All the prophets agree with one another, and they all testify more specifically about the end of the world than the days in which they lived. Their testimony is to be applied in the prophetic period of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that is where the effect of every vision occurs. Isaiah, in chapter six, in vision was allowed to look into the Most Holy Place, during the period of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, where He saw God’s glory. We know it was post-September 11, 2001, for he heard the angels in verse three, identify that the earth was then full of His glory.

Ang lahat ng mga propeta ay nagsasang-ayon sa isa't isa, at silang lahat ay pawang nagpapatotoo nang higit na tiyak hinggil sa wakas ng sanlibutan kaysa tungkol sa mga araw na kanilang kinapamuhayan. Ang kanilang patotoo ay dapat ilapat sa panahong propetiko ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, sapagkat doon nagaganap ang bunga ng bawat pangitain. Si Isaias, sa ikaanim na kabanata, sa isang pangitain ay pinahintulutang masilip ang Kabanal-banalang Dako, sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, na doon ay nakita niya ang kaluwalhatian ng Diyos. Alam natin na iyon ay pagkatapos ng Setyembre 11, 2001, sapagkat narinig niya, sa ikatlong talata, ang mga anghel na nagsasabing ang lupa noon ay puno ng Kanyang kaluwalhatian.

“When God was about to send Isaiah with a message to His people, He first permitted the prophet to look in vision into the holy of holies within the sanctuary. Suddenly the gate and the inner veil of the temple seemed to be uplifted or withdrawn, and he was permitted to gaze within, upon the holy of holies, where even the prophet’s feet might not enter. There rose before him a vision of Jehovah sitting upon a throne high and lifted up, while the train of His glory filled the temple. Around the throne were seraphim, as guards about the great King, and they reflected the glory that surrounded them. As their songs of praise resounded in deep notes of adoration, the pillars of the gate trembled, as if shaken by an earthquake. With lips unpolluted by sin, these angels poured forth the praises of God. ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts,’ they cried; ‘the whole earth is full of His glory.’ [See Isaiah 6:1–8.]

Nang malapit nang suguin ng Diyos si Isaias na may mensahe sa Kanyang bayan, una Niyang ipinahintulot sa propeta na mamasdan sa isang pangitain ang Kabanal-banalang Dako sa loob ng santuwaryo. Bigla, ang tarangkahan at ang panloob na tabing ng templo ay tila itinaas o inalis, at ipinahintulot sa kanya na tumitig sa kaloob-looban, sa Kabanal-banalang Dako, na maging ang mga paa ng propeta ay hindi marapat pumasok. Sumilay sa harap niya ang isang pangitain ng Jehova na nakaluklok sa isang luklukang mataas at nakataas, samantalang ang laylayan ng Kanyang kaluwalhatian ay pumuno sa templo. Nakapalibot sa luklukan ang mga serapin, gaya ng mga bantay sa dakilang Hari, at sinasalamin nila ang kaluwalhatiang nakapaligid sa kanila. Habang umalingawngaw sa malalalim na himig ng pagsamba ang kanilang mga awit ng papuri, nayanig ang mga haligi ng tarangkahan, na waring niyugyog ng lindol. Sa mga labing hindi nadungisan ng kasalanan, ibinulalas ng mga anghel na ito ang mga papuri sa Diyos. ‘Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo,’ sigaw nila; ‘ang buong lupa ay puno ng Kanyang kaluwalhatian.’ [Tingnan ang Isaias 6:1-8.]

“The seraphim around the throne are so filled with reverential awe as they behold the glory of God, that they do not for an instant look upon themselves with admiration. Their praise is for the Lord of hosts. As they look into the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; abiding in His presence, beneath His smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing His image, in doing His bidding, in worshiping Him, their highest ambition is reached.” Gospel Workers, 21.

Ang mga serapin na nakapaligid sa trono ay labis na napupuspos ng mapitagang pagkamangha habang minamasdan nila ang kaluwalhatian ng Diyos, anupa't ni saglit ay hindi nila tinitingnan ang kanilang sarili nang may paghanga. Ang kanilang papuri ay para sa Panginoon ng mga hukbo. At habang tumatanaw sila sa hinaharap, sa panahong mapupuno ng Kanyang kaluwalhatian ang buong lupa, ang awit ng tagumpay ay umaalingawngaw mula sa isa patungo sa iba sa malamyos na himig, "Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo." Lubos na nasisiyahan silang luwalhatiin ang Diyos; nananahan sa Kanyang presensya, sa ilalim ng Kanyang ngiting pagsang-ayon, wala na silang ninanais pa. Sa pagtaglay ng Kanyang wangis, sa pagtalima sa Kanyang atas, sa pagsamba sa Kanya, natatamo nila ang kanilang pinakamataas na mithiin. Gospel Workers, 21.

In agreement with Isaiah, the prophet Ezekiel was also allowed to see into the Most Holy Place. Ezekiel’s vision began in chapter one, verse one.

Tulad ni Isaias, pinahintulutan din ang propetang Ezekiel na masilayan ang Dakong Kabanal-banalan. Nagsimula ang pangitain ni Ezekiel sa unang kabanata, unang talata.

Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

At nangyari, nang ikatatlumpung taon, sa ikaapat na buwan, sa ikalimang araw ng buwan, samantalang ako’y kasama ng mga bihag sa tabi ng ilog ng Chebar, na nabuksan ang mga langit, at nakakita ako ng mga pangitain ng Diyos. Ezekiel 1:1.

His vision continues on for chapters, and it is a continuation of the same vision in chapters eight and nine, which identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand. We know this by his careful testimony.

Ang kaniyang pangitain ay nagpapatuloy sa mga sumunod na kabanata, at ito ay pagpapatuloy ng gayunding pangitain sa mga kabanata walo at siyam, na tumutukoy sa pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Batid natin ito sa pamamagitan ng kaniyang maingat na patotoo.

And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Ezekiel 8:1–4.

At nangyari, sa ikaanim na taon, sa ikaanim na buwan, sa ikalimang araw ng buwan, habang ako’y nakaupo sa aking bahay, at ang matatanda ng Juda ay nakaupo sa harap ko, na dumating sa akin roon ang kamay ng Panginoong Diyos. At tumingin ako, at narito, isang wangis na gaya ng anyo ng apoy: mula sa anyo ng kaniyang mga balakang pababa ay apoy; at mula sa kaniyang mga balakang paitaas ay gaya ng anyo ng kaningningan, gaya ng kulay ng ambar. At iniunat niya ang anyo ng isang kamay, at hinawakan ako sa isang kumpol ng aking buhok; at itinaas ako ng Espiritu sa pagitan ng lupa at ng langit, at sa mga pangitain ng Diyos ay dinala ako sa Jerusalem, sa pintuan ng panloob na pintuang-daan na nakaharap sa hilaga; na doo’y ang luklukan ng larawan ng panibugho, na nagpapasiklab ng panibugho. At, narito, ang kaluwalhatian ng Diyos ng Israel ay naroon, ayon sa pangitaing nakita ko sa kapatagan. Ezekiel 8:1-4.

The vision of chapters eight and nine that identify the two classes that are developed during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, was, “according to the vision that” Ezekiel had seen “in the plain.” The vision he had seen in the plain is identified in chapter three.

Ang pangitain ng mga Kabanatang Walo at Siyam na tumutukoy sa dalawang uri na nahuhubog sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay “ayon sa pangitaing” nakita ni Ezekiel “sa kapatagan.” Ang pangitaing nakita niya sa kapatagan ay tinukoy sa Kabanata Tatlo.

And the hand of the Lord was there upon me; and he said unto me, Arise, go forth into the plain, and I will there talk with thee. Then I arose, and went forth into the plain: and, behold, the glory of the Lord stood there, as the glory which I saw by the river of Chebar: and I fell on my face. Ezekiel 3:22, 23.

At ang kamay ng Panginoon ay sumasa akin roon; at sinabi niya sa akin, Bumangon ka, humayo ka sa kapatagan, at makikipag-usap ako sa iyo roon. Nang magkagayo’y bumangon ako at humayo sa kapatagan: at, narito, ang kaluwalhatian ng Panginoon ay nakatayo roon, gaya ng kaluwalhatiang nakita ko sa tabi ng ilog ng Chebar: at ako’y nagpatirapa sa aking mukha. Ezekiel 3:22, 23.

Ezekiel’s vision of the “plain,” was as the “glory which” Ezekiel “saw by the river of Chebar,” and that was the vision of chapter one, verse one. The vision of the sealing in chapter nine, and the vision of the “plain,” were simply continuations of the vision of the river Chebar. It was a vision of the glory of God in the Most Holy Place, during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, just as was Isaiah’s vision. Isaiah’s vision was identifying God’s work of raising up messengers during the sealing time, and in chapter two and three, Ezekiel identifies that very work in greater detail than Isaiah, for he illustrates a messenger who is to carry a message to Laodicean Adventism, and in order to understand the message he is to carry to the rebellious people who are being passed by, Ezekiel is commanded to eat the little book, that was in the angel’s hand when He descended on September 11, 2001.

Ang pangitain ni Ezekiel tungkol sa "kapatagan," ay gaya ng "kaluwalhatiang" "nakita ni Ezekiel sa tabi ng ilog ng Chebar," at yaon ang pangitain ng unang kabanata, unang talata. Ang pangitain ng pagtatatakan sa ika-siyam na kabanata, at ang pangitain ng "kapatagan," ay mga pagpapatuloy lamang ng pangitain ng ilog ng Chebar. Ito ay pangitain ng kaluwalhatian ng Diyos sa Kabanal-banalang Dako, sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, gaya rin ng pangitain ni Isaias. Ang pangitain ni Isaias ay tumutukoy sa gawa ng Diyos ng pagbabangon ng mga sugo sa panahon ng pagtatatakan, at sa ikalawa at ikatlong kabanata, itinutukoy ni Ezekiel ang mismong gawaing iyon nang higit na detalyado kaysa kay Isaias, sapagkat inilalarawan niya ang isang sugo na magdadala ng isang mensahe sa Adventismong Laodiceano, at upang maunawaan ang mensaheng kanyang dadalhin sa mga taong mapaghimagsik na pinalalagpasan, inuutusan si Ezekiel na kainin ang maliit na aklat, na nasa kamay ng anghel nang Siya ay bumaba noong Setyembre 11, 2001.

Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Ezekiel 3:1–9.

Bukod dito, sinabi niya sa akin, Anak ng tao, kainin mo ang nasusumpungan mo; kainin mo ang balumbong ito, at yumaon ka, magsalita ka sa sambahayan ng Israel. Kaya’t ibinuka ko ang aking bibig, at pinakain niya sa akin ang balumbong iyon. At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, pakanin mo ang iyong tiyan, at puspusin mo ang iyong kaloob-looban ng balumbong ito na ibinibigay ko sa iyo. Nang magkagayo’y kinain ko ito; at sa aking bibig ay naging parang pulot sa katamisan. At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, yumaon ka, pumaroon ka sa sambahayan ng Israel, at salitain mo sa kanila ang aking mga salita. Sapagkat hindi ka sinugo sa isang bayan na may di-kilalang pananalita at mahirap na wika, kundi sa sambahayan ng Israel; hindi sa maraming bayan na may di-kilalang pananalita at mahirap na wika, na ang kanilang mga salita ay hindi mo maunawaan. Tunay na kung sa kanila kita sinugo, makikinig sana sila sa iyo. Ngunit ang sambahayan ng Israel ay hindi makikinig sa iyo; sapagkat hindi sila makikinig sa akin: sapagkat ang buong sambahayan ng Israel ay walang hiya at matitigas ang puso. Narito, ginawa kong matigas ang iyong mukha laban sa kanilang mga mukha, at ang iyong noo ay matigas laban sa kanilang mga noo. Gaya ng batong adamante, na mas matigas kaysa sa batong pingki, ay ginawa ko ang iyong noo: huwag mo silang katakutan, ni manglumo ka man sa anyo ng kanilang mga mukha, bagaman sila’y sambahayang mapaghimagsik. Ezekiel 3:1-9.

A Gentile in the Bible is a stranger, and a stranger speaks strange speech. Ezekiel was sent to the house of modern Israel, which in the sealing time is the Laodicean Seventh-day Adventist church, which is being passed by. The message during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is for God’s church, which is first judged, and then at the soon-coming Sunday law, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s Gentile flock out of Babylon. When Isaiah, in chapter six, is representing those who accept the calling of being sent to the rebellious house with the Laodicean message, he is forewarned that they are a people who in seeing, do not perceive, and in hearing, do not understand. Isaiah records the very attribute that Jesus quoted from Isaiah, chapter six, when He assigned that very attribute to the quibbling Jews who were being passed by in the history of Christ.

Ang Hentil sa Biblia ay isang dayuhan, at ang dayuhan ay nagsasalita ng salitang banyaga. Si Ezekiel ay sinugo sa sambahayan ng makabagong Israel, na sa panahon ng pagtatatakan ay ang Iglesiang Adventista ng Ikapitong Araw na Laodiceano, na pinalalagpasan. Ang mensahe sa panahon ng pagtatatakan ng isandaan at apatnapu't apat na libo ay para sa iglesya ng Diyos, na siyang unang hinahatulan; at pagdating ng nalalapit na batas ng Linggo, ang ikalawang tinig sa Apocalipsis kabanata labing-walo ay tumatawag sa kawan ng Diyos na mga Hentil na lumabas mula sa Babilonia. Nang si Isaias, sa kabanata anim, ay kumakatawan sa mga tumatanggap sa tawag na isugo sa mapaghimagsik na sambahayan dala ang mensaheng Laodiceano, siya ay pinaunang binalaan na sila'y isang bayang, sa pagtingin, ay hindi nakapapansin, at sa pakikinig, ay hindi nakauunawa. Itinala ni Isaias ang mismong katangiang iyon na sinipi ni Jesus mula sa Isaias, kabanata anim, nang ilapat Niya ang gayong katangian sa mga Judiong mapagtalo na pinalalagpasan sa kasaysayan ni Cristo.

In chapter twelve, Ezekiel also employs the very same terminology, thus specifically placing chapter twelve, into the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Sa ikalabindalawang kabanata, ginagamit din ni Ezekiel ang gayunding terminolohiya; sa gayo’y tuwirang itinatakda ang ikalabindalawang kabanata sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.

At ang salita ng Panginoon ay dumating din sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, ikaw ay tumatahan sa gitna ng isang mapaghimagsik na sambahayan, na may mga mata upang makakita, at hindi nakakakita; may mga tainga upang makarinig, at hindi nakikinig: sapagkat sila’y isang mapaghimagsik na sambahayan. Ezekiel 12:1, 2.

Ezekiel chapter twelve, is identifying the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and in so doing he addresses the counterfeit latter rain message that is offered by the drunkards of Ephraim who rule the people of Jerusalem, the drunkards who cannot read the book that is sealed. Their counterfeit latter rain message is based upon placing the prophetic visions of God’s Word far off into the future.

Ang Ezekiel kabanata labindalawa ay tumutukoy sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, at sa gayong paggawa ay tinutugunan niya ang huwad na mensahe ng huling ulan na iniaalok ng mga manginginom ng Efraim na namumuno sa sambayanan ng Jerusalem, ang mga manginginom na hindi mabasa ang aklat na tinatakan. Ang kanilang huwad na mensahe ng huling ulan ay nakabatay sa paglalagay ng mga propetikong pangitain ng Salita ng Diyos sa malayong hinaharap.

In verses three through fifteen, Ezekiel is instructed to illustrate God’s people going into the captivity in Babylon. The captivity in Babylon represents the soon-coming Sunday law, and then in verses sixteen through twenty, he identifies the famine that accompanies the destruction of the cities that begins at the hour of the great earthquake, which is the soon-coming Sunday law. The benefits of country living during that crisis time are there represented, and then in verses twenty-one to twenty-eight, we have the passage that was recognized as present truth in Millerite history. The passage is quoted word for word in The Great Controversy in the description of Millerite history in the book.

Sa mga talatang tatlo hanggang labinlima, inatasan si Ezekiel na ilarawan ang bayan ng Diyos na dinadala sa pagkabihag sa Babilonya. Ang pagkabihag sa Babilonya ay kumakatawan sa nalalapit na batas ng Linggo, at sa mga talatang labing-anim hanggang dalawampu, itinutukoy niya ang kagutuman na kaakibat ng pagkawasak ng mga lunsod na nagsisimula sa oras ng dakilang lindol, na siyang nalalapit na batas ng Linggo. Ang mga kapakinabangan ng pamumuhay sa kanayunan sa panahong iyon ng krisis ay doon kinakatawan, at sa mga talatang dalawampu’t isa hanggang dalawampu’t walo, naroon ang siping kinilala bilang kasalukuyang katotohanan sa kasaysayan ng mga Millerite. Ang siping iyon ay sinipi nang salita-sa-salita sa The Great Controversy sa paglalarawan ng kasaysayan ng mga Millerite sa aklat.

And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

At ang salita ng Panginoon ay dumating sa akin, na nagsasabi, Anak ng tao, ano ang kawikaan na iyan na mayroon kayo sa lupain ng Israel, na nagsasabi, Humahaba ang mga araw, at nabibigo ang bawat pangitain? Kaya sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Aking patitigilin ang kawikaang ito, at hindi na nila ito gagamitin bilang kawikaan sa Israel; kundi sabihin mo sa kanila, Malapit na ang mga araw, at ang kaganapan ng bawat pangitain. Sapagkat wala nang magkakaroon ng walang kabuluhang pangitain ni mapanlinlang na panghuhula sa loob ng sambahayan ni Israel. Sapagkat ako ang Panginoon: ako’y magsasalita, at ang salitang aking sasalitain ay mangyayari; hindi na ito ipagpapaliban: sapagkat sa inyong mga araw, O mapaghimagsik na sambahayan, aking sasalitain ang salita, at aking isasagawa ito, sabi ng Panginoong Diyos. Muling dumating sa akin ang salita ng Panginoon, na nagsasabi, Anak ng tao, narito, sinasabi ng sambahayan ni Israel, Ang pangitaing kanyang nakikita ay ukol pa sa maraming araw na darating, at siya’y naghuhula tungkol sa mga panahong malayo pa. Kaya sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Wala na ni isa man sa aking mga salita ang ipagpapaliban pa, kundi ang salitang aking sinalita ay gagawin, sabi ng Panginoong Diyos. Ezekiel 12:21-28.

The counterfeit latter rain message that is presented in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand claims “the days are prolonged, and every vision faileth.” After all, did not those messengers represented by Moses, Elijah, Ezekiel, Isaiah and John fail in their prediction of July 18, 2020? The Laodicean Adventist’s message at that time is “the vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” In that history not only will every vision come to pass, but the messenger is to tell the lost house of modern Israel, “Thus saith the Lord God,” “I will make” the counterfeit “proverb” of Laodicean Adventism “to cease.” Tell them, “The days are at hand, and the effect of every vision.” “There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God.”

Ang huwad na mensahe ng huling ulan na inihaharap sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay nagsasabing, “Nalalawig ang mga araw, at nabibigo ang bawat pangitain.” Sa katunayan, hindi ba nabigo yaong mga sugo na kinakatawan nina Moises, Elias, Ezekiel, Isaias, at Juan sa kanilang hula tungkol sa Hulyo 18, 2020? Ang mensahe ng Laodiceang Adbentista sa panahong iyon ay, “ang pangitaing nakikita niya ay ukol pa sa maraming araw na darating, at siya’y nanghuhula tungkol sa mga panahong malayo pa.” Sa kasaysayang iyon hindi lamang matutupad ang bawat pangitain, kundi ang sugo ay magsasabi sa nawawalang sambahayan ng makabagong Israel, “Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos,” “Gagawin kong magwakas ang huwad na salawikain ng Laodiceang Adbentismo.” Sabihin mo sa kanila, “Malapit na ang mga araw, at ang katuparan ng bawat pangitain.” “Hindi na palalawigin pa ang alinman sa aking mga salita, kundi ang salitang aking sinalita ay gagawin, sabi ng Panginoong Diyos.”

The Laodicean message requires that the message identifies that the days are at hand when the effect of every vision is to take place, and those days are the days of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The essential point that should not be missed in the passage is that God directly states that in the “days,” which represent the period of the sealing time, He would cause Laodicean Adventism’s “vain vision,” their “flattering divination,” and their counterfeit “proverb” to cease. God causes their counterfeit latter rain message to cease before the soon-coming Sunday law, for He causes it to cease in the days He is addressing. He causes it to cease, by confirming the true latter rain message as He is lifting up those who are chosen to be the ensign at the soon coming Sunday law. Those chosen ones are sealed before the “earthquake”.

Ang mensaheng Laodiceano ay nangangailangan na ipahayag nito na nalalapit na ang mga araw kung kailan magaganap ang katuparan ng bawat pangitain, at ang mga araw na iyon ay ang mga araw ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang mahalagang puntong hindi dapat mapalampas sa siping ito ay na tuwirang ipinahayag ng Diyos na sa “mga araw” (na kumakatawan sa panahon ng pagtatatak) papatigilin Niya ang “walang-kabuluhang pangitain” ng Adbentismong Laodiceano, ang kanilang “mapagpuring panghuhula,” at ang kanilang huwad na “kasabihan.” Papatigilin ng Diyos ang kanilang huwad na mensahe ng huling ulan bago ang nalalapit na batas ng Linggo, sapagkat pinatitigil Niya ito sa mga araw na Kaniyang tinutukoy. Ipinatitigil Niya ito sa pamamagitan ng pagpapatibay sa tunay na mensahe ng huling ulan habang itinataas Niya ang mga hinirang upang maging watawat sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang mga hinirang na iyon ay tinatatakan bago ang “lindol.”

The other way He causes the vain proverb of the counterfeit latter rain message to cease is by the arrival of the unexpected and escalating judgments of God, that come as an overwhelming surprise to the children of darkness, but are part of the very message the children of light will have been predicting. The history we are now entering into is about to be confronted by God’s judgments. Those judgments are represented repeatedly in God’s Word, and the period of the sealing, which began on September 11, 2001, is where every vision, including the visions of God’s judgments, must arrive, for His Word never fails.

Ang kabilang paraan na Kaniyang ipinatitigil ang walang-saysay na kawikaan ng huwad na mensahe ng Huling Ulan ay ang pagdating ng mga kahatulan ng Diyos na hindi inaasahan at palalâ nang palalâ, na dumarating bilang lubhang nakagugulat na sorpresa sa mga anak ng kadiliman, ngunit bahagi ng mismong mensaheng matagal nang ipinanghuhula ng mga anak ng liwanag. Ang kasaysayang ating pinapasukan ngayon ay malapit nang harapin ng mga kahatulan ng Diyos. Ang mga kahatulang iyon ay paulit-ulit na inilalarawan sa Salita ng Diyos, at ang panahon ng pagseselyo, na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, ay siyang dako kung saan dapat dumating ang bawat pangitain, kabilang ang mga pangitain ng mga kahatulan ng Diyos, sapagkat kailanman ay hindi nabibigo ang Kaniyang Salita.

In previous articles we demonstrated that the first three chapters in the book of Daniel, represent the three angel’s messages of Revelation chapter fourteen. Chapter two, is the second angel’s message, and is therefore an illustration of the second test in the sealing period. The first test was chapter one, and it was the dietary test of whether a person would choose heavenly food or the food of Babylon. Chapter two, was represented by the hidden truth within Nebuchadnezzar’s dream of the image of beasts, which are kingdoms.

Sa mga naunang artikulo, ipinakita namin na ang unang tatlong kabanata sa aklat ni Daniel ay kumakatawan sa tatlong mensahe ng mga anghel sa Apocalipsis kabanata labing-apat. Ang ikalawang kabanata ay ang ikalawang mensahe ng anghel, at samakatuwid ay isang paglalarawan ng ikalawang pagsubok sa panahon ng pagtatatakan. Ang unang pagsubok ay ang unang kabanata, at ito ang pagsubok ukol sa pagkain—kung pipiliin ng isang tao ang pagkaing makalangit o ang pagkain ng Babilonia. Ang ikalawang kabanata ay ipinakakatawan ng nakatagong katotohanan sa loob ng panaginip ni Nebukadnezar hinggil sa larawan ng mga hayop, na mga kaharian.

Daniel two, represents the image of the beast test during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it contains an understanding that is hidden, for Nebuchadnezzar was unable to remember the dream. It represents a hidden truth that is unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, and a hidden truth concerning the kingdoms of Bible prophecy represented in the image. It represented a life-or-death test for Daniel and the three worthies, and also for the Chaldean wise men who ate of the Babylonian diet.

Ang Daniel 2 ay kumakatawan sa pagsubok ng larawan ng hayop sa panahon ng pagtatatak ng isandaan apatnapu’t apat na libo, at naglalaman ito ng isang pagkaunawang nakatago, sapagkat hindi maalala ni Nebukadnezar ang panaginip. Ito’y kumakatawan sa isang nakatagong katotohanang binubuksan sa kasaysayan ng isandaan apatnapu’t apat na libo, at isang nakatagong katotohanan hinggil sa mga kaharian sa biblikal na propesiya na kinakatawan sa larawan. Iyon ay kumatawan sa isang pagsubok na may kinalaman sa buhay o kamatayan para kay Daniel at sa tatlong magigiting, at gayundin para sa mga pantas na Kaldeo na kumain ng pagkaing Babilonyo.

Ellen White was shown that the image of the beast would be formed “before probation closes, for it is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided.” The hidden dream of Nebuchadnezzar represents that test. The hidden truth of the image that has been revealed in these days, when the effect of every vision is no longer prolonged, is that Jesus, as Alpha and Omega, identified in the first and the last references to the kingdoms of Bible prophecy that the eighth beast is of the seven.

Ipinakita kay Ellen White na mahuhubog ang larawan ng hayop "bago magsara ang panahon ng probasyon, sapagkat ito ang dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos, na sa pamamagitan nito ay pagpapasiyahan ang kanilang walang hanggang kahihinatnan." Ang nakatagong panaginip ni Nebukadnezar ay kumakatawan sa pagsubok na iyon. Ang nakatagong katotohanan tungkol sa larawan na nahayag sa mga araw na ito, sa panahong ang katuparan ng bawat pangitain ay hindi na pinatatagal, ay ito: na si Jesus, bilang ang Alfa at Omega, ay nagsaad, sa una at sa huling pagtukoy sa mga kaharian sa propesiya ng Bibliya, na ang ikawalong hayop ay buhat sa pito.

The eighth beast of Revelation chapter seventeen, that is of the seven, is the papal power who has been returned to the throne of the earth, and the deeper hidden secret that has been revealed is that as the United States forms an image of the beast in this nation, it also will represent the phenomenon of the eighth, being of the seven. The sixth president since the time of the end in 1989, who is the rich president who stirred up all the realm of the dragon received a deadly political wound at the hands of the progressive, woke, liberal globalists in 2020, as the Republican horn was assassinated in the streets by the atheistic beast of Revelation chapter eleven.

Ang ikawalong hayop ng Pahayag kabanata labimpito, yaong kabilang sa pito, ay ang kapapahan na muling naibalik sa trono ng daigdig; at ang lalong malalim na tagong hiwagang nahayag ay ito: habang ang Estados Unidos ay lumilikha ng isang larawan ng hayop sa bansang ito, ito rin ay kakatawanin ang penomenon ng ikawalo, na kabilang sa pito. Ang ikaanim na pangulo mula sa Panahon ng Wakas noong 1989, na siyang mayamang pangulong nagpukaw sa buong saklaw ng dragon, ay tumanggap ng isang nakamamatay na sugat na pampulitika sa kamay ng mga progresibo, woke, liberal na mga globalista noong 2020, samantalang ang Republikanong sungay ay pinaslang sa mga lansangan ng walang-Diyos na hayop ng Pahayag kabanata labing-isa.

At the same time the movement of the third angel, received a deadly wound on July 18, 2020, at the hands of the atheistic beast of Revelation chapter eleven. That movement had been made up of Laodicean Seventh-day Adventists, and in 2023, the movement was raised up as the Philadelphian movement of the third angel. Both horns were slain in 2020, and both horns stand up after three and a half symbolic days. The formation of the political image of the beast consists of the combination of Church and State in the United States, and the beast they make an image of in the last days is the eighth beast, that is of the seven. When the image beast is formed in the United States it will possess that very prophetic attribute of the eighth beast of Rome.

Kasabay nito, ang kilusang ikatlong anghel ay tumanggap ng isang nakamamatay na sugat noong Hulyo 18, 2020, sa mga kamay ng ateistikong hayop ng Apocalipsis kabanata labing-isa. Ang kilusang iyon ay binubuo ng mga Adventista ng Ikapitong Araw na Laodiceano, at noong 2023, ang kilusan ay ibinangon bilang kilusang Filadelfiano ng ikatlong anghel. Kapuwa mga sungay ay pinaslang noong 2020, at kapuwa mga sungay ay tumindig pagkaraan ng tatlo't kalahating makasagisag na araw. Ang pagbuo ng pampolitikang larawan ng hayop ay binubuo ng pagsasanib ng Simbahan at Estado sa Estados Unidos, at ang hayop na kanilang ginagawan ng larawan sa mga huling araw ay ang ikawalong hayop, na mula rin sa pito. Kapag ang larawan ng hayop ay nabuo sa Estados Unidos, tataglayin nito ang mismong propetikong katangian ng ikawalong hayop ng Roma.

When the image of the beast test is fulfilled upon the true Protestant horn, those who recognize the prophetic truths associated with the formation of the image of the beast in both horns of the earth beast, will be sealed for eternity with the image of Christ. Those foolish virgins that have accepted the vain and flattering vision will have formed the image of the beast for eternity.

Kapag natupad na sa tunay na Protestanteng sungay ang pagsubok ng larawan ng hayop, yaong mga kumikilala sa mga propetikong katotohanang kaugnay ng pagkakabuo ng larawan ng hayop sa kapuwa sungay ng hayop na mula sa lupa ay tatatakan magpakailanman ng larawan ni Cristo. Yaong mga mangmang na dalaga na tumanggap sa walang kabuluhan at mapagpuring pangitain ay mahuhubog na sa kanila ang larawan ng hayop magpakailanman.

“It was this that the prophet Ezekiel saw when before his astonished gaze were portrayed symbols that revealed a Power overruling the affairs of earthly rulers. Wheels intersecting one another were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, in appearance like sapphire; and seated above the likeness of a throne was a likeness as it were of a human form.’ Ezekiel 1:26, RSV.

Ito ang nakita ng propetang Ezekiel nang sa harap ng kaniyang namamanghang paningin ay inilarawan ang mga sagisag na nagbubunyag ng isang Kapangyarihang naghahari sa mga usapin ng mga pinunong makalupa. Ang mga gulong na nagsasalubong sa isa’t isa ay pinakikilos ng apat na nilalang na buhay. At mataas sa lahat ng mga ito ‘ay ang wangis ng isang luklukan, na sa anyo’y tulad ng safiro; at ang nakaluklok sa ibabaw ng wangis ng isang luklukan ay isang wangis na wari’y anyong-tao.’ Ezekiel 1:26, RSV.

“The wheels, so complicated that at first sight they appeared to be in confusion, moved in perfect harmony. Heavenly beings were impelling those wheels. The complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations He that sits above the cherubim still guides the affairs of this earth. To every nation and individual God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

Ang mga gulong, na lubhang masalimuot anupa’t sa unang tingin ay waring magulo, ay gumalaw sa ganap na pagkakatugma. Ang mga makalangit na nilalang ang nagpapakilos sa mga gulong na iyon. Ang masalimuot na takbo ng mga pangyayari sa kasaysayan ng tao ay nasa ilalim ng banal na pamamahala. Sa gitna ng alitan at kaguluhan ng mga bansa, Siya na nakaluklok sa ibabaw ng mga kerubin ay patuloy na gumagabay sa mga usapin ng daigdig na ito. Itinalaga ng Diyos sa bawat bansa at indibidwal ang isang lugar sa Kaniyang dakilang plano. Sa kasalukuyan, ang mga tao at ang mga bansa, sa pamamagitan ng kanilang sariling pagpapasya, ay nagtatakda ng kanilang kapalaran, at ang Diyos ay nangingibabaw sa lahat para sa katuparan ng Kaniyang mga layunin.

“The prophecies which the great I AM has given in His Word tell us where we are in the procession of the ages. All that prophecy has foretold until the present time has been traced on the pages of history, and all which is yet to come will be fulfilled in its order.

Ang mga propesiyang ibinigay ng dakilang Ako Nga sa Kanyang Salita ay ipinaaalam sa atin kung nasaan tayo sa pagkakasunod-sunod ng mga kapanahunan. Ang lahat ng ipinahayag na ng propesiya hanggang sa kasalukuyan ay naitala sa mga pahina ng kasaysayan, at ang lahat ng darating pa ay matutupad ayon sa pagkakasunod-sunod nito.

“The signs of the times declare that we are standing on the threshold of great and solemn events. Everything in our world is in agitation. The Saviour prophesied of events to precede His coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars… . Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places.’ Matthew 24:6, 7. Rulers and statesmen recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

Ipinahahayag ng mga tanda ng panahon na tayo ay nasa bungad ng mga dakila at taimtim na pangyayari. Lahat sa ating sanlibutan ay nasa pagkabalisa at kaguluhan. Ang Tagapagligtas ay naghayag ng hula tungkol sa mga pangyayaring mauuna sa Kanyang pagparito: “Makakarinig kayo ng mga digmaan at mga alingawngaw ng digmaan... . Magbabangon ang bansa laban sa bansa, at ang kaharian laban sa kaharian; at magkakaroon ng mga taggutom, at mga salot, at mga lindol sa iba't ibang dako.” Mateo 24:6, 7. Kinikilala ng mga pinuno at mga estadista na may isang dakila at mapagpasiyang bagay na malapit nang maganap—na ang sanlibutan ay nasa bingit ng isang napakalubhang krisis.

“The Bible, and the Bible only, gives a correct view of events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear. ‘Behold, the Lord will lay waste the earth and make it desolate, and He will twist its surface and scatter its inhabitants.’ ‘For they have transgressed the laws, violated the statutes, broken the everlasting covenant. Therefore a curse devours the earth, and its inhabitants suffer for their guilt.’ Isaiah 24:1, 5, 6, RSV.

Ang Bibliya, at ang Bibliya lamang, ang nagbibigay ng wastong pananaw hinggil sa mga pangyayaring ngayo’y nagpapauna na ng kanilang mga anino, na ang alingawngaw ng kanilang paglapit ay nagpapayanig sa lupa at nagpapahina sa mga puso ng mga tao dahil sa takot. ‘Narito, wawasakin ng Panginoon ang lupa at gagawing ilang, at babaluktutin Niya ang mukha nito at pangangalatin Niya ang mga naninirahan dito.’ ‘Sapagkat kanilang nilabag ang mga kautusan, niyurakan ang mga tuntunin, binali ang walang hanggang tipan. Kaya’t isang sumpa ang lumalamon sa lupa, at ang mga naninirahan dito ay nagdurusa dahil sa kanilang pagkakasala.’ Isaias 24:1, 5, 6, RSV.

“‘Alas! for that day is great, so that none is like it: it is even the time of Jacob’s trouble; but he shall be saved out of it.’ Jeremiah 30:7.

'Sa aba! sapagkat ang araw na yaon ay dakila, anupat walang katulad nito: yaon ang mismong panahon ng kapighatian ni Jacob; ngunit siya'y maliligtas mula roon.' Jeremias 30:7.

“’Because thou hast made the Lord, which is my refuge, Even the most High, thy habitation; There shall no evil befall thee, Neither shall any plague come nigh thy dwelling.’ Psalm 91:9, 10.

'Sapagkat ang Panginoon, na aking kanlungan, maging ang Kataas-taasan, ay ginawa mong tahanan; walang kasamaan ang sasapit sa iyo, ni anumang salot ay lalapit sa iyong tahanan.' Awit 91:9, 10.

“God will not fail His church in the hour of her greatest peril. He has promised deliverance. The principles of His kingdom will be honored by all beneath the sun.” Historical Sketches 277–279.

"Hindi bibiguin ng Diyos ang Kaniyang iglesia sa oras ng kaniyang pinakamatinding panganib. Ipinangako Niya ang pagliligtas. Ang mga simulain ng Kaniyang kaharian ay pararangalan ng lahat ng nasa ilalim ng araw." Historical Sketches 277-279.

The “complicated play of human events” is what was represented by the wheels intersecting the wheels in Ezekiel’s vision of the Most Holy Place, during the sealing time. Those events are under divine control, for those events are the fulfillment of all the visions of God’s Word, that find their final and perfect effect in the sealing time. There is a “sound” that identifies “a stupendous crisis” which the “world is on the verge” of realizing. That “sound” causes “the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Both the shaking of the earth, and the causing of men’s hearts to fail for fear are symbols of the sound of the seventh and final Trumpet, which is the third woe.

Ang "masalimuot na pag-uugnayan ng mga pangyayaring pantao" ang siyang inilarawan ng mga gulong na nagsasalikop sa isa’t isa sa pangitain ni Ezekiel hinggil sa Kabanal-banalang Dako, sa panahon ng pagtatatakan. Ang mga pangyayaring iyon ay nasa ilalim ng pamamahala ng Diyos, sapagkat ang mga iyon ang katuparan ng lahat ng mga pangitain ng Salita ng Diyos, na nasusumpungan ang kanilang pangwakas at ganap na kaganapan sa panahon ng pagtatatakan. May isang "tunog" na nagpapakilala sa "isang sukdulang krisis" na ang "sanlibutan ay nasa bingit" na ng pagkakatanto. Ang "tunog" na iyon ang nagdudulot na "mayanig ang lupa at manghina ang mga puso ng mga tao dahil sa takot." Kapwa ang pagyanig ng lupa at ang panghihina ng mga puso ng mga tao dahil sa takot ay mga sagisag ng tunog ng ikapito at panghuling Trumpeta, na siyang ikatlong "aba."

The angering of the nations by Islam of the third woe, is as a woman in travail, thus representing an increasing, escalating crisis. That escalating crisis began on September 11, 2001; and on October 7, 2023, the next extreme birth pain hit, and because God’s Word never fails, the next birth pang is coming very soon, and it will be even more destructive. Are you still living in a city?

Ang pagpapagalit sa mga bansa na idinulot ng Islam ng ikatlong “sa aba” ay gaya ng isang babaing nagdaramdam sa panganganak, at sa gayon ay kumakatawan sa isang lumalago at lalong umiigting na krisis. Nagsimula ang umiigting na krisis na iyon noong ika-11 ng Setyembre, 2001; at noong ika-7 ng Oktubre, 2023, sumapit ang kasunod na matinding sakit ng panganganak, at sapagkat kailanman ay hindi nabibigo ang Salita ng Diyos, ang susunod na sakit ng panganganak ay darating di maglalaon, at ito’y magiging lalong nakapipinsala. Nananahan ka pa rin ba sa isang lungsod?

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“To the prophet the wheel within a wheel, the appearance of living creatures connected with them, all seemed intricate and unexplainable. But the hand of Infinite Wisdom is seen among the wheels, and perfect order is the result of its work. Every wheel, directed by the hand of God, works in perfect harmony with every other wheel. I have been shown that human instrumentalities are liable to seek after too much power and try to control the work themselves. They leave the Lord God, the Mighty Worker, too much out of their methods and plans, and do not trust to Him everything in regard to the advancement of the work. No one should for a moment fancy that he is able to manage those things that belong to the great I AM. God in His providence is preparing a way so that the work may be done by human agents. Then let every man stand at his post of duty, to act his part for this time and know that God is his instructor.” Testimonies, volume 9, 259.

Sa paningin ng propeta, ang gulong sa loob ng gulong, ang anyo ng mga buhay na nilalang na kaugnay ng mga iyon, ang lahat ay waring masalimuot at di-maipaliwanag. Ngunit ang kamay ng Walang-hanggang Karunungan ay nakikita sa gitna ng mga gulong, at ganap na kaayusan ang kinalabasan ng Kaniyang gawa. Bawat gulong, na pinapatnubayan ng kamay ng Diyos, ay kumikilos sa ganap na pagkakatugma sa lahat ng iba pang gulong. Ipinakita sa akin na ang mga makataong kasangkapan ay may hilig na maghangad ng labis na kapangyarihan at tangkaing pamahalaan ang gawain sa kanilang sarili. Sila’y labis na isinasantabi ang Panginoong Diyos, ang Makapangyarihang Manggagawa, sa kanilang mga pamamaraan at mga plano, at hindi ipinagkakatiwala sa Kaniya ang lahat ng nauukol sa pagsulong ng gawain. Walang sinuman ang dapat, kahit sa isang saglit, mag-akala na kaya niyang pangasiwaan ang mga bagay na nauukol sa dakilang AKO NGA. Ang Diyos, sa Kaniyang probidensiya, ay naghahanda ng daan upang ang gawain ay magawa sa pamamagitan ng mga kasangkapang pantao. Kaya’t tumindig ang bawat tao sa kaniyang puwesto ng tungkulin, upang gampanan ang kaniyang bahagi sa panahong ito, at malaman na ang Diyos ang kaniyang Tagapagturo. Testimonies, tomo 9, 259.