The sealing time of the one hundred and forty-four thousand from September 11, 2001, unto the soon coming Sunday law in the United States is the prophetic period where every vision of God’s Word is fulfilled in the last days.

Ang panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, mula noong Setyembre 11, 2001, hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos, ay ang panahong propetiko kung saan natutupad ang bawat pangitain ng Salita ng Diyos sa mga huling araw.

Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. Ezekiel 12:23.

Kaya’t sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Papatigilin ko ang kawikaang ito, at hindi na nila ito gagamitin bilang kawikaan sa Israel; ngunit sabihin mo sa kanila, Malapit na ang mga araw, at ang katuparan ng bawat pangitain. Ezekiel 12:23.

In that line, the third angel arrives again, and in so doing, it is represented by the arrival of the third angel on October 22, 1844, unto the rebellion of 1863. The rebellion of 1863 was represented by the first rebellion of ancient Israel at Kadesh, and therefore is represented by the whole history from the Red Sea crossing until the first Kadesh rebellion. The first Kadesh rebellion typified the second Kadesh rebellion, and thus the line from the death of Aaron to the second Kadesh rebellion is repeated in the line of the sealing.

Sa linyang iyon, muling dumarating ang ikatlong anghel, at sa gayon, ito ay kinakatawan ng pagdating ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, hanggang sa paghihimagsik ng 1863. Ang paghihimagsik noong 1863 ay kinatawan ng unang paghihimagsik ng sinaunang Israel sa Kadesh, at kaya’t kinakatawan ito ng buong kasaysayan mula sa pagtawid sa Dagat na Pula hanggang sa unang paghihimagsik sa Kadesh. Ang unang paghihimagsik sa Kadesh ay naging tipo ng ikalawang paghihimagsik sa Kadesh, at sa gayon ang linya mula sa pagkamatay ni Aaron hanggang sa ikalawang paghihimagsik sa Kadesh ay inuulit sa linya ng pagtatatak.

It is repeated in the history of the Millerites, from 1840 unto 1844, which was typified by Christ’s baptism unto the cross, which also represented the history of the cross to the stoning of Stephen. Line upon line, each of the ancient prophets spoke about this period of time more than the days in which they lived.

Ito ay naulit sa kasaysayan ng mga Millerite, mula 1840 hanggang 1844, na tinipuhan ng kasaysayang mula sa bautismo ni Cristo hanggang sa krus, na kumakatawan din sa kasaysayan mula sa krus hanggang sa pagbabato kay Esteban. Linya sa linya, bawat isa sa mga sinaunang propeta ay nagsalita tungkol sa panahong ito nang higit kaysa sa mga araw ng kanilang sariling kapanahunan.

“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

“Ang bawat isa sa mga sinaunang propeta ay nagsalita nang higit na hindi para sa kanilang sariling panahon kundi para sa atin, kaya’t ang kanilang pagpopropesiya ay may bisa para sa atin. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12....”

“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

Naipon at pinagbuklod ng Biblia ang mga kayamanan nito para sa huling salinlahing ito. Ang lahat ng dakilang pangyayari at mga mapitagang gawa sa kasaysayan ng Lumang Tipan ay nauulit na noon pa, at patuloy na nauulit, sa iglesia sa mga huling araw na ito. Selected Messages, aklat 3, 338, 339.

The “last generation” is Peter’s chosen generation, which is the one hundred and forty-four thousand, and they are chosen from September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law, where they are then lifted up as an ensign. “All,” not some, but “all the great events and solemn transactions” of God’s Word, are “repeating themselves” in the “last generation” of “the church” of the “last days.” In the line of the sealing, all the books of the Bible meet and end.

Ang "huling salinlahi" ay ang hinirang na salinlahi ni Pedro, na siyang isang daan at apatnapu’t apat na libo, at sila ay hinirang mula Setyembre 11, 2001 hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo, kung saan saka sila itataas bilang isang watawat. Ang "lahat," hindi ilan, kundi "lahat ng dakilang pangyayari at solemne na kaganapan" ng Salita ng Diyos, ay "nauulit" sa "huling salinlahi" ng "iglesya" ng "mga huling araw." Sa linya ng pagtatatak, ang lahat ng mga aklat ng Bibliya ay nagkakatagpo at nagwawakas.

“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

Nagtatagpo at nagwawakas sa Aklat ng Pahayag ang lahat ng mga aklat ng Bibliya. Narito ang katugma ng aklat ni Daniel. Ang isa ay propesiya; ang isa nama’y pahayag. Ang aklat na tinatakan ay hindi ang Aklat ng Pahayag, kundi yaong bahagi ng propesiya ni Daniel na tumutukoy sa mga huling araw. Iniutos ng anghel, “Nguni’t ikaw, O Daniel, itago mo ang mga salita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng kawakasan.” Daniel 12:4. Gawa ng mga Apostol, 585.

The “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” that was unsealed, is the visions given to Daniel by the two great rivers of Shinar, the Ulai and the Hiddekel. Those visions represent Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, and chapter eleven verses forty through forty-five. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is the history where Christ, as the heavenly High Priest, eternally seals the chosen of the final generation into a relationship consisting of divine and human. Verse forty of Daniel eleven, identifies the relationship of the dragon, the beast and false prophet who together are now leading the world to Armageddon, as represented by the history of the horn of Republicanism on the earth beast that rules as the sixth kingdom of Bible prophecy during the history of verse forty. Verse forty also identifies the separation of the wise and foolish that defines the history of the horn of Protestantism in the same history, beginning in 1798 unto the soon-coming Sunday law.

Ang "bahagi ng hula ni Daniel na may kinalaman sa mga huling araw," na inalisan ng tatak, ay ang mga pangitaing ibinigay kay Daniel sa tabi ng dalawang dakilang ilog ng Shinar, ang Ulai at ang Hiddekel. Ang mga pangitaing iyon ang nasa Daniel kabanata walo, talata labintatlo at labing-apat, at kabanata labing-isa, talata apatnapu hanggang apatnapu't lima. Ang panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo ay ang kasaysayang kung saan si Cristo, bilang makalangit na Punong Saserdote, ay tinatatakan magpakailanman ang mga hinirang ng huling salinlahi sa isang ugnayang binubuo ng banal at makatao. Ang talatang apatnapu ng Daniel labing-isa ay tinutukoy ang ugnayan ng dragon, ng hayop, at ng huwad na propeta, na magkakasamang umaakay ngayon sa sanlibutan tungo sa Armagedon, gaya ng kinakatawan ng kasaysayan ng sungay ng Republicanismo sa hayop na mula sa lupa na namumuno bilang ikaanim na kaharian ng hula sa Biblia sa kasaysayang tinutukoy ng talatang apatnapu. Tinutukoy rin ng talatang apatnapu ang pagkakahiwalay ng mga matatalino at ng mga mangmang na siyang naglalarawan ng kasaysayan ng sungay ng Protestantismo sa gayunding kasaysayan, na nagsisimula noong 1798 hanggang sa nalalapit na batas-Linggo.

All “the books of the Bible” “meet and end” in the book of Revelation, and when they meet, the book of Revelation “complements” the book of Daniel, and the word “complement” means to bring to perfection. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, as represented in the book of Revelation, the prophecies of Daniel that were unsealed in the last days are brought to perfection, when they are brought together line upon line, over the line of history represented in chapter eighteen of Revelation, that begins with the voice in verses one through three, and ends with the second voice of verse four.

Ang lahat ng "mga aklat ng Bibliya" ay "nagkakatagpo at nagwawakas" sa aklat ng Apocalipsis, at kapag sila’y nagkakatagpo, ang aklat ng Apocalipsis ay "kinukumpleto" ang aklat ni Daniel, at ang salitang "kinukumpleto" ay nangangahulugang dalhin sa kasakdalan. Sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, gaya ng kinakatawan sa aklat ng Apocalipsis, ang mga propesiya ni Daniel na nabuksan sa mga huling araw ay dinadala sa kasakdalan, kapag ang mga ito ay pinagsasama, linya sa linya, sa ibabaw ng guhit ng kasaysayan na kinakatawan sa kabanata labing-walo ng Apocalipsis, na nagsisimula sa tinig sa mga talatang isa hanggang tatlo, at nagwawakas sa ikalawang tinig ng talatang apat.

The perfection of the prophetic vision represented by the Hiddekel River in the book of Daniel, represents the perfection of the external vision of the enemies of God’s people who trample down the sanctuary and host. The perfection of the prophetic vision represented by the Ulai River in the book of Daniel, represents the perfection of the internal vision of Christ appearing within His people when He accomplishes the covenant promise of joining divinity with humanity upon the final chosen generation.

Ang kasakdalan ng propetikong pangitain na kinakatawan ng Ilog Hiddekel sa aklat ni Daniel ay kumakatawan sa kasakdalan ng panlabas na pangitain ng mga kaaway ng bayan ng Diyos na niyuyurakan ang santuwaryo at ang hukbo. Ang kasakdalan ng propetikong pangitain na kinakatawan ng Ilog Ulai sa aklat ni Daniel ay kumakatawan sa kasakdalan ng panloob na pangitain ni Cristo na nagpapakita sa loob ng Kanyang bayan kapag Kanyang tinutupad ang pangakong tipan ng pag-iisa ng pagka-Diyos at pagkatao sa huling hinirang na salinlahi.

The history of the sealing that focuses upon the Republican horn of the earth beast, begins with the earth beast speaking the Patriot Act in 2001, and ends with the speaking that was represented by the Alien and Sedition Acts of 1798, which in Revelation chapter thirteen, are represented as the earth beast speaking as a dragon. The Alien and Sedition Acts of 1798, represent the end of a line that began with the speaking of the Declaration of Independence in 1776. In the middle of that period of prophetic history, the earth beast spoke the Constitution into effect in 1789.

Ang kasaysayan ng pagseselyo na nakatuon sa Republikanong sungay ng halimaw na mula sa lupa ay nagsisimula sa pagsasalita ng halimaw na mula sa lupa ng Patriot Act noong 2001, at nagtatapos sa pagsasalitang kinakatawan ng Alien and Sedition Acts noong 1798, na sa Apocalipsis kabanata labing-tatlo ay kinakatawan bilang ang halimaw na mula sa lupa na nagsasalita na gaya ng isang dragon. Ang Alien and Sedition Acts noong 1798 ay kumakatawan sa katapusan ng isang linya na nagsimula sa pagsasalita ng Declaration of Independence noong 1776. Sa kalagitnaan ng panahong iyon ng propetikong kasaysayan, ang halimaw na mula sa lupa ay nagsalita ng Constitution upang ito ay magkaroon ng bisa noong 1789.

The speaking of 1776, aligns with the speaking of the Patriot Act, and the Alien and Sedition Acts represent the soon coming Sunday law in the United States. In the middle of that history there should be another speaking which aligns with 1789. The first voice of Revelation eighteen, verses one through three, is plainly identified as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The second voice of verse four, is also plainly identified as the soon-coming Sunday law. Both of those voices are divine voices, for they are both the voice of the angel who is to lighten the earth with His glory, who Sister White identifies as the first angel of Revelation fourteen. Jesus was the first angel, and He always illustrates the end of a thing with the beginning, so He is also the third angel, who is the angel that lightens the earth with His glory.

Ang pagsasalita noong 1776 ay umaayon sa pagsasalita ng Patriot Act, at ang mga Alien and Sedition Acts ay kumakatawan sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos. Sa kalagitnaan ng kasaysayang iyon ay dapat may isa pang pagsasalita na umaayon sa 1789. Ang unang tinig ng Apocalipsis labing-walo, mga talatang isa hanggang tatlo, ay hayagang kinikilala na dumating nang ibinagsak ang mga malalaking gusali ng Lungsod ng New York. Ang ikalawang tinig ng talatang apat ay hayagang kinikilala rin bilang ang nalalapit na batas ng Linggo. Ang dalawang tinig na iyon ay kapwa banal na tinig, sapagkat kapwa ang tinig ng anghel na magliliwanag sa lupa sa pamamagitan ng Kanyang kaluwalhatian, na itinukoy ni Sister White bilang unang anghel ng Apocalipsis labing-apat. Si Jesus ang unang anghel, at lagi Niyang inilalarawan ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito, kaya Siya rin ang ikatlong anghel, na siyang anghel na nagliliwanag sa lupa sa pamamagitan ng Kanyang kaluwalhatian.

The first angel is also portrayed in Revelation chapter ten, as descending on August 11, 1840, thus typifying the descent of the angel on September 11, 2001. Sister White directly states that the angel who descended in chapter ten, was “no less a personage than Jesus Christ.” The first and second voices of Revelation eighteen, are the voice of Christ. That history is typified by 1776, 1789 and 1798, when the earth beast spoke three times. The voice of Christ that speaks in between the two voices of Revelation eighteen, is when He speaks in Revelation chapter eleven.

Ang unang anghel ay inilalarawan din sa Pahayag kabanata sampu, na bumaba noong Agosto 11, 1840, at sa gayon ay nagsisilbing tipo ng pagbaba ng anghel noong Setyembre 11, 2001. Tuwirang sinabi ni Sister White na ang anghel na bumaba sa kabanata sampu ay “walang iba kundi si Jesucristo.” Ang una at ikalawang tinig ng Pahayag labing-walo ay ang tinig ni Jesucristo. Ang kasaysayang iyon ay tinutularan ng 1776, 1789, at 1798, noong ang halimaw na mula sa lupa ay nagsalita nang tatlong ulit. Ang tinig ni Jesucristo na nagsasalita sa pagitan ng dalawang tinig ng Pahayag labing-walo ay yaong kapag Siya ay nagsasalita sa Pahayag kabanata labing-isa.

And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

At pagkaraan ng tatlo’t kalahating araw, ang Espiritu ng buhay mula sa Diyos ay pumasok sa kanila, at sila’y tumindig sa kanilang mga paa; at bumagsak ang malaking takot sa mga nakakita sa kanila. At nakarinig sila ng isang malakas na tinig mula sa langit na nagsasabi sa kanila, Umakyat kayo rito. At sila’y umakyat sa langit sa isang alapaap; at nakita sila ng kanilang mga kaaway. Apocalipsis 11:11, 12.

In July of 2023, a voice from heaven (the voice of Christ) began raising up the two witnesses who had been slain in the streets by the atheistic dragon from the bottomless pit. At that point, the issues associated with the Constitution of the United States became a prophetic subject, for at the next voice, represented by 1798, the Constitution will be fully overthrown. Each of the three waymarks of 1776, 1789 and 1798, align with the three divine voices that are marked as September 11, 2001, July 2023, and the soon coming Sunday law.

Noong Hulyo 2023, isang tinig mula sa langit (ang tinig ni Cristo) ay nagsimulang ibangon ang dalawang saksi na pinaslang sa mga lansangan ng ateistikong dragon mula sa kalalimang walang hanggan. Sa puntong iyon, ang mga usaping may kaugnayan sa Saligang-Batas ng Estados Unidos ay naging paksa ng propesiya, sapagkat sa susunod na tinig, na kinakatawan ng 1798, ang Saligang-Batas ay ganap na ibabagsak. Bawat isa sa tatlong palatandaan ng 1776, 1789, at 1798 ay nakahanay sa tatlong dibinong tinig na minarkahan bilang 11 Setyembre 2001, Hulyo 2023, at ang nalalapit na batas ng Linggo.

Those three steps align with three steps of the third woe, represented by September 11, 2001, October 7, 2023 and the soon coming Sunday law when the seventh trumpet, which is the third Woe, suddenly arrives in the hour of the “great earthquake”. In 2023, the transition of both horns of the earth beast began, as represented by the secret image dream of Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s dream in chapter two, was a secret that only God could reveal, and He revealed it to those who had passed the first test represented in chapter one of Daniel.

Ang tatlong hakbang na iyon ay tumutugma sa tatlong hakbang ng ikatlong kapahamakang, na kinakatawan ng Setyembre 11, 2001, Oktubre 7, 2023, at ng nalalapit na batas ng Linggo, kung kailan ang ikapitong pakakak, na siyang ikatlong kapahamakang, ay biglang darating sa oras ng "dakilang lindol". Noong 2023, nagsimula ang transisyon ng dalawang sungay ng halimaw na mula sa lupa, gaya ng inilarawan sa lihim na panaginip ni Nebukadnezar hinggil sa larawan. Ang panaginip ni Nebukadnezar sa kabanata dalawa ay isang lihim na tanging ang Diyos lamang ang makapagpapahayag, at Kaniyang inihayag ito sa mga nakapasa sa unang pagsubok na inilarawan sa kabanata isa ng Daniel.

Daniel and the three worthies in chapter one who passed the first test, were those who chose to eat the heavenly food and reject the diet of Babylon. They are those represented by John in Revelation chapter ten, who take the little book out of the angel’s hand, who is no less a personage than Jesus Christ, and eat the message contained therein. They are those in John chapter six, who chose to eat the flesh and drink the blood of the heavenly manna, that the other class rejected and who then turned away from Christ and walked no more with Him forever, in chapter SIX, verse SIXTY-SIX.

Si Daniel at ang tatlong tapat sa unang kabanata, na nakapasa sa unang pagsubok, ay yaong mga pumiling kumain ng pagkaing makalangit at tumanggi sa diyeta ng Babilonia. Sila yaong inilarawan ni Juan sa Apocalipsis kabanata sampu, na kinukuha ang munting aklat mula sa kamay ng anghel, na walang iba kundi si Jesucristo, at kinakain ang mensaheng nakapaloob doon. Sila rin ang tinutukoy sa Juan kabanata anim, na piniling kainin ang laman at inumin ang dugo ng mana mula sa langit, na tinanggihan ng kabilang pangkat, at pagkatapos ay tumalikod kay Cristo at hindi na muling lumakad na kasama Niya, magpakailanman, sa kabanata ANIM, talatang ANIMNAPU'T ANIM.

In that line Christ was teaching in Galilee, which means “a hinge” or “a turning point”. There He presented the message of the heavenly manna, that His disciples were to eat, just as John had eaten in Revelation chapter ten, and as Ezekiel had eaten in chapter three, and Jeremiah had eaten in chapter fifteen. The history represented by John in Revelation chapter ten, when he ate the little book, represented the history of the Millerites from 1840 to 1844, but it more directly represented the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand than the history of the Millerites. This is apparent in the chapter by the directions John was given when told to eat the little book.

Sa linyang iyon ay nagtuturo si Cristo sa Galilea, na ang ibig sabihin ay “isang bisagra” o “isang puntong-pihit.” Doon inilahad Niya ang mensahe ng makalangit na maná, na dapat kainin ng Kaniyang mga alagad, gaya ng kinain ni Juan sa Apocalipsis kabanata sampu, at gaya ng kinain ni Ezekiel sa kabanata tatlo, at ni Jeremias sa kabanata labinlima. Ang kasaysayang inilarawan ni Juan sa Apocalipsis kabanata sampu, nang kainin niya ang munting aklat, ay kumakatawan sa kasaysayan ng mga Millerita mula 1840 hanggang 1844, ngunit higit na tuwirang kinakatawan nito ang panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo kaysa sa kasaysayan ng mga Millerita. Ito ay maliwanag sa kabanatang iyon sa pamamagitan ng mga tagubiling ibinigay kay Juan nang utusang kainin ang munting aklat.

And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. Revelation 10:9.

At lumapit ako sa anghel, at sinabi ko sa kaniya, Ibigay mo sa akin ang munting aklat. At sinabi niya sa akin, Kunin mo ito at lubos na kainin mo; at magpapapait ito sa iyong tiyan, ngunit sa iyong bibig ay magiging matamis na gaya ng pulot. Apocalipsis 10:9.

In the verse, John was told in advance of his taking and eating the little book what experience would be produced by the message he ate. The Millerites did not understand the bitter-sweet experiences in advance of their historical fulfillment of John’s symbolism of their line of prophetic history. But the one hundred and forty-four thousand have been told in advance, and are required to know. When John illustrates either the history of the movement of the first angel or the history of the third angel, the message produces two classes of worshippers, and then ends with the bitter disappointment. When Jeremiah ate the little book, he then refused to associate with the “assembly of the mockers.”

Sa talatang iyon, ipinabatid na kay Juan, bago pa niya kunin at kainin ang munting aklat, kung anong karanasan ang idudulot ng mensaheng kaniyang kakainin. Hindi naunawaan nang pauna ng mga Millerite ang mga mapait-matamis na karanasan bago naganap sa kasaysayan ang katuparan ng simbolismo ni Juan hinggil sa kanilang linya ng propetikong kasaysayan. Ngunit ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ipinabatid na sa kanila nang pauna, at inaatasang malaman nila ito. Kapag inilalarawan ni Juan ang alinman sa kasaysayan ng kilusan ng unang anghel o ang kasaysayan ng ikatlong anghel, ang mensahe ay nagbubunga ng dalawang uri ng mga sumasamba, at pagkatapos ay nagwawakas sa mapait na pagkadismaya. Nang kainin ni Jeremias ang munting aklat, tumanggi siyang makisama sa “kapulungan ng mga manunuya.”

I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

Hindi ako umupo sa kapulungan ng mga manunuya, ni nagalak; ako’y umupong nag-iisa dahil sa iyong kamay: sapagkat pinuspos mo ako ng poot. Jeremias 15:17.

When Ezekiel ate the little book, he was told to give the message to the rebels of the house of Israel, who would not listen.

Nang kainin ni Ezekiel ang munting aklat, sinabihan siya na iparating ang mensahe sa mga mapaghimagsik ng sambahayan ni Israel, na hindi makikinig.

Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. . .. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Ezekiel 3:1,7.

Bukod dito, sinabi niya sa akin, Anak ng tao, kainin mo ang anumang masumpungan mo; kainin mo ang balumbon na ito, at humayo ka, magsalita ka sa sambahayan ng Israel. . .. Ngunit ang sambahayan ng Israel ay hindi ka didinggin; sapagka't hindi nila ako didinggin: sapagka't ang buong sambahayan ng Israel ay matitigas ang mukha at matitigas ang puso. Ezekiel 3:1,7.

When Christ offered the heavenly bread, that was His flesh and His blood, to His home church at Galilee, the class that turned away never walked with Him again, and the fact that this occurred in chapter SIX, verse SIXTY-SIX, identifies that the eating is the first of a three-step testing process, which begins with the descent of the angel. The second test is where the two classes are manifested, whether it be the contrast of Ezekiel with the hard-hearted house of Israel, or the wise and foolish virgins of both the beginning and ending of Adventism, or Jeremiah with the assembly of mockers, or by Daniel and the three worthies in contrast with the wise men of Babylon in chapter two of Daniel.

Nang ihandog ni Cristo ang tinapay na makalangit, na siyang Kanyang laman at Kanyang dugo, sa Kanyang sariling iglesia sa Galilea, ang uring tumalikod ay hindi na muling lumakad na kasama Niya, at ang katunayang ito’y naganap sa kabanata ANIM, talatang ANIMNAPU’T ANIM, ay nagpapakilala na ang pagkain ang unang hakbang ng isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok, na nagsisimula sa pagbaba ng anghel. Ang ikalawang pagsubok ay kung kailan nahahayag ang dalawang uri, maging sa pagsalungat sa pagitan ni Ezekiel at ng sambahayan ni Israel na matitigas ang puso, o sa mga birheng matatalino at hangal, kapuwa sa pasimula at sa wakas ng Adbentismo, o kay Jeremias at sa kapulungan ng mga manunuya, o kay Daniel at sa tatlong tapat na lalaki na nakasalungat sa mga pantas ng Babilonia sa ikalawang kabanata ni Daniel.

In the line of John chapter six, the arrival at Galilee is September 11, 2001. The message to eat the flesh and drink the blood is the history that ultimately leads to the soon-coming Sunday law. “You are what you eat”, as represented by Daniel and the three worthies in chapter one, and in John six, those who chose to eat Christ’s flesh and drink His blood, became the image of what they ate. They became the image of Christ, while the other class that turned and walked no more with Christ manifested the image of the beast. One class was the image of the Creator, the other the image of the creation. John chapter six adds the meaning of “Galilee” to September 11, 2001, for the meaning is “hinge”, thus marking the turning point for the disciples. Would they turn to the heavenly diet or the diet of Babylon? It is at prophetic turning points that Christ manifests the light for the following period, as represented by His descent in 2001, when the earth was lightened with His glory.

Sa linya ng Juan kabanata anim, ang pagdating sa Galilea ay Setyembre 11, 2001. Ang mensahe hinggil sa pagkain ng laman at pag-inom ng dugo ay ang kasaysayang sa huli ay humahantong sa nalalapit na batas ng Linggo. "Ikaw ang iyong kinakain," gaya ng kinakatawan nina Daniel at ng tatlong tapat sa unang kabanata, at sa Juan kabanata anim, ang mga pumiling kainin ang laman ni Cristo at inumin ang Kanyang dugo ay naging wangis ng kanilang kinain. Naging wangis sila ni Cristo, samantalang ang kabilang uri na tumalikod at hindi na lumakad kasama ni Cristo ay ipinamalas ang wangis ng hayop. Ang isang uri ay ang wangis ng Manlilikha, ang isa naman ay ang wangis ng sangnilikha. Idinadagdag ng Juan kabanata anim ang kahulugan ng "Galilea" sa Setyembre 11, 2001, sapagkat ang kahulugan ay "bisagra," kaya minarkahan nito ang punto ng pagbaling para sa mga alagad. Bubaling ba sila sa pagkaing makalangit o sa pagkain ng Babilonia? Sa mga propetikong punto ng pagbaling ipinamalas ni Cristo ang liwanag para sa susunod na yugto, gaya ng kinakatawan ng Kanyang pagbaba noong 2001, nang ang lupa ay naliwanagan ng Kanyang kaluwalhatian.

“There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

May mga aral na dapat matutuhan mula sa kasaysayan ng nakaraan; at sa mga ito ay ibinabaling ang pansin, upang maunawaan ng lahat na ang Diyos ay gumagawa sa gayunding paraan ngayon gaya ng Kaniyang lagi nang ginagawa. Ang Kaniyang kamay ay nakikita sa Kaniyang gawain at sa gitna ng mga bansa sa kasalukuyan, gaya rin ng lagi, magmula pa nang unang ipinahayag ang ebanghelyo kay Adan sa Eden.

“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

May mga kapanahunan na humuhudyat ng pagbaling sa kasaysayan ng mga bansa at ng iglesya. Sa pangangasiwa ng Diyos, pagdating ng iba’t ibang krisis na ito, ang liwanag para sa panahong yaon ay ipinagkakaloob. Kung ito’y tinatanggap, nagkakaroon ng pag-unlad na espirituwal; kung ito nama’y itinatakwil, sumusunod ang pag-urong na espirituwal at pagkalubog. Inilahad ng Panginoon sa Kanyang salita ang masikhay na gawain ng ebanghelyo, kung paano ito isinagawa noong nakaraan, at kung paano ito isasagawa sa hinaharap, hanggang sa pangwakas na tunggalian, kung kailan ang mga ahensiyang makasatanas ay gagawa ng kanilang huling kagila-gilalas na pagkilos. Bible Echo, Agosto 26, 1895.

God always works upon the same lines of past history, and He never changes. There are “turning points” (Galilee), that are “crises,” and at those “turning points” the “light for that time is given.” The light for the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand was given at the crisis that began on September 11, 2001. If that light “is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” The light produces two classes of worshippers. The light that follows the turning point represents the message which produces two classes of worshippers.

Laging kumikilos ang Diyos ayon sa gayunding mga padron ng kasaysayang nagdaan, at hindi Siya kailanman nagbabago. May mga "punto ng pagliko" (Galilea) na mga "krisis," at sa mga "puntong iyon ng pagliko" ibinibigay ang "liwanag para sa panahong iyon." Ang liwanag para sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay ibinigay sa krisis na nagsimula noong Setyembre 11, 2001. Kung ang liwanag na iyon "ay tinanggap, may pag-unlad na espirituwal; kung ito ay itinakwil, sumusunod ang pagbagsak na espirituwal at pagkawasak." Ang liwanag ay nagbubunga ng dalawang uri ng mga mananamba. Ang liwanag na sumusunod sa punto ng pagliko ay kumakatawan sa mensaheng nagbubunga ng dalawang uri ng mga mananamba.

Daniel chapter two illustrates the second test, the test which follows the dietary test of chapter one. In verse one of chapter one of Daniel, Judah had just been conquered by Nebuchadnezzar, who then became the first kingdom of Bible prophecy. It was a turning point in both the history of nations and of the church, it was a great crisis and the light of a dietary test was then given. Daniel and the three worthies passed the test, and then in chapter two, they again represented those who passed the second test. The second test was a test over a secret that no man, not even Nebuchadnezzar knew.

Ang ikalawang kabanata ng Daniel ay naglalarawan ng ikalawang pagsubok, ang pagsubok na sumunod sa pagsubok ukol sa pagkain ng Kabanata 1. Sa talata 1 ng Kabanata 1 ng Daniel, kapapasakop pa lamang ang Huda kay Nebukadnezar, na noon ay kumakatawan sa unang kaharian sa propesiya ng Biblia. Ito ay isang mahalagang punto ng pagbabago sa kasaysayan ng mga bansa at ng iglesia; isa itong malaking krisis, at noon ibinigay ang liwanag ng isang pagsubok ukol sa pagkain. Si Daniel at ang tatlong tapat ay nakapasa sa pagsubok, at sa Kabanata 2, muli nilang kinatawan ang mga nakapasa sa ikalawang pagsubok. Ang ikalawang pagsubok ay isang pagsubok hinggil sa isang lihim na walang sinumang tao, maging si Nebukadnezar man, ang nakaaalam.

The symbol of the test was the image of Nebuchadnezzar’s dream. It was a life and death test over an image that no one knew. The image identified the kingdoms of Bible prophecy, and in chapters seven and eight of Daniel, the same kingdoms of Daniel two are represented as beasts. Nebuchadnezzar’s test was the test of “the image of the beasts”, that in the last days, occurs during the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang sagisag ng pagsubok ay ang larawan ng panaginip ni Nebukadnezar. Ito ay isang pagsubok na may kinalaman sa buhay at kamatayan hinggil sa isang larawang hindi kilala ninuman. Ang larawan ay tumutukoy sa mga kaharian sa propesiya ng Biblia, at sa ikapito at ikawalong kabanata ng Daniel, ang gayunding mga kaharian sa ikalawang kabanata ni Daniel ay inilarawan bilang mga hayop. Ang pagsubok ni Nebukadnezar ay ang pagsubok ng "larawan ng mga hayop", na, sa mga huling araw, nagaganap sa panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo.

In the last days, the formation of the image of the beast is the great test for the people of God, represented by Daniel and the three worthies. It is the test they must pass, before they are sealed, so it is the sealing-testing message that either produces a class that receives the seal of God and reflects the image of God, or a class that receives the seal of the beast, and therefore reflects the image of the beast. In Daniel chapter two the message of the image of the beast was sealed until the history when it became a life and death question. Nebuchadnezzar’s image was understood correctly by the Millerites, but in the history of the sealing a secret truth that is connected with Nebuchadnezzar’s image is unsealed, but only to those who have taken the message that was to be eaten when the turning point arrived.

Sa mga huling araw, ang pagbuo ng larawan ng hayop ang dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos, na kinakatawan nina Daniel at ng tatlong lalaking mararangal. Ito ang pagsubok na dapat nilang mapagtagumpayan bago sila matatakan; kaya ito ang mensahe ng pagtatatak at pagsubok na nagbubunga, alinman ng isang uri na tumatanggap ng tatak ng Diyos at sumasalamin sa larawan ng Diyos, o ng isang uri na tumatanggap ng tatak ng hayop at dahil dito ay sumasalamin sa larawan ng hayop. Sa ikalawang kabanata ng Daniel, ang mensahe tungkol sa larawan ng hayop ay tinatakan hanggang sa panahong naging usaping buhay at kamatayan ito sa kasaysayan. Ang larawan ni Nebukadnezar ay naunawaan nang wasto ng mga Millerita, subalit sa kasaysayan ng pagtatatak ay tinanggalan ng tatak ang isang lihim na katotohanang nauugnay sa larawan ni Nebukadnezar, at ito’y sa mga tumanggap lamang sa mensaheng dapat kainin pagdating ng sangandaan.

That food is the latter rain message that began when the angel of Revelation eighteen descended, and the latter rain message is the methodology of line upon line. Without eating that truth, the secret message of the formation of the image of the beast cannot be seen.

Ang pagkaing iyon ay ang mensahe ng Huling Ulan na nagsimula nang bumaba ang anghel ng Apocalipsis labing-walo, at ang mensahe ng Huling Ulan ay ang metodolohiya ng tuntunin sa tuntunin. Kung hindi kinakain ang katotohanang iyon, hindi makikita ang lihim na mensahe ukol sa pagkakabuo ng larawan ng hayop.

Ellen White was “clearly shown, that the image of the beast would be formed before probation closes.” The message of the formation of the image of the beast in Daniel two, represents a formation of the image that would only been seen in the history that followed the “turning point”, when the light would then be given. What is now understood about Nebuchadnezzar’s image is that it did not simply identify the first four kingdoms of Bible prophecy, it identified all eight kingdoms, and that understanding produces a new formation of the image-beast.

Ipinakita nang malinaw kay Ellen White na “ang larawan ng hayop ay mabubuo bago magsara ang probasyon.” Ang mensahe hinggil sa pagbuo ng larawan ng hayop sa Daniel kabanata dalawa ay kumakatawan sa isang pagbuo ng larawan na makikita lamang sa kasaysayang sumunod sa “punto ng pagbaling,” kung kailan saka ibibigay ang liwanag. Ang ngayo’y nauunawaan hinggil sa larawan ni Nebuchadnezzar ay na hindi lamang nito tinukoy ang unang apat na kaharian ng propesiya sa Biblia, kundi tinukoy nito ang lahat ng walong kaharian; at ang pagkaunawang iyon ay nagbubunga ng isang bagong pagbuo ng larawan-hayop.

That truth identifies that the eighth beast, is of the seven, and it further identifies that the United States, who first forms an image of the beast, and thereafter forces the entire world to do the same, will possess the prophetic characteristic of the beast which it forms an image of. That image includes that it is the eighth, that is of the seven, and in the history of the three voices of Christ, it is marking the turning point of September 11, 2001, the voice of 2023 calling the dead, dry bones of the two witnesses to their feet, and the voice of the call out of Babylon.

Tinutukoy ng katotohanang iyon na ang ikawalong halimaw ay mula sa pito, at higit pa nitong tinutukoy na ang Estados Unidos, na siyang unang bumubuo ng larawan ng halimaw at, pagkaraan, pinipilit ang buong sanlibutan na gawin din iyon, ay magtataglay ng propetikong katangian ng halimaw na ginawan nito ng larawan. Kasama sa larawang iyon ang katunayang ito: na ito ang ikawalo, na mula sa pito; at sa kasaysayan ng tatlong tinig ni Cristo, minamarkahan nito ang punto ng pagbabago noong Setyembre 11, 2001, ang tinig ng 2023 na tumatawag sa mga patay na tuyong buto ng dalawang saksi upang tumindig sa kanilang mga paa, at ang tinig ng panawagang lumabas mula sa Babilonia.

The voice of 2023 is the voice that identifies the secret of Nebuchadnezzar’s image and when it speaks.

Ang tinig ng taong 2023 ay ang tinig na nagtutukoy sa lihim ng larawan ni Nebukadnezar at sa kung kailan ito nagsasalita.

September 11, 2001 represents the period that begins there, and ends on July 18, 2020. The period of the second voice from chapter eleven, represents the period from July 18, 2020, unto the third voice at the soon-coming Sunday law. The second period that begins on July 18, 2020, includes the waymark of November 3, 2020, and the waymark of January 6, 2021, when those that had slain the two witnesses and began to rejoice and send gifts, and it includes July, 2023, when the voice in the wilderness began to sound the warning of the seventh trumpet.

Ang Setyembre 11, 2001 ay kumakatawan sa panahong nagsisimula roon, at nagwawakas noong Hulyo 18, 2020. Ang panahon ng ikalawang tinig mula sa kabanatang labing-isa ay kumakatawan sa panahong mula Hulyo 18, 2020, hanggang sa ikatlong tinig, sa nalalapit nang batas ng Linggo. Ang ikalawang panahong nagsisimula noong Hulyo 18, 2020, ay kinabibilangan ng palatandaan noong Nobyembre 3, 2020, at ng palatandaan noong Enero 6, 2021, nang yaong mga pumatay sa dalawang saksi ay nagsimulang magalak at magpadala ng mga kaloob, at kinabibilangan din ng Hulyo 2023, nang ang tinig sa ilang ay nagsimulang ipatunog ang babala ng ikapitong trumpeta.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“Upon the banks of the river Chebar, Ezekiel beheld a whirlwind seeming to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels, intersecting one another, were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. The wheels were so complicated in arrangement that at first sight they appeared to be in confusion; but they moved in perfect harmony. Heavenly beings, sustained and guided by the hand beneath the wings of the cherubim, were impelling these wheels; above them, upon the sapphire throne, was the Eternal One; and round about the throne a rainbow, the emblem of divine mercy.

Sa mga pampang ng Ilog Chebar, natanaw ni Ezekiel ang isang ipo-ipo na tila nanggagaling sa hilaga, ‘isang malaking ulap, at apoy na bumabalot sa sarili nito, at may liwanag sa palibot nito, at mula sa gitna niyaon ay gaya ng kulay ng ambar.’ Maraming gulong, na nagsasalikop sa isa’t isa, ay pinakikilos ng apat na buhay na nilalang. At mataas sa ibabaw ng lahat ng ito ‘ay ang wangis ng isang luklukan, na gaya ng anyo ng batong sapiro: at sa ibabaw ng wangis ng luklukan ay may wangis na gaya ng anyo ng isang tao na nasa itaas niyon.’ ‘At nakita sa mga kerubin ang anyo ng kamay ng tao sa ilalim ng kanilang mga pakpak.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. Ang mga gulong ay napakamasalimuot ang pagkakaayos anupa’t sa unang tingin ay tila nagkakagulo; ngunit gumagalaw sila sa ganap na pagkakaisa. Ang mga nilalang sa langit, na inaalalayan at pinapatnubayan ng kamay na nasa ilalim ng mga pakpak ng mga kerubin, ang siyang nagpapagalaw sa mga gulong na ito; sa ibabaw nila, sa luklukang sapiro, ay ang Walang Hanggan; at sa palibot ng luklukan ay isang bahaghari, ang sagisag ng banal na kahabagan.

“As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.

Kung paanong ang mga kasalimuotang kawangis ng mga gulong ay nasa patnubay ng kamay na nasa ilalim ng mga pakpak ng mga kerubin, gayon din ang masalimuot na galaw ng mga pangyayari ng sangkatauhan ay nasa ilalim ng banal na pamamahala. Sa gitna ng alitan at kaguluhan ng mga bansa, Siya na nakaluklok sa ibabaw ng mga kerubin ay patuloy na gumagabay sa mga usapin ng daigdig.

“The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

Ang kasaysayan ng mga bansang, isa-isa, ay umiral sa itinalagang panahon at pook para sa kanila, na di-namamalayang nagpapatotoo sa katotohanang ang kahulugan nito’y hindi nila nauunawaan, ay nangungusap sa atin. Sa bawat bansa at sa bawat indibidwal sa kasalukuyan, itinalaga na ng Diyos ang isang lugar sa Kaniyang dakilang panukala. Sa ngayon, ang mga tao at ang mga bansa ay sinusukat sa panukat na pisi na may tingga na nasa kamay Niya na kailanman ay hindi nagkakamali. Ang lahat ay, sa pamamagitan ng kanilang sariling pasiya, pinagpapasiyahan ang sarili nilang kapalaran, at ang Diyos ay pinaiilalim ang lahat sa Kaniyang pamamahala upang maisakatuparan ang Kaniyang mga layunin.

“The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.” Education, 177, 178.

Ang kasaysayang itinakda ng dakilang “AKO AY SI AKO” sa Kanyang salita, na Kanyang pinagdurugtong ang kawing pagkatapos ng kawing sa tanikala ng propesiya, mula sa kawalang-hanggan ng nakaraan hanggang sa kawalang-hanggan ng hinaharap, ay nagsasabi sa atin kung nasaan tayo ngayon sa pagkakasunod-sunod ng mga kapanahunan, at kung ano ang maaasahan sa darating na panahon. Ang lahat ng inihula ng propesiya na magaganap, hanggang sa kasalukuyan, ay naitala na sa mga pahina ng kasaysayan; at makatitiyak tayo na ang lahat ng nalalabi pang darating ay matutupad ayon sa pagkakasunod-sunod nito. Education, 177, 178.