the light of the world,’ He said. ‘Let your light so shine before men, that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.’ Matthew 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.

“Narito,” sinasabi ng Kasulatan, “kadiliman ang tatakip sa lupa, at makapal na kadiliman sa mga tao; ngunit ang Panginoon ay sisikat sa iyo, at ang Kanyang kaluwalhatian ay makikita sa iyo.” Talata 2. Si Cristo, ang kaningningan ng kaluwalhatian ng Ama, ay naparito sa sanlibutan bilang ilaw nito. Naparito Siya upang ipakilala ang Diyos sa mga tao, at tungkol sa Kanya ay nasusulat na Siya ay pinahiran “ng Espiritu Santo at ng kapangyarihan,” at “lumibot na gumagawa ng mabuti.” Gawa 10:38. Sa sinagoga sa Nazaret ay sinabi Niya, “Ang Espiritu ng Panginoon ay sumasa Akin, sapagkat pinahiran Niya Ako upang ipangaral ang ebanghelyo sa mga dukha; sinugo Niya Ako upang pagalingin ang mga may bagbag na puso, upang ipangaral ang paglaya sa mga bihag, at ang pagbabalik ng paningin sa mga bulag, upang palayain ang mga inaapi, upang ipangaral ang kalugud-lugod na taon ng Panginoon.” Lucas 4:18, 19. Ito ang gawaing iniatas Niya sa Kanyang mga alagad. “Kayo ang ilaw ng sanlibutan,” aniya. “Lumiwanag nawa ang inyong ilaw sa harap ng mga tao, upang makita nila ang inyong mabubuting gawa, at luwalhatiin ang inyong Ama na nasa langit.” Mateo 5:14, 16.” Prophets and Kings, 217, 218.