Rome establishes the vision, and Rome is revealed in its “time”. This is a statement by Sister White where she states what should be understood as the obvious:

Itinatatag ng Roma ang pangitain, at ang Roma ay nahahayag sa sarili nitong “panahon”. Ito ay isang pahayag ni Sister White kung saan niya ipinahayag ang nararapat maunawaan bilang maliwanag:

“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

Ang Pahayag ay isang aklat na tinatakan, ngunit ito rin ay isang aklat na nakabukas. Itinatala nito ang mga kamangha-manghang pangyayaring magaganap sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ang mga aral ng aklat na ito ay tiyak, hindi mistikal at di-maunawaan. Sa loob nito, tinatalakay ang gayon ding linya ng propesiya gaya ng nasa Aklat ni Daniel. May ilang propesiyang inulit ng Diyos, at sa gayon ay ipinakikitang dapat silang bigyan ng kahalagahan. Hindi inuulit ng Panginoon ang mga bagay na walang malaking kabuluhan. Manuscript Releases, volume 9, 8.

The “Lord does not repeat things that are of no great consequence” and the “times” associated with Rome are repeated over and over. It is of “great consequence” to understand the “time” associated with Rome, for that is what reveals Rome as the subject that establishes the vision. Seven times the twelve hundred and sixty years of papal rule is directly referenced in Daniel and Revelation.

Ang “Panginoon ay hindi inuulit ang mga bagay na walang malaking kahalagahan,” at ang mga “panahon” na kaugnay ng Roma ay inuulit nang paulit-ulit. Ito ay may “malaking kahalagahan” na maunawaan ang “panahon” na kaugnay ng Roma, sapagkat iyon ang naghahayag sa Roma bilang paksang nagtatatag sa pangitain. Makapitong tuwirang tinutukoy sa Daniel at Apocalipsis ang isang libo dalawang daan at animnapung taon ng pamamahalang papal.

And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. Daniel 7:25.

At siya’y magsasalita ng malalaking salita laban sa Kataas-taasan, at uusigin ang mga banal ng Kataas-taasan, at mag-aakalang baguhin ang mga panahon at ang mga kautusan; at sila’y ibibigay sa kanyang kamay hanggang sa isang panahon at mga panahon at kalahati ng isang panahon. Daniel 7:25.

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

At narinig ko ang lalaking nakadamit ng kayong lino, na nasa ibabaw ng tubig ng ilog, nang itaas niya ang kaniyang kanang kamay at ang kaniyang kaliwang kamay tungo sa langit, at sumumpa sa kaniya na nabubuhay magpakailanman na magtatagal ito ng isang panahon, mga panahon, at kalahating panahon; at kapag natapos na niya ang pagwawatak-watak ng lakas ng banal na bayan, matatapos ang lahat ng mga bagay na ito. Daniel 12:7.

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

Ngunit ang looban na nasa labas ng templo ay iwan mo, at huwag mo iyong sukatin; sapagkat ibinigay iyon sa mga Hentil; at ang banal na lungsod ay kanilang yuyurakan sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. Apocalipsis 11:2.

And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

At pagkakalooban ko ng kapangyarihan ang aking dalawang saksi, at sila’y magpopropesiya sa loob ng isang libo dalawandaan at animnapung araw, na nakadamit ng kayong magaspang. Pahayag 11:3.

And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

At ang babae ay tumakas sa ilang, na doon ay may dakong inihanda ng Diyos, upang siya’y alagaan roon sa isang libo dalawang daan at animnapung araw. Apocalipsis 12:6.

And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

At sa babae ay ipinagkaloob ang dalawang pakpak ng isang malaking agila, upang siya’y makalipad patungo sa ilang, sa kaniyang dako, kung saan siya’y pinangangalagaan sa loob ng isang panahon, at mga panahon, at kalahati ng isang panahon, mula sa harapan ng ahas. Apocalipsis 12:14.

And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

Ipinagkaloob sa kaniya ang isang bibig na nagsasalita ng malalaking bagay at mga kapusungan; at ipinagkaloob sa kaniya ang kapangyarihang magpatuloy sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. Apocalipsis 13:5.

These seven direct references present different specific prophetic characteristics of Rome. It is in those passages that Rome is revealed. Sister White adds that these periods are also represented as “three years and a half or 1260 days.” You do not find either three and a half years or twelve hundred and sixty days” in the Bible. Sister White is simply applying the computation of the seven references accordingly.

Ang pitong tuwirang pagtukoy na ito ay nagpapakita ng iba’t ibang tiyak na propetikong katangian ng Roma. Sa mga siping iyon ibinubunyag ang Roma. Idinagdag pa ni Sister White na ang mga panahong ito ay kinakatawan din bilang “tatlong taon at kalahati o 1260 araw.” Hindi mo matatagpuan sa Bibliya ang alinman sa “tatlong taon at kalahati” o “labindalawang daan at animnapung araw.” Si Sister White ay simpleng inilalapat lamang ang pagkalkula batay sa pitong pagtukoy na iyon.

“In chapter 13 (verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

Sa kabanata 13 (talata 1-10) ay inilalarawan ang isa pang hayop, “na gaya ng leopardo,” na binigyan ng dragon ng “kanyang kapangyarihan, at ang kanyang luklukan, at dakilang kapamahalaan.” Ang sagisag na ito, gaya ng pinaniniwalaan ng karamihan sa mga Protestante, ay kumakatawan sa kapapahan, na humalili sa kapangyarihan, luklukan, at kapamahalaan na minsang tinanganan ng sinaunang Imperyong Romano. Tungkol sa hayop na gaya ng leopardo ay sinasabi: “Ipinagkaloob sa kanya ang isang bibig na nagsasalita ng malalaking bagay at mga pamumusong.... At binuka niya ang kanyang bibig sa pamumusong laban sa Diyos, upang lapastanganin ang Kanyang pangalan, at ang Kanyang tabernakulo, at ang mga tumatahan sa langit. At ipinagkaloob sa kanya na makipagbaka sa mga banal, at manaig laban sa kanila: at ipinagkaloob sa kanya ang kapangyarihan sa lahat ng mga angkan, at mga wika, at mga bansa.” Ang propesiyang ito, na halos magkapareho sa paglalarawan ng maliit na sungay sa Daniel 7, ay walang pasubaling tumutukoy sa kapapahan.

“‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’” The Great Controversy, 439.

"Binigyan siya ng kapangyarihang magpatuloy sa loob ng apatnapu't dalawang buwan." At, ayon sa propeta, "Nakita ko ang isa sa kaniyang mga ulo na wari'y nasugatang ikamamatay." At muli: "Ang umaakay sa pagkabihag ay paroroon sa pagkabihag; ang pumapatay sa pamamagitan ng tabak ay kailangang patayin sa pamamagitan ng tabak." Ang apatnapu't dalawang buwan ay kapareho ng "panahon, mga panahon, at kalahati ng panahon," tatlo't kalahating taon, o 1260 araw, sa Daniel 7, ang panahong kung saan aapihin ng kapangyarihang papal ang bayan ng Diyos. Ang panahong ito, gaya ng inilahad sa mga naunang kabanata, ay nagsimula sa pangingibabaw ng kapapahan noong A.D. 538, at nagtapos noong 1798. Noong panahong iyon nabihag ang papa ng hukbong Pranses, tinanggap ng kapangyarihang papal ang sugat na ikamamatay, at natupad ang hula: "Ang umaakay sa pagkabihag ay paroroon sa pagkabihag." Ang Dakilang Tunggalian, 439.

With the inspired authority to also consider three and a half years as the “time” which “reveals” Rome, other biblical references to Rome emerge.

Sa inspiradong awtoridad na ituring din ang tatlo’t kalahating taon bilang ang "panahon" na "nagbubunyag" ng Roma, ang iba pang mga biblikal na pagtukoy sa Roma ay lumilitaw.

But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land. Luke 4:25.

Ngunit tunay na sinasabi ko sa inyo, maraming balo ang nasa Israel noong mga araw ni Elias, nang ipinid ang langit sa loob ng tatlong taon at anim na buwan, nang nagkaroon ng malaking taggutom sa buong lupain. Lucas 4:25.

The three and a half years of Elijah, connects the time with Jezebel, who is the symbol of papal Rome in the church of Thyatira.

Ang tatlo’t kalahating taon ni Elias ay nag-uugnay sa panahong iyon kay Jezebel, na siyang sagisag ng Romang Papal sa iglesia sa Tiatira.

Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Revelation 2:20, 21.

Gayunman, may ilang bagay akong laban sa iyo, sapagkat pinahihintulutan mo ang babaing si Jezebel, na nagpapakilalang propetisa, na magturo at iligaw ang aking mga lingkod upang makiapid at kumain ng mga bagay na inihandog sa mga diyos-diyosan. At binigyan ko siya ng panahon upang magsisi sa kaniyang pakikiapid; ngunit hindi siya nagsisi. Apocalipsis 2:20, 21.

The “time” given the fourth church, represented by Jezebel, is also a “space.”

Ang "panahon" na ipinagkaloob sa ikaapat na iglesia, na kinakatawan ni Jezebel, ay isa ring "puwang."

Elias was a man subject to like passions as we are, and he prayed earnestly that it might not rain: and it rained not on the earth by the space of three years and six months. James 5:17.

Si Elias ay taong may likas na damdaming gaya rin ng sa atin, at nanalangin siya nang mataimtim na huwag umulan: at hindi umulan sa lupa sa loob ng tatlong taon at anim na buwan. Santiago 5:17.

Commenting on the forty-two months being the same as the thousand two hundred and threescore days, Sister White identifies the period as “those days,” which Christ referred to.

Sa pagtalakay na ang apatnapu’t dalawang buwan ay kapareho ng isang libo dalawang daan at animnapung araw, kinikilala ni Sister White ang nasabing panahon bilang “ang mga araw na yaon,” na tinukoy ni Cristo.

“The periods here mentioned—‘forty and two months,’ and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.

Ang mga panahong binanggit dito—‘apatnapu’t dalawang buwan,’ at ‘isang libo dalawang daan at animnapung araw’—ay magkapareho, kapwa kumakatawan sa panahong kung kailan daranas ng pang-aapi mula sa Roma ang iglesia ni Cristo. Ang 1260 taon ng pangingibabaw ng kapapahan ay nagsimula noong A.D. 538, at kaya’t magwawakas noong 1798. Noong panahong iyon, isang hukbong Pranses ang pumasok sa Roma at ginawang bilanggo ang papa, at siya’y namatay sa pagkatapon. Bagaman di naglaon ay nahalal ang isang bagong papa, ang hierarkiyang pangkapapahan ay hindi na muling nakapaghawak ng kapangyarihang dati nitong taglay.

“The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266.

Ang pag-uusig sa iglesia ay hindi nagpatuloy sa buong yugto ng 1260 taon. Sa Kanyang kahabagan sa Kanyang bayan, pinaikli ng Diyos ang panahon ng kanilang maapoy na pagsubok. Sa Kanyang paghuhula tungkol sa ‘dakilang kapighatian’ na sasapit sa iglesia, sinabi ng Tagapagligtas: ‘At malibang paikliin ang mga araw na iyon, ay walang laman na maliligtas; ngunit dahil sa mga hinirang ay paiikliin ang mga araw na iyon.’ Mateo 24:22. Sa pamamagitan ng impluwensya ng Repormasyon, naitigil ang pag-uusig bago ang 1798.” Ang Dakilang Tunggalian, 266.

Christ and Sister White identify the expression of “those days,” as the “time,” which identifies papal Rome. When Daniel speaks of the persecution which followed the placing of the papacy on the throne of the earth in verse thirty-one of chapter eleven, he speaks of that time of persecution as “many days.”

Si Cristo at si Sister White ay kinikilala ang pariralang "yaong mga araw" bilang ang "panahon" na nagpapakilala sa Roma Papal. Kapag binabanggit ni Daniel ang pag-uusig na sumunod sa pagkakaluklok ng kapapahan sa luklukan ng daigdig sa talatang tatlumpu't isa ng kabanatang labing-isa, tinatawag niya ang panahong iyon ng pag-uusig na "maraming araw."

And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Daniel 11:31–33.

At ang mga hukbo ay tatayo sa kaniyang panig, at kanilang lalapastanganin ang santuwaryo ng kalakasan, at kanilang aalisin ang palaging handog, at kanilang ilalagay ang kasuklamsuklam na nagdudulot ng pagkatiwangwang. At yaong gumagawa ng kasamaan laban sa tipan ay kaniyang ililigaw sa pamamagitan ng mga paglalambing; ngunit ang bayang nakakakilala sa kanilang Diyos ay magpapakatatag at gagawa ng mga dakilang gawa. At ang mga nakauunawa sa gitna ng bayan ay magtuturo sa marami: gayunma’y mabubuwal sila sa pamamagitan ng tabak, at ng apoy, ng pagkabihag, at ng pagdambong, sa maraming araw. Daniel 11:31-33.

Rome is revealed in connection with the prophetic time which is associated with it, that is why Paul says the man of sin will be revealed in “his time”. The fact that Rome establishes the vision, which if we do not know, we perish, identifies why that prophetic time is represented so often, and in so many ways, for God “does not repeat things that are of no great consequence.” In the previous verses, the end of the period of time is also marked.

Ang Roma ay ibinubunyag na kaugnay ng panahong propetiko na kaakibat nito; kaya nga sinabi ni Pablo na ang tao ng kasalanan ay mahahayag sa "kanyang panahon". Ang katunayang itinatatag ng Roma ang pangitain, na kung hindi natin nalalaman ay mapapahamak tayo, ang nagpapaliwanag kung bakit ang panahong propetikong iyon ay paulit-ulit at sa napakaraming paraan inilalarawan, sapagkat ang Diyos "hindi inuulit ang mga bagay na walang malaking kabuluhan." Sa mga naunang talata, tinutukoy rin ang katapusan ng nasabing yugto ng panahon.

And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

At ang mga nakauunawa sa gitna ng bayan ay magtuturo sa marami; gayunma’y mabubuwal sila sa tabak at sa apoy, sa pagkabihag, at sa samsam, maraming araw. At kapag sila’y nabuwal, tutulungan sila ng munting tulong; ngunit marami ang kakapit sa kanila sa pamamagitan ng paglalangis. At ang ilan sa mga may unawa ay mabubuwal, upang subukin sila, at dalisayin, at paputiin sila, hanggang sa panahon ng wakas; sapagka’t ukol pa ito sa panahong itinalaga. Daniel 11:33-35.

The “time of the end” “is yet for a time appointed.” The Hebrew word “appointed” is “moed,” and means a fixed time or an appointment. The prophetic relevance and importance of the “time appointed,” in the book of Daniel is identified by how often it is referenced. Very few Laodicean Adventists, if any, recognize that 1989, was a “time of the end,” and therefore 1989 was an appointed time. It was an appointment made by God, when He would unseal the knowledge for the movement of the one hundred and forty-four thousand. For this reason, the book of Daniel provides witnesses to the fact that the “time appointed” marks the arrival of “the time of the end”. In Daniel eight, this prophetic symbol is set forth.

Ang "panahon ng wakas" "ay para pa sa isang takdang panahon." Ang salitang Hebreo na "appointed" ay "moed," at ang ibig sabihin ay isang tiyak na panahon o isang tipanan. Ang makahulang kabuluhan at kahalagahan ng "takdang panahon" sa aklat ni Daniel ay makikilala sa dalas ng pagbanggit nito. Iilan lamang, kung mayroon man, sa mga Adventistang Laodiseano ang kumikilala na ang 1989 ay isang "panahon ng wakas," at samakatuwid ang 1989 ay isang takdang panahon. Ito ay isang tipanang itinakda ng Diyos, kung kailan Niya aalisin ang selyo sa kaalaman para sa kilusan ng isandaang apatnapu't apat na libo. Dahil dito, nagbibigay ang aklat ni Daniel ng mga saksi sa katotohanang ang "takdang panahon" ay siyang tanda ng pagdating ng "panahon ng wakas." Sa Daniel walo, inilalahad ang makahulang simbolong ito.

And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:16–19.

At narinig ko ang tinig ng isang lalaki sa pagitan ng mga pampang ng Ulai, na tumawag at nagsabi, Gabriel, ipaunawa mo sa lalaking ito ang pangitain. Kaya’t lumapit siya sa pook na kinatatayuan ko: at nang siya’y lumapit, ako’y natakot at nagpatirapa akong nakasubsob ang mukha: ngunit sinabi niya sa akin, Unawain mo, anak ng tao: sapagka’t ukol sa panahon ng wakas ang pangitain. At samantalang siya’y nakikipagsalita sa akin, ako’y nahulog sa isang malalim na pagkakatulog, na ang aking mukha ay nakaharap sa lupa: ngunit hinipo niya ako, at itinindig ako. At sinabi niya, Narito, ipaaalam ko sa iyo ang mangyayari sa huling wakas ng poot: sapagka’t sa takdang panahon darating ang wakas. Daniel 8:16-19.

As with chapter eleven, the word “end,” in “time of the end” in these verses is a different Hebrew word than is translated as “appointed.” The time of the end is representing a period that commences at the time appointed. The “time appointed” (moed) is an appointment, and the time of the end (the Hebrew word “gets”) is a period of time, which begins at the time appointed. It is the “time” that reveals Rome, and that “time” is so important that the end of that period of time, and the period which follows the end of that time, are represented by several witnesses. In verse twenty-four of chapter eleven of Daniel, pagan Rome is identified as ruling the world for a “time.”

Gaya ng sa kabanata labing-isa, ang salitang "wakas" sa pariralang "panahon ng wakas" sa mga talatang ito ay ibang salitang Hebreo kaysa sa isinasalin bilang "itinalaga." Ang "panahon ng wakas" ay kumakatawan sa isang yugto na nagsisimula sa panahong itinalaga. Ang "panahong itinalaga" (moed) ay isang takdang tipanan, at ang "panahon ng wakas" (ang salitang Hebreo na "gets") ay isang yugto ng panahon, na nagsisimula sa panahong itinalaga. Ang "panahon" ang naghahayag sa Roma, at ang naturang "panahon" ay napakahalaga anupa’t ang wakas ng yugtong iyon ng panahon, at ang yugtong sumusunod sa wakas ng panahong iyon, ay kinakatawan ng ilang saksi. Sa talatang dalawampu’t apat ng kabanata labing-isa ng Daniel, ang paganong Roma ay tinutukoy bilang namumuno sa sanlibutan sa loob ng isang "panahon."

A symbolic “time,” is three hundred and sixty years, for there are three hundred and sixty days in a biblical year. Pagan Rome ruled for a “time,” and papal Rome ruled for “a time, times and half a time.” Modern Rome rules for a symbolic “hour,” or a symbolic “forty-two months.” There is no prophetic time after 1844, so the “hour” and the “forty-two months” is the period from the soon-coming Sunday law unto the close of human probation. But pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, until Constantine moved the capital of the empire to Constantinople in the year 330. We know the following verses are speaking of pagan Rome, for Christ is represented as the “prince of the covenant” that “shall be broken” when He was crucified. The power then ruling was pagan Rome, so the verses we are now going to look at identify pagan Rome.

Ang simbolikong “panahon” ay tatlong daan at animnapung taon, sapagkat may tatlong daan at animnapung araw sa isang biblikal na taon. Ang Paganong Roma ay nagharing isang “panahon,” at ang Roma Papal ay nagharing “isang panahon, mga panahon at kalahati ng isang panahon.” Ang Makabagong Roma ay maghahari sa loob ng isang simbolikong “oras,” o isang simbolikong “apatnapu’t dalawang buwan.” Wala nang panahong propetiko pagkatapos ng 1844, kaya’t ang “oras” at ang “apatnapu’t dalawang buwan” ay ang panahong mula sa napipintong batas ng Linggo hanggang sa pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan. Ngunit ang Paganong Roma ay naghari nang pinakamakapangyarihan mula sa Labanan sa Actium noong 31 BK, hanggang inilipat ni Constantino ang kabisera ng imperyo sa Constantinople noong taong 330. Nalalaman natin na ang mga sumusunod na talata ay nagsasalita tungkol sa Paganong Roma, sapagkat si Cristo ay inilalarawan bilang ang “prinsipe ng tipan” na “madudurog” nang Siya ay ipinako sa krus. Ang kapangyarihang naghahari noon ay ang Paganong Roma, kaya’t ang mga talatang ating susuriin ngayon ay nagpapakilala sa Paganong Roma.

And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:21–24.

At sa kanyang dako ay titindig ang isang hamak na tao, na sa kanya’y hindi nila ipagkakaloob ang karangalan ng kaharian; ngunit darating siya nang mapayapa, at tatamo niya ang kaharian sa pamamagitan ng mga paglalangis. At sa lakas na parang baha ay tatangayin sila mula sa harap niya at madudurog; oo, pati ang prinsipe ng tipan. At pagkatapos na magawa ang pakikipagtipan sa kanya ay kikilos siya na may daya; sapagkat siya’y aahon at lalakas kasama ng isang munting pangkat. Papasok siya nang mapayapa maging sa mga pinakamatabang dako ng lalawigan; at kanyang gagawin ang hindi nagawa ng kanyang mga ama, ni ng mga ama ng kanyang mga ama; kanyang ipamamahagi sa kanila ang mga bihag, ang samsam, at ang mga kayamanan; oo, at magbabalak siya ng kanyang mga lalang laban sa mga matitibay na kuta, hanggang sa isang panahon. Daniel 11:21-24.

The word “against” in the last phrase of the verses actually means “from,” and the verse is saying that pagan Rome shall rule (forecast his devices) “from” its stronghold (the City of Rome) for three hundred and sixty years.

Ang salitang "against" sa huling parirala ng mga talata ay sa katunayan ay nangangahulugang "mula," at ang talata ay nagsasaad na ang paganong Roma ay maghahari (magbabalak ng kaniyang mga lalang) "mula" sa kuta nito (ang Lungsod ng Roma) sa loob ng tatlong daan at animnapung taon.

“‘VERSE 24. He shall enter peacefully even upon the fattest places of the province: and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strongholds, even for a time.’

TALATA 24. Siya’y papasok nang payapa maging sa mga pinakamatabang dako ng lalawigan: at kaniyang gagawin ang hindi nagawa ng kaniyang mga magulang, ni ng mga magulang ng kaniyang mga magulang; ipamamahagi niya sa kanila ang huli, ang samsam, at ang mga kayamanan: oo, at pagbabalakin niya ang kaniyang mga lalang laban sa mga moog, hanggang sa isang panahon.

“The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

Ang karaniwang paraan na ginamit ng mga bansa, bago ang mga araw ng Roma, upang mapasakamay ang mahahalagang lalawigan at mayayamang lupain ay ang digmaan at pananakop. Gagawin na ngayon ng Roma ang hindi nagawa ng mga ama, ni ng mga ama ng mga ama; ibig sabihin, tatanggapin ang mga pag-aangking ito sa mapayapang paraan. Ipinairal na ngayon ang isang kaugalian na dati’y di-nalalaman: na ang mga hari ay iniiwang pamana sa mga Romano ang kanilang mga kaharian. Sa ganitong paraan, napasakamay ng Roma ang malalaking lalawigan.

“And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

At yaong sa gayo’y napasailalim sa kapangyarihan ng Roma ay hindi kakaunti ang kapakinabangang kanilang tinamo buhat doon. Pinakitunguhan sila nang may kabaitan at pagkamapagpaubaya. Para bang ipinamahagi sa kanila ang dambong at samsam. Ipinagsanggalang sila laban sa kanilang mga kaaway, at namanatag sa kapayapaan at katiwasayan sa ilalim ng pananggalang ng kapangyarihang Romano.

“To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.

Tungkol sa huling bahagi ng talatang ito, ipinapakahulugan ni Obispo Newton ang diwa ng pagbabalak ng mga pakana mula sa mga kuta, sa halip na laban sa mga iyon. Ito ang ginawa ng mga Romano mula sa matibay na kuta ng kanilang lungsod na may pitong burol. “Maging sa isang panahon;” walang alinlangan, isang panahong propetiko, tatlong daan at animnapung taon. Mula sa aling punto dapat simulan ang pagbibilang ng mga taong ito? Malamang mula sa pangyayaring inilalahad sa kasunod na talata.

“‘VERSE 25. And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him.’

'TALATA 25. At kaniyang kikilusin ang kaniyang kalakasan at ang kaniyang tapang laban sa hari ng timog na may malaking hukbo; at ang hari ng timog ay mapupukaw sa pakikipagdigma na may lubhang malaki at makapangyarihang hukbo; ngunit hindi siya makatatayo: sapagkat sila'y magbabalak ng mga pakana laban sa kaniya.'

“By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time?—They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

“Sa pamamagitan ng mga talata 23 at 24 ay dinadala tayo sa panahong kasunod ng pakikipagkasundo sa pagitan ng mga Judio at ng mga Romano, 161 B.C., hanggang sa panahong natamo ng Roma ang pandaigdigang kapamahalaan. Ang talatang nasa harapan natin ngayon ay nagpapakita ng isang masiglang kampanya laban sa hari ng timog, ang Egipto, at ng paglitaw ng isang bantog na labanan sa pagitan ng malalaki at makapangyarihang mga hukbo. Naganap ba sa kasaysayan ng Roma sa panahong ito ang ganitong mga pangyayari?—Naganap nga. Ang digmaan ay ang digmaan sa pagitan ng Egipto at ng Roma; at ang labanan ay ang Labanan sa Actium. Bigyan natin ng maikling pagtanaw ang mga kalagayang humantong sa tunggaliang ito.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

In the following verses the time appointed and the end are again referenced by Daniel.

Sa mga sumusunod na talata, ang takdang panahon at ang wakas ay muling tinutukoy ni Daniel.

And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:25–29.

At kanyang pupukawin ang kanyang kapangyarihan at ang kanyang katapangan laban sa hari ng Timog na may isang malaking hukbo; at ang hari ng Timog ay mapupukaw sa pakikipagdigma na may lubhang dakila at makapangyarihang hukbo; ngunit hindi siya makatatayo, sapagkat magbabalak sila ng mga pakana laban sa kanya. Oo, yaong mga kumakain sa bahagi ng kanyang pagkain ay wawasak sa kanya, at ang kanyang hukbo ay matatangay; at marami ang mabubuwal na patay. At ang mga puso ng dalawang haring ito ay nakatuon sa paggawa ng kasamaan, at magsasalita sila ng kasinungalingan sa iisang dulang; ngunit hindi iyon magtatagumpay, sapagkat ang wakas ay darating pa sa panahong itinalaga. Pagkatapos ay babalik siya sa kanyang lupain na may malaking kayamanan; at ang kanyang puso ay laban sa banal na tipan; at siya’y gagawa at babalik sa kanyang sariling lupain. Sa panahong itinalaga siya’y muling babalik, at paparoon sa Timog; ngunit hindi ito magiging gaya ng una, ni gaya ng huli. Daniel 11:25-29.

In chapter eight, Gabriel identified that the “chazon,” vision of the twenty-five hundred and twenty years, would conclude at the time appointed, and then the period represented by “the time of the end” would begin. In this passage, the time appointed is the end of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule the world supremely. In this passage there is no “time of the end,” for there was nothing sealed up that was to be unsealed at the end of that period of history.

Sa ikawalong kabanata, tinukoy ni Gabriel na ang “chazon,” ang pangitain ng dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon, ay magwawakas sa takdang panahon, at pagkatapos ay magsisimula ang panahong kinakatawan ng “panahon ng wakas.” Sa siping ito, ang takdang panahon ay ang katapusan ng tatlong daan at animnapung taon na paghahari ng paganong Roma sa sanlibutan nang may kataas-taasang kapangyarihan. Sa siping ito ay walang “panahon ng wakas,” sapagkat walang anumang bagay na tinatakan na dapat aalisan ng tatak sa katapusan ng panahong iyon ng kasaysayan.

In Daniel chapter eight, the vision of the “last end” of the indignation, which was the twenty-five hundred and twenty years that concluded at the same time as the twenty-three hundred years, was sealed up to the “time of the end,” for in 1844, which was the appointed time of both visions, the light of the third angel was unsealed. In Daniel eleven, verses thirty to thirty-six, at the end of the “first indignation” in 1798, there was to be a period represented as the “time of the end,” when the light of the first angel was unsealed. Therefore, the time prophecy of pagan Rome did not have a time of the end, but only a time appointed, identifying when the three hundred and sixty years concluded, but the time appointed in 1798, and the time appointed in 1844, both unsealed a message that was to be understood in the period represented as the “time of the end”.

Sa Daniel kabanata walo, ang pangitain ng “kahulihulihang wakas” ng kapusukan, na siyang dalawang libo limang daan at dalawampung taon na nagwakas kasabay ng dalawang libo tatlong daang taon, ay tinatakan hanggang sa “panahon ng kawakasan,” sapagkat noong 1844, na siyang takdang panahon ng kapuwa pangitain, ang liwanag ng ikatlong anghel ay nabuksan. Sa Daniel onse, talata tatlumpu hanggang tatlumpu’t anim, sa wakas ng “unang kapusukan” noong 1798, magkakaroon ng isang yugto na inilalarawan bilang “panahon ng kawakasan,” kung kailan nabuksan ang liwanag ng unang anghel. Samakatuwid, ang hula ng panahon tungkol sa paganong Roma ay walang panahon ng kawakasan, kundi tanging isang takdang panahon lamang, na tumutukoy kung kailan nagtapos ang tatlong daan at animnapung taon; datapuwa’t ang takdang panahon noong 1798, at ang takdang panahon noong 1844, ay kapuwa nagbukas ng isang pahayag na dapat maunawaan sa panahong inilalarawan bilang “panahon ng kawakasan.”

Rome is revealed as it is represented prophetically within its prophetic time. “Time, times and dividing of time”, “forty-two months”, “twelve hundred and sixty days”, and “three and a half years” are some of the various symbols that represent the period when the papacy ruled during the Dark Ages. The period of time that links the movement of the Millerites to the movement of the one hundred and forty-four thousand is one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six is also a symbol of twelve hundred and sixty days, for it is a tithe or a tenth of that amount. The one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time appointed in 1989, identifies 1989 as God’s appointment with His last day people.

Ang Roma ay inihahayag ayon sa kung paano ito kinakatawan sa hula, sa loob ng sarili nitong panahong propetiko. “Isang panahon, mga panahon, at kalahati ng isang panahon,” “apatnapu’t dalawang buwan,” “isang libo’t dalawang daan at animnapung araw,” at “tatlo at kalahating taon” ay ilan sa iba’t ibang sagisag na kumakatawan sa panahong naghari ang kapapahan noong Madilim na Panahon. Ang panahong nag-uugnay sa kilusang Milerita sa kilusan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay isandaang dalawampu’t anim na taon. Ang bilang na isandaang dalawampu’t anim ay sagisag din ng isang libo’t dalawang daan at animnapung araw, sapagkat ikapu, o ikasampung bahagi, iyon ng naturang bilang. Ang isandaang dalawampu’t anim na taon mula sa paghihimagsik noong 1863 hanggang sa itinakdang panahon noong 1989 ay tumutukoy sa 1989 bilang ang itinakdang pakikipagtagpo ng Diyos sa Kaniyang bayan sa mga huling araw.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“How shall we search the Scriptures? Shall we drive our stakes of doctrine one after another, and then try to make all Scripture meet our established opinions, or shall we take our ideas and views to the Scriptures, and measure our theories on every side by the Scriptures of truth? Many who read and even teach the Bible, do not comprehend the precious truth they are teaching or studying. Men entertain errors, when the truth is clearly marked out, and if they would but bring their doctrines to the word of God, and not read the word of God in the light of their doctrines, to prove their ideas right, they would not walk in darkness and blindness, or cherish error. Many give the words of Scripture a meaning that suits their own opinions, and they mislead themselves and deceive others by their misinterpretations of God’s word. As we take up the study of God’s word, we should do so with humble hearts. All selfishness, all love of originality, should be laid aside. Long-cherished opinions must not be regarded as infallible. It was the unwillingness of the Jews to give up their long established traditions that proved their ruin. They were determined not to see any flaw in their own opinions or in their expositions of the Scriptures; but however long men may have entertained certain views, if they are not clearly sustained by the written word, they should be discarded.

Paano natin saliksikin ang Banal na Kasulatan? Itatanim ba natin, isa-isa, ang ating mga tulos ng doktrina, at saka susubuking ipaayon ang buong Kasulatan sa ating naitatag na mga opinyon, o dadalhin ba natin ang ating mga kaisipan at pananaw sa Banal na Kasulatan, at susukatin ang ating mga teorya sa lahat ng panig ayon sa Kasulatan ng katotohanan? Marami ang bumabasa at maging nagtuturo ng Bibliya, ngunit hindi nila nauunawaan ang mahalagang katotohanang kanilang itinuturo o pinag-aaralan. Nagkikimkim ang mga tao ng mga kamalian, samantalang maliwanag na itinatakda ang katotohanan; at kung dadalhin lamang nila ang kanilang mga doktrina sa salita ng Diyos, at hindi babasahin ang salita ng Diyos sa liwanag ng kanilang mga doktrina upang patunayang wasto ang kanilang mga haka, hindi sila lalakad sa kadiliman at pagkabulag, ni magkikandili ng kamalian. Marami ang nagbibigay sa mga salita ng Kasulatan ng kahulugang umaayon sa sarili nilang mga opinyon, at inililigaw nila ang kanilang sarili at dinadaya ang iba sa pamamagitan ng kanilang mga maling pagpapakahulugan sa salita ng Diyos. Sa pag-aaral natin ng salita ng Diyos, dapat natin itong gawin nang may mapagpakumbabang puso. Ang lahat ng pagkamakasarili, at ang lahat ng hilig sa pagiging kakaiba, ay dapat isantabi. Ang matagal nang pinakaiingatang mga opinyon ay hindi dapat ituring na hindi nagkakamali. Ang hindi pagpayag ng mga Hudyo na isuko ang kanilang matagal nang naitatag na mga tradisyon ang siyang naging sanhi ng kanilang kapahamakan. Nagmatigas silang huwag makita ang anumang kapintasan sa sarili nilang mga opinyon o sa kanilang mga pagpapaliwanag ng Kasulatan; ngunit gaano man katagal pinanghawakan ng mga tao ang ilang pananaw, kung hindi ito malinaw na sinusuportahan ng nakasulat na salita, dapat itong itakwil.

“Those who sincerely desire truth will not be reluctant to lay open their positions for investigation and criticism, and will not be annoyed if their opinions and ideas are crossed. This was the spirit cherished among us forty years ago. We would come together burdened in soul, praying that we might be one in faith and doctrine; for we knew that Christ is not divided. One point at a time was made the subject of investigation. Solemnity characterized these councils of investigation. The Scriptures were opened with a sense of awe. Often we fasted, that we might be better fitted to understand the truth. After earnest prayer, if any point was not understood, it was discussed, and each one expressed his opinion freely; then we would again bow in prayer, and earnest supplications went up to heaven that God would help us to see eye to eye, that we might be one, as Christ and the Father are one. Many tears were shed. If one brother rebuked another for his dullness of comprehension in not understanding a passage as he understood it, the one rebuked would afterward take his brother by the hand, and say, ‘Let us not grieve the Holy Spirit of God. Jesus is with us; let us keep a humble and teachable spirit;’ and the brother addressed would say, ‘Forgive me, brother, I have done you an injustice.’ Then we would bow down in another season of prayer. We spent many hours in this way. We did not generally study together more than four hours at a time, yet sometimes the entire night was spent in solemn investigation of the Scriptures, that we might understand the truth for our time. On some occasions the Spirit of God would come upon me, and difficult portions were made clear through God’s appointed way, and then there was perfect harmony. We were all of one mind and one Spirit.

Yaong taos-pusong naghahangad ng katotohanan ay hindi mag-aatubiling ihantad ang kanilang mga paninindigan sa pagsisiyasat at pagpuna, at hindi mababagabag kung salungatin ang kanilang mga opinyon at kaisipan. Ito ang diwang pinagyaman sa aming hanay apatnapung taon na ang nakalilipas. Nagkakatipon kami na may pasan sa kaluluwa, dumadalangin na kami ay maging isa sa pananampalataya at doktrina; sapagkat nalalaman naming hindi nahahati si Cristo. Isang punto lamang sa bawat pagkakataon ang ginagawang paksa ng pagsisiyasat. Lubhang taimtim ang mga kapulungang ito ng pagsisiyasat. Binubuksan ang Kasulatan na may banal na paggalang. Madalas kaming nag-aayuno, upang higit kaming maihanda sa pag-unawa sa katotohanan. Pagkatapos ng taimtim na panalangin, kung may puntong hindi nauunawaan, ito’y tinalakay, at bawat isa’y malayang naghayag ng kaniyang palagay; saka muli kaming yuyukod sa panalangin, at mga taimtim na pagsusumamo ang umaakyat sa langit na tulungan kami ng Diyos na magkaunawaan nang magkakatulad ang pananaw, upang kami’y maging isa, gaya ng pagiging isa ni Cristo at ng Ama. Maraming luha ang dumanak. Kung may isang kapatid na sumaway sa iba dahil sa kapurulan sa pag-unawa—sapagkat hindi niya nauunawaan ang isang talata gaya ng pagkaunawa ng sumasaway—ang sinaway ay pagkaraan hahawakan ang kamay ng kaniyang kapatid, at sasabihin, ‘Huwag nating pighatiin ang Espiritu Santo ng Diyos. Kasama natin si Jesus; panatilihin natin ang diwang mapagpakumbaba at natuturuan;’ at ang kapatid na sinabihan ay magsasabi, ‘Patawarin mo ako, kapatid, nagawan kita ng kawalang-katarungan.’ Pagkatapos ay muli kaming yuyukod sa panibagong panahon ng pananalangin. Marami kaming oras na ginugol sa ganitong paraan. Karaniwan ay hindi kami nag-aaral na magkakasama nang higit sa apat na oras sa bawat pagkakataon, ngunit kung minsan ang buong magdamag ay ginugol sa taimtim na pagsisiyasat ng Kasulatan, upang maunawaan namin ang katotohanan para sa aming kapanahunan. Sa ilang pagkakataon ang Espiritu ng Diyos ay dumarating sa akin, at ang mahihirap na bahagi ay naging malinaw sa pamamagitan ng itinakdang paraan ng Diyos, at noon ay nagkaroon ng ganap na pagkakaisa. Kami ay pawang may iisang kaisipan at iisang Espiritu.

“We sought most earnestly that the Scriptures should not be wrested to suit any man’s opinions. We tried to make our differences as slight as possible by not dwelling on points that were of minor importance, upon which there were varying opinions. But the burden of every soul was to bring about a condition among the brethren which would answer the prayer of Christ that his disciples might be one as he and the Father are one. Sometimes one or two of the brethren would stubbornly set themselves against the view presented, and would act out the natural feelings of the heart; but when this disposition appeared, we suspended our investigations and adjourned our meeting, that each one might have an opportunity to go to God in prayer, and without conversation with others, study the point of difference, asking light from heaven. With expressions of friendliness we parted, to meet again as soon as possible for further investigation. At times the power of God came upon us in a marked manner, and when clear light revealed the points of truth, we would weep and rejoice together. We loved Jesus; we loved one another.

Masidhi naming pinagsikapan na ang Banal na Kasulatan ay huwag baluktutin upang iayon sa opinyon ng sinumang tao. Sinikap naming mapaliit hangga’t maaari ang aming mga pagkakaiba sa pamamagitan ng hindi pagtutuon ng labis na pansin sa mga puntong di-gaanong mahalaga, na may iba-ibang opinyon hinggil doon. Ngunit ang pasan ng bawat kaluluwa ay maipangyari sa hanay ng mga kapatid ang isang kalagayang tutugon sa panalangin ni Cristo na ang Kanyang mga alagad ay maging iisa, gaya ng Siya at ang Ama ay iisa. Minsan, isa o dalawa sa mga kapatid ay matigas na tumitindig laban sa iniharap na pananaw, at isinasagawa ang likás na damdamin ng puso; ngunit kapag lumitaw ang ganitong saloobin, itinitigil namin ang aming mga pagsisiyasat at ipinapaliban ang aming pagpupulong, upang magkaroon ang bawat isa ng pagkakataong lumapit sa Diyos sa panalangin, at, nang hindi nakikipag-usap sa iba, pag-aralan ang puntong pinagkakaiba, humihingi ng liwanag mula sa langit. Sa pagpapahayag ng pagkakaibigan kami’y naghiwa-hiwalay, upang muling magkita sa lalong madaling panahon para sa higit pang pagsisiyasat. Kung minsan, ang kapangyarihan ng Diyos ay dumarating sa amin sa isang kapansin-pansing paraan, at kapag ang malinaw na liwanag ay nagbubunyag ng mga punto ng katotohanan, kami’y tumatangis at nagagalak na magkakasama. Minahal namin si Jesus; minahal namin ang isa’t isa.

“In those days God wrought for us, and the truth was precious to our souls. It is necessary that our unity today be of a character that will bear the test of trial. We are in the school of the Master here, that we may be trained for the school above. We must learn to bear disappointment in a Christ-like manner, and the lesson taught by this will be of great importance to us.

Noong mga araw na iyon, kumilos ang Diyos para sa atin, at ang katotohanan ay napakahalaga sa ating mga kaluluwa. Kailangang ang ating pagkakaisa ngayon ay may katangiang makatatagal sa pagsubok. Nasa paaralan tayo ng Panginoon dito, upang tayo’y sanayin para sa paaralang nasa itaas. Dapat nating matutuhang batahin ang pagkadismaya sa maka-Kristong paraan, at ang aral na itinuturo nito ay magiging lubhang mahalaga sa atin.

“We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

Marami pa tayong mga aral na dapat matutuhan, at marami, marami ring dapat iwaksi sa mga dati nating natutuhan. Tanging ang Diyos at ang langit lamang ang di-nagkakamali. Ang mga nag-aakalang kailanman ay hindi nila kailangang isuko ang isang pinakaiingatang pananaw, na kailanman ay hindi sila magkakaroon ng pagkakataong baguhin ang isang opinyon, ay mabibigo. Hangga’t mahigpit at di-matitinag nating pinanghahawakan ang sarili nating mga kaisipan at opinyon, hindi natin makakamtan ang pagkakaisang ipinanalangin ni Cristo. Review and Herald, Hulyo 26, 1892.