The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty

Hindi na nila madudungisan ang kanilang sarili sa kanilang mga diyos-diyosan, ni sa kanilang mga kasuklam-suklam na bagay, ni sa alinman sa kanilang mga pagsalangsang; kundi ililigtas ko sila mula sa lahat ng kanilang mga tahanang dako na doon sila nagkasala, at lilinisin ko sila; kaya’t sila’y magiging aking bayan, at ako’y magiging kanilang Diyos. At si David na aking lingkod ay magiging hari sa kanila; at silang lahat ay magkakaroon ng isang pastol; magsisilakad din sila sa aking mga kahatulan, at iingatan ang aking mga palatuntunan, at isasagawa ang mga ito. At sila’y tatahan sa lupain na ibinigay ko kay Jacob na aking lingkod, na tinahanan ng inyong mga magulang; at doon sila tatahan, sila, at ang kanilang mga anak, at ang mga anak ng kanilang mga anak, magpakailanman; at si David na aking lingkod ay magiging kanilang prinsipe magpakailanman. Bukod dito, makikipagtipan ako sa kanila ng kapayapaan; magiging tipang walang hanggan ito sa kanila; at itatatag ko sila, at pararamihin ko sila, at ilalagay ko ang aking santuwaryo sa gitna nila magpakailanman. At ang aking tabernakulo ay sasa kanila rin: oo, ako’y magiging kanilang Diyos, at sila’y magiging aking bayan. At malalaman ng mga bansa na ako, ang Panginoon, ang nagpapabanal sa Israel, pagka ang aking santuwaryo ay nasa gitna nila magpakailanman. Ezekiel 37:23-28.

Sapagkat ang kabisera ng Siria ay ang Damasco, at ang pinuno ng Damasco ay si Rezin; at sa loob ng animnapu’t limang taon ay mabubuwag ang Efraim, anupa’t hindi na ito magiging isang bayan. At ang kabisera ng Efraim ay ang Samaria, at ang pinuno ng Samaria ay ang anak ni Remaliah. Kung hindi kayo sasampalataya, tiyak na hindi kayo matatatag. Isaias 7:8, 9.

At ang anghel na nakita kong nakatayo sa ibabaw ng dagat at sa ibabaw ng lupa ay itinaas ang kaniyang kamay patungo sa langit, at sumumpa sa pamamagitan niya na nabubuhay magpakailanman, na lumikha ng langit, at ng mga bagay na naroroon, at ng lupa, at ng mga bagay na naroroon, at ng dagat, at ng mga bagay na naroroon, na hindi na magkakaroon pa ng panahon; ngunit sa mga araw ng tinig ng ikapitong anghel, kapag siya’y magsisimula nang humudyat, ang hiwaga ng Diyos ay matatapos, ayon sa ipinahayag niya sa kaniyang mga lingkod na mga propeta. At ang tinig na aking narinig mula sa langit ay muling nagsalita sa akin, na nagsasabi, Humayo ka at kunin mo ang munting aklat na nakabukas sa kamay ng anghel na nakatayo sa ibabaw ng dagat at sa ibabaw ng lupa.

At lumapit ako sa anghel, at sinabi ko sa kanya, Ibigay mo sa akin ang munting aklat. At sinabi niya sa akin, Kunin mo ito, at kainin mo; at magiging mapait sa iyong tiyan, ngunit sa iyong bibig ay magiging matamis na parang pulot. At kinuha ko ang munting aklat mula sa kamay ng anghel, at kinain ko; at sa aking bibig ay naging matamis na parang pulot; ngunit pagkakain ko nito, ang aking tiyan ay naging mapait. At sinabi niya sa akin, Dapat kang muling magpropesiya sa harap ng maraming bayan, bansa, wika, at hari. At may ibinigay sa akin na isang tambo na parang tungkod; at nakatayo ang anghel, na nagsasabi, Tumindig ka, at sukatin mo ang templo ng Diyos, at ang dambana, at ang mga sumasamba roon. Ngunit ang looban na nasa labas ng templo ay iwan mo, at huwag mo iyong sukatin; sapagkat ibinigay iyon sa mga Hentil; at ang banal na lungsod ay yuyurakan nila sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. Pahayag 10:5–11:2.

At si Jeroboam na anak ni Nebat, isang Epratita mula sa Zereda, lingkod ni Solomon, na ang pangalan ng kaniyang ina ay Zeruah, isang babaing balo, siya man ay nagtaas ng kaniyang kamay laban sa hari. At ito ang dahilan kung bakit nagtaas siya ng kaniyang kamay laban sa hari: ipinatayo ni Solomon ang Millo, at kinumpuni ang mga sira ng lungsod ni David na kaniyang ama. At ang lalaking si Jeroboam ay isang makapangyarihan at magiting na lalaki; at nang makita ni Solomon na ang kabataang lalaki ay masipag, ginawa niya siyang tagapamahala sa lahat ng gawain ng sambahayan ni Jose. At nangyari sa panahong yaon, nang lumabas si Jeroboam mula sa Jerusalem, na nasumpungan siya sa daan ng propetang si Ahijah na Shilonita; at siya ay may suot na bagong kasuotan; at silang dalawa lamang ang nasa parang: At hinawakan ni Ahijah ang bagong kasuotang nasa kaniya, at pinunit iyon sa labindalawang piraso: At sinabi niya kay Jeroboam, Kunin mo ang sampung piraso: sapagkat ganito ang sabi ng Panginoon, ang Diyos ng Israel: Narito, aking pupunitin ang kaharian mula sa kamay ni Solomon, at ibibigay ko sa iyo ang sampung lipi: (Ngunit magkakaroon siya ng isang lipi alang-alang sa aking lingkod na si David, at alang-alang sa Jerusalem, ang lungsod na aking pinili mula sa lahat ng mga lipi ng Israel:)

Sapagkat tinalikdan nila ako, at sinamba si Ashtoreth, ang diyosa ng mga Zidonio, si Chemosh, ang diyos ng mga Moabita, at si Milcom, ang diyos ng mga anak ni Ammon, at hindi lumakad sa aking mga daan, upang gawin ang matuwid sa aking paningin at ingatan ang aking mga palatuntunan at ang aking mga kahatulan, gaya ng ginawa ni David na kaniyang ama. Gayunma’y hindi ko aalisin sa kaniyang kamay ang buong kaharian; kundi gagawin ko siyang pinuno sa lahat ng mga araw ng kaniyang buhay, alang-alang kay David na aking lingkod, na aking pinili, sapagkat kaniyang iningatan ang aking mga utos at ang aking mga palatuntunan. Ngunit kukunin ko ang kaharian mula sa kamay ng kaniyang anak, at ibibigay ko ito sa iyo, ang sampung lipi. At sa kaniyang anak ay magbibigay ako ng isang lipi, upang si David na aking lingkod ay magkaroon ng ilawan kailanman sa harap ko sa Jerusalem, ang lungsod na aking pinili upang ilagay ko roon ang aking pangalan. 1 Mga Hari 11:26-36.

Gayunma’y hindi tumalikod ang Panginoon mula sa bagsik ng kaniyang malaking poot, na dahil dito ay nag-alab ang kaniyang galit laban sa Juda, dahil sa lahat ng pagpapagalit na ipinagalit sa kaniya ni Manases. At sinabi ng Panginoon, Aalisin ko rin ang Juda sa harap ng aking mukha, gaya ng aking inalis ang Israel, at itatakwil ko ang lungsod na ito, ang Jerusalem, na aking pinili, at ang bahay na tungkol dito’y sinabi ko, Ang aking pangalan ay tatahan doon. 2 Hari 23:26, 27.

Nang magkagayo’y sumagot ang anghel ng Panginoon at nagsabi, O Panginoon ng mga hukbo, hanggang kailan mo hindi kaaawaan ang Jerusalem at ang mga bayan ng Juda, na iyong pinootan nitong pitumpung taon? At sinagot ng Panginoon ang anghel na nakipag-usap sa akin ng mga mabubuting salita at mga salitang umaaliw. Kaya’t ang anghel na nakipag-usap sa akin ay nagsabi sa akin, Humiyaw ka, na sinasabi, Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo: Ako’y may matinding paninibugho para sa Jerusalem at para sa Sion. At lubha akong nagagalit laban sa mga bansa na nasa katiwasayan; sapagkat kakaunti lamang ang aking poot, ngunit kanilang pinalala ang kapighatian. Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoon: Ako’y bumalik sa Jerusalem na may mga kahabagan; ang aking bahay ay itatayo roon, sabi ng Panginoon ng mga hukbo, at isang panukat na pisi ay iuunat sa ibabaw ng Jerusalem.

Humiyaw ka pa, na sinasabi, Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo: Ang Aking mga lungsod, sa pamamagitan ng kasaganaan, ay muling lalaganap; at aaliwin pa ng Panginoon ang Sion, at muli Niyang pipiliin ang Jerusalem. Pagkatapos, itinaas ko ang aking mga mata at tumingin, at narito, apat na sungay. At sinabi ko sa anghel na nakikipag-usap sa akin, Ano ang mga ito? At sinagot niya ako, Ito ang mga sungay na nagpangalat sa Juda, Israel, at Jerusalem. At ipinakita sa akin ng Panginoon ang apat na anluwagi. At sinabi ko, Ano ang kanilang pakay sa pagparito? At nagsalita siya, na nagsasabi, Ito ang mga sungay na nagpangalat sa Juda, hanggang sa walang sinuman ang makapagtaas ng kaniyang ulo; ngunit ang mga ito ay naparito upang sindakin sila, upang ibagsak ang mga sungay ng mga Hentil, na itinaas ang kanilang sungay laban sa lupain ng Juda upang ito’y pangalatin.

Muling itinaas ko ang aking mga mata at tumingin, at narito, isang lalaki na may pising panukat sa kaniyang kamay. At sinabi ko, Saan ka paroroon? At sinabi niya sa akin, Upang sukatin ang Jerusalem, upang tingnan kung ano ang lapad nito at kung ano ang haba nito. At, narito, ang anghel na nakikipag-usap sa akin ay lumabas, at may isa pang anghel na lumabas upang salubungin siya, at sinabi sa kaniya, Tumakbo ka, sabihin mo sa binatang ito: Ang Jerusalem ay tatahanan na gaya ng mga bayan na walang pader, dahil sa karamihan ng mga tao at mga hayop na naroroon. Sapagkat ako, sabi ng Panginoon, ay magiging isang pader na apoy sa palibot niya, at ako ang magiging kaluwalhatian sa gitna niya. Hoy, hoy, lumabas kayo, at tumakas kayo mula sa lupain sa hilaga, sabi ng Panginoon; sapagkat ikinalat ko kayo na gaya ng apat na hangin ng langit, sabi ng Panginoon. Iligtas mo ang iyong sarili, O Sion, ikaw na nananahan kasama ng anak na babae ng Babilonia. Sapagkat ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo: Pagkaraan ng kaluwalhatian ay sinugo niya ako sa mga bansang nanamsam sa inyo; sapagkat ang humihipo sa inyo ay humihipo sa balintataw ng kaniyang mata.

Sapagkat, narito, iwawasiwas ko ang aking kamay laban sa kanila, at sila’y magiging samsam ng kanilang mga alipin; at malalaman ninyo na ang Panginoon ng mga hukbo ang nagsugo sa akin. Umawit ka at magalak, O anak na babae ng Sion; sapagkat, narito, ako’y dumarating, at ako’y mananahan sa gitna mo, sabi ng Panginoon. At maraming bansa ang makikipisan sa Panginoon sa araw na yaon, at sila’y magiging aking bayan; at ako’y mananahan sa gitna mo, at malalaman mo na ang Panginoon ng mga hukbo ang nagsugo sa akin sa iyo. At aariin ng Panginoon ang Juda, ang kaniyang bahagi, sa banal na lupain, at muli niyang pipiliin ang Jerusalem. Tumahimik, O lahat ng laman, sa harap ng Panginoon; sapagkat siya’y bumangon mula sa kaniyang banal na tahanan. Zacarias 1:12-2:13.

Nguni’t ang Panginoon ay nasa kaniyang banal na templo: tumahimik ang buong lupa sa harap niya. Habakuk 2:20.

Sa pundasyong inilatag mismo ni Cristo, itinayo ng mga apostol ang Iglesia ng Diyos. Sa Kasulatan, ang larawan ng pagtatayo ng isang templo ay madalas gamitin upang ilarawan ang pagtatayo ng Iglesia. Tinukoy ni Zacarias si Cristo bilang ang Sanga na magtatayo ng templo ng Panginoon. Binanggit niya ang mga Hentil bilang mga tutulong sa gawain: “Ang mga taga-malayo ay darating at magtatayo sa templo ng Panginoon;” at ipinahayag ni Isaias, “Itatayo ng mga anak ng taga-ibang lupa ang iyong mga kuta.” Zacarias 6:12, 15; Isaias 60:10.

Sa pagsulat hinggil sa pagtatayo ng templong ito, wika ni Pedro, “Na sa kaniya kayo’y lumalapit—sa batong buháy na tunay na itinakwil ng mga tao, datapwa’t hinirang ng Diyos at mahalaga—kayo rin naman, na gaya ng mga batong buháy, ay itinatayong isang espirituwal na bahay, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga haing espirituwal na kalugud-lugod sa Diyos sa pamamagitan ni Jesucristo.” 1 Pedro 2:4, 5.

Sa pook-pinagkukuhaan ng bato sa daigdig ng mga Judio at ng mga Hentil ay nagsipagpagal ang mga apostol, na naglalabas ng mga batong ilalatag sa ibabaw ng saligan. Sa kaniyang sulat sa mga mananampalataya sa Efeso, sinabi ni Pablo, “Kaya nga hindi na kayo mga taga-ibang-lugar at mga dayuhan, kundi kababayan ng mga banal, at kabilang sa sambahayan ng Diyos; at itinayo sa ibabaw ng saligan ng mga apostol at ng mga propeta, na si Jesucristo mismo ang Pangulong Bato sa Panulok; na sa Kaniya ang buong gusali na maayos na pinag-ugnay-ugnay ay lumalago tungo sa isang banal na templo sa Panginoon; na sa Kaniya rin kayo ay itinatayong magkakasama upang maging isang tahanan ng Diyos sa pamamagitan ng Espiritu.” Efeso 2:19-22.

At sa mga taga-Corinto'y sumulat siya: 'Ayon sa biyaya ng Diyos na ipinagkaloob sa akin, bilang isang marunong na punong tagapagtayo, naitatag ko ang saligan, at may iba namang nagtatayo sa ibabaw niyon. Ngunit mag-ingat ang bawat isa kung paano siya nagtatayo sa ibabaw niyon. Sapagkat walang makapaglalagay ng ibang saligan maliban sa naitatag na, na si Jesucristo. Ngayon, kung may sinumang magtayo sa ibabaw ng saligang ito ng ginto, pilak, mga mahalagang bato, kahoy, dayami, ipa; ang gawa ng bawat isa ay mahahayag: sapagkat ipahahayag ito ng araw, sapagkat ito'y mahahayag sa pamamagitan ng apoy; at susubukin ng apoy ang gawa ng bawat isa kung anong uri ito.' 1 Corinto 3:10-13.

Nagtayo ang mga apostol sa isang matatag na saligan, ang mismong Batong Walang Hanggan. Sa saligang ito dinala nila ang mga batong tinibag nila mula sa sanlibutan. Hindi walang hadlang ang pagpapagal ng mga tagapagtayo. Lubhang napahirap ang kanilang gawain dahil sa pagsalungat ng mga kaaway ni Cristo. Kinailangan nilang makipagtunggali laban sa pagkapanatiko, pagkiling, at pagkapoot ng mga nagtatayo sa maling saligan. Marami sa mga nagpagal bilang mga tagapagtayo ng iglesya ay maihahalintulad sa mga tagapagtayo ng pader sa kapanahunan ni Nehemias, na tungkol sa kanila’y nasusulat: “Ang mga nagtatayo sa pader, at ang mga may pasan, kasama yaong mga nagkakarga, bawat isa, sa isang kamay ay gumagawa sa gawain, at sa kabilang kamay ay may hawak na sandata.” Nehemias 4:17. Acts of the Apostles, 595-597.