We have been considering the history represented in verse forty of Daniel chapter eleven. We are now addressing the internal line of history within the verse which represents the history of the Protestant horn of the earth beast. We are employing the joining of Ezekiel’s two sticks in chapter thirty-seven as the point of reference to identify the mystery of God, by Christ in joining His divinity with humanity when the third angel arrives. Line upon line, the message of the mystery of God that John identified as finishing during the sounding of the seventh trumpet, was specifically sent to Laodicea by the apostle Paul. Ezekiel, John and Paul’s testimony aligns with the same mystery of God that was represented in the message of Jones and Waggoner in 1888, which was the message to Laodicea.

Pinag-aaralan natin ang kasaysayang kinakatawan sa talatang apatnapu ng ikalabing-isang kabanata ng Daniel. Ngayon ay tinatalakay natin ang panloob na linya ng kasaysayan sa loob ng talatang iyon, na kumakatawan sa kasaysayan ng sungay na Protestante ng halimaw na mula sa lupa. Ginagamit natin ang pagsasanib ng dalawang kahoy ni Ezekiel sa kabanata tatlumpu’t pito bilang puntong sanggunian upang matukoy ang hiwaga ng Diyos, na sa pamamagitan ni Cristo ay ang pagsasanib ng Kaniyang pagka-Diyos at pagkatao, sa pagdating ng ikatlong anghel. Linya sa ibabaw ng linya, ang mensahe hinggil sa hiwaga ng Diyos na tinukoy ni Juan bilang magtatapos sa panahon ng pagtunog ng ikapitong trumpeta, ay sadyang ipinadala ni Apostol Pablo sa Laodicea. Ang patotoo nina Ezekiel, Juan, at Pablo ay umaayon sa gayunding hiwaga ng Diyos na ipinakita sa mensahe nina Jones at Waggoner noong 1888, na siyang mensahe para sa Laodicea.

For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

Sapagkat ibig kong malaman ninyo kung gaano kadakila ang aking pakikipagpunyagi para sa inyo, at para sa mga nasa Laodicea, at para sa lahat ng hindi pa nakakita sa aking mukha sa laman; upang ang kanilang mga puso ay maaliw, na pinagbigkis sa pag-ibig, at tungo sa lahat ng mga kayamanan ng lubos na katiyakan ng pagkaunawa, sa pagkilala sa hiwaga ng Diyos, at ng Ama, at ni Cristo; na sa kaniya nakatago ang lahat ng mga kayamanan ng karunungan at kaalaman. Colosas 2:1-3.

The work of atonement, of joining the two sticks of divinity and humanity began when the third angel arrived, but Paul is addressing the final and perfect fulfillment of the joining of the two sticks which is the mystery of God. He therefore identifies the message as the message to Laodicea that first arrived in 1856, and then was repeated in 1888, and then found its perfect fulfillment on September 11, 2001. Paul identifies the temple in a twofold nature, when he presented the mystery of God, which was to be finished in the sounding of the seventh trumpet. He divides that mystery into a head and a body.

Ang gawain ng pagbabayad-sala, ang pagdurugtong sa dalawang patpat ng pagka-Diyos at pagkatao, ay nagsimula nang dumating ang ikatlong anghel, ngunit tinutukoy ni Pablo ang pangwakas at ganap na katuparan ng pagdurugtong ng dalawang patpat na siyang hiwaga ng Diyos. Kaya’t tinukoy niya ang mensahe bilang ang mensahe sa Laodicea na unang dumating noong 1856, saka inulit noong 1888, at sa huli ay natamo ang ganap na katuparan noong Setyembre 11, 2001. Tinukoy ni Pablo ang templo sa dalawahang kalikasan nito, nang iniharap niya ang hiwaga ng Diyos, na dapat matapos sa paghihip ng ikapitong trumpeta. Hinati niya ang hiwagang iyon sa ulo at katawan.

And he is the head of the body, the church: who is the beginning, the firstborn from the dead; that in all things he might have the preeminence. For it pleased the Father that in him should all fulness dwell; And, having made peace through the blood of his cross, by him to reconcile all things unto himself; by him, I say, whether they be things in earth, or things in heaven. And you, that were sometime alienated and enemies in your mind by wicked works, yet now hath he reconciled In the body of his flesh through death, to present you holy and unblameable and unreproveable in his sight: If ye continue in the faith grounded and settled, and be not moved away from the hope of the gospel, which ye have heard, and which was preached to every creature which is under heaven; whereof I Paul am made a minister; Who now rejoice in my sufferings for you, and fill up that which is behind of the afflictions of Christ in my flesh for his body’s sake, which is the church: Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God. Colossians 1:18–25.

At siya ang ulo ng katawan, ang iglesia; siya ang pasimula, ang panganay mula sa mga patay, upang sa lahat ng bagay ay siya ang maging pangunahin. Sapagkat minagaling ng Ama na sa kanya manahan ang buong kapuspusan; at sa pamamagitan ng dugo ng kanyang krus ay gumawa ng kapayapaan, upang sa pamamagitan niya ay ipagkasundo sa kanyang sarili ang lahat ng mga bagay—sa pamamagitan niya, sinasabi ko—maging ang mga nasa lupa o ang mga nasa langit. At kayo na minsan ay nawalay at naging mga kaaway sa inyong pag-iisip dahil sa masasamang gawa, ngayo’y ipinagkasundo na niya sa katawan ng kanyang laman sa pamamagitan ng kamatayan, upang iharap kayo na banal at walang kapintasan at walang maipaparatang sa kanyang paningin; kung kayo’y magpatuloy sa pananampalataya, na may matibay na saligan at matatag, at hindi mailayo mula sa pag-asa ng ebanghelyo, na inyong narinig, at na ipinangaral sa bawat nilalang na nasa ilalim ng langit; na ako, si Pablo, ay ginawang ministro; na ngayo’y nagagalak ako sa aking mga pagtitiis dahil sa inyo, at sa aking laman ay pinupunan ang kakulangan ng mga kapighatian ni Cristo alang-alang sa kanyang katawan, na siyang iglesia; na ako’y ginawang ministro nito, ayon sa pangangasiwa ng Diyos na ibinigay sa akin para sa inyo, upang ganapin ang salita ng Diyos. Colosas 1:18-25.

Christ is the head, which is to have preeminence in all things, and His church is the body. Together the head and the body represent the combination of divinity with humanity, and another important fact is also identified. The relation of the head and the body, is that the head is to have the preeminence over the body. With mankind, who were created in God’s image, the higher powers (the head), are to have rulership over the lower powers (the body.) Together they form one being, or in the terminology of the temple which John was to measure, they represent the holy place (humanity, the body), and the Most Holy Place (divinity, the head). How these two are joined together into “one stick”, or one body is the work of “at-One-ment.” Paul continues:

Si Cristo ang ulo, na nararapat maging pangunahin sa lahat ng bagay, at ang kaniyang iglesia ang katawan. Magkasama, ang ulo at ang katawan ay kumakatawan sa pagsasanib ng pagka-Diyos at ng pagkatao, at natutukoy din ang isa pang mahalagang katotohanan. Ang ugnayan ng ulo at ng katawan ay ito: ang ulo ang nararapat na manguna sa katawan. Sa sangkatauhan, na nilalang ayon sa wangis ng Diyos, ang nakatataas na mga kapangyarihan (ang ulo) ang dapat mamahala sa mabababang mga kapangyarihan (ang katawan). Magkasama’y bumubuo sila ng isang nilalang; o, sa katawagan ng templo na susukatin ni Juan, kinakatawan nila ang Banal na Dako (ang sangkatauhan, ang katawan) at ang Kabanal-banalang Dako (ang pagka-Diyos, ang ulo). Kung paanong ang dalawang ito ay pinag-isa sa “isang patpat,” o isang katawan, ay siyang gawain ng “at-One-ment.” Nagpapatuloy si Pablo:

Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God; Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus: Whereunto I also labour, striving according to his working, which worketh in me mightily. Colossians 1:25–29.

Na ako’y ginawang ministro, ayon sa pamamahala ng Diyos na ibinigay sa akin para sa inyo, upang ganapin ang salita ng Diyos; ang hiwagang inilihim mula pa sa mga kapanahunan at sa mga salinlahi, ngunit ngayo’y inihayag sa kaniyang mga banal; na sa kanila’y ibig ng Diyos na ipaalam kung ano ang mga kayamanan ng kaluwalhatian ng hiwagang ito sa gitna ng mga Hentil—na si Cristo sa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian—na siya naming ipinangangaral, na pinaaalalahanan ang bawat tao at tinuturuan ang bawat tao sa buong karunungan, upang maiharap namin ang bawat tao na sakdal kay Cristo Jesus; na dahil dito’y nagpapagal din ako, na nakikipagpunyagi ayon sa kaniyang paggawa na makapangyarihang gumagawa sa akin. Colosas 1:25-29.

The perfection of the one hundred and forty-four thousand, which presents “every man perfect in Christ” is the “mystery of God,” which is the combination of divinity with humanity, or as Paul states it, is “Christ in” humanity “the hope of glory.” In the days of the sounding of the Seventh Trumpet that mystery is accomplished. When Ezekiel identifies that joining, he employs two sticks, one for the northern kingdom and one for the southern kingdom to identify the symbolic link, which represents the temple by the number “forty-six.” The stick of the symbolic link of “forty-six,” is to be joined with the symbolic link of “two hundred and twenty.”

Ang kasakdalan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, na nagpapakita ng "bawat tao'y sakdal kay Cristo," ay ang "hiwaga ng Diyos," na siyang pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao, o, gaya ng sabi ni Pablo, ay "si Cristo sa" sangkatauhan "ang pag-asa ng kaluwalhatian." Sa mga araw ng paghihip ng Ikapitong Trumpeta ay natutupad ang hiwagang iyon. Kapag tinutukoy ni Ezekiel ang pagsasanib na iyon, gumagamit siya ng dalawang patpat, isa para sa hilagang kaharian at isa para sa timog na kaharian, upang tukuyin ang simbolikong kawing, na kumakatawan sa templo sa pamamagitan ng bilang na "apatnapu't anim." Ang patpat ng simbolikong kawing na "apatnapu't anim" ay dapat iugnay sa simbolikong kawing na "dalawang daan at dalawampu."

Two hundred and twenty is the symbol of divinity combined with humanity. From the publishing of the King James Bible in 1611, unto the first presentation of Miller’s message in 1831 and thereafter the publishing of the message in 1833 in the Vermont Telegraph, is two hundred and twenty years. Miller’s message was the formalization of the increase of knowledge that was derived from the Bible, when the book of Daniel was unsealed in 1798. At the beginning date of 1611, there was a divine document published and at the ending date of 1831 there was a human publication based upon the divine truth that was unsealed in 1798.

Ang bilang na dalawang daan at dalawampu ay sagisag ng pagka-Diyos na pinagsanib sa pagkatao. Mula sa pagkakalathala ng King James Bible noong 1611, hanggang sa unang pagpapahayag ng mensahe ni Miller noong 1831 at pagkaraan ang pagkakalathala ng mensahe noong 1833 sa Vermont Telegraph, ay dalawang daan at dalawampung taon. Ang mensahe ni Miller ay ang pormalisasyon ng paglago ng kaalamang hinango mula sa Biblia, nang ang aklat ni Daniel ay tinanggalan ng tatak noong 1798. Sa pasimulang petsang 1611, may isang banal na dokumentong nailathala at sa panapos na petsang 1831 ay may isang publikasyong gawa ng tao na nakabatay sa banal na katotohanang tinanggalan ng tatak noong 1798.

Those three dates represent not only two hundred and twenty years, but also the structure of the Hebrew word “Truth”, which is created by combining the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to create the word “Truth.” A divine publication at the beginning and a human publication at the ending, and 1798 represents an increase of knowledge which would manifest a class of wicked persons who rejected that knowledge, and thus represented the thirteenth letter, which is a symbol of rebellion. That link of two hundred and twenty years was established in the movement of the first angel, and the movement of the third angel provides a second witness.

Ang tatlong petsang iyon ay kumakatawan hindi lamang sa dalawang daan at dalawampung taon, kundi pati sa kaayusan ng salitang Hebreo na “Katotohanan,” na nililikha sa pamamagitan ng pagsasama ng unang, ikalabintatlo, at huling mga titik ng alpabetong Hebreo upang mabuo ang salitang “Katotohanan.” Isang banal na paglathala sa pasimula at isang pantao na paglathala sa wakas, at ang 1798 ay kumakatawan sa paglago ng kaalaman na maglalantad ng isang uri ng masasamang tao na tumakwil sa kaalamang iyon, na sa gayon ay kumakatawan sa ikalabintatlong titik, na isang sagisag ng paghihimagsik. Ang kawing na iyon ng dalawang daan at dalawampung taon ay naitatag sa kilusan ng unang anghel, at ang kilusan ng ikatlong anghel ay nagbibigay ng ikalawang saksi.

In 1776, the divine document, the Declaration of Independence, was published and two hundred and twenty years later, in 1996, a human document The Time of the End magazine was published. The human document was derived from the increase of knowledge that was produced at the time of the end in 1989, which, as with 1798, produced a rebellion to the divine message represented by the Declaration of Independence. The increase of knowledge in 1996, identified the future for America as it loses the freedom and independence it had declared in 1776 at the soon coming Sunday law. This provides a second witness that the number two hundred and twenty represents the combination of divinity with humanity, and that second witness was set forth with the signature of “Truth,” and was represented by a first witness in the history of the first angel (the first), and the second witness in the history of the third angel (the last).

Noong 1776, inilathala ang banal na dokumento, ang Declaration of Independence; at makalipas ang dalawang daan at dalawampung taon, noong 1996, inilathala ang isang pantao na dokumento, ang magasin na The Time of the End. Ang pantao na dokumentong iyon ay nagmula sa paglaganap ng kaalaman na naganap sa panahon ng wakas noong 1989, na, gaya noong 1798, ay nagbunga ng isang paghihimagsik laban sa banal na mensaheng kinakatawan ng Declaration of Independence. Ang paglaganap ng kaalaman noong 1996 ay tumukoy sa magiging hinaharap para sa Amerika, na mawawala ang kalayaan at kasarinlang idineklara nito noong 1776 sa pagdating ng nalalapit na batas ng Linggo. Ito ay nagsisilbing ikalawang saksi na ang bilang na dalawang daan at dalawampu ay kumakatawan sa pagsasanib ng pagka-Diyos at ng pagkatao, at ang ikalawang saksi na iyon ay inilahad na may lagda ng “Katotohanan,” at ito’y kinatawan, bilang unang saksi, sa kasaysayan ng unang anghel (ang una), at, bilang ikalawang saksi, sa kasaysayan ng ikatlong anghel (ang huli).

1776 also marked the beginning of a period that preceded the actual beginning of the earth beast as the sixth kingdom of Bible prophecy. In that preparation period the signature of truth was once again identified by 1776, marking the beginning of the United States, and 1798 marking the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. In the middle of that beginning and ending history, 1789 marked the center letter as thirteen colonies ratified the Constitution. Each of the three dates represent the “speaking” of the United States; with the Declaration of Independence in 1776, the Constitution in 1789, and the Alien and Sedition Acts in 1798. That history represents twenty-two years, which is a tithe or a tenth of two hundred and twenty, so it also represents a symbol of the combination of Divinity with humanity.

Minarkahan din ng 1776 ang pasimula ng isang panahon na nauna sa mismong pagsisimula ng hayop na mula sa lupa bilang ikaanim na kaharian ayon sa propesiya ng Biblia. Sa panahong iyon ng paghahanda, ang lagda ng katotohanan ay muling natukoy sa pamamagitan ng 1776, na minarkahan ang pasimula ng Estados Unidos, at ng 1798 na minarkahan ang pasimula ng Estados Unidos bilang ang ikaanim na kaharian ayon sa propesiya ng Biblia. Sa gitna ng kasaysayang iyon ng simula at wakas, minarkahan ng 1789 ang gitnang titik nang ratipikahin ng labintatlong kolonya ang Saligang-Batas. Bawat isa sa tatlong petsa ay kumakatawan sa "pagsasalita" ng Estados Unidos; sa pamamagitan ng Deklarasyon ng Kasarinlan noong 1776, ng Saligang-Batas noong 1789, at ng Alien and Sedition Acts noong 1798. Ang kasaysayang iyon ay kumakatawan sa dalawampu’t dalawang taon, na isang ikapu o ikasampung bahagi ng dalawang daan at dalawampu, kaya’t kumakatawan din ito sa isang sagisag ng pagsasanib ng Pagka-Diyos at ng pagkatao.

Its representation is of the history of the earth beast who is portrayed as beginning as a lamb (divinity), and ending as a dragon (humanity). 1776 begins with the Declaration of Independence marking divinity and the Alien and Sedition Acts represent humanity, and in those twenty-two years that preceded the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, the transition from the lamb to the dragon is typified.

Ang inilalarawan nito ay ang kasaysayan ng halimaw na mula sa lupa, na inilalarawang nagsimula bilang isang kordero (pagka-Diyos) at nagwakas bilang isang dragon (pagka-tao). Nagsisimula ang 1776 sa Declaration of Independence na nagmamarka ng pagka-Diyos, at ang Alien and Sedition Acts ay kumakatawan sa pagka-tao; at sa loob ng dalawampu’t dalawang taong nauna sa pagsisimula ng paghahari ng halimaw na mula sa lupa bilang ikaanim na kaharian ng propesiya sa Bibliya, ang paglipat mula sa kordero tungo sa dragon ay inilalarawan sa pamamagitan ng tipo.

The beginning of the twenty-five hundred and twenty years of judgment against the southern kingdom of Judah, is connected with the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The trampling down of the sanctuary and host in Judah began in 677 BC, and the twenty-three hundred year prophecy began two hundred and twenty years later in 457 BC. The stick of the southern kingdom of Judah is linked with the symbol of forty-six to the northern kingdom, and also linked to the twenty-three hundred years by the link of two-hundred and twenty.

Ang pasimula ng dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon ng paghatol laban sa timog na kaharian ng Juda ay kaugnay ng pasimula ng dalawang libo’t tatlong daang taon ng Daniel kabanata walo, talatang labing-apat. Ang pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo sa Juda ay nagsimula noong 677 BC, at ang hulang dalawang libo’t tatlong daang taon ay nagsimula pagkaraan ng dalawang daan at dalawampung taon, noong 457 BC. Ang piraso ng kahoy ng timog na kaharian ng Juda ay nauugnay sa sagisag na apatnapu’t anim para sa hilagang kaharian, at nauugnay din sa dalawang libo’t tatlong daang taon sa pamamagitan ng ugnayan na dalawang daan at dalawampu.

Paul claimed to be the minister of the dispensation of God, and then defined the dispensation he was a minister of as the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory. He further addresses this truth when writing to Timothy.

Ipinahayag ni Pablo na siya ay ministro ng katiwalaan ng Diyos, at pagkatapos ay tinukoy ang katiwalaang pinaglilingkuran niya bilang ang hiwaga ng Diyos, na siyang si Cristo na nasa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian. Higit pa niyang tinugunan ang katotohanang ito nang sumulat siya kay Timoteo.

And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

At walang pagtutol, dakila ang hiwaga ng kabanalan: Ang Diyos ay nahayag sa laman, pinatunayang matuwid sa Espiritu, nakita ng mga anghel, ipinangaral sa mga Hentil, sinampalatayanan sa sanlibutan, tinanggap sa kaluwalhatian. 1 Timoteo 3:16.

Paul here says that the mystery of godliness is God manifest in the flesh. God is the Head, and the flesh is the body. The mystery of godliness is Christ in the believer, it is the joining of divinity with humanity. Paul also uses the metaphor of marriage as did Hosea.

Sinasabi rito ni Pablo na ang hiwaga ng kabanalan ay ang Diyos na nahayag sa laman. Ang Diyos ang ulo, at ang laman ang katawan. Ang hiwaga ng kabanalan ay si Cristo na nasa mananampalataya; ito ang pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao. Gumagamit din si Pablo ng talinghaga ng pag-aasawa, gaya ng ginawa ni Oseas.

For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

Sapagkat tayo ay mga sangkap ng kaniyang katawan, ng kaniyang laman, at ng kaniyang mga buto. Dahil dito iiwan ng lalaki ang kaniyang ama at ina, at makikipisan sa kaniyang asawa, at ang dalawa ay magiging isang laman. Dakila ang hiwagang ito; ngunit ako’y nagsasalita hinggil kay Cristo at sa iglesia. Efeso 5:30-32.

In chapter thirty-seven, when Ezekiel identifies the covenant of the last days, which is the renewed covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand, he provides an illustration of the joining of two sticks. Those two sticks, line upon line, include Hosea and Paul’s marriage metaphor. When they were joined together, they were to be no more two nations, but one nation, forever.

Sa ika-tatlumpu’t pitong kabanata, nang tinukoy ni Ezekiel ang tipan ng mga huling araw, na siyang pinanibagong tipan kasama ang mga tinukoy bilang isandaan at apatnapu’t apat na libo, nagbigay siya ng isang paglalarawan ng pagdudugtong ng dalawang patpat. Yaong dalawang patpat, linya sa linya, ay sumasaklaw kay Hosea at sa metapora ng pag-aasawa ni Paul. Nang sila’y pag-isahin, hindi na sila magiging dalawang bansa, kundi isang bansa, magpakailanman.

And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:22, 23.

At gagawin ko silang isang bansa sa lupain, sa mga bundok ng Israel; at isang hari ang magiging hari sa kanilang lahat: at hindi na sila magiging dalawang bansa, ni mahahati pa sa dalawang kaharian kailanman: Hindi na rin nila padudumhan ang kanilang sarili sa kanilang mga diyus-diyusan, ni sa kanilang mga kasuklamsuklam na bagay, ni sa alinman sa kanilang mga pagsalangsang: kundi ililigtas ko sila mula sa lahat ng mga dako ng kanilang paninirahan, na doon sila nagkasala, at lilinisin ko sila: sa gayon, sila’y magiging aking bayan, at ako ay magiging kanilang Diyos. Ezekiel 37:22, 23.

The joining together of Ezekiel identifies when they are no more divided, nor do they sin any longer, when they are cleansed, and when God is their only God, and they have only one king. On October 22, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple to “cleanse” His people. He came to receive a kingdom, whose people according to Peter were then to be a kingdom of priests and kings. On that date the bridegroom also came to the marriage, which is the mystery Paul and Hosea identify, which represents the combination of divinity with humanity. John identifies that the mystery, which Paul identifies as “Christ in you, the hope of glory,” would be finished in the days of the sounding of the seventh angel.

Ang pagdudugtong na binanggit ni Ezekiel ay tumutukoy sa panahong sila’y hindi na nahahati ni nagkakasala pa, sa panahong sila’y nalinis, at sa panahong ang Diyos ang kanilang kaisa-isang Diyos at mayroon lamang silang isang hari. Noong ika-22 ng Oktubre, ang Sugo ng Tipan ay biglang pumaroon sa templo upang “linisin” ang Kaniyang bayan. Siya ay pumarito upang tumanggap ng isang kaharian, na ang bayan nito, ayon kay Pedro, ay magiging isang kaharian ng mga saserdote at mga hari. Sa petsang iyon, dumating din ang kasintahang lalaki sa kasalan, na siyang hiwagang tinutukoy nina Pablo at Oseas, na kumakatawan sa pagsasanib ng pagka-Diyos at ng pagkatao. Ipinahayag ni Juan na ang hiwagang iyon, na tinutukoy ni Pablo bilang “Si Cristo sa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian,” ay matatapos sa mga araw ng pagtunog ng ikapitong anghel.

But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

Ngunit sa mga araw ng tinig ng ikapitong anghel, kapag pasimulan niyang hipan ang pakakak, matatapos ang hiwaga ng Diyos, gaya ng ipinahayag niya sa kaniyang mga lingkod na propeta. Apocalipsis 10:7.

The seventh angel is the third woe, which arrived on September 11, 2001. The seventh angel began to sound when the third angel arrived in the history of 1844, and onward, but the rebellion of 1863 prevented the work from being finished. The third angel arrived and the seventh trumpet began to sound again on September 11, 2001, and this time the “mystery of God” is to be “finished.” That “mystery” is the combination of divinity with humanity, which produces the one hundred and forty-four thousand, who then become God’s ensign and army. For this reason, chapter thirty-seven of Ezekiel, begins with Ezekiel being taken to a valley of dead dry bones. Those bones represent Laodicean Adventism on September 11, 2001, and for this reason Paul addresses his gospel of the mystery of God to the Laodiceans.

Ang ikapitong anghel ang ikatlong “sa aba,” na dumating noong Setyembre 11, 2001. Nang dumating ang ikatlong anghel sa kasaysayan noong 1844 ay nagsimulang tumunog ang ikapitong anghel at nagpatuloy mula noon; ngunit pinigil ng paghihimagsik noong 1863 ang pagtatapos ng gawain. Dumating ang ikatlong anghel at muling nagsimulang tumunog ang ikapitong trumpeta noong Setyembre 11, 2001, at sa pagkakataong ito ang “hiwaga ng Diyos” ay “matatapos.” Ang “hiwagang” iyon ay ang pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao, na nagbubunga ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na pagkatapos ay nagiging watawat at hukbo ng Diyos. Dahil dito, ang kabanata tatlumpu’t pito ng Ezekiel ay nagsisimula sa pagdadala kay Ezekiel sa isang libis ng mga tuyong buto ng mga patay. Ang mga butong iyon ay kumakatawan sa Adbentismong Laodiceano noong Setyembre 11, 2001, at dahil dito iniuukol ni Pablo ang kanyang ebanghelyo hinggil sa hiwaga ng Diyos sa mga taga-Laodicea.

For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

Sapagkat ibig kong malaman ninyo kung gaano kadakila ang aking pakikipagpunyagi para sa inyo, at para sa mga nasa Laodicea, at para sa lahat ng hindi pa nakakita sa aking mukha sa laman; upang ang kanilang mga puso ay maaliw, na pinagbigkis sa pag-ibig, at tungo sa lahat ng mga kayamanan ng lubos na katiyakan ng pagkaunawa, sa pagkilala sa hiwaga ng Diyos, at ng Ama, at ni Cristo; na sa kaniya nakatago ang lahat ng mga kayamanan ng karunungan at kaalaman. Colosas 2:1-3.

This is also the description Sister White associates with the dead dry bones of Ezekiel.

Ito rin ang paglalarawang iniuugnay ni Sister White sa mga patay na tuyong buto ni Ezekiel.

“But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

Ngunit hindi lamang sa sanlibutan naaangkop ang pagwawangis na ito ng mga tuyong buto, kundi gayon din sa mga pinagpala ng dakilang liwanag; sapagkat sila man ay tulad ng mga kalansay sa libis. Mayroon silang anyo ng tao, ang balangkas ng katawan; ngunit wala silang espirituwal na buhay. Gayunman, hindi iniiwan ng talinghaga ang mga tuyong buto na basta’t pinagdugtong-dugtong sa anyo ng mga tao; sapagkat hindi sapat ang pagkakatugma ng mga biyas at mga anyo. Dapat bigyang-buhay ng hininga ng buhay ang mga katawan, upang magsitindig sila nang tuwid at sumigla sa pagkilos. Ang mga butong ito’y kumakatawan sa sambahayan ng Israel, sa iglesia ng Diyos, at ang pag-asa ng iglesia ay ang nagbibigay-buhay na impluwensiya ng Espiritu Santo. Kinakailangang hingahan ng Panginoon ang mga tuyong buto, upang sila’y mabuhay.

“The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

Ang Espiritu ng Diyos, sa kapangyarihang nagbibigay-buhay nito, ay dapat nasa bawat tao, upang ang bawat espirituwal na kalamnan at litid ay mapakilos. Kung wala ang Espiritu Santo, kung wala ang hininga ng Diyos, nagkakaroon ng pamamanhid ng budhi at pagkawala ng buhay espirituwal. Marami sa mga walang buhay espirituwal ay may mga pangalan sa mga talaan ng iglesia, ngunit hindi sila nakasulat sa aklat ng buhay ng Kordero. Maaaring nakabilang sila sa iglesia, ngunit hindi sila kaisa ng Panginoon. Maaaring masikhay sila sa pagtupad ng isang tiyak na hanay ng mga tungkulin, at maituring na mga taong nabubuhay; ngunit marami ang kabilang sa mga may 'pangalang ikaw ay nabubuhay, at ikaw ay patay.'

“Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

Malibang may tunay na pagbabalik-loob ng kaluluwa sa Diyos; malibang ang hiningang nagbibigay-buhay ng Diyos ang bumubuhay sa kaluluwa tungo sa buhay espirituwal; malibang ang mga umaangkin sa katotohanan ay pinakikilos ng simulain na nagmula sa langit, hindi sila isinilang sa hindi nasisirang binhi na nabubuhay at nananatili magpakailanman. Malibang sila’y umasa sa katuwiran ni Cristo bilang kanilang tanging kasiguruhan; malibang tularan nila ang Kanyang pagkatao at magpagal sa Kanyang diwa, sila’y hubad, hindi nila suot ang balabal ng Kanyang katuwiran. Madalas na ipinagpapalagay na buhay ang mga patay; sapagkat yaong mga nagsisikap na isagawa ang tinatawag nilang kaligtasan ayon sa sarili nilang mga kaisipan ay hindi gumagawa sa kanila ang Diyos upang magnais at gumawa ayon sa Kanyang mabuting kalooban.

“This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

"Ang uring ito ay angkop na kinakatawan ng libis ng mga tuyong buto na nakita ni Ezekiel sa pangitain." Review and Herald, Enero 17, 1893.

The Laodicean message was first presented to Adventism in 1856, the very year the Lord opened up the advancing light of the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six. The message of 1856, consisting of an internal message calling for repentance, and an external message of prophecy, was rejected in 1863. The Laodicean message of the mystery of “Christ in you, the hope of glory”, was repeated in 1888 by Elders Jones and Waggoner, and that message was also identified as the message to Laodicea by Sister White.

Ang mensahe sa Laodicea ay unang iniharap sa Adventismo noong 1856, na siya ring mismong taon nang ipahayag ng Panginoon ang sumusulong na liwanag ng "pitong ulit" sa Levitico kabanata dalawampu't anim. Ang mensahe noong 1856, na binubuo ng isang panloob na mensaheng nananawagan ng pagsisisi, at isang panlabas na mensahe ng propesiya, ay itinakwil noong 1863. Ang mensahe sa Laodicea hinggil sa hiwaga ng "Si Cristo na nasa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian," ay inulit noong 1888 nina Elder Jones at Waggoner, at ang mensaheng iyon ay itinukoy din ni Sister White bilang ang mensahe sa Laodicea.

Line upon line, Ezekiel chapter thirty-seven begins with Ezekiel being spiritually conveyed to September 11, 2001, where he is given a view of Laodicean Adventism, who are dead in sins and trespasses. He is told to give two distinct prophetic messages. The first produces a joining together, but the bodies are still dead. The second prophecy calls for the message of the “four winds” to breathe life into the bones. The message of the four winds is the sealing message of the one hundred and forty-four thousand which identifies four angels holding the four winds. Sister White identifies those four winds as an “angry horse”, seeking to break loose, for it is being restrained. The angry horse of Islam is seeking to break loose and bring death and destruction in its path, as it did on September 11, 2001, and it will be released again at the soon coming Sunday law.

Tuntunin sa tuntunin, nagsisimula ang kabanata tatlumpu’t pito ng Ezekiel sa pagdadala kay Ezekiel sa espiritu tungo sa Setyembre 11, 2001, kung saan ipinakita sa kanya ang Laodiceang Adventismo, na mga patay sa mga pagsalangsang at mga kasalanan. Sinabihan siyang magbigay ng dalawang magkahiwalay na makahulang mensahe. Ang una ay nagbubunga ng pagkakadugtong, ngunit nananatiling patay ang mga katawan. Ang ikalawang propesiya ay nananawagan na ang mensahe ng “apat na hangin” ay ihinga ang buhay sa mga buto. Ang mensahe ng apat na hangin ay ang mensahe ng pagseselyo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na tumutukoy sa apat na anghel na pinipigil ang apat na hangin. Tinutukoy ni Sister White ang apat na hanging iyon bilang isang “galit na kabayo,” na nagtatangkang kumawala, sapagkat ito’y pinipigil. Ang galit na kabayo ng Islam ay nagtatangkang kumawala at magdala ng kamatayan at pagkawasak sa dinaraanan nito, gaya ng ginawa nito noong Setyembre 11, 2001, at muli itong pakakawalan sa nalalapit na batas sa Araw ng Linggo.

That message brings the dead bodies into a unified army that is standing upon its feet. That unified army is brought to its feet in response to the message of the seventh angel, for in the days of the sounding of the seventh angel, the mystery of the one hundred and forty-four thousand’s marriage with Christ will be accomplished.

Ang mensaheng iyon ang ginagawang isang nagkakaisang hukbo ang mga bangkay, isang hukbong nakatindig sa sariling mga paa. Ang nasabing nagkakaisang hukbo ay pinatindig sa mga paa nito bilang tugon sa mensahe ng ikapitong anghel, sapagkat sa mga araw ng pag-ihip ng ikapitong anghel ay maisasakatuparan ang hiwaga ng pagkakasal ng isang daan at apatnapu’t apat na libo kay Cristo.

Then Ezekiel is shown the joining of two sticks that become one nation. Those two sticks are the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah, which are joined together as one nation at the conclusion of their mutual scattering periods of twenty-five hundred and twenty years. Their mutual conclusion produces a spiritual temple, represented by the forty-six years at the beginning and at the ending of the mutual scattering times.

Pagkatapos, ipinakita kay Ezekiel ang pagdudugtong ng dalawang pirasong kahoy na nagiging iisang bansa. Ang dalawang pirasong kahoy na iyon ay ang hilagang kaharian ng Israel at ang timog na kaharian ng Juda, na pinag-isa bilang isang bansa sa katapusan ng kapwa-kanilang mga panahon ng pagkakalat na dalawang libo’t limandaan at dalawampung taon. Ang kapwa-kanilang pagwawakas ay nagbubunga ng isang espirituwal na templo, na kinakatawan ng apatnapu’t anim na taon sa pasimula at sa katapusan ng kapwa-kanilang mga panahon ng pagkakalat.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“‘And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper. 2 Chronicles 20:20.’

'At sila'y bumangon nang maaga, at lumabas patungo sa ilang ng Tekoa; at samantalang sila'y lumalabas, si Jehoshaphat ay tumindig at nagsabi, Pakinggan ninyo ako, O Juda, at kayong mga naninirahan sa Jerusalem: Manampalataya kayo sa Panginoon ninyong Diyos, at kayo'y matatatag; manampalataya kayo sa kaniyang mga propeta, at kayo'y magtatagumpay. 2 Cronica 20:20.'

““Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.’

""Sumampalataya kayo sa Panginoon ninyong Diyos, kung magkagayo'y kayo'y matatatag; sumampalataya kayo sa kaniyang mga propeta, kung magkagayo'y kayo'y sasagana.'"

“Isaiah 8:20. ‘To the law and to the testimony; if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’

Isaias 8:20. 'Sa kautusan at sa patotoo; kung hindi sila nagsasalita ayon sa salitang ito, ito’y sapagkat walang liwanag sa kanila.'

“Two texts are here set before God’s people: two conditions for success. The law spoken by Jehovah himself, and the spirit of prophecy, are the two sources of wisdom to guide His people in every experience. Deuteronomy 4:6. ‘This is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, who shall say, Surely this great nation is a wise and understanding people.’

Dalawang teksto ang inilalatag dito sa harap ng bayan ng Diyos: dalawang kundisyon para sa tagumpay. Ang kautusang sinalita mismo ni Jehova, at ang espiritu ng propesiya, ang dalawang pinagmumulan ng karunungan upang patnubayan ang Kanyang bayan sa bawat karanasan. Deuteronomio 4:6. “Ito ang inyong karunungan at ang inyong kaunawaan sa paningin ng mga bansa, na magsasabi, Tunay nga, ang dakilang bansang ito ay isang marunong at nakauunawang bayan.”

“The law of God and the Spirit of Prophecy go hand in hand to guide and counsel the church, and whenever the church has recognized this by obeying His law, the spirit of prophecy has been sent to guide her in the way of truth.

Ang Kautusan ng Diyos at ang Espiritu ng Propesiya ay magkatuwang upang gumabay at magbigay ng payo sa iglesia, at tuwing kinikilala ito ng iglesia sa pamamagitan ng pagsunod sa Kanyang kautusan, ang Espiritu ng Propesiya ay isinusugo upang patnubayan ito sa landas ng katotohanan.

“Revelation 12:17. ‘And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’ This prophecy points out clearly that the remnant church will acknowledge God in His law and will have the prophetic gift. Obedience to the law of God, and the spirit of prophecy has always distinguished the true people of God, and the test is usually given on present manifestations.

Apocalipsis 12:17. “At nagalit ang dragon sa babae, at umalis upang makipagdigma laban sa nalabi sa kaniyang binhi, na tumutupad sa mga utos ng Diyos, at may patotoo ni Jesucristo.” Ang propesiyang ito ay malinaw na itinuturo na ang iglesiang nalabi ay kikilala sa Diyos sa kaniyang kautusan at magtataglay ng kaloob ng propesiya. Ang pagsunod sa kautusan ng Diyos, at ang espiritu ng propesiya, ang palaging nagtatangi sa tunay na bayan ng Diyos; at ang pagsubok ay karaniwang inilalapat sa kasalukuyang mga kapahayagan.

“In Jeremiah’s day the people had no question about the message of Moses, Elijah, or Elisha, but they did question and put aside the message sent of God to Jeremiah until its force and power was wasted and there was no remedy but for God to carry them away into captivity.

Sa panahon ni Jeremias, walang pagdududa ang bayan tungkol sa mensahe nina Moises, Elias, o Eliseo, ngunit kanilang pinag-alinlanganan at isinantabi ang mensaheng ipinadala ng Diyos kay Jeremias hanggang sa masayang ang bisa at kapangyarihan nito at wala nang lunas kundi ang dalhin sila ng Diyos sa pagkabihag.

“Likewise in the days of Christ the people had learned that Jeremiah’s message was true, and they persuaded themselves to believe that if they had lived in the days of their fathers they would have accepted his message, but at the same time they were rejecting Christ’s message, of whom all the prophets had written.

Gayundin, noong mga araw ni Kristo, natutuhan na ng bayan na totoo ang mensahe ni Jeremias, at ipinaniwala nila sa kanilang sarili na kung sila’y nabuhay noong mga araw ng kanilang mga ama ay tinanggap sana nila ang kaniyang mensahe, ngunit kasabay nito ay tinatanggihan nila ang mensahe ni Kristo, na tungkol sa kaniya’y isinulat ng lahat ng mga propeta.

“As the third angel’s message arose in the world, which is to reveal the law of God to the church in its fullness and power, the prophetic gift was also immediately restored. This gift has acted a very prominent part in the development and carrying forward of this message.

Nang lumitaw sa sanlibutan ang mensahe ng ikatlong anghel, na ang layunin ay ihayag sa iglesia ang kautusan ng Diyos sa kabuuan at kapangyarihan nito, ang kaloob ng propesiya ay agad ding muling ibinalik. Ang kaloob na ito ay gumanap ng isang lubhang mahalagang bahagi sa pagpapaunlad at pagsusulong ng mensaheng ito.

“As differences of opinion have arisen in reference to interpretations of Scriptures and methods of labor, calculated to unsettle the faith of believers in the message and lead to disunion in the work, the spirit of prophecy has always thrown light on the situation. It has always brought union of thought and harmony of action to the body of believers. In every crisis that has arisen in the development of the message and the growth of the work, those who have stood firmly by the law of God and the light of the Spirit of prophecy have triumphed and the work has prospered in their hands.” Loma Linda Messages, 34.

“Sa tuwing umuusbong ang mga pagkakaiba ng opinyon hinggil sa mga pakahulugan sa Banal na Kasulatan at mga pamamaraan ng paglilingkod, na may tendensiyang yumanig sa pananampalataya ng mga sumasampalataya sa mensahe at humantong sa pagkakabaha-bahagi sa gawain, laging nagbigay-liwanag ang espiritu ng propesiya sa kalagayan. Lagi nitong naidudulot ang pagkakaisa ng pag-iisip at pagkakatugma ng pagkilos sa katawan ng mga mananampalataya. Sa bawat krisis na lumitaw sa pag-unlad ng mensahe at sa paglago ng gawain, ang mga nanindigang matatag sa kautusan ng Diyos at sa liwanag ng Espiritu ng propesiya ay nagtagumpay, at ang gawain ay sumagana sa kanilang mga kamay.” Loma Linda Messages, 34.