Verse forty of Daniel chapter eleven, represents one of the most profound verses of God’s Word. The prophetic histories that are represented therein are where the wheels within the wheels of Ezekiel’s vision are brought together. With the time of the end of the Millerite movement in 1798, and also the time of the end of the movement of the third angel in 1989, the internal and external histories of God’s people of the last days are portrayed. Within the verse is the announcement of the approaching judgment which arrived with the first angel in 1798, all the way until the Sunday law of verse forty-one. The verse therefore represents the investigative judgment of God’s church beginning with the dead, through to the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and God spewing Laodicean Adventism out of His mouth.

Ang talatang apatnapu ng ikalabing-isang kabanata ng aklat ni Daniel ay isa sa mga pinakamalalim na talata ng Salita ng Diyos. Ang mga kasaysayang propetikong kinakatawan dito ang siyang pook kung saan pinagsasama-sama ang mga gulong sa loob ng mga gulong ng pangitain ni Ezekiel. Sa panahon ng wakas ng kilusang Milerita noong 1798, at gayon din sa panahon ng wakas ng kilusan ng ikatlong anghel noong 1989, inilalarawan dito ang panloob at panlabas na mga kasaysayan ng bayan ng Diyos sa mga huling araw. Nakapaloob sa talata ang pahayag ng nalalapit na paghuhukom na dumating kasama ng unang anghel noong 1798, hanggang sa batas sa Linggo ng talatang apatnapu’t isa. Kaya’t kinakatawan ng talata ang paghuhukom na pagsisiyasat sa Iglesia ng Diyos, na nagsisimula sa mga patay, nagpapatuloy hanggang sa pagpapatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, at sa pagsusuka ng Diyos sa Laodiceang Adbentismo mula sa Kanyang bibig.

The history where the papacy received its deadly wound in 1798, until the deadly wound is healed in verse forty-one is represented in the history of the verse. Verse forty-one onward is set within the context of the escalating executive judgments of God, which begin in that verse. In this prophetic sense, verse forty is the end of Daniel chapter eleven, and verses one and two, of the chapter are the beginning. Chapter eleven presents the rebellion of the antichrist, and chapter ten represents the beginning of the Hiddekel River vision, and chapter twelve represents the end. Chapters ten and twelve represent the first and the last, and chapter eleven is the rebellion in the middle.

Ang kasaysayan mula nang matanggap ng papado ang kanyang nakamamatay na sugat noong 1798, hanggang sa paghilom ng nakamamatay na sugat na iyon sa talatang apatnapu’t isa, ay kinakatawan sa kasaysayang inilalarawan ng talata. Mula talatang apatnapu’t isa at kasunod, ang paglalahad ay nakapaloob sa konteksto ng patindi nang patinding mga hatol na isinasakatuparan ng Diyos, na nagsisimula sa talatang iyon. Sa ganitong diwang propetiko, ang talatang apatnapu ang katapusan ng kabanata labing-isa ni Daniel, at ang mga talatang isa at dalawa ng kabanatang iyon ang pasimula. Inilalahad ng kabanata labing-isa ang paghihimagsik ng antikristo, at kumakatawan naman ang kabanata sampu sa pasimula ng pangitain sa Ilog Hiddekel, at ang kabanata labindalawa sa wakas. Kinakatawan ng mga kabanata sampu at labindalawa ang una at ang huli, at ang kabanata labing-isa ang paghihimagsik sa gitna.

Chapters ten and twelve are the same, for, unlike chapter eleven, they represent Daniel’s experience in relation to the vision, and chapter eleven is the vision. Chapter ten is the first letter of the Hebrew alphabet, chapter eleven is the thirteenth rebellious letter of the Hebrew alphabet, and chapter twelve is the last letter of the alphabet. The Hiddekel River vision is the “Truth.”

Magkatulad ang ika-sampung kabanata at ang ika-labindalawang kabanata, sapagkat, hindi tulad ng ika-labing-isang kabanata, inilalarawan ng mga ito ang karanasan ni Daniel kaugnay ng pangitain, at ang ika-labing-isang kabanata ang mismong pangitain. Ang ika-sampung kabanata ay ang unang titik ng alpabetong Hebreo, ang ika-labing-isang kabanata ay ang ikalabintatlong mapaghimagsik na titik ng alpabetong Hebreo, at ang ika-labindalawang kabanata ay ang huling titik ng alpabeto. Ang pangitain sa Ilog Hiddekel ay ang "Katotohanan".

In chapter eleven, the beginning illustrates the end, for Christ never changes. The final history represented in verse forty, is the testing time of the image of the beast. That testing time concludes with the mark of the beast, which is represented in verse forty-one. Verses one and two, must therefore address the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, for that period of time is also the period of the formation of the image of the beast.

Sa kabanata labing-isa, inilalarawan ng simula ang wakas, sapagkat si Cristo ay hindi kailanman nagbabago. Ang pangwakas na kasaysayang kinakatawan sa talatang apatnapu ay ang panahon ng pagsubok para sa larawan ng hayop. Ang panahong iyon ng pagsubok ay nagtatapos sa tatak ng hayop, na kinakatawan sa talatang apatnapu’t isa. Samakatuwid, ang mga talatang isa at dalawa ay dapat tumukoy sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, sapagkat ang panahong iyon ay siya ring panahon ng pagbuo ng larawan ng hayop.

“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. . ..

Ipinakita sa akin nang malinaw ng Panginoon na ang larawan ng hayop ay mabubuo bago magsara ang panahon ng probasyon; sapagkat ito ang magiging dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos, na sa pamamagitan nito ay pagpapasiyahan ang kanilang walang hanggang kapalaran. . ..

“This is the test that the people of God must have before they are sealed.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

"Ito ang pagsubok na dapat pagdaanan ng bayan ng Diyos bago sila matatakan." Manuscript Releases, tomo 15, 15.

There are always two waymarks that identify a time of the end. In the reform movement of Moses, it was Aaron’s birth followed three years later with Moses’ birth. In the reform movement to come out of Babylon and rebuild the temple it was king Darius, followed by king Cyrus. In the reform movement of Christ, it was the birth of John the Baptist, followed in six months by the birth of Christ. In the reform movement of the Millerites it was the death of the papal system in 1798, followed by the death of the pope in 1799. In the reform movement of the third angel, it was president Reagan and president Bush the first, who both represented 1989. In Daniel chapter ten, verse one, we find king Cyrus identified.

Laging may dalawang palatandaan na nagpapakilala ng isang panahon ng wakas. Sa kilusang reporma ni Moises, ito ay ang kapanganakan ni Aaron na sinundan, makalipas ang tatlong taon, ng kapanganakan ni Moises. Sa kilusang reporma upang lumabas mula sa Babilonya at muling itayo ang templo, ito ay si haring Dario, na sinundan ni haring Ciro. Sa kilusang reporma ni Cristo, ito ay ang kapanganakan ni Juan Bautista, na sinundan pagkalipas ng anim na buwan ng kapanganakan ni Cristo. Sa kilusang reporma ng mga Millerita, ito ay ang pagkamatay ng kapapahan noong 1798, na sinundan ng pagkamatay ng Papa noong 1799. Sa kilusang reporma ng ikatlong anghel, ito ay sina Pangulong Reagan at ang unang Pangulong Bush, na kapwa kumakatawan sa 1989. Sa Daniel kabanata sampu, talata isa, matatagpuan ang pagtukoy kay haring Ciro.

In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

Sa ikatlong taon ni Cyrus na hari ng Persia, may isang bagay na nahayag kay Daniel, na ang pangalang itinawag sa kaniya ay Belteshazzar; at ang bagay ay totoo, ngunit ang takdang panahon ay mahaba: at naunawaan niya ang bagay, at nagkaroon siya ng pagkaunawa sa pangitain. Daniel 10:1.

In the following verses of chapter ten, we see the experience of Daniel represented in advance of Gabriel delivering the vision of prophetic history in chapter eleven. Cyrus marks the time of the end, for previously Cyrus, Darius’ nephew, had been Darius’ general who slew Belshazzar, thus marking the end of the seventy years of captivity, which typified the twelve-hundred and sixty-year captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon from 538 unto 1798.

Sa mga sumusunod na talata ng ikasampung kabanata, nasasaksihan natin ang karanasan ni Daniel na inilalarawan nang pauna, bago ihatid ni Gabriel ang pangitain hinggil sa kasaysayang propetiko sa ikalabing-isang kabanata. Si Ciro ang nagbibigay-tanda ng panahon ng wakas, sapagkat dati si Ciro, na pamangkin ni Dario, ay heneral ni Dario na siyang pumatay kay Belsasar, at sa gayo’y nagbigay-tanda ng katapusan ng pitumpung taon ng pagkabihag, na siyang naging tipo ng isang libo dalawang daan at animnapung taong pagkabihag ng Israel na espirituwal sa Babilonyang espirituwal mula 538 hanggang 1798.

“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

"Ang iglesya ng Diyos sa lupa ay tunay ngang nasa pagkabihag sa mahabang panahong ito ng walang humpay na pag-uusig, kung paanong ang mga anak ni Israel ay napanatiling bihag sa Babilonia sa panahon ng pagkatapon." Prophets and Kings, 714.

The end of the twelve hundred and sixty years in 1798, marked the time of the end, so the end of the seventy years marked the “time of the end” for that history. Both Darius and Cyrus are represented at the death of Belshazzar and end of the kingdom of Babylon, for as Darius’s general who accomplished the work, Cyrus was representing Darius. When George Bush the first was inaugurated on January 20, 1989, Reagan had been president for the first nineteen days of 1989.

Ang katapusan ng isang libo dalawang daan at animnapung taon noong 1798 ay nagsilbing palatandaan ng "panahon ng wakas," kaya ang katapusan ng pitumpung taon ay nagsilbing palatandaan ng "panahon ng wakas" para sa kasaysayang iyon. Kapwa si Dario at si Ciro ay kinakatawan sa pagkamatay ni Belsasar at sa pagwawakas ng kaharian ng Babilonya, sapagkat bilang heneral ni Dario na nagsakatuparan ng gawain, si Ciro ay kumakatawan kay Dario. Nang nanumpa si George Bush ang una noong Enero 20, 1989, si Reagan ang nanungkulan bilang pangulo sa unang labinsiyam na araw ng 1989.

The vision of the Hiddekel began at the time of the end, in the third year of Cyrus. When Gabriel begins to unfold to Daniel the prophetic history of chapter eleven, he first references the first year of Darius, to establish clearly that the vision of prophetic history that he was about to present to Daniel begins in the last time of the end, in 1989, for all the prophets speak more of the last days than the days in which they lived.

Ang pangitain sa Hiddekel ay nagsimula sa panahon ng wakas, sa ikatlong taon ni Ciro. Nang sinimulang ilahad ni Gabriel kay Daniel ang kasaysayang propetiko ng ika-labing-isang kabanata, una niyang tinukoy ang unang taon ni Dario, upang malinaw na itatag na ang pangitain ng kasaysayang propetiko na kaniyang ihaharap kay Daniel ay nagsisimula sa huling panahon ng wakas, noong 1989, sapagkat ang lahat ng mga propeta ay higit na nagsasalita tungkol sa mga huling araw kaysa sa mga araw na kanilang kinapamuhayan.

But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. Daniel 10:21, 11:1.

Ngunit ipakikita ko sa iyo ang nakatala sa Kasulatan ng Katotohanan; at walang sinumang kakampi sa akin sa mga bagay na ito kundi si Miguel na inyong prinsipe. Ako rin, noong unang taon ni Dario na taga-Media, ako mismo ang tumayo upang patibayin at palakasin siya. Daniel 10:21, 11:1.

In the first year of Darius, which represents the time of the end in 1989, Gabriel “stood”, thus identifying that at a “time of the end”, an angel arrives. In 1798 the first angel arrived, and in 1989, the third angel arrived. It wasn’t until the message of the third angel was empowered in 2001 that the sealing of the third angel began, but the movement of the third angel arriving in 1989, is represented by Gabriel standing at the time of the end. Gabriel is going to show Daniel “that which is noted in the scripture of truth,” and the vision of the Hiddekel possesses the signature of “Truth,” which Gabriel is about to set forth.

Sa unang taon ni Dario, na kumakatawan sa panahon ng wakas noong 1989, “tumindig” si Gabriel, at sa gayo’y tinutukoy na sa “panahon ng wakas” ay dumarating ang isang anghel. Noong 1798 dumating ang unang anghel, at noong 1989 ay dumating ang ikatlong anghel. Nagsimula lamang ang pagtatatak ng ikatlong anghel nang ang mensahe ng ikatlong anghel ay binigyan ng kapangyarihan noong 2001, ngunit ang kilusan ng ikatlong anghel na dumating noong 1989 ay kinakatawan ni Gabriel na tumindig sa panahon ng wakas. Ipakikita ni Gabriel kay Daniel ang “yaong nakatalâ sa Kasulatan ng Katotohanan,” at ang pangitain ng Hiddekel ay may taglay na tatak ng “Katotohanan,” na malapit nang iharap ni Gabriel.

In verse fourteen of chapter ten Gabriel had already informed Daniel that what he was addressing in the vision of the Hiddekel was “what would happen to God’s people in the last days.”

Sa ika-labing-apat na talata ng ikasampung kabanata, ipinaalam na ni Gabriel kay Daniel na ang tinutukoy niya sa pangitain sa Hiddekel ay “ang mangyayari sa bayan ng Diyos sa mga huling araw.”

Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

Ngayon ay naparito ako upang ipaunawa sa iyo ang sasapit sa iyong bayan sa mga huling araw; sapagka’t ang pangitain ay ukol pa sa maraming araw. Daniel 10:14.

Verse two of Daniel chapter eleven represents the knowledge that was unsealed at the time of the end in 1989, and which identifies what “shall befall” God’s people “in the latter days”.

Ang ikalawang talata ng kabanata labing-isa ng Daniel ay kumakatawan sa kaalamang naalisan ng tatak sa panahon ng wakas noong 1989, at siyang tumutukoy kung ano ang 'sasapit' sa bayan ng Diyos 'sa mga huling araw'.

And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

At ngayo’y ipakikilala ko sa iyo ang katotohanan. Narito, may tatayo pang tatlong hari sa Persia; at ang ikaapat ay magiging higit na mayaman kaysa sa kanilang lahat: at sa kaniyang kapangyarihan sa pamamagitan ng kaniyang kayamanan ay pupukawin niya ang lahat laban sa kaharian ng Gresya. Daniel 11:2.

Cyrus prefigures the second king since 1989. He is the king of the Medo-Persian Empire, which represents the kingdom of Bible prophecy in the last days that is made up of two horns, represented by the Medes and the Persians. After the second king of the kingdom of the two-horned earth beast at the time of the end in 1989, there would yet be three kings (Clinton, Bush the last, Obama), and then there would be a king that was far richer than they all were. The three kings that followed Bush the first, got wealthy after their presidencies, and only because they had become president. Trump, the fourth that was far richer, and was the wealthiest president ever, did not make his money because he had been president, but primarily through his work in real estate investments, well before he ran for president.

Si Cyrus ay paunang larawan ng ikalawang hari mula noong 1989. Siya ang hari ng Imperyong Medo-Persiano, na kumakatawan sa kaharian ng propesiya ng Bibliya sa mga huling araw na binubuo ng dalawang sungay, na kinakatawan ng mga Medo at mga Persiano. Pagkaraan ng ikalawang hari ng kaharian ng hayop na may dalawang sungay na mula sa lupa, sa panahon ng wakas noong 1989, magkakaroon pa ng tatlong hari (Clinton, Bush na huli, Obama), at pagkatapos ay magkakaroon ng isang hari na higit na mayaman kaysa sa kanilang lahat. Ang tatlong haring sumunod kay Bush na una ay yumaman pagkaraan ng kanilang mga pagkapangulo, at tanging dahil lamang sila’y naging pangulo. Si Trump, ang ikaapat na lubhang higit na mayaman, at ang pinakamayamang pangulo kailanman, ay hindi kumita ng kanyang salapi dahil siya’y naging pangulo, kundi pangunahin sa pamamagitan ng kanyang gawaing pamumuhunan sa real estate, matagal bago siya tumakbo sa pagkapangulo.

Formerly the richest president in American history, relatively speaking, was the first president of the United States. Prior to Donald Trump, George Washington was the richest president in American history, and he made his money as did Donald Trump, through real estate investments. Both Washington and Trump came to the presidency from non-traditional political backgrounds. Washington was primarily a military leader before becoming president, and Trump was a businessman and television personality, who like unto Washington was without any prior political experience.

Kung ihahambing, ang pinakamayamang pangulo sa kasaysayan ng Amerika noong una ay ang unang pangulo ng Estados Unidos. Bago si Donald Trump, si George Washington ang pinakamayamang pangulo sa kasaysayan ng Amerika, at tulad ni Donald Trump, kinita niya ang kanyang salapi sa pamamagitan ng pamumuhunan sa real estate. Kapwa sina Washington at Trump ay dumating sa pagkapangulo mula sa hindi tradisyonal na pinanggalingang politikal. Si Washington ay pangunahing isang pinunong militar bago maging pangulo, at si Trump naman ay isang negosyante at personalidad sa telebisyon na, gaya ni Washington, ay walang anumang naunang karanasang politikal.

Both presidents were known for their strong personalities and leadership styles, although they manifested these traits quite differently. Washington was known for his stoic, calm, and confident leadership and unifying presence during the Revolutionary War and the early years of the Republic, while Trump is known for his assertive approach to leadership and governance. Both Washington and Trump were figures of significant controversy, albeit for very different reasons. Washington, while widely revered, faced criticism during his time for various issues, including his views on slavery. Trump’s presidency was marked by numerous controversies, including his use of “mean tweets” on social media, his America-first policy decisions, and his own self-awareness.

Kapwa kilala ang dalawang pangulo sa kanilang matitibay na personalidad at mga estilo ng pamumuno, bagaman ipinamalas nila ang mga katangiang ito sa lubhang magkaibang paraan. Si Washington ay kilala sa kaniyang estoikong, mahinahon, at may tiwala sa sarili na pamumuno, at sa kaniyang nagbubuklod na presensiya, noong Digmaang Rebolusyonaryo at sa mga unang taon ng Republika; samantalang si Trump ay kilala sa kaniyang asersibong pamamaraan ng pamumuno at pamamahala. Kapwa sina Washington at Trump ay mga pigurang kasangkot sa makabuluhang mga kontrobersiya, bagaman dahil sa napakaibang mga dahilan. Si Washington, bagaman lubhang iginagalang, ay humarap sa mga puna sa kaniyang panahon dahil sa sari-saring usapin, kabilang ang kaniyang mga pananaw hinggil sa pagkaalipin. Ang pagkapangulo ni Trump ay kinatangian ng maraming kontrobersiya, kabilang ang kaniyang paggamit ng “mean tweets” sa midyang panlipunan, ang kaniyang mga pasiyang pampatakaran na “America-first,” at ang kaniyang sariling kamalayan sa sarili.

The richest and sixth president was to stir up the globalist dragon powers. When we lay the history of verse two of chapter eleven, upon the history of the period of 1776, 1789, and 1798, we find further information addressing the last president of the earth beast, for Jesus illustrates the end with the beginning. The first two periods represented by 1776, and 1789, provide two witnesses that the final president, will be the eighth president, who was of the seven. Trump was the sixth president after Reagan, and as the eighth president, he will be “of the seven”. The final, and eighth president will rule when the United States forms the image “to and of” the beast.

Ang pinakamayaman at ikaanim na pangulo ay nakatalagang pukawin ang globalistang mga kapangyarihan ng dragon. Kapag inilapat natin ang kasaysayan ng talata dalawa ng kabanata labing-isa sa kasaysayan ng mga taong 1776, 1789, at 1798, natatagpuan natin ang karagdagang kabatiran na tumutukoy sa huling pangulo ng halimaw na mula sa lupa, sapagkat inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula. Ang unang dalawang panahon na kinakatawan ng 1776 at 1789 ay nagbibigay ng dalawang saksi na ang huling pangulo ay siyang ikawalong pangulo, na kabilang sa pito. Si Trump ang ikaanim na pangulo pagkaraan ni Reagan, at bilang ikawalong pangulo, siya ay magiging "kabilang sa pito". Ang huli at ikawalong pangulo ay mamamahala kapag binuo ng Estados Unidos ang larawan "para sa at ng" halimaw.

The president who rules when the image of the beast is formed by the United States, must be the eighth, that is of the seven, as witnessed to by Peyton Randolph, and John Hancock. The papacy is the eighth head that was of the seven, and it received a prophetic deadly wound. To be an image of the papacy, the eighth president that is of the seven, must also have a prophetic identification of being prophetically “wounded” or “killed”.

Ang pangulong namumuno nang buuin ng Estados Unidos ang larawan ng hayop ay dapat na ang ikawalo, na mula sa pito, gaya ng pinatotohanan nina Peyton Randolph at John Hancock. Ang Papado ang ikawalong ulo na mula sa pito, at tumanggap ito ng propetikong nakamamatay na sugat. Upang maging larawan ng Papado, ang ikawalong pangulo na mula sa pito ay kailangang taglayin din ang isang pagkakakilanlang propetiko ng pagiging "nasugatan" o "napatay".

The papacy received its deadly wound from a dragon power (France), a dragon power who the papacy had been struggling against since the time when Paul identified that, the mystery of iniquity (the man of sin), did already work at that time. The dragon of paganism was restraining the papacy from taking the throne, which it did in 538.

Ang kapapahan ay tumanggap ng sugat na ikamamatay mula sa isang kapangyarihan ng dragon (Pransiya), isang kapangyarihan ng dragon na matagal nang kinalalabanan ng kapapahan mula pa noong panahong tinukoy ni Pablo na ang hiwaga ng kasamaan (ang tao ng kasalanan) ay gumagawa na noon. Ang dragon ng paganismo ang pumipigil sa kapapahan na maluklok sa trono, na naganap noong 538.

From the beginning of the papacy unto its final demise it struggles against dragon powers. An image of the papacy requires that the image struggles with a dragon power. In Revelation seventeen the papacy, who is the eighth head, that is of the seven heads, is ultimately burned with fire and her flesh is eaten by the ten kings. In both deaths (1798 and the last days), the papal beast is killed by a dragon power. In order for the United States to form an image of the beast, the eighth president would also need to be killed by a dragon power that it was at war with, and the sixth king after the time of the end in 1989, is the king that stirred up all the dragon powers.

Mula sa pasimula ng kapapahan hanggang sa huli nitong pagbagsak, ito ay nakikipagtunggali laban sa mga kapangyarihan ng dragon. Upang maging larawan ng kapapahan, kinakailangan na ang larawan ay makipagtunggali sa isang kapangyarihan ng dragon. Sa Apocalipsis labing-pito, ang kapapahan, na siyang ikawalong ulo at kabilang sa pitong ulo, sa wakas ay sinusunog sa apoy, at ang kaniyang laman ay kinakain ng sampung hari. Sa dalawang pagkamatay na ito (1798 at sa mga huling araw), ang hayop ng kapapahan ay pinapatay ng isang kapangyarihan ng dragon. Upang makabuo ang Estados Unidos ng isang larawan ng hayop, kinakailangan ding ang ikawalong pangulo nito ay mapatay ng isang kapangyarihan ng dragon na kaniyang kinadigmaan, at ang ikaanim na hari pagkatapos ng panahon ng wakas noong 1989 ay ang haring siyang pumukaw sa lahat ng mga kapangyarihan ng dragon.

Ronald Reagan was an apostate Protestant, but George Bush the first, was a classic globalist. One of his famous quotes is where he lied by saying, on August 18, 1988, “And I’m the one who will not raise taxes. My opponent now says he’ll raise them as a last resort, or a third resort. But when a politician talks like that, you know that’s one resort he’ll be checking into. My opponent won’t rule out raising taxes. But I will. And the Congress will push me to raise taxes and I’ll say no. And they’ll push, and I’ll say no, and they’ll push again, and all I can say to them is: read my lips: no new taxes.”

Si Ronald Reagan ay isang apostatang Protestante, ngunit si George Bush, ang nakatatanda, ay isang klasikong globalista. Isa sa kaniyang bantog na pahayag ay yaong nagsinungaling siya sa pagsasabing, noong Agosto 18, 1988: “At ako ang hindi magtataas ng buwis. Ang aking katunggali ngayon ay nagsasabing itataas niya ang mga iyon bilang huling takbuhan, o ikatlong takbuhan. Ngunit kapag ganiyan magsalita ang isang pulitiko, alam ninyong iyan ang isang resort na tiyak niyang tutuluyan. Ang aking katunggali ay hindi isinasantabi ang posibilidad na magtaas ng buwis. Ngunit ako, isinasantabi ko iyon. At pipilitin ako ng Kongreso na magtaas ng buwis at sasabihin kong hindi. At pipilit sila, at sasabihin kong hindi, at muli silang pipilit, at ang masasabi ko lamang sa kanila ay: basahin ninyo ang aking mga labi: walang bagong buwis.”

Other than that public lie, which is an attribute of a representative of the dragon power, his most famous quote was at a joint session of Congress on September 11, 1990, where he said, “Now, we can see a new world coming into view. A world in which there is the very real prospect of a new world order. In the words of Winston Churchill, a ‘world order’ in which ‘the principles of justice and fair play … protect the weak against the strong …’ A world where the United Nations, freed from cold war stalemate, is poised to fulfill the historic vision of its founders.” Bush the senior was a globalist, even if he identified as a Republican.

Bukod sa hayagang kasinungalingang iyon, na isang katangian ng isang kinatawan ng kapangyarihan ng dragon, ang pinakatanyag niyang sipi ay nagmula sa isang magkasanib na sesyon ng Kongreso noong Setyembre 11, 1990, kung saan sinabi niya, "Ngayon, maaari na nating makita ang isang bagong daigdig na lumilitaw sa ating paningin. Isang daigdig kung saan may lubhang tunay na posibilidad ng isang bagong kaayusang pandaigdig. Sa mga salita ni Winston Churchill, isang 'world order' kung saan 'ang mga prinsipyo ng katarungan at makatarungang pakikitungo ... ay pinangangalagaan ang mahihina laban sa malalakas ...' Isang daigdig kung saan ang Nagkakaisang mga Bansa, na napalaya mula sa pagkakatigilan ng Digmaang Malamig, ay nakahandang tuparin ang makasaysayang pangitain ng mga tagapagtatag nito." Si Bush na nakatatanda ay isang globalista, bagaman kinilala niya ang sarili bilang isang Republikano.

Bill Clinton was the first president to hold his inauguration ceremony at the Lincoln Memorial, which means he turned his back to Lincoln and faced the obelisk of Washington’s monument, an obelisk that is internally filled with symbols of Freemasonry. Both the obelisk and the symbols of Freemasonry he chose to face as he falsely swore his allegiance to the Constitution, represented not only that he had turned his back upon the anti-slavery symbol of the Lincoln Memorial, but Clintons’ chosen historic positioning, agrees with his acceptance speech, where he praised a professor whom he had studied under in the Jesuit University that he had attended.

Si Bill Clinton ang unang pangulo na nagsagawa ng kanyang seremonya ng panunumpa sa Lincoln Memorial, na ang ibig sabihin ay tinalikuran niya si Lincoln at humarap sa obelisko ng Monumento ni Washington, isang obelisko na sa loob ay puno ng mga sagisag ng Masoneriya. Ang parehong obelisko at ang mga sagisag ng Masoneriya na pinili niyang harapin habang huwad siyang nanumpa ng katapatan sa Saligang-Batas ay kumakatawan, hindi lamang sa katotohanang tinalikuran niya ang sagisag laban sa pagkaalipin na kinakatawan ng Lincoln Memorial, kundi ang pinili niyang makasaysayang pagpoposisyon ay umaayon sa kanyang talumpati ng pagtanggap, kung saan pinuri niya ang isang propesor na naging guro niya sa Pamantasang Heswita na kanyang dinaluhan.

That professor, Carroll Quigley, wrote the book: Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, which was published in 1966, and is correctly and widely understood to represent “the Bible for globalist ideas”. As the Koran is to Islam, and as Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, written by Albert Pike, and published in 1871, is considered the most comprehensive exposition of the esoteric teachings of Freemasonry; or as The Book of Mormon is to the Latter Day Saints, Quigley’s book is the Bible of globalist philosophy. Most would have known if Clinton praised Mohammed of the Koran, or if he praised Joseph Smith of The Book of Mormon, and some would have known who Albert Pike was, but few knew that Clinton’s praise of Quigley was consistent with his own globalist agenda, and his rejection of the principles represented by Abraham Lincoln.

Ang propesor na iyon, si Carroll Quigley, ang sumulat ng aklat na Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time, na inilathala noong 1966, at malawakan at tumpak ang pagkakaunawa rito bilang “Biblia ng mga kaisipang globalista”. Kung paanong ang Koran ay sa Islam, at kung paanong ang Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, na isinulat ni Albert Pike at inilathala noong 1871, ay itinuturing na pinaka-komprehensibong paglalahad ng esoterikong katuruan ng Masoneriya; o kung paanong ang The Book of Mormon ay sa mga Banal sa mga Huling Araw, gayon din ang aklat ni Quigley ay ang Biblia ng pilosopiyang globalista. Karamihan ay sana’y nakabatid kung pinuri ni Clinton si Mohammed ng Koran, o kung pinuri niya si Joseph Smith ng The Book of Mormon, at may ilan sana ang nakabatid kung sino si Albert Pike, ngunit kakaunti ang nakabatid na ang pagpuri ni Clinton kay Quigley ay kaayon ng sarili niyang globalistang adyenda, at ng kanyang pagtatakwil sa mga prinsipyong kinakatawan ni Abraham Lincoln.

In the speech, Clinton said: “As a teenager, I heard John Kennedy’s summons to citizenship. And then, as a student at Georgetown, I heard that call clarified by a professor named Carroll Quigley, who said to us that America was the greatest nation in history because our people have always believed in two things: that tomorrow can be better than today and that every one of us has a personal moral responsibility to make it so.” Carroll Quigley’s idea on how to “make America great again”, was for the United States to surrender its national sovereignty to the United Nations. Clinton was a Democrat, globalist, representative of the dragon.

Sa talumpati, sinabi ni Clinton: "Noong aking kabataan, narinig ko ang panawagan ni John Kennedy sa pagkamamamayan. At pagkatapos, bilang isang mag-aaral sa Georgetown, narinig kong nilinaw ang panawagang iyon ng isang propesor na nagngangalang Carroll Quigley, na nagsabi sa amin na ang Amerika ang pinakadakilang bansa sa kasaysayan sapagkat ang ating mga mamamayan ay laging naniwala sa dalawang bagay: na ang bukas ay maaaring maging mas mabuti kaysa sa ngayon at na bawat isa sa atin ay may pansariling pananagutang moral upang gawin itong gayon." Ang kaisipan ni Carroll Quigley hinggil sa kung paano 'gawing dakila muli ang Amerika' ay ang pagsuko ng Estados Unidos ng pambansang soberanya nito sa United Nations. Si Clinton ay isang Demokrata, globalista, kinatawan ng dragon.

“Like father, like son”, George Bush the last, was a globalist, and just as was his father, a globalist who professed to be Republican. The apple does not fall far from the tree. The Bible raises the rhetorical question, “Can two walk together, except they be agreed?” One simply needs to track the many enterprises that Bush the last, accomplished together with Bill and Hillary Clinton to see who Bush the last agreed with.

“Tulad ng ama, gayon din ang anak.” Si George Bush, ang huli, ay isang globalista, at gayundin ang kanyang ama, isang globalista na nagpapakilalang Republikano. Ang mansanas ay hindi nahuhulog nang malayo sa puno. Itinanong ng Bibliya ang tanong na retorikal, “Makalalakad bang magkasama ang dalawa, liban na kung sila’y magkasundo?” Sapat nang subaybayan ang maraming hakbanging isinakatuparan ni Bush na huli, kasama sina Bill at Hillary Clinton, upang makita kung kanino sumang-ayon si Bush na huli.

Barack Hussein Obama made a statement about fundamentally transforming the United States during a campaign rally shortly before he was elected as President. On October 30, 2008, in Columbia, Missouri, Obama said: “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” The statement was part of Obama’s broader message of “hope and change”, which was a central theme of his 2008 presidential campaign, emphasizing his commitment to significant policy reforms and a different direction for the country. The direction he turned the country was into the dragon policies of globalism, anti-white, pro-abortion, anti-carbon fuels, anti-America pro-globalism, Diversity, Equity, Inclusion, the false history of Critical Race Theory, and on and on. Obama was not simply a community organizer; he was and still is a representative of the dragon power’s globalist agenda.

Nagbigay si Barack Hussein Obama ng pahayag hinggil sa pundamental na pagbabagong-anyo ng Estados Unidos sa isang pagtitipong pangkampanya ilang sandali bago siya mahalal bilang Pangulo. Noong Oktubre 30, 2008, sa Columbia, Missouri, sinabi ni Obama: "Limang araw na lamang bago natin pundamental na baguhin ang Estados Unidos ng Amerika." Ang pahayag na ito ay bahagi ng mas malawak na mensahe ni Obama na "pag-asa at pagbabago," na siyang sentral na tema ng kanyang kampanyang pampanguluhan noong 2008, na binibigyang-diin ang kanyang paninindigan sa mahahalagang reporma sa patakaran at sa ibang direksiyong tatahakin ng bansa. Ang direksiyong itinakda niya para sa bansa ay tungo sa mga patakarang dragon na kinabibilangan ng globalismo; paglaban sa mga puti; pagtaguyod sa aborsiyon; pagsalungat sa mga panggatong na karbon; pagiging laban sa Amerika at maka-globalismo; Diversity, Equity, Inclusion; ang huwad na kasaysayan ng Critical Race Theory; at iba pa. Si Obama ay hindi basta isang organisador ng pamayanan; siya ay, noon at hanggang ngayon, isang kinatawan ng maka-globalismong adyenda ng kapangyarihan ng dragon.

Trump however, unlike a typical modern politician, kept more promises than all the other seven presidents in the period beginning in 1989, combined. He was committed to making America great again, and in so attempting, he stirred up the globalist powers that be, not only in the United States, but in the entire world.

Si Trump, gayunman, hindi tulad ng isang karaniwang makabagong pulitiko, ay tumupad ng mas maraming pangako kaysa sa pinagsama-samang tinupad ng pitong iba pang pangulo sa panahong nagsimula noong 1989. Lubos siyang nakatuon na gawing dakila muli ang Amerika, at sa gayong pagtatangka, niyanig niya ang umiiral na mga kapangyarihang globalista, hindi lamang sa Estados Unidos, kundi sa buong daigdig.

Joe Biden has no evidence whatsoever that he is anything other than another globalist.

Si Joe Biden ay walang anumang katibayan na siya ay iba pa kundi isa pang globalista.

The beast of Catholicism waged a long-drawn-out war with the dragon powers, and the president that is reigning when the United States forms an image of the papacy, will, of prophetic necessity, be in a struggle with the dragon powers. None of the living presidents, other than Donald Trump, would wage war with the dragon powers, for the Democrats are openly globalist (dragons), and George Bush the last, was, as his father was (a professed Republican, that is actually a globalist dragon), for Jesus always illustrates the last with the first.

Ang halimaw ng Katolisismo ay nakipagdigma nang matagal sa mga kapangyarihan ng dragon, at ang pangulong nanunungkulan kapag ang Estados Unidos ay bumuo ng isang wangis ng kapapahan ay, sa kahingian ng propesiya, mapapasabak sa pakikibaka laban sa mga kapangyarihan ng dragon. Wala sa mga nabubuhay pang mga pangulo, maliban kay Donald Trump, ang makikipagdigma laban sa mga kapangyarihan ng dragon, sapagkat ang mga Demokratiko ay hayagang mga globalista (mga dragon), at si George Bush na huli ay, gaya ng kaniyang ama, isang nag-aangking Republikano na sa katunayan ay isang globalistang dragon; sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang huli sa pamamagitan ng una.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?

Naghihintay sa bayan ng Diyos ang isang dakilang krisis. Isang krisis ang naghihintay sa sanlibutan. Ang pinakamatimbang na pakikibaka sa tanang kapanahunan ay nasa ating harapan na. Ang mga pangyayaring sa mahigit apatnapung taon, ayon sa awtoridad ng salitang propetiko, ay ipinahayag nating nalalapit na, ay ngayo’y nagaganap sa harap ng ating mga mata. Isinusulong na sa mga mambabatas ng bansa ang usapin ng pag-amyenda sa Saligang Batas na maglilimita sa kalayaan ng budhi. Ang usapin ng pagpapatupad ng pagpangingilin ng Linggo ay naging isang usapin ng pambansang interes at kahalagahan. Batid nating lubos kung ano ang magiging bunga ng kilusang ito. Ngunit handa na ba tayo sa usaping ito? Naisakatuparan ba natin nang tapat ang tungkuling ipinagkatiwala sa atin ng Diyos na bigyan ang mga tao ng babala hinggil sa panganib na nasa kanilang harapan?

“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.

Marami, maging sa mga kasangkot sa kilusang ito para sa pagpapatupad ng pagsunod sa Linggo, ang nabubulagan sa mga kahihinatnang idudulot ng hakbang na ito. Hindi nila nakikita na sila’y tuwirang sumasalakay sa kalayaan sa relihiyon. Marami ang kailanma’y hindi nakaunawa sa mga pag-angkin ng Sabat sa Bibliya at sa huwad na saligang kinasasandigan ng institusyong Linggo. Anumang kilusang pumapabor sa batas na panrelihiyon ay sa katotohanan isang hakbang ng pagbibigay-daan sa Papado, na sa napakaraming kapanahunan ay tuluy-tuloy na nakipagdigma laban sa kalayaan ng budhi. Ang pagsunod sa Linggo ay ipinagkakautang ang pag-iral nito bilang isang tinatawag na institusyong Kristiyano sa “hiwaga ng kasamaan;” at ang pagpapatupad nito ay magiging isang di-tuwirang pagkilala sa mga simulain na siyang mismong batong-panulok ng Romanismo. Kapag ang ating bansa ay tumalikod nang gayon sa mga simulain ng pamahalaan nito na magpatibay ng isang batas sa Linggo, ang Protestantismo, sa gawang ito, ay makikipagsanib-kamay sa papismo; ito’y walang iba kundi pagbibigay-buhay sa paniniil na matagal nang masidhing nag-aabang ng pagkakataong muling bumangon sa aktibong despotismo.

“The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.

Ang kilusang National Reform, na gumagamit ng kapangyarihan ng panrelihiyosong lehislasyon, ay, kapag ganap na nabuo, magpapamalas ng gayunding kawalan ng pagpaparaya at pang-aapi na namayani sa mga nagdaang kapanahunan. Noon, ang mga konsehong pantao ay inangkin ang mga prerogatibo ng Deidad, at sa ilalim ng kanilang despotikong kapangyarihan ay niyurakan ang kalayaan ng budhi; at ang pagkabilanggo, pagkatapon, at kamatayan ay sumunod sa mga sumalungat sa kanilang mga dikta. Kung ang kapapahan, o ang mga simulain nito, ay muling iluluklok sa kapangyarihan sa pamamagitan ng batas, muling sisiklab ang mga apoy ng pag-uusig laban sa mga hindi magsasakripisyo ng budhi at ng katotohanan alang-alang sa mga kamaliang pinapaboran ng nakararami. Ang kasamaan na ito ay nasa bingit na ng pagsasakatuparan.

“When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?” Testimonies, volume 5, 711, 712.

"Kapag ipinagkaloob sa atin ng Diyos ang liwanag na nagpapakita ng mga panganib na nasa ating harapan, paano tayo makatatayo nang malinis sa Kanyang paningin kung ipagwawalang-bahala natin ang paggawa ng lahat ng pagsisikap na nasa ating kapangyarihan upang iharap ito sa bayan? Masisiyahan ba tayong iwanan sila upang harapin ang napakahalagang usaping ito nang walang babala?" Testimonies, tomo 5, 711, 712.