The book The Keys of This Blood: The Struggle for World Dominion Between Pope John Paul II, Mikhail Gorbachev, and the Capitalist West, was written by Malachi Martin, and it was first published in 1990. Martin examines the role of Pope John Paul II as a transformative figure in global politics and diplomacy during the latter half of the 20th century. He discusses the Pope’s role in the collapse of Communism in Eastern Europe. The book presents a Catholic perspective of the dynamics that brought about the fulfillment of verse forty of Daniel eleven, at the time of the end in 1989.

Ang aklat na The Keys of This Blood: The Struggle for World Dominion Between Pope John Paul II, Mikhail Gorbachev, and the Capitalist West, ay isinulat ni Malachi Martin, at ito ay unang inilathala noong 1990. Sinusuri ni Martin ang papel ni Pope John Paul II bilang isang mapagpabagong tauhan sa pandaigdigang pulitika at diplomasya sa huling kalahati ng ika-20 siglo. Tinatalakay niya ang papel ng Papa sa pagbagsak ng Komunismo sa Silangang Europa. Inilalahad ng aklat ang isang Katolikong pananaw sa mga dinamikong nagbunsod sa katuparan ng talatang apatnapu ng Daniel onse, sa panahon ng kawakasan noong 1989.

Martin analyzes the internal dynamics of the Soviet Union under the leadership of Mikhail Gorbachev, particularly focusing on Gorbachev’s policies of “glasnost” (openness) and “perestroika” (restructuring). He discusses the challenges facing the Soviet Union and Gorbachev’s attempts to reform the Communist system. He explores the geopolitical tensions and power struggles between the Soviet Union (the king of the south—the dragon), the Catholic Church (the king of the north—the beast), and what he calls the capitalist West (the king of the north’s proxy army—the false prophet). He discusses the ideological conflicts, espionage, and covert operations that characterized the Cold War era and examines the efforts of various actors to shape the future of the world.

Sinusuri ni Martin ang mga panloob na dinamika ng Unyong Sobyet sa ilalim ng pamumuno ni Mikhail Gorbachev, na lalo niyang itinuon ang pansin sa "glasnost" (pagiging bukas) at "perestroika" (muling pagsasaayos), ang mga patakaran ni Gorbachev. Tinalakay niya ang mga hamong kinahaharap ng Unyong Sobyet at ang mga pagtatangka ni Gorbachev na isailalim sa reporma ang sistemang Komunista. Sinusuri niya ang mga tensyong heopolitikal at tunggalian sa kapangyarihan sa pagitan ng Unyong Sobyet (ang hari ng timog—ang dragon), ng Simbahang Katolika (ang hari ng hilaga—ang halimaw), at ng tinatawag niyang kapitalistang Kanluran (ang hukbong kinatawan ng hari ng hilaga—ang huwad na propeta). Tinalakay niya ang mga tunggaliang ideolohikal, paniniktik, at mga operasyong lihim na nagbigay-katangian sa panahon ng Cold War, at sinusuri ang mga pagsisikap ng iba’t ibang aktor na hubugin ang kinabukasan ng daigdig.

Martin emphasizes the significance of Catholicism as a force in global politics and diplomacy. He argues that the Catholic Church, under the leadership of Pope John Paul II, played a pivotal role in shaping the course of history during this period and influencing the outcome of the Cold War. He places John Pauls’ influence in the context of the Marian apparitions at Fatima, Portugal, and identifies the influence of Fatima upon global events and the Catholic Church’s role in shaping the course of history. Martin suggests that the events at Fatima hold significant prophetic and geopolitical implications, particularly in the context of the Cold War era.

Binibigyang-diin ni Martin ang kabuluhan ng Katolisismo bilang isang puwersa sa pandaigdigang politika at diplomasya. Iginigiit niya na ang Simbahang Katolika, sa ilalim ng pamumuno ni Papa Juan Pablo II, ay gumanap ng napakahalagang papel sa paghubog ng takbo ng kasaysayan sa panahong ito at sa pag-impluwensiya sa kinalabasan ng Digmaang Malamig. Inilalagay niya ang impluwensiya ni Juan Pablo sa konteksto ng mga aparisyong Mariano sa Fatima, Portugal, at tinutukoy ang impluwensiya ng Fatima sa mga pandaigdigang pangyayari at ang gampanin ng Simbahang Katolika sa paghubog ng takbo ng kasaysayan. Iminumungkahi ni Martin na ang mga pangyayari sa Fatima ay nagtataglay ng mahalagang mga implikasyong propetiko at heopolitikal, lalo na sa konteksto ng panahon ng Digmaang Malamig.

Martin explores the three secrets of Fatima, which were allegedly revealed by the Virgin Mary to three young shepherd children in Fatima in 1917. He suggests that the third secret, which was initially kept secret by the Vatican and only revealed in 2000, contained apocalyptic warnings about the future of the Catholic Church and the world. Martin argues that the events at Fatima, including the apparitions and the messages conveyed by the Virgin Mary, had significant implications for global politics and the struggle between communism and capitalism during the Cold War era.

Sinusuri ni Martin ang tatlong lihim ng Fátima, na umano’y inihayag ng Birheng Maria sa tatlong batang pastol sa Fátima noong 1917. Iminumungkahi niya na ang ikatlong lihim, na sa simula’y inilihim ng Vaticano at inihayag lamang noong 2000, ay naglalaman ng mga apokaliptikong babala hinggil sa kinabukasan ng Simbahang Katolika at ng daigdig. Ipinangangatuwiran ni Martin na ang mga pangyayari sa Fátima, kabilang ang mga aparisyon at ang mga mensaheng ipinabatid ng Birheng Maria, ay nagkaroon ng mahahalagang implikasyon para sa pandaigdigang politika at sa tunggalian sa pagitan ng komunismo at kapitalismo noong panahon ng Digmaang Malamig.

Martin highlights the role of Pope John Paul II as a key figure in the fulfillment of the prophecies of Fatima. He suggests that John Paul II saw himself as the “bishop in white” mentioned in the third secret of Fatima and that he viewed his papacy as a mission to confront the forces of evil and promote spiritual renewal within the Catholic Church and society at large.

Ibinibigyang-diin ni Martin ang papel ni Papa Juan Pablo II bilang isang susing pigura sa katuparan ng mga propesiya ng Fatima. Iminumungkahi niya na itinuring ni Juan Pablo II ang kaniyang sarili bilang ang “obispong nakaputi” na binanggit sa ikatlong lihim ng Fatima, at na tiningnan niya ang kaniyang pontipikado bilang isang misyon upang harapin ang mga puwersa ng kasamaan at itaguyod ang pagpapanibagong espirituwal sa loob ng Simbahang Katolika at sa mas malawak na lipunan.

Martin suggests that the messages of Fatima emphasized the importance of spiritual warfare and the need for the Catholic Church to confront the forces of evil, both within and outside the Church. He argues that the events at Fatima provided a spiritual and moral framework for understanding and addressing the challenges facing humanity in the modern world. The Fatima messages represent the satanic message which conditions Catholicism to accept Satan as Christ, when he “personates” Christ at the soon coming Sunday law.

Iminumungkahi ni Martin na binigyang-diin ng mga mensahe ng Fatima ang kahalagahan ng pakikidigmang espirituwal at ang pangangailangan para sa Simbahang Katolika na harapin ang mga puwersa ng kasamaan, kapwa sa loob at sa labas ng Simbahan. Iginigiit niya na ang mga pangyayari sa Fatima ay naglaan ng isang espirituwal at moral na balangkas para sa pag-unawa at pagtugon sa mga hamong kinahaharap ng sangkatauhan sa makabagong daigdig. Ang mga mensahe ng Fatima ay kumakatawan sa isang makasatanas na mensahe na nagkokondisyon sa Katolisismo na tanggapin si Satanas bilang si Kristo, kapag siya’y “nagpapanggap” na si Kristo sa nalalapit na batas sa Linggo.

“Satan will work miracles to deceive those who dwell upon the earth. Spiritualism will do its work by causing the dead to be personated. Those religious bodies who refuse to hear God’s messages of warning will be under strong deception, and will unite with the civil power to persecute the saints. The Protestant churches will unite with the papal power in persecuting the commandment-keeping people of God. This is that power which constitutes the great system of persecution which will exercise spiritual tyranny over the consciences of men.

Gagawa si Satanas ng mga himala upang dayain ang mga nananahan sa ibabaw ng lupa. Isasakatuparan ng espiritismo ang gawain nito sa pamamagitan ng pagpapanggap bilang mga patay. Ang mga relihiyosong samahan na tumatangging dinggin ang mga mensaheng babala ng Diyos ay malalagay sa matinding panlilinlang, at makikipagkaisa sa kapangyarihang sibil upang usigin ang mga banal. Ang mga iglesyang Protestante ay makikipagkaisa sa kapangyarihang papal sa pag-uusig sa bayan ng Diyos na tumutupad sa mga utos. Ito ang kapangyarihang bumubuo sa dakilang sistema ng pag-uusig na ipaiiral ang espirituwal na paniniil sa budhi ng mga tao.

“‘He had two horns like a lamb, and he spake as a dragon.’ Though professing to be followers of the Lamb of God, men become imbued with the spirit of the dragon. They profess to be meek and humble but they speak and legislate with the spirit of Satan, showing by their actions that they are the opposite of what they profess to be. This lamb-like power unites with the dragon in making war upon those who keep the commandments of God and have the testimony of Jesus Christ. And Satan unites with Protestants and papists, acting in consort with them as the god of this world, dictating to men as if they were the subjects of his kingdom, to be handled and governed and controlled as he pleases.

"Mayroon siyang dalawang sungay na gaya ng kordero, at nagsalita siya na gaya ng dragon." Bagaman ipinahahayag nilang sila'y mga tagasunod ng Kordero ng Diyos, napupuspos sila ng espiritu ng dragon. Ipinahahayag nilang sila'y maamo at mapagpakumbaba, ngunit nagsasalita at nagpapasa ng mga batas sa espiritu ni Satanas, at sa pamamagitan ng kanilang mga gawa'y ipinakikitang sila'y kabaligtaran ng kanilang ipinahahayag. Ang kapangyarihang tulad ng kordero na ito ay nakikipag-isa sa dragon sa pakikidigma laban sa mga nagtatalima sa mga utos ng Diyos at nagtataglay ng patotoo ni Jesucristo. At si Satanas ay nakikipag-isa sa mga Protestante at mga Papista, na kumikilos na kaisa nila bilang diyos ng sanlibutang ito, na nagdidikta sa mga tao na animo'y sila'y mga nasasakupan ng kaniyang kaharian, upang sila'y pangasiwaan, pamahalaan, at supilin ayon sa kaniyang maibigan.

“If men will not agree to trample underfoot the commandments of God, the spirit of the dragon is revealed. They are imprisoned, brought before councils, and fined. ‘He causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads’ [Revelation 13:16]. ‘He had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed’ [verse 15]. Thus Satan usurps the prerogatives of Jehovah. The man of sin sits in the seat of God, proclaiming himself to be God, and acting above God.” Manuscript Releases, volume 14, 162.

Kung ang mga tao ay hindi papayag na yurakan ang mga utos ng Diyos, ang espiritu ng dragon ay nasisiwalat. Sila’y ibinibilanggo, inihaharap sa mga kapulungan, at pinagmumulta. ‘Ipinag-uutos niya na ang lahat, maging maliliit at dakila, mayaman at dukha, malaya at alipin, ay tumanggap ng tanda sa kanilang kanang kamay, o sa kanilang mga noo’ [Apocalipsis 13:16]. ‘Ipinagkaloob sa kanya ang kapangyarihang magbigay-buhay sa larawan ng hayop, upang ang larawan ng hayop ay kapuwa makapagsalita at mag-utos na ipapapatay ang sinumang hindi sasamba sa larawan ng hayop’ [talata 15]. Sa gayon inaagaw ni Satanas ang mga natatanging karapatan ni Jehova. Ang tao ng kasalanan ay umuupo sa luklukan ng Diyos, ipinapahayag ang sarili na siya ay Diyos, at kumikilos na mas mataas kaysa sa Diyos. Manuscript Releases, tomo 14, 162.

Antichrist is a symbol of both the pope of Rome, and Satan, for the pope of Rome is Satan’s earthly representative. “Thus Satan usurps the prerogatives of Jehovah. The man of sin sits in the seat of God, proclaiming himself to be God, and acting above God.” Satan intends to so control the world when he takes control that he will dictate “to men as if they were the subjects of his kingdom, to be handled and governed and controlled as he pleases.” In order to have a religious throne to rule from He created the Catholic Church, and in order to have a political throne to rule from he created the United Nations.

Ang Antikristo ay isang sagisag kapwa ng papa ng Roma at ni Satanas, sapagkat ang papa ng Roma ay makalupang kinatawan ni Satanas. “Sa gayon inaagaw ni Satanas ang mga prerogatiba ng Jehova. Ang tao ng kasalanan ay umuupo sa luklukan ng Diyos, ipinahahayag ang sarili na siya ang Diyos, at kumikilos na para bang siya’y higit sa Diyos.” Nilalayon ni Satanas na, kapag siya na ang may hawak ng pamamahala, saklawin ang sanlibutan sa gayong paraan na siya’y magdidikta “sa mga tao na para bang sila ay mga nasasakupan ng kaniyang kaharian, na maaaring hawakan, pamahalaan, at kontrolin ayon sa kaniyang maibigan.” Upang magkaroon siya ng relihiyosong trono na paghaharian niya mula roon ay nilikha niya ang Simbahang Katolika, at upang magkaroon siya ng pampolitikang trono na paghaharian niya mula roon ay nilikha niya ang United Nations.

“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

“Ang kompromisong ito sa pagitan ng paganismo at Kristiyanismo ay humantong sa paglitaw ng ‘tao ng kasalanan’ na inihula sa propesiya bilang sumasalungat at nagtataas ng sarili nang higit sa Diyos. Ang napakalaking sistemang yaon ng huwad na relihiyon ay isang obra-maestra ng kapangyarihan ni Satanas—isang monumento ng kanyang mga pagsisikap na iluklok ang sarili sa trono upang pamunuan ang daigdig ayon sa kanyang kalooban.” The Great Controversy, 50.

The miracle of Fatima, and its satanic prophecy is what Satan has employed to prepare a prophetic setting that allows Catholicism to quickly surrender their church into His control, when he appears, and personates Christ. His personation of Christ begins at the soon coming Sunday law, represented in verse sixteen, verse twenty-two, verse thirty-one and verse forty-one of Daniel chapter eleven.

Ang himala ng Fatima, at ang satanikong propesiya nito, ang siyang ginamit ni Satanas upang ihanda ang isang propetikong balangkas na nagpapahintulot sa Katolisismo na mabilis na isuko ang kanilang simbahan sa kanyang kontrol, kapag siya ay lilitaw at magpapanggap bilang si Cristo. Ang kanyang pagpapanggap bilang si Cristo ay magsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo, na kinakatawan sa talata labing-anim, dalawampu’t dalawa, tatlumpu’t isa, at apatnapu’t isa ng Daniel kabanata labing-isa.

“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

Sa pamamagitan ng kautusang nagpapatupad ng institusyon ng Papasiya, na isang paglabag sa kautusan ng Diyos, lubusang ihihiwalay ng ating bansa ang sarili nito sa katuwiran. Kapag iniunat ng Protestantismo ang kaniyang kamay sa kabila ng bangin upang abutin ang kamay ng kapangyarihang Romano, kapag iniabot niya ito sa ibayo ng kalaliman upang makipagkamay sa Espiritismo, kapag, sa ilalim ng impluwensiya ng tatluhang pagkakaisang ito, itatakwil ng ating bansa ang bawat prinsipyo ng kaniyang Saligang-Batas bilang isang pamahalaang Protestante at republikano, at magtatadhana para sa pagpapalaganap ng mga kabulaanan at panlilinlang ng Papasiya, kung magkagayo’y malalaman natin na dumating na ang panahon para sa kahima-himalang paggawa ni Satanas at na malapit na ang wakas. Testimonies, tomo 5, 451.

At the Sunday law in the United States, the “time has come for the marvelous working of Satan.” In Revelation chapter thirteen, verse eleven, the United States “speaks” as a dragon, and then in verse thirteen, which is simply identifying what happens when the United States “speaks,” by passing the Sunday law, Satan appears to call fire down out of heaven.

Sa panahon ng batas ng Linggo sa Estados Unidos, “dumating na ang panahon para sa kamangha-manghang paggawa ni Satanas.” Sa Apocalipsis kabanata labintatlo, talatang labing-isa, ang Estados Unidos ay “nagsasalita” gaya ng dragon, at sa talatang labintatlo naman—na tumutukoy lamang sa kung ano ang nagaganap kapag ang Estados Unidos ay “nagsasalita,” sa pamamagitan ng pagpapasa ng batas ng Linggo—si Satanas ay tila nagpapababa ng apoy mula sa langit.

“Servants of God, with their faces lighted up and shining with holy consecration, will hasten from place to place to proclaim the message from heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given. Miracles will be wrought, the sick will be healed, and signs and wonders will follow the believers. Satan also works, with lying wonders, even bringing down fire from heaven in the sight of men. Revelation 13:13. Thus the inhabitants of the earth will be brought to take their stand.” The Great Controversy, 611, 612.

"Ang mga lingkod ng Diyos, na ang kanilang mga mukha ay nagniningning at kumikislap sa banal na pagtatalaga, ay magmamadaling paroo't parito upang ipahayag ang mensahe mula sa langit. Sa pamamagitan ng libu-libong tinig, sa buong lupa, ibibigay ang babala. Isasagawa ang mga himala; pagagalingin ang mga may sakit; at ang mga tanda at mga kababalaghan ay susunod sa mga sumasampalataya. Gumagawa rin si Satanas, sa pamamagitan ng mga kabulaanang kababalaghan, anupa't nagpapababa pa ng apoy mula sa langit sa paningin ng mga tao. Apocalipsis 13:13. Sa gayon, ang mga nananahan sa lupa ay dadalhin upang manindigan." The Great Controversy, 611, 612.

The messages of Fatima were confirmed by a miracle that was testified to by the atheistic government newspapers that attended the event in order to refute the claims that had been made about the so-called Virgin Mary visiting the three children on the thirteenth day of the month from May until the miracle on October 13, 1917. Every atheistic news organization that was at Fatima at the time of the miracle confirmed the event. It was a genuine miracle (of Satan).

Ang mga mensahe ng Fatima ay pinagtibay ng isang himala na pinatotohanan ng mga pahayagan ng pamahalaang ateista na dumalo sa pangyayari upang pabulaanan ang mga pahayag na ginawa tungkol sa tinatawag na Birheng Maria na dumalaw sa tatlong bata tuwing ikalabintatlong araw ng buwan mula Mayo hanggang sa himala noong Oktubre 13, 1917. Bawat organisasyong pangbalita na ateista na nasa Fatima nang panahong iyon ng himala ay nagpatibay sa pangyayari. Ito ay isang tunay na himala (ni Satanas).

As Malachi Martin identified in his book, Pope John Paul was guided by his devotion to Mary of Fatima. The secret prophecy of Fatima, that was not revealed until the year 2000, was of course a satanic prophecy, but in the last days Jesus repeats the first days. The oldest book in the Bible, the first book that Moses wrote is the book of Job, and it identifies that Job, who represents the one hundred and forty-four thousand, for all the prophecies are fulfilled most perfectly in the last days. Satan, in the story of Job, is allowed to bring death and destruction upon Job, for the purpose of testing Job. The miracles that Satan is allowed to accomplish in the last days, are genuine miracles. They are satanic miracles, but God has allowed Satan to accomplish his crowning act, for the same purpose that he allowed Satan to test Job.

Gaya ng itinukoy ni Malachi Martin sa kanyang aklat, ginabayan si Papa Juan Pablo ng kanyang debosyon kay Maria ng Fátima. Ang lihim na propesiya ng Fátima, na hindi inihayag hanggang taong 2000, ay siyempre isang satanikong propesiya, ngunit sa mga huling araw, inuulit ni Jesus ang mga unang araw. Ang pinakamatandang aklat sa Bibliya, ang unang aklat na isinulat ni Moises, ay ang Aklat ni Job, at itinuturo nito na si Job ay kumakatawan sa isandaan at apatnapu't apat na libo, sapagkat ang lahat ng mga propesiya ay natutupad nang pinakaganap sa mga huling araw. Si Satanas, sa salaysay tungkol kay Job, ay pinahintulutang magdala ng kamatayan at pagkawasak kay Job, para sa layuning subukin si Job. Ang mga himalang pinahihintulutang gawin ni Satanas sa mga huling araw ay mga tunay na himala. Mga satanikong himala ang mga iyon, ngunit pinahintulutan ng Diyos si Satanas na maisakatuparan ang kanyang pinakatampok na gawa, sa gayunding layunin na pinahintulutan niyang subukin ni Satanas si Job.

“Many endeavor to account for spiritual manifestations by attributing them wholly to fraud and sleight of hand on the part of the medium. But while it is true that the results of trickery have often been palmed off as genuine manifestations, there have been, also, marked exhibitions of supernatural power. The mysterious rapping with which modern spiritualism began was not the result of human trickery or cunning, but was the direct work of evil angels, who thus introduced one of the most successful of soul-destroying delusions. Many will be ensnared through the belief that spiritualism is a merely human imposture; when brought face to face with manifestations which they cannot but regard as supernatural, they will be deceived, and will be led to accept them as the great power of God.

Marami ang nagsisikap bigyang-paliwanag ang mga kapahayagang espirituwal sa pamamagitan ng pag-aangkin na ang mga ito’y lubos na bunga lamang ng pandaraya at katusuhan ng kamay ng medium. Ngunit bagaman totoo na ang mga bunga ng pandaraya ay madalas na ipinapalabas na tunay na mga kapahayagan, mayroon ding mga kapansin-pansing pagpapamalas ng kapangyarihang sobrenatural. Ang mahiwagang pagkatok na pinagmulan ng makabagong espiritismo ay hindi bunga ng pandarayang pantao o katusuhan, kundi tuwirang gawa ng masasamang anghel, na sa gayon ay nagpakilala ng isa sa mga pinakamatagumpay na panlilinlang na sumisira sa kaluluwa. Marami ang masisilo dahil sa paniniwalang ang espiritismo ay pawang panlilinlang lamang ng tao; kapag naharap sila sa mga kapahayagang di-maiiwasan nilang ituring na sobrenatural, sila ay madadaya at maiiakay na tanggapin ang mga iyon bilang dakilang kapangyarihan ng Diyos.

“These persons overlook the testimony of the Scriptures concerning the wonders wrought by Satan and his agents. It was by satanic aid that Pharaoh’s magicians were enabled to counterfeit the work of God. Paul testifies that before the second advent of Christ there will be similar manifestations of satanic power. The coming of the Lord is to be preceded by ‘the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:9,10. And the apostle John, describing the miracle-working power that will be manifested in the last days, declares: ‘He doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, and deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do.’ Revelation 13:13, 14. No mere impostures are here foretold. Men are deceived by the miracles which Satan’s agents have power to do, not which they pretend to do.” The Great Controversy, 553.

Binabalewala ng mga taong ito ang patotoo ng Kasulatan tungkol sa mga kababalaghang ginawa ni Satanas at ng kaniyang mga kinatawan. Sa tulong ni Satanas nagawa ng mga salamangkero ni Paraon na tularan sa huwad ang gawa ng Diyos. Pinatototohanan ni Pablo na bago ang ikalawang pagparito ni Cristo ay magkakaroon ng mga kaparis na pagpapahayag ng kapangyarihan ni Satanas. Ang pagdating ng Panginoon ay uunahan ng ‘ang paggawa ni Satanas na may buong kapangyarihan at mga tanda at mga kababalaghang kasinungalingan, at may lahat ng pandaraya ng kalikuan.’ 2 Tesalonica 2:9,10. At ang apostol na si Juan, na inilalarawan ang kapangyarihang gumagawa ng mga himala na mahahayag sa mga huling araw, ay nagsasabi: ‘Gumagawa siya ng mga dakilang kababalaghan, anupa’t nagpapababa siya ng apoy mula sa langit sa lupa sa paningin ng mga tao, at dinadaya niya ang mga nananahan sa lupa sa pamamagitan ng mga himalang iyon na may kapangyarihan siyang gawin.’ Apocalipsis 13:13, 14. Hindi mga hamak na pagpapanggap lamang ang ipinahuhula rito. Nalilinlang ang mga tao sa pamamagitan ng mga himalang may kapangyarihan na gawin ng mga kinatawan ni Satanas, hindi yaong pinapanggap lamang nilang gawin. The Great Controversy, 553.

The messages of Fatima in Malachi Martin’s book are represented as the prophetic structure of Catholicism in the last days, in relation to an internal struggle within the church, that can be represented as either the good pope versus the bad pope, or the conservative pope versus the liberal pope. The conservative, and according to Martin’s reading of the miracle, the good pope, bases his understanding upon the First Vatican Council, also known as Vatican I, which took place from December 8, 1869 to July 20, 1870, convened by Pope Pius IX and primarily focused on defining the dogma of papal infallibility and addressing various theological and doctrinal issues facing the Catholic Church at the time. The Second Vatican Council, commonly known as Vatican II, was held much later, from October 11, 1962 to December 8, 1965. It was convened by Pope John XXIII and continued by Pope Paul VI after John XXIII’s death.

Ang mga mensahe ng Fatima sa aklat ni Malachi Martin ay inilalarawan bilang ang propetikong balangkas ng Katolisismo sa mga huling araw, na may kaugnayan sa isang panloob na tunggalian sa loob ng Simbahan, na maipapakita bilang alinman sa mabuting Papa laban sa masamang Papa, o konserbatibong Papa laban sa liberal na Papa. Ang konserbatibo, na ayon sa pagbasa ni Martin sa himala ay siyang mabuting Papa, ay inuugat ang kaniyang pag-unawa sa Unang Konsilyo Vaticano, na kilala rin bilang Vaticano I, na idinaos mula Disyembre 8, 1869 hanggang Hulyo 20, 1870, na ipinatawag ni Papa Pio IX at pangunahing tumuon sa pagtitiyak ng dogma ng kawalang-kamalian ng Papa at sa pagtugon sa iba’t ibang teolohikal at doktrinal na usapin na kinakaharap noon ng Simbahang Katolika. Ang Ikalawang Konsilyo Vaticano, na karaniwang tinatawag na Vaticano II, ay ginanap pagkaraan pa ng mahabang panahon, mula Oktubre 11, 1962 hanggang Disyembre 8, 1965. Ipinatawag ito ni Papa Juan XXIII at ipinagpatuloy ni Papa Pablo VI matapos ang pagkamatay ni Juan XXIII.

The last days of Catholicism, as Martin expressed it, identifies the struggle between the infallibility and primacy of the church of Rome as set forth in Vatican I, versus the liberalism that is currently on display by Francis the woke-pope, and represented in the documents of Vatican II. Martin suggests that within the struggle for these two approaches of controlling the church, the third world war breaks out, and Jesus returns, comes down to earth and places his blessing upon the good pope and takes the throne of the Catholic church.

Ang mga huling araw ng Katolisismo, gaya ng ipinahayag ni Martin, ay tumutukoy sa tunggalian sa pagitan ng di-nagkakamalian at primasya ng Simbahan ng Roma, ayon sa itinakda sa Vatican I, at ng liberalismong kasalukuyang ipinakikita ni Francis, ang woke-pope, na kinakatawan sa mga dokumento ng Vatican II. Iminumungkahi ni Martin na, sa gitna ng tunggalian ng dalawang pamamaraang ito ng pagkontrol sa Simbahan, sumiklab ang Ikatlong Digmaang Pandaigdig, at bumalik si Hesus, bumaba sa lupa at ipinagkaloob ang Kanyang pagpapala sa mabuting Papa at umupo sa trono ng Simbahang Katoliko.

In verses thirteen through fifteen, of Daniel eleven, the history that immediately precedes the Sunday law of verse sixteen, describes the third and final battle of the proxy wars. It is the battle that follows Putin’s victory in verses eleven and twelve, but in the middle of those three verses, verse fourteen identifies when Catholicism enters into the history of the last days.

Sa mga talata labintatlo hanggang labinlima ng Daniel onse, ang kasaysayang kaagad na nauuna sa batas ng Linggo sa talata labing-anim ay naglalarawan sa ikatlo at pangwakas na labanan ng mga digmaang kinatawan. Ito ang labanang sumusunod sa tagumpay ni Putin sa mga talata labing-isa at labindalawa, ngunit sa gitna ng tatlong talatang iyon, tinutukoy ng talata labing-apat kung kailan pumapasok ang Katolisismo sa kasaysayan ng mga huling araw.

According to Isaiah the whore of Rome is forgotten during the symbolic seventy-year reign of the sixth kingdom of Bible prophecy. The first time the papacy was enthroned upon the earth in 538, the waymark that preceded her enthronement was the decree of Justinian in 533.

Ayon kay Isaias, ang patutot ng Roma ay nakalilimutan sa panahon ng makasagisag na pitumpung-taong paghahari ng ikaanim na kaharian sa propesiya ng Bibliya. Noong unang pagkakataon na naluklok sa trono sa lupa ang kapapahan noong 538, ang palatandaang nauna sa pagkaluklok nito ay ang dekreto ni Justinian noong 533.

The history surrounding Justinian’s decree identifies that Justinian sought to consolidate his control over his kingdom by bringing an end to the religious argument that had been causing turmoil in the kingdom. That argument was whether the church in Constantinople in the east, or the church in Rome in the west was the head of the so-called Christian church. In verse thirteen, the last president of the United States will be confronted with a controversy that forces him to parallel the history of Justinian, and declare that the Catholic church is the head of the churches, and the corrector of heretics, in order to establish the necessary political support to consolidate his power.

Ang kasaysayang nakapaligid sa dekreto ni Justinian ay nagpapakita na hinangad ni Justinian na patatagin ang kaniyang pamamahala sa kaniyang kaharian sa pamamagitan ng pagwawakas sa alitang pangrelihiyon na nagdudulot ng kaguluhan sa kaharian. Ang alitang iyon ay kung alin—ang iglesya sa Constantinople sa silangan, o ang iglesya sa Roma sa kanluran—ang siyang ulo ng tinatawag na Kristiyanong iglesya. Sa talatang labintatlo, ang huling pangulo ng Estados Unidos ay haharap sa isang kontrobersiyang pipilitin siyang umayon sa hulwaran ng kasaysayan ni Justinian, at ipahayag na ang Simbahang Katoliko ang ulo ng mga iglesya, at ang tagapagwasto ng mga heretiko, upang maitaguyod ang kinakailangang suportang pampolitika upang patatagin ang kaniyang kapangyarihan.

We should not place any confidence in the satanic predictions of Fatima, but we are required to see what is revealed in God’s Word. In the beginning of the twentieth century both horns of the earth beast entered into their third generation, which is the generation of compromise. The Republican horn surrendered its financial system to the world bankers, which trace their origins back to the house of the Red Shield, the Rothschilds, and its mysterious connection with the Illuminati, Freemasonry, secret societies and the Jesuit order. Sister White directly warns of these entities. During the same period of time Laodicean Adventism, as the Protestant horn, surrendered its educational and religious institutions to the governing of the world.

Hindi natin dapat ilagak ang anumang pagtitiwala sa mga hulang makasatanas ng Fatima, ngunit kinakailangan nating siyasatin ang ipinahayag sa Salita ng Diyos. Sa pasimula ng ika-20 siglo, ang kapwa mga sungay ng halimaw na mula sa lupa ay pumasok sa kanilang ikatlong salinlahi, na siyang salinlahi ng kompromiso. Isinuko ng sungay na Republikano ang sistemang pinansiyal nito sa mga bankero ng daigdig, na ang kanilang mga pinagmulan ay matutunton pabalik sa sambahayan ng Pulang Kalasag, ang mga Rothschild, at sa mahiwagang ugnayan ng sambahayang ito sa mga Illuminati, Masoneriya, mga lihim na samahan, at sa Orden ng mga Heswita. Si Sister White ay tuwirang nagbibigay-babala laban sa mga entidad na ito. Sa gayunding panahon, ang Adventismong Laodiceano, bilang Protestanteng sungay, ay isinuko ang mga institusyong pang-edukasyon at pangrelihiyon nito sa pamamahala ng sanlibutan.

In that very time period, the modern king of the south begins its history with the Russian Revolution, and the modern king of the north begins its history with the miracle of Fatima. As Malachi Martin emphasizes in his book, beyond the internal struggle of the good and bad pope, the Fatima messages identified the struggle of Catholicism against atheism in general, but more specifically against the atheism of Russia. The secret that the pope in 1917 was to act upon contained the (satanic) promise, that if the pope would call a conclave and dedicate Russia to the Virgin Mary, then there would not be a second world war. It also identified that if the pope refused Russia would spread its philosophy far and wide and there would then be another world war.

Sa mismong panahong iyon, nagsisimula ang kasaysayan ng makabagong Hari sa Timog sa Rebolusyong Ruso, at nagsisimula naman ang kasaysayan ng makabagong Hari sa Hilaga sa Himala sa Fatima. Gaya ng binibigyang-diin ni Malachi Martin sa kaniyang aklat, bukod pa sa panloob na tunggalian ng mabuti at masamang papa, tinukoy ng mga mensahe ng Fatima ang pakikibaka ng Katolisismo laban sa ateismo sa pangkalahatan, ngunit lalong partikular laban sa ateismo ng Rusya. Ang lihim na dapat isakatuparan ng papa noong 1917 ay naglalaman ng (satanikong) pangako, na kung magtatawag ang papa ng isang konklave at itatalaga ang Rusya sa Birheng Maria, kung gayon ay hindi magkakaroon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Tinukoy din nito na kung tatanggi ang papa, palalaganapin ng Rusya ang pilosopiya nito sa lahat ng dako, at magkakaroon noon ng isa pang Digmaang Pandaigdig.

The second world war included the war of Catholicism against the Communism of Russia. Catholicism’s proxy army in that war was Nazi Germany. The papacy always employs proxy armies. In 1933 the Catholic church, through the work of Cardinal Pacelli, signed a concordat with Adolph Hitler that allowed Hitler to take control of Germany, and by Hitler’s own testimony, that contract (concordat), was what allowed Hitler to solve the Jewish question. The Nazi’s were the papacy’s proxy against atheistic Russia in World War II, and in the second battle of the proxy wars, now being accomplished in the Ukraine, it is being carried out by another Nazi proxy army.

Kasama sa ikalawang digmaang pandaigdig ang digmaan ng Katolisismo laban sa Komunismo ng Russia. Ang hukbong kinatawan ng Katolisismo sa digmaang iyon ay ang Alemanyang Nazi. Ang kapapahan ay laging gumagamit ng mga hukbong kinatawan. Noong 1933, ang simbahang Katoliko, sa pamamagitan ng gawain ni Cardinal Pacelli, ay lumagda sa isang konkordato kay Adolph Hitler na nagbigay-daan kay Hitler na agawin ang kontrol sa Alemanya, at ayon sa sariling patotoo ni Hitler, ang kasunduang iyon (konkordato) ang siyang nagbigay sa kanya ng kakayahang lutasin ang usaping Hudyo. Ang mga Nazi ang hukbong kinatawan ng kapapahan laban sa ateistikong Russia noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, at sa ikalawang labanan ng mga digmaang kinatawan, na ngayo’y isinasakatuparan sa Ukraine, ito ay isinasagawa ng isa pang hukbong kinatawang Nazi.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“Through the two great errors, the immortality of the soul and Sunday sacredness, Satan will bring the people under his deceptions. While the former lays the foundation of spiritualism, the latter creates a bond of sympathy with Rome. The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.

Sa pamamagitan ng dalawang malalaking kamalian—ang kawalang-kamatayan ng kaluluwa at ang kabanalan ng Linggo—dadalhin ni Satanas ang mga tao sa ilalim ng kaniyang mga panlilinlang. Samantalang ang una ay naglalatag ng saligan para sa espiritismo, ang huli ay lumilikha ng buklod ng simpatya sa Roma. Ang mga Protestante sa Estados Unidos ang mangunguna sa pag-unat ng kanilang mga kamay sa kabila ng bangin upang dakpin ang kamay ng espiritismo; aabot sila sa kabila ng kalaliman upang makipaghawak-kamay sa kapangyarihang Romano; at sa ilalim ng impluwensiya ng tatluhang pagkakaisang ito, ang bansang ito ay susunod sa mga yapak ng Roma sa pagyurak sa mga karapatan ng budhi.

“As spiritualism more closely imitates the nominal Christianity of the day, it has greater power to deceive and ensnare. Satan himself is converted, after the modern order of things. He will appear in the character of an angel of light. Through the agency of spiritualism, miracles will be wrought, the sick will be healed, and many undeniable wonders will be performed. And as the spirits will profess faith in the Bible, and manifest respect for the institutions of the church, their work will be accepted as a manifestation of divine power.

Habang ang espiritismo ay lalong ginagaya ang Kristiyanismong sa pangalan lamang ng panahong ito, lalo itong nagtataglay ng kapangyarihang manlinlang at mambitag. Si Satanas mismo ay nagbagong-loob, alinsunod sa makabagong kaayusan ng mga bagay. Magpapakita siya sa kaanyuan ng isang anghel ng liwanag. Sa pamamagitan ng espiritismo, magaganap ang mga himala, mapagagaling ang mga maysakit, at isasagawa ang maraming hindi maikakailang kababalaghan. At yamang ang mga espiritu ay magpapahayag ng pananampalataya sa Banal na Kasulatan at magpapakita ng paggalang sa mga institusyon ng simbahan, ang kanilang gawa ay tatanggapin bilang isang pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos.

“The line of distinction between professed Christians and the ungodly is now hardly distinguishable. Church members love what the world loves and are ready to join with them, and Satan determines to unite them in one body and thus strengthen his cause by sweeping all into the ranks of spiritualism. Papists, who boast of miracles as a certain sign of the true church, will be readily deceived by this wonder-working power; and Protestants, having cast away the shield of truth, will also be deluded. Papists, Protestants, and worldlings will alike accept the form of godliness without the power, and they will see in this union a grand movement for the conversion of the world and the ushering in of the long-expected millennium.

Ang hanggahang naghihiwalay sa mga nagpapahayag na Cristiano at sa mga di-makadiyos ay halos hindi na makilala. Iniibig ng mga kasapi ng iglesia ang iniibig ng sanlibutan at handang makipisan sa kanila, at nagpasiyang pag-isahin sila ni Satanas sa isang katawan at sa gayo’y palakasin ang kaniyang adhikain sa pamamagitan ng pagsasama sa lahat sa hanay ng espiritismo. Ang mga Papista, na nagmamapuri sa mga himala bilang tiyak na tanda ng tunay na iglesia, ay madaling malilinlang ng kapangyarihang ito na gumagawa ng mga kababalaghan; at ang mga Protestante, na itinapon ang kalasag ng katotohanan, ay malilinlang din. Ang mga Papista, mga Protestante, at mga makasanlibutan ay kapwa tatanggap ng anyo ng kabanalan na walang kapangyarihan, at makikita nila sa pagkakaisang ito ang isang dakilang kilusan para sa pagbabagong-loob ng sanlibutan at sa pagsapit ng matagal nang inaasahang sanlibong taon.

“Through spiritualism, Satan appears as a benefactor of the race, healing the diseases of the people, and professing to present a new and more exalted system of religious faith; but at the same time he works as a destroyer. His temptations are leading multitudes to ruin. Intemperance dethrones reason; sensual indulgence, strife, and bloodshed follow. Satan delights in war, for it excites the worst passions of the soul and then sweeps into eternity its victims steeped in vice and blood. It is his object to incite the nations to war against one another, for he can thus divert the minds of the people from the work of preparation to stand in the day of God.

Sa pamamagitan ng espiritismo, nagpapakita si Satanas bilang isang mabuting tagapaglingap ng sangkatauhan, na nagpapagaling ng mga sakit ng mga tao, at nag-aangking magharap ng isang bago at higit na mataas na sistema ng pananampalataya; ngunit kasabay nito’y kumikilos siya bilang isang mamumuksa. Ang kaniyang mga tukso ay nagdadala sa napakarami tungo sa kapahamakan. Ang kawalan ng pagpipigil ay nagpapabagsak sa katwiran; sumusunod ang pagpapaubaya sa pita ng laman, mga alitan, at pagbububo ng dugo. Nalulugod si Satanas sa digmaan, sapagkat pinupukaw nito ang pinakamasasamang pita ng kaluluwa at pagkatapos ay tinatangay nito patungo sa kawalang-hanggan ang mga biktimang tigmak sa bisyo at dugo. Layunin niya na udyukan ang mga bansa na makipagdigma laban sa isa’t isa, sapagkat sa gayon malilihis niya ang isipan ng mga tao mula sa gawaing paghahanda upang makatindig sa Araw ng Diyos.

“Satan works through the elements also to garner his harvest of unprepared souls. He has studied the secrets of the laboratories of nature, and he uses all his power to control the elements as far as God allows. When he was suffered to afflict Job, how quickly flocks and herds, servants, houses, children, were swept away, one trouble succeeding another as in a moment. It is God that shields His creatures and hedges them in from the power of the destroyer. But the Christian world have shown contempt for the law of Jehovah; and the Lord will do just what He has declared that He would—He will withdraw His blessings from the earth and remove His protecting care from those who are rebelling against His law and teaching and forcing others to do the same. Satan has control of all whom God does not especially guard. He will favor and prosper some in order to further his own designs, and he will bring trouble upon others and lead men to believe that it is God who is afflicting them.” The Great Controversy, 588, 589.

“Si Satanas ay kumikilos din sa pamamagitan ng mga elemento upang anihin ang mga kaluluwang hindi nakahanda. Pinag-aralan niya ang mga lihim ng mga laboratoryo ng kalikasan, at ginagamit niya ang lahat ng kaniyang kapangyarihan upang kontrolin ang mga elemento hanggang sa lawak na ipinahihintulot ng Diyos. Nang siya’y pinahintulutang pahirapan si Job, gaano kabilis na naubos ang mga kawan at mga bakahan, mga lingkod, mga bahay, mga anak—isang kasawian ang sumunod sa isa pa na waring sa isang saglit lamang. Ang Diyos ang nagsasanggalang sa Kaniyang mga nilalang at nagbabakod sa kanila laban sa kapangyarihan ng mamumuksa. Ngunit ang sanlibutang Kristiyano ay nagpakita ng paghamak sa kautusan ni Jehova; at gagawin ng Panginoon ang mismong Kaniyang ipinahayag na Kaniyang gagawin—Kanyang babawiin ang Kaniyang mga pagpapala mula sa lupa at aalisin ang Kaniyang pag-iingat na mapagpangalaga sa mga nagrerebelde laban sa Kaniyang kautusan at nagtuturo at pumipilit sa iba na gawin ding gayon. Si Satanas ay may kapangyarihan sa lahat ng hindi tanging iniingatan ng Diyos. Kanyang papaboran at pauunlarin ang ilan upang maisulong ang sarili niyang mga panukala, at magpapasapit siya ng kapahamakan sa iba at aakay sa mga tao na maniwala na ang Diyos ang nagpapahirap sa kanila.” Ang Dakilang Tunggalian, 588, 589.