The sealing began on September 11, 2001 when the mighty angel of chapter eighteen of Revelation descended. His descent was typified by the descent of the angel of Revelation ten on August 11, 1840, and also by the descent of the Holy Spirit at Christ’s baptism. Christ’s baptism points forward to the latter rain descending when the great buildings of New York City were brought down. The power from above began, and also at that time the power from beneath (bottomless pit) would be manifested, for God’s Word never fails.
Nagsimula ang paglalagay ng tatak noong Setyembre 11, 2001, nang bumaba ang makapangyarihang anghel ng ikalabingwalong kabanata ng Pahayag. Ang kanyang pagbaba ay tinipuhan ng pagbaba ng anghel sa Pahayag 10 noong Agosto 11, 1840, at gayundin ng pagbaba ng Espiritu Santo sa pagbibinyag ni Cristo. Ang pagbibinyag ni Cristo ay nagtuturo tungo sa pagbaba ng huling ulan nang ibinagsak ang mga malalaking gusali ng Lungsod ng New York. Nagsimula ang kapangyarihan mula sa itaas, at sa panahong yaon ay mahahayag din ang kapangyarihan mula sa ibaba (walang hanggang kalaliman), sapagkat kailanman ay hindi nabibigo ang Salita ng Diyos.
When Christ was baptized, He immediately went into the wilderness and fasted for forty days, after which He was tempted by Satan with three temptations. Each of those three temptations represent primary characteristics of each of the three powers who lead the world to Armageddon. Those three temptations were pride, a characteristic of the dragon; appetite, a characteristic of the beast, and presumption, a characteristic of the false prophet. Pride and self-exaltation are represented by Lucifer in the classic description of Isaiah.
Nang mabinyagan si Kristo, agad Siyang pumasok sa ilang at nag-ayuno sa loob ng apatnapung araw; pagkatapos nito, tinukso Siya ni Satanas sa tatlong tukso. Ang bawat isa sa tatlong tuksong iyon ay kumakatawan sa mga pangunahing katangian ng bawat isa sa tatlong kapangyarihang umaakay sa sanlibutan tungo sa Armagedon. Ang tatlong tukso na iyon ay ang kapalaluan, isang katangian ng dragon; ang pita sa pagkain, isang katangian ng hayop; at ang kapangahasan, isang katangian ng bulaang propeta. Ang kapalaluan at ang pagpapakataas sa sarili ay kinakatawan ni Lucifer sa klasikong paglalarawan ni Isaias.
How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High. Yet thou shalt be brought down to hell, to the sides of the pit. They that see thee shall narrowly look upon thee, and consider thee, saying, Is this the man that made the earth to tremble, that did shake kingdoms. Isaiah 14:12–16.
Paanong nahulog ka mula sa langit, O Lucifer, anak ng umaga! Paanong naibuwal ka sa lupa, ikaw na nagpahina sa mga bansa! Sapagkat sinabi mo sa iyong puso, Aakyat ako sa langit; itataas ko ang aking trono sa ibabaw ng mga bituin ng Diyos; uupo rin ako sa bundok ng kapulungan, sa mga panig ng hilaga; aakyat ako sa itaas ng mga kataasan ng mga alapaap; ako’y magiging gaya ng Kataas-taasan. Gayon ma’y ibababa ka sa impiyerno, sa mga panig ng hukay. Ang mga makakakita sa iyo ay titingin sa iyo nang masinsinan at pagbubulay-bulayan ka, na magsasabi, Ito baga ang lalake na nagpayanig sa lupa, na nagpauga ng mga kaharian? Isaias 14:12-16.
Five times Lucifer proclaims in his heart “I will.” Satan, once named the “light bearer” (Lucifer), who now only bears darkness, is he “that did shake the nations.” Prophetically he is associated with the “nations,” for he is the leader of the evil confederacy of the nations, and the confederacy of merchants identified in Revelation chapters seventeen and eighteen.
Limang ulit ipinahahayag ni Lucifer sa kaniyang puso, "Gagawin ko." Si Satanas, na minsang tinawag na "tagapagdala ng liwanag" (Lucifer), na ngayo’y tagapagdala na lamang ng kadiliman, ay siya ang "yaong nagpayanig sa mga bansa." Sa larangan ng propesiya, iniuugnay siya sa "mga bansa," sapagkat siya ang pinuno ng masamang konpederasyon ng mga bansa, at ng konpederasyon ng mga mangangalakal na tinutukoy sa Apocalipsis kabanata labimpito at labingwalo.
“Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.
Ang mga hari at mga pinuno at mga gobernador ay ipinataw nila sa kanilang sarili ang tatak ng antikristo, at sila’y inilarawan bilang dragon na humahayo upang makipagdigma laban sa mga banal—yaong mga tumutupad sa mga utos ng Diyos at nagtataglay ng pananampalataya ni Jesus. Mga Patotoo sa mga Ministro, 38.
At Christ’s baptism the Holy Spirit descended, typifying post-September 11, 2001. After His baptism Satan tempted Christ with the offer to give Christ the power Satan uses to rule the kingdoms of the world, for at the fall of Adam, Satan had become the ruler of the kingdoms of the world.
Sa bautismo ni Cristo, bumaba ang Espiritu Santo, na sumasagisag sa panahong sumunod sa 11 Setyembre 2001. Pagkaraan ng kaniyang bautismo, tinukso ni Satanas si Cristo sa pamamagitan ng alok na ipagkaloob kay Cristo ang kapangyarihang ginagamit ni Satanas upang pagharian ang mga kaharian ng sanlibutan, sapagkat sa pagkahulog ni Adan, si Satanas ang naging tagapamahala ng mga kaharian ng sanlibutan.
And the devil, taking him up into an high mountain, showed unto him all the kingdoms of the world in a moment of time. And the devil said unto him, All this power will I give thee, and the glory of them: for that is delivered unto me; and to whomsoever I will I give it. If thou therefore wilt worship me, all shall be thine. And Jesus answered and said unto him, Get thee behind me, Satan: for it is written, Thou shalt worship the Lord thy God, and him only shalt thou serve. Luke 4:5–8.
At dinala siya ng diyablo sa isang mataas na bundok, at sa isang saglit ay ipinakita sa kaniya ang lahat ng mga kaharian ng sanlibutan. At sinabi ng diyablo sa kaniya, Ibibigay ko sa iyo ang lahat ng kapangyarihang ito, at ang kaluwalhatian ng mga ito; sapagkat naipagkaloob ito sa akin, at ibinibigay ko ito sa sinumang maibigan ko. Kaya kung sasamba ka sa akin, magiging iyo ang lahat ng ito. At sumagot si Jesus at sinabi sa kaniya, Umurong ka sa likuran ko, Satanas; sapagkat nasusulat, Sambahin mo ang Panginoon mong Diyos, at siya lamang ang iyong paglilingkuran. Lucas 4:5-8.
Two primary characteristics of papal Rome (the beast), is her fornication and the poisoned “food” and drink she distributes.
Dalawang pangunahing katangian ng Roma ng Papa (ang hayop) ay ang kaniyang pakikiapid at ang “pagkain” at inuming may lason na kaniyang ipinamamahagi.
Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. Revelation 2:14.
Gayunman, mayroon akong ilang bagay laban sa iyo, sapagkat pinahihintulutan mo ang babaeng si Jezebel, na tinatawag ang sarili niyang propetisa, na magturo at iligaw ang aking mga lingkod upang makiapid at kumain ng mga bagay na inihain sa mga diyos-diyosan. Pahayag 2:14.
The “food” and drink she provides is her false doctrines.
Ang "pagkain" at inumin na inihahain niya ay ang kaniyang mga huwad na doktrina.
“The great sin charged against Babylon is that she ‘made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ This cup of intoxication which she presents to the world represents the false doctrines that she has accepted as the result of her unlawful connection with the great ones of the earth.” The Great Controversy, 388.
Ang malaking kasalanang ipinararatang laban sa Babilonia ay na ‘pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid.’ Ang kopang ito ng pagkalasing na kaniyang inihaharap sa sanlibutan ay kumakatawan sa mga maling doktrina na kaniyang tinanggap bilang bunga ng kaniyang bawal na pakikipag-ugnayan sa mga dakila ng lupa. The Great Controversy, 388.
The beast of Catholicism also deceives the world by her sorceries, which is once again something that is taken internally.
Ang halimaw ng Katolisismo ay nililinlang din ang sanlibutan sa pamamagitan ng kaniyang panggagaway, na, muli, ay isang bagay na isinasaloob.
And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. Revelation 18:23.
At ang liwanag ng kandila ay hindi na kailanman magniningning sa iyo; at ang tinig ng kasintahang lalaki at ng kasintahang babae ay hindi na kailanman maririnig sa iyo: sapagkat ang iyong mga mangangalakal ang mga pangunahin sa lupa; sapagkat sa pamamagitan ng iyong mga panggagaway ay nalinlang ang lahat ng mga bansa. Apocalipsis 18:23.
The Greek word translated as “sorceries,” is pharmakeia, meaning medications. The golden cup in her hand, represents not only a cup to drink wine from, but also the cup where her magical medical potions are prepared and delivered. In the modern world today, those magical potions are delivered in needles, not so much in a cup. When Satan appears after the soon-coming Sunday law, he will perform miracles of healing. The miracles associated with the potions and false doctrines of the papacy, was represented by Satan telling Christ to perform a miracle in turning the stone into bread.
Ang salitang Griyego na isinalin bilang "sorceries" ay pharmakeia, na ang kahulugan ay mga gamot. Ang ginintuang saro sa kaniyang kamay ay kumakatawan hindi lamang sa isang sarong pinag-iinuman ng alak, kundi pati sa sarong kung saan inihahanda at ibinibigay ang kaniyang mahikang pangmedisinang mga eliksir. Sa makabagong daigdig ngayon, ang mga gayong mahikang eliksir ay ibinibigay sa pamamagitan ng mga karayom, hindi na gaanong sa isang saro. Kapag nagpakita si Satanas matapos ang nalalapit na batas sa Linggo, gagawa siya ng mga himala ng pagpapagaling. Ang mga himalang kaugnay ng mga eliksir at maling doktrina ng kapapahan ay inilarawan sa pamamagitan ng pagsasabi ni Satanas kay Cristo na gumawa ng himalang gawing tinapay ang bato.
The prophetic history before and after the Sunday law possesses the same characteristics. The image of the beast testing period for Adventism leading to the Sunday law in the United States typifies the image of the beast testing period for the entire world. This is why we are informed that, “the same crisis will come upon our people in all parts of the world.”
Ang kasaysayang propetiko bago at pagkatapos ng Batas ng Linggo ay taglay ang magkatulad na mga katangian. Ang panahon ng pagsubok ukol sa larawan ng halimaw para sa Adbentismo, na hahantong sa Batas ng Linggo sa Estados Unidos, ay tipo ng panahon ng pagsubok ukol sa larawan ng halimaw para sa buong sanlibutan. Kaya nga ipinabatid sa atin na, “ang gayunding krisis ay darating sa ating bayan sa lahat ng panig ng sanlibutan.”
The miracles of satanic healings that are accomplished by Satan after the Sunday law, represent the “sorceries” of so-called medicine that are pawned off during the history beginning on September 11, 2001. Jesus stated that, “man shall not live by bread alone, but by every word of God.” Rome’s “food” is traditions and customs which she places above the Word of God.
Ang mga himala ng mga satanikong pagpapagaling na isinasagawa ni Satanas pagkatapos ng batas sa Linggo ay kumakatawan sa “panggagaway” ng tinatawag na medisina na inilalako sa yugto ng kasaysayan na nagsimula noong Setyembre 11, 2001. Sinabi ni Jesus, “Hindi mabubuhay ang tao sa tinapay lamang, kundi sa bawat salita ng Diyos.” Ang “pagkain” ng Roma ay ang mga tradisyon at mga kaugalian na inilalagay niya sa itaas ng Salita ng Diyos.
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.” The Great Controversy, 573.
Sa mga kilusang kasalukuyang isinasagawa sa Estados Unidos upang makamtan para sa mga institusyon at kaugalian ng iglesia ang pagsuporta ng estado, ang mga Protestante ay sumusunod sa mga yapak ng mga papista. Hindi lamang iyon, kundi higit pa, binubuksan nila ang pintuan upang mabawi ng kapapahan sa Protestanteng Amerika ang pangingibabaw na nawala nito sa Matandang Daigdig. At ang lalo pang nagbibigay ng kabuluhan sa kilusang ito ay ang katotohanang ang pangunahing layuning isinasaalang-alang ay ang pagpapatupad ng pagpangingilin ng Linggo—isang kaugalian na nagmula sa Roma, at inaangkin ng Roma bilang tanda ng kaniyang awtoridad. Ito ang espiritu ng kapapahan—ang espiritu ng pakikiayon sa makasanlibutang mga kaugalian, ang pagpaparangal sa mga tradisyong pantao higit sa mga utos ng Diyos—na lumalaganap sa mga iglesiang Protestante at umaakay sa kanila upang gawin ang gayunding gawa ng pagdadakila sa Linggo na dati nang ginawa ng kapapahan bago pa sila. The Great Controversy, 573.
Tradition and custom are the doctrinal “food” which the beast replaces for the Word of God, in order that it might lift up its pagan idolatry.
Ang tradisyon at kaugalian ay ang doktrinal na "pagkain" na ipinapalit ng halimaw sa Salita ng Diyos, upang maitaas nito ang kaniyang idolatriyang pagano.
“How the Roman Church can clear herself from the charge of idolatry we cannot see. True, she professes to worship God through these images; so did the Israelites when they bowed before the golden calf. But the Lord’s wrath was kindled against them, and many were slain. God pronounced them impious idolaters, and the same record is made today in the books of heaven against those who adore images of saints and so-called holy men.
Kung paano maaaring mapawalang-sala ng Iglesia ng Roma ang sarili mula sa paratang ng idolatriya ay hindi namin nakikita. Totoo, ipinahahayag niyang sinasamba niya ang Diyos sa pamamagitan ng mga imaheng ito; gayon din ang ginawa ng mga Israelita nang sila’y yumukod sa harap ng gintong guya. Ngunit nag-alab laban sa kanila ang poot ng Panginoon, at marami ang napatay. Ipinahayag ng Diyos na sila’y mga lapastangang idolatra, at ang gayunding tala ay itinatala hanggang ngayon sa mga aklat ng langit laban sa mga sumasamba sa mga imahe ng mga santo at ng mga lalaking tinatawag na banal.
“And this is the religion which Protestants are beginning to look upon with so much favor, and which will eventually be united with Protestantism. This union will not, however, be effected by a change in Catholicism; for Rome never changes. She claims infallibility. It is Protestantism that will change. The adoption of liberal ideas on its part will bring it where it can clasp the hand of Catholicism. ‘The Bible, the Bible, is the foundation of our faith,’ was the cry of Protestants in Luther’s time, while the Catholics cried, ‘The Fathers, custom, tradition.’ Now many Protestants find it difficult to prove their doctrines from the Bible, and yet they have not the moral courage to accept the truth which involves a cross; therefore they are fast coming to the ground of Catholics, and, using the best arguments they have to evade the truth, cite the testimony of the Fathers, and the customs and precepts of men. Yes, the Protestants of the nineteenth century are fast approaching the Catholics in their infidelity concerning the Scriptures. But there is just as wide a gulf today between Rome and the Protestantism of Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, and the noble army of martyrs, as there was when these men made the protest which gave them the name of Protestants.
At ito ang relihiyong nagsisimulang tingnan ng mga Protestante nang may lubos na pagkiling, at na sa kahuli-hulihan ay ipagbubuklod sa Protestantismo. Gayunman, ang pagkakaisang ito ay hindi maisasakatuparan sa pamamagitan ng pagbabago sa Katolisismo; sapagkat ang Roma ay hindi kailanman nagbabago. Inaangkin ng Roma ang di-nagkakamalian. Ang Protestantismo ang siyang magbabago. Ang pagtanggap nito sa mga kaisipang liberal ay magdadala rito sa kalagayang makipagkapit-kamay sa Katolisismo. “Ang Bibliya, ang Bibliya, ang saligan ng aming pananampalataya,” ang sigaw ng mga Protestante sa panahon ni Luther, samantalang ang mga Katoliko ay sumisigaw, “Ang mga Ama ng Simbahan, kaugalian, tradisyon.” Ngayon, maraming Protestante ang nahihirapang patunayan mula sa Bibliya ang kanilang mga doktrina; at gayunman, wala silang moral na katapangan upang tanggapin ang katotohanang may kaakibat na krus; kaya’t mabilis silang lumalapit sa paninindigan ng mga Katoliko, at, ginagamit ang pinakamabubuti nilang pangangatwiran upang iwasan ang katotohanan, ay sumisipi sa patotoo ng mga Ama ng Simbahan, at sa mga kaugalian at mga utos ng mga tao. Oo, ang mga Protestante ng ika-labinsiyam na siglo ay mabilis na lumalapit sa mga Katoliko sa kanilang kawalang-pananalig hinggil sa Banal na Kasulatan. Ngunit kasinglawak pa rin ngayon ang agwat sa pagitan ng Roma at ng Protestantismo nina Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, at ng marangal na hukbo ng mga martir, gaya noong ginawa ng mga lalaking ito ang protestang nagbigay sa kanila ng pangalang “Protestante.”
“Christ was a protestant. He protested against the formal worship of the Jewish nation, who rejected the counsel of God against themselves. He told them that they taught for doctrines the commandments of men, and that they were pretenders and hypocrites. Like whited sepulchers they were beautiful without, but within full of impurity and corruption. The Reformers date back to Christ and the apostles. They came out and separated themselves from a religion of forms and ceremonies. Luther and his followers did not invent the reformed religion. They simply accepted it as presented by Christ and the apostles. The Bible is presented to us as a sufficient guide; but the pope and his workers remove it from the people as if it were a curse, because it exposes their pretensions and rebukes their idolatry.” Review and Herald, June 1, 1886.
Si Cristo ay isang Protestante. Siya’y tumutol laban sa pormal na pagsamba ng bansang Hudyo, na tumanggi sa payo ng Diyos laban sa kanilang sarili. Sinabi niya sa kanila na itinuturo nila bilang mga aral ang mga utos ng tao, at na sila ay mga mapagpanggap at mapagpaimbabaw. Gaya ng mga libingang pinaputi, magaganda sila sa labas, ngunit sa loob ay puspos ng karumihan at kabulukan. Ang mga Repormador ay maitutunton hanggang kay Cristo at sa mga apostol. Sila’y lumabas at humiwalay mula sa isang relihiyon ng mga anyo at mga seremonya. Si Luther at ang kaniyang mga tagasunod ay hindi nag-imbento ng repormadong relihiyon. Tinanggap lamang nila ito gaya ng inilahad ni Cristo at ng mga apostol. Ang Bibliya ay ipinakikilala sa atin bilang sapat na patnubay; ngunit ang Papa at ang kaniyang mga manggagawa ay ipinagkakait ito sa mga tao na animo’y isang sumpa, sapagkat inilalantad nito ang kanilang mga pagpapanggap at sinasaway ang kanilang idolatriya. Review and Herald, Hunyo 1, 1886.
Miracles of healing, that form the basis of spiritualism, are her stock and trade.
Ang mga himala ng pagpapagaling, na siyang saligan ng espiritismo, ay ang kaniyang pangunahing kalakal.
“Many endeavor to account for spiritual manifestations by attributing them wholly to fraud and sleight of hand on the part of the medium. But while it is true that the results of trickery have often been palmed off as genuine manifestations, there have been, also, marked exhibitions of supernatural power. The mysterious rapping with which modern spiritualism began was not the result of human trickery or cunning, but was the direct work of evil angels, who thus introduced one of the most successful of soul-destroying delusions. Many will be ensnared through the belief that spiritualism is a merely human imposture; when brought face to face with manifestations which they cannot but regard as supernatural, they will be deceived, and will be led to accept them as the great power of God.
Marami ang nagsisikap bigyang-paliwanag ang mga kapahayagang espirituwal sa pamamagitan ng pag-aangkin na ang mga ito’y lubos na bunga lamang ng pandaraya at katusuhan ng kamay ng medium. Ngunit bagaman totoo na ang mga bunga ng pandaraya ay madalas na ipinapalabas na tunay na mga kapahayagan, mayroon ding mga kapansin-pansing pagpapamalas ng kapangyarihang sobrenatural. Ang mahiwagang pagkatok na pinagmulan ng makabagong espiritismo ay hindi bunga ng pandarayang pantao o katusuhan, kundi tuwirang gawa ng masasamang anghel, na sa gayon ay nagpakilala ng isa sa mga pinakamatagumpay na panlilinlang na sumisira sa kaluluwa. Marami ang masisilo dahil sa paniniwalang ang espiritismo ay pawang panlilinlang lamang ng tao; kapag naharap sila sa mga kapahayagang di-maiiwasan nilang ituring na sobrenatural, sila ay madadaya at maiiakay na tanggapin ang mga iyon bilang dakilang kapangyarihan ng Diyos.
“These persons overlook the testimony of the Scriptures concerning the wonders wrought by Satan and his agents. It was by satanic aid that Pharaoh’s magicians were enabled to counterfeit the work of God. Paul testifies that before the second advent of Christ there will be similar manifestations of satanic power. The coming of the Lord is to be preceded by ‘the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9,10. And the apostle John, describing the miracle-working power that will be manifested in the last days, declares: ‘He doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, and deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do.’ Revelation 13:13, 14. No mere impostures are here foretold. Men are deceived by the miracles which Satan’s agents have power to do, not which they pretend to do.” The Great Controversy, 553.
Binabalewala ng mga taong ito ang patotoo ng Kasulatan tungkol sa mga kababalaghang ginawa ni Satanas at ng kaniyang mga kinatawan. Sa tulong ni Satanas nagawa ng mga salamangkero ni Paraon na tularan sa huwad ang gawa ng Diyos. Pinatototohanan ni Pablo na bago ang ikalawang pagparito ni Cristo ay magkakaroon ng mga kaparis na pagpapahayag ng kapangyarihan ni Satanas. Ang pagdating ng Panginoon ay uunahan ng ‘ang paggawa ni Satanas na may buong kapangyarihan at mga tanda at mga kababalaghang kasinungalingan, at may lahat ng pandaraya ng kalikuan.’ 2 Tesalonica 2:9,10. At ang apostol na si Juan, na inilalarawan ang kapangyarihang gumagawa ng mga himala na mahahayag sa mga huling araw, ay nagsasabi: ‘Gumagawa siya ng mga dakilang kababalaghan, anupa’t nagpapababa siya ng apoy mula sa langit sa lupa sa paningin ng mga tao, at dinadaya niya ang mga nananahan sa lupa sa pamamagitan ng mga himalang iyon na may kapangyarihan siyang gawin.’ Apocalipsis 13:13, 14. Hindi mga hamak na pagpapanggap lamang ang ipinahuhula rito. Nalilinlang ang mga tao sa pamamagitan ng mga himalang may kapangyarihan na gawin ng mga kinatawan ni Satanas, hindi yaong pinapanggap lamang nilang gawin. The Great Controversy, 553.
The false doctrines built upon customs and traditions, the spiritualistic manifestations of miracles, the counterfeit medical-industrial industry and the combination of churchcraft with statecraft are all the attributes of the beast of Catholicism. Pride is a characteristic of the dragon power. Presumption is the characteristic of the false prophet of apostate Protestantism.
Ang mga huwad na doktrinang nakasalig sa mga kaugalian at tradisyon, ang mga espiritistikong pagpapamalas ng mga himala, ang huwad na industriyang medikal-industriyal, at ang pagsasanib ng kapamaraang eklesiastiko at ng kapamaraang pampamahalaan ay pawang mga katangian ng halimaw ng Katolisismo. Ang kapalaluan ay isang katangian ng kapangyarihan ng dragon. Ang kapangahasan ang katangian ng huwad na propeta ng tumalikod na Protestantismo.
And Jesus being full of the Holy Ghost returned from Jordan, and was led by the Spirit into the wilderness, Being forty days tempted of the devil. And in those days he did eat nothing: and when they were ended, he afterward hungered. And the devil said unto him, If thou be the Son of God, command this stone that it be made bread. And Jesus answered him, saying, It is written, That man shall not live by bread alone, but by every word of God. Luke 4:1–4.
At si Jesus, na puspos ng Espiritu Santo, ay bumalik mula sa Jordan at dinala ng Espiritu sa ilang, na sa loob ng apatnapung araw ay tinutukso ng Diyablo. At sa mga araw na yaon ay wala siyang kinain; at nang matapos ang mga iyon, siya’y nagutom. At sinabi sa kaniya ng Diyablo, Kung ikaw ang Anak ng Diyos, iutos mo sa batong ito na maging tinapay. At sumagot sa kaniya si Jesus, Nasusulat: Hindi sa tinapay lamang mabubuhay ang tao, kundi sa bawat salita ng Diyos. Lucas 4:1-4.
Presumption is a noun that refers to the act or instance of assuming something to be true without sufficient evidence or proof. It involves making a judgment or drawing a conclusion based on incomplete or insufficient information. Presumption can also imply a certain level of confidence in one’s assumption, even when it may not be entirely justified.
Ang presumption ay isang pangngalan na tumutukoy sa kilos o pagkakataon ng pagpapalagay na totoo ang isang bagay nang walang sapat na ebidensiya o patunay. Kinapapalooban ito ng pagbibigay-hatol o pagbubuo ng isang konklusyon batay sa hindi ganap o kulang na impormasyon. Maaari rin itong magpahiwatig ng isang antas ng kumpiyansa sa sariling pagpapalagay, kahit na maaaring hindi ito lubos na napangangatwiranan.
Apostate Protestantism has accepted Sunday as God’s day of worship without any evidence to support that flawed idea from God’s Word, and they do so while knowingly professing that they are Protestants, whose motto is “God’s word alone,” or as Martin Luther proclaimed, “Sola Scriptura!” They choose to accept it based upon the traditions and customs of the Roman church, or perhaps as simply an accepted inheritance from their forefathers. At the loud cry of the third angel the truth that there is absolutely no justification for worshipping the sun that can be provided from the Bible will be clearly revealed, and then those who continue in their flawed presumption will receive the mark of the beast.
Ang Protestantismong tumalikod ay tumanggap sa Linggo bilang araw ng pagsambang itinalaga ng Diyos, nang walang anumang batayan mula sa Salita ng Diyos na susuporta sa baluktot na palagay na iyon, at ginagawa nila ito habang may malay na ipinahahayag na sila’y mga Protestante, na ang moto ay “Ang Salita ng Diyos lamang,” o gaya ng ipinahayag ni Martin Luther, “Sola Scriptura!” Pinipili nilang tanggapin ito batay sa mga tradisyon at kaugalian ng Simbahang Romano, o marahil bilang isang tinanggap na pamana mula sa kanilang mga ninuno. Sa malakas na sigaw ng ikatlong anghel ay maliwanag na mahahayag ang katotohanang ganap na walang anumang katwiran mula sa Biblia para sa pagsamba sa araw, at kung magkagayon, yaong magpapatuloy sa kanilang baluktot na pagpapalagay ay tatanggap ng tatak ng hayop.
“If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘my holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place?—When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working-day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God. If we receive this mark in our foreheads or in our hands, the judgments pronounced against the disobedient must fall upon us. But the seal of the living God is placed upon those who conscientiously keep the Sabbath of the Lord.” Review and Herald, April 27, 1911.
Kung naihayag na sa iyo ang liwanag ng katotohanan, na naglalahad ng Sabat ng ikaapat na utos at nagpapakita na walang batayan sa Salita ng Diyos para sa pagpangingilin ng Linggo, at gayon ma’y patuloy ka pa ring kumakapit sa huwad na Sabat, na tumatangging ipangilin ang Sabat na tinatawag ng Diyos na ‘aking banal na araw,’ tatanggap ka ng tatak ng hayop. Kailan ito nagaganap?-Kapag sinusunod mo ang dekreto na nag-uutos sa iyo na tumigil sa paggawa tuwing Linggo at sumamba sa Diyos, samantalang nalalaman mong wala kahit isang salita sa Biblia na nagpapakita na ang Linggo ay iba pa sa isang karaniwang araw ng paggawa, sumasang-ayon kang tanggapin ang tatak ng hayop, at tinatanggihan mo ang selyo ng Diyos. Kung tanggapin natin ang tatak na ito sa ating mga noo o sa ating mga kamay, ang mga kahatulang ipinahayag laban sa mga masuwayin ay tiyak na babagsak sa atin. Ngunit ang selyo ng Diyos na buhay ay inilalagay sa mga may budhing tapat na ipinangingilin ang Sabat ng Panginoon. Review and Herald, April 27, 1911.
The commonly understood weakness of the Republican party is their willingness to assume their political opponents are fair and honest, when the fruits of the Democratic party clearly reveal that they are the children of the father of lies. Repeatedly and consistently the Republicans take their political opponents at their word, when they have been shown over and over that their opponents never keep their word. They project honest motivations upon those who repeatedly have manifested no rational justification to support the Republicans flawed projections of expected honesty and integrity. It is true also that many Republicans refuse to uphold principle for personal financial gain, or because of secret immoral circumstances that allow them to be easily manipulated, but the primary prophetic attribute of the Republican party is presumption.
Ang karaniwang kinikilalang kahinaan ng Partidong Republikano ay ang kanilang kahandaang ipalagay na makatarungan at tapat ang kanilang mga katunggaling politikal, samantalang ang mga bunga ng Partidong Demokratiko ay malinaw na naghahayag na sila ay mga anak ng ama ng kasinungalingan. Muli-muli at palagian, pinaniniwalaan ng mga Republikano ang sinasabi ng kanilang mga katunggali, gayong paulit-ulit nang naipakita na hindi kailanman tinutupad ng mga iyon ang kanilang salita. Ipinapalagay nilang tapat ang mga motibo ng yaong mga paulit-ulit nang nagpakita na walang makatuwirang saligan upang itaguyod ang mga maling pagpapalagay ng mga Republikano hinggil sa inaasahang katapatan at integridad. Totoo rin na marami sa mga Republikano ang tumatangging panghawakan ang prinsipyo kapalit ng pansariling pakinabang na pinansiyal, o dahil sa mga lihim na imoral na kalagayan na nagpapadali upang sila’y manipulahin; ngunit ang pangunahing propetikong katangian ng Partidong Republikano ay ang mapangahas na pagpapalagay.
It is the attribute of presumption which is prophetically marked in apostate Protestants, that allows them to pretend they have taken the higher moral and political ground, when in reality they have abdicated their civil responsibilities under the empty expectation that their political opponents will keep their word. The very common definition of insanity is to try and do the same thing over and over, while expecting a different outcome, yet the Republicans argue that it is the Democrats that have been infected with insanity as manifested in their hatred of Trump.
Ang katangiang paglalakas-loob, na propetikong tinukoy sa mga apostatang Protestante, ang nagpapahintulot sa kanila na magpanggap na nakamit nila ang nakatataas na katayuang moral at pampulitika, samantalang sa katotohanan ay tinalikdan nila ang kanilang mga pananagutang sibil sa ilalim ng hungkag na inaasahan na tutuparin ng kanilang mga katunggaling pampulitika ang kanilang salita. Ang napakakaraniwang depinisyon ng kabaliwan ay ang subuking gawin ang gayunding bagay nang paulit-ulit habang umaasa ng ibang kinalabasan; gayunman, iginigiit ng mga Republikano na ang mga Demokrata ang nahawa ng kabaliwan, gaya ng nahahayag sa kanilang pagkapoot kay Trump.
Yet the insanity of the Republicans is repeatedly illustrated as they agree to compromises, under the premise of compromise being the work of the legislative process, while their political compromises, which they claim are based upon the principle of “the legislative process,” is made with a class who never compromise. Democrats only give ground in the political process when they are fully restrained by the numbers against them. They have never provided evidence of truly working for a middle ground with the political process. The insanity of Republicans is their repeated optimistic expectations of others that are fully unwarranted.
Gayunman, ang kabaliwan ng mga Republikano ay paulit-ulit na naipakikita sa pagpayag nila sa mga kompromiso, sa ilalim ng palagay na ang kompromiso ay gawain ng prosesong lehislatibo, samantalang ang kanilang mga kompromisong pulitikal, na iginigiit nilang nakabatay sa prinsipyong "ang prosesong lehislatibo," ay ginagawa nila kasama ng isang uring kailanman ay hindi nakikipagkompromiso. Ang mga Demokrata ay nagpaparaya lamang sa loob ng prosesong pulitikal kapag lubos silang napipigilan ng mga bilang na laban sa kanila. Hindi pa sila kailanman nagbigay ng katibayan na tunay na kumikilos tungo sa isang gitnang posisyon sa loob ng prosesong pulitikal. Ang kabaliwan ng mga Republikano ay ang kanilang paulit-ulit na mga optimistikong inaasahan sa iba na lubos na walang batayan.
By far and away the majority of those who are supportive of Donald Trump will testify to the fact that the worst attribute of Trump is his willingness to accept men as supporters of his agenda, when the available evidence identifies that it was totally presumption on Trump’s part to make that choice. Presumption is the prophetic attribute of apostate Protestantism. Satan tempted Christ by quoting the Bible, but in so doing, Satan twisted the passage into an unwarranted and unscriptural test.
Ang napakalaking mayorya ng mga sumusuporta kay Donald Trump ay magpapatotoo na ang pinakamasamang katangian ni Trump ay ang kanyang kahandaang tanggapin ang mga tao bilang mga tagapagtaguyod ng kanyang adyenda, samantalang ipinakikita ng umiiral na mga katibayan na ang paggawa ng gayong pagpili ay pawang kapangahasang pag-aakala lamang sa panig ni Trump. Ang kapangahasang pag-aakala ay ang katangiang propetiko ng apostatang Protestantismo. Tinukso ni Satanas si Cristo sa pamamagitan ng pagbanggit sa Bibliya, ngunit sa paggawa noon, pinilipit ni Satanas ang talata upang maging isang pagsubok na walang batayan at hindi ayon sa Kasulatan.
And he brought him to Jerusalem, and set him on a pinnacle of the temple, and said unto him, If thou be the Son of God, cast thyself down from hence: For it is written, He shall give his angels charge over thee, to keep thee: And in their hands they shall bear thee up, lest at any time thou dash thy foot against a stone. And Jesus answering said unto him, It is said, Thou shalt not tempt the Lord thy God. Luke 4:9–12.
At dinala niya siya sa Jerusalem, at inilagay siya sa taluktok ng templo, at sinabi sa kaniya, Kung ikaw ang Anak ng Diyos, ihulog mo ang iyong sarili mula rito; sapagkat nasusulat, Magbibigay siya sa kaniyang mga anghel ng utos tungkol sa iyo, upang ikaw ay ingatan; at sa kanilang mga kamay ay aalalayan ka nila, upang huwag sa anumang oras ay matisod ang iyong paa sa bato. At sumagot si Jesus at sinabi sa kaniya, Nasasaad, Huwag mong tutuksuhin ang Panginoon mong Diyos. Lucas 4:9-12.
At the soon-coming Sunday law it will be the Protestants of the United States who will take the biblical mandate to cease from labor on the Sabbath day, and twist the commandment to worship God on the seventh-day Sabbath into a fabricated command that it is actually paganism’s day of the sun that men are required to worship upon. They will twist a biblical passage into an unwarranted and unscriptural test.
Sa nalalapit na batas ng Linggo, kukunin ng mga Protestante sa Estados Unidos ang biblikal na utos na tumigil sa paggawa sa araw ng Sabat, at babaluktutin ang utos na sambahin ang Diyos sa Sabat ng ikapitong araw upang gawin itong isang kinathang utos na ang mga tao ay iniuutusang sumamba sa araw na iniuukol sa Araw ng paganismo. Babaluktutin nila ang isang talata ng Kasulatan upang gawin itong isang walang batayan at hindi naaayon sa Kasulatan na pagsubok.
We will continue this study in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
“I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.
Nakita ko na ang halimaw na may dalawang sungay ay may bibig ng dragon, at na ang kaniyang kapangyarihan ay nasa kaniyang ulo, at na ang kautusan ay manggagaling sa kaniyang bibig. Pagkatapos ay nakita ko ang Ina ng mga Patutot; na ang ina ay hindi ang mga anak na babae, kundi bukod at naiiba sa kanila. Nagkaroon na siya ng kaniyang panahon, at lumipas na iyon, at ang kaniyang mga anak na babae, ang mga sektang Protestante, ang susunod na lalantad at isasakatuparan ang gayunding kaisipan na taglay ng ina noong inuusig niya ang mga banal. Nakita ko na habang humihina sa kapangyarihan ang ina, ang mga anak na babae ay lumalago, at hindi maglalaon ay gagamitin nila ang kapangyarihang minsang ginamit ng ina.
“I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.
Nakita ko na ang iglesia sa pangalan lamang at ang mga Adventista sa pangalan lamang, gaya ni Judas, ay ipagkakanulo kami sa mga Katoliko upang makamit ang kanilang impluwensiya sa paglaban sa katotohanan. Ang mga banal noon ay magiging isang di-kilalang bayan, na kaunti ang pagkakakilala sa kanila ng mga Katoliko; ngunit ang mga iglesia at ang mga Adventista sa pangalan lamang na nakaaalam ng aming pananampalataya at mga kaugalian (sapagkat kinapopootan nila kami dahil sa Sabat, yamang hindi nila iyon mapabulaanan) ay pagtataksilan ang mga banal at isusumbong sila sa mga Katoliko bilang mga nagwawalang-bahala sa mga institusyon ng bayan; ibig sabihin, na kanilang ipinangingilin ang Sabat at hindi ipinangingilin ang Linggo.
“Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.
Pagkatapos ay hinimok ng mga Katoliko ang mga Protestante na sumulong at maglabas ng isang kautusan na ang lahat ng hindi ipangilin ang unang araw ng sanlinggo, sa halip na ang ikapitong araw, ay papatayin. At ang mga Katoliko, na marami ang bilang, ay papanig sa mga Protestante. Ibibigay ng mga Katoliko ang kanilang kapangyarihan sa larawan ng hayop. At kikilos ang mga Protestante gaya ng pagkilos ng kanilang ina noong una upang lipulin ang mga banal. Ngunit bago pa magkabisa ang kanilang kautusan, ang mga banal ay ililigtas ng Tinig ng Diyos. Spalding at Magan, 1, 2.