The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Two

Ang propesiya ng Fatima ay gawaing paghahanda ni Satanas upang ihanda ang Simbahang Katoliko na isuko sa kaniya ang kanilang organisasyon kapag siya’y magpapanggap na si Cristo, sapagkat ito ang “obra maestra ng kapangyarihan ni Satanas—isang bantayog ng kaniyang mga pagsisikap na iluklok ang kaniyang sarili sa luklukan upang pamahalaan ang daigdig ayon sa kaniyang kalooban.” Yaong mga hindi makikinabang sa patotoong propetiko na nagpapakilala sa papel ng Fatima sa pagpapatnubay sa Katolisismo, dahil sa kanilang ayaw maniwala sa kakayahan ni Satanas na magsagawa ng mga himala, ay inihahanda ang kanilang sarili upang madaya. Tinugunan ng propesiya ng Fatima ang panloob na tunggalian sa loob ng Katolisismo, at ang digmaan ng Katolisismo laban sa ateismo.

Ang digmaan ng Katolisismo laban sa ateismo ang paksa ng talatang apatnapu ng Daniel labing-isa. Ang paglalarawan ng tunggaliang iyon ay nagsimula noong 1798, sa talatang apatnapu. Nagsimula iyon sa labanan kung saan si Napoleon, ang hari ng timog, ay bumihag sa papa noong 1798, at ang patotoo sa loob ng talata ay nagwawakas naman sa pagwawalis ng hari ng hilaga sa hari ng timog noong 1989. Sa loob ng kasaysayang iyon (1798 hanggang 1989), ang dalawang magkalaban noong 1917 at 1918 ay kapwa tinatandaan ng propetikong simbolismo, na nag-uugnay sa kanilang dalawang patotoo, samantalang pinananatili ang pangkalahatang tema ng talata. Ang propesiya ng Fatima ay walang alinlangan na isang satanikong propesiya, ngunit ito ay isang paksa ng propetikong Salita ng Diyos, at samakatuwid ay isang kasaysayan na dapat wastong maunawaan.

Sa ikatlong digmaang panghalili, gaya ng inilalarawan sa mga talata labintatlo hanggang labinlima ng Daniel onse, ipinakikilala ang kapangyarihang nagmamataas upang itatag ang pangitain. Ang talatang iyon ay natupad noong taóng 200 BC, nang “ang mga Romano ay nanghimasok alang-alang sa batang hari ng Egipto,” at “nagpasiya na siya ay dapat ipagsanggalang mula sa pagkapahamak na binalak nina Antiochus at Philip.” Ang talata at ang kasaysayan ng 200 BC ay nagpapakilala na bago pa lamang ang batas ng Linggo, sa saligang pag-aangking ipinagtatanggol ang pinahinang kahalili ni Putin, sa panahong ang Estados Unidos at ang Nagkakaisang mga Bansa (Seleucus at Philip ng Macedon) ay nagpasiya na kunin ang mga teritoryo ng Russia at paghati-hatian ang mga iyon para sa kanilang kapuwa pakinabang, ang Roma ng papa (ang patutot ng Tiro) ay magsisimulang tumugtog ng kaniyang musika, habang siya ay nagsisimulang humayo upang makiapid sa mga hari sa lupa.

Ang taong 533 at ang dekreto ni Justinian ay sa gayo’y mauulit, gaya ng propetikong inilarawan sa Apocalipsis kabanata labintatlo, talata dalawa, na nagsasaad na ang dragon (ang paganong Roma) ay magkakaloob ng tatlong bagay sa kapapahan.

Ibinigay ng dragon ng paganong Roma ang kaniyang “luklukan,” (ang lunsod ng Roma) sa kapapahan noong taong 330, nang ilipat ni Constantine ang kaniyang kabisera sa Constantinople. Ibinigay ni Clovis ang kaniyang “kapangyarihang” militar sa kapapahan na nagsimula noong 496, at noong 533 ay ibinigay ni Justinian ang sibil na “kapamahalaan” sa kapapahan. Makalipas ang limang taon, iniluklok ng paganong Roma ang kapapahan sa trono, gaya ng inilarawan sa mga talata labing-anim, tatlumpu’t isa, at apatnapu’t isa ng Daniel labing-isa. Kapag nagwagi ang Estados Unidos sa ikatlong digmaang proxy, madadaig na ng kapapahan ang Komunistang kapangyarihan ng Rusya na siyang paksa ng propesiya ng Fatima. Taglay ng mga digmaang proxy ang tatak ng katotohanan, sapagkat ang lahat ng tatlong labanan ay isinasakatuparan sa pamamagitan ng isang hukbong kinatawan ng kapapahan.

Ang una at huling hukbong kinatawan ng kapapahan ay ang Estados Unidos (tumalikod na Protestantismo). Ang gitnang hukbong kinatawan ay ang mga Nazi ng Ukraine, na siya ring naging hukbong kinatawan ng mga Katoliko laban sa Komunistang Russia noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. May tatlong digmaang pandaigdig, at may tatlong digmaang kinatawan. Ang ikalawang digmaan sa kapuwa mga digmaang pandaigdig at mga digmaang kinatawan ay Nazismo. Ang kasalukuyang digmaan sa Ukraine ay ang digmaan ng hangganan na unang tumupad sa mga talata labing-isa at labindalawa sa labanan sa Raphia. Ang digmaan sa Ukraine ay isinasakatuparan ngayon sa panahon ng ikalawa sa tatlong pagsalakay ng Islam sa ikatlong kaabahan, bagaman ang Islam ay hindi kasangkot sa partikular na digmaang iyon.

Ang unang dagok ay laban sa espirituwal na maluwalhating lupain noong Setyembre 11, 2001, at ang huli sa tatlong dagok ay sa batas ukol sa Linggo, at muli ay laban sa espirituwal na maluwalhating lupain. Ang ikalawa sa tatlong dagok ng Islam ng ikatlong kaabahan ay laban sa literal na sinaunang maluwalhating lupain noong Oktubre 7, 2023. Ang digmaang iyon ay nagaganap sa mismong kaparehong lugar kung saan nagtagumpay si Ptolemy sa labanan sa Raphia. Sinabi ni Jesus na sa mga huling araw ay magkakaroon ng mga digmaan at mga alingawngaw ng mga digmaan.

Ang mga digmaang tinukoy ni Jesus ay nagaganap sa kasaysayan kapag ang epekto ng bawat pangitain ay natutupad, at si Ezekiel ang nagtala ng katotohanang iyon. Sa kasaysayang iyon ay inihahayag ang pagdating ng ikatlong kasawian ng Islam, ang ikalawa at ikatlong labanan ng mga digmaang panghalili, ang pag-uulit ng Digmaang Sibil ng Amerika, at ang pag-uulit ng Digmaang Rebolusyonaryo ng Amerika. Ang mga digmaang ito ay nagaganap sa panahon ng kasaysayan ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, at sa nalalapit na batas ng Linggo ay ibabangon ng Panginoon ang Kaniyang hukbo bilang isang watawat habang nagsisimula ang pangwakas, ikatlong digmaang pandaigdig, at habang lalo pang pinalalala ng Islam ng ikatlong kasawian ang galit ng mga bansa.

Sa panahon ng pagseselyo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang dalawang uri ng bayan ng Diyos ay natutukoy sa pamamagitan ng kanilang kakayahang makakita at makarinig.

Sa panahong iyon, na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, sinabi ni Jesus, "Maririnig ninyo ang mga digmaan at mga alingawngaw ng mga digmaan." Sa Aklat ng Pahayag, kinakatawan ni Juan ang mga nakaririnig sa tinig ni Cristo.

Ang "tinig" na kaniyang narinig ay "gaya ng pakakak," at ang pakakak ay isang sagisag ng pakikidigma, at narinig niya ang tinig sa kaniyang likuran. Pagkatapos ay lumingon siya upang tingnan ang tinig.

Ang pangitain ni Cristo na nakita ni Juan nang siya’y lumingon upang makita ang tinig, ay yaon ding pangitain na nakita ni Daniel sa kabanata 10, yaon ding pangitain na nakita ni Isaias sa kabanata 6, at yaon ding pangitain na nakita ni Pablo nang kaniyang makita ang kasaysayan ng pitong kulog.

Nang ipinaliwanag ni Gabriel ang pangitain kay Daniel, inilahad niya ang mga kaganapang propetiko ng kabanata labing-isa. Ang mga kaganapang iyon ay paglalarawan ng pakikidigma, at sa pagsasagisag ng mga digmaang iyon, ang pangitaing nagiging sanhi ng pambabaeng “mareh,” na ipinahayag bilang “marah,” ay nagdulot kay Daniel na mabago sa wangis ni Cristo. Kapag sinabi ni Cristo na makakarinig kayo ng mga digmaan at mga alingawngaw ng digmaan, tinutukoy Niya ang mga digmaang inilahad sa kabanata labing-isa ng aklat ni Daniel. Higit pa rito, itinutukoy Niya na upang makita ang pangitaing nagiging sanhi na ang tumitingin ay mabago sa Kanyang wangis, kinakailangan mong lumingon, sapagkat nasa likuran mo ang tinig. Ang mga digmaang kinakatawan sa kabanata labing-isa ng aklat ni Daniel ay mga paglalarawan ng mga digmaang naganap na sa nakalipas na kasaysayan. Sa pakikinig tungkol sa mga digmaang iyon noong nakaraan, ang isang tao ay natuturuan hinggil sa kasaysayang kasalukuyang nagaganap, ngunit tanging kung ang tao ay may mga matang nakakakita at mga taingang nakaririnig.

Nang itala ni Ezekiel na darating ang panahon na ang pangitain ay hindi na maaantala, kaugnay iyon ng pangitain ni Ezekiel tungkol sa makalangit na santuwaryo, kung saan, bukod sa iba pa, nakita ni Ezekiel ang “mga gulong sa loob ng mga gulong,” na tinutukoy ni Sister White bilang ang masalimuot na ugnayan ng mga kaganapang pantao.

Ang masalimuot na mga gulong na sa unang tingin ay waring nasa kaguluhan ay ang masalimuot na pag-ikot ng mga pangyayari ng tao na kinakatawan sa alitan at kaguluhan ng mga bansa. Ang kasaysayang itinalaga ni Cristo sa Kaniyang Salita ay nagsasabi sa atin kung nasaan tayo, at sa paggawa nito ay tinutukoy nito ang panghuling pagbagsak ng lahat ng makalupang kapangyarihan. Ang panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay yaon kung saan natutupad ang bisa ng bawat pangitain, at sa loob ng kasaysayang iyon ang mga gulong ay kumakatawan sa mga digmaan at mga bali-balita ng mga digmaan na tinukoy ni Cristo bilang “pasimula ng mga kapanglawan”. Ang pasimula ng mga kapanglawan ay nagsimula noong Setyembre 11, 2001, sapagkat iyon ang panahon nang magsimula ang pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, at inilalagay ng anghel na tagapagtatak ang Kaniyang tanda sa mga nagbubuntung-hininga at nagsisidaing dahil sa mga kasuklam-suklam na bagay na ginagawa sa loob ng iglesia at ng lupain.

Ang mga digmaan sa lupain ay nagdudulot ng dalamhati sa mga nakakakita at nakakarinig hinggil sa kung ano ang isinasagisag ng mga digmaang iyon. Ang kasaysayan ng paglalagay ng tatak ay nagpapakilala sa pangwakas na pagpabagsak ng lahat ng makalupang kaharian, at ang pagpabagsak ng mga kahariang iyon ay natunton na sa propetikong kasaysayan ng nakaraan. Nang makita ni Isaias, sa kabanata anim, ang gayunding pangitain na nakita rin nina Juan, Daniel, Ezekiel, Job, at Pablo, kusang-loob siyang naghandog na ipahayag ang mensahe para sa panahong iyon, ngunit itinanong niya kung gaano katagal niya kailangang ipahayag ang mensahe?

Ang sagot na ibinigay kay Isaias ay na kinakailangan niyang ipahayag ang mensahe hanggang sa “lubusang mawasak ang lupain.” Ang mensahe ng pagsaselyo ay ibinibigay sa panahon ng pakikidigma, at ang pakikidigmang ito ay tiyak na tinutukoy bilang ang pagpapakahulugan ng pangitaing “marah” na namalas ng lahat ng mga propeta. Ang panlabas na mensahe ay nilalayong magbunga ng panloob na karanasan, ngunit para lamang sa mga “makikinig.”

Ang pagkakaugnay ng kinatawang hukbo ng papa na mga Nazi sa ikalawang digmaang pandaigdig ay umaayon, taludtod sa taludtod, sa ikalawang kinatawang hukbo sa ikalawang digmaang kinatawan, at ang ikalawang digmaang pandaigdig mismo ay umaayon sa ikalawang digmaang kinatawan. Ang pagkakaugnay ng ikalawang digmaang kinatawan sa digmaang panghangganan ng Raphia na ngayo’y inuulit sa Ukraine, ay heograpikong kaugnay ng ikalawang paghagupit ng Islam sa ikatlong sawi, na nagsimula noong Oktubre 7, 2023, at kumakatawan sa makahulang mga gulong sa loob ng mga gulong.

Noong 1999, inilathala ang isang aklat na isinulat ni John Cornwell. Si John Cornwell noon ay Senior Research Fellow sa Jesus College, sa Cambridge sa Inglatera, at isang mamamahayag at may-akdang pinarangalan ng mga gantimpala. Tinalakay ng aklat ang papel ng obispo ng Roma na namahala noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Nagsisimula ang aklat sa lolo ng magiging obispo, na siyang kanang kamay ni Pope Pius IX, na kilala bilang Pio Nono. Noong 1849, sinalakay ng isang Republikang nagkakagulong-bayan ang mga gusali ng Vaticano at tumakas si Pope Pius IX mula sa lungsod ng Roma. Ang lalaking isinama niya sa pagpapatapon ay ang lolo ni Eugenio Pacelli. Si Eugenio Pacelli ang apo ng kanang kamay ni Pope Pius IX, at nang maglaon ay naging Pius XII siya, at ang aklat tungkol kay Eugenio Pacelli ay pinamagatang Hitler’s Pope, The Secret History of Pius XII.

Sa aklat, sinusuri ni Cornwell ang lawak ng kaalaman ni Papa Pio XII, na dating Kardinal Eugenio Pacelli, hinggil sa pag-uusig sa mga Hudyo na isinagawa ng rehimeng Nazi noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, at ang lawak ng kaniyang naging pagtugon dito. Ipinakikita niya na ang pampublikong pananahimik ni Pio XII at ang kawalan niya ng pagkilos sa pagkondena sa Holokausto ay nagpapamalas ng kaniyang imoral na pamumuno sa panahon ng digmaan.

Nagbibigay si Cornwell ng makasaysayang konteksto sa pontipikado ni Pio XII, kabilang ang kaniyang diplomatikong karanasan at ang masalimuot na dinamika pampolitika ng panahong iyon. Sinusuri niya ang pamamaraan ng Vaticano sa pakikitungo sa Alemanyang Nazi. Itinutukoy ni Cornwell na nabigo si Pio XII na magsalita laban sa Holokausto at mamagitan para sa kapakanan ng mga inuusig na Hudyo, sapagkat siya, bilang Kardinal noong 1933, ang nagpasimuno sa pagpapatibay ng isang konkordato kay Hitler na may pangakong pagpapasakop ng Simbahang Katolika sa gawain ni Hitler.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.