The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.
Ang pitong taong babala mula sa taóng 63 hanggang sa taóng 70, na ipinahayag ng lalaking “nagparoo’t parito sa mga lansangan ng Jerusalem, na naghahayag ng mga kapahamakang darating sa lungsod,” ay naunang inilarawan, bilang isang tipo, ng babalang ibinigay sa Jerusalem sa loob ng tatlo’t kalahating taon—una sa ministeryo ni Cristo, at pagkatapos ay sa loob ng tatlo’t kalahating taon sa ministeryo ng mga alagad. Natukoy na ng mga naunang artikulo na ang pagkawasak ng Jerusalem ay maaari sanang naganap na sa krus, o pagkaraan sa pagbato kay Esteban, ngunit dahil sa mahabang pagtitiis ng Diyos ay ipinagpaliban Niya ang Kanyang paghatol sa lungsod at sa sambayanan.
“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.
At sa “sinumang mabagsakan nito, dudurugin siya hanggang maging pulbos.” Ang sambayanang tumanggi kay Cristo ay di maglalaon ay makakakita sa pagkawasak ng kanilang lungsod at ng kanilang bansa. Mababasag ang kanilang kaluwalhatian, at kakalat na gaya ng alabok sa harap ng hangin. At ano ang nagwasak sa mga Judio? Ang batong kung naging kanilang saligan, sana’y naging kanilang katiyakan. Iyon ang kabutihan ng Diyos na hinamak, ang katuwiran na tinanggihan, ang awa na binalewala. Itinindig ng mga tao ang kanilang sarili laban sa Diyos, at ang lahat ng sana’y naging kanilang kaligtasan ay naging kanilang kapahamakan. Ang lahat ng itinalaga ng Diyos para sa buhay ay nasumpungan nilang patungo sa kamatayan. Kaakibat ng pagpapapako ng mga Judio kay Cristo sa krus ang pagkawasak ng Jerusalem. Ang dugong nabuhos sa Kalbaryo ang pabigat na nagpalubog sa kanila sa kapariwaraan, sa mundong ito at sa darating. Gayon din ang mangyayari sa dakilang huling araw, kapag bumagsak ang hatol sa mga tumatanggi sa biyaya ng Diyos. Si Cristo, na kanilang batong ikinatisod, ay magpapakita sa kanila bilang isang bundok ng paghihiganti. Ang kaningningan ng Kanyang mukha, na sa mga matuwid ay buhay, ay magiging apoy na tumutupok sa mga masama. Dahil sa pag-ibig na tinanggihan, biyayang hinamak, ang makasalanan ay lilipulin.
“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.
"Sa pamamagitan ng maraming halimbawa at paulit-ulit na mga babala, ipinakita ni Jesus kung ano ang magiging kahihinatnan sa mga Judio ng pagtanggi sa Anak ng Diyos. Sa mga salitang ito, Kanyang kinakausap ang lahat, sa bawat kapanahunan, na tumatangging tanggapin Siya bilang kanilang Manunubos. Ang bawat babala ay para sa kanila. Ang nilapastangang templo, ang suwail na anak, ang mga di-tapat na magsasaka, ang mga tagapagtayong mapanghamak, ay may katapat sa karanasan ng bawat makasalanan. Malibang siya’y magsisi, ang kapahamakang ipinahiwatig ng mga ito ay sasapit sa kaniya." The Desire of Ages, 600.
The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.
Ang pitong-taóng yugto kung kailan nagpatotoo ang lalaki sa Jerusalem ay hinati, sa unang pagkubkob, sa dalawang magkapantay na yugto na tig-isang libo dalawandaan at animnapung araw. Ang pitong taóng iyon ay sumasagisag sa pagkawasak ng Jerusalem, at ang pitong taon ng mga ministeryo ni Cristo at ng mga alagad ay sumasagisag sa pasimula ng pagkawasak ng Jerusalem, at laging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula. Ang pitong taon ding iyon ay inilalarawan din ng “pitong panahon” laban sa hilagang kaharian, na hinati sa dalawang magkapantay na yugto na tig-isang libo dalawandaan at animnapung taon.
When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”
Kapag inuulit ng Makabagong Roma ang kasaysayan ng pagano at papal na Roma na niyurakan ang literal at espirituwal na Jerusalem, at kapag inuulit ng Makabagong Roma ang dalawang kasaysayan ng dalawang panahon ng babala na ibinigay ng lalaki mula sa taong 63 hanggang sa taong 70, at kapag inuulit ng Makabagong Roma ang kasaysayang kinakatawan ng dalawang panahon nang si Cristo at ang mga alagad ay nagparoo't parito sa Jerusalem sa loob ng tatlo't kalahating taon, dalawang natatanging panahon ang mahahayag, bagaman sa mga huling araw ay "wala nang panahon."
The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.
Ang huli sa dalawang panahong iyon ay ang sagisag na apatnapu’t dalawang buwan, na kung kailan isasakatuparan ng Makabagong Roma ang kaniyang panghuling pag-uusig sa mga tapat, kapag napagaling na ang sugat nitong nakamamatay sa pagdating ng nalalapit na batas ng Linggo. Ang nasabing sagisag na apatnapu’t dalawang buwan ang ikalawa sa dalawang panahon, at iyon ang panahon ng pagpapatupad ng hatol ng Makabagong Roma. Ang panahong iyon ay pinangungunahan ng paghuhukom na pagsisiyasat sa mga buháy sa Adbentismong Laodiceano.
The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.
Ang lalaking nagharap ng babala sa literal na Jerusalem ay namatay sa pagkubkob ni Tito. Hindi siya namatay sa mismong pagkawasak, kundi sa pagkubkob na nauna sa pagkawasak, sapagkat walang ni isang Kristiyano ang namatay sa pagkawasak ng Jerusalem.
“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.
"Sa loob ng pitong taon ay nagpabalik-balik ang isang lalaki sa mga lansangan ng Jerusalem, ipinahahayag ang mga kapahamakang sasapit sa lungsod. Sa araw at sa gabi ay inuusal niya ang masidhing panaghoy: 'Isang tinig mula sa silangan! isang tinig mula sa kanluran! isang tinig mula sa apat na hangin! isang tinig laban sa Jerusalem at laban sa templo! isang tinig laban sa mga lalaking ikakasal at sa mga babaeng ikakasal! isang tinig laban sa buong bayan!'-Ibid. Ang kakaibang nilalang na ito ay ibinilanggo at pinalatigo, ngunit walang daing na lumabas sa kaniyang mga labi. Sa panlalait at pang-aabuso ay ito lamang ang kaniyang tugon: 'Sa aba, sa aba ng Jerusalem!' 'Sa aba, sa aba ng mga tumatahan doon!' Hindi tumigil ang kaniyang sigaw ng babala hanggang sa siya'y mapatay sa pagkubkob na kaniyang ipinropesiya." The Great Controversy, 29, 30.
The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.
Namatay ang lalaki sa pagkubkob, ngunit hindi sa pangwakas na pagkawasak, at ang pangwakas na pagkawasak ay kumakatawan sa pagsasara ng probasyon at sa pitong huling salot. Kaya’t ang lalaki ay isang sagisag ng mensahe na lisanin ang Jerusalem sa unang pagkubkob. Noo’y tumakas ang mga Kristiyano, at sa unang tatlo’t kalahating taon, ang lalaki ay naging sagisag ng isang pangkat na hindi namatay sa Jerusalem, at sa ikalawang tatlo’t kalahating taon siya ay sagisag ng mga huling Kristiyano na mamamatay bago ang pagsasara ng probasyon. Sa unang yugto, itinutukoy niya ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, at sa ikalawang tatlo’t kalahating taong yugto, kinakatawan niya ang malaking karamihan na mamamatay sa ikalawang yugto.
The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.
Ang mensahe ng lalaki ay naitala ng mananalaysay, at iyon ay kinakatawan ng anim na tinig. Nang sa wakas ay nabilanggo siya, ang ikapito at panghuli niyang mensahe ay, “Sa aba, sa aba, ng Jerusalem at ng mga nananahan doon.” Ang unang “tinig” na naitala ay isang “tinig mula sa silangan,” at ang huli niyang mensahe ay “sa aba.” Ang una at huling sangkap ng kanyang mensahe ay kapwa ang iisang biblikal na sagisag na kumakatawan sa Islam, sapagkat ang Islam ang tinatawag na mga “anak ng silangan” sa Biblia, at sila’y kinakatawan ng “hanging silanganan.” Ang pag-uulit ng salitang “aba” sa kanyang panghuling mensahe ay sumasalamin sa wakas ng Makabagong Babilonia, kung kailan ang mga hari sa lupa ay tatlong ulit na sumisigaw, “Sa aba, sa aba, ang dakilang lunsod na yaon.” Ang salitang Griego na isinalin bilang “alas” sa tatlong talata sa kabanata labing-walo ng Apocalipsis ay isinalin namang “woe” sa kabanata walo, talatang labintatlo.
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
At namasdan ko, at narinig ko ang isang anghel na lumilipad sa kalagitnaan ng himpapawid, na nagsasabi sa malakas na tinig: Sa aba, sa aba, sa aba, sa mga nananahan sa lupa, dahil sa iba pang mga tinig ng pakakak na hihipan pa ng tatlong anghel! Apocalipsis 8:13.
The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.
Ang pagpapahayag ng lalaki na “sa aba, sa aba,” ay kumakatawan sa tatluhang paglalapat ng tatlong “Sa Aba,” sapagkat ang mga elemento ng unang Sa Aba, na pinagsama sa mga elemento ng ikalawang Sa Aba “line upon line,” ay tumutukoy sa mga elemento ng ikatlong Sa Aba, gaya rin naman ng tatlong pagbigkas ng “alas, alas” ng mga hari sa lupa sa kabanata labing-walo na kumakatawan sa ikatlong Sa Aba, na itinatag ng unang at ikalawang Sa Aba. Ang pasimula at wakas ng mensahe ng lalaki ay inilalarawan bilang tipo ng mensahe ng Islam ng ikatlong Sa Aba.
The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.
Ang unang pagpapahayag ng kaniyang mensahe ay isang tinig mula sa “silangan,” at ang “silangan” ay isang sagisag ng Islam, ngunit ito rin ay isang pagkakakilanlan ng anghel na nagtatatak na bumabangon sa silangan.
And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.
At pagkatapos ng mga bagay na ito ay nakita ko ang apat na anghel na nakatayo sa apat na sulok ng lupa, na pinipigil ang apat na hangin ng lupa, upang ang hangin ay huwag umihip sa lupa, ni sa dagat, ni sa anumang punong-kahoy. At nakita ko ang isa pang anghel na umaakyat mula sa silangan, na taglay ang tatak ng Diyos na buhay; at siya’y sumigaw nang malakas sa apat na anghel, na sa kanila’y ipinagkaloob na saktan ang lupa at ang dagat, na sinasabi, Huwag ninyong saktan ang lupa, ni ang dagat, ni ang mga punong-kahoy, hanggang sa matatakan namin sa kanilang mga noo ang mga lingkod ng aming Diyos. At narinig ko ang bilang ng mga tinatakan: at may tinatakan na isang daan at apatnapu’t apat na libo, mula sa lahat ng mga lipi ng mga anak ni Israel. Apocalipsis 7:1-4.
In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.
Sa salaysay hinggil kay Elias sa Bundok Karmelo, nang siya'y tumingin sa dagat at nakakita ng ulap, siya ay nakatanaw patungong kanluran, sapagkat ang Bundok Karmelo ay matatagpuan malapit sa Dagat Mediteraneo.
And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.
At nangyari, sa ikapitong pagkakataon, na sinabi niya, Narito, may umaahong munting ulap mula sa dagat, gaya ng kamay ng isang tao. At sinabi niya, Umahon ka, sabihin mo kay Ahab, Ihanda mo ang iyong karwahe, at bumaba ka, upang hindi ka mapigil ng ulan. 1 Mga Hari 18:44.
Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.
Si Elias ay marahil nakaharap sa kanluran, tungo sa direksiyon ng Dagat Mediteraneo. Sa Lucas kabanata labindalawa, nagsasalita si Cristo tungkol sa Kaniyang mensahe bilang isang mensahe ng pagkakabaha-bahagi.
Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.
Inaakala ba ninyo na pumarito ako upang magdala ng kapayapaan sa lupa? Sinasabi ko sa inyo, hindi; kundi pagkakabaha-bahagi: Sapagkat mula ngayon ay magkakabahagi ang lima sa isang sambahayan, tatlo laban sa dalawa, at dalawa laban sa tatlo. Ang ama laban sa anak na lalaki, at ang anak na lalaki laban sa ama; ang ina laban sa anak na babae, at ang anak na babae laban sa ina; ang biyenang babae laban sa manugang na babae, at ang manugang na babae laban sa biyenang babae. At sinabi rin niya sa mga tao, Kapag nakita ninyong may ulap na bumabangon mula sa kanluran, agad ninyong sinasabi, Darating ang ulan; at gayon nga ang nangyayari. At kapag nakita ninyong umiihip ang hanging timog, sinasabi ninyo, Magkakaroon ng init; at nangyayari nga. Kayong mga mapagpaimbabaw, nakikilala ninyo ang anyo ng langit at ng lupa; ngunit paanong hindi ninyo nakikilala ang panahong ito? Lucas 12:51-56.
The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”
Ang mensahe ng sugo sa Jerusalem ay taglay ang lagda ng Alfa at Omega, sapagkat ang pasimula at ang wakas ay nagpapakilala sa Islam ng ikatlong “sa aba,” at sa tinig ng “silangan” ay kasabay nitong pinakikilala ang mensahe ng Islam bilang mensaheng pantatak. Ang “ikalawang tinig” mula sa “kanluran” ay pinakikilala ang huling ulan, na siyang huling ulan, at ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita hinggil sa mga huling araw. Ang mensahe ng “kanluran” ay sagisag ng mensahe ng huling ulan, na nagbubunga ng dalawang uri ng mga sumasamba. Ang isang uri ay hindi nakikilala ang mensahe ng huling ulan sapagkat “hindi nila nababatid ang panahong ito.”
The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.
Ang susunod na bahagi ng mensahe ng sugo ay ang tinig ng “apat na hangin,” na siya ring mensahe ng pagtatatak at ang mensahe ng nagngangalit na kabayo ng Islam, na kinakatawan ng Ikatlong Kaabahan. Ang kasunod na bahagi ay laban sa Jerusalem at sa templo; sa gayo’y tinutukoy nito ang mensahe ng lahat ng mga propeta, na nagpapakilala sa isang uri ng mga taong pinalalampasan, sapagkat iniangkla nila ang kanilang pag-aangkin ng kaligtasan, hindi kay Cristo, kundi sa templo at sa kanilang pamana bilang hinirang na bayan ng Diyos. Sila ang, sa buong banal na kasaysayan, ay inilalarawan bilang nagpapahayag, “Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon, kami.” Ang mensahe laban sa Jerusalem at sa templo ay ang mensaheng Laodiceano.
“There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.
Hindi na kailangang ipagtaka na ang iglesia ay hindi binibigyang-buhay ng kapangyarihan ng Banal na Espiritu. Isinasantabi ng mga kalalakihan at kababaihan ang tagubiling ibinigay ni Cristo. Nagwawagi ang galit at kasakiman. Ang templo ng kaluluwa ay lipos ng kasamaan. Walang puwang para kay Cristo. Sinusunod ng mga tao ang sarili nilang mga baluktot na lakad. Ayaw nilang pakinggan ang mga salita ng Tagapagligtas. Iginigiit nilang sila ang masunod, tinatanggihan ang mga saway at mga babala, hanggang sa ang kandelero ay maalis sa kaniyang kinalalagyan, at ang espirituwal na pagkilatis ay nalilitó dahil sa mga kaisipang pantao. Bagaman kulang sa paglilingkod, ipinapawalang-sala nila ang sarili, na sinasabi, ‘Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon ay kami.’ Isinasantabi nila ang kautusan ng Diyos upang sundin ang liwanag ng sarili nilang guni-guni. Review and Herald, Abril 8, 1902.
The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.
Kung magkagayo’y itinaas ng sugo ang tinig ng kaniyang babalang mensahe laban sa mga lalaking ikakasal at sa mga babaing ikakasal, bilang sagisag ng “line upon line” na pamamaraan, sapagkat ang linyang propetiko ng mga huling araw ay magiging gaya rin ng linyang propetiko noong mga araw ni Noe, nang sila’y nag-aasawa at pinapag-aasawa, sa mismong sandali na ang baha ng pagkawasak ay malapit nang umapaw upang tangayin ang kanilang makamundong mga hangarin at mga balak.
“The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.
Ang Bibliya ay nagsasaad na sa mga huling araw ang mga tao ay malulubog sa paghabol sa mga makamundong bagay, sa kalayawan, at sa pagkakamal ng salapi. Magiging bulag sila sa mga walang hanggang katotohanan. Sinabi ni Cristo, 'Kung paanong noong mga araw ni Noe, gayon din naman ang pagdating ng Anak ng Tao. Sapagkat gaya ng mga araw bago ang baha, sila’y kumakain at umiinom, nag-aasawa at ipinag-aasawa, hanggang sa araw na pumasok si Noe sa daong, at hindi nila nalaman hanggang sa dumating ang baha at tinangay silang lahat; gayon din naman ang pagdating ng Anak ng Tao.' Mateo 24:37-39.
“So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.
Gayon din ngayon. Nagmamadali ang mga tao sa paghabol sa pakinabang at makasariling kalayawan na tila ba walang Diyos, walang langit, at walang kabilang buhay. Noong mga araw ni Noe, ang babala ng baha ay ipinadala upang gulantangin ang mga tao sa kanilang kasamaan at tawagin sila sa pagsisisi. Gayundin, ang mensahe ng malapit nang pagparito ni Cristo ay inilaan upang pukawin ang mga tao mula sa kanilang pagkakalubog sa mga bagay na makamundo. Nilalayong gisingin sila nito sa kamalayan ng mga walang hanggang katotohanan, upang kanilang dinggin ang paanyaya sa hapag ng Panginoon.
“The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.
Ang paanyaya ng ebanghelyo ay dapat ibigay sa buong sanlibutan—‘sa bawat bansa, at lipi, at wika, at bayan.’ Apocalipsis 14:6. Ang huling mensahe ng babala at awa ay magliliwanag sa buong lupa sa pamamagitan ng kaluwalhatiang taglay nito. Ito’y aabot sa lahat ng uri ng tao, mayaman at mahirap, mataas at mababa. ‘Lumabas ka sa mga lansangan at mga bakuran,’ wika ni Cristo, ‘at pilitin mo silang pumasok, upang mapuno ang Aking bahay.’ Christ's Object Lessons, 228.
The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.
Ang huling elemento ng babala ay binigyang-diin sa naunang talata. Ang mensaheng inilarawan bilang tinig laban sa “lahat ng tao” ay ang walang-hanggang ebanghelyo, na tumutukoy sa pangangailangang tuparin ang mga kahingian ng ebanghelyo at nang maligtas. Ang unang kahingian ng walang-hanggang ebanghelyo ay ang matakot sa Diyos, at ang takot na iyon ay nakasalig sa katotohanang ang ating mga kasalanan ang nagdala kay Cristo, ang Anak ng Diyos na buháy, sa krus.
Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”
Bawat aspekto ng sugong patungo sa Jerusalem, sa loob ng pitong taon ng kanyang ministeryo, ay kumakatawan sa walang hanggang ebanghelyo, na siya ring gayunding ebanghelyo na ipinahayag sa loob ng pitong taong pinagtibay ni Cristo ang tipan sa marami, mula taong 27 hanggang taong 34. Ito rin ang walang hanggang ebanghelyo na ipinahahayag sa huling dalawang yugto ng mga huling araw, at ito'y natatangi sa mensahe ng huling ulan, na siyang mensahe ng Islam ng ikatlong Aba. Ipinakikilala nito ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo, ang paghiwalay ng trigo at ng mga sagbot, ang kalagayang Laodiceano ng mga sagbot, at ang tatluhang aplikasyon ng propesiya bilang sagisag ng metodolohiya ng huling ulan, na "line upon line."
The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.
Ang pitong-taóng mensahe sa kasaysayang iyon ay propetikong itinakda sa loob ng “mga araw ng paghihiganti” na bahagi ng pinakaunang pagbanggit sa mensahe at gawain ni Cristo, at ang Kanyang mensahe at gawain ay uulitin ng isang daan at apatnapu’t apat na libo sa mga huling araw. Pagkatapos, itatakda nila ang kanilang mensahe sa loob ng propetikong balangkas ng “mga araw ng paghihiganti ng Diyos.” May dalawang biblikal na uri ng “paghihiganti” ng Diyos na inihaharap sa Kanyang Salita: ang Kanyang paghihiganti laban sa Kanyang bayan at gayundin ang Kanyang paghihiganti laban sa Kanyang mga kaaway.
The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.
Ang “pitong ulit,” ng Levitico dalawampu’t anim ay naglalarawan ng paghihiganti ng Diyos laban sa Kanyang mapaghimagsik na bayan, at ang paghihiganting iyon ay kinabibilangan ng literal at espirituwal na pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo. Sa loob ng simbolismo ng pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo ay nakapaloob din ang simbolismo ng paghihiganti ng Diyos laban sa Kanyang mga kaaway. Sa mga huling araw, ang paghihiganti ng Diyos laban sa Kanyang bayan ay inilalarawan bilang ang pagluwa ng Diyos sa Laodiceanong Adbentismo sa nalalapit na batas sa Linggo. Sa palatandaang iyon ay magsisimula rin ang Kanyang paghihiganti laban sa Makabagong Babilonya.
The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.
Ang pagsisiyasat na paghuhukom sa mga buháy sa Laodiseyang Adventismo—na sinusundan ng paghuhukom na tagapagpaganap laban sa patutot ng Tiro at sa hayop na kaniyang sinasakyan at pinaghaharian—ay siyang propetikong kasaysayan ng mga huling araw, kung saan nagaganap ang katuparan ng bawat pangitain. Bawat pangitain ay dapat ilapat sa dalawang yaong panahong propetiko, sapagkat ang pamamaraan ng Huling Ulan ay ang paglalapat ng linyang propetiko sa linyang propetiko. Sa pasimula ng dalawang kasaysayang iyon, tinukoy ni Jesus ang isang “tanda” na nagpapatunay na ang mga nabubuhay sa panahong iyon ay nasa huling salinlahi ng kasaysayan ng daigdig.
The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.
Ang unang yugto ay nagsimula noong Setyembre 11, 2001, nang magsimula ang pagseselyo sa isandaang apatnapu’t apat na libo. Sa loob ng panandang iyon inilagay ang “tanda” na tinukoy ni Cristo sa Lucas 21.
We will continue this study in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
“Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].
Ngayon, mga kapatid, nais ng Diyos na tayo’y tumindig sa panig ng lalaking may tangan ng ilawan; nais nating tumindig doon kung saan naroon ang liwanag, at kung saan pinagkalooban ng Diyos ang trompeta ng isang tiyak na tunog. Nais nating bigyan ang trompeta ng isang tiyak na tunog. Tayo’y nasa kalituhan, at tayo’y nasa pag-aalinlangan, at ang mga iglesia ay handa nang mamatay. Ngunit ngayo’y binabasa natin dito: “At pagkatapos ng mga bagay na ito ay nakita ko ang isa pang anghel na bumaba mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan; at ang lupa ay naliwanagan ng kanyang kaluwalhatian. At siya’y sumigaw nang makapangyarihan, na may malakas na tinig, na sinasabi, Bumagsak, bumagsak ang dakilang Babilonia, at naging tahanan ng mga demonyo, at kulungan ng bawat karumaldumal na espiritu, at hawla ng bawat marumi at kinasusuklamang ibon” [Apocalipsis 18:1, 2].
“Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.
"Ngayon, paano natin malalaman ang anuman tungkol sa mensaheng iyon kung hindi tayo nasa kalagayang kumilala ng anuman sa liwanag ng langit kapag ito’y dumarating sa atin? At kasing-dali rin nating tatanggapin ang pinakamadilim na panlilinlang kapag ito’y dumarating sa atin mula sa sinumang sumasang-ayon sa atin, gayong wala man lamang tayong katiting na katibayan na ang Espiritu ng Diyos ang nagsugo sa kanila. Sinabi ni Cristo, ‘Ako’y naparito sa pangalan ng aking Ama, ngunit ayaw ninyo akong tanggapin’ [tingnan Juan 5:43]. Ngayon, iyan mismo ang gawaing nagaganap dito mula pa noong pagpupulong sa Minneapolis. Sapagkat nagpapadala ang Diyos ng mensahe sa kanyang pangalan na hindi sumasang-ayon sa inyong mga kaisipan, kaya [inyong pinagpapasyahan] na hindi iyon maaaring maging mensahe mula sa Diyos." Mga Sermon at Talumpati, tomo 1, 142.