In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.
Sa aklat na pinamagatang, *Hitler’s Pope*, sinimulan ng may-akda na si John Cornwell ang salaysay tungkol sa magiging papa na naghari noong si Hitler ang namuno sa Alemanya, sa pamamagitan ng kaniyang lolo at ni Papa Pio IX, na pinalayas mula sa Lungsod ng Roma. Nang tumakas si Pio IX mula sa lungsod ng Roma, na nagkunwang isang madre, ang tanging lalaking isinama niya ay ang lolo ng magiging papa. Tinalakay ni Cornwell ang malapit na kaugnayan ng dalawang lalaking ito, at pagkatapos ay ipinakita kung paanong ang ama ng magiging papa ay may kaugnayan din sa sentro ng kapangyarihan ng Simbahang Katolika. Sa paggawa nito, tinukoy niya ang panlipunan, pampulitika, at panrelihiyong kapaligiran ng kasaysayan mula sa panahon ni Pio IX hanggang sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ang pangkalahatang paglalarawan ng kasaysayan ay lubhang nagbibigay-kaalaman.
“Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.
Isa pang hakbang sa pag-aangkin ng kapangyarihan ng papa ang naganap, nang, noong ikalabing-isang siglo, ipinahayag ni Papa Gregorio VII ang kasakdalan ng Simbahang Romano. Kabilang sa mga pahayag na inilabas niya ang isa na nagsasabing ang simbahan ay kailanman ay hindi nagkamali, ni kailanman ay magkakamali, ayon sa Kasulatan. Ngunit ang mga patunay mula sa Kasulatan ay hindi kalakip ng naturang pahayag. Ang palalong Papa ay nag-angkin din ng kapangyarihang magpatalsik ng mga emperador, at ipinahayag na walang anumang hatol na kanyang ibinaba ang maaaring pawalang-bisa ng sinuman, subalit siya ang may prerogatibang pawalang-bisa sa mga pasya ng lahat ng iba pa.
“A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.
"Isang matingkad na halimbawa ng mapaniil na katangian ng tagapagtaguyod ng di-nagkakamalian na ito ay nahayag sa kaniyang pakikitungo sa emperador ng Alemanya, si Henry IV. Dahil sa pag-aakalang maaari niyang ipawalang-bahala ang kapangyarihan ng papa, ang monarkang ito ay ipinahayag na ekskomunikado at inalis sa trono. Natakot siya dahil sa pagtalikod at mga banta ng kaniya mismong mga prinsipe, na pinalakas-loob ng atas papal na maghimagsik laban sa kaniya, kaya nadama ni Henry ang pangangailangang makipagkasundo sa Roma. Kasama ang kaniyang asawa at isang tapat na lingkod, tinawid niya ang Alps sa kalagitnaan ng taglamig, upang siya’y magpakumbaba sa harap ng papa. Pagdating sa kastilyong pinagtunguhan ni Gregory, siya ay dinala, na walang mga bantay, sa isang panlabas na looban; at doon, sa matinding lamig ng taglamig, na walang takip ang ulo at nakayapak, at nakasuot ng hamak na kasuotan, hinintay niya ang pahintulot ng papa upang makalapit sa kaniyang harapan. Hindi bago makalipas ang tatlong araw ng pag-aayuno at pangungumpisal saka lamang minagaling ng pontipe na pagkalooban siya ng kapatawaran. Kahit noon, ito’y sa kundisyong ang emperador ay maghihintay muna ng pagsang-ayon ng papa bago muling tanggapin ang mga sagisag ng pagkahari o isagawa ang kapangyarihan ng pagkahari. At si Gregory, na lubhang nagalak sa kaniyang pagtatagumpay, ay nagmalaki na tungkulin niyang ibagsak ang kapalaluan ng mga hari." The Great Controversy, 57.
Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.
Si Gregory VII ay isang “tagapagtaguyod ng pagka-di-nagkakamali,” ngunit ang katawa-tawang pag-aangkin ay hindi ginawang opisyal na doktrina (dogma) hanggang kay Pius IX, na ginawang itinatag na doktrina ang hangal na pag-aangkin sa Unang Konseho ng Vatikano. Ipinagtibay ang doktrina noong Hulyo 18, 1870, isandaan at limampung taon sa mismong araw bago ang unang pagkabigo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo.
What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.
Ang mahalagang mabatid sa kasaysayan ay na, nang nagpatawag si Papa Pio IX ng Unang Konsilyo ng Vaticano at ipinatupad ang kaniyang doktrina ng kawalang-kamalian, ang kaniyang motibasyon ay nagbuhat sa kaniyang pagkamuhi sa tinatawag na “modernismo.” Hindi ito nag-ugat sa ideya na ang Papa ay hindi maaaring magkamali kapag nagtatakda ng mga doktrinang Biblikal; ito ay isang pagsasanggalang sa pagtutol ng Papa sa impluwensiyang idinulot ng Rebolusyong Pranses. Ito ay nakatuon laban sa kung ano na sa bandang huli ay kikilalanin bilang Komunismo.
The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.
Naghatid ang Rebolusyong Pranses ng matinding pagyanig sa estruktura ng pamamahala ng mga bansang Europeo, kalakip ang natatanging pagkapoot sa kapapahan bilang isang monarkiya. Isang paghihimagsik ng mga Republikano sa Italya ang pansamantalang nagpaalis kay Pio IX at sa kanyang pangunahing katuwang mula sa Roma. Ang “Modernismo,” na kinakatawan ng sari-saring pilosopiyang ibinunga ng Rebolusyong Pranses, ang pinakamatinding kaaway ni Pio IX; at ang kanyang doktrina ng kawalang pagkakamali ay binalangkas upang patibayin ang bawat pahayag na ginawa ng papa laban sa mga kaisipang modernista na ibinunga ng Rebolusyong Pranses.
Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).
Ang Daniel kabanata labing-isa, talatang ikaapatnapu, ay nagsasaad na noong 1798, ang hari ng timog (ang ateistikong Pransiya) ay nagdulot ng sugat na nakamamatay sa hari ng hilaga (ang kapapahan).
Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.
Ang doktrina ni Pius IX hinggil sa kawalang-pagkakamali ay kaugnay ng digmaang inilalarawan ng talatang apatnapu ng Daniel onse, at mula sa huling bahagi ng 1869 hanggang sa sumunod na taon ay tinipon ni Pius IX ang unang Konseho ng Vaticano, na kilala bilang Vatican I, sa layuning pagtibayin na ang papa ang ulo ng Katolisismo, at na ang Katolisismo ang ulo ng lahat ng mga iglesya, gaya ng ipinahayag ng atas ni Justinian noong taong 533.
The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.
Ang Ikalawang Konsilyo ng Vaticano, na kilala rin bilang Vatican II, ay idinaos mula 1962 hanggang 1965. Isa itong natatanging pangyayari sa kasaysayan ng Simbahang Katolika, at isa sa mga pinakamahalagang ekumenikal na konsilyo sa makabagong panahon. Ang konsilyo ay ipinatawag sa ilalim ng pamumuno ni Papa Juan XXIII at nagpatuloy sa panahon ng pontipikado ni Papa Pablo VI matapos ang pagkamatay ni Juan XXIII noong 1963. Mahalagang kilalanin ang malinaw na kaibhan sa pagitan ng dalawang konsilyong ito.
The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.
Ang unang konseho ay itinatag upang pairalin ang tinatawag na “primasiya” ng papa, na nangangahulugang ang papa ang kataas-taasang pinuno, guro, at pastol ng Simbahan, na may pananagutang pangalagaan at ipaliwanag ang mga doktrina ng pananampalataya. Ang kaniyang awtoridad ay binubuo ng pagtitiyak ng mga dogma, pagpapalabas ng mga atas na doktrinal, at pagbigkas ng mga may kapangyarihang pahayag hinggil sa mga usapin ng pananampalataya at moralidad, na kilala bilang kawalang-pagkakamali ng papa. Kabilang dito ang hurisdiksiyonal na awtoridad ng papa sa buong Simbahan, kabilang ang kapangyarihang humirang ng mga obispo, magtakda ng kaayusan para sa mga sakramento, at mamahala sa pangangasiwa ng Simbahan.
The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.
Ang ikalawang konsilyo ay naglalayong muling ituon ang Simbahan tungo sa pagiging isang ekumenikal na entidad. Ang dalawang konsilyo ay kumakatawan sa ganap na magkasalungat na mga proposisyon. Ang konserbatibong unang konsilyo ay sinalungat ng liberal na ikalawang konsilyo. Ang dalawang paksiyong iyon ay lubhang magkaiba, parang gabi at araw, at ang hulang iniuugnay sa tatlong lihim ng Fatima ay tumutukoy sa isang panloob na digmaan na angkop na kinakatawan ng dalawang konsilyong ito.
The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.
Tinutukoy ng propesiya ang isang uri na nagtataguyod ng primasiya na kinakatawan ni Pius IX, na sinasagisagan ng tinatawag na "puting papa," "mabuting papa," o "mabuting obispo"; at ang isa pang uri, na kaugnay sa Vatican II, ay sinasagisagan naman ng "itim na papa," "masamang papa," o "masamang obispo." Ang kontrobersiya ng dalawang konseptong politikal ay isinasagisag kapag binibisita ang dambana ng himala ng Fatima, sa Fatima, Portugal. Sa pagpasok, ang daanang-lakaran ay nasa pagitan ng isang estatwa ng itim na papa sa isang panig at ng isang estatwa ng puting papa sa kabilang panig.
It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).
Samakatuwid, nagiging bahagi ito ng pamana ng taong sa kalaunan ay magiging yaong tinutukoy ng aklat bilang ang papa ni Hitler, na ang kaniyang mga ugat ay nakabuhol sa pakikibaka sa pagitan ng modernismo (ang hari ng timog) at ng primasiya ng papa (ang hari ng hilaga).
It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.
Dapat maunawaan na ang may-akda ng aklat na ating isinasaalang-alang ay isang Katolikong may mabuting katayuan, at ang hayag niyang layunin sa pagsulat ng aklat ay magbigay-liwanag sa paratang na ang papa na naghari noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig ay sumuporta kay Hitler, sa mga Nazi, o nagkaroon ng anumang pananagutan sa holocaust laban sa mga Judio, at sa iba pa. Nang talakayin ni Cornwell ang lolo ni Pius XII, na siyang kanang-kamay na nagpasimuno sa konseho ng Vatican I, ang kasaysayan ng tunggalian sa pagitan ng mga hari ng timog at hilaga ay naisasakatuparan sa mismong kasaysayang iyon. Nang ang rebolusyon ng “Republicanism” ay umabot sa Italya, sa loob ng humigit-kumulang isang taon, pinalayas ng mga Italyano si Pius IX mula sa lungsod ng Roma, at magmula noon, maging pagkabalik niya, ang tanging pag-aari na lamang ng kapapahan ay ang isang daan at sampung akre, na kilala bilang Lungsod ng Vaticano.
The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.
Ang tanging paraan upang siya ay makabalik man lamang sa Vatican ay sa tulong ng mga hukbong Pranses, at sa pamamagitan ng pautang mula sa mga Rothschild, ang bantog na mga Judiong bangkero. Upang may katalinuhang maunawaan ang pakikipagsabwatan ng kapapahan sa holocaust noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, kailangan ang ilang saligang pagkaunawa sa saloobin ng Europa laban sa mga Judio mula pa noong pagpapapako kay Cristo sa krus. Iminumungkahi ng aklat na ang antisemitismo at rasismo ay dalawang magkaibang saloobin, na iginigiit na ang pagkapoot ni Hitler sa mga Judio ay rasista, sapagkat itinuring ni Hitler ang mga Judio bilang isang mababang uri ng mga tao, samantalang ang antisemitismo ay ang pagkapoot sa mga Judio dahil pinatay nila ang Diyos. Maging ang dalawa ay iisa lamang, o may tunay ngang pagkakaiba sa pagitan ng mga ito, ang katotohanan ng kalagayan ng mga Judio ay nararapat maunawaan.
For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.
Halimbawa, sa Amerika sa kasalukuyan, kapag ginamit ang salitang “ghetto,” iniisip ng karamihan na ito ang kahulugan ng maralita at napapabayaang bahagi ng bayan. Ngunit ang katawagang “ghetto,” sa orihinal ay tumutukoy sa isang bahagi ng isang lungsod, lalo na sa Venice, Italya, kung saan ang mga Hudyo ay pinilit na manirahan noong Gitnang Panahon. Ang unang ghetto ay itinatag sa Venice noong 1516, nang ikulong ng Republikang Venetian ang mga Hudyo sa isang itinalagang pook ng lungsod na kilala bilang “geto nuovo” (bagong pandayan), na sa kalaunan ay nakilala bilang ghetto.
In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.
Noong Gitnang Panahon sa Europa, nilimitahan ang mga Hudyo kung saan sila maaaring manirahan, gayundin ang mga propesyong pinahihintulutang kanilang pasukan. Ang mga paghihigpit na ito ay nakabatay sa lumang depinisyon ng antisemitismo, na tumutukoy sa paniniwalang ang mga Hudyo ang pumatay sa Diyos, at na ang lahat ng sumunod nilang mga suliranin ay bunga ng sarili nilang mga gawa.
In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.
Noong Gitnang Panahon, isang itinatag na kaugalian na ang mga Kristiyano ay hindi maaaring magpahiram ng salapi o tumanggap ng patubo sa isang pautang. Ang mga Judio ay hindi saklaw ng paghihigpit na iyon, at ang pagpapahiram ng salapi ay naging isa sa mga hanapbuhay na pinahihintulutan sa kanila. Ang mga Judiong bangkero, gaya ng pamilyang Rothschild, ang naging mga nagpapalit ng salapi bilang tugon sa mga legal na paghihigpit kung anu-anong mga hanapbuhay ang pinahihintulutan nilang gampanan. Nang mangailangan si Pius IX ng salapi upang makabalik sa Vaticano, ang pagkabigo dahil hindi na niya napaghaharian ang lungsod ng Roma ay lalo pang tumindi dahil sa pangangailangan niyang lumapit sa mga Judio para sa salapi.
Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.
Bago siya pinalayas mula sa Roma, si Pius IX ay waring kabilang sa isa sa dalawang pangkat hinggil sa mga Judio at sa kaugnayan ng simbahan sa mga Judio. Ang dalawang pangkat ay binubuo ng mga naniniwalang ang mga Judio, anuman ang mangyari sa kanila, ay tumatanggap lamang ng nararapat sa kanila, at ng isa namang pangkat na may hilig na magpakita ng kaunting awa sa mga Judio. Nang magbalik si Pius IX sa Vaticano, matapos siyang mapalayas, ang awa na minsan niyang naipamalas bago ang kaniyang pagkatapon ay hindi na muling naipakita kailanman. Bago ang kaniyang pagkatapon ay ipinasara niya ang geto sa lungsod ng Roma, at pagkabalik niya ay muli niyang itinatag ang geto, at nagsimulang magpataw ng buwis sa mga Judio upang mabawi ang kaniyang mga pagkaluging pinansiyal.
Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.
Ang kanang-kamay ni Papa Pio IX ay si Marcantonio Pacelli, ang lolo ng Papa ni Hitler. Isa siyang abogado na kabilang sa isang natatanging uri ng mga abogado na sumusuporta sa Papado. Ang kanyang anak ay naging bahagi rin ng gayunding piling uri ng mga abogado, gayundin ang kanyang apo, na sa kalaunan ay magiging ang Papa ni Hitler. Matapos ilahad ng aklat ang kasaysayan ng lolo ni Eugenio Pacelli, ng kanyang ama, at ng kanyang kabataan at edukasyon, tinatalakay nito ang katungkulang tinanggap ni Pacelli nang sinimulan niya ang kanyang gawain para sa Papado. Bilang isang abogado, na nagmula sa angkan ng mga piling abogadong pang-Papa, siya ay pinili upang pangunahan ang isang kagawarang dalubhasa sa mga kontrata, na tinatawag na mga "concords." Noong 1901, dinala si Pacelli sa tanggapan ng Kalihiman ng Estado ng Papa.
Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.
Naging sugo sa mga bansa si Pacelli. Sa makahulang pananaw, si Pacelli ang naging ligal na punto ng ugnayan na nagsakatuparan ng pakikiapid ng mga hari sa lupa sa kapapahan. Noong 1903, kinoronahan si Pius X bilang Papa. Agad niyang sinimulang tuligsain ang “intelektuwal na lason” na nagbunga ng “relativismo at skeptisismo.” Ang taong namahala sa pagsisikap ni Pius X na puksain ang “modernismo” ay si Umberto Benigni, na naglingkod sa iisang tanggapan kasama si Pacelli. Minsang sinabi ni Benigni hinggil sa isang pangkat ng mga mananalaysay na pandaigdig ang antas, na sila’y mga taong para sa kanila, “ang kasaysayan ay walang iba kundi isang walang-humpay na desperadong pagtatangkang sumuka. Para sa ganitong uri ng tao, iisa lamang ang lunas: ang Inkwisisyon!” Para kay Benigni, ang sinumang mananalaysay na nagpapahayag ng anumang pakikiling sa mga ideyang nagmula sa Rebolusyong Pranses ay nararapat na hatulan ng kamatayan.
Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.
Sa opisyal na kapasidad, pinamunuan ni Benigni ang ministeryo ng propaganda ng papasiya, ngunit di-opisyal ay pinatakbo rin niya ang isang lihim na lambat ng mga espiya, na nilayon upang matukoy ang sinumang Katoliko na may anumang simpatiya sa “modernismo,” na nagmula sa hari ng timog. Sa bandang huli, noong 1910, ang kaniyang gawain ay nagbunga ng isang kautusang nag-aatas sa mga kawani ng papasiya na manumpa, na tinawag na Panunumpang Anti-Modernista. Ito ay nananatiling may bisa. Upang maempleyo sa Vatikano, dapat kang manumpa ng pagkapoot sa mga ideyang modernista, na sa kasalukuyan ay tatawagin nating mga ideyang komunistiko.
In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.
Sa buod ng aklat ni Cronwell, sa pahina sa loob ng pabalat ay nakasaad, "Sa unang dekada ng dantaon, bilang isang napakatalinong batang abogado ng Vaticano, tumulong si Pacelli na humubog ng isang ideolohiya ng kapangyarihang papal na walang kaparis; noong dekada 1920 ginamit niya ang katusuhan at pangingikil upang maipataw ang kapangyarihan sa Alemanya. Noong 1933, si Hitler ay naging kanyang perpektong katuwang sa pakikipagnegosasyon at naitatag ang isang kasunduan na nagkaloob ng mga pribilehiyong panrelihiyon at pang-edukasyon sa Simbahang Katolika, kapalit ng pag-urong ng Katolisismo mula sa gawaing panlipunan at pampolitikal. Ang 'kusang-loob' na pagtalikod sa pampolitikal na Katolisismo, na ipinataw mula sa Roma, ay nagbigay-daan sa pag-angat ng Nazismo."
At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”
Sa isang pagpupulong ng gabinete noong Hulyo 14, 1933, ipinahayag ni Adolph Hitler noong mismong buwang iyon ang kanyang opinyon na ang concordance na ginawa ni Pacelli kasama ang mga Nazi ay lumikha para sa Alemanya ng “isang larangan ng pagtitiwala.... Sa umuunlad na pakikibaka laban sa pandaigdigang mga Hudyo.”
Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.
Ang aklat ni Cornwell ay hindi mabuting tinanggap ng mga Katoliko na tumangging tanggapin ang katibayan na si Pacelli ang pangunahing dahilan kung bakit nagawang umangat ni Hitler sa kapangyarihan, sapagkat ang Alemanya ay mayoryang Katoliko. Nakipagkasundo si Pacelli sa isang kasunduang pumigil sa palimbagang Katoliko, sa mga ahensiya ng balitang Katoliko, at sa mga paaralang Katoliko na magsabi ng anuman tungkol sa tinutunguhan ni Hitler mula 1933 pasulong. Sinusundan ng aklat ang hayag na maka-Anti-Semitikong pagkiling ni Pacelli, na pagkaraan ay naging papa noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Hindi bababa sa tatlong bagay ang mapatutunayan batay sa lubhang mapagkakatiwalaang mga sangguniang pangkasaysayan mula sa aklat.
The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.
Ang una ay ang pakikidigma ng hari sa hilaga at ng hari sa timog, gaya ng inilalarawan sa Daniel kabanata onse. Sa pakikidigmang iyon, ang mga kaaway ay ang Katolisismo laban sa ateismo, ang papa laban sa Komunismo. Ang isa pang punto ay na ginamit ng papa ang Nazismo bilang kaniyang hukbong kinatawan laban sa ateismo noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, kung paanong ginamit din ng papa ang tumalikod na Protestantismo noong 1989 bilang kaniyang hukbong kinatawan laban sa ateismo ng USSR. Tinutukoy rin ng aklat ang panloob at panlabas na propetikong kayarian na kinakatawan ng mga satanikong mensaheng lumabas mula sa himala sa Fatima.
The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.
Ang digmaang hangganan sa Raphia, na kinakatawan sa mga talata labing-isa at labindalawa ng Daniel labing-isa, ay kumakatawan sa digmaan ng hangganan na kasalukuyang nagaganap sa Ukraine. Ang sinaunang digmaan ay isang mainit na digmaan; ang ikalawa ay ang ikalawang digmaang proxy, na kinasasangkutan ng mga hukbong proxy sa nakamamatay na pakikipagsagupaan. Tinutukoy ng Raphia ang digmaang hangganan bilang nagaganap sa pagitan ng hari ng hilaga at ng hari ng timog, subalit itinuturo ng hula na hanggang sa malapit nang dumating na batas ng Linggo, ang patutot ng Tiro ay nalilimutan, si Jezebel ay nasa Samaria, at nilaktawan ni Herodias ang pagdiriwang ng kaarawan ni Herodes. Ang tatlong saksing iyon hinggil sa papel ng hari ng hilaga sa kasalukuyang kasaysayang ito ay na siya ang nasa likuran ng mga pangyayari, humihila ng mga tali. Ang mga mainit na digmaan, mga digmaang proxy, at mga malamig na digmaan na nagaganap habang siya ay nalilimutan ay isinasakatuparan ng kaniyang mga hukbong proxy.
Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.
Ang Russia ang hari ng timog, at ito ngayon ay sangkot sa isang digmaang nasa hangganan na pinopondohan ng mga globalista ng Kanlurang daigdig, pangunahin na ng mga progresibong Demokratiko at ng mga Republikano na RINO (Republican In Name Only) sa Estados Unidos. Kapag ang Estados Unidos ay inilalarawan bilang hukbong kinatawan ng hari ng hilaga sa talatang apatnapu ng Daniel 11, ang dalawa nitong katangiang panghula ay lakas-militar at kapangyarihang pinansiyal. Isinasakatuparan ng Estados Unidos sa Ukraine ang gayunding gawain na ginawa nito noong 1989, sa pagtulong sa Papa laban sa Russia, at ang hukbong kinatawan sa mismong larangan, na nagtatanggol sa Ukraine, ay lubhang puno ng mga tagasuporta ng Nazi anupat maging ang pangunahing midya ay hindi ito maikaila. Ginagamit ngayon ng Roma ang gayunding mga hukbong kinatawan na ginamit niya sa mainit na digmaan na siyang Ikalawang Digmaang Pandaigdig, at noong 1989, upang makidigma laban sa Russia. Basahin ang aklat: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.
We will continue this study in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.
Sa gayunding paraan, nang malapit nang ihayag ng Diyos sa minamahal na Juan ang kasaysayan ng iglesia para sa mga darating na kapanahunan, ipinagkaloob Niya sa kanya ang pagtiyak ng pagmamalasakit at pagkalinga ng Tagapagligtas para sa Kaniyang bayan sa pamamagitan ng pagpapakita sa kanya ng “Isang tulad sa Anak ng tao,” na lumalakad sa gitna ng mga kandelero na sumasagisag sa pitong iglesia. Samantalang ipinakita kay Juan ang mga huling dakilang pakikibaka ng iglesia laban sa mga kapangyarihang makalupa, ipinahintulot din sa kanya na masilayan ang pangwakas na pagtatagumpay at pagliligtas ng mga tapat. Nakita niya ang iglesia na dinala sa nakamamatay na tunggalian laban sa hayop at sa kaniyang larawan, at ang pagsamba sa hayop na iyon ay ipinataw sa ilalim ng parusa ng kamatayan. Ngunit sa pagtanaw niya sa kabila ng usok at ingay ng labanan, namasdan niya ang isang pangkat sa Bundok Sion na kasama ang Kordero, na sa halip na tatak ng hayop ay taglay nila ang “pangalan ng Ama na nakasulat sa kanilang mga noo.” At muli niyang nakita ang “mga nagtagumpay laban sa hayop, at sa kaniyang larawan, at sa kaniyang tatak, at sa bilang ng kaniyang pangalan, na nakatayo sa dagat na kristal, na may mga alpa ng Diyos” at inaawit ang awit ni Moises at ng Kordero.
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.
Ang mga araling ito ay sa ating kapakinabangan. Kailangan nating isalalay ang ating pananampalataya sa Diyos, sapagkat nasa harap natin ang isang panahong susubok sa mga kaluluwa ng mga tao. Si Cristo, sa Bundok ng mga Olibo, ay ipinahayag ang mga nakapanghihilakbot na hatol na mauuna sa Kaniyang ikalawang pagparito: "Kayo’y makaririnig ng mga digmaan at mga alingawngaw ng digmaan." "Magbabangon ang bansa laban sa bansa, at ang kaharian laban sa kaharian; at magkakaroon ng mga taggutom, at mga salot, at mga lindol sa iba’t ibang dako. Ang lahat ng mga ito ay pasimula ng mga kapighatian." Bagaman ang mga propesiyang ito ay nagkaroon ng bahagyang katuparan sa pagkawasak ng Jerusalem, mas tuwiran ang kanilang pagkakaugnay sa mga huling araw.
“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.
Nakatayo tayo sa bungad ng mga dakila at mapitagang pangyayari. Mabilis na natutupad ang propesiya. Nasa pintuan na ang Panginoon. Malapit nang magbukas sa ating harapan ang isang kapanahunang lubhang makapupukaw ng interes ng lahat ng nabubuhay. Muling bubuhayin ang mga pagtatalo ng nakaraan; lilitaw ang mga bagong pagtatalo. Ang mga tagpong magaganap sa ating sanlibutan ay ni hindi pa napapanaginipan. Si Satanas ay kumikilos sa pamamagitan ng mga ahensiyang pantao. Yaong mga nagsisikap na baguhin ang Saligang-Batas at maipagtibay ang isang batas na magpapatupad ng pagpangingilin ng araw ng Linggo ay halos hindi nauunawaan kung ano ang magiging bunga. Isang krisis ang nasa mismong harapan na natin.
“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.
“Ngunit ang mga lingkod ng Diyos ay hindi dapat magtiwala sa kanilang sarili sa dakilang kagipitang ito. Sa mga pangitaing ibinigay kay Isaias, kay Ezekiel, at kay Juan, nakikita natin kung gaano kahigpit ang ugnayan ng langit sa mga pangyayaring nagaganap sa lupa at kung gaano kalaki ang pagkalinga ng Diyos sa mga tapat sa Kanya. Ang sanlibutan ay hindi walang tagapamahala. Ang kaayusan ng mga darating na pangyayari ay nasa mga kamay ng Panginoon. Ang Kamahalan ng langit ang may tangan, sa Kanyang sariling pangangasiwa, ng tadhana ng mga bansa, gayundin ng mga kapakanan ng Kanyang iglesia.” Testimonies, tomo 5, 752, 753.