Verse forty of Daniel chapter eleven, begins at the time of the end in 1798, when the king of the north is delivered his deadly wound at the hands of the king of the south. That history was typified by the year 246 BC, when Ptolemy brought revenge upon the northern kingdom, and also by Napoleonic France taking the pope captive in 1798. After the king of the south returns to Egypt in verse nine, then verse ten identifies that the king of the north would mount a counter-attack against the king of the south.

Ang talata 40 ng Daniel kabanata 11 ay nagsisimula sa panahon ng kawakasan noong 1798, nang tanggapin ng hari ng hilaga ang kaniyang sugat na ikamamatay sa kamay ng hari ng timog. Ang kasaysayang iyon ay inilarawan ng taong 246 BK, nang maghiganti si Ptolemy laban sa kaharian sa hilaga, at gayundin ng Napoleonikong Pransiya na bumihag sa papa noong 1798. Matapos magbalik ang hari ng timog sa Egipto sa talata 9, saka tinutukoy ng talata 10 na ang hari ng hilaga ay maglulunsad ng isang ganting paglusob laban sa hari ng timog.

So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:9, 10.

Kaya’t ang hari sa timugan ay papasok sa kaniyang kaharian, at babalik sa kaniyang sariling lupain. Ngunit ang kaniyang mga anak na lalaki ay mapupukaw, at magtitipon ng napakaraming malalakas na hukbo: at tiyak na darating ang isa, at aapaw at daraan: kung magkagayo’y babalik siya, at mapupukaw, hanggang sa kaniyang kuta. Daniel 11:9, 10.

Before we consider Uriah Smith’s commentary upon the history that fulfilled verse ten, we note the expression of “overflow, and pass through.” The Hebrew phrase that is translated in this fashion, is also translated in verse forty, as “overflow and pass over.” It is the same phrase in the original Hebrew. It is only found one other place in the Scriptures.

Bago natin isaalang-alang ang komentaryo ni Uriah Smith hinggil sa kasaysayang tumupad sa talata 10, pansinin muna natin ang pariralang “umapaw, at dumaan.” Ang pariralang Hebreo na isinalin sa ganitong paraan ay isinalin din sa talata 40 bilang “umapaw at tumawid.” Iisa ang parirala sa orihinal na Hebreo. Matatagpuan lamang ito sa isa pang lugar sa Kasulatan.

And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

At siya’y daraan sa Juda; siya’y aapaw at lalampas, aabot maging hanggang sa leeg; at ang paglaladlad ng kaniyang mga pakpak ay pupunuin ang kalaparan ng iyong lupain, O Immanuel. Isaias 8:8.

In Daniel chapter eleven, verse ten and verse forty, and then again in Isaiah chapter eight, verse eight, the identical Hebrew phrase is translated three different ways, though they represent the same meaning. The last word of the phrase, the Hebrew word “abar,” is either represented as “pass through,” in verse ten, “pass over,” in verse forty, and then as “go over,” in Isaiah. The meaning is essentially the same in each of the three references, but in Isaiah there is also another prophetic connection between the references.

Sa Daniel kabanata labing-isa, talata sampu at talata apatnapu, at muli sa Isaias kabanata walo, talata walo, ang iisang pariralang Hebreo ay isinalin sa tatlong magkakaibang paraan, bagaman iisa ang kahulugang kinakatawan ng mga ito. Ang huling salita ng pariralang iyon, ang salitang Hebreo na “abar,” ay isinalin bilang “pass through” sa talata sampu, “pass over” sa talata apatnapu, at bilang “go over” naman sa Isaias. Ang kahulugan ay sa esensiya ay pareho sa bawat isa sa tatlong sanggunian, ngunit sa Isaias ay mayroon ding isa pang makahulang ugnayan sa pagitan ng mga sanggunian.

The verse in Isaiah, was fulfilled when the king of Assyria conquered Judah and came to Jerusalem, but never conquered the city itself. He came up “to the neck,” but he never conquered the “head.” In the very same prophecy, Isaiah sets forth a prophetic symbol of what a “head” represents, and he identifies a “head,” as the capital of the kingdom, and the king of the kingdom is also the “head.” He provides two witnesses of the prophetic truth that a head, is a king, and a kingdom, and then cryptically identifies that if the student of prophecy will not accept and understand this truth, he will not be established. The cryptic verse is part of the very same prophecy that identifies that the king of the north would overflow and go over, but only up “to the neck.”

Ang talatang nasa Isaias ay natupad nang sakupin ng hari ng Asiria ang Juda at dumating sa Jerusalem, subalit hindi kailanman nasakop ang lunsod mismo. Umabot siya “hanggang sa leeg,” ngunit hindi niya kailanman nasakop ang “ulo.” Sa gayon ding hula, inilalahad ni Isaias ang isang propetikong sagisag tungkol sa kung ano ang kinakatawan ng “ulo,” at kinikilala niya ang “ulo” bilang kabisera ng kaharian, at ang hari ng kaharian ay siya ring “ulo.” Nagbibigay siya ng dalawang saksi sa propetikong katotohanan na ang ulo ay isang hari at isang kaharian, at pagkatapos ay sa paraang palaisipan ay ipinahihiwatig na kung ang mag-aaral ng hula ay hindi tatanggap at uunawa sa katotohanang ito, siya ay hindi matatatag. Ang palaisipang talata ay bahagi ng gayunding hula na nagsasaad na ang hari ng hilaga ay aapaw at lalampas, ngunit hanggang “sa leeg” lamang.

For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

Sapagkat ang kabisera ng Siria ay ang Damasco, at ang pinuno ng Damasco ay si Rezin; at sa loob ng animnapu’t limang taon ay mabubuwag ang Efraim, anupa’t hindi na ito magiging isang bayan. At ang kabisera ng Efraim ay ang Samaria, at ang pinuno ng Samaria ay ang anak ni Remaliah. Kung hindi kayo sasampalataya, tiyak na hindi kayo matatatag. Isaias 7:8, 9.

The “head” of the nation of Syria was its capital city “Damascus,” and the “head” of “Damascus” (the capital city) was “Rezin,” the king of Syria. Also, the “head” of the nation of Ephraim was its capital city “Samaria,” and the “head” of “Samaria” (the capital city) was “Remaliah’s son” (Pekah), the king of Samaria. In the same prophecy, in the next chapter, in verse eight, King Sennacherib of Assyria surrounded Jerusalem, and in verse eight, it identifies his surrounding of Jerusalem as coming up to the neck.

Ang "ulo" ng bansa ng Syria ay ang kabisera nitong "Damascus," at ang "ulo" ng "Damascus" (ang kabiserang lungsod) ay si "Rezin," ang hari ng Syria. Gayundin, ang "ulo" ng bansang Efraim ay ang kabisera nitong "Samaria," at ang "ulo" ng "Samaria" (ang kabiserang lungsod) ay ang "anak ni Remaliah" (Pekah), ang hari ng Samaria. Sa gayunding propesiya, sa kasunod na kabanata, sa talatang walo, kinubkob ni Haring Sennacherib ng Assyria ang Jerusalem, at sa talatang walo, itinutukoy ang kanyang pagkubkob sa Jerusalem bilang umaabot hanggang sa leeg.

Verses seven and eight, which set forth upon two witnesses, the prophetic symbol of a “head,” representing both the king and the capital of the king’s nation is the prophecy of sixty-five years that identifies the starting point of both prophecies of twenty-five hundred and twenty years against the northern and southern kingdoms of Israel. It is therefore, a very complex verse, for it connects with verse ten, and forty, of chapter eleven of Daniel, which both also identify engagements of a northern king attacking a southern king, just as Sennacherib, a king of the north, attacked Judah, a southern king in verse eight, of Isaiah chapter eight.

Ang mga talatang pito at walo, na ayon sa patotoo ng dalawang saksi ay isinasaad ang makahulang sagisag na “ulo,” na kumakatawan kapwa sa hari at sa kabisera ng bansa ng hari, ay ang hulang animnapu’t limang taon na tumutukoy sa panimulang punto ng kapwa mga hulang dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon laban sa hilagang at timugang mga kaharian ng Israel. Kaya’t napakakomplikadong talata ito, sapagkat nauugnay ito sa talatang sampu at apatnapu ng kabanata labing-isa ng Aklat ni Daniel, na kapwa ring nagsasaad ng mga sagupaan kung saan ang isang hari sa hilagaan ay umaatake sa isang hari sa timugan, gaya ni Sennakerib, isang hari sa hilagaan, na umatake sa Juda, isang hari sa timugan, sa talatang walo ng kabanata walo ng Aklat ni Isaias.

The key that connects these engagements of northern and southern kings together is the “head,” and the “overflowing and passing over.” When the king of the north retaliates against the king of the south in verse ten, of chapter eleven, he wins the battle, but he leaves the “head,” for he “comes, and overflows, and passes through” “to” the king of the south’s “fortress.” The history of verse ten represents the northern king’s victory over the southern king, but he does not enter into Egypt (the fortress), the capital—the “head.”

Ang susi na nag-uugnay sa mga sagupaan ng mga hari sa hilaga at sa timog sa isa’t isa ay ang "ulo," at ang "pag-aapaw at paglampas." Kapag gumaganti ang hari sa hilaga laban sa hari sa timog sa talata sampu ng ikalabing-isang kabanata, nagwagi siya sa labanan, ngunit iniiwan niya ang "ulo," sapagkat siya ay "dumarating, at umaapaw, at dumaraan" "patungo sa" "moog" ng hari sa timog. Ang kasaysayan ng talata sampu ay kumakatawan sa tagumpay ng hari sa hilaga laban sa hari sa timog, ngunit hindi siya pumapasok sa Egipto (ang moog), ang kabisera—ang "ulo."

When the southern king previously defeated the northern king in verses seven and eight, he “entered into the fortress of the king of the north, and” “prevailed and” “carried captives” back to “Egypt.” In the king of the north’s retaliatory victory, he did not enter into Egypt, thus typifying that when the Soviet Union was swept away in 1989, Russia, its capital—its head was left standing. “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” It is Russia, represented as the king of the south in verses eleven and twelve, that wins the battle of the borderland, which in antiquity was Raphia, and today is Ukraine.

Nang nauna nang tinalo ng hari sa timog ang hari sa hilaga sa mga talatang ika-pito at ika-walo, siya ay “pumasok sa kuta ng hari sa hilaga, at” “nanaig at” “nagdala ng mga bihag” pabalik sa “Egipto.” Sa ganting tagumpay ng hari sa hilaga, hindi siya pumasok sa Egipto, kaya’t nagsisilbing tipo na nang matangay ang Unyong Sobyet noong 1989, ang Rusya—ang kabisera nito, ang ulo nito—ay naiwan na nakatindig. “Kung hindi kayo maniniwala, tiyak na hindi kayo matatatag.” Ang Rusya, na kinakatawan bilang hari sa timog sa mga talatang ikalabing-isa at ikalabing-dalawa, ang nagwawagi sa labanan sa hanggahang lupain, na sa sinaunang panahon ay Raphia, at ngayo’y Ukraina.

“‘VERSE 10. But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress.’

"TALATA 10. Ngunit ang kaniyang mga anak ay mapupukaw, at magtitipon ng napakaraming hukbong makapangyarihan: at walang pagsalang darating ang isa, at aapaw, at daraan: kung magkagayo'y siya'y babalik, at mapupukaw, hanggang sa kaniyang moog."

“The first part of this verse speaks of sons, in the plural; the last part, of one, in the singular. The sons of Seleucus Callinicus were Seleucus Ceraunus and Antiochus Magnus. These both entered with zeal upon the work of vindicating and avenging the cause of their father and their country. The elder of these, Seleucus, first took the throne. He assembled a great multitude to recover his father’s dominions; but being a weak and pusillanimous prince, both in body and estate, destitute of money, and unable to keep his army in obedience, he was poisoned by two of his generals after an inglorious reign of two or three years. His more capable brother, Antiochus Magnus, was thereupon proclaimed king, who, taking charge of the army, retook Seleucia and recovered Syria, making himself master of some places by treaty, and of others by force of arms. A truce followed, wherein both sides treated for peace, yet prepared for war; after which Antiochus returned and overcame in battle Nicolas, the Egyptian general, and had thoughts of invading Egypt itself. Here is the ‘one’ who should certainly overflow and pass through.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 253.

Ang unang bahagi ng talatang ito ay nagsasalita tungkol sa mga anak, sa maramihan; ang huling bahagi, tungkol sa isa, sa isahan. Ang mga anak ni Seleucus Callinicus ay sina Seleucus Ceraunus at Antiochus Magnus. Kapuwa sila’y masigasig na nagsimula sa gawaing pagtatanggol at paghihiganti sa adhikain ng kanilang ama at ng kanilang bansa. Ang nakatatanda sa dalawa, si Seleucus, ang unang umupo sa trono. Nagtipon siya ng malaking hukbo upang mabawi ang mga nasasakupan ng kaniyang ama; ngunit, palibhasa’y isang mahina at duwag na prinsipe, kapuwa sa katawan at sa kalagayang pinansiyal, salat sa salapi, at hindi mapanatili ang pagpapaamo sa kaniyang hukbo, siya’y nilason ng dalawa sa kaniyang mga heneral matapos ang isang di-kapuri-puring paghahari na dalawa o tatlong taon lamang. Ang higit na may-kakayahan niyang kapatid, si Antiochus Magnus, ay saka ipinahayag na hari, na, nang akuin ang pamumuno sa hukbo, ay muling nabawi ang Seleucia at nabawi ang Sirya, at naging panginoon sa ilang dako sa pamamagitan ng kasunduan, at sa iba naman sa pamamagitan ng lakas ng sandata. Sumunod ang isang tigil-putukan, na doo’y kapuwa panig ay nakipag-usap para sa kapayapaan, gayunma’y naghanda para sa digmaan; at pagkatapos nito’y nagbalik si Antiochus at tinalo sa labanan si Nicolas, ang heneral ng Ehipto, at binalak na salakayin ang mismong Ehipto. Narito ang “isa” na walang pagsalang aapaw at daraan. Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 253.

The collapse of the Soviet Union in 1989, marked the “time of the end,” and the two sons in the verse, represent the two waymarks of Reagan and Bush the first. Since the “time of the end,” in 1798, which is where verse forty of Daniel eleven began, the whore of Rome has been forgotten, for she, as Jezebel, remains behind in Samaria, while her husband Ahab addresses Elijah at Mount Carmel. She was in hiding, but secretly pulling the strings, as she was in World War One and World War Two. Her husband is her proxy army against the king of the south. When she retaliated in 1989, she, as the king of the north, brought chariots, ships and horsemen.

Ang pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989 ay siyang tanda ng "panahon ng wakas," at ang dalawang anak na lalaki sa talata ay kumakatawan sa dalawang panandang-daan nina Reagan at Bush na nakatatanda. Mula pa noong "panahon ng wakas" noong 1798, na doon nagsimula ang talatang apatnapu ng Daniel labing-isa, ang patutot ng Roma ay nalimot, sapagkat siya, gaya ni Jezebel, ay nananatili sa Samaria, samantalang ang kaniyang asawang si Ahab ay humaharap kay Elias sa Bundok Karmelo. Siya ay nagtatago, subalit lihim na nagpapatakbo sa likod ng tabing, gaya ng kaniyang ginawa noong Unang Digmaang Pandaigdig at Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ang kaniyang asawa ang kaniyang hukbong kinatawan laban sa hari ng timog. Nang gumanti siya noong 1989, siya, bilang ang hari ng hilaga, ay nagdala ng mga karo, mga sasakyang-dagat, at mga mangangabayo.

And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

At sa panahon ng wakas ay sasalakayin siya ng hari sa Timugan; at ang hari sa Hilagaan ay darating laban sa kaniya na parang ipo-ipo, na may mga karo, at mga mangangabayo, at maraming sasakyang-dagat; at siya’y papasok sa mga lupain, at aapaw at daraan. Daniel 11:40.

Her proxy in the retaliation is represented by “ships,” which are economic power, and by “chariots and horsemen,” which are military might. Military might and economic power are the two prophetic attributes of the United States in the prophecies of the last days, for the United States will forbid those who will not bow to Jezebel from buying and selling, and if they still refuse Jezebel’s mark of authority, they will be put to death. It was the economic power and military strength of the United States that was employed in cooperation with the papacy that brought about the dissolution of the Soviet Union in 1989, though Russia was left standing.

Ang kinatawan niya sa paghihiganti ay inilalarawan sa pamamagitan ng “mga sasakyang-dagat,” na sumasagisag sa kapangyarihang pang-ekonomiya, at ng “mga karo at mga mangangabayo,” na sumasagisag sa kapangyarihang militar. Ang kapangyarihang militar at kapangyarihang pang-ekonomiya ang dalawang propetikong katangian ng Estados Unidos sa mga propesiya ng huling mga araw, sapagkat ipagbabawal ng Estados Unidos sa mga hindi yuyukod kay Jezebel na bumili at magbenta, at kung patuloy pa rin nilang tatanggihan ang tatak ng awtoridad ni Jezebel, sila’y papatayin. Ang kapangyarihang pang-ekonomiya at kapangyarihang militar ng Estados Unidos—na ginamit sa pakikipagtuwang sa kapapahan—ang nagbunsod sa pagkakabuwag ng Unyong Sobyet noong 1989, bagaman nanatiling umiiral ang Rusya.

The history which fulfilled verse ten of Daniel chapter eleven is repeated in the history of the second part of verse forty which identifies the time of the end in 1989. The history of verses six through nine represent the history that led to the time of the end, which is identified in the first part of verse forty. Verses five through ten of Daniel chapter eleven perfectly illustrate the history of verse forty of Daniel eleven, for as Sister White recorded, “much of the history that has been fulfilled in the eleventh of Daniel will be repeated.”

Ang kasaysayang tumupad sa talata 10 ng Kabanata 11 ng Daniel ay inuulit sa kasaysayan ng ikalawang bahagi ng talata 40, na tumutukoy sa panahon ng wakas noong 1989. Ang kasaysayan ng mga talata 6 hanggang 9 ay kumakatawan sa kasaysayang naghatid patungo sa panahon ng wakas, na tinutukoy sa unang bahagi ng talata 40. Ang mga talata 5 hanggang 10 ng Kabanata 11 ng Daniel ay ganap na naglalarawan sa kasaysayan ng talata 40 ng Kabanata 11 ng Daniel, sapagkat, gaya ng itinala ni Sister White, "marami sa kasaysayang natupad na sa ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay mauulit."

Verses one through four of Daniel eleven identify Cyrus, the second king of the two-horn nation at the time of the end in the last days. The “time of the end” in the last days was 1989, and the second president, represented by Cyrus, establishes a prophetic sequence that allows a student of prophecy to count to the sixth president after 1989, who would be the richest president, and who would stir up (awaken), the globalist dragon powers whether they be the globalists of the world, or those in the United States. That prophetic history then jumps to the seventh kingdom of Bible prophecy, the ten kings of the United Nations, and identifies its primary and first king, as represented by Alexander the Great (meaning “The Warrior of Men”), and the ultimate dissolution of his kingdom when the four winds of Islam are fully released at the close of human probation.

Tinutukoy ng mga talatang isa hanggang apat ng Daniel labing-isa si Cyrus, ang ikalawang hari ng bansang may dalawang sungay sa “panahon ng wakas” sa mga huling araw. Ang “panahon ng wakas” sa mga huling araw ay noong 1989, at ang ikalawang pangulo, na kinakatawan ni Cyrus, ay nagtatatag ng isang pagkakasunod-sunod na propetiko na nagpapahintulot sa isang mag-aaral ng propesiya na mabilang hanggang sa ikaanim na pangulo matapos ang 1989, na siyang magiging pinakamayamang pangulo, at siyang pupukaw (gagisingin) sa mga globalistang kapangyarihan ng dragon, maging yaong sa sanlibutan, o yaong nasa Estados Unidos. Ang kasaysayang propetiko na iyon ay pagkatapos ay tumatalon sa ikapitong kaharian ng propesiya sa Biblia, ang sampung hari ng Nagkakaisang mga Bansa, at tinutukoy ang pangunahing at unang hari nito, na kinakatawan ni Alexander the Great (na ang kahulugan ay “Ang Mandirigma ng mga Tao”), gayundin ang pangwakas na pagkakawatak-watak ng kanyang kaharian kapag ganap nang pinakawalan ang apat na hangin ng Islam sa pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan.

Then verses five through nine illustrate the history represented by the period that preceded the establishment of the papacy upon the throne in 538, for first the power who is to become the king of the north must overcome three geographical obstacles, as did Seleucus, who then was established as the king of the north. Thereafter for three and a half years, as represented by thirty-five actual years, the king of the north ruled, until the king of the south entered into his fortress and took him captive, where he later died in Egypt from falling off a horse. Thus, the verses identify the history that concluded at the time of the end in 1798.

Pagkatapos, ang mga talata lima hanggang siyam ay naglalarawan ng kasaysayang kinakatawan ng panahong nauna sa pagtatatag ng Papado sa trono noong 538, sapagkat una, ang kapangyarihang magiging hari sa hilaga ay dapat mapagtagumpayan ang tatlong heograpikong hadlang, gaya ng ginawa ni Seleucus, na pagkatapos ay itinanghal bilang hari sa hilaga. Pagkaraan nito, sa loob ng tatlo’t kalahating taon, na kinakatawan ng tatlumpu’t limang tunay na taon, namuno ang hari sa hilaga, hanggang sa pumasok ang hari sa timog sa kaniyang kuta at binihag siya, kung saan kalaunan ay namatay siya sa Ehipto sanhi ng pagkahulog sa kabayo. Kaya, tinutukoy ng mga talata ang kasaysayang nagtapos sa panahon ng wakas noong 1798.

Verse ten identifies the history of the time of the end in 1989, and together with verses five through nine, they represent the history of verse forty, as does the history of verses thirty to thirty-six. Therefore, from verse one to verse ten, line upon line, there are two prophetic lines. The first addresses the leaders of the sixth and seventh kingdoms, though there is an empty space between the sixth and richest president of the sixth kingdom and the seventh kingdom.

Tinutukoy ng ikasampung talata ang kasaysayan ng panahon ng wakas noong 1989, at, kasama ng mga talatang lima hanggang siyam, kinakatawan nila ang kasaysayan ng talatang apatnapu, gaya rin ng kasaysayan ng mga talatang tatlumpu hanggang tatlumpu’t anim. Samakatuwid, mula sa talata isa hanggang sa talata sampu, linya sa linya, may dalawang propetikong linya. Ang una ay tumutukoy sa mga pinuno ng ikaanim at ikapitong kaharian, bagaman may puwang sa pagitan ng ikaanim at pinakamayamang pangulo ng ikaanim na kaharian at ng ikapitong kaharian.

The second line covers the history of the removal of the three obstacles, the period the king of the north reigned, and who was then removed in 1798, and up to 1989, and the second president, represented in the previous line by Cyrus.

Ang ikalawang linya ay sumasaklaw sa kasaysayan ng pag-aalis ng tatlong hadlang, sa panahong naghari ang hari ng hilaga, at kung sino ang pagkatapos ay inalis noong 1798, at umaabot hanggang 1989, gayundin sa ikalawang pangulo, na kinatawan ni Ciro sa nakaraang linya.

Verses eleven and twelve represent a third line of history that occurs after the rich president of verse two, but sometime after the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989, and somewhere before the Sunday law in the United States as represented in verse sixteen.

Ang mga talatang labing-isa at labindalawa ay kumakatawan sa ikatlong linya ng kasaysayan na nagaganap matapos ang mayamang pangulo sa talatang dalawa, subalit nagaganap ito sa ilang panahon pagkaraan ng pagbagsak ng Unyong Sobyet sa panahon ng wakas noong 1989, at sa ilang panahon bago ang batas ng Linggo sa Estados Unidos, na kinakatawan sa talatang labing-anim.

The history after the time of the end in 1989, is taken to the sixth and richest president who stirs up the globalists beginning in 2016, in the first line. The prophetic history is taken to 1989, in the second line. The Battle of Raphia (“The Borderline”) in verses eleven and twelve, precedes verse thirteen, where the recently defeated king of the north restores his army and then defeats the king of the south, just before the Sunday law of verse sixteen. The king of the north’s proxy power in verse thirteen, is the last of the eight presidents that reign from 1989 to the Sunday law. Verse thirteen must therefore take place at or after the election of the eighth president, who is of the seven. Verses eleven and twelve begin just before the sixth, richest president, and likely ends just before the election of that very same president, who becomes the eighth that is of the seven, and is victorious in the third battle of the proxy war, in verses thirteen to fifteen.

Ang kasaysayan pagkatapos ng panahon ng wakas noong 1989 ay dinadala sa ikaanim at pinakamayamang pangulo na pumupukaw sa mga globalista mula 2016, sa unang linya. Ang makahulang kasaysayan ay dinadala sa 1989, sa ikalawang linya. Ang Labanan sa Raphia (“Ang Hanggahan”) sa mga talata labing-isa at labindalawa ay nauuna sa talata labintatlo, kung saan ang kamakailan lamang natalong hari ng hilaga ay muling nagpapanumbalik ng kaniyang hukbo at saka nilulupig ang hari ng timog, bago pa lamang ang batas ng Linggo sa talata labing-anim. Ang kapangyarihang kinatawan ng hari ng hilaga sa talata labintatlo ay ang huli sa walong pangulong naghahari mula 1989 hanggang sa batas ng Linggo. Samakatuwid, ang talata labintatlo ay kailangang maganap sa o pagkatapos ng halalan ng ikawalong pangulo, na kabilang sa pito. Ang mga talata labing-isa at labindalawa ay nagsisimula bago lamang ang ikaanim, pinakamayamang pangulo, at malamang na nagtatapos bago lamang ang halalan ng gayon ding pangulong iyon, na nagiging ikawalo na kabilang sa pito, at nagtatagumpay sa ikatlong labanan ng digmaang kinatawan, sa mga talata labintatlo hanggang labinlima.

The retaliation of the king of the south in verses eleven and twelve, is in response to the defeat the king of the south suffered in verse ten. Verse ten identifies the victory of the king of the north in 1989, which was brought about by the secret alliance of the United States and the Vatican. The victory for the northern army was the first battle of the proxy war. The literal hot war that was fulfilled in antiquity typified a proxy war in the last days, and the victory of verse eleven and twelve will therefore be a victory for the southern king, in the second battle of the proxy wars.

Ang paghihiganti ng hari sa timog sa mga talata labing-isa at labindalawa ay tugon sa pagkatalong dinanas ng hari sa timog sa talata sampu. Tinutukoy ng talata sampu ang tagumpay ng hari sa hilaga noong 1989, na naisakatuparan sa pamamagitan ng lihim na pakikipag-alyansa ng Estados Unidos at ng Vaticano. Ang tagumpay para sa hukbo sa hilaga ang unang labanan ng digmaang pamamagitan. Ang literal na mainit na digmaan na natupad noong unang panahon ay naging anino ng isang digmaang pamamagitan sa mga huling araw, at samakatuwid ang tagumpay sa mga talata labing-isa at labindalawa ay magiging tagumpay para sa hari sa timog, sa ikalawang labanan ng mga digmaang pamamagitan.

There are three battles in verses ten through fifteen, and they were all fulfilled in antiquity by literal hot wars, but they represent three battles in the proxy wars in the last days. The first battle was won by the secret alliance of the beast and false prophet, against the dragon in 1989. The second battle of the proxy wars will be won by the atheistic dragon power of the king of the south, against the alliance of the pope and his proxy army. The third battle of the proxy wars will be won by the proxy army of the king of the north, as represented in verses thirteen through fifteen.

May tatlong digmaan sa talata sampu hanggang labinlima, at ang lahat ng mga ito ay natupad noong unang panahon sa pamamagitan ng literal na mga maiinit na digmaan, ngunit ang mga ito ay kumakatawan sa tatlong digmaan sa mga digmaang pamamagitan sa mga huling araw. Ang unang digmaan ay napagtagumpayan ng lihim na alyansa ng halimaw at ng huwad na propeta laban sa dragon noong 1989. Ang ikalawang digmaan ng mga digmaang pamamagitan ay mapagtatagumpayan ng ateistikong kapangyarihan ng dragon ng hari sa timog laban sa alyansa ng papa at ng kaniyang hukbong pamamagitan. Ang ikatlong digmaan ng mga digmaang pamamagitan ay mapagtatagumpayan ng hukbong pamamagitan ng hari sa hilaga, gaya ng inilalarawan sa mga talata labintatlo hanggang labinlima.

Prophetically there are three hot world wars, three proxy wars, consisting of three battles, and the warfare of the three woes of Islam. There is also a Civil War and a Revolutionary war. The second battle of the proxy wars is now under way in the Ukraine, “The Borderline”, as represented by Raphia, which was the borderline between the king of the south and the king of the north, when verses eleven and twelve were first fulfilled in history.

Sa paraang makahula, may tatlong maiinit na pandaigdigang digmaan, tatlong digmaang kinatawan, na binubuo ng tatlong laban, at ang pakikidigma ng tatlong kasawian ng Islam. Mayroon ding isang Digmaang Sibil at isang Digmaang Rebolusyonaryo. Ang ikalawang laban ng mga digmaang kinatawan ay kasalukuyang isinasagawa sa Ukraine, “Ang Hanggahan,” na kinakatawanan ng Raphia, na siyang hanggahan sa pagitan ng hari ng timog at ng hari ng hilaga, nang ang mga talata labing-isa at labindalawa ay unang matupad sa kasaysayan.

At the very same time that the second battle of the proxy wars in the Ukraine is being carried out, the second of three attacks of Islam against the glorious land is also occurring. The first attack of the third woe arrived on September 11, 2001, and the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. The sealing time ends at the soon coming Sunday law in the United States, when Islam of the third woe will once again strike the United States. The first and last strikes are the same, and they both mark a voice of the angel of Revelation eighteen, which is also the voice of the third angel, which is also the sounding of the seventh trumpet, which is also the third woe.

Kasabay ring isinasagawa ang ikalawang labanan ng mga digmaang proxy sa Ukraine, at nagaganap din ang ikalawa sa tatlong paglusob ng Islam laban sa maluwalhating lupain. Ang unang paglusob ng ikatlong kaabahan ay dumating noong Setyembre 11, 2001, at nagsimula ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Nagtatapos ang panahon ng pagtatatak sa malapit nang dumating na kautusang Linggo sa Estados Unidos, kapag ang Islam ng ikatlong kaabahan ay muling sasalakay sa Estados Unidos. Ang una at huling mga paglusob ay iisa, at kapwa minamarkahan ng mga ito ang isang tinig ng anghel ng Apocalipsis 18, na siya ring tinig ng ikatlong anghel, na siya ring pagtunog ng ikapitong trumpeta, na siya ring ikatlong kaabahan.

In the middle of those two attacks, which are two voices, which are the sound of the seventh trumpet, Islam of the third woe attacked, not the modern spiritual glorious land, but the ancient literal glorious land on October 7, 2023.

Sa gitna ng dalawang pagsalakay na iyon, na dalawang tinig, na siyang tinig ng ikapitong trumpeta, ang Islam ng ikatlong sa aba ay sumalakay, hindi sa makabagong espirituwal na maluwalhating lupain, kundi sa sinaunang literal na maluwalhating lupain noong Oktubre 7, 2023.

The warfare that then began, is now taking place in the exact area where the Battle of Raphia occurred as described in verses eleven and twelve. The Gaza strip is the borderline between the southern kingdom of Judah and Egypt. October 7, 2023, is a wheel within the other wheels that marks the rebellion, or thirteenth letter in the Hebrew alphabet that together with the first and the last letters creates the word “truth.”

Ang pakikidigmang nagsimula noon ay nagaganap ngayon sa mismong pook kung saan naganap ang Labanan sa Raphia gaya ng inilarawan sa mga talata labing-isa at labindalawa. Ang Gaza Strip ang hanggahang guhit sa pagitan ng timog na kaharian ng Juda at ng Ehipto. Ang Oktubre 7, 2023, ay isang gulong sa loob ng iba pang mga gulong na nagmamarka ng paghihimagsik, o ng ikalabintatlong titik sa alpabetong Hebreo na, kasama ng una at huling mga titik, ay bumubuo ng salitang “katotohanan.”

The second attack against the glorious land by Islam of the third woe, took place on October 7, 2023, and it took place in the exact area that the ancient Battle of Raphia occurred in fulfillment of verses eleven and twelve. The second attack upon the glorious land, is through prophetic geographic symbolism, connected to the second battle of the proxy wars, as represented by the war in Ukraine.

Ang ikalawang pag-atake laban sa maluwalhating lupain ng Islam ng ikatlong kasawian ay naganap noong Oktubre 7, 2023, at ito ay naganap sa mismong pook na pinangyarihan ng sinaunang Labanan sa Raphia bilang katuparan ng talata labing-isa at labindalawa. Ang ikalawang pag-atake laban sa maluwalhating lupain ay, sa pamamagitan ng makahulang heograpikong simbolismo, kaugnay ng ikalawang labanan ng mga digmaang pamalit, gaya ng inilalarawan ng digmaan sa Ukraine.

Line upon line, the second battle of the proxy wars that is now under way in the Ukraine (The Borderland), includes the second note of the trumpet of the third woe (October 7, 2023), that is accomplished in the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That sealing experience is illustrated by Daniel in chapter ten, when he sees the “marah” vision after the twenty-one day period of mourning, which is the three and a half days that the two prophets were dead in the street. The vision was interpreted as the explanation of “what was to befall God’s people in the last days.”

Sunud-sunod, ang ikalawang labanan ng mga digmaang pamalit na ngayon ay isinasagawa sa Ukraine (Ang Hanggahaning Lupain), ay kinabibilangan ng ikalawang nota ng trumpeta ng ikatlong kaabahan (Oktubre 7, 2023), na natutupad sa huling yugto ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang karanasang iyon ng pagtatatak ay inilarawan ni Daniel sa kabanata sampu, nang kaniyang makita ang pangitaing “marah” pagkatapos ng dalawampu’t isang araw na yugto ng pagdadalamhati, na siyang tatlo at kalahating araw na ang dalawang propeta ay patay sa lansangan. Ang pangitain ay ipinaliwanag bilang ang pagpapaliwanag ng “kung ano ang sasapit sa bayan ng Diyos sa mga huling araw.”

The truth that is represented by the vision of the Hiddekel River, which is the sealing truth, is fulfilled in the prophetic history of verses eleven through fifteen. It is the history of verse forty that begins in 1989, and continues to verse forty-one and the soon coming Sunday law. It is the history of the sixth, richest president in verse two that is represented until the seventh kingdom of “Alexander the Great” as noted in verse three.

Ang katotohanang kinakatawan ng pangitain ng Ilog Hiddekel, na siyang katotohanang pampaselyo, ay natutupad sa propetikong kasaysayan ng mga talatang labing-isa hanggang labinlima. Ito ang kasaysayan ng talatang apatnapu na nagsisimula noong 1989, at nagpapatuloy hanggang sa talatang apatnapu’t isa at sa nalalapit na batas ng Linggo. Ito ang kasaysayan ng ikaanim, ang pinakamayamang pangulo, na nasa talatang dalawa, na kinakatawan hanggang sa ikapitong kaharian ni “Alexander the Great,” gaya ng tinukoy sa talatang tatlo.

The history which began at the commencement of the second battle of the proxy wars in 2014, that was followed by the richest president beginning his campaign in 2015, is the empty area of verse forty, from 1989 unto the Sunday law in verse forty-one, and it is also the empty area from the sixth, richest president in verse two, unto the seventh kingdom. It is the history that began with the first voice of Revelation chapter eighteen on September 11, 2001, and ends with the second voice at the hour of the great earthquake in chapter eleven of Revelation. That history is also the period of history identified by Ezekiel in chapter twelve, where every vision is fulfilled. That period of time is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The sanctification of God’s people is accomplished through His word.

Ang kasaysayang nagsimula sa pasimula ng ikalawang labanan ng mga digmaang proxy noong 2014, na sinundan ng pinakamayamang pangulo na nagsimula ng kaniyang kampanya noong 2015, ay ang walang-lamang na bahagi ng talatang apatnapu, mula 1989 hanggang sa kautusan ng Linggo sa talatang apatnapu’t isa, at ito rin ang walang-lamang na bahagi mula sa ikaanim, pinakamayamang pangulo sa talatang dalawa, hanggang sa ikapitong kaharian. Ito ang kasaysayang nagsimula sa unang tinig ng Apocalipsis kabanata labingwalo noong Setyembre 11, 2001, at nagwawakas sa ikalawang tinig sa oras ng malaking lindol sa kabanata labing-isa ng Apocalipsis. Ang kasaysayang iyon ay siya ring yugto ng kasaysayan na tinukoy ni Ezekiel sa kabanata labindalawa, kung saan ang bawat pangitain ay natutupad. Ang yugto ng panahong iyon ay ang panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang pagpapabanal ng bayan ng Diyos ay isinasagawa sa pamamagitan ng Kaniyang salita.

Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

Pakabanalin mo sila sa pamamagitan ng Iyong katotohanan: ang Iyong salita ay katotohanan. Juan 17:17.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate. The city that was once full of people was no longer inhabited. The voice of mirth and the song of praise were no more heard within her walls. The prophet himself was a stranger in a strange land, where boundless ambition and savage cruelty reigned supreme. That which he saw and heard of human tyranny and wrong distressed his soul, and he mourned bitterly day and night. But the wonderful symbols presented before him beside the river Chebar revealed an overruling power mightier than that of earthly rulers. Above the proud and cruel monarchs of Assyria and Babylon the God of mercy and truth was enthroned.

Ang pangitaing ito ay ibinigay kay Ezekiel sa panahong ang kaniyang isipan ay lipos ng madidilim na pangamba. Nakita niya ang lupain ng kaniyang mga ninuno na wasak at tiwangwang. Ang lungsod na dating punô ng mga tao ay hindi na tinatahanan. Ang tinig ng kagalakan at ang awit ng pagpuri ay hindi na naririnig sa loob ng kaniyang mga pader. Ang propeta mismo ay isang dayuhan sa isang banyagang lupain, na doo’y naghahari nang lubos ang walang hangganang ambisyon at mabangis na kalupitan. Ang kaniyang nakita at narinig hinggil sa paniniil at kawalang-katarungan ng tao ay lubhang bumagabag sa kaniyang kaluluwa, at siya’y tumangis nang mapait araw at gabi. Ngunit ang mga kagila-gilalas na sagisag na iniharap sa kaniya sa tabi ng ilog Chebar ay nagbunyag ng isang kapangyarihang namamayani, higit na makapangyarihan kaysa sa mga pinunong makalupa. Higit sa mga palalo at malulupit na mga monarka ng Asiria at Babilonia ay nakaluklok ang Diyos ng awa at katotohanan.

“The wheellike complications that appeared to the prophet to be involved in such confusion were under the guidance of an infinite hand. The Spirit of God, revealed to him as moving and directing these wheels, brought harmony out of confusion; so the whole world was under His control. Myriads of glorified beings were ready at His word to overrule the power and policy of evil men, and bring good to His faithful ones.

Ang mga masalimuot na anyo na kawangis ng mga gulong, na sa paningin ng propeta ay tila napapaloob sa gayong kalituhan, ay nasa ilalim ng patnubay ng isang walang-hanggang kamay. Ang Espiritu ng Diyos, na ipinahayag sa kanya bilang siyang nagpapakilos at nagpapatnubay sa mga gulong na ito, ay nagluwal ng pagkakatugma mula sa kalituhan; kaya’t ang buong sanlibutan ay nasa ilalim ng Kanyang pamamahala. Di-mabilang na mga maluwalhating nilalang ay nakahanda, sa Kanyang salita, na supilin ang kapangyarihan at pawalang-bisahin ang mga balak ng masasamang tao, at maghatid ng kabutihan sa Kanyang mga tapat.

“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

Sa gayunding paraan, nang malapit nang ihayag ng Diyos sa minamahal na Juan ang kasaysayan ng iglesia para sa mga darating na kapanahunan, ipinagkaloob Niya sa kanya ang pagtiyak ng pagmamalasakit at pagkalinga ng Tagapagligtas para sa Kaniyang bayan sa pamamagitan ng pagpapakita sa kanya ng “Isang tulad sa Anak ng tao,” na lumalakad sa gitna ng mga kandelero na sumasagisag sa pitong iglesia. Samantalang ipinakita kay Juan ang mga huling dakilang pakikibaka ng iglesia laban sa mga kapangyarihang makalupa, ipinahintulot din sa kanya na masilayan ang pangwakas na pagtatagumpay at pagliligtas ng mga tapat. Nakita niya ang iglesia na dinala sa nakamamatay na tunggalian laban sa hayop at sa kaniyang larawan, at ang pagsamba sa hayop na iyon ay ipinataw sa ilalim ng parusa ng kamatayan. Ngunit sa pagtanaw niya sa kabila ng usok at ingay ng labanan, namasdan niya ang isang pangkat sa Bundok Sion na kasama ang Kordero, na sa halip na tatak ng hayop ay taglay nila ang “pangalan ng Ama na nakasulat sa kanilang mga noo.” At muli niyang nakita ang “mga nagtagumpay laban sa hayop, at sa kaniyang larawan, at sa kaniyang tatak, at sa bilang ng kaniyang pangalan, na nakatayo sa dagat na kristal, na may mga alpa ng Diyos” at inaawit ang awit ni Moises at ng Kordero.

“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

Ang mga araling ito ay sa ating kapakinabangan. Kailangan nating isalalay ang ating pananampalataya sa Diyos, sapagkat nasa harap natin ang isang panahong susubok sa mga kaluluwa ng mga tao. Si Cristo, sa Bundok ng mga Olibo, ay ipinahayag ang mga nakapanghihilakbot na hatol na mauuna sa Kaniyang ikalawang pagparito: "Kayo’y makaririnig ng mga digmaan at mga alingawngaw ng digmaan." "Magbabangon ang bansa laban sa bansa, at ang kaharian laban sa kaharian; at magkakaroon ng mga taggutom, at mga salot, at mga lindol sa iba’t ibang dako. Ang lahat ng mga ito ay pasimula ng mga kapighatian." Bagaman ang mga propesiyang ito ay nagkaroon ng bahagyang katuparan sa pagkawasak ng Jerusalem, mas tuwiran ang kanilang pagkakaugnay sa mga huling araw.

“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

Nakatayo tayo sa bungad ng mga dakila at mapitagang pangyayari. Mabilis na natutupad ang propesiya. Nasa pintuan na ang Panginoon. Malapit nang magbukas sa ating harapan ang isang kapanahunang lubhang makapupukaw ng interes ng lahat ng nabubuhay. Muling bubuhayin ang mga pagtatalo ng nakaraan; lilitaw ang mga bagong pagtatalo. Ang mga tagpong magaganap sa ating sanlibutan ay ni hindi pa napapanaginipan. Si Satanas ay kumikilos sa pamamagitan ng mga ahensiyang pantao. Yaong mga nagsisikap na baguhin ang Saligang-Batas at maipagtibay ang isang batas na magpapatupad ng pagpangingilin ng araw ng Linggo ay halos hindi nauunawaan kung ano ang magiging bunga. Isang krisis ang nasa mismong harapan na natin.

“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

“Ngunit ang mga lingkod ng Diyos ay hindi dapat magtiwala sa kanilang sarili sa dakilang kagipitang ito. Sa mga pangitaing ibinigay kay Isaias, kay Ezekiel, at kay Juan, nakikita natin kung gaano kahigpit ang ugnayan ng langit sa mga pangyayaring nagaganap sa lupa at kung gaano kalaki ang pagkalinga ng Diyos sa mga tapat sa Kanya. Ang sanlibutan ay hindi walang tagapamahala. Ang kaayusan ng mga darating na pangyayari ay nasa mga kamay ng Panginoon. Ang Kamahalan ng langit ang may tangan, sa Kanyang sariling pangangasiwa, ng tadhana ng mga bansa, gayundin ng mga kapakanan ng Kanyang iglesia.” Testimonies, tomo 5, 752, 753.