We will now consider the history that took place in the aftermath of Alexander the Great’s sudden death, which represents the year 538 unto the time of the end in 1798.

Ngayon ay isasaalang-alang natin ang kasaysayang naganap kasunod ng biglaang pagkamatay ni Alejandro Magno, na kumakatawan sa panahon mula noong taóng 538 hanggang sa panahon ng wakas noong 1798.

And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:4–9.

At pag siya’y tumindig, ang kaniyang kaharian ay mabubuwal, at mababahagi sa apat na hangin ng langit; at hindi sa kaniyang mga supling, ni ayon sa kapamahalaang kaniyang pinamunuan: sapagkat ang kaniyang kaharian ay bubunutin, at ibibigay sa iba bukod sa mga iyon. At ang hari sa timugan ay magiging malakas, pati ang isa sa kaniyang mga prinsipe; at siya’y magiging higit na malakas kaysa sa kaniya, at maghahari; ang kaniyang kapamahalaan ay magiging dakilang kapamahalaan. At sa wakas ng mga taon ay makikipag-isa sila; sapagkat ang anak na babae ng hari sa timugan ay paroroon sa hari sa hilagaan upang gumawa ng isang kasunduan: ngunit hindi niya mapananatili ang kapangyarihan ng bisig; ni siya man ay tatayo, ni ang kaniyang bisig: kundi siya ay ibibigay, pati ang mga nagdala sa kaniya, at ang nagkaanak sa kaniya, at ang nagpatibay sa kaniya sa mga panahong ito. Ngunit mula sa isang sanga ng kaniyang mga ugat ay may titindig sa kaniyang dako, na darating na may isang hukbo, at papasok sa kuta ng hari sa hilagaan, at makikidigma laban sa kanila, at magtatagumpay: At dadalhin din niya bilang mga bihag sa Egipto ang kanilang mga diyos, pati ang kanilang mga prinsipe, at ang kanilang mahahalagang sisidlan na pilak at ginto; at siya’y magtatagal ng higit na maraming taon kaysa sa hari sa hilagaan. Kaya’t ang hari sa timugan ay papasok sa kaniyang kaharian, at babalik sa kaniyang sariling lupain. Daniel 11:4-9.

Eventually, after Alexander the Great’s kingdom was broken, those who struggled for control of the former kingdom devolved into two primary kingdoms. The one kingdom controlling the south of Alexander’s former empire and the other controlling the north. From that point on in the prophetic narrative they are identified simply as the king of the south and the king of the north. Once the struggle for world dominance has reached the point where it is only portrayed between the king of the north and the south, the symbols of those two kingdoms continue through the entire chapter.

Sa kalaunan, pagkabuwag ng kaharian ni Alejandro ang Dakila, ang mga nakipagtunggali para sa pamamahala sa dating kaharian ay nauwi sa dalawang pangunahing kaharian. Ang isa ay kumokontrol sa timog ng dating imperyo ni Alejandro at ang isa pa ay kumokontrol sa hilaga. Mula roon, sa salaysay na propetiko, tinutukoy sila nang payak bilang ang hari ng timog at ang hari ng hilaga. Sa sandaling umabot ang tunggalian para sa pamamayani sa daigdig sa puntong inilalarawan na lamang ito bilang nasa pagitan ng hari ng hilaga at ng hari ng timog, ang mga sagisag ng dalawang kahariang iyon ay nananatili sa buong kabanata.

In verse five, the king of the south is established, and he is strong, but the king of the north is also strong and his kingdom is larger. Then in verse six, the king of the south proposes an alliance with the northern kingdom. The peace treaty is secured by the king of the south giving his daughter to the king of the north, so the king of the north could marry her and ratify their alliance with a family bond. The king of the north agreed, and set aside his wife, and married the princess from the south, and the alliance was initiated.

Sa talatang lima, ang hari ng timog ay matatag na naitatag, at siya ay makapangyarihan, ngunit ang hari ng hilaga ay makapangyarihan din at ang kaniyang kaharian ay higit na malawak. Pagkatapos, sa talatang anim, ang hari ng timog ay nagpanukala ng isang pakikipag-alyansa sa kaharian sa hilaga. Ang kasunduan ng kapayapaan ay tiniyak sa pamamagitan ng pagbibigay ng hari ng timog ng kaniyang anak na babae sa hari ng hilaga, upang mapangasawa niya ito at pagtibayin ang kanilang alyansa sa pamamagitan ng isang bigkis na pampamilya. Sumang-ayon ang hari ng hilaga, at isinantabi ang kaniyang asawa, at pinakasalan ang prinsesa mula sa timog, at pinasimulan ang alyansa.

Eventually the southern princess bears a male-child, but ultimately the northern king grew tired of his new wife, and set her aside, as he had done with his first wife, and takes his first wife back, but as soon as the original wife is restored, and has opportunity, she kills the king of the north, his southern bride, her child, and her entire Egyptian entourage. The act of the original wife murdering the southern princess and her child enrages the southern princesses family, and one of her brothers raises up an army and attacks the northern kingdom.

Sa dakong huli, ang prinsesa sa timog ay nagsilang ng isang lalaking anak; ngunit sa wakas ay nagsawa ang hari sa hilaga sa kaniyang bagong asawa, at isinantabi siya, gaya ng ginawa niya sa kaniyang unang asawa, at muling kinuha ang kaniyang unang asawa. Ngunit sa sandaling maibalik ang orihinal na asawa, at magkaroon siya ng pagkakataon, pinatay niya ang hari sa hilaga, ang kaniyang kasintahang timog, ang anak nito, at ang buo nitong pangkat na taga-Ehipto. Ang ginawa ng orihinal na asawa na pagpaslang sa prinsesa sa timog at sa anak nito ay nagpaliyab ng galit sa pamilya ng prinsesa sa timog, at isa sa kaniyang mga kapatid na lalaki ang nagbangon ng isang hukbo at sumalakay sa kaharian sa hilaga.

The southern army prevails over the northern king, and the first wife that murdered the northern king, his southern bride and child is then executed. The original wife’s son, who had been installed as the ruling king of the north at the death of his father, is captured and carried back to Egypt by the southern king, along with some Egyptian artifacts and idols that had been taken from the southern kingdom by the northern kingdom in earlier battles. Once in Egypt the captured northern king falls from a horse and dies. Uriah Smith identifies the history as follows.

Nagtatagumpay ang hukbo ng timog laban sa hari sa hilaga, at ang unang asawang pumatay sa hari sa hilaga, gayundin sa kaniyang asawang mula sa timog at sa anak nito, ay pagkatapos ay ipinapatay. Ang anak ng unang asawa, na iniluklok bilang naghaharing hari sa hilaga pagkamatay ng kaniyang ama, ay nabihag at dinala pabalik sa Ehipto ng hari ng timog, kasama ng ilang kagamitang Ehipsiyo at mga diyos-diyosan na dating kinuha ng kahariang hilaga mula sa kahariang timog sa mga naunang labanan. Pagdating sa Ehipto, ang nabihag na hari sa hilaga ay nahulog mula sa kabayo at namatay. Tinutukoy ni Uriah Smith ang kasaysayang ito tulad ng sumusunod.

“‘VERSE 6. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm; but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times.’

TALATA 6. At sa katapusan ng mga taon ay sila’y makikipag-alyansa; sapagka’t ang anak na babae ng hari sa timugan ay paroroon sa hari sa hilagaan upang makipagtipan: ngunit hindi niya mapananatili ang kapangyarihan ng bisig; ni siya man ay mananatili, ni ang kaniyang bisig; kundi siya’y ibibigay, at ang mga nagdala sa kaniya, at ang nagkaanak sa kaniya, at ang nagpatibay sa kaniya sa mga panahong ito.

“There were frequent wars between the kings of Egypt and Syria. Especially was this the case with Ptolemy Philadelphus, the second king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. They at length agreed to make peace upon condition that Antiochus Theos should put away his former wife, Laodice, and her two sons, and should marry Berenice, the daughter of Ptolemy Philadelphus. Ptolemy accordingly brought his daughter to Antiochus, bestowing with her an immense dowry.

Madalas ang mga digmaan sa pagitan ng mga hari ng Ehipto at Siria. Lalong totoo ito kay Ptolemy Philadelphus, ikalawang hari ng Ehipto, at kay Antiochus Theos, ikatlong hari ng Siria. Sa wakas ay napagkasunduan nilang makipagpayapaan sa kundisyong hiwalayan ni Antiochus Theos ang kaniyang dating asawa, si Laodice, pati na ang dalawa nilang anak na lalaki, at pakasalan si Berenice, ang anak na babae ni Ptolemy Philadelphus. Kaya dinala ni Ptolemy ang kaniyang anak na babae kay Antiochus, at ipinagkaloob na kasama niya ang isang napakalaking dote.

“‘But she shall not retain the power of the arm;’ that is, her interest and power with Antiochus. And so it proved; for some time shortly after, in a fit of love, Antiochus brought back his former wife, Laodice, and her children, to court again. Then says the prophecy, ‘Neither shall he [Antiochus] stand, nor his arm,’ or seed. Laodice, being restored to favor and power, feared lest, in the fickleness of his temper, Antiochus should again disgrace her, and recall Berenice; and conceiving that nothing short of his death would be an effectual safeguard against such a contingency, she caused him to be poisoned shortly after. Neither did his seed by Berenice succeed him in the kingdom; for Laodice so managed affairs as to secure the throne for her eldest son, Seleucus Callinicus.

"Ngunit hindi niya mapananatili ang kapangyarihan ng bisig;" ibig sabihin, ang kaniyang impluwensiya at kapangyarihan kay Antiochus. At gayon nga ang napatunayan; sapagkat di naglaon, sa bugso ng pag-ibig, ibinalik ni Antiochus sa hukuman ang dati niyang asawa, si Laodice, at ang kaniyang mga anak. Kung magkagayo’y sinasabi ng propesiya, "Ni siya [Antiochus] ay tatayo, ni ang kaniyang bisig," o binhi. Si Laodice, naibalik sa pabor at kapangyarihan, ay natakot na, dahil sa kapabagu-bagong ugali nito, baka muling ipahiya siya ni Antiochus at tawagin pabalik si Berenice; at, inakalang walang magiging mabisang pananggalang laban sa gayong maaaring pangyayari maliban sa kaniyang kamatayan, pinalason niya si Antiochus di naglaon. Hindi rin humalili sa kaniya sa kaharian ang kaniyang binhi kay Berenice; sapagkat iniayos ni Laodice ang mga usapin upang matiyak ang trono para sa kaniyang panganay na anak, si Seleucus Callinicus.

“But such wickedness could not long remain unpunished, as the prophecy further predicts, and further history proves.

Ngunit ang gayong kasamaan ay hindi maaaring manatiling walang kaparusahan nang matagal, gaya ng higit pang inihula ng propesiya, at higit pang pinatutunayan ng kasaysayan.

“‘VERSE 7. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: 8. And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. 9. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land.’

TALATA 7. Datapuwa’t mula sa isang sanga ng kaniyang mga ugat ay may isang titindig sa kaniyang dako, na darating na may hukbo, at papasok sa kuta ng hari sa hilagaan, at makikidigma laban sa kanila, at magtatagumpay: 8. At dadalhin din niya bilang mga bihag sa Egipto ang kanilang mga diyos, pati ang kanilang mga prinsipe, at ang kanilang mahahalagang sisidlang pilak at ginto; at siya’y magtatagal ng higit na maraming taon kaysa sa hari sa hilagaan. 9. Kaya’t ang hari sa timugan ay papasok sa kaniyang kaharian, at babalik sa kaniyang sariling lupain.

“This branch out of the same root with Berenice was her brother, Ptolemy Euergetes. He had no sooner succeeded his father, Ptolemy Philadelphus, in the kingdom of Egypt, than, burning to avenge the death of his sister, Berenice, he raised an immense army, and invaded the territory of the king of the north, that is, of Seleucus Callinicus, who, with his mother, Laodice, reigned in Syria. And he prevailed against them, even to the conquering of Syria, Cilicia, the upper parts beyond the Euphrates, and almost all Asia. But hearing that a sedition was raised in Egypt requiring his return home, he plundered the kingdom of Seleucus, took forty thousand talents of silver and precious vessels, and two thousand five hundred images of the gods. Among these were the images which Cambyses had formerly taken from Egypt and carried into Persia. The Egyptians, being wholly given to idolatry, bestowed upon Ptolemy the title of Euergetes, or the Benefactor, as a compliment for his having thus, after many years, restored their captive gods.

Ang sangang mula sa iisang ugat na pinagmulan din ni Berenice ay ang kanyang kapatid, si Ptolemy Euergetes. Pagkakahalili pa lamang niya sa kanyang ama, si Ptolemy Philadelphus, sa kaharian ng Ehipto, ay nagliliyab na siya sa hangaring ipaghiganti ang kamatayan ng kanyang kapatid na si Berenice; kaya nagtipon siya ng napakalaking hukbo at nilusob ang teritoryo ng hari sa hilaga, ibig sabihin, ni Seleucus Callinicus, na, kasama ang kanyang ina na si Laodice, ay naghahari noon sa Sirya. At nanaig siya laban sa kanila, hanggang sa masakop niya ang Sirya, ang Cilicia, ang mga itaas na pook sa kabila ng Ilog Eufrates, at halos ang buong Asya. Ngunit nang mabalitaan niyang may pag-aalsang sumiklab sa Ehipto na humihiling ng kanyang pagbalik, nilimas niya ang kaharian ni Seleucus, kinuha ang apatnapung libong talento ng pilak at mahahalagang sisidlan, at dalawang libo’t limandaang mga imahen ng mga diyos. Kabilang dito ang mga imaheng dating kinuha ni Cambyses mula sa Ehipto at dinala sa Persia. Ang mga taga-Ehipto, yamang lubos na nakatalaga sa idolatriya, ay iginawad kay Ptolemy ang pamagat na Euergetes, o ang Mapagkawanggawa, bilang parangal sa kanya sapagkat, sa ganitong paraan, matapos ang maraming taon, ay naipanumbalik niya ang kanilang mga diyos na bihag.

“This, according to Bishop Newton, is Jerome’s account, extracted from ancient historians, but there are authors still extant, he says, who confirm several of the same particulars. Appian informs us that Laodice having killed Antiochus, and after him both Berenice and her child, Ptolemy, the son of Philadelphus, to revenge those murders, invaded Syria, slew Laodice, and proceeded as far as Babylon. From Polybius we learn that Ptolemy, surnamed Euergetes, being greatly incensed at the cruel treatment of his sister, Berenice, marched with an army into Syria, and took the city of Seleucia, which was kept for some years afterward by garrisons of the kings of Egypt. Thus did he enter into the fortress of the king of the north. Polyaenus affirms that Ptolemy made himself master of all the country from Mount Taurus as far as to India, without war or battle; but he ascribes it by mistake to the father instead of the son. Justin asserts that if Ptolemy had not been recalled into Egypt by a domestic sedition, he would have possessed the whole kingdom of Seleucus. The king of the south thus came into the dominion of the king of the north, and returned to his own land, as the prophet had foretold. And he also continued more years than the king of the north; for Seleucus Callinicus died in exile, of a fall from his horse; and Ptolemy Euergetes survived him for four or five years.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

Ito, ayon kay Obispo Newton, ay salaysay ni Jerome, na hinango mula sa mga sinaunang mananalaysay; ngunit, aniya, mayroon pang mga may-akdang ang kanilang mga akda ay nananatiling umiiral na nagpapatibay sa ilan sa gayunding mga partikular. Ipinabatid sa atin ni Appian na, matapos na patayin ni Laodice si Antiochus at, pagkaraan niya, kapuwa si Berenice at ang kaniyang anak, si Ptolemy, anak ni Philadelphus, upang ipaghiganti ang mga pagpaslang na iyon, ay sumalakay sa Siria, pinaslang si Laodice, at nagpatuloy hanggang sa Babilonia. Mula kay Polybius ay nalalaman natin na si Ptolemy, na tinaguriang Euergetes, dahil sa matinding galit sa malupit na pagtrato sa kaniyang kapatid na si Berenice, ay nagmartsa na may hukbo papasok sa Siria at sinakop ang lungsod ng Seleucia, na napanatiling hawak sa loob ng ilang taon pagkaraan ng mga garison ng mga hari ng Ehipto. Sa gayon pumasok siya sa kuta ng hari sa hilagaan. Pinagtitibay ni Polyaenus na si Ptolemy ay naging panginoon ng buong lupain mula sa Bundok Taurus hanggang sa India, na walang digmaan o labanan; subalit iniuugnay niya ito, sa kamalian, sa ama sa halip na sa anak. Ipinagtitiyak ni Justin na kung hindi lamang pinabalik si Ptolemy sa Ehipto dahil sa isang pag-aalsang panloob, napasakaniya sana ang buong kaharian ni Seleucus. Sa gayo’y ang hari sa timugan ay pumasok sa sakop ng hari sa hilagaan, at nagbalik sa kaniyang sariling lupain, gaya ng nauna nang ipinahayag ng propeta. At siya man ay nagtagal ng higit pang mga taon kaysa sa hari sa hilagaan; sapagkat si Seleucus Callinicus ay namatay sa pagkatapon, dahil sa pagkahulog mula sa kaniyang kabayo; at si Ptolemy Euergetes ay nabuhay na mas mahaba kaysa sa kaniya nang apat o limang taon. Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250-252.

A prophetic characteristic of Rome, and therefore the king of the north, is that in order to be established upon the throne, three geographical obstacles must be conquered. The first king of the north in the aftermath of Alexander’s broken kingdom was established by Seleucus Nicator who had served as a general to Ptolemy (the king of the south) for a little while between 316 and 312 BC. Verse five addresses this fact when it states, “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” Ptolemy was the king of the south, and he had a general (one of his princes), that was destined to become stronger than Ptolemy, and the final phrase of verse five says, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” Ptolemy’s general Seleucus was to become the first king of the north. But for Seleucus to become the king of the north, he would need to separate from the southern king, and thereafter conquer three geographical areas.

Isang katangiang propetiko ng Roma, at kaya’t maging ng hari sa hilagaan, ay na upang mailuklok sa luklukan, kailangang malupig ang tatlong heograpikong hadlang. Ang unang hari sa hilagaan pagkaraan ng pagkahati ng kaharian ni Alejandro ay si Seleucus Nicator, na naglingkod bilang heneral ni Ptolemeo (ang hari sa timugan) sa maikling panahon sa pagitan ng 316 at 312 BK. Tinukoy ito ng ikalimang talata nang sabihin, “At ang hari sa timugan ay magiging malakas, at gayon din ang isa sa kaniyang mga prinsipe; at siya’y magiging higit na malakas kaysa sa kaniya.” Si Ptolemeo ang hari sa timugan, at siya’y may isang heneral (isa sa kaniyang mga prinsipe) na nakatakdang maging higit na malakas kaysa kay Ptolemeo, at sinasabi ng huling parirala ng ikalimang talata, “at magkakaroon ng kapamahalaan; ang kaniyang kapamahalaan ay magiging dakilang kapamahalaan.” Ang heneral ni Ptolemeo na si Seleucus ang magiging unang hari sa hilagaan. Ngunit upang maging hari sa hilagaan si Seleucus, kailangan muna niyang mahiwalay sa hari sa timugan, at pagkatapos ay lupigin ang tatlong heograpikong teritoryo.

The first area conquered by Seleucus was the East in 301 BC. He then conquered the West (that had been held by Cassander’s successor) in 286 BC, and he then took his third territory in the North when he conquered Lysimachus in 281 BC. The king of the north was established on the throne in 281 BC.

Ang unang teritoryong nasakop ni Seleucus ay ang Silangan noong 301 BC. Pagkatapos ay sinakop niya ang Kanluran (na noon ay hawak ng kahalili ni Cassander) noong 286 BC, at kinuha niya ang kaniyang ikatlong teritoryo sa Hilaga nang kaniyang talunin si Lysimachus noong 281 BC. Ang hari sa Hilaga ay iniluklok sa trono noong 281 BC.

The peace treaty that was later formed with the southern king occurred in 252 BC. Six years later in 246 BC, Berenice (the southern princess), her son, and all her entourage were put to death. The southern king thereafter captured Laodice’s son, Seleucus Callinicus and took him back with him to Egypt, where he died falling from a horse. The reign of the first king of the north was from 281 BC until 246 BC, which equates to thirty-five years.

Ang kasunduang pangkapayapaan na kalaunan ay nabuo kasama ang hari sa timog ay naganap noong 252 BC. Pagkaraan ng anim na taon, noong 246 BC, si Berenice (ang prinsesang mula sa timog), ang kaniyang anak, at ang lahat ng kaniyang kasamahan ay pinaslang. Pagkaraan nito, nabihag ng hari sa timog ang anak ni Laodice, si Seleucus Callinicus, at dinala niya ito pabalik sa Ehipto, kung saan ito namatay sa pagkahulog mula sa kabayo. Ang paghahari ng unang hari sa hilaga ay mula 281 BC hanggang 246 BC, na katumbas ng tatlumpu't limang taon.

The first king of the north in chapter eleven, conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne. Pagan Rome also conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 8:9], and Papal Rome conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 7:20]. Modern Rome also conquers three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 11:40–43].

Ang unang hari ng Hilaga sa ikalabing-isang kabanata ay nilupig ang tatlong heograpikong hadlang upang maitatag sa luklukan. Gayundin, ang Romang Pagano ay nilupig ang tatlong heograpikong hadlang upang maitatag sa luklukan [Tingnan ang Daniel 8:9], at ang Romang Papal ay nilupig ang tatlong heograpikong hadlang upang maitatag sa luklukan [Tingnan ang Daniel 7:20]. Ang Makabagong Roma ay nilulupig din ang tatlong heograpikong hadlang upang maitatag sa luklukan [Tingnan ang Daniel 11:40–43].

Once established upon the throne, the first king of the north ruled for thirty-five years. Once established upon the throne, pagan Rome ruled for a “time” (three hundred and sixty years). Once established upon the throne, papal Rome ruled for “a time, times and dividing of time” (twelve hundred and sixty years.) Once established upon the throne, modern Rome will rule for a symbolic forty-two months (also noted as “an hour”).

Sa sandaling maitatag sa trono, ang unang hari ng hilaga ay naghari sa loob ng tatlumpu’t limang taon. Sa sandaling maitatag sa trono, ang paganong Roma ay naghari sa loob ng isang “panahon” (tatlong daan at animnapung taon). Sa sandaling maitatag sa trono, ang papang Roma ay naghari sa loob ng “isang panahon, mga panahon at kalahati ng isang panahon” (isang libo at dalawang daan at animnapung taon). Sa sandaling maitatag sa trono, ang makabagong Roma ay maghahari sa loob ng sagisag na apatnapu’t dalawang buwan (na binanggit din bilang “isang oras”).

Sister White informs us that “much of the history recorded in Daniel chapter eleven is to be repeated.” She then quotes verses thirty-one through thirty-six, and says, “scenes similar to those described in these words will take place.” In those verses papal Rome (the abomination that maketh desolate), is “placed” upon the throne in 538, and then it persecutes God’s people for “many days” (twelve hundred and sixty years), until the first “indignation is accomplished” in 1798. The history of verses thirty-one to thirty-six is repeated in the last six verses of chapter eleven, but the history was also perfectly typified in verses five through nine.

Ipinabatid sa atin ni Sister White na "malaki ang bahagi ng kasaysayang nakatala sa Daniel kabanata labing-isa ay mauulit." Pagkatapos ay sinipi niya ang mga talatang 31 hanggang 36, at sinabi, "magaganap ang mga tagpong kahalintulad ng inilarawan sa mga salitang ito." Sa mga talatang iyon, ang Roma Papal (ang kasuklamsuklam na nagdudulot ng pagkatiwangwang) ay "inilagay" sa trono noong 538, at pagkatapos ay inuusig nito ang bayan ng Diyos sa loob ng "maraming araw" (isang libo't dalawang daan at animnapung taon), hanggang sa unang "naganap ang poot" noong 1798. Ang kasaysayan ng mga talatang 31 hanggang 36 ay inuulit sa huling anim na talata ng kabanata labing-isa, ngunit ang kasaysayang iyon ay ganap ding naipakita bilang tipo sa mga talatang 5 hanggang 9.

The establishment of Seleucus as king of the north in 281 BC, aligns with the year 538. Both represent the enthronement of the king of the north at the conclusion of the conquering of three geographical obstacles. The period of papal rule is expressed in several ways; twelve hundred and sixty days, forty-two months, time, times and dividing of time, a space, and three and a half years. Seleucus’ rule was for thirty-five years, and a tenth, or a tithe, of thirty-five, is three and a half. A tenth of thirty-five years is also expressed as “three-point-five” (3.5) years. “Three and a half” is a symbol of the period of papal rule.

Ang pagkakaluklok ni Seleucus bilang hari sa hilagaan noong 281 BK ay tumutugma sa taong 538. Kapwa kumakatawan ang mga ito sa pagluluklok sa trono ng hari sa hilagaan sa pagtatapos ng pagsakop sa tatlong heograpikong hadlang. Ang panahon ng paghahari ng papa ay inihahayag sa ilang paraan: isang libo at dalawang daan at animnapung araw, apatnapu’t dalawang buwan, isang panahon, mga panahon, at kalahati ng isang panahon, isang pagitan, at tatlo at kalahating taon. Ang paghahari ni Seleucus ay tumagal ng tatlumpu’t limang taon, at ang ikasampu, o ikapu, ng tatlumpu’t lima ay tatlo at kalahati. Ang ikasampu ng tatlumpu’t limang taon ay naipapahayag din bilang “tatlong punto lima” (3.5) taon. Ang “tatlo at kalahati” ay isang sagisag ng panahon ng paghahari ng papa.

The papacy received its deadly wound in 1798 when the king of the south, Napoleon Bonaparte (meaning the “fortunate son”), sent his general to take the pope captive. A year later in 1799 the pope died in exile, as did the first king of the north who had also been taken into captivity by the king of the south. Seleucus Callinicus died by falling off a horse while captive in Egypt. The pope is the one who rode upon the beast. The beast represented the political system that the pope employed to accomplish his satanic works. That beast was slain in 1798, and the pope who had ridden upon and reigned over the beast died a year later. Seleucus Callinicus died falling off a horse (the beast he rode upon.) The captivity of the papacy in 1798 and 1799, was perfectly typified by the captivity of the first king of the north.

Tinamo ng kapapahan ang sugat na nakamamatay noong 1798 nang ang hari ng timog, si Napoleon Bonaparte (na ang ibig sabihin ay ‘mapalad na anak’), ay nagpadala ng kaniyang heneral upang bihagin ang papa. Makalipas ang isang taon, noong 1799, namatay ang papa sa pagkakatapon, gaya rin ng unang hari ng hilaga na nabihag din ng hari ng timog. Namatay si Seleucus Callinicus sa pagkahulog mula sa kabayo habang bihag sa Ehipto. Ang papa ang siyang nakasakay sa halimaw. Ang halimaw ay kumakatawan sa sistemang pampolitika na ginamit ng papa upang isakatuparan ang kaniyang mga gawaing makasatanas. Ang halimaw na iyon ay napatay noong 1798, at ang papa na nakasakay at naghahari sa ibabaw ng halimaw ay namatay makalipas ang isang taon. Namatay si Seleucus Callinicus sa pagkahulog mula sa isang kabayo (ang halimaw na kaniyang sinasakyan.) Ang pagkabihag ng kapapahan noong 1798 at 1799 ay ganap na tinipuhan ng pagkabihag ng unang hari ng hilaga.

What brought the wrath of the king of the south upon the northern king was a broken peace treaty, represented by the setting aside of Berenice (the southern bride) and her subsequent death at the hands of Laodice. Napoleon had entered into a peace treaty between Revolutionary France and the papal states in 1797. The treaty was named after the town of Tolentino in Ancona, Italy, where the treaty had been signed. It officially ended in February, 1798 when France took the pope captive. The reason why the treaty was disannulled was France’s effort to spread its Revolution.

Ang nagbunsod ng poot ng hari ng timog laban sa hari ng hilaga ay ang pagkasira ng kasunduang pangkapayapaan, na kinakatawan ng pagwawaksi kay Berenice (ang nobya mula sa timog) at ng kaniyang kasunod na kamatayan sa mga kamay ni Laodice. Noong 1797, pumasok si Napoleon sa isang kasunduang pangkapayapaan sa pagitan ng Rebolusyonaryong Pransiya at ng mga Estadong Papal. Ipinangalan ang kasunduang iyon sa bayang Tolentino sa Ancona, Italya, kung saan nilagdaan ang kasunduan. Pormal itong nagwakas noong Pebrero 1798 nang binihag ng Pransiya ang papa. Ang dahilan kung bakit pinawalang-bisa ang kasunduang iyon ay ang pagsusumikap ng Pransiya na ipalaganap ang Rebolusyon nito.

Napoleon’s General Duphot, was in Rome in 1797 as part of the French expeditionary force sent by the Directory, the ruling government of France at the time. The purpose of the French expedition to Italy, which included General Duphot’s presence in Rome, was to support the Roman Republic, a short-lived client state established by French revolutionary forces in the Italian Peninsula. The French were actively involved in supporting revolutionary movements and spreading revolutionary ideals across Europe during this period. In Italy, they sought to overthrow monarchies and establish republics modeled after the French Republic.

Ang Heneral ni Napoleon na si Duphot ay nasa Roma noong 1797 bilang bahagi ng puwersang ekspedisyunaryong Pranses na ipinadala ng Directory, ang naghaharing pamahalaan ng Pransiya noon. Ang layunin ng ekspedisyong Pranses sa Italya, na kinabibilangan ng presensiya ni Heneral Duphot sa Roma, ay suportahan ang Republikang Romano, isang panandaliang estadong kliyente na itinatag ng mga rebolusyonaryong puwersa ng Pransiya sa Tangway ng Italya. Sa panahong ito, aktibo ang mga Pranses sa pagsuporta sa mga kilusang rebolusyonaryo at sa pagpapalaganap ng mga kaisipang rebolusyonaryo sa buong Europa. Sa Italya, nilayon nilang pabagsakin ang mga monarkiya at magtatag ng mga republika na inihuwaran sa Republikang Pranses.

Duphot’s presence and actions in Rome provoked opposition from conservative factions, including supporters of the Papal States and local aristocrats. In December, 1797, during a confrontation between French troops and supporters of the Papal States, General Duphot was assassinated, and thus the pretense for Napoleon to send General Berthier to take the pope captive the next year was established. A broken peace treaty between the kings of the south and north provided the motivation in both histories for the king of the north being taken captive by the king of the south.

Ang presensya at mga kilos ni Duphot sa Roma ay nag-udyok ng pagtutol mula sa mga makakonserbatibong paksyon, kabilang ang mga tagasuporta ng mga Estadong Papal at mga lokal na aristokrata. Noong Disyembre 1797, sa gitna ng sagupaan sa pagitan ng mga hukbong Pranses at ng mga tagasuporta ng mga Estadong Papal, pinaslang si Heneral Duphot, at sa gayo’y nagkaroon ng balatkayo si Napoleon upang ipadala si Heneral Berthier upang bihagin ang Papa sa sumunod na taon. Ang isang nilabag na kasunduang pangkapayapaan sa pagitan ng hari ng timog at ng hari ng hilaga ang nagbigay ng dahilan sa kapwa kasaysayan upang mabihag ng hari ng timog ang hari ng hilaga.

Verse eight says, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” When Ptolemy returned to Egypt in fulfillment of this verse, the Egyptians gave him the title of “Euergetes” (the Benefactor), as a compliment for his work in returning their idols and artifacts that had previously taken from them by the king of the north. In 1798, the plundering of Rome by the French took place. On one day alone the historians record that five hundred horse-drawn vehicles, under a strong military guard, was seen leaving the city.

Sinasabi sa talatang walo, “magdadala rin siya ng mga bihag sa Egipto ng kanilang mga dios, kasama ang kanilang mga prinsipe, at ang kanilang mahahalagang sisidlang pilak at ginto.” Nang si Ptolemy ay bumalik sa Egipto bilang katuparan ng talatang ito, iginawad sa kaniya ng mga taga-Egipto ang titulong “Euergetes” (ang Tagapagkaloob ng Kabutihan), bilang papuri sa kaniyang ginawa sa pagsasauli ng kanilang mga diyus-diyosan at mga kagamitang dating inagaw sa kanila ng hari sa hilaga. Noong 1798, naganap ang pandarambong ng Roma ng mga Pranses. Sa loob lamang ng isang araw, itinala ng mga mananalaysay na limandaang sasakyang hinihila ng mga kabayo, sa ilalim ng mahigpit na pagbabantay ng militar, ang nakitang umaalis sa lunsod.

The procession contained an immense number of antique sculptures and Renaissance paintings that France was appropriating in accordance with the broken peace treaty of Tolentino. Those artworks included the Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, and the colossal figures of the Tiber and the Nile; tapestries and paintings by Raphael, including the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; and many other works. It was not till several years after that, these stolen treasures were exhibited in the Musee Napoleonian in the Louvre, which was opened in 1807. As Ptolemy was celebrated for returning the Egyptians treasures, the treasures carried from Rome were placed in the portion of the museum named after Napoleon.

Ang prusisyon ay naglaman ng napakaraming sinaunang mga eskultura at mga pinta ng Renaissance na inaangkin ng Pransiya alinsunod sa nilabag na kasunduang pangkapayapaan sa Tolentino. Kabilang sa mga likhang-sining na iyon ang pangkat ni Laocoon, ang Apollo Belvedere, ang Namamatay na Gaul, sina Cupid at Psyche, si Ariadne sa Naxos, ang Venus de’ Medici, at ang malalaking pigura ng Tiber at ng Nile; mga tapiserya at mga pinta ni Raphael, kabilang ang Transfiguration, ang Madonna di Foligno, ang Madonna della Sedia, ang Santa Conversazione ni Titian; at marami pang ibang mga gawa. Ilang taon lamang pagkaraan nito, ipinamalas ang mga ninakaw na kayamanang ito sa Musee Napoleonian sa Louvre, na binuksan noong 1807. Kung paanong si Ptolemy ay ipinagdiwang dahil sa pagsasauli ng mga kayamanan ng mga Egipcio, ang mga kayamanang dinala mula sa Roma ay inilagay sa bahagi ng museo na ipinangalan kay Napoleon.

Verses five through nine, are a perfect parallel to the history beginning in the year 538 and ending in 1798 and 1799. They align with verses thirty-one to thirty-six, which is represented in the last six verses of the chapter, which describe the final empowerment of modern Rome as it conquers three obstacles, and ultimately comes to its end with none to help. Verse ten then addresses the history of 1989.

Ang mga talata lima hanggang siyam ay isang ganap na kaagapay ng kasaysayang nagsimula noong taong 538 at nagtapos noong 1798 at 1799. Kaayon ang mga ito ng mga talata tatlumpu’t isa hanggang tatlumpu’t anim, na kinakatawan sa huling anim na talata ng kabanata, na naglalarawan sa pangwakas na pagbibigay-kapangyarihan sa makabagong Roma habang nilulupig nito ang tatlong hadlang, at sa dakong huli ay umaabot ito sa wakas na walang tutulong. Pagkatapos ay tinatalakay ng talata sampu ang kasaysayan ng 1989.

But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

Subalit ang kaniyang mga anak ay mapupukaw at magtitipon ng napakaraming malalakas na hukbo: at tiyak na may isang darating, at dadagsa at daraan: kung magkagayo’y babalik siya, at mapupukaw, maging hanggang sa kaniyang moog. Daniel 11:10.

The historical fulfillment of verse ten typifies 1989, when the papacy, in secret alliance with Ronald Reagan, “overflowed” and “passed through” the Soviet Union, leaving only its fortress (Russia), as the Soviet Union (USSR) dissolved in the wake of Perestroika.

Ang makasaysayang katuparan ng talata sampu ay nagsisilbing tipo ng 1989, nang ang kapapahan, sa lihim na pakikipag-alyansa kay Ronald Reagan, ay “umapaw” at “dumaan” sa Unyong Sobyet, na iniwang tanging ang kanyang muog (Russia), habang ang Unyong Sobyet (USSR) ay nabuwag kasunod ng Perestroika.

And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

At sa panahon ng wakas ay sasalakayin siya ng hari sa Timugan; at ang hari sa Hilagaan ay darating laban sa kaniya na parang ipo-ipo, na may mga karo, at mga mangangabayo, at maraming sasakyang-dagat; at siya’y papasok sa mga lupain, at aapaw at daraan. Daniel 11:40.

The history of verse ten represents a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 246 BC, and typifies a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 1798. Verse forty began with the time of the end in 1798 when the king of the south (atheistic France) delivered the deadly wound to the king of the north (the papal power), and was fulfilled with the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989. The time of the end in 1798 is represented in verse forty by the phrase, “And at the time of the end shall the king of the south push at him.” The “colon” (:) that separates the last part of the verse, marks the next “time of the end” in 1989. “And the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over.”

Ang kasaysayan ng talata 10 ay kumakatawan sa isang ganting-salakay laban sa pananakop sa hari sa hilaga na isinagawa ng hari sa timog noong 246 BC, at nagsisilbing tipo ng isang ganting-salakay laban sa pananakop sa hari sa hilaga na isinagawa ng hari sa timog noong 1798. Ang talata 40 ay nagsimula sa panahon ng wakas noong 1798, nang ang hari sa timog (ang ateistikong Pransiya) ay nagbigay ng nakamamatay na sugat sa hari sa hilaga (ang kapangyarihang papa), at natupad sa pagbagsak ng Unyong Sobyet sa panahon ng wakas noong 1989. Ang panahon ng wakas noong 1798 ay kinakatawan sa talata 40 ng pariralang “At sa panahon ng wakas ay sasalakay sa kaniya ang hari sa timog.” Ang “kolon” (:) na naghihiwalay sa huling bahagi ng talata ay nagmamarka ng susunod na “panahon ng wakas” noong 1989. “At ang hari sa hilaga ay darating laban sa kaniya na gaya ng ipo-ipo, na may mga karo, at mga mangangabayo, at maraming mga sasakyang-dagat; at siya’y papasok sa mga lupain, at aapaw at daraan.”

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

Bawat bansang lumitaw sa entablado ng kasaysayan ay pinahintulutang lumagay sa kaniyang kinalalagyan sa lupa, upang makita kung tutuparin nito ang layunin ng 'Ang Tagapagbantay at ang Banal.' Tinunton ng propesiya ang pag-angat at pagbagsak ng mga dakilang imperyo ng sanlibutan—Babilonia, Medo-Persia, Gresya, at Roma. Sa bawat isa sa mga ito, gaya rin ng sa mga bansang hindi kasingmakapangyarihan, naulit ang kasaysayan. Bawat isa ay nagkaroon ng panahon ng pagsubok, bawat isa ay nabigo; kumupas ang kaluwalhatian nito, naglaho ang kapangyarihan nito, at ang pook nito ay hinalinhinan ng iba. . . .

“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,–how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

Mula sa pagsikat at pagbagsak ng mga bansa, gaya ng ginawang maliwanag sa mga pahina ng Banal na Kasulatan, kailangan nilang matutuhan kung gaano kawalang-kabuluhan ang pawang panlabas at makamundong kaluwalhatian. Ang Babilonia, kasama ang lahat ng kapangyarihan at karilagan nito, na ang tulad ay hindi na muling nasilayan ng ating sanlibutan—kapangyarihan at karilagang sa mga tao ng panahong yaon ay waring napakatatag at nananatili—gaano ganap itong naglaho! Tulad ng 'bulaklak ng damo' ito’y naparam. Gayon napaparam ang lahat ng walang Diyos bilang saligan. Tanging yaong nakabigkis sa Kanyang layunin at nagpapahayag ng Kanyang katangian ang mananatili. Ang Kanyang mga simulain ang tanging mga bagay na matatag na nalalaman ng ating sanlibutan." Education, 177, 184.