We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.
Nasa banal na lupa na tayo, kung ang aklat ni Daniel ang pag-uusapan, sapagkat narating na natin ang mga talatang kumakatawan sa Sigaw sa Hatinggabi para sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Tinutukoy rin ng mga talata ang pagtatatak sa mga ensign na itinataas. Ito ang mga talatang bumubuo sa bahaging mula sa aklat ni Daniel na nauukol sa mga huling araw na tinanggalan ng selyo, at kumakatawan sa paglalahad ni Daniel hinggil sa Pahayag ni Jesucristo na tinatanggalan ng selyo kapag “malapit na ang panahon,” bago mismong magsara ang probasyon sa talatang labing-anim.
It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”
Ang Roma ang nagpapatibay sa pangitain, gaya ng inilalarawan sa talatang ika-labing-apat ng kabanata ika-labing-isa, at kaya mahalagang masusing pagtuunan ng pansin ang Roma habang binabaybay natin ang mga talatang ika-labing-isa hanggang ika-labing-lima, sapagkat kung saan “walang pangitain, ang bayan ay napapahamak,” at kung hindi ninyo paniniwalaan ang Isaias kabanata pito, mga talatang walo at siyam, “tiyak na hindi kayo matatatag.”
Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.
Binanggit ni Uriah Smith ang isang tuntuning panghula nang hindi bababa sa apat na ulit sa kaniyang aklat na Daniel and the Revelation. Ipinakikilala ng tuntuning iyon na ang isang kapangyarihang panghula ay hindi itinutukoy sa hula hanggang sa ito ay maging “kaugnay” ng bayan ng Diyos. Ang unang pagkakataon na tinalakay niya ito ay may kaugnayan sa pagpapakilala sa Babilonia sa patotoong panghula.
“It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.
"Ito ay isang maliwanag na alituntunin ng pagpapakahulugan na maaari nating asahan na mabanggit ang mga bansa sa propesiya kapag ang mga ito ay nagiging lubhang kaugnay sa bayan ng Diyos, anupa’t ang pagbanggit sa kanila ay nagiging kailangan upang maging ganap ang mga tala ng banal na kasaysayan." Uriah Smith, Daniel at ang Apocalipsis, 46.
At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.
Sa hindi bababa sa tatlo pang ibang pagkakataon, tinatalakay ni Smith ang alituntunin, at sa bawat isa sa tatlong iyon ay tumutukoy siya sa "league" ng mga Hudyo, ngunit sa isa sa mga pagtukoy ay kinilala niya ang "league" bilang natupad noong 162 BC, samantalang ang dalawa pa ay sumasang-ayon sa mga makabagong mananalaysay, na tinutukoy ang katuparan ng "league" ng mga Hudyo at Roma noong 161 BC.
“It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.
“Hindi na kailangang ipaalala sa mambabasa na ang mga pamahalaan sa lupa ay hindi ipinakikilala sa hula hangga’t hindi sila sa paanuman ay nagkakaroon ng kaugnayan sa bayan ng Diyos. Ang Roma ay nagkaroon ng kaugnayan sa mga Judio, na siyang bayan ng Diyos nang panahong iyon, sa pamamagitan ng bantog na Alyansang Judio, BC 161. 1 Maccabees 8; Antiquities ni Josephus, aklat 12, kabanata 10, seksiyon 6; Prideaux, Tomo II, pahina 166. Ngunit pitong taon bago nito, samakatuwid nga, noong BC 168, nasakop na ng Roma ang Macedonia, at ginawang bahagi ng kaniyang imperyo ang bansang iyon. Samakatuwid, ang Roma ay ipinakikilala sa hula sa mismong panahong, mula sa nasakop na sungay ng kambing na Macedonio, ito ay lumalabas tungo sa mga bagong pananakop sa iba’t ibang dako. Kaya nga, sa propeta ay nagpakita ito, o maaaring wastong banggitin sa hulang ito, na lumalabas mula sa isa sa mga sungay ng kambing.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.
But Smith also states that it was 162 BC.
Ngunit nagsasaad din si Smith na ito ay noong 162 B.K.
“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.
“Ang gayunding kapangyarihan ay tatayo rin sa Banal na Lupain, at lalamunin iyon. Ang Roma ay napaugnay sa bayan ng Diyos, ang mga Judio, sa pamamagitan ng pakikipag-alyansa, noong 162 BK, at mula sa petsang iyon ay nagtataglay ito ng isang mahalagang lugar sa kalendaryong makahula. Gayunman, hindi nito nakuha ang kapangyarihang hurisdiksiyonal sa Judea sa pamamagitan ng tunay na pananakop hanggang 63 BK; at noon ay sa sumusunod na paraan.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.
And then the third time he references the event, he again says 161 BC.
Pagkatapos, sa ikatlong pagkakataong tinutukoy niya ang pangyayaring iyon, muli niyang sinasabing 161 B.K.
“Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—
“Matapos tayong dalhin sa pamamagitan ng mga sekular na pangyayari ng imperyo hanggang sa wakas ng pitumpung sanlinggo, ang propeta, sa talata 23, ay ibinabalik tayo sa panahong ang mga Romano ay naging tuwirang kaugnay ng bayan ng Diyos sa pamamagitan ng pakikipagtipan ng mga Judio, BC 161: mula sa puntong iyon ay saka tayo dinadala sa isang tuwirang hanay ng mga pangyayari hanggang sa pangwakas na pagtatagumpay ng iglesya, at sa pagtatatag ng walang hanggang kaharian ng Diyos. Palibhasa’y mabigat na sinisiil ng mga haring taga-Siria, ang mga Judio ay nagsugo ng isang sugo sa Roma upang hingin ang tulong ng mga Romano, at makipag-isa sa kanila sa ‘isang tipan ng pagkakaibigan at pakikipagkaisang-loob.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, aklat 12, kabanata 10, seksiyon 6. Pinakinggan ng mga Romano ang kahilingan ng mga Judio, at pinagkalooban sila ng isang atas, na ipinahayag sa mga salitang ito:—
“‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.
'Ang dekreto ng senado hinggil sa isang alyansa ng pagtulong at pagkakaibigan sa bansa ng mga Judio. Hindi magiging ayon sa batas para sa sinumang nasasailalim sa kapangyarihan ng mga Romano na makipagdigma laban sa bansa ng mga Judio, ni tumulong sa mga gumagawa nito, maging sa pagpapadala sa kanila ng trigo, o mga sasakyang-dagat, o salapi; at kung magkaroon ng anumang pagsalakay laban sa mga Judio, tutulungan sila ng mga Romano hangga’t makakaya nila; at muli, kung magkaroon ng anumang pagsalakay laban sa mga Romano, tutulungan naman sila ng mga Judio. At kung naisin ng mga Judio na magdagdag sa, o magbawas mula sa, alyansa ng pagtulong na ito, yaon ay gagawin sa pangkalahatang pagsang-ayon ng mga Romano. At anuman ang dagdag na sa gayo’y gagawin, magkakaroon iyon ng bisa.' 'Ang dekretong ito,' wika ni Josefo, 'ay isinulat nina Eupolemus, anak ni John, at ni Jason, anak ni Eleazer, noong si Judas ang punong saserdote ng bansa, at si Simon, na kaniyang kapatid, ang heneral ng hukbo. At ito ang unang alyansa na ginawa ng mga Romano sa mga Judio, at isinagawa sa ganitong paraan.'" Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.
It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.
Hindi ko tungkulin na ipaliwanag kung bakit binanggit ni Smith ang 162 BK, maliban sa aking palagay na iyon ay isang pagkakamaling tipograpiko. Ang punto ko ay ang pagtukoy sa diin na ibinibigay niya sa tinatawag niyang “isang hayag na tuntunin ng pagpapakahulugan na maaasahan nating mapansin ang mga bansa sa hula kapag sila’y naging sapat na nakaugnay sa bayan ng Diyos anupa’t nagiging kinakailangan ang pagbanggit sa kanila upang maging ganap ang mga tala ng banal na kasaysayan.” Kapag binibigyang-diin ni Smith ang tuntuning iyon, tinutukoy niyang ang Roma ay naging kaugnay sa bayan ng Diyos sa “league” ng talata dalawampu’t tatlo noong 161 BK, ngunit tinutukoy din niya na unang ipinakilala ang Roma sa salaysay na propetiko noong 200 BK, tatlumpu’t siyam na taon bago ang 161 BK.
“A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.
Ipinakilala ngayon ang isang bagong kapangyarihan—‘ang mga mandarambong ng iyong bayan;’ sa literal, wika ni Obispo Newton, ‘ang mga mambabasag ng iyong bayan.’ Malayo roon, sa mga pampang ng Ilog Tiber, may isang kahariang pinagyayabong ang sarili sa mga mapag-ambisyong balakin at madidilim na panukala. Maliit at mahina sa pasimula, mabilis at kagila-gilalas ang paglago nito sa lakas at sigla, maingat na lumalawak dito at doon upang subukin ang kanyang kakayahan, at subukin ang kasiglahan ng bisig nitong pandigma, hanggang sa, batid ang sarili nitong kapangyarihan, matapang nitong iniangat ang ulo sa gitna ng mga bansa sa ibabaw ng lupa, at sinunggaban, sa kamay na hindi malulupig, ang timon ng kanilang mga gawain. Mula ngayo’y nakatala sa pahina ng kasaysayan ang pangalang Roma, nakatakdang sa mahabang mga kapanahunan ay pamahalaan ang mga gawain ng sanlibutan, at magpamalas ng makapangyarihang impluwensiya sa gitna ng mga bansa hanggang sa wakas ng panahon.
“Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.
“Nagsalita ang Roma; at di-naglaon ay nasumpungan ng Siria at Macedonia na may pagbabagong dumarating sa anyo ng kanilang panaginip. Nakialam ang mga Romano alang-alang sa batang hari ng Egipto, na nagpasiyang siya ay dapat mapangalagaan mula sa kapahamakang binalak nina Antiochus at Felipe. Ito ay noong 200 B.C., at isa ito sa mga unang mahahalagang pakikialam ng mga Romano sa mga gawain ng Siria at Egipto.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.
Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.
Unang ipinakilala ang Roma sa salaysay na propetiko noong taóng 200 BK, at ang pagpapakilalang iyon sa talatang labing-apat ang pinakamahalagang pagtukoy sa Roma sa buong Daniel, sapagkat ito mismo ang talata na nagtatakda sa Roma bilang sagisag na nagtatatag sa pangitain. Kung bakit naipanindigan ni Smith ang gayong tuntunin ng propesiya, saka binanggit ang 161 BK, habang kinikilala rin ang taóng 200 BK bilang puntong “ipinakilala” ang kapangyarihan ng Roma, ay hindi isang suliraning ibig kong lutasin. Kung mayroon mang tanong na dapat lutasin, ito ay kung balido o hindi ang tuntuning itinakda ni Smith. Kung ito’y balido, igigiit kong ang talatang labing-apat ay dapat may ugnayan sa mga Hudyo na naganap bago ang alyansa noong 161 BK.
I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.
Nauunawaan ko na ang kasaysayan ng mga talatang labintatlo hanggang labinlima ay tumutukoy sa isang yugto sa mga huling araw, kung kailan sumisingit ang Roma Papal sa kasaysayang propetiko, at ginagawa niya ito na may kaugnayan sa Estados Unidos, na siyang bayan ng Diyos sa kasaysayang iyon. Sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, ang taóng 200 BC, nang pumasok sa kasaysayan ang paganong Roma, ay dapat na may ugnayan sa bayan ng Diyos sa kasaysayang iyon. Kaya’t sumasang-ayon ako sa tuntunin ni Smith, kahit hindi niya natagpuan ang tuwirang ugnayan sa pagitan ng Roma at ng mga Hudyo noong taóng 200 BC.
Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.
Ang mga talatang labing-isa at labindalawa ay tumutukoy sa tagumpay at kinahinatnan ng Labanan sa Raphia, na naganap noong 217 BC, sa pagitan ng Imperyong Seleucid, na pinamunuan ni Antiochus III Magnus, o “Ang Dakila,” at ng Kahariang Ptolemaiko ng Ehipto, na pinamumunuan ni Haring Ptolemy IV Philopator. Naganap ang labang ito sa gitna ng pakikibaka para sa pagkontrol sa Coele-Syria (timog Sirya) at katimugang Palestina, mga teritoryong pinag-aagawan ng mga kahariang Ptolemaiko at Seleucid. Ang tagumpay ni Ptolemy IV Philopator sa Raphia ay nagbigay-daan sa kanya upang mapanatili ang pagkontrol sa Coele-Syria at katimugang Palestina sa loob ng ilang panahon.
The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.
Ang Labanan sa Panium, na naganap makalipas ang labimpitong taon, noong 200 BK, at kilala rin bilang Labanan sa Bundok ng Panium o Labanan sa Paneas, ay sa pagitan ng Imperyong Seleucid, na pinamunuan ni Haring Antiochus III, at ng Kahariang Ptolemaiko ng Ehipto, na pinamunuan ni Haring Ptolemy V.
Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.
Makalipas ang tatlumpu’t isang taon, noong 167 BK, nagsimula sa bayan ng Modein, isang maliit na bayan na matatagpuan sa rehiyon ng Judea, sa ngayo’y modernong Israel, ang Himagsikang Makabeo, isang pag-aalsa ng mga Hudyo laban sa mga pagtatangka ng Imperyong Seleucid na supilin ang mga gawaing panrelihiyon ng mga Hudyo at ipataw ang kulturang Helenistiko.
The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.
Ang tinutukoy na pangyayari ay kinasasangkutan ng tanyag sa kasamaan na Griyegong Seleukid na pinuno, si Antiochus IV Epiphanes, na nagpataw ng mahigpit na mga kaugaliang Helenistiko sa sambayanang Hudyo, kabilang ang pagbabawal sa mga pagsasagawang panrelihiyon ng mga Hudyo at ang paglapastangan sa Templo sa Jerusalem. Sa pagsisikap na ipatupad ang kanyang mga kautusan, nagpadala si Antiochus ng mga kinatawan sa iba’t ibang bayan at nayon upang pilitin ang mga naninirahang Hudyo na tumalima sa kanyang mga utos.
In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.
Sa Modein, dumating ang isa sa mga opisyal ng Seleucid upang ipatupad ang dekreto ng hari sa pamamagitan ng pag-utos sa mga Judiong naninirahan doon na makilahok sa mga paganong ritwal at mag-alay ng mga hain sa mga diyos ng mga Griyego. Isang matandang paring Judio na nagngangalang Mattathias ang tumangging sumunod sa utos at pinatay kapuwa ang isang Judiong sumulong upang mag-alay ng hain at ang opisyal na Seleucid. Ang akto ng pagsuway na ito ni Mattathias at ng kaniyang pamilya ay nagsilbing hudyat ng pagsisimula ng Himagsikang Makabeo laban sa paghaharing Seleucid.
Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.
Si Mattathias at ang kaniyang limang anak na lalaki, kabilang si Judas Maccabee, ay tumakas patungo sa mga burol at nagsimula ng isang digmaang gerilya laban sa mga puwersang Seleucid. Sa kalaunan ay lumakas at lumawak ang suporta sa paghihimagsik, na humantong sa sunod-sunod na mga tagumpay militar laban sa mga Seleucid.
The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.
Ang mga pangyayari sa Modein noong 167 BC ay naging isang mahalagang yugto sa kasaysayan ng mga Judio, na nagmarka ng pasimula ng Himagsikang Macabeo at ng pakikibaka para sa kalayaang panrelihiyon at kasarinlan laban sa paghaharing dayuhan. Ang muling pagtatalaga ng ikalawang templo sa Jerusalem, na siyang tumutukoy sa makasaysayang pangyayaring ginugunita sa panahon ng Hanukkah, ay naganap noong 164 BC, tatlong taon bago ang “kasunduan” sa talata dalawampu’t tatlo.
After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.
Pagkatapos bawiin ng mga Makabeo ang Jerusalem at ang Templo, nilinis nila ang Templo mula sa mga karumihang pagano at ibinalik ito sa nararapat nitong relihiyosong gamit. Ayon sa tradisyon, nakasumpong sila ng iisa lamang na sisidlan ng pinabanal na langis, na sapat lamang upang sindihan ang menora sa loob ng isang araw. Sa katunayan, walang kapanabayang makasaysayang saksi sa pangyayaring iyon, at hindi hanggang sa ika-anim na siglo lumitaw sa panitikan ang alamat na Hudyo. Inihambing ni Sister White ang tumalikod na iglesyang Hudyo sa Iglesyang Katoliko, lalo na’t binibigyang-diin na kapwa nila ibinabatay ang relihiyon sa mga kaugalian at tradisyong pantao. Gaya ng marami at sari-saring kinathang mga himala sa kasaysayan ng Iglesyang Papal, ang alamat tungkol sa langis na sapat lamang para sa isang araw na tumagal nang walong araw ay walang makasaysayang saksi.
Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.
Ang talata sampu ng Daniel kabanata labing-isa ay tumutukoy sa unang labanan sa tatlong labanan ng talata apatnapu, na dati ko nang tinukoy bilang tatlong labanan ng isang malamig na digmaan, gayundin bilang tatlong digmaang pinaglalaban sa pamamagitan ng mga kinatawan. Isang kapatid na babae ang nagtanong sa aking pagtukoy sa Digmaan sa Ukraine, na siyang ikalawa sa tatlong digmaang ito, bilang mga malamig na digmaan, sapagkat, gaya ng tama niyang itinuro, nagkaroon ng saganang kamatayan at pagkawasak. Ang tinukoy ko sa mga naunang artikulo bilang tatlong labanan ng “malamig na digmaan” ay tinawag sa gayong mga pananalita upang ipakita ang pagkakaiba sa pagitan ng tatlong labanang ito at ng tatlong Pandaigdigang Digmaan na nagaganap sa kasaysayan ng mabangis na hayop ng Apocalipsis trese. Ang tatlong digmaang ito ay mga digmaang pinaglalaban sa pamamagitan ng mga kinatawan at gayon din ang naging paglalarawan sa mga ito.
I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).
Nilalayon kong tukuyin ang tatlong labanang iyon bilang “ang tatlong labanan ng talata kuwarenta” o mga proxy war, mula sa puntong ito at pasulong sa mga artikulong ito, upang alisin ang hindi pagkakatugma ng pagtukoy sa isang mainit na digmaan bilang isang malamig na digmaan. Ayon sa aking depinisyon, ang tatlong labanan ng talata kuwarenta ay hindi kabilang ang labanan ng 1798, na bahagi ng talata kuwarenta, kundi tanging ang tatlong labanan lamang mula sa panahon ng wakas noong 1989 hanggang sa batas ng Linggo ng talata kuwarenta’t isa. Mas wasto na matukoy ang tatlong labanang ito bilang mga proxy war, na isinasakatuparan sa loob ng konteksto ng pakikidigma sa pagitan ng hari ng hilaga at ng hari ng timog, na sa kasaysayan ng talata kuwarenta ay kumakatawan sa pakikidigma sa pagitan ng Katolisismo (ang hari ng hilaga) at Komunismo (ang hari ng timog).
The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.
Ang una sa tatlong labang iyon ay itinutukoy ang tagumpay ng Katolisismo laban sa Komunismo noong 1989, sapagkat ang Papado ay nakipagsanib sa hukbong kinatawan nito, na kinakatawan ng Estados Unidos, sa pagwawalis sa Unyong Sobyet noong 1989, bagaman nanatiling nakatindig ang Rusya, ang ulo (o “moog”). Ang kasalukuyang Digmaan sa Ukraina ay muling isang labanan sa pagitan ng Katolisismo at Komunismo, kung saan ginagamit ng Papado ang pamahalaan ng Ukraina bilang kinatawan nito laban sa Rusya, kalakip ang suporta ng dating kapangyarihang kinatawan ng Papado, ang Estados Unidos, kabilang ang nalalabi ng makaglobalistang Kanluraning mundo. Ang digmaang iyon ay kinakatawan sa mga talatang labing-isa at labindalawa, at ipinahahayag na ang Komunismo (Rusya) ay mangingibabaw sa Katolisismo.
The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.
Ang ikatlo sa tatlong labanang iyon sa pamamagitan ng kinatawan ay inilalarawan sa talatang labinlima, bilang Labanan sa Panium. Ang labanan ay sa pagitan ng kahariang Ptolemaiko (ang hari ng timog) at ng kahariang Seleucido (ang hari ng hilaga). Sa labanang iyon, ang hukbong kinatawan ng Katolisismo ay muli na namang ang Estados Unidos.
In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.
Sa unang labanan noong 1989, ang hukbong kinatawan ng Republikang sungay ng Estados Unidos ay ginamit ng kapapahan upang ibagsak ang pampolitikang estruktura ng Unyong Sobyet, samantalang iniwang buo ang ulo nito (Russia). Sa ikalawang labanan, na siyang digmaang Ukranyano, ang hukbong kinatawan ng mga Nazi ay natalo ng Russia. Sa ikatlong labanan, ang Estados Unidos, na muling hukbong kinatawan ng kapapahan, ay muling tatalo sa hari ng timog.
The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.
Ang tatlong labanan ay taglay ang lagda ng “Katotohanan,” na ang una at ang huling labanan ay isinasagawa ng nananagumpay na hukbong proxy ng Estados Unidos. Sa unang labanan, iniwang buo ang ulo ng Hari sa Timugan, at sa ikatlong labanan, ang hukbong proxy ng Estados Unidos ang nagiging ulo ng Hari sa Timugan. Ang ikalawang hukbong proxy ay siya ring hukbong proxy ng kapapahan noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Sa kapwa pagkakataon, ang hukbong proxy ng Nazismo ay natalo at matatalo. Ganap na pinasasakop ng kapapahan ang lahat ng kaniyang mga kaaway bago ang talatang labing-anim, kung kailan maisasakatuparan ang tatluhang unyon.
“Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.
Si Ptolemy [Putin] ay nagkulang sa maingat na katalinuhan upang mapakinabangan nang mabuti ang kaniyang tagumpay. Kung sinundan niya ang kaniyang pagtatagumpay, malamang ay naging panginoon siya ng buong kaharian ni Antiochus; ngunit, kuntento na sa pagbibitaw lamang ng ilang pananakot at ilang pagbabanta, nakipagpayapaan siya upang maipagkaloob ang sarili sa walang patid at walang pagpipigil na pagpapaubaya sa kaniyang makahayop na mga pita. Kaya, matapos niyang malupig ang kaniyang mga kaaway, siya naman ay nalupig ng kaniyang mga bisyo, at, limot ang dakilang pangalang maaari sanang naitatag niya, iginugol niya ang kaniyang panahon sa mga piging at kahalayan.
“His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.
“Nagmataas ang kanyang puso dahil sa kanyang tagumpay, ngunit malayong-malayo ito sa ikatitibay niya; sapagkat ang di-marangal na paggamit na ginawa niya rito ang siyang naging sanhi upang ang sarili niyang mga nasasakupan ay maghimagsik laban sa kanya.” Uriah Smith, Daniel at ang Apocalipsis, 254.
A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.
Ikalawang saksi na ang tagumpay ni Putin ay nagmamarka ng kaniyang wakas ay nasusumpungan sa hari ng kahariang timugan ng Juda na si Uzias, na ang puso ay napalalo rin dahil sa kaniyang mga tagumpay sa pakikidigma, at pagkatapos, gaya ni Ptolomeo, pinagnasahang gampanan ang gawain ng mga saserdote sa santuwaryo, at tinamaan ng ketong at agad inalis sa kapangyarihan. Ang tagumpay ni Putin sa digmaan sa Ukrayna ay nagmamarka ng pasimula ng kaniyang wakas bilang hari ng timugan (ang hari ng ateismo). Ang kaniyang wakas ay itinipo sa pasimula ng propetikong hari ng timugan sa talatang apatnapu (Pransya), na nagtukoy ng isang rebolusyong nagpabagsak sa pamumuno, gaya ng nangyari kay Ptolomeo. Ang wakas ni Putin ay inilarawan din sa wakas ng Unyong Sobyet, kung saan ang pinuno (Gorbachev) ay nagbuwag sa Unyong Sobyet, at pagdaka’y tumanggap ng tungkulin sa Mga Nagkakaisang Bansa, ang huling-panahong globalistang sagisag ng ateismo, ang hari ng timugan. Pagkaraan ng tagumpay ni Putin sa Ukrayna, siya rin ay itinipo kay Napoleon sa Waterloo, at ang sumunod na pagkatapon; gayundin, kay haring Uzias, sa kaniyang ketong, at ang sumunod na pagkatapon, gayon din ang lasing na wakas ni Ptolomeo at ang wakas ng Unyong Sobyet noong 1989.
The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).
Ang Labanan sa Panium ay naganap noong 200 BC, at sa mismong taong iyon ay hayagang nakialam ang Roma sa kasaysayan. Ang kanilang pagpasok sa makahulang salaysay ay nauna sa pananakop sa Jerusalem na kinakatawan sa talata dieciséis, at natupad noong 63 BC, nang ipahayag niyang siya ang tagapagtanggol ng batang hari sa Ehipto. Sa ikatlong labanan ng talata cuarenta, na kinasasangkutan ng mga hari ng hilaga at timog, ang kapapahan ay muling magpapasok ng sarili nito sa kasaysayan, na nagpapanggap na tagapagtanggol ng Rusya. Sa gayunding panahon, si Seleucus, sa tipo, ay nagapi si Ptolemy sa Labanan sa Panium, sa gayon ay ipinakikilala na ang Estados Unidos, ang kinatawang hukbo ng kapapahan sa una at huling mga labanan ng talata cuarenta, ay magwawagi laban sa “Ehipto” (ang hari ng timog).
In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.
Noong taong 200 BK, sa paraang sagisag ay natatagpuan natin ang kapapahan, sapagkat ang patutot ng Tiro ay nagsisimulang umawit ng kaniyang mga awit ng pakikiapid bilang pauna sa tatluhang unyon sa batas ng Linggo sa talatang labing-anim. Kasabay nito, nanaig ang Estados Unidos sa Nagkakaisang mga Bansa, sa gayon ay tiniyak ang posisyon nito bilang pangunahing hari ng sampung hari. Ang lahat ng dinamika ng tatluhang unyon na natutupad sa batas ng Linggo ay naitatakda na bago ang talatang labing-anim.
The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.
Ang estrukturang pampulitika ng kapangyarihan ng dragon, na kinakatawan ng United Nations, ay sumasang-ayon, sa talata labing-anim, na ibigay ang estrukturang pampulitika nito sa hayop; ngunit bago iyon gawin, lulupigin ng kapapahan ang relihiyon ng dragon. Dapat muling alisin ang paganismo. Inalis ang Protestantismo noong panahon ni Reagan, sa unang labanan ng talata apatnapu, at sa panahon ng huling pangulong Republikano ang relihiyon ng dragon ay pasasakupin din sa relihiyon ng Katolisismo, gaya noong taong 508. Ang proseso ng pag-alis sa anumang panrelihiyong pagtutol sa pagkakaluklok ng kapapahan sa trono ay nagsimula noong panahon ni Reagan, at magwawakas sa mga taon ni Trump. Ang pagtutol ng tumalikod na Protestantismo laban sa Katolisismo ay inalis sa unang labanan ng talata apatnapu, at ang pagtutol ng espiritismo ay aalisin sa huling labanan ng talata apatnapu.
In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.
Sa gayunding masalimuot na pagkakasalikop ng mga pangyayari sa kasaysayan ng tao, ang tumalikod na Protestantismo ay dapat itatag ang sarili nito bilang awtoridad na panrelihiyon at pampolitika sa ibabaw ng sampung hari ng Apocalipsis kabanata labing-pito. Sa gayon, ang Labanan sa Panium ay tumutukoy kung kailan nanaig ang Estados Unidos laban sa Mga Nagkakaisang Bansa, bago pa ang batas ng Linggo ng talatang labing-anim.
It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.
Isang matatag nang tuntunin ng propesiya na ang dragon, ang hayop, at ang huwad na propeta ay bawat isa ay may kani-kaniyang natatanging mga katangiang makapropesiya. Isa sa mga katangiang makapropesiyang iyon ay na ang hayop (Katolisismo) ay laging matatagpuang makapropesiya sa lungsod ng Roma. Ang Huwad na Propeta ay laging matatagpuang makapropesiya sa Estados Unidos. Ngunit sa dragon, ang katangian hinggil sa pook na kinaroroonan nitong makapropesiya ay na ito ay laging lumilipat. Nagsimula ang dragon sa langit, saka naparoon sa Halamanan ng Eden, at sa dakong huli ang dragon ay matatagpuan sa Ehipto.
Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.
Magsalita ka, at sabihin mo, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos; Narito, ako’y laban sa iyo, Paraon na hari ng Ehipto, ang dakilang dragon na nakahiga sa kalagitnaan ng kaniyang mga ilog, na nagsabi, Ang aking ilog ay akin, at ginawa ko ito para sa aking sarili. Ezekiel 29:3.
The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.
Ang propetikong kinaroroonan ng dragon ay lumilipat. Sa kapanahunan ni Juan, ang luklukan ng dragon, na kumakatawan sa kaniyang trono, ay itinukoy na nasa Pergamos.
And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.
At sa anghel ng iglesia sa Pergamo ay isulat mo: Ganito ang sinasabi niya na may tabak na matalim na may dalawang talim; Nalalaman ko ang iyong mga gawa at kung saan ka tumatahan, yaon ngang kinaroroonan ng luklukan ni Satanas; at pinanghahawakan mo ang aking pangalan, at hindi mo ikinaila ang aking pananampalataya, maging sa mga araw na yaon nang si Antipas, na aking tapat na martir, ay pinatay sa gitna ninyo, kung saan tumatahan si Satanas. Apocalipsis 2:12, 13.
The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.
Ang kaugalian ng paganong Roma ay dalhin pabalik sa lungsod ng Roma ang lahat ng mga paganong diyos na kanilang nakaugnay, at katawanin ang mga ito sa Templo ng Pantheon. Ito ang dahilan kung bakit itinala ni Daniel na ang “dako ng kaniyang santuwaryo ay naibagsak.” Ang dako ng santuwaryo ng paganong Roma ay ang lungsod ng Roma, na ibinagsak ni Constantine noong taóng 330, ngunit ang santuwaryo na “nasa” Roma ay ang Templo ng Pantheon, na ang Pan-Theon ay nangangahulugang, “ang templo ng lahat ng mga diyos.” Inilipat ng mga Romano ang kinaroroonan ng luklukan ni Satanas mula sa Pergamos patungo sa Templo ng Pantheon. Ipinaaalam sa atin ni Sister White na ang paganong Roma ang dragon.
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
“Kaya’t bagaman ang dragon, sa pangunahing diwa, ay kumakatawan kay Satanas, sa ikalawang diwa ito’y sagisag ng paganong Roma.” The Great Controversy, 439.
Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.
Ang Paganong Roma ay nahati sa sampung bansa, at ang Pransiya ay naging Hari ng Timog nang ipinakilala nito ang ateismo ng Ehipto noong Rebolusyong Pranses. Pagsapit ng 1917, ang dragon ay lumipat mula sa Pransiya patungo sa Rusya. Ang talatang ikasampu ay kumakatawan sa 1989, at ang mga talatang ikalabing-isa at ikalabindalawa ay kumakatawan sa mga labanan ng “the borderline” (Raphia at Ukraina), at ang labanan sa Panium ay kumakatawan sa ikatlong hakbang na tinutupad ng Papado habang sinisiguro nito ang tatluhang pagkakaisa sa talatang ikalabing-anim. Ito ay kumakatawan sa nakatagong kasaysayan ng talatang ikaapatnapu.
We will continue this study in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.
When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.
Nang dumating si Jesus sa mga sakop ng Cesarea Filipi [Panium], tinanong niya ang kanyang mga alagad, na sinasabi, Sino ang sinasabi ng mga tao kung sino ako, ang Anak ng Tao? At sinabi nila, May nagsasabing ikaw si Juan Bautista; ang iba, si Elias; at ang iba pa, si Jeremias, o isa sa mga propeta. Sinabi niya sa kanila, Ngunit kayo, sino ang sinasabi ninyo na ako? At sumagot si Simon Pedro at nagsabi, Ikaw ang Kristo, ang Anak ng Diyos na buhay. At sumagot si Jesus at sinabi sa kanya, Mapalad ka, Simon Barjona, sapagkat hindi ito ipinahayag sa iyo ng laman at dugo, kundi ng aking Ama na nasa langit. At sinasabi ko rin sa iyo, na ikaw ay Pedro, at sa batong ito itatayo ko ang aking iglesia; at ang mga pintuan ng impiyerno ay hindi magwawagi laban dito. At ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit; at anumang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit; at anumang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit. Pagkatapos ay mahigpit niyang iniutos sa kanyang mga alagad na huwag nilang sasabihin kaninuman na siya si Jesus, ang Kristo. Mula noon ay pinasimulan ni Jesus na ipakita sa kanyang mga alagad na kinakailangan niyang pumaroon sa Jerusalem, at magdanas ng maraming bagay mula sa mga matatanda at mga punong saserdote at mga eskriba, at patayin, at muling mabuhay sa ikatlong araw. Mateo 16:13-21.