The two sticks are joined together to become one temple. Forty-six being the symbol of the temple, and it is forty-six years that separates the northern kingdom’s captivity, from the southern kingdom’s captivity. When the trampling down of the sanctuary and host is accomplished at the time of the end in 1798, it is forty-six years that joins the two sticks into a temple. From 723 BC to 677 BC, the temple was torn down and trampled upon. In 1798 the trampling down ended and by 1844, a temple had been erected. There they were to become one nation, with one king, and cease to sin for eternity. That was the plan, but the rebellion of 1863 pushed the plan back to 2001.

Ang dalawang patpat ay pinag-isa upang maging isang templo. Ang apatnapu’t anim ang sagisag ng templo, at apatnapu’t anim na taon ang naghihiwalay sa pagkabihag ng kaharian sa hilaga at sa pagkabihag ng kaharian sa timog. Kapag ang pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo ay natapos sa panahon ng wakas noong 1798, ang apatnapu’t anim na taon ang nag-uugnay sa dalawang patpat upang maging isang templo. Mula 723 BK hanggang 677 BK, ang templo ay giniba at niyurakan. Noong 1798 natapos ang pagyurak, at pagsapit ng 1844, naitayo na ang isang templo. Doon sila ay dapat maging isang bansa, na may isang hari, at tumigil sa pagkakasala magpakailanman. Iyon ang panukala, ngunit ang paghihimagsik noong 1863 ay iniurong ang panukala hanggang 2001.

Paul identifies the church as the body, and Christ as the head, and Paul uses the body as a symbol of the flesh. The flesh and the body are interchangeable terms for Paul.

Itinutukoy ni Pablo ang Iglesia bilang katawan, at si Cristo bilang ulo, at ginagamit ni Pablo ang katawan bilang simbolo ng laman. Para kay Pablo, ang laman at ang katawan ay mapagpapalit na mga termino.

For if ye live after the flesh, ye shall die: but if ye through the Spirit do mortify the deeds of the body, ye shall live. Romans 8:13.

Sapagkat kung kayo’y namumuhay ayon sa laman, kayo’y mamamatay; ngunit kung sa pamamagitan ng Espiritu ay inyong pinapatay ang mga gawa ng katawan, kayo’y mabubuhay. Roma 8:13.

The design of the human temple is based upon the design of God’s temple. The body, which is the Church, equates to the flesh in an individual’s temple. In the temple of an individual, the mind is the head, and the body is the flesh.

Ang disenyo ng templong pantao ay nakabatay sa disenyo ng Templo ng Diyos. Ang katawan, na siyang Simbahan, ay katumbas ng laman sa templo ng isang indibidwal. Sa templo ng isang indibidwal, ang isip ang ulo, at ang katawan ang laman.

For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

Sapagkat tayo ay mga sangkap ng kaniyang katawan, ng kaniyang laman, at ng kaniyang mga buto. Dahil dito iiwan ng lalaki ang kaniyang ama at ina, at makikipisan sa kaniyang asawa, at ang dalawa ay magiging isang laman. Dakila ang hiwagang ito; ngunit ako’y nagsasalita hinggil kay Cristo at sa iglesia. Efeso 5:30-32.

The temple which John was to measure, when the sounding of the seventh angel marked the beginning of the work of finishing the mystery of God, was God’s temple, but man’s temple was created in the image of God’s temple. They are interchangeable symbols. Moses was on the mount for forty-six days when he was shown the pattern that he was to use when raising up the earthly tabernacle. The pattern was taken from the heavenly temple.

Ang templong susukatin ni Juan, nang ang pag-ihip ng ikapitong anghel ay nagsilbing hudyat sa pasimula ng gawain ng pagtatapos ng hiwaga ng Diyos, ay ang templo ng Diyos; subalit ang templo ng tao ay nilikha ayon sa wangis ng templo ng Diyos. Ang mga ito ay mapagpapalit na mga sagisag. Si Moises ay nasa bundok sa loob ng apatnapu’t anim na araw nang ipakita sa kanya ang anyo na dapat niyang gamitin sa pagtatayo ng makalupang tabernakulo. Ang anyong iyon ay hinango mula sa makalangit na templo.

Christ was the heavenly temple, manifested in the flesh, and He represents the pattern of the human temple, for men were created in His image. For this reason, the pattern of the human temple is represented with forty-six chromosomes.

Si Kristo ang makalangit na templo, na nahayag sa laman, at Siya ang kumakatawan sa huwaran ng templong pantao, sapagkat ang tao ay nilalang ayon sa Kaniyang wangis. Dahil dito, ang huwaran ng templong pantao ay kinakatawan sa pamamagitan ng apatnapu't anim na kromosoma.

The temples are prophetically interchangeable. Thus, the temple John was told to measure consisted of only two apartments, with no courtyard. The first apartment represents the human temple, the church (the bride), the nation, the body, which is the flesh. The second apartment represents the divine temple, the bridegroom, the king, the head, which is the mind. The promise of the everlasting covenant that is accomplished for the one hundred and forty-four thousand in the last days, has been illustrated by the two sticks of Ezekiel chapter thirty-seven. It has been illustrated by John’s temple, which consists of two apartments. It has been illustrated by Paul’s specific definitions of the mystery of Christ in the believer, the hope of glory.

Ang mga templo ay propetikong napagpapalit. Kaya nga, ang templong ipinasukat kay Juan ay binubuo lamang ng dalawang dako, na walang looban. Ang unang dako ay kumakatawan sa templong pantao, ang iglesya (ang babaing kasintahan), ang bansa, ang katawan, na siyang laman. Ang ikalawang dako ay kumakatawan sa templong dibino, ang lalaking kasintahan, ang hari, ang ulo, na siyang isipan. Ang pangako ng walang-hanggang tipan na natutupad para sa isandaang apatnapu’t apat na libo sa mga huling araw ay inilarawan sa pamamagitan ng dalawang patpat sa Ezekiel kabanata tatlumpu’t pito. Inilarawan din ito sa templo ni Juan, na binubuo ng dalawang dako. Inilarawan din ito sa mga tiyak na depinisyon ni Pablo hinggil sa hiwaga ni Cristo sa mananampalataya, ang pag-asa ng kaluwalhatian.

The work of sealing the one hundred and forty-four thousand is the work of permanently combining Divinity with humanity. That work is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. That combination is represented, line upon line, in a variety of ways in the Scriptures. The work of justification and sanctification are the theological terms for the work. Justification is the work of Christ as our Substitute, and the work of sanctification is the work of Christ as our Example. Justification represents our title for heaven and sanctification represents our fitness for heaven. Both those works are brought to the believer by the presence of the Holy Spirit. That work is represented as the writing of God’s law upon the hearts and minds of those who are accepted into the everlasting covenant.

Ang gawain ng pagtatatakan sa isandaan apatnapu’t apat na libo ay ang gawain ng walang hanggang pagsasanib ng Pagka-Diyos at ng pagkatao. Natutupad ang gawaing iyon sa panahon ng pag-ihip ng Ikapitong Trumpeta. Ang pagsasanib na iyon ay inilalarawan, taludtod sa taludtod, sa iba’t ibang paraan sa Kasulatan. Ang pag-aaring-ganap at ang pagpapabanal ang mga teolohikong katawagan sa gawaing ito. Ang pag-aaring-ganap ay gawain ni Cristo bilang ating Kahalili, at ang gawain ng pagpapabanal ay gawain ni Cristo bilang ating Huwaran. Ang pag-aaring-ganap ay kumakatawan sa ating karapatan sa langit at ang pagpapabanal ay kumakatawan sa ating kahandaan para sa langit. Ang dalawang gawaing iyon ay dinadala sa mananampalataya sa pamamagitan ng presensya ng Espiritu Santo. Ang gawaing iyon ay inilalarawan bilang pagsusulat ng kautusan ng Diyos sa mga puso at isipan ng mga tinatanggap sa walang hanggang Tipan.

The “mind” represents the apartment in the temple, where the head resides. The mind is what is called the higher nature, as opposed to the flesh, which is the lower nature. The mind is represented by our thoughts, the flesh is represented by our feelings.

Ang “isip” ay kumakatawan sa silid-tuluyan sa templo, kung saan nananahan ang ulo. Ang isip ang tinatawag na nakahihigit na kalikasan, bilang salungat sa laman, na siyang mababang kalikasan. Ang isip ay kinakatawan ng ating mga kaisipan, ang laman ay kinakatawan ng ating mga damdamin.

“Many experience needless unhappiness. They take their minds from Jesus, and center them too much upon self. They magnify small difficulties, and talk discouragements. They are guilty of the great sin of needless repining over God’s providences. For all that we have and are, we are indebted to God. He has given us powers, that, to a certain extent, are similar to those which he himself possesses; and we should labor earnestly to develop these powers, not to please and exalt self, but to glorify him.

Marami ang nakararanas ng di-kinakailangang kalungkutan. Inililihis nila ang kanilang isipan mula kay Jesus, at labis na itinituon ito sa sarili. Pinalalaki nila ang maliliit na kahirapan, at nagsasalita ng mga salitang nakapanghihina ng loob. May sala sila ng malaking kasalanan ng di-kinakailangang paghihinanakit sa mga probidensiya ng Diyos. Sa lahat ng ating tinataglay at kung ano tayo, tayo’y may utang na loob sa Diyos. Ipinagkaloob Niya sa atin ang mga kakayahan na, sa isang antas, ay kahalintulad ng mga taglay Niya mismo; at marapat tayong magsikap nang taimtim upang paunlarin ang mga kakayahang ito, hindi upang bigyang-lugod at itanghal ang sarili, kundi upang luwalhatiin Siya.

“We should not allow our minds to be swayed from allegiance to God. Through Christ we may and should be happy, and should acquire habits of self-control. Even the thoughts must be brought into subjection to the will of God, and the feelings under the control of reason and religion. Our imagination was not given us to be allowed to run riot and have its own way, without any effort at restraint and discipline. If the thoughts are wrong, the feelings will be wrong; and the thoughts and feelings combined make up the moral character. When we decide that as Christians we are not required to restrain our thoughts and feelings, we are brought under the influence of evil angels, and invite their presence and their control. If we yield to our impressions and allow our thoughts to run in a channel of suspicion, doubt, and repining, we shall be unhappy, and our lives will prove a failure.” Review and Herald, April 21, 1885.

Huwag nating pahintulutan na ang ating pag-iisip ay mailigaw palayo mula sa katapatan sa Diyos. Sa pamamagitan ni Cristo, maaari at nararapat tayong magalak, at dapat tayong magkamit ng mga gawi ng pagpipigil sa sarili. Maging ang mga kaisipan ay dapat ipasakop sa kalooban ng Diyos, at ang mga damdamin ay nasa ilalim ng pamamahala ng pangangatwiran at ng relihiyon. Ang ating imahinasyon ay hindi ibinigay sa atin upang pahintulutang magpakasawalang-habas at masunod ang sarili nitong maibigan, nang walang anumang pagsisikap sa pagpipigil at disiplina. Kung mali ang mga kaisipan, magiging mali ang mga damdamin; at ang pinagsamang mga kaisipan at damdamin ang bumubuo ng moral na karakter. Kapag ipinasiya natin na, bilang mga Kristiyano, hindi tayo inaatasan na pigilan ang ating mga kaisipan at damdamin, napapasailalim tayo sa impluwensiya ng masasamang anghel, at inaanyayahan natin ang kanilang presensya at ang kanilang pamamahala. Kung tayo’y magpadaig sa ating mga impresyon at pahintulutan nating umagos ang ating mga kaisipan sa daluyan ng hinala, pag-aalinlangan, at pagdadaing, tayo’y magiging hindi masaya, at ang ating mga buhay ay magpapatunay na kabiguan. Review and Herald, Abril 21, 1885.

Thoughts and feelings combined make up moral character. Our character is made up of a lower and a higher nature, the mind is the higher nature, and if the thoughts of the mind are sanctified, our feelings will be sanctified. This is because the mind is the higher controlling nature of the two nature’s which make up our humanity. The “powers,” that were designed as part of our being, are “to a certain extent,” “similar to those which” Christ “possesses,” for we were created in His image, and we “should labor earnestly to develop” those “powers.”

Ang pinagsamang mga kaisipan at damdamin ang bumubuo ng moral na pagkatao. Ang ating pagkatao ay binubuo ng isang mas mababa at isang mas mataas na kalikasan; ang isip ang siyang mas mataas na kalikasan, at kung ang mga kaisipan ng isip ay napabanal, ang ating mga damdamin ay mapapabanal. Sapagkat ang isip ang mas mataas na namamahalang kalikasan sa dalawang kalikasang bumubuo sa ating pagiging tao. Ang mga "kapangyarihan," na idinisenyo bilang bahagi ng ating pagkatao, ay, "sa isang tiyak na antas," "kawangis ng mga" "taglay" ni Cristo, sapagkat tayo’y nilikha ayon sa Kanyang larawan, at "dapat tayong masigasig na magsikap na paunlarin" ang mga "kapangyarihan" na iyon.

The powers which are part of the higher nature, or the mind of a human being are judgment, memory, conscience and especially the will.

Ang mga kapangyarihang bahagi ng mas mataas na kalikasan, o ng kaisipan ng tao, ay ang paghuhusga, gunita, budhi, at lalo na ang kalooban.

“Many are inquiring, ‘How am I to make the surrender of myself to God?’ You desire to give yourself to Him, but you are weak in moral power, in slavery to doubt, and controlled by the habits of your life of sin. Your promises and resolutions are like ropes of sand. You cannot control your thoughts, your impulses, your affections. The knowledge of your broken promises and forfeited pledges weakens your confidence in your own sincerity, and causes you to feel that God cannot accept you; but you need not despair. What you need to understand is the true force of the will. This is the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.

Marami ang nagtatanong, "Paano ko isusuko ang aking sarili sa Diyos?" Nais mong ibigay ang iyong sarili sa Kanya, ngunit mahina ang iyong moral na lakas, nasa pagkaalipin ng pag-aalinlangan, at kinokontrol ng mga gawi ng iyong makasalanang pamumuhay. Ang iyong mga pangako at mga pasiya ay gaya ng mga lubid na yari sa buhangin. Hindi mo mapapangasiwaan ang iyong mga kaisipan, ang iyong mga bugso, at ang mga pagkiling ng iyong puso. Ang kabatirang nilabag mo ang iyong mga pangako at tinalikdan ang iyong mga panata ay nagpapahina sa iyong pagtitiwala sa sarili mong katapatan, at nagdudulot sa iyo ng pakiramdam na hindi ka matatanggap ng Diyos; ngunit hindi mo kailangang mawalan ng pag-asa. Ang kailangan mong maunawaan ay ang tunay na lakas ng kalooban. Ito ang kapangyarihang namamahala sa kalikasan ng tao, ang kapangyarihan ng pagpapasya, o ng pagpili. Nakasalalay ang lahat sa wastong pagkilos ng kalooban. Ibinigay ng Diyos sa mga tao ang kapangyarihan ng pagpili; nasa kanila ang pagpapairal nito. Hindi mo mababago ang iyong puso, hindi mo sa iyong sarili maibibigay sa Diyos ang mga pagkiling nito; ngunit maaari mong piliing paglingkuran Siya. Maaari mong ipagkaloob sa Kanya ang iyong kalooban; at Siya'y gagawa sa iyo upang ang nais at ang paggawa ay maging ayon sa Kanyang mabuting kalooban. Sa gayo'y ang buong kalikasan mo ay madadala sa ilalim ng pamamahala ng Espiritu ni Cristo; ang mga pagkiling ng iyong puso ay matutuon sa Kanya, ang iyong mga kaisipan ay makakaayon sa Kanya.

“Desires for goodness and holiness are right as far as they go; but if you stop here, they will avail nothing. Many will be lost while hoping and desiring to be Christians. They do not come to the point of yielding the will to God. They do not now choose to be Christians.

Ang mga hangarin para sa kabutihan at kabanalan ay wasto, hanggang sa lawak na kanilang naaabot; ngunit kung dito ka titigil, ang mga ito’y magiging walang saysay. Marami ang mapapahamak habang umaasa at nagnanais na maging Kristiyano. Hindi sila dumarating sa puntong isinusuko nila ang kanilang kalooban sa Diyos. Hindi nila ngayo’y pinipiling maging Kristiyano.

“Through the right exercise of the will, an entire change may be made in your life. By yielding up your will to Christ, you ally yourself with the power that is above all principalities and powers. You will have strength from above to hold you steadfast, and thus through constant surrender to God you will be enabled to live the new life, even the life of faith.” Steps to Christ, 47, 48.

Sa wastong paggamit ng kalooban, maaaring maganap ang ganap na pagbabago sa iyong buhay. Sa pagsuko ng iyong kalooban kay Cristo, inuugnay mo ang iyong sarili sa kapangyarihang higit sa lahat ng mga pamunuan at mga kapangyarihan. Magkakaroon ka ng kalakasan mula sa kaitaasan upang manatiling matatag, at sa gayon, sa palagiang pagsuko sa Diyos, mabibigyan ka ng kakayahang mamuhay ng bagong buhay, yaon mismong buhay ng pananampalataya. Steps to Christ, 47, 48.

The power of the will is the “governing power” in the nature of man, and the governor is located in the apartment of the human temple that is allied “with the power that is above all principalities and powers.” The place where the union of Divinity with humanity occurs in the human temple is the citadel of the soul. Every human has a citadel, and it is either occupied by Christ, or the arch enemy of Christ.

Ang kapangyarihan ng kalooban ang “namamahalang kapangyarihan” sa kalikasan ng tao, at ang tagapamahala ay nasa silid ng templong pantao na nakaugnay “sa kapangyarihang nakahihigit sa lahat ng pamunuan at mga kapangyarihan.” Ang dako kung saan nagaganap sa templong pantao ang pagkakaisa ng Pagka-Diyos at ng pagkatao ay ang moog ng kaluluwa. Bawat tao ay may moog, at ito’y sinasakop alinman ni Kristo o ng pangunahing kaaway ni Kristo.

“When Christ takes possession of the citadel of the soul, the human agent becomes one with him. And he who is one with Christ, maintaining his unity, enthroning him in the heart, and obeying his commands, is safe from the snares of the wicked one. United to Christ, he gathers to himself the graces of Christ, and consecrates strength and efficiency and power to the Lord in winning souls to him. By co-operation with the Saviour he becomes the instrument through which God works. Then when Satan comes, and strives to take possession of the soul, he finds that Christ has made him stronger than the strong man armed.” Review and Herald, December 12, 1899.

Kapag inangkin ni Cristo ang kuta ng kaluluwa, ang taong kasangkapan ay nagiging kaisa niya. At ang sinumang kaisa ni Cristo, na pinananatili ang pagkakaisang iyon, niluluklok siya sa puso, at tumatalima sa kanyang mga utos, ay ligtas sa mga silo ng Masama. Kaisa kay Cristo, tinitipon niya sa kanyang sarili ang mga biyaya ni Cristo, at inihahandog niya sa Panginoon ang lakas, kahusayan, at kapangyarihan sa pag-aakay ng mga kaluluwa sa kanya. Sa pakikipagtulungan sa Tagapagligtas, siya’y nagiging kasangkapan na sa pamamagitan niya ay gumagawa ang Diyos. Kung magkagayon, kapag dumating si Satanas at sumisikap na angkinin ang kaluluwa, matutuklasan niya na ginawang mas malakas ni Cristo ang taong iyon kaysa sa malakas na taong nasasandatahan. Review and Herald, Disyembre 12, 1899.

The citadel of the soul is the heart and mind of the human being. The promise of the new covenant identifies three primary promises for the believer. He is promised to have a land to live in, as the Garden of Eden was for Adam and Eve, which in turn represented the promised land for His covenant with ancient Israel, which in turn represented the spiritual glorious land for spiritual Israel, and which all three provide witness, line upon line, to the promise of the earth made new, for those who overcome as He overcame.

Ang moog ng kaluluwa ay ang puso at isipan ng tao. Ang pangakong kalakip ng bagong tipan ay tumutukoy sa tatlong pangunahing pangako para sa mananampalataya. Ipinangakong magkakaroon siya ng lupang paninirahan, gaya ng Hardin ng Eden para kina Adan at Eba, na siya namang kumakatawan sa Lupang Pangako ng Kaniyang tipan sa sinaunang Israel, na siya namang kumakatawan sa maluwalhating lupang espirituwal ng espirituwal na Israel; at ang tatlong ito ay nagbibigay-saksi, sunod-sunod, hinggil sa pangako ng lupang ginawang bago, para sa mga nagtatagumpay gaya ng Kaniyang pagtagumpay.

When Adam and Eve sinned, they were “scattered” out of the Garden of Eden for “seven times”, and it is after seven millennia that the earth is made new, and the garden of Eden is restored. The scattering of ancient Israel for “seven times,” was typified by the scattering of Adam and Eve. The covenant promises a land to dwell in, and it was the promise of Eden restored. The trampling down of the sanctuary and the host represents the progressive escalation of sin within the human family that began with the sin of Adam.

Nang nagkasala sina Adan at Eva, sila ay "nangalat" mula sa Hardin ng Eden sa loob ng "pitong panahon," at pagkalipas ng pitong milenyo ay ginawang bago ang lupa, at naipanumbalik ang Hardin ng Eden. Ang pagkakangalat ng sinaunang Israel sa loob ng "pitong panahon," ay inilarawan bilang tipo ng pagkakangalat nina Adan at Eva. Ang tipan ay nangangako ng isang lupain na matitirhan, at iyon ang pangako ng Eden na naipanumbalik. Ang pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo ay kumakatawan sa pasulong na pag-igting ng kasalanan sa loob ng lahing tao na nagsimula sa kasalanan ni Adan.

The other two promises of the covenant are that the faithful will receive a new body and a new mind, even the mind of Christ. The body is the flesh, the lower nature, and in relation to Christ it is the church. The mind is the higher nature, it is what Sister White identifies as the “citadel of the soul.” Paul clearly teaches that we receive the mind of Christ at the moment we accept the requirements of the gospel, when we are justified. He also teaches that we do not receive a new and glorified body until the Second Coming.

Ang dalawa pang pangako ng tipan ay na ang mga tapat ay tatanggap ng isang bagong katawan at isang bagong kaisipan, maging ang kaisipan ni Cristo. Ang katawan ay ang laman, ang mababang kalikasan, at, kaugnay ni Cristo, ito ang iglesia. Ang kaisipan ay ang mas mataas na kalikasan; ito ang tinutukoy ni Sister White bilang ang “moog ng kaluluwa.” Maliwanag na itinuturo ni Pablo na tinatanggap natin ang kaisipan ni Cristo sa sandaling tanggapin natin ang mga kahingian ng ebanghelyo, kapag tayo’y inaaring-ganap. Itinuturo rin niya na hindi natin tatanggapin ang isang bago at niluwalhating katawan hanggang sa Ikalawang Pagparito.

Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? The sting of death is sin; and the strength of sin is the law. 1 Corinthians 15:51–56.

Narito, ipinahahayag ko sa inyo ang isang hiwaga: Hindi tayong lahat ay matutulog, ngunit tayong lahat ay babaguhin, sa isang saglit, sa kisap-mata, sa huling pagtunog ng trumpeta; sapagkat tutunog ang trumpeta, at ang mga patay ay bubuhaying muli na walang kasiraan, at tayo’y babaguhin. Sapagkat nararapat na ang nasisiraang ito ay magbihis ng walang kasiraan, at ang may kamatayang ito ay magbihis ng walang kamatayan. At kapag ang nasisiraang ito ay nabihisan ng walang kasiraan, at ang may kamatayang ito ay nabihisan ng walang kamatayan, kung magkagayo’y mangaganap ang salitang nasusulat, Nilamon ng pagtatagumpay ang kamatayan. O kamatayan, nasaan ang iyong tibo? O libingan, nasaan ang iyong pagtatagumpay? Ang tibo ng kamatayan ay ang kasalanan; at ang kapangyarihan ng kasalanan ay ang kautusan. 1 Corinto 15:51-56.

A doctrine, which John says identifies those who believe such fallacious teachings are antichrist, argues that Christ never accepted a body that was subject to the effects of sin that had began to impact the human family from Adam’s sin onward.

Isang doktrina—na, ayon kay Juan, ay nagpapakilala sa mga naniniwala sa gayong mapanlinlang na mga turo bilang mga antikristo—ang nangangatwiran na si Cristo kailanman ay hindi tinanggap ang isang katawang napapasailalim sa mga bunga ng kasalanan na nagsimulang makaapekto sa angkan ng tao magmula pa sa kasalanan ni Adan.

And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

At bawat espiritu na hindi nagpapahayag na si Jesucristo ay naparito sa laman ay hindi sa Diyos; at ito ang espiritu ng antikristo, na inyong narinig na darating; at ngayo’y nasa sanlibutan na. 1 Juan 4:3.

The wine of Babylon (antichrist) that teaches the “Immaculate Conception”, claims that Mary was made perfect, as were Adam and Eve before sin, in order that the birth of Jesus would be based upon a conception of divinity (the Holy Spirit), with perfect humanity (Mary.) The false doctrine of the Immaculate Conception is not addressing when Jesus was conceived in Mary’s womb, but how Mary was conceived with the perfection of Adam and Eve. To suggest that the flesh Christ took upon Himself when He came to redeem man was sinless flesh, which did not contain the effects of heredity is a teaching of antichrist.

Ang alak ng Babilonia (antikristo) na nagtuturo ng "Kalinis-linisang Paglilihi" ay iginigiit na si Maria ay ginawang sakdal, gaya nina Adan at Eva bago sila nagkasala, upang ang kapanganakan ni Jesus ay maibatay sa isang paglilihi ng pagka-Diyos (ang Espiritu Santo), kalakip ang sakdal na pagkatao (si Maria). Ang maling doktrina ng Kalinis-linisang Paglilihi ay hindi tumutukoy sa kung kailan inilihi si Jesus sa sinapupunan ni Maria, kundi kung paano inilihi si Maria sa kasakdalan nina Adan at Eva. Ang pag-angkin na ang laman na isinuot ni Cristo sa Kanyang sarili nang Siya'y pumarito upang tubusin ang tao ay isang walang-kasalanang laman, na hindi naglalaman ng mga epekto ng pagmamana, ay isang aral ng antikristo.

For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

Sapagkat maraming manlilinlang ang nagsilitaw sa sanlibutan, na hindi kumikilala na si Jesucristo ay naparito sa laman. Ito ang manlilinlang at ang antikristo. 2 Juan 1:7.

When Christ was resurrected inspiration carefully points out that He then had a glorified body. His resurrection represented the resurrection of the righteous at the Second Coming, and it is there that we receive the covenant promise of a new body.

Nang si Cristo ay muling nabuhay, maingat na itinuturo ng inspirasyon na noon ay nagkaroon Siya ng maluwalhating katawan. Ang Kanyang pagkabuhay na mag-uli ay kumakatawan sa pagkabuhay na mag-uli ng mga matuwid sa Ikalawang Pagparito, at doon natin tatanggapin ang pangakong tipan ng isang bagong katawan.

“The time had come for Christ to ascend to His Father’s throne. As a divine conqueror He was about to return with the trophies of victory to the heavenly courts. Before His death He had declared to His Father, ‘I have finished the work which Thou gavest Me to do.’ John 17:4. After His resurrection He tarried on earth for a season, that His disciples might become familiar with Him in His risen and glorified body. Now He was ready for the leave-taking. He had authenticated the fact that He was a living Saviour. His disciples need no longer associate Him with the tomb. They could think of Him as glorified before the heavenly universe.” The Desire of Ages, 829.

“Sumapit na ang panahon upang umakyat si Cristo sa trono ng Kaniyang Ama. Bilang isang banal na Mananakop, malapit na Siyang magbalik sa mga hukuman ng langit, dala ang mga tropeo ng tagumpay. Bago ang Kaniyang kamatayan ay sinabi na Niya sa Kaniyang Ama, ‘Tinapos Ko na ang gawaing ibinigay Mo sa Akin upang gawin.’ Juan 17:4. Pagkatapos ng Kaniyang pagkabuhay na mag-uli, Siya’y nanatili muna sa lupa sa loob ng isang panahon, upang ang Kaniyang mga alagad ay makilala Siya sa Kaniyang muling nabuhay at niluwalhating katawan. Ngayon ay handa na Siya para sa pamamaalam. Pinatunayan Niya ang katotohanang Siya ay isang buhay na Tagapagligtas. Hindi na kailangang iugnay Siya ng Kaniyang mga alagad sa libingan. Maaari na nila Siyang isipin bilang niluwalhati sa harap ng buong uniberso ng langit.” The Desire of Ages, 829.

The covenant promise, of a land to dwell in, is fulfilled at the earth made new, when Eden is restored and the “seven times” (seven thousand years), scattering of the humanity of the first Adam is concluded. The covenant promise of a new and glorified body is provided at the Second Coming, in the twinkling of an eye.

Ang pangako ng tipan hinggil sa isang lupang matitirhan ay natutupad sa daigdig na ginawang bago, kapag muling naibalik ang Eden at nagwawakas ang “pitong ulit” (pitong libong taon) na pagkalat ng sangkatauhan ng unang Adan. Ang pangako ng tipan hinggil sa isang bagong at niluwalhating katawan ay ipagkakaloob sa Ikalawang Pagparito, sa isang kisap-mata.

“The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.

Ang kasaysayan ng Betlehem ay isang paksaing di-mauubos. Nakatago rito ang ‘kalaliman ng mga kayamanan, kapwa ng karunungan at ng kaalaman ng Diyos.’ Roma 11:33. Namamangha tayo sa sakripisyo ng Tagapagligtas sa pagpapalit ng trono ng langit kapalit ang sabsaban, at ng kapisanan ng mga sumasambang anghel kapalit ang mga hayop sa kulungan. Ang kapalaluan at pag-asa sa sarili ng tao ay nasusaway sa Kanyang harapan. Gayunma’y ito’y pasimula lamang ng Kanyang kahanga-hangang pagpapakababa. Isa nang halos walang-hanggang pagpapakababa sana para sa Anak ng Diyos ang tanggapin ang likas ng tao, maging noong si Adan ay nakatindig sa kanyang kawalang-sala sa Eden. Ngunit tinanggap ni Jesus ang pagkatao noong ang lahi ay napahina na ng apat na libong taon ng kasalanan. Gaya ng bawat anak ni Adan, tinanggap Niya ang mga bunga ng pag-iral ng dakilang batas ng pagmamana. Kung ano ang mga bungang ito ay ipinakikita sa kasaysayan ng Kanyang mga makalupang ninuno. Dumating Siya taglay ang gayong pagmamana upang makibahagi sa ating mga dalamhati at mga tukso, at upang ibigay sa atin ang halimbawa ng isang buhay na walang kasalanan. The Desire of Ages, 48.

When a man meets the requirements of the gospel, he then and there receives a new mind, even the mind of Christ, but the body, or as Paul also calls it the flesh, is changed at the Second Coming. The lower nature, which consists of the feelings, is not eliminated at conversion. Those feelings, which are one part of the moral character, remain until the Second Coming. Those feelings represent the emotional system, that are associated with the hormonal system. They represent the senses that are associated with the nervous system. All the elements of man’s lower nature that are considered as feelings, are divided into two basic categories. One type of feeling is the tendencies that we inherited from our ancestors, and the other types of feelings are cultivated tendencies which we developed by our own choices.

Kapag natutugunan ng isang tao ang mga hinihingi ng ebanghelyo, sa sandaling iyon ay tumatanggap siya ng isang bagong kaisipan, maging ang kaisipan ni Cristo; ngunit ang katawan, na tinatawag din ni Pablo na laman, ay babaguhin sa Ikalawang Pagparito. Ang mababang kalikasan, na binubuo ng mga damdamin, ay hindi inaalis sa pagbabalik-loob. Ang mga damdaming iyon, na isang bahagi ng katangiang moral, ay nananatili hanggang sa Ikalawang Pagparito. Ang mga damdaming iyon ay kumakatawan sa sistemang emosyonal, na nauugnay sa sistemang hormonal. Kumakatawan din ang mga ito sa mga pandama na kaugnay ng sistemang nerbiyos. Ang lahat ng sangkap ng mababang kalikasan ng tao na itinuturing na mga damdamin ay nahahati sa dalawang pangunahing kategorya. Ang isang uri ng damdamin ay ang mga hilig na minana natin mula sa ating mga ninuno, at ang kabilang uri ng mga damdamin ay ang mga hinubog na hilig na napaunlad natin sa pamamagitan ng ating sariling mga pasiya.

Some inherited tendencies are simply part of the human design, and some types of inherited tendencies are to do evil. The cultivated types of feelings are what we establish by our own choices, and the inherited tendencies are transmitted by “the great law of heredity.”

May ilang namamanang pagkahilig na payak na bahagi ng mismong pagkakayari ng tao, at may ilang uri ng namamanang pagkahilig na nakatuon sa paggawa ng masama. Ang mga nilinang na uri ng damdamin ay yaong ating binubuo sa pamamagitan ng sarili nating mga pasiya, at ang mga namamanang pagkahilig ay naipapasa sa pamamagitan ng "dakilang batas ng pagmamana."

Jesus “accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” With the results of four thousand years of the working of the great law of heredity, Jesus always kept those tendencies in subjection by the exercise of His will, and He never once participated in cultivating any sinful feelings.

Tinanggap ni Jesus ang kalikasang-tao noong ang sangkatauhan ay napahina na ng apat na libong taon ng kasalanan. Gaya ng bawat anak ni Adan, tinanggap Niya ang mga bunga ng pagkilos ng dakilang batas ng pagmamana. Ipinakikita sa kasaysayan ng Kanyang mga makalupang ninuno kung ano ang mga bungang ito. Naparito Siya na may gayong minanang kalagayan upang makibahagi sa ating mga dalamhati at mga tukso, at upang magbigay sa atin ng huwaran ng isang buhay na walang kasalanan. Taglay ang mga bungang idinulot ng apat na libong taon ng pagkilos ng dakilang batas ng pagmamana, laging pinananatili ni Jesus na supil ang mga gayong hilig sa pamamagitan ng paggamit ng Kanyang kalooban, at kailanma'y hindi Siya nakibahagi sa paglinang ng anumang makasalanang damdamin.

Had Jesus accepted a human body, as represented by Adam and Eve before they sinned, without the accepting the results of the weakening of humanity that had occurred over four thousand years of degradation, then He would not have provided an Example, of how every child of God can overcome.

Kung sana’y tinanggap ni Jesus ang isang katawang-tao na tulad ng taglay nina Adan at Eva bago sila nagkasala, nang hindi tinatanggap ang mga kinahinatnan ng paghina ng sangkatauhan na naganap sa loob ng mahigit apat na libong taon ng degenerasyon, kung gayon hindi sana Siya nakapagbigay ng isang Halimbawa kung paano makapagtagumpay ang bawat anak ng Diyos.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.

Marami ang tumitingin sa tunggalian na ito sa pagitan ni Cristo at ni Satanas na waring walang natatanging kaugnayan sa kanilang sariling buhay; at para sa kanila, walang gaanong kawilihan ito. Ngunit sa kaloob-looban ng puso ng bawat tao, nauulit ang tunggaliang ito. Walang sinumang umaalis sa hanay ng kasamaan upang maglingkod sa Diyos na hindi nakararanas ng mga pagsalakay ni Satanas. Ang mga tukso na nilabanan ni Cristo ay yaon ding napakahirap nating paglabanan. Kung paanong ang Kanyang pagkatao ay higit kaysa sa atin, gayon din naman ang tindi ng pagdiin ng mga ito sa Kanya. Bagaman nakapasan sa Kanya ang kakila-kilabot na bigat ng mga kasalanan ng sanlibutan, napagtagumpayan ni Cristo ang pagsubok tungkol sa gana sa pagkain, sa pag-ibig sa sanlibutan, at sa pag-ibig sa pagpapakitang-tao na humahantong sa kapangahasan. Ito ang mga tukso na nanaig kina Adan at Eba, at na madaling-madaling manaig sa atin.

“Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.

Itinuro ni Satanas ang kasalanan ni Adan bilang patunay na ang kautusan ng Diyos ay hindi makatarungan at hindi masusunod. Sa ating pagkatao, si Cristo ay itinakdang tumubos sa kabiguan ni Adan. Ngunit nang salakayin si Adan ng manunukso, wala sa kaniya ang alinman sa mga bunga ng kasalanan. Nakatindig siya sa lakas ng ganap na pagkatao, taglay ang lubos na sigla ng isipan at katawan. Napapaligiran siya ng kaluwalhatian ng Eden, at araw-araw ay nakikipag-ugnayan sa mga nilalang na makalangit. Hindi gayon kay Jesus nang pumasok Siya sa ilang upang makipagtuos kay Satanas. Sa loob ng apat na libong taon, ang sangkatauhan ay humihina sa lakas ng katawan, sa kapangyarihan ng isipan, at sa kahalagahang moral; at inako ni Cristo ang mga kahinaan ng tiwaling sangkatauhan. Tanging sa gayon Niya maililigtas ang tao mula sa pinakamababang kalaliman ng kaniyang pagkakasadlak.

“Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.

Marami ang nagsasabing imposibleng madaig si Cristo ng tukso. Kung gayon, hindi sana Siya nailagay sa kalagayan ni Adan; hindi sana Niya natamo ang tagumpay na nabigong kamtin ni Adan. Kung sa alinmang diwa ay mayroon tayong higit na mabigat na pakikibaka kaysa sa kinaharap ni Cristo, kung gayon ay hindi Niya tayo masasaklolohan. Ngunit tinanggap ng ating Tagapagligtas ang pagkatao, kasama ang lahat ng kahinaang kaakibat nito. Tinanggap Niya ang kalikasang pantao, kasama ang posibilidad na magpadaig sa tukso. Wala tayong dapat batahin na hindi Niya nabata.

“With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. ‘And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungered. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.’

Kay Cristo, gaya rin sa banal na mag-asawa sa Eden, ang apetito ang naging saligan ng unang dakilang tukso. Sa mismong dakong pinagmulan ng pagkapahamak, doon din nararapat magsimula ang gawain ng ating pagtutubos. Kung paanong sa pagpapalayaw sa apetito ay nabuwal si Adan, gayon naman, sa pagtanggi sa apetito ay kailangang magtagumpay si Cristo. 'At nang Siya'y nag-ayuno ng apatnapung araw at apatnapung gabi, pagkaraan ay nagutom Siya. At nang lumapit sa Kanya ang manunukso, sinabi nito, Kung ikaw ang Anak ng Diyos, iutos mong ang mga batong ito ay maging tinapay. Ngunit sumagot Siya at sinabi, Nasusulat, Hindi sa tinapay lamang mabubuhay ang tao, kundi sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng Diyos.'

“From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.” The Desire of Ages, 117.

Mulang panahon ni Adan hanggang sa panahon ni Cristo, ang pagpapakalayaw sa sarili ay nagpalakas sa kapangyarihan ng mga pita at mga simbuyo, hanggang sa halos ganap ang kanilang pamamayani. Kaya’t ang mga tao ay nalugmok sa pagkahamak at karamdaman, at sa kanilang sarili’y imposibleng mapagtagumpayan nila ang mga ito. Alang-alang sa tao, nagtagumpay si Cristo sa pagtitiis ng pinakamatinding pagsubok. Alang-alang sa atin, nagpairal Siya ng pagpipigil sa sarili na higit na makapangyarihan kaysa gutom o kamatayan. At sa unang tagumpay na ito ay nakapaloob ang iba pang mga usaping pumapasok sa lahat ng ating pakikipagbaka laban sa mga kapangyarihan ng kadiliman. The Desire of Ages, 117.