The fulfillment of the signs represented by the sun, moon, and stars have been amply addressed by the historians, the pioneers of Adventism and through the writings of Sister White. Some of the signs Jesus addressed are not as familiar as others. Few recognize that the “distress of nations” upon the “earth,” had a specific fulfillment. They are not clear about what the symbol of the shaking of the “powers of heaven,” as opposed to the shaking the powers of earth represent. And few Laodicean Adventist understand that the “coming” of “the Son of man coming in a cloud” was fulfilled in Millerite history.

Ang katuparan ng mga tanda na kinakatawan ng araw, buwan, at mga bituin ay malawakan nang natalakay ng mga mananalaysay, ng mga tagapanguna ng Adventismo, at sa pamamagitan ng mga sinulat ni Sister White. Ang ilan sa mga tanda na tinalakay ni Jesus ay hindi kasing pamilyar ng iba. Iilan lamang ang kumikilala na ang "pagkabagabag ng mga bansa" sa "lupa" ay nagkaroon ng tiyak na katuparan. Hindi malinaw sa kanila kung ano ang sinasagisag ng "pagyanig sa mga kapangyarihan ng langit," taliwas sa kung ano ang sinasagisag ng pagyanig sa mga kapangyarihan ng lupa. At iilan lamang sa mga Laodiceang Adventista ang nakauunawa na ang "pagparito" ng "Anak ng tao na dumarating sa isang alapaap" ay natupad sa kasaysayan ng mga Millerite.

“The exact day and hour of Christ’s coming have not been revealed. The Saviour told his disciples that he himself could not make known the hour of his second appearing. But he mentioned certain events by which they might know when his coming was near. ‘There shall be signs,’ he said, ‘in the sun, and in the moon, and in the stars.’ ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall.’ Upon the earth, he said, there shall be ‘distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.’

Ang tiyak na araw at oras ng pagparito ni Cristo ay hindi ipinahayag. Sinabi ng Tagapagligtas sa kaniyang mga alagad na siya mismo ay hindi maipaalam ang oras ng kaniyang ikalawang pagparito. Ngunit binanggit niya ang ilang pangyayari upang malaman nila na malapit na ang kaniyang pagparito. "Magkakaroon ng mga tanda," aniya, "sa araw, at sa buwan, at sa mga bituin." "Magdidilim ang araw, at ang buwan ay hindi magbibigay ng kaniyang liwanag, at ang mga bituin ng langit ay malalaglag." Sa lupa, aniya, magkakaroon ng "kapighatian ng mga bansa, na may pagkalito; ang dagat at ang mga alon ay umuungal; manghihina ang mga puso ng mga tao dahil sa takot, at sa pagtanaw sa mga bagay na dumarating sa ibabaw ng lupa."

“‘And they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And he shall send his angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together his elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

'At makikita nila ang Anak ng tao na dumarating sa mga alapaap ng langit na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian. At sa malakas na tunog ng pakakak ay susuguin niya ang kaniyang mga anghel, at kanilang titipunin ang kaniyang mga hinirang mula sa apat na hangin, mula sa isang dulo ng langit hanggang sa kabila.'

“The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled. Since that time earthquakes, tempests, tidal waves, pestilence, and famine have multiplied. The most awful destructions, by fire and flood, are following one another in quick succession. The terrible disasters that are taking place from week to week speak to us in earnest tones of warning, declaring that the end is near, that something great and decisive will soon of necessity take place.

Ang mga tanda sa araw, buwan, at mga bituin ay natupad na. Mula noon, ang mga lindol, mga unos, mga daluyong, mga salot, at ang taggutom ay lalo pang dumami. Ang pinakakilakilabot na mga pagkawasak, sa pamamagitan ng apoy at baha, ay sunod-sunod na dumarating. Ang mga kakilakilabot na sakunang nagaganap linggo-linggo ay nagsasalita sa atin sa taimtim na tinig ng babala, na nagsasaad na malapit na ang wakas, na isang dakila at mapagpasyang pangyayari ay di-maiiwasang malapit nang maganap.

“Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

Ang panahong palugit ay hindi na magtatagal. Ngayon ay binabawi na ng Diyos ang Kanyang kamay na pumipigil mula sa daigdig. Matagal na Siyang nagsasalita sa mga lalaki at babae sa pamamagitan ng pagkilos ng Kanyang Espiritu Santo; ngunit hindi nila pinakinggan ang panawagan. Ngayon ay nagsasalita Siya sa Kanyang bayan, at sa sanlibutan, sa pamamagitan ng Kanyang mga kahatulan. Ang panahon ng mga kahatulang ito ay panahon ng kaawaan para sa mga hindi pa nagkaroon ng pagkakataong matutuhan kung ano ang katotohanan. Magiliw na titingnan sila ng Panginoon. Ang Kanyang pusong maawain ay nahipo; ang Kanyang kamay ay nakaunat pa rin upang magligtas. Marami ang tatanggapin sa kawan ng kaligtasan, yaong sa mga huling araw na ito ay makaririnig ng katotohanan sa unang pagkakataon. Review and Herald, Nobyembre 22, 1906.

The Millerite history is repeated to the very letter in the last days. The “signs” that marked the arrival and history of the first angel, typify “signs” that mark the arrival and history of the third angel. All the sacred reformatory movements parallel the movement of the third angel in the last days.

Ang kasaysayang Milerita ay inuulit na eksakto sa bawat titik sa mga huling araw. Ang mga "tanda" na humudyat sa pagdating at kasaysayan ng unang anghel ay nagsisilbing tipo ng mga "tanda" na humahudyat sa pagdating at kasaysayan ng ikatlong anghel. Lahat ng mga banal na kilusang repormatibo ay kahilera ng kilusan ng ikatlong anghel sa mga huling araw.

“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

Ang gawain ng Diyos sa lupa, mula sa kapanahunan hanggang sa kapanahunan, ay nagpapakita ng kapansin-pansing pagkakatulad sa bawat dakilang repormasyon o kilusang panrelihiyon. Ang mga prinsipyong sinusunod ng Diyos sa pakikitungo sa mga tao ay hindi nagbabago kailanman. Ang mahahalagang kilusan ng kasalukuyan ay may mga kahalintulad sa mga nagdaan, at ang karanasan ng iglesya sa mga naunang kapanahunan ay nagtataglay ng mga aral na may dakilang halaga para sa ating sariling panahon. The Great Controversy, 343.

The history represented by the mighty angel of Revelation eighteen, is the third angel, and the history represented by the third angel runs parallel to the history of the first and second angels of Millerite history.

Ang kasaysayang kinakatawan ng makapangyarihang anghel sa Apocalipsis labing-walo ay ang ikatlong anghel, at ang kasaysayang kinakatawan ng ikatlong anghel ay tumatakbo nang kaayon ng kasaysayan ng unang at ikalawang mga anghel ng kasaysayang Millerita.

“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

Ibinigay ng Diyos sa mga mensahe ng Apocalipsis 14 ang kanilang lugar sa pagkakasunod-sunod ng propesiya, at ang kanilang gawain ay hindi titigil hanggang sa pagtatapos ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ang mga mensahe ng unang at ikalawang anghel ay nananatiling katotohanan para sa panahong ito, at dapat tumakbo nang kahanay sa sumusunod na ito. Ipinahahayag ng ikatlong anghel ang kaniyang babala nang may malakas na tinig. “Pagkatapos ng mga bagay na ito,” wika ni Juan, “nakakita ako ng isa pang anghel na bumababa mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan, at ang lupa ay naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian.” Sa pagliwanag na ito, ang liwanag ng lahat ng tatlong mensahe ay pinagsama-sama. Ang Mga Materyales ng 1888, 803, 804.

The work of the first and second angels, which is paralleled by the work of the third angel, is also illustrated in the parable of the ten virgins.

Ang gawain ng unang at ikalawang anghel, na tinutumbasan ng gawain ng ikatlong anghel, ay inilalarawan din sa talinhaga ng sampung dalaga.

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

“Madalas na itinuturo sa akin ang talinghaga ng sampung dalaga, na lima sa kanila ay matatalino, at lima ay mga mangmang. Ang talinghagang ito ay natupad na at matutupad pa sa bawat titik, sapagkat mayroon itong natatanging paglalapat sa panahong ito; at, gaya ng mensahe ng ikatlong anghel, ay natupad na at patuloy na magiging kasalukuyang katotohanan hanggang sa katapusan ng panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The history represented in Revelation chapter ten of the Book of revelation is represented as the seven thunders, and the seven thunders represent the events which took place during the history of the Millerites, which was the history of the first and second angels’ messages. The seven thunders also represent “future events” that occur in the last days, and they are fulfilled in the same “order” as they were in the history of the Millerites.

Ang kasaysayang ipinakikita sa ika-sampung kabanata ng Aklat ng Apocalipsis ay kinakatawan ng pitong kulog, at ang pitong kulog ay kumakatawan sa mga pangyayaring naganap sa kasaysayan ng mga Millerita, na siyang kasaysayan ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel. Kinakatawan din ng pitong kulog ang mga “hinaharap na pangyayari” na magaganap sa mga huling araw, at ang mga ito ay matutupad sa gayon ding “pagkakasunod-sunod” gaya ng sa kasaysayan ng mga Millerita.

“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. …

Ang tanging kaliwanagang ibinigay kay Juan na ipinahayag sa pamamagitan ng pitong kulog ay isang pagbabalangkas ng mga pangyayaring magaganap sa ilalim ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel. ...

“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

Pagkaraang naipahayag ng pitong kulog na ito ang kanilang mga tinig, dumating kay Juan ang utos, gaya ng kay Daniel, hinggil sa munting aklat: ‘Selyuhan mo ang mga bagay na ipinahayag ng pitong kulog.’ Ang mga ito ay tumutukoy sa mga pangyayari sa hinaharap na mabubunyag ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod. The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 971.

All the reform movements parallel one another, and they are to be brought together “line upon line,” in order to illustrate the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand. The parable of the ten virgins illustrates the internal experience of God’s people in the Millerite movement and the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Ang lahat ng mga kilusang reporma ay nagkakaparis sa isa’t isa, at dapat silang pag-ugnayin “line upon line,” upang ilarawan ang pangwakas na kilusang repormatibo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ipinakikita ng talinghaga ng sampung dalaga ang panloob na karanasan ng bayan ng Diyos sa kilusang Millerita at sa kilusan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

Ang talinghaga ng sampung dalaga sa Mateo 25 ay naglalarawan din ng karanasan ng sambayanang Adventista. The Great Controversy, 393.

The work and message of both the Millerites and the one hundred and forty-four thousand is represented by the three angels of Revelation fourteen.

Ang gawain at mensahe ng kapwa mga Millerita at ng isandaang apatnapu’t apat na libo ay kinakatawan ng tatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat.

“I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God, and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Life Sketches, 429.

“Nagkaroon ako ng mahahalagang pagkakataong magtamo ng karanasan. Nagkaroon ako ng karanasan sa mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel. Inilarawang lumilipad ang mga anghel sa kalagitnaan ng langit, na ipinahahayag sa sanlibutan ang isang mensahe ng babala, at may tuwirang kinalaman sa mga taong nabubuhay sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito. Walang sinuman ang nakaririnig sa tinig ng mga anghel na ito, sapagkat sila’y isang sagisag na kumakatawan sa bayan ng Diyos na gumagawa nang kaayon sa sansinukob ng langit. Ang mga lalaki at babae, na pinaliwanagan ng Espiritu ng Diyos at pinabanal sa pamamagitan ng katotohanan, ay ipinapahayag ang tatlong mensahe ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod.” Life Sketches, 429.

The prophetic events represented in Revelation chapter ten, are represented by the seven thunders. Those events mark where the divine is joined with the human. The “signs” that were identified by Christ in Matthew chapter twenty-four, Mark thirteen and Luke twenty-one represent the “signs” that ushered in the Millerite movement and represent a parallel testimony to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand do not taste of death as represented by Enoch and Elijah. September 11, 2001, the “sign” that Christ identified as marking the arrival of the final generation of earth’s history, is identified in Luke chapter twenty-one. To be among that group that has been represented by Enoch and Elijah, who are called the one hundred and forty-four thousand requires that the “sign” and all that it represents is recognized.

Ang mga pangyayaring propetiko na inihayag sa kabanata sampu ng Apocalipsis ay kinakatawan ng pitong kulog. Ang mga pangyayaring iyon ang nagtatakda sa puntong pinagbubuklod ang banal at ang makatao. Ang mga "tanda" na tinukoy ni Cristo sa Mateo kabanata dalawampu't apat, Marcos labintatlo, at Lucas dalawampu't isa ay kumakatawan sa mga "tanda" na nagpasimula sa kilusang Millerita at nagsisilbing kaparis na patotoo sa kilusan ng isandaan at apatnapu't apat na libo. Ang isandaan at apatnapu't apat na libo ay hindi makararanas ng kamatayan, gaya ng kinakatawan nina Enoc at Elias. Ang Setyembre 11, 2001, ang "tanda" na tinukoy ni Cristo bilang nagmamarka sa pagdating ng huling salinlahi sa kasaysayan ng daigdig, ay inihayag sa Lucas kabanata dalawampu't isa. Upang mapabilang sa pangkat na iyon na kinakatawan nina Enoc at Elias, na tinatawag na isandaan at apatnapu't apat na libo, kinakailangan na kilalanin ang "tanda" at ang lahat ng kinakatawan nito.

After Jesus led His disciples down through the history of the “signs” which ushered in the Millerite movement He then repeated and enlarged His historical testimony, by including a parable that represented the same history.

Matapos na pangunahan ni Jesus ang Kanyang mga alagad sa pagtatahak sa kasaysayan ng mga "tanda" na naghudyat sa pagsisimula ng Kilusang Millerita, inulit at pinalawig Niya ang Kanyang makasaysayang patotoo sa pamamagitan ng pagsasama ng isang talinghaga na kumakatawan sa gayunding kasaysayan.

And he spake to them a parable; Behold the fig tree, and all the trees; When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:29–33.

At sinabi niya sa kanila ang isang talinghaga: Masdan ninyo ang puno ng igos, at ang lahat ng mga punong-kahoy. Kapag sumusupling na ang mga ito, nakikita ninyo at nalalaman ninyo sa inyong sarili na malapit na ang tag-init. Gayon din naman kayo, kapag nakita ninyong nagaganap ang mga bagay na ito, alamin ninyo na malapit na ang kaharian ng Diyos. Katotohanang sinasabi ko sa inyo, hindi lilipas ang lahing ito hanggang sa matupad ang lahat. Lilipas ang langit at ang lupa, ngunit ang aking mga salita ay hindi lilipas. Lucas 21:29-33.

Jesus begins the parable by identifying a distinction between “the fig tree,” in the singular, and “all the trees.” The “fig tree,” is the covenant people, who in the last days is Laodicean Adventism, who profess to be the remnant people of God. The other “trees” were the Gentiles.

Sinisimulan ni Jesus ang talinghaga sa pamamagitan ng pagtukoy sa pagkakaiba sa pagitan ng "ang punong igos," sa anyong isahan, at ng "lahat ng mga puno." Ang "punong igos" ay ang bayang pinagtipanan, na sa mga huling araw ay ang Laodicean Adventism, na nag-aangking sila ang bayan ng Diyos na nalabi. Ang iba pang "mga puno" ay ang mga Hentil.

“Mark the cursing of the fig tree, representing the Jewish nation, covered with leaves of profession, but no fruit to be found thereon. The curse is pronounced upon the fig tree, which represents the moral, thinking, living agent, cursed of God, living as were the Jews for forty years after this event, yet dead. Mark, the other trees, representing the Gentiles, were not covered. They were leafless, making no pretension to having a knowledge of God. Their time of fruit-leaving was not yet.” Special Testimonies for Ministers and Workers, number 7, 59–61.

Pansinin ang pagsumpa sa puno ng igos, na kumakatawan sa bansang Judio, nababalot ng mga dahon ng pagpapahayag ng pananampalataya, ngunit walang bungang masusumpungan doon. Ibinigkas ang sumpa sa puno ng igos, na kumakatawan sa moral, nag-iisip, buhay na ahente, na sinumpa ng Diyos; nabubuhay—gaya ng mga Judio sa loob ng apatnapung taon matapos ang pangyayaring ito—ngunit patay. Pansinin, ang ibang mga puno, na kumakatawan sa mga Hentil, ay hindi nababalot ng mga dahon. Sila’y walang dahon, at walang anumang pagpapanggap na may pagkakilala sa Diyos. Hindi pa dumarating ang kanilang panahon ng pag-iiwan ng bunga. Espesyal na mga Patotoo para sa mga Ministro at mga Manggagawa, bilang 7, 59-61.

Laodicean Adventism in the last days is cursed, for though it professes to be the remnant people of God, its profession is fruitless. Jesus is making two interconnected, but different points in the passage. He is identifying the distinction between the professed people of God and the Gentiles, who do not profess to uphold the law of God, or possess the Spirit of Prophecy which are the characteristics of the remnant of the last days, which Laodicean Adventism professes to uphold. The leaves in the last days represent the claimed profession to be the remnant identified by John in the book of Revelation.

Ang Laodiceang Adventismo sa mga huling araw ay sinumpa, sapagkat, bagaman inaangkin nito na sila ang nalalabing bayan ng Diyos, walang bunga ang gayong pag-aangkin. Si Jesus ay nagpapahayag ng dalawang magkaugnay subalit magkaibang punto sa bahaging ito. Kinikilala Niya ang kaibhan sa pagitan ng nag-aangking bayan ng Diyos at ng mga Hentil—na hindi nag-aangking itaguyod ang kautusan ng Diyos ni nagtataglay ng Espiritu ng Propesiya—na siyang mga katangian ng nalabi sa mga huling araw, na inaangkin ng Laodiceang Adventismo na itinataguyod nito. Ang mga dahon sa mga huling araw ay sumasagisag sa pag-aangking sila ang nalabi na tinukoy ni Juan sa Aklat ng Pahayag.

“The Gentile world was represented by the leafless, fruitless fig trees. The Gentiles were destitute, as were the Jews, of godliness, but they had not claimed to be in favor with God. They made no boast of exalted spirituality. They were blind in every sense to the ways and works of God, With them the time for figs was not yet. They were still looking forward to a day which would bring them light and hope.” Signs of the Times, February 15, 1899.

"Ang daigdig ng mga Hentil ay kinakatawan ng mga punong igos na walang dahon at walang bunga. Ang mga Hentil, gaya rin ng mga Hudyo, ay salat sa kabanalan, ngunit hindi nila inangking sila ay kinalulugdan ng Diyos. Wala silang ipinagyayabang na matayog na espirituwalidad. Bulag sila, sa lahat ng diwa, sa mga daan at mga gawa ng Diyos. Sa kanila, hindi pa panahon ng igos. Sila'y naghihintay pa rin sa isang araw na maghahatid sa kanila ng liwanag at pag-asa." Signs of the Times, Pebrero 15, 1899.

The distinction between the fig tree and the other trees was given one other distinction by Christ. The time for the trees to bud out for the figs, was different than the time for the Gentiles trees to bud out. In the last days “two distinct calls are given to the churches,” and the first voice from the angel of Revelation chapter eighteen, identifies the time when the budding-out for the one hundred and forty-four thousand was to occur. The “second voice” of Revelation eighteen, represents when the other trees were to bud out.

Pinag-iba pa ni Cristo sa isa pang paraan ang puno ng igos at ang ibang mga punong-kahoy. Ang panahon ng pag-usbong ng mga puno para sa mga igos ay iba kaysa sa panahon ng pag-usbong ng mga punong-kahoy ng mga Hentil. Sa mga huling araw, “dalawang natatanging panawagan ang ibinibigay sa mga iglesia,” at ang unang tinig mula sa anghel sa Pahayag kabanata labing-walo ay tumutukoy sa panahon kung kailan magaganap ang pag-usbong para sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang “ikalawang tinig” ng Pahayag labing-walo ay kumakatawan sa panahon kung kailan ang ibang mga punong-kahoy ay dapat umusbong.

In Christ’s day the Jews were the fig tree, the Gentiles were the other trees. In Millerite history the Protestants were the fig tree, and the Millerites were the other trees. In the last days, Laodicean Adventism is the fruitless fig tree which is removed from Jerusalem (the vineyard), and the one hundred and forty-four thousand are the fig trees that bears fruit. God’s other children who are still in Babylon are represented as the Gentiles.

Sa kapanahunan ni Cristo, ang mga Judio ay ang punong igos, ang mga Hentil ay ang iba pang mga punong-kahoy. Sa kasaysayang Millerita, ang mga Protestante ay ang punong igos, at ang mga Millerita ay ang iba pang mga punong-kahoy. Sa mga huling araw, ang Adventismong Laodiceano ay ang punong igos na walang bunga na inaalis mula sa Jerusalem (ang ubasan), at ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ang mga punong igos na nagbubunga. Ang iba pang mga anak ng Diyos na nasa Babilonya pa ay kinakatawan bilang mga Hentil.

A “gentile,” by definition is a “stranger.” The gentile trees are dormant (dead), bearing no buds or fruit at the time the fig tree buds out and comes to life. A dormant tree is a dry tree, and when the Gentiles are called to come out of Babylon, by the second voice of Revelation chapter eighteen, they will then choose to keep the seventh-day Sabbath and enter into covenant with the Lord.

Ang “Hentil,” ayon sa kahulugan, ay isang “dayuhan.” Ang mga punungkahoy ng mga Hentil ay nasa himlay (patay), na walang usbong ni bunga sa panahong ang punong igos ay sumusibol at muling nabubuhay. Ang isang punungkahoy na nasa himlay ay isang tuyong punungkahoy, at kapag ang mga Hentil ay tinawagang lumabas mula sa Babilonia sa pamamagitan ng ikalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo, pipiliin nilang ipangilin ang Sabbath ng ikapitong araw at makipagtipan sa Panginoon.

Neither let the son of the stranger, that hath joined himself to the Lord, speak, saying, The Lord hath utterly separated me from his people: neither let the eunuch say, Behold, I am a dry tree. For thus saith the Lord unto the eunuchs that keep my sabbaths, and choose the things that please me, and take hold of my covenant; Even unto them will I give in mine house and within my walls a place and a name better than of sons and of daughters: I will give them an everlasting name, that shall not be cut off. Also the sons of the stranger, that join themselves to the Lord, to serve him, and to love the name of the Lord, to be his servants, every one that keepeth the sabbath from polluting it, and taketh hold of my covenant; Even them will I bring to my holy mountain, and make them joyful in my house of prayer: their burnt offerings and their sacrifices shall be accepted upon mine altar; for mine house shall be called an house of prayer for all people. Isaiah 56:3–7.

Huwag ding magsalita ang anak ng taga-ibang lupa na nakisama sa Panginoon, na magsasabi, Lubusang inihiwalay ako ng Panginoon sa Kanyang bayan; ni huwag sabihin ng bating, Narito, ako’y punong-kahoy na tuyo. Sapagkat ganito ang sabi ng Panginoon tungkol sa mga bating na nag-iingat ng Aking mga Sabbath, at pinipili ang mga bagay na nakalulugod sa Akin, at humahawak sa Aking tipan: Sila man ay bibigyan Ko sa Aking bahay at sa loob ng Aking mga kuta ng isang pook at ng isang pangalan na higit kaysa sa mga anak na lalaki at mga anak na babae; Aking ibibigay sa kanila ang isang pangalang walang hanggan, na hindi mapapawi. Gayundin ang mga anak ng taga-ibang lupa, na nakikisama sa Panginoon, upang paglingkuran Siya, at ibigin ang pangalan ng Panginoon, upang maging mga lingkod Niya, bawat nag-iingat ng Sabbath upang huwag itong lapastanganin, at humahawak sa Aking tipan; Sila man ay dadalhin Ko sa Aking banal na bundok, at gagawin Ko silang magalak sa Aking bahay-dalanginan; ang kanilang mga handog na susunugin at ang kanilang mga hain ay kalulugdan sa Aking dambana; sapagkat ang Aking bahay ay tatawaging bahay-dalanginan ng lahat ng mga tao. Isaias 56:3-7.

A stranger is a “gentile,” and the “second voice” calls them to come out of Babylon, and they are brought to God’s holy mountain, it will then be His “holy” mountain, for the wheat and tares will have been separated by the testing process represented in the history of the “first voice”. When they come to the mountain of the Lord in the last days, the Gentiles will no longer be strangers, or dry trees.

Ang isang dayuhan ay isang “Hentil,” at tinatawag sila ng “ikalawang tinig” na lumabas mula sa Babilonia, at dinadala sila sa banal na bundok ng Diyos; kung magkagayon, ito’y magiging Kaniyang “banal” na bundok, sapagkat ang trigo at ang mga panirang damo ay maihihiwalay na sa pamamagitan ng proseso ng pagsubok na kinakatawan sa kasaysayan ng “unang tinig.” Kapag sila’y dumating sa bundok ng Panginoon sa mga huling araw, ang mga Hentil ay hindi na magiging mga dayuhan, ni mga tuyong punongkahoy.

The sun and the moon shall be darkened, and the stars shall withdraw their shining. The Lord also shall roar out of Zion, and utter his voice from Jerusalem; and the heavens and the earth shall shake: but the Lord will be the hope of his people, and the strength of the children of Israel. So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 3:15–17.

Magdidilim ang araw at ang buwan, at uurong ang liwanag ng mga bituin. Uungal din ang Panginoon mula sa Sion, at ibubulalas ang kaniyang tinig mula sa Jerusalem; at mayayanig ang langit at ang lupa: ngunit ang Panginoon ang magiging pag-asa ng kaniyang bayan, at ang lakas ng mga anak ni Israel. Kaya’t malalaman ninyo na ako ang Panginoon ninyong Diyos na nananahan sa Sion, ang aking banal na bundok: kung magkagayo’y magiging banal ang Jerusalem, at hindi na daraan pa sa kaniya ang mga dayuhan. Joel 3:15-17.

The ushering in of the history where the “second voice” calls God’s other flock out of Babylon has “signs” that were typified by the signs of the Millerite movement. In Matthew chapter twenty-four, Mark chapter thirteen and Luke chapter twenty-one Christ’s testimony that we are considering is set forth. In each of those three witnesses one of the “signs” identified is that the powers of heaven shall be shaken, but in Joel’s representation of the “signs” which identify when Jerusalem shall be “holy”, both “the heavens and the earth shall shake.”

Ang pagsisimula ng yugtong pangkasaysayan kung saan tinatawag ng “ikalawang tinig” ang ibang kawan ng Diyos palabas mula sa Babilonia ay may mga “tanda” na ang mga tanda ng kilusang Millerita ang nagsilbing tipo nito. Sa Mateo kabanata dalawampu’t apat, Marcos kabanata labintatlo, at Lucas kabanata dalawampu’t isa, inilalahad ang patotoo ni Cristo na ating sinusuri. Sa bawat isa sa tatlong saksing iyon, isa sa mga “tanda” na tinukoy ay na mayayanig ang mga kapangyarihan sa langit, ngunit sa paglalarawan ni Joel ng mga “tanda” na nagsasaad kung kailan magiging “banal” ang Jerusalem, kapwa “mayayanig ang langit at ang lupa.”

Joel is identifying the perfect fulfillment of the predicted “signs” that occur when Jerusalem is holy. That time is when the Lord has removed the sins from the one hundred and forty-four thousand, and the church of Laodicea has transitioned to the movement of Philadelphia. It is then that the sixth movement (Philadelphia), becomes the eighth movement (Philadelphia), that is of the seven churches. It is then that the Church Militant becomes the Church Triumphant. The Church Militant is a label for God’s church that is composed of the wheat and the tares. The Church Triumphant is God’s holy mountain that is “holy,” and “no strangers pass through her anymore.”

Itinutukoy ni Joel ang ganap na katuparan ng mga tandang inihula na nagaganap kapag banal ang Jerusalem. Ang panahong iyon ay yaong inalis na ng Panginoon ang mga kasalanan ng isandaan at apatnapu't apat na libo, at ang Iglesia sa Laodicea ay lumipat na tungo sa kilusan ng Filadelfia. Saka ang ikaanim na kilusan (Filadelfia), na kabilang sa pitong iglesia, ay nagiging ikawalong kilusan (Filadelfia). Saka ang Iglesia Militante ay nagiging Iglesia Triunfante. Ang Iglesia Militante ay isang katawagan para sa iglesia ng Diyos na binubuo ng trigo at mga masamang damo. Ang Iglesia Triunfante ay banal na bundok ng Diyos na "banal," at "wala nang mga dayuhan na dumaraan sa kaniya."

The ushering in of the ensign that is lifted up, which is the Church Triumphant, which is the “eighth that is of the seven”, which is when Jerusalem is “holy”, is accompanied by “signs.” In order for Jesus to provide the point of reference for His people to recognize the life or death “sign,” that identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, He employed trees and the natural cycle of a tree’s life to teach the all-important lesson.

Ang pagdating ng watawat na itinaas, na siyang Simbahang Matagumpay, na siyang "ikalawalo na buhat sa pito," na siyang panahon kung kailan ang Jerusalem ay "banal," ay sinasamahan ng mga "tanda." Upang maibigay ni Jesus ang puntong sanggunian para makilala ng Kaniyang bayan ang "tanda" ng buhay o kamatayan na nagpapakilala sa pagseselyo sa isang daan at apatnapu't apat na libo, ginamit Niya ang mga punongkahoy at ang likas na siklo ng buhay ng isang punongkahoy upang ituro ang napakahalagang aral.

“Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

"Iniutos ni Cristo sa Kaniyang bayan na magbantay sa mga tanda ng Kaniyang pagparito at magalak kapag kanilang mamasdan ang mga palatandaan ng kanilang dumarating na Hari. 'Kapag ang mga bagay na ito ay pasimulang mangyari,' wika Niya, 'kung magkagayo'y tumingala kayo, at itaas ninyo ang inyong mga ulo; sapagkat nalalapit na ang inyong katubusan.' Itinuro Niya sa Kaniyang mga tagasunod ang mga punong-kahoy na nagbubuko sa tagsibol, at sinabi: 'Kapag ngayon ay sumisibol na ang mga ito, inyong nakikita at nalalaman sa inyong mga sarili na malapit na ang tag-araw. Gayon din naman kayo, kapag nakita ninyong mangyari ang mga bagay na ito, talastasin ninyo na ang kaharian ng Diyos ay malapit na.' Lucas 21:28, 30, 31." The Great Controversy, 308.

When the trees of Spring begin to bud out, Summer is near.

Kapag sa tagsibol ay nagsisimulang maglabas ng usbong ang mga punong-kahoy, malapit na ang tag-init.

The harvest is past, the summer is ended, and we are not saved. Jeremiah 8:20.

Lipas na ang pag-aani, nagwakas na ang tag-araw, at hindi tayo naligtas. Jeremias 8:20.

The budding trees identify that it is Spring, and we then know Summer is near, and it is in the Summer when the harvest is gathered.

Ang pagsusupling ng mga punong-kahoy ay nagsasaad na panahon ng tagsibol, at kung gayo’y nalalaman nating malapit na ang tag-araw, at sa tag-araw tinitipon ang ani.

The enemy that sowed them is the devil; the harvest is the end of the world; and the reapers are the angels. Matthew 13:39.

Ang kaaway na naghasik sa kanila ay ang Diyablo; ang pag-aani ay ang katapusan ng sanlibutan; at ang mga mang-aani ay ang mga anghel. Mateo 13:39.

The harvest is at the end of the world. When the trees begin to bud out, you are required to know that the end of the world is imminent.

Ang pag-aani ay sa katapusan ng sanlibutan. Kapag nagsisimula nang mag-usbong ang mga punong-kahoy, nararapat ninyong malaman na nalalapit na ang katapusan ng sanlibutan.

“One saying of the Saviour must not be made to destroy another. Though no man knoweth the day nor the hour of His coming, we are instructed and required to know when it is near. We are further taught that to disregard His warning, and refuse or neglect to know when His advent is near, will be as fatal for us as it was for those who lived in the days of Noah not to know when the flood was coming.” The Great Controversy, 371.

"Ang isang pahayag ng Tagapagligtas ay hindi dapat gamitin upang ipawalang-bisa ang isa pa. Bagaman walang sinumang nakaaalam ng araw o ng oras ng Kaniyang pagparito, tayo ay tinuruan at inatasan na malaman kung kailan malapit na ang Kaniyang pagparito. Dagdag pa, itinuturo sa atin na ang pagwawalang-bahala sa Kaniyang babala, at ang pagtanggi o pagpapabaya na alamin kung kailan malapit na ang Kaniyang pagparito, ay magiging kasing-nakapahamak para sa atin gaya ng naging ikapapahamak sa mga nabuhay sa mga araw ni Noe ang hindi pagkakaalam kung kailan darating ang baha." Ang Dakilang Paglalaban, 371.

We will continue our study of Luke chapter twenty-one in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang ating pag-aaral ng ikadalawampu’t isang kabanata ng Lucas sa susunod na artikulo.

“I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

"Nakita ko na ang mga kapangyarihan ng daigdig ay ngayo'y niyayanig, at na ang mga pangyayari ay dumarating ayon sa pagkakasunod-sunod. Ang digmaan, at mga alingawngaw ng digmaan, ang tabak, ang kagutuman, at ang salot ang unang yayanig sa mga kapangyarihan ng daigdig; pagkatapos ay yayanigin ng tinig ng Diyos ang araw, buwan, at mga bituin, at pati ang daigdig na ito. Nakita ko na ang pagyanig sa mga kapangyarihan sa Europa ay hindi, gaya ng itinuturo ng ilan, ang pagyanig sa mga kapangyarihan ng langit, kundi ang pagyanig ng mga bansang nagngangalit." Early Writings, 41.