In chapter ten Daniel is touched three times, and those three touches correspond to the three times Daniel personally experiences the “mareh,” vision. The first and last appearances were of Gabriel, the messenger of the Revelation of Jesus Christ. Gabriel is the one who takes the message from Christ, that was given Him by the Father, and delivers it to the prophet, who is to send it to the churches.

Sa ikasampung kabanata si Daniel ay hinipo nang tatlong ulit, at ang tatlong paghipong iyon ay tumutugma sa tatlong pagkakataong personal na naranasan ni Daniel ang “mareh,” pangitain. Ang una at huling pagpapakita ay kay Gabriel, ang sugo ng Pahayag ni Jesu-Cristo. Si Gabriel ang siyang kumukuha ng mensahe mula kay Cristo, na ibinigay sa Kanya ng Ama, at inihahatid iyon sa propeta, na siyang magsusugo nito sa mga iglesia.

But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

Ngunit ipakikita ko sa iyo yaong nakatala sa Kasulatan ng katotohanan; at walang sinumang naninindigang kasama ko sa mga bagay na ito, maliban si Michael, na inyong prinsipe. Daniel 10:21.

Gabriel knows he is a created being, and this is why he straightly informed John not to worship him in the book of Revelation.

Nalalaman ni Gabriel na siya ay isang nilikhang nilalang, at ito ang dahilan kung bakit tahasang sinabihan niya si Juan na huwag siyang sambahin sa Aklat ng Pahayag.

And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

At ako’y nagpatirapa sa kanyang mga paa upang siya’y sambahin. At sinabi niya sa akin, Huwag mong gawin iyan: ako’y kapwa lingkod mo at ng iyong mga kapatid na nagtataglay ng patotoo ni Jesus: sambahin mo ang Diyos: sapagkat ang patotoo ni Jesus ay ang diwa ng propesiya. Apocalipsis 19:10.

The student of prophecy is therefore to understand that the reason Gabriel identifies that there is none above him in connection with what “is noted in the scripture of truth,” has a specific prophetic purpose. When he identifies the fact that only Christ understands the scriptures better than himself, he identifies Christ as “Michael your prince.” But Michael is not only a prince, he is the archangel.

Samakatuwid, dapat maunawaan ng mag-aaral ng propesiya na ang dahilan kung bakit ipinahahayag ni Gabriel na walang sinumang nakahihigit sa kaniya kaugnay ng kung ano ang “nakatala sa kasulatan ng katotohanan” ay may tiyak na layuning propetiko. Kapag kaniyang tinutukoy na tanging si Cristo lamang ang umuunawa sa mga Kasulatan nang higit kaysa sa kaniya, kinikilala niya si Cristo bilang “Miguel na inyong prinsipe”. Ngunit si Miguel ay hindi lamang isang prinsipe; siya ang arkanghel.

Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

Gayunma’y ang arkanghel na si Miguel, nang makipagtalo siya sa diyablo tungkol sa katawan ni Moises, ay hindi nangahas magharap laban sa kaniya ng mapanlibak na sakdal, kundi sinabi, Sawayin ka nawa ng Panginoon. Jude 7.

All three touches are therefore angelic touches, and the three times Daniel experiences the “mareh,” vision it is angelic. The third time Daniel is touched it is to be strengthened, for previously, at the second touch he lost his strength.

Samakatuwid, ang tatlong paghipong iyon ay pawang paghipo ng anghel, at sa tatlong pagkakataon na naranasan ni Daniel ang pangitaing “mareh,” iyon ay mula sa anghel. Sa ikatlong pagkakataong hinipo si Daniel, ito ay upang siya’y palakasin, sapagkat nauna rito, sa ikalawang paghipo, nawala ang kaniyang lakas.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:18–20.

At muling dumating ang isang tulad sa anyo ng lalaki at hinipo ako, at pinalakas niya ako, at sinabi, O lalaking lubhang minamahal, huwag kang matakot: kapayapaan nawa ang sumaiyo; magpakalakas ka, oo, magpakalakas ka. At nang siya’y nakapagsalita sa akin, ako’y lumakas, at sinabi ko, Magsalita ang aking panginoon; sapagkat pinalakas mo ako. Nang magkagayo’y sinabi niya, Nalalaman mo ba kung bakit ako naparito sa iyo? at ngayo’y babalik ako upang makipaglaban sa prinsipe ng Persia; at sa pag-alis ko, narito, darating ang prinsipe ng Gresya. Daniel 10:18-20.

Gabriel reminds Daniel that he had “come to make” Daniel “understand what shall befall thy people in the latter days,” when he asked Daniel if he “knowest thou wherefore I come unto thee?” In agreement with what he had taught Daniel of the latter days, Gabriel then states that he would then “return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come.” He then begins the prophetic narrative of chapter eleven, that describes what befalls the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That prophetic narrative is placed in the context of the battle with “the prince of Persia” and “the prince of Grecia”.

Ipinaaalala ni Gabriel kay Daniel na siya ay “naparito upang ipaunawa” kay Daniel “kung ano ang mangyayari sa iyong bayan sa mga huling araw,” nang tanungin niya si Daniel kung “nalalaman mo ba kung bakit ako naparito sa iyo?” Kaayon ng kaniyang itinuro kay Daniel tungkol sa mga huling araw, saka ipinahayag ni Gabriel na siya ay “babalik upang makipaglaban sa prinsipe ng Persia: at pagka ako’y nakaalis na, narito, ang prinsipe ng Grecia ay darating.” Pagkatapos, sinimulan niya ang makahulang salaysay ng kabanata labing-isa, na naglalarawan kung ano ang sasapit sa isang daan at apatnapu’t apat na libo sa mga huling araw. Ang makahulang salaysay na iyon ay inilalagay sa konteksto ng pakikipaglaban sa “prinsipe ng Persia” at sa “prinsipe ng Grecia”.

The actual history between Cyrus the Great and Alexander the Great was over two hundred years. But in the great earthquake of Revelation chapter eleven, the final movements are rapid ones, and as soon as the sixth kingdom is conquered by the counterfeit king of the north, the seventh kingdom, the ten kings, represented by Greece, immediately agree to give their kingdom unto the beast.

Ang tunay na pagitan sa kasaysayan nina Ciro ang Dakila at Alejandro ang Dakila ay mahigit sa dalawang daang taon. Ngunit sa dakilang lindol sa kabanata labing-isa ng Apocalipsis, ang mga panghuling kaganapan ay nagaganap nang mabilis, at sa sandaling masakop ng huwad na hari sa hilaga ang ikaanim na kaharian, ang ikapitong kaharian, ang sampung hari, na kinakatawan ng Gresya, ay agad na sumasang-ayon na ibigay ang kanilang kaharian sa hayop.

At one level the “mareh” vision is employed seven times in Daniel chapter ten. We have considered four of those seven times, and identified that the first reference is Daniel identifying that before the third year of Cyrus Daniel understood the vision. In the next three references the three touches at each vision identify the experience of Daniel as he awakens from the mourning of the twenty-one days. His awakening of revival is structured upon the three-step process of the everlasting gospel, and the three steps are represented by angel’s, though step number two is Michael the archangel, who is He who raised Moses out of death, and translated him into heaven.

Sa isang antas, ang pangitain na “mareh” ay ginamit nang pitong ulit sa ikasampung kabanata ng Daniel. Tinalakay na natin ang apat sa pitong paggamit na iyon, at natukoy na ang unang pagtukoy ay yaong pagkilala ni Daniel na bago ang ikatlong taon ni Ciro ay naunawaan na ni Daniel ang pangitain. Sa sumunod na tatlong pagtukoy, ang tatlong paghipo sa bawat pangitain ay tumutukoy sa karanasan ni Daniel habang siya ay nagigising mula sa pagdadalamhati ng dalawampu’t isang araw. Ang kaniyang pagkamulat ng muling pagkabuhay ay nakaayos ayon sa tatlong-hakbang na proseso ng walang hanggang ebanghelyo, at ang tatlong hakbang ay kinakatawanan ng mga anghel, bagaman ang ikalawang hakbang ay si Michael na arkanghel, na Siya ring nagbangon kay Moises mula sa kamatayan, at naglipat sa kaniya sa langit.

The other three times the word “vision” is located in chapter ten, is not the “mareh,” it is the “marah.” “Marah” is the feminine of “mareh.” It means a vision, and causatively a “mirror” or “looking-glass”. The key to its definition is that it is “causative.” It is the vision of “the appearance”, but it is different in its gender, thus identifying a different prophetic message. As its definition the “mirror” implies that those who see the vision, see some type of reflection. This is the element of the word that is “causative.” The definition of a causative word in the context of “marah,” is profound.

Ang iba pang tatlong pagkakataon na matatagpuan ang salitang “vision” sa ikasampung kabanata ay hindi ang “mareh,” kundi ang “marah.” Ang “marah” ay ang pambabaing anyo ng “mareh.” Ang kahulugan nito ay isang pangitain, at sa paraang sanhi ay isang “salamin” o “looking-glass.” Ang susi sa kahulugan nito ay na ito ay “causative.” Ito ang pangitain ng “the appearance,” ngunit naiiba ito sa kasarian nito, kaya’t kinikilala ang ibang mensaheng propetiko. Gaya ng ipinahihiwatig ng depinisyon nitong “salamin,” yaong mga nakakakita ng pangitain ay nakakakita ng isang uri ng repleksiyon. Ito ang sangkap ng salita na “causative.” Ang depinisyon ng isang salitang causative sa konteksto ng “marah” ay malalim.

The term “causative” relates to the concept of causation or the action of causing something to happen. In linguistics, specifically in verb morphology, the causative form is a grammatical construction that indicates that the subject of a verb is causing another person or thing to perform the action described by the verb. For example, in English, the verb “to read” becomes causative when we say “to make someone read.” Here, the subject is causing another person to perform the action of reading.

Ang salitang "causative" ay may kaugnayan sa konsepto ng pagsasanhi o sa kilos ng pagpapangyari ng isang bagay. Sa lingguwistika, partikular sa morpolohiya ng pandiwa, ang anyong causative ay isang konstruksiyong panggramatika na nagpapahiwatig na ang simuno ng pandiwa ay nagsasanhi sa ibang tao o bagay na isagawa ang kilos na inilalarawan ng pandiwa. Halimbawa, sa Ingles, ang pandiwang "to read" ay nagiging causative kapag sinasabi natin ang "to make someone read." Dito, ang simuno ay nagsasanhi sa ibang tao na isagawa ang kilos ng pagbabasa.

The causative form indicates that the subject is responsible for bringing about the action described by the verb. “Causative” refers to the manner in which an action or event is caused to occur. The three times Daniel uses the Hebrew word “marah,” the vision that is looked upon causes the beholder to be changed into the image he is beholding.

Ipinahihiwatig ng anyong pasanhi na ang simuno ang may pananagutan sa pagpapangyari ng kilos na inilalarawan ng pandiwa. Ang "causative" ay tumutukoy sa paraan kung paano isinasanhi o pinangyayari ang isang kilos o pangyayari. Sa tatlong pagkakataong ginamit ni Daniel ang salitang Hebreo na "marah," ang pangitaing minamasdan ay nagiging sanhi upang ang tagamasid ay mabago at maging wangis ng kaniyang minamasdan.

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance (mareh) of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision (marah): for the men that were with me saw not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision (marah), and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. Daniel 10:4–9.

At nang ikadalawampu’t apat na araw ng unang buwan, samantalang ako’y nasa tabi ng malaking ilog, na siyang Hiddekel; noon ay itinaas ko ang aking mga mata at tumingin, at narito, isang lalaking nakadamit ng lino, na ang kaniyang baywang ay binigkisan ng dalisay na ginto ng Uphaz: ang kaniyang katawan naman ay gaya ng berilo, at ang kaniyang mukha ay gaya ng anyo (mareh) ng kidlat, at ang kaniyang mga mata ay gaya ng mga ilawang apoy, at ang kaniyang mga bisig at ang kaniyang mga paa ay gaya ng kulay ng kinintab na tanso, at ang tinig ng kaniyang mga salita ay gaya ng tinig ng karamihan. At ako, si Daniel, lamang ang nakakita ng pangitain (marah): sapagkat ang mga lalaking kasama ko ay hindi nakakita ng pangitain (marah); ngunit isang matinding panginginig ang sumapit sa kanila, anupa’t nagsitakas sila upang magtago. Kaya’t naiwan akong mag-isa, at nakita ko ang dakilang pangitaing ito (marah), at walang natirang kalakasan sa akin: sapagkat ang aking kaanyuan ay nabaligtad sa akin tungo sa kabulukan, at wala akong napanatiling kalakasan. Gayunman ay narinig ko ang tinig ng kaniyang mga salita: at nang marinig ko ang tinig ng kaniyang mga salita, ako’y nasa malalim na pagkakatulog na nakadapa, at ang aking mukha ay nakaharap sa lupa. Daniel 10:4-9.

At the end of the twenty-one days of mourning, which in the last days align with the three and a half days the two witnesses are dead in the street, Daniel was suddenly caused to see the appearance of Christ, and His appearance is “as the appearance (mareh) of lightning.” That event, at the end of the three and a half days of Revelation chapter eleven, produces a separation, for “the men that were with” Daniel were caused to “[see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore” Daniel “was left alone,” but “the men that were with me [were caused to see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves”.

Sa katapusan ng dalawampu't isang araw ng pagluluksa, na sa mga huling araw ay tumutugma sa tatlo't kalahating araw na ang dalawang saksi ay patay sa lansangan, biglang ipinakita kay Daniel ang anyo ni Cristo, at ang kaniyang anyo ay "gaya ng anyo (mareh) ng kidlat." Ang pangyayaring iyon, sa katapusan ng tatlo't kalahating araw ng ikalabing-isang kabanata ng Apocalipsis, ay nagbubunga ng isang paghihiwalay, sapagkat "ang mga lalaking kasama" ni Daniel ay [hindi nakakita] ng pangitain (marah); kundi isang malaking panginginig ang bumagsak sa kanila, anupa't nagsitakas sila upang ikubli ang kanilang sarili. Kaya nga si Daniel "ay naiwan na nag-iisa," ngunit "ang mga lalaking kasama ko ay [hindi pinakitaan] ng pangitain (marah); kundi isang malaking panginginig ang bumagsak sa kanila, anupa't nagsitakas sila upang ikubli ang kanilang sarili".

The vision that Daniel saw while he was alone was the feminine, causative vision that transformed Daniel into the image of the vision. The transformation was accomplished by Daniel’s human strength being removed, and his comeliness being turned into corruption.

Ang pangitaing nakita ni Daniel samantalang siya’y nag-iisa ay ang pangitaing pambabae at nakapagsasanhi, na siyang bumago kay Daniel upang maging wangis ng pangitain. Ang pagbabagong-anyo ay naisakatuparan sa pamamagitan ng pagkapawi ng lakas-tao ni Daniel, at ng pagkabago ng kanyang kagandahang-anyo tungo sa kabulukan.

“The very flesh in which the soul tabernacles and through which it works is the Lord’s. We have no right to neglect any part of the living machinery. Every portion of the living organism is the Lord’s. The knowledge of our own physical organism should teach us that every member is to do God’s service, as an instrument of righteousness.

Ang mismong laman na tinatahanan ng kaluluwa at kung saan ito kumikilos ay pag-aari ng Panginoon. Wala tayong karapatang pabayaan ang alinmang bahagi ng buhay na makinarya. Bawat bahagi ng buhay na organismo ay pag-aari ng Panginoon. Ang kaalaman ukol sa ating sariling pisikal na organismo ay nararapat magturo sa atin na ang bawat sangkap ay gumanap ng paglilingkod sa Diyos, bilang kasangkapan ng katuwiran.

“None but God can subdue the pride of man’s heart. We cannot save ourselves. We cannot regenerate ourselves. In the heavenly courts there will be no song sung, To me that loved myself, and washed myself, redeemed myself, unto me be glory and honor, blessing and praise. But this is the keynote of the song that is sung by many here in this world. They do not know what it means to be meek and lowly in heart; and they do not mean to know this, if they can avoid it. The whole gospel is comprised in learning of Christ, His meekness and lowliness.

Tanging ang Diyos lamang ang makasusupil sa kapalaluan ng puso ng tao. Hindi natin maililigtas ang ating sarili. Hindi natin mapangyayari sa ating sarili ang muling pagsilang. Sa mga hukuman ng langit ay walang awit na aawitin, “Sa akin na umibig sa aking sarili, at naghugas sa aking sarili, at tumubos sa aking sarili; mapasa akin ang kaluwalhatian at karangalan, ang pagpapala at ang papuri.” Ngunit ito ang pangunahing himig ng awit na inaawit ng marami rito sa sanlibutang ito. Hindi nila nalalaman kung ano ang kahulugan ng maging maamo at mababang-loob sa puso; at hindi nila ibig itong malaman, kung maaari nila itong maiwasan. Ang buong ebanghelyo ay nasasaklaw sa pagkatuto kay Cristo, sa Kanyang kaamuan at kababaan.

“What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself.” Testimonies to Ministers, 456.

"Ano ang pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya? Ito ang gawa ng Diyos sa paglalagay ng kaluwalhatian ng tao sa alabok, at sa paggawa para sa tao ng yaong wala sa kaniyang kapangyarihan na gawin para sa kaniyang sarili." Mga Patotoo para sa mga Ministro, 456.

The experience of justification by faith is the work of God in laying the glory of man in the dust. The vision the men that were with Daniel were caused to flee from was the “causative” feminine vision of Christ’s appearance, and immediately after Daniel’s self-righteousness was laid in the dust, the three angelic touches were applied that ultimately empowered Daniel to carry the message.

Ang karanasan ng pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya ay ang gawa ng Diyos na inilulugmok sa alabok ang kaluwalhatian ng tao. Ang pangitaing nagbunsod sa mga lalaking kasama ni Daniel na magsitakas ay ang "causative" na pambabaeng pangitain ng pagpapakita ni Cristo, at agad pagkaraan na ang sariling-katuwiran ni Daniel ay inilugmok sa alabok, inilapat ang tatlong anghelikong paghipo na sa bandang huli’y nagbigay-kapangyarihan kay Daniel upang dalhin ang mensahe.

In 1888, the mighty angel descended with the message of justification by faith, as presented by Elders Jones and Waggoner. That very same angel again descended on September 11, 2001, with the very same message of justification by faith. That marked the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. At the ending of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the message at the beginning is repeated, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Noong 1888, bumaba ang makapangyarihang anghel dala ang mensahe ng pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya, na ipinahayag ng mga Elder na sina Jones at Waggoner. Ang mismong anghel na iyon ay muling bumaba noong Setyembre 11, 2001, taglay ang gayon ding mensahe ng pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya. Iyon ang naging tandang-simula ng pagseselyo sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Sa pagtatapos ng pagseselyo sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, inuulit ang mensahe sa pasimula, sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.

On August 11, 1840 that very same angel descended and began the three-steps that were accomplished from 1840 to 1844. Those three steps began with the empowerment of the first angel on August 11, 1840, the arrival of the second angel on April 19, 1844, and the arrival of the third angel on October 22, 1844. That history prefigured the descent of the first of three angels on September 11, 2001, which was followed by the second angel at the disappointment of July 18, 2020, and that concludes with the arrival of the third angel at the soon coming Sunday law.

Noong Agosto 11, 1840, ang mismong anghel na iyon ay bumaba at sinimulan ang tatlong hakbang na natupad mula 1840 hanggang 1844. Ang tatlong hakbang na iyon ay nagsimula sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang anghel noong Agosto 11, 1840, sa pagdating ng ikalawang anghel noong Abril 19, 1844, at sa pagdating ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844. Ang kasaysayang iyon ay naging paunang paglalarawan ng pagbaba ng una sa tatlong anghel noong Setyembre 11, 2001, na sinundan ng pagdating ng ikalawang anghel sa pagkabigo noong Hulyo 18, 2020, at magtatapos sa pagdating ng ikatlong anghel sa panahon ng nalalapit na batas sa Linggo.

At the end of that history, when Michael descends to resurrect Moses and Elijah after the three and a half days of death in the streets, as represented in Revelation chapter eleven, and as also represented by Daniel’s twenty-one days of mourning, Christ again descends. He first presents the vision of His glory, the vision which lays the glory of man in the dust, and produces a separation. Once Daniel is in the dust, and after Daniel has become changed by beholding the “causative” feminine vision, he is touched by Gabriel the first time, and placed upon his trembling feet.

Sa wakas ng kasaysayang iyon, kapag bumababa si Miguel upang muling buhayin sina Moises at Elias matapos ang tatlo’t kalahating araw ng kamatayan sa mga lansangan, gaya ng kinakatawan sa Apocalipsis, kabanata labing-isa, at gaya rin ng kinakatawan ng dalawampu’t isang araw ng pagdadalamhati ni Daniel, muling bumababa si Cristo. Una, inihaharap Niya ang pangitain ng Kanyang kaluwalhatian, ang pangitaing inilulugmok sa alabok ang kaluwalhatian ng tao at nagdudulot ng pagkakahiwalay. Pagkalugmok ni Daniel sa alabok, at matapos mabago si Daniel sa pamamagitan ng pagmamasid sa “nagpapasanhi” na pambabaeng pangitain, siya ay hinipo ni Gabriel sa unang pagkakataon at itinindig sa kanyang nangangatog na mga paa.

Then Michael the archangel descends to “resurrect Moses” and touches Daniel the second time, leaving him powerless for being overwhelmed with the reality that he was actually speaking to his Lord. Then Gabriel comes and touches him the third time, and strengthens him for the work of being the ensign in the soon-coming Sunday law. The three touches are symbols of the three angels of Revelation fourteen, though they occur in a single day.

Pagkatapos ay bumaba si Miguel na Arkanghel upang “muling buhayin si Moises” at hinipo si Daniel sa ikalawang pagkakataon, at iniwan siyang walang lakas sapagkat napangibabawan siya ng katotohanang tunay ngang nakikipag-usap siya sa kaniyang Panginoon. Pagkatapos ay dumating si Gabriel at hinipo siya sa ikatlong pagkakataon, at pinalakas siya para sa gawain bilang watawat sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang tatlong paghipo ay mga sagisag ng tatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat, bagaman naganap ang mga iyon sa iisang araw.

The experience of the first angel includes the appearance of Christ as lightning, the “causative” vision that separates, and the first touch that raises Daniel out of the dust of his human glory. The first angel possesses all three steps included in the first, for it represents the first message. It is not an accident that the first touch is recorded in verses NINE to ELEVEN.

Kasama sa karanasan ng unang anghel ang pagpapakita ni Cristo na gaya ng kidlat, ang “causative” na pangitain na naghihiwalay, at ang unang paghipo na nagbabangon kay Daniel mula sa alabok ng kaniyang makataong kaluwalhatian. Ang unang anghel ay nagtataglay ng lahat ng tatlong hakbang na kasama sa una, sapagkat kinakatawan nito ang unang mensahe. Hindi nagkataon lamang na naitala ang unang paghipo sa mga talatang SIYAM hanggang LABING-ISA.

Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Daniel 10:9–11.

Gayunma’y narinig ko ang tinig ng kaniyang mga salita; at nang marinig ko ang tinig ng kaniyang mga salita, nahulog ako sa malalim na pagkakatulog na nakadapa, at ang aking mukha ay nakaharap sa lupa. At, narito, may isang kamay na humipo sa akin, na itinindig ako sa aking mga tuhod at sa mga palad ng aking mga kamay. At sinabi niya sa akin, O Daniel, lalaking lubhang minamahal, unawain mo ang mga salitang sinasabi ko sa iyo, at tumindig ka nang tuwid; sapagkat sa iyo ako ngayo’y sinugo. At nang maipahayag niya ang salitang ito sa akin, ako’y tumindig na nanginginig. Daniel 10:9-11.

The experience of the second touch, which was administered by Christ Himself, changes Daniel from being unable to speak, to being able to speak with his Lord. In the second touch, Daniel has no breath, so he is here represented at the point of Ezekiel’s first message in chapter thirty-seven.

Ang karanasan ng ikalawang paghipo, na isinagawa mismo ni Cristo, ay binabago si Daniel mula sa pagiging di-makapagsalita tungo sa kakayahang makipag-usap sa kaniyang Panginoon. Sa ikalawang paghipo, si Daniel ay walang hininga, kaya dito siya’y kinakatawan bilang nasa yugto ng unang mensahe ni Ezekiel sa kabanata tatlumpu’t pito.

And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

At nang masabi niya sa akin ang gayong mga salita, ibinaba ko ang aking mukha sa lupa, at ako’y hindi makapagsalita. At, narito, isang tulad sa wangis ng mga anak ng tao ang humipo sa aking mga labi; saka ko binuksan ang aking bibig at nagsalita, at sinabi ko sa nakatayo sa harap ko, O panginoon ko, dahil sa pangitain ay dumagsa sa akin ang aking mga dalamhati, at wala na akong natitirang lakas. Sapagkat paano makikipag-usap ang lingkod nitong aking panginoon sa aking panginoon? sapagkat sa ganang akin, pagdaka’y wala nang natirang lakas sa akin, ni wala man akong natitirang hininga. Daniel 10:15-17.

In the second message of Ezekiel, a message from the four winds is to be breathed upon the bones, that they might live and stand up as a mighty army. The empowerment of that army is represented by the third touch.

Sa ikalawang pahayag ni Ezekiel, isang mensahe mula sa apat na hangin ay ihihinga sa mga buto, upang sila’y mabuhay at tumindig bilang isang makapangyarihang hukbo. Ang pagbibigay-kapangyarihan sa hukbong iyon ay kinakatawan ng ikatlong paghipo.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 10:18–11:2.

At muling may dumating at humipo sa akin ang isa na gaya ng anyo ng tao, at pinalakas niya ako, at sinabi, O lalaking lubhang minamahal, huwag kang matakot: sumaiyo ang kapayapaan; magpakalakas ka, oo, magpakalakas ka. At nang siya’y nakapagsalita sa akin, ako’y pinalakas, at sinabi ko, Magsalita nawa ang aking panginoon; sapagka’t pinalakas mo ako. Nang magkagayo’y sinabi niya, Nalalaman mo ba kung bakit ako naparito sa iyo? at ngayo’y babalik ako upang makipaglaban sa prinsipe ng Persia; at pagka ako’y nakaalis, narito, darating ang prinsipe ng Gresya. Nguni’t ipapakita ko sa iyo ang nakatala sa kasulatan ng katotohanan; at walang sinumang tumitindig na kasama ko sa mga bagay na ito, kundi si Miguel na inyong prinsipe. Ako man, nang unang taon ni Dario na taga-Media, ako mismo’y tumindig upang patibayin at palakasin siya. At ngayo’y ipapakita ko sa iyo ang katotohanan. Narito, may titindig pang tatlong hari sa Persia; at ang ikaapat ay magiging higit na mayaman kaysa sa kanilang lahat; at sa pamamagitan ng kaniyang lakas dahil sa kaniyang mga kayamanan ay kaniyang pupukawin ang lahat laban sa kaharian ng Gresya. Daniel 10:18-11:2.

The message that brings the two witnesses to life in Ezekiel chapter thirty-seven is the message of Islam of the third woe, but line upon line, the message that Gabriel identifies in the illustration of Michael raising Moses up and taking him up into heaven as an ensign, is the message of the final president of the United States. It is the message of the sixth president (the Republican horn) who was slain in 2020, as had been the true Protestant horn. In Daniel’s narrative the resurrection from the days of mourning for the true Protestant horn, led into the identification of the resurrection of the Republican horn.

Ang mensaheng nagbibigay-buhay sa dalawang saksi sa Ezekiel kabanata tatlumpu’t pito ay ang mensahe ng Islam ng ikatlong kaabahan, datapuwa’t sunod sa sunod, ang mensaheng kinikilala ni Gabriel sa paglalarawan kay Michael na ibinabangon si Moises at inaakyat siya sa langit bilang isang watawat, ay ang mensahe ng huling pangulo ng Estados Unidos. Ito ang mensahe ng ikaanim na pangulo (ang sungay na Republikano) na pinaslang noong 2020, gaya ng tunay na sungay na Protestante. Sa salaysay ni Daniel, ang pagkabuhay na mag-uli mula sa mga araw ng pagluluksa para sa tunay na sungay na Protestante ay humantong sa pagkakakilanlan ng pagkabuhay na mag-uli ng sungay na Republikano.

Seven times in Daniel chapter ten, the word “vision” or “appearance” is employed. Those seven references are identified by the same Hebrew word, with the exception that three of those times the word is in the feminine tense and the other four it is in the masculine tense. Seven being the number of perfection, and the three-four combination that equals seven is a primary characteristic of the book of Revelation where the last three of the seven churches, and the last three of the seven seals, and the last three of the seven trumpets are specifically distinguished from the first four.

Pitong ulit sa ikasampung kabanata ng Daniel, ang salitang “pangitain” o “anyong nakikita” ay ginamit. Ang pitong pagtukoy na iyon ay ipinakikilala ng iisang salitang Hebreo, maliban na sa tatlo sa mga pagkakataong iyon ang salita ay nasa anyong pambabae at sa iba pang apat ay nasa anyong panlalaki. Yamang ang pito ay bilang ng kasakdalan, at ang pinagsamang tatlo at apat na nagiging pito ay isang pangunahing katangian ng aklat ng Apocalipsis, kung saan ang huling tatlo sa pitong iglesia, at ang huling tatlo sa pitong tatak, at ang huling tatlo sa pitong trumpeta ay hayagang itinatangi mula sa unang apat.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and in this sense Daniel and John are the same last day symbol. The vision of Christ in chapter ten, is the vision of Christ in Revelation chapter one.

Ang Aklat ni Daniel at ang Aklat ng Pahayag ay iisang aklat, at sa ganitong diwa, si Daniel at si Juan ay iisang sagisag ng huling araw. Ang pangitain hinggil kay Cristo sa ikasampung kabanata ay siya ring pangitain hinggil kay Cristo sa unang kabanata ng Pahayag.

In Revelation chapter one, John hears a voice behind him and turns to see the one who is speaking.

Sa unang kabanata ng Pahayag, narinig ni Juan ang isang tinig sa kanyang likuran at lumingon upang makita ang nagsasalita.

I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:10, 11.

Ako ay nasa Espiritu sa araw ng Panginoon, at nakarinig ako sa aking likuran ng isang malakas na tinig, na gaya ng tunog ng pakakak, na nagsasabi, Ako ang Alpha at ang Omega, ang una at ang huli: Ang nakikita mo, isulat mo sa isang aklat, at ipadala mo ito sa pitong iglesia na nasa Asya; sa Efeso, at sa Esmirna, at sa Pergamo, at sa Tiatira, at sa Sardis, at sa Filadelfia, at sa Laodicea. Apocalipsis 1:10, 11.

Whether it is the three touches in Daniel chapter ten, or the same vision in chapter one of Revelation, or the two messages of Ezekiel in chapter thirty-seven, or Isaiah being touched with a live coal from off the altar, the experience is identifying the empowering of the final warning message, and that message begins at the resurrection of the two witnesses in July of 2023. Daniel, John, Ezekiel and Isaiah all represent a messenger that hears the “voice” from the “old paths” behind him, which asks, “whom shall I send?” When that messenger responds, “here am I, send me,” he is strengthened and raises his voice, as one who is crying in the wilderness. “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

Maging ang tatlong paghipo sa Daniel kabanata sampu, o ang gayunding pangitain sa kabanata isa ng Apocalipsis, o ang dalawang mensahe ng Ezekiel sa kabanata tatlumpu’t pito, o ang paghipo kay Isaias ng baga mula sa ibabaw ng dambana, ang karanasang ito ay nagpapakilala sa pagbibigay-kapangyarihan sa panghuling mensahe ng babala, at ang mensaheng iyon ay nagsisimula sa pagkabuhay na mag-uli ng dalawang saksi noong Hulyo ng 2023. Sina Daniel, Juan, Ezekiel, at Isaias ay pawang kumakatawan sa isang mensahero na nakaririnig ng “tinig” mula sa “mga dating landas” sa kaniyang likuran, na nagtatanong, “sino ang aking susuguin?” Kapag tumugon ang mensaherong iyon, “narito ako, suguin mo ako,” siya ay pinalalakas at itinataas ang kaniyang tinig, gaya ng isang sumisigaw sa ilang. “Ang may pakinig, ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia.”

We will continue this study in our next article.

Ipagpapatuloy namin ang pag-aaral na ito sa aming susunod na artikulo.

“Upon the occasion just described, the angel Gabriel imparted to Daniel all the instruction which he was then able to receive. A few years afterward, however, the prophet desired to learn more of subjects not yet fully explained, and again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).

Sa pagkakataong bagong inilarawan, ipinagkaloob ng anghel na si Gabriel kay Daniel ang lahat ng aral na kaya niyang tanggapin noon. Subalit pagkaraan ng ilang taon, ninais ng propeta na matuto pa hinggil sa mga paksang hindi pa lubos na naipaliwanag, at muli niyang itinuon ang sarili sa paghahanap ng liwanag at karunungan mula sa Diyos. “Nang mga araw na yaon, ako, si Daniel, ay nagdalamhati sa loob ng tatlong buong linggo. Wala akong kinain na masarap na tinapay, ni pumasok sa aking bibig ang karne ni alak, ni hindi man ako nagpahid ng langis.... Nang magkagayo’y itinaas ko ang aking mga mata, at tumingin, at narito, may isang lalaking nararamtan ng lino, na ang kanyang baywang ay binigkisan ng dalisay na ginto ng Uphaz. Ang kanyang katawan ay gaya ng batong berilo, at ang kanyang mukha ay gaya ng anyo ng kidlat, at ang kanyang mga mata ay gaya ng mga lampara ng apoy, at ang kanyang mga bisig at ang kanyang mga paa ay tulad sa kulay ng pinakintab na tanso, at ang tinig ng kanyang mga salita ay gaya ng tinig ng karamihan” (Daniel 10:2-6).

“This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.

Ang paglalarawang ito ay kahalintulad ng ibinigay ni Juan nang mahayag sa kanya si Cristo sa pulo ng Patmos. Walang iba kundi ang Anak ng Diyos ang nagpakita kay Daniel. Ang ating Panginoon ay dumarating kasama ang isa pang sugong makalangit upang ituro kay Daniel kung ano ang magaganap sa mga huling araw.

“The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire. Yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that He may open our understanding to comprehend the truths brought to us from heaven.

Ang mga dakilang katotohanang inihayag ng Manunubos ng sanlibutan ay para sa mga humahanap ng katotohanan na tulad ng paghahanap sa mga nakatagong kayamanan. Si Daniel ay matanda na. Ang kaniyang buhay ay nagdaan sa gitna ng mga pang-akit ng isang paganong palasyo, ang kaniyang isipan ay abala sa mga gawain ng isang dakilang imperyo. Gayon man, ipinagsantabi niya ang lahat ng ito upang pighatiin ang kaniyang kaluluwa sa harap ng Diyos, at hanapin ang kaalaman ng mga layunin ng Kataas-taasan. At bilang tugon sa kaniyang mga pagsusumamo, ang liwanag mula sa mga bulwagan ng langit ay ipinabatid para sa mga mabubuhay sa mga huling araw. Gaano nga, kung gayo’n, kasigasigan ang dapat nating ilaan sa paghahanap sa Diyos, upang buksan Niya ang ating pang-unawa sa mga katotohanang ipinahatid sa atin mula sa langit.

“‘I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength’ (verses 7, 8). All who are truly sanctified will have a similar experience. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

'Ako, si Daniel, lamang ang nakakita ng pangitain; sapagkat ang mga lalaking kasama ko ay hindi nakakita ng pangitain; ngunit isang matinding pangangatog ang sumapit sa kanila, anupat sila'y nagsitakbuhan upang magkubli.... At wala nang natirang lakas sa akin: sapagkat ang aking kagandahang-anyo ay nagbago sa akin at naging kasiraan, at wala akong natirang lakas' (mga talata 7, 8). Ang lahat ng tunay na pinabanal ay magkakaroon ng kahalintulad na karanasan. Kung mas malinaw ang kanilang pananaw sa kadakilaan, kaluwalhatian, at kasakdalan ni Cristo, lalong maliwanag nilang makikita ang sarili nilang kahinaan at di-kasakdalan. Hindi sila magkakaroon ng hilig na mag-angkin ng isang likas na walang kasalanan; ang anumang sa sarili nilang paningin ay waring matuwid at kaaya-aya ay, sa paghahambing sa kadalisayan at kaluwalhatian ni Cristo, lilitaw lamang na di-karapat-dapat at may pagkabulok. Kapag ang mga tao ay hiwalay sa Diyos, kapag napakalabo ng kanilang pananaw kay Cristo, saka nila sinasabi, 'Ako'y walang kasalanan; ako'y pinabanal.'

“Gabriel now appeared to the prophet, and thus addressed him: ‘Oh Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words’ (verses 11, 12).

Ngayo’y nagpakita si Gabriel sa propeta, at ganito ang kaniyang wika sa kaniya: “O Daniel, lalaking lubhang minamahal, unawain mo ang mga salitang sinasabi ko sa iyo, at tumayo ka nang tuwid; sapagkat sa iyo ako ngayo’y sinugo.” At nang masabi niya sa akin ang salitang ito, ako’y tumayo na nanginginig. Nang magkagayo’y sinabi niya sa akin, “Huwag kang matakot, Daniel; sapagkat mula sa unang araw na ipinasiya mo sa iyong puso na umunawa at magpakababa sa harap ng iyong Diyos, ang iyong mga salita ay dininig, at ako’y naparito dahil sa iyong mga salita” (talata 11, 12).

“What great honor is shown to Daniel by the Majesty of heaven! He comforts His trembling servant and assures him that his prayer has been heard in heaven. In answer to that fervent petition the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but heaven’s Prince, the Archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

Anong dakilang karangalan ang ipinamalas kay Daniel ng Kamahalan ng Langit! Pinagiginhawa Niya ang Kanyang nanginginig na lingkod at tinitiyak sa kanya na ang kanyang panalangin ay dininig sa langit. Bilang tugon sa masidhing panalanging iyon, isinugo ang anghel na si Gabriel upang antigin ang puso ng hari ng Persia. Pinaglabanan ng monarka ang mga udyok ng Espiritu ng Diyos sa loob ng tatlong linggo samantalang si Daniel ay nag-aayuno at nananalangin, ngunit ang Prinsipe ng Langit, ang Arkanghel, si Miguel, ay isinugo upang ibaling ang puso ng matigas ang loob na hari upang gumawa ng isang tiyak na hakbang bilang pagtugon sa panalangin ni Daniel.

“‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my Lord speak; for thou hast strengthened me’ (verses 15–19). So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men’ (verse 16). By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

'At nang maipahayag niya sa akin ang gayong mga salita, itinungo ko ang aking mukha sa lupa, at ako'y napipi. At, narito, isang gaya ng anyo ng mga anak ng tao ay humipo sa aking mga labi.... At sinabi, O lalaking lubhang minamahal, huwag kang matakot: sumaiyo nawa ang kapayapaan; magpakalakas ka, oo, magpakalakas ka. At nang siya'y nakapagsalita sa akin, ako'y lumakas, at sinabi, Magsalita nawa ang aking Panginoon; sapagka't pinalakas mo ako' (mga talata 15-19). Napakadakila ng banal na kaluwalhatiang inihayag kay Daniel anupa't hindi niya matitiis ang tanawin. Kaya't tinakpan ng sugo ng langit ang kaningningan ng kaniyang presensiya at nagpakita sa propeta bilang 'isa na gaya ng anyo ng mga anak ng tao' (talata 16). Sa pamamagitan ng kaniyang banal na kapangyarihan ay pinalakas niya ang lalaking ito na tapat at may pananampalataya, upang marinig ang mensaheng ipinadala sa kaniya mula sa Diyos.

“Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character and unwavering fidelity are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Sanctified Life, 49–52.

Si Daniel ay isang masugid na lingkod ng Kataas-taasan. Ang kaniyang mahabang buhay ay hitik sa mararangal na gawa ng paglilingkod para sa kaniyang Panginoon. Ang kalinisan ng kaniyang pagkatao at ang hindi natitinag na katapatan ay kapantay lamang ng kaniyang kababaang-loob ng puso at ng kaniyang pagbabagbag-loob sa harap ng Diyos. Muli naming sinasabi: ang buhay ni Daniel ay isang kinasihang halimbawa ng tunay na pagpapabanal. Sanctified Life, 49-52.