Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.

Isinulat ni Uriah Smith, “Ang Roma ay naging kaugnay ng bayan ng Diyos, ang mga Judio, sa pamamagitan ng pakikipag-alyansa, noong 162 BC.” Karamihan sa mga makabagong historyador ay itinatala ang petsa bilang 161 BC, at dalawang ulit ding tinutukoy ni Smith ang 161 BC sa gayon ding aklat. Ang aking palagay ay na ang pagtukoy na ito sa 162 BC ay isang typographical na pagkakamali.

“By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

“Sa pamamagitan ng mga talata 23 at 24 ay dinadala tayo sa panig na ito ng kasunduan sa pagitan ng mga Judio at ng mga Romano, 161 BC, hanggang sa panahong nakamit ng Roma ang pandaigdigang kapangyarihan.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.

Tinutukoy ng mga talatang labing-isa at labindalawa ang tagumpay at ang kinahinatnan ng Labanan sa Raphia, na naganap noong 217 B.K., sa pagitan ng Imperyong Seleucid, na pinamunuan ni Antiochus III ang Dakila, at ng Kahariang Ptolemaiko ng Ehipto, na pinamunuan ni Haring Ptolemy IV Philopator.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.

Ang Labanan sa Panium, na naganap pagkaraan ng labimpitong taon, noong 200 BK, ay muling kinasangkutan ng Kahariang Seleucid at ng Kahariang Ptolemaic.

The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.

Ang Himagsikang Makabeo, na nagsimula noong 167 B.K., ay ang rebelyon ng mga Hudyo laban sa mga pagtatangka ng Imperyong Seleucid na supilin ang mga gawing panrelihiyon ng mga Hudyo at ipataw ang kulturang Griyego.

The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.

Ang muling pagtatalaga ng Ikalawang Templo sa Jerusalem, na siyang makasaysayang pangyayaring ipinagdiriwang sa Hanukkah, ay naganap noong 164 B.K., tatlong taon bago ang “kasunduan” ng talatang dalawampu’t tatlo. Sumunod ang pangyayaring ito sa matagumpay na kampanyang militar ng mga Makabeo laban sa mga hukbo ng Imperyong Seleucid, na pinamunuan ng kilala sa kasamaan na si Antiochus IV Epiphanes, na nilapastangan ang Templo at ipinagbawal ang mga gawaing panrelihiyon ng mga Hudyo. Si Antiochus IV Epiphanes ay namatay di-kalaunan matapos ang tagumpay na ginugunita sa Hanukkah, at ang kamatayang iyon ang humudyat ng paglubog ng kapangyarihang Siryano mula noon sa kasaysayan.

In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.

Noong 200 BC (na siya ring panahon ng Labanan sa Panium), unang ipinasok ng Roma ang sarili nito sa propetikong kasaysayan ng kabanata labing-isa ng aklat ni Daniel. Naroon ang sagisag na nagtatatag sa pangitain. Ang sadyang impluwensiya nito sa kasaysayang iyon ay tumutukoy sa gawain ni Jezebel, isang sagisag ng iglesya na kumokontrol mula sa likod ng tabing. Nasa tahanan sa Samaria si Jezebel nang masaksihan ng kaniyang asawang si Ahab ang pagpatay ni Elias sa kaniyang mga propeta. Wala si Herodias sa pistang kaarawan ni Herodes, kung saan inakit ng kaniyang anak na si Salome si Herodes. Sa kasaysayan ng Estados Unidos, ang kapapahan, na kinakatawan ng patutot ng Tiro, ay nalilimutan, hanggang sa katapusan ng simbolikong pitumpung taon. Pagkatapos ay sinisimulan niyang awitin ang kaniyang mga awit ng panlilinlang sa mga hari ng lupa. Ang taong 200 BC ay sumasagisag sa panahon kung kailan sinisimulan niyang hayagang umawit sa mga hari sa mga huling araw, bago lamang ang nalalapit na batas ng Linggo, gaya ng kinakatawan sa talatang labing-anim.

Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.

Bago ang “league” ng mga Judio mula 161 BC hanggang 158 BC, muling itinalaga ng mga Makabeo ang templo, na ginugunita sa pamamagitan ng Hanukkah noong 164 BC. Pagkaraan, makalipas ang tatlong taon, habang nagpapatuloy ang kanilang pakikibaka laban sa mga Siryano, ang mga Judiong Makabeo ay humingi ng suporta sa Roma. Ang “league” sa Roma na noon ay nabuo ay nagiging isang propetikong pagsubok para sa mga mag-aaral ng propesiya ng Diyos sa mga huling araw.

History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.

Kinikilala ng kasaysayan ang 161 BC bilang ang puntong naganap ang "league," ngunit tinutukoy iyon ng mga tagapanguna bilang 158 BC. Tama ba si Miller, o ang mga makabagong historyador ang tama? Idinagdag ni Miller ang animnaraang animnapu't anim (666) na taon sa taong 158 BC, at dumating sa taong 508, noong inalis ang "the daily." Gaano mo man saliksikin, magiging lubhang mahirap, kung hindi man talaga imposibleng makatagpo ng suportang pangkasaysayan para sa 158 BC bilang ang "league" sa pagitan ng mga Hudyo at mga Romano.

Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.

Ang talatang labing-anim ay ang batas ng Linggo, ngunit bago ang kasaysayang iyon, ang Roma ay pumapasok sa kasaysayan upang itatag ang pangitain noong taóng 200 BC. Nagsimula ang paghihimagsik ng mga Macabeo sa Modein noong 167 BC, at nang maglaon ay muli nilang itinalaga ang templo noong 164 BC. Pagkatapos, mula 161 BC hanggang 158 BC, ang mga Judio ay pumasok sa isang tipan sa kapangyarihang Romano. Ang 161 BC hanggang 158 BC ay kumakatawan sa isang yugto ng panahon na kinailangan upang maitatag ang “kasunduan.” Tinutukoy ng pagkaunawang ito ang “kasunduan” alinsunod sa patotoo ng mga historyador, at gayundin sa tsart na itinuro ng kamay ng Panginoon at hindi dapat baguhin.

The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.

Ipinababatid sa atin ng mga mananalaysay na ang proseso ng pakikipagnegosasyon para sa mga tratado sa pagitan ng mga sinaunang bansa gaya ng Juda at Roma noong ika-dalawang siglo B.K. ay nag-iiba-iba depende sa tiyak na mga kalagayan, sa mga protokolong diplomatiko, at sa mga dinamika ng kapangyarihan na sangkot. Karaniwang nagsisimula ang prosesong ito sa pagpapahayag ng isang panig ng interes na magtatag ng isang tratado o alyansa sa kabilang panig. Sa kaso ng Juda at Roma, ang Juda ang nagpasimula ng pakikipag-ugnayan sa Roma upang magmungkahi ng isang pormal na alyansa.

Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.

Nagamit sana ang mga daluyan ng diplomasya upang iparating ang panukala at pasimulan ang mga negosasyon. Kailangang kabilang dito ang pagpapadala ng mga embahador o sugo patungong Roma upang makipagtagpo sa mga pinuno o kinatawan nito. Pagkapasimula ng mga negosasyon, tatalakayin ng kapuwa panig ang mga tuntunin ng mungkahing tratado. Maaari itong maglaman ng sunod-sunod na pagpupulong, palitan ng mga mensaheng diplomatiko, at posibleng paglahok ng mga tagapag-ugnay o mga tagapamagitan upang mapadali ang mga pag-uusap. Sa panahon ng negosasyon, isasaalang-alang ng bawat panig ang mga tuntuning inihain ng kabila at maaaring magharap ng mga kontra-panukala o humiling ng mga susog sa ilang tuntunin. Maaaring sangkot sa prosesong ito ang masusing deliberasyon, pagsangguni sa mga tagapayo, at pagtatasa ng mga posibleng pakinabang at kahinaan ng mungkahing tratado.

If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.

Kung kapuwa panig ay makarating sa kasunduan hinggil sa mga tuntunin ng tratado, ihahanda ang pormal na kasulatan na naglalahad ng mga tuntunin at kundisyong napagkasunduan ng magkabilang panig. Pagkaraan, ang tratado ay kailangang ratipikahin ng mga kinauukulang awtoridad ng bawat bansa. Sa kaso ng Roma, maaari itong mangailangan ng pag-apruba ng Senado o ng iba pang mga kapulungang tagapamahala. Gayon din, sa Juda, malamang na kakailanganin ng tratado ang pag-apruba ng pamunuan nito o ng kapulungang tagapamahala. Kapag naratipikahan na, ipatutupad ang tratado, at inaasahan na ang kapuwa panig ay tutupad sa mga tuntunin nito. Maaari itong sumaklaw sa iba’t ibang anyo ng kooperasyon, mga kasunduang pangkapwa pagtatanggol, ugnayang pangkalakalan, o iba pang anyo ng ugnayang diplomatiko na itinakda sa tratado.

In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.

Noong ika-2 siglo B.K., ang paglalakbay mula sa Judea (na matatagpuan sa silangang bahagi ng Mediteraneo) patungong Roma (na nasa gitnang Italya) ay isang hamon at matagal na gawain, lalo na kung isasaalang-alang ang mga limitasyon ng mga sinaunang paraan ng transportasyon. Ang layo sa pagitan ng Judea at Roma ay humigit-kumulang 1,500 hanggang 2,000 kilometro (930 hanggang 1,240 milya), depende sa tiyak na rutang tatahakin. Noong sinaunang panahon, ang paglalayag sa dagat ay kadalasang mas mabilis at mas mahusay kaysa paglalakbay sa lupa, subalit ang paglalayag ay napapailalim sa umiiral na mga hangin. Ang paglalakbay sakay ng barko mula sa isang daungan sa Judea patungo sa isang daungan sa Italya (gaya ng Ostia, ang daungan ng Roma) ay maaaring tumagal ng ilang linggo, depende sa mga salik tulad ng kalagayan ng hangin, mga agos ng dagat, at uri ng sasakyang-dagat na ginamit.

Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.

Ang paglalakbay na panlupa mula sa Hudea patungong Roma ay magiging higit na mabagal at lubhang mahirap. Kinakailangang tahakin ng mga manlalakbay ang sari-saring anyo ng lupain, kabilang ang mga bundok, lambak, at mga ilog, at humarap sa mga balakid gaya ng mga tulisan at mga teritoryong pagalit. Tinatayang ang paglalakad o ang paglalakbay sa karwaheng hila ng kabayo ay maaaring tumagal ng ilang buwan. Maaapektuhan din ang tagal ng paglalakbay ng mga salik gaya ng kalagayan ng mga kalsada, ang pagkakaroon ng mga matutuluyan at mga pahingahan, at ang pangangailangang magpahinga at muling kumuha ng mga panustos sa kahabaan ng daan.

When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.

Nang sikapin ng mga Judiong Makabeo na makipag-alyansa sa Roma, kinailangan nilang magpadala ng mga sugo patungo sa Roma. Kapag tinanggap na ng mga awtoridad na Romano ang mga sugo, magkakaroon ng isang panahon ng negosasyon. Sa teoryang pangkasaysayan, yamang walang tiyak na tala na matatagpuan, kapag napormalisa na ang isang kasunduan, kinakailangang dalhin iyon pabalik sa Hudea upang pagtibayin, at marahil pagkatapos ay ibabalik muli sa Roma upang pagtibayin ang pagtanggap sa mga Judio. Halos hindi kapani-paniwala na ang proseso ng pagbubuo ng isang alyansa sa panahong iyon ay maisasakatuparan sa loob lamang ng isang taon, kaya’t ang pagkaunawa na ang “alyansa” ay kumakatawan sa isang proseso mula 161 BC hanggang 158 BC ay tumutugma sa iba pang mga linyang propetiko na tumutukoy sa kasaysayang humahantong sa batas sa Linggo ng talatang labing-anim.

A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.

Isang “kasunduan” na pinagtitibay ng lahat ng mga historyador na pinasimulan ng mga Judiong Maccabeo, ay nagsimula sa Judea noong 161 BC. Ang layunin nito ay nais ng mga Judio ng suporta laban sa mga Siriano na kanilang nakalaban mula nang magsimula ang kanilang paghihimagsik noong 167 BC. Ang paghihimagsik ay pinasimulan ng mga pagsisikap ni Mattathias, isang Judiong saserdote, at ng kaniyang limang anak na lalaki, lalo na si Judas Maccabee, upang labanan ang mga patakaran ng Helenisasyon na ipinataw ng pinunong Seleucid na si Antiochus IV Epiphanes. Kabilang sa mga patakarang ito ang mga pagtatangkang supilin ang mga gawaing panrelihiyon ng mga Judio at pilitin ang pagtanggap sa mga kaugaliang at mga paniniwalang Griyego.

The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.

Ang mitsa ng pag-aalsa ay isang pangyayari sa nayon ng Modein, kung saan tumangging sumunod si Mattathias sa isang kautusang mag-alay ng hain sa isang diyos na Griyego. Ang “Modein” ay hango sa salitang Hebreo na “modi’a,” na ang ibig sabihin ay “magpahayag” o “magprotesta.” Sa kanyang pagtutol, pinaslang ni Mattathias ang isang Judiong apostata na malapit nang mag-alay ng hain, at siya, kasama ng kanyang mga anak, ay tumakas sa mga burol, na nagpasimula ng isang kampanyang pandigmang gerilya laban sa mga puwersang Seleucid. Tumagal nang ilang taon ang Himagsikang Makabeo, at sa panahong iyon ay nakilahok ang mga Makabeo sa maraming labanan laban sa mga Seleucid at sa kanilang mga kaalyado. Bagaman lubhang kulang sila sa bilang at sa kagamitan, nakamit ng mga Makabeo ang ilang mahahalagang tagumpay.

The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.

Ang Imperyong Seleucid ay nagsisikap na ipataw ang relihiyon ng Gresya sa mga Judio, at ang mga Griyego ay kumakatawan sa mga globalista ng mga huling araw. Ang kanilang relihiyon ay nahahayag sa woke-ism na kasalukuyang ipinipilit sa Estados Unidos at sa sanlibutan ng mga puwersang globalista ng sistemang pampangko, ng pangunahing midya, ng mga sentro ng edukasyon, at ng pagwawasak sa mga pambansang pagkakakilanlan sa pamamagitan ng sapilitang imigrasyon ng mga iligal na dayuhan. Nang ipinatutupad ni Antiochus Epiphanes ang relihiyong Griyego sa mga Judio, may mga Judiong nakikipagtulungan sa kaniyang mga pagsisikap. Ang mga Macabeo ay kumakatawan sa isang uri ng mga apostatang Judio na lumalaban sa relihiyon ng Gresya, ngunit mayroon ding isa pang uri ng mga apostatang Judio na sumusuporta sa gawain ng pagpapatupad ng relihiyong Griyego.

Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.

Ang talatang labing-anim ay ang nalalapit na batas sa Linggo, at ang tatluhang pagkakaisa ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta. Ang kasaysayang iyon ay pinangungunahan ng mga talatang labing-tatlo hanggang labing-lima, kung saan nagaganap ang tatlong labanan ng talatang apatnapu: ang mula sa talatang sampu (1989), ang mula sa mga talatang labing-isa at labing-dalawa (ang digmaan sa Ukraina), at ang Labanan sa Panium. Ang Labanan sa Panium ay kumakatawan sa isang labanan kung saan ang hayop mula sa lupa na may dalawang sungay ay nananaig laban sa mga pilosopiyang panrelihiyon at pampulitika ng mga globalista.

In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.

Sa labanan na iyon, ang huling pangulo ng Estados Unidos ay kailangang harapin ang mga kinahinatnan ng tagumpay ni Putin at ng kasunod na pagbagsak na inilalarawan sa mga talatang ikalabing-isa at ikalabindalawa. Bubuo siya ng isang alyansa kasama ang NATO, o kaya’y ang Mga Nagkakaisang Bansa, upang lutasin ang mga epekto ng pagbagsak ng Rusya, at sa loob ng kasaysayan ng nasabing alyansa ay isasangkot niya ang Mga Nagkakaisang Bansa sa Labanan sa Panium. Ang ikatlong labanan sa talatang apatnapu ay magiging gaya ng unang labanan sa talatang apatnapu. Kung paanong gumuho ang Unyong Sobyet sa ilalim ng puwersang ekonomiko at militar ng Estados Unidos, ang mga globalista ng Mga Nagkakaisang Bansa ay mapipilitang ulitin ang "perestroika," ang pangunahing sangkap ng mga pagsisikap ni Gorbachev na isailalim sa reporma ang Unyong Sobyet, bagaman sa bandang huli ay nag-ambag ang mga ito sa pagkakabuwag ng sistemang Sobyet at sa kalaunang paglusaw ng Unyong Sobyet.

The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.

Ang ikatlong labanan ay isinasalarawan ng unang labanan, at sa pamamagitan ng pang-ekonomiya at panmilitar na presyon si Trump, na kinakatawan ni Reagan, ay pipilitin ang United Nations na pumasok sa “perestroika,” na ang ibig sabihin ay muling pagsasaayos o repormasyon. Ang muling pagsasaayos na ito ay maglalagay sa Estados Unidos bilang ulo ng sistemang “sampung hari” na siyang United Nations. Sa labanan, ang kapapahan ay saka ihaharap ang sarili nito sa kasaysayan, na inaangking tagapagtanggol ng sistemang sa panahong iyon ay sinasakop ni Trump.

In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.

Sa gayunding yugto ng kasaysayan, haharap si Trump sa isang panloob na Digmaang Sibil na mapipilitan siyang tugunan, gaya ng napilitan ding tugunan ni Abraham Lincoln. Magaganap ang Digmaang Sibil na ito sa pagitan ng dalawang magkalabang paksiyong apostata sa loob ng Estados Unidos. Ang isang uri ay kinakatawan ng mga tumanggap sa relihiyon at pilosopiya ng woke-ismo, na siyang mga progresibong globalista mula sa kapwa mga partidong politikal. Ang isa pang uri (MAGA-ismo) ay nagpapahayag na sila’y tunay na mga Protestante, bagaman nawala sa kanila ang balabal na iyon noong 1844.

The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.

Ang hanay ng Pangulo ay kinakatawan ng MAGA-ismo, at nakasalig sa naliligaw na pag-aangking itinataguyod ang tunay na Protestantismo at ang Saligang-Batas. Ang pag-aangkin ng Woke-ismo ay ang relihiyon ni Inang Daigdig, ang New Age, at ang paniniwalang ang Saligang-Batas ay inilalapat ayon sa umiiral na mga kalagayan ng mga pamantayang panlipunan, hindi ayon sa lipas na mga kaisipan ng mga ama-tagapagtatag.

Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.

Si Matatias (Trump) ay wawakasan ang mga pagtatangka ng mga globalistang-progresibong Demokrata sa loob ng Estados Unidos, na kinakatawan ng pag-aalsang nagsimula sa Modein noong 167 BK. Pagkatapos ay uulitin ni Trump ang kasaysayan ng 164 BK, nang muling itinalaga ng mga Makabeo ang templo, na ginugunita sa pagdiriwang ng Hanukkah. Pagkatapos, sa panahong kinakatawan mula 161 BK hanggang 158 BK, sisimulan ni Trump ang panghuling pagsulong sa pagpapatindig ng larawan ng papasiya, isang larawang naglalarawan ng hindi lehitimong ugnayan sa pagitan ng kapangyarihang panrelihiyon at kapangyarihang pampulitika. Noong 158 BK, ipatutupad ang alyansa, kasabay ng nalalapit na pagpapatupad ng batas ng Linggo ng talatang labing-anim.

Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.

Ang Daniel kabanata labing-isa ay una munang tumutukoy kung paanong kinakamkam ng Roma ang pampulitikang pamamahala, at pagkatapos ay inuulit at pinalalawak ni Daniel ang gayunding kasaysayan sa isang linya ng salaysay na nagtutukoy kung paano nakikitungo ang Roma sa bayan ng Diyos sa mismong kasaysayang iyon. Mula sa talatang labing-anim hanggang labing-siyam, inilalarawan ang tatlong hadlang sa pagkuha ng paganong Roma ng kapangyarihan sa sanlibutan. Sa talatang labing-anim, nasakop ng paganong Roma ang Sirya noong 65 BK, at pagkatapos ay nasakop ni Pompeyo ang Hudea noong 63 BK. Tinutukoy ng talatang labing-anim kung kailan tatayo ang Roma sa maluwalhating lupain, at sa gayon ay nagsisilbing tipo ng batas ng Linggo sa talatang apatnapu’t isa ng gayon ding kabanata.

It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”

Mahalagang tandaan na ang kaganapan ng pananakop ay naganap noong 63 BK [kahanay sa 1863], sa gitna ng isang digmaang sibil na nagaganap sa loob ng Jerusalem. Ipinahayag ni Uriah Smith, "Sa pagbabalik ni Pompey mula sa kaniyang ekspedisyon laban kay Mithridates, hari ng Pontus, dalawang katunggali, sina Hyrcanus at Aristobulus, ang nagtatagisan para sa korona ng Hudea."

The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.

Ang mga pangalang “Hyrcanus” at “Aristobulus” ay kapwa may pinagmulang Griyego at may kahalagahang pangkasaysayan, lalo na sa konteksto ng kasaysayan ng mga Judio noong panahong Helenistiko at ng dinastiyang Hasmoneo. Ang “Hyrcanus” ay hango sa salitang Griyego na “Hurkanos,” na malamang na nagmula sa salitang “hurkan,” na nangangahulugang “lobo” sa wikang Persiano. Ang Hyrcanus ay isang pangalang taglay ng ilang pinunong Hasmoneo. Ang “Aristobulus” ay nangangahulugang “pinakamainam na tagapayo” o “pinakamainam na tagapagpayo.” Ang Aristobulus ay isa ring pangalang taglay ng ilang pinunong Hasmoneo. Ang kapuwa “Hyrcanus” at “Aristobulus” ay mga pangalang kaugnay ng mahahalagang tauhan sa kasaysayan ng mga Judio noong panahong Hasmoneo. Sila ay mga pinunong gumanap ng mahahalagang papel sa pamamahala at pagpapalawak ng Kahariang Hasmoneo sa Judea. Ang mga makaagham na inapo at kinatawan ng kahariang Hasmoneo noong panahon ni Cristo ay ang mga Pariseo.

When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.

Nang masakop ni Pompey ang Jerusalem, may dalawang partidong pampulitika na kapwa iniuugat ang kanilang pinagmulan sa panahon ng paghihimagsik na kinakatawan ng Modein noong 167 BK. Nang madawit na si Pompey sa paghihimagsik, nagpasiyang sakupin ang Jerusalem, at ang partido ni Aristobulus ay nagpasiyang labanan siya, ngunit ang partido ni Hyrcanus ay nagpasiyang buksan ang mga pintuang-bayan para kay Pompey. Pagkatapos ay sinimulan ni Pompey ang kanyang pagsalakay sa Jerusalem, at makalipas ang tatlong buwan, ang Jerusalem ay napasailalim na magpakailanman sa hurisdiksiyon ng Roma.

By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.

Pagdating sa talatang labinsiyam, ang Ehipto, ang ikatlo at panghuling hadlang, ay nasakop ng Roma. Pagkatapos, sa talatang dalawampu, tinukoy ang kapanganakan ni Cristo habang sinisimulan ni Daniel na ilahad kung paano makikitungo ang Roma sa bayan ng Diyos sa kasaysayang iyon. Sa mga talatang dalawampu’t isa at dalawampu’t dalawa, ipinako si Cristo sa krus. Sa talatang dalawampu’t tatlo, ang kasunduang mula 161 BK hanggang 158 BK ay tinukoy kaagad pagkatapos ng mga talatang naglalarawan sa krus, kung saan ipinahayag ng mga Hudyong tumalikod na “wala kaming hari kundi si Cesar.” Ang linya ng mga Hudyong tumalikod, na kinakatawan ng mga Makabeo, na sumalungat sa pagpasok ng pilosopiyang relihiyoso ng Griyego at, sa paggawa nito, ay pumasok sa isang di-banal na ugnayan sa Roma, ay sumusunod sa talatang tumutukoy sa kasaysayan ng krus, kung saan ganap na nahayag ang bunga ng kanilang di-banal na ugnayan.

The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.

Ang Shekinah ay hindi na muling nagbalik sa templong itinayo matapos ang pitumpung taon ng pagkatapon. Ang huling makahulang patotoo, na ipinahayag ni Malakias, ay ibinigay noong bandang kalagitnaan ng ikalimang siglo BK. Wala nang nakikitang presensiya ng Diyos, ni anumang makahulang patotoo, sa loob ng daan-daang taon bago tumindig ang mga Macabeo laban sa globalistang impluwensiyang Griyego. Sa pasimula ng kanilang pag-aalsa, ginawa nila ang mismong paghihimagsik na kapwa tinangka nina Ptolemy at Haring Uzias, nang kapwa nila hangaring gampanan ang tungkulin ng saserdote at maghandog sa templo.

Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.

Si Jonathan Apphus (kilala rin bilang Jonathan Maccabeus) ay isa sa mga anak ni Mattathias, na nagpasimula ng Himagsikang Maccabeo, at siya ay gumanap ng mahalagang papel sa pangunguna sa paghihimagsik ng mga Judio laban sa Imperyong Seleucid. Matapos ang pagkamatay sa labanan ng kaniyang kapatid na si Judas Maccabee, inangkin ni Jonathan ang pamumuno sa mga puwersang Maccabeo. Bukod sa kaniyang pamumunong militar at pampolitika, ginampanan din ni Jonathan ang tungkulin ng mataas na saserdote, na naglingkod bilang espirituwal na pinuno ng bayang Judio. Ang dalawahang tungkulin ni Jonathan bilang kapwa pinuno at mataas na saserdote ay nagmarka ng isang mahalagang yugto sa kasaysayan ng mga Judio, sapagkat pinagtibay nito ang pagkakaisa ng kapangyarihang pampolitika at panrelihiyon sa loob ng dinastiyang Hasmoneo. Ang kaniyang pamumuno ay nakatulong upang palakasin ang awtonomiya ng mga Judio at maitatag ang pamumunong Hasmoneo sa Judea.

The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.

Ang mismong kasalanang tinangka ni Ptolemy pagkatapos ng tagumpay sa Raphia ay naisakatuparan sa pinakasimula ng paghihimagsik ng mga Maccabees. Ito rin ang gayunding kasalanan na nilabanan ng mga saserdote noong panahon ni haring Uzziah, ngunit ang ipinahayag ng mga Maccabees na pagtatanggol sa mga paglilingkod sa templo ng Diyos ay isang naligaw at mapanghimagsik na pagpapamalas ng pagsasanib ng simbahan at estado, at dahil dito, ito ay sumasagisag sa paghihimagsik ng tumalikod na Protestantismo na ngayo’y nagkakaisa sa pagsuporta kay Trump laban sa mga pagsulong ng globalistang woke-ismo ni Biden.

The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.

Itinuturo ng Biblia na makikilala ninyo sila sa pamamagitan ng kanilang mga bunga, at ang mga Pariseo noong panahon ni Cristo ang mga huling nalabi ng dinastiyang Hasmoneo na nagsimula kay Mattathias. Si Mattathias, at ang paghihimagsik na kaniyang pinasimulan, ay nagluwal ng mga bunga ng Pariseismo, gaya rin ng nagagawa ng mga tumalikod na Protestante na sumusuporta sa konsepto ng “Make America Great Again”. Dakila ang Amerika nang maunawaan ang Konstitusyon na panatilihing magkahiwalay ang simbahan at ang estado sa isa’t isa, ngunit sa huwad na himalang kinakatawan ng tagumpay na ginugunita ng kapistahan ng Hanukkah, ang kilusan para sa batas ukol sa Linggo ay lantaran nang lalabas.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.

Noong una, ang mga naglalahad ng mga katotohanan ng mensahe ng ikatlong anghel ay madalas na itinuring na pawang mga alarmista. Ang kanilang mga hula na ang kawalan ng pagpaparaya sa relihiyon ay magkakamit ng pamamayani sa Estados Unidos, na magsasanib ang simbahan at ang estado upang usigin ang mga tumutupad sa mga utos ng Diyos, ay ipinahayag na walang batayan at absurdo. May buong tiwalang ipinahayag na ang lupang ito ay hindi kailanman magiging iba kaysa sa kung ano na ito—ang tagapagtanggol ng kalayaang pangrelihiyon. Ngunit habang ang usapin ng pagpapatupad ng pagpangingilin ng Linggo ay malawakan nang pinagtatalunan, ang pangyayaring matagal nang pinagdudahan at hindi pinaniwalaan ay nakikitang nalalapit, at ang mensahe ng ikatlong anghel ay magbubunga ng isang epekto na dati’y hindi nito maaaring ibunga.

“In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.

Sa bawat salinlahi ay isinugo ng Diyos ang Kanyang mga lingkod upang sawayin ang kasalanan, kapwa sa sanlibutan at sa iglesia. Ngunit ibig ng mga tao na pagsalitaan sila ng mga kaaya-ayang bagay, at ang dalisay, walang palamuting katotohanan ay hindi katanggap-tanggap. Maraming repormador, sa pagsisimula ng kanilang gawain, ay nagpasiyang magpakita ng dakilang pag-iingat sa pagtuligsa sa mga kasalanan ng iglesia at ng bansa. Umasa sila na, sa pamamagitan ng halimbawa ng isang dalisay na buhay-Kristiyano, maibabalik nila ang mga tao sa mga doktrina ng Banal na Kasulatan. Ngunit ang Espiritu ng Diyos ay sumakanila tulad ng pagdating nito kay Elias, na nag-udyok sa kanya upang sawayin ang mga kasalanan ng isang masamang hari at ng isang bayang tumalikod; hindi nila mapigilan ang pangangaral ng mga tuwirang pahayag ng Banal na Kasulatan—mga doktrinang nag-aatubili silang iharap noon. Naudyukan silang masigasig na ipahayag ang katotohanan at ang panganib na nagbabanta sa mga kaluluwa. Ang mga salitang ibinigay sa kanila ng Panginoon ay kanilang binigkas, hindi inaalintana ang mga kahihinatnan, at ang mga tao ay napilitang pakinggan ang babala.

“Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.

Sa gayon ipahahayag ang mensahe ng ikatlong anghel. Pagdating ng panahon na ito’y ibibigay nang may pinakadakilang kapangyarihan, gagawa ang Panginoon sa pamamagitan ng mga mapagpakumbabang kasangkapan, inaakay ang mga isip ng mga nagtatatalaga ng kanilang sarili sa Kanyang paglilingkod. Ang mga manggagawa ay magiging karapat-dapat higit sa pamamagitan ng pagpapahid ng Kanyang Espiritu kaysa sa pagsasanay na ibinibigay ng mga institusyong pang-edukasyon. Ang mga taong may pananampalataya at panalangin ay mapipilitang lumabas na may banal na sigasig, ipinahahayag ang mga salitang ibinibigay sa kanila ng Diyos. Ilalantad ang mga kasalanan ng Babilonia. Ang kakila-kilabot na mga bunga ng pagpapatupad sa pamamagitan ng kapangyarihang sibil ng mga pagtalima ng iglesia, ang mga pagsalakay ng espiritismo, ang palihim ngunit mabilis na pagsulong ng kapangyarihan ng papa—ang lahat ay mabubunyag. Sa pamamagitan ng mga taimtim na babalang ito, ang bayan ay mapupukaw. Sampu-sampung libo ang makikinig na kailanma’y hindi nakarinig ng mga salitang tulad nito. Sa pagkabigla ay maririnig nila ang patotoo na ang Babilonia ay ang iglesia, na bumagsak dahil sa kanyang mga kamalian at mga kasalanan, dahil sa kanyang pagtanggi sa katotohanang ipinadala sa kanya mula sa langit. Paglapit ng mga tao sa kanilang dating mga guro na may masigasig na pagtatanong, “Totoo kaya ang mga bagay na ito?” maglalahad ang mga ministro ng mga alamat, magpopropesiya ng mga kaaya-ayang bagay, upang pahupain ang kanilang mga takot at patahimikin ang nagising na budhi. Datapuwa’t yamang marami ang tumatangging masiyahan sa payak na awtoridad ng tao at humihingi ng isang tuwirang, “Ganito ang sabi ng Panginoon,” ang tanyag na ministeryo, gaya ng mga Pariseo noong unang panahon, na napupuno ng galit sapagkat kinukuwestiyon ang kanilang awtoridad, ay kukundinahin ang mensahe bilang mula kay Satanas at uudyukin ang mga karamihang maibigin sa kasalanan na alipustain at usigin ang mga nagpahayag nito.

“As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.

“Habang ang tunggalian ay lumalaganap sa mga bagong larangan at ang mga isipan ng bayan ay napapukaw patungo sa niyurakang kautusan ng Diyos, si Satanas ay kumikilos. Ang kapangyarihang kaakibat ng mensahe ay lalo lamang magpapasiklab ng matinding poot sa mga sumasalungat dito. Ang mga klerigo ay magbubuhos ng halos di-makataong pagsisikap upang hadlangan ang liwanag, baka ito’y sumikat sa kanilang mga kawan. Sa lahat ng paraang nasa kanilang kapangyarihan ay pagsisikapan nilang supilin ang pagtalakay sa mga mahahalagang katanungang ito. Ang Simbahan ay dumudulog sa malakas na bisig ng kapangyarihang sibil, at sa gawaing ito, ang mga Papista at mga Protestante ay nagkakaisa. Habang ang kilusan para sa pagpapatupad ng Linggo ay nagiging higit na matapang at tiyak, ang batas ay gagamitin laban sa mga nag-iingat ng mga utos. Pagbabantaan sila ng mga multa at pagkabilanggo, at ang ilan ay aalukin ng mga posisyong may impluwensiya, at iba pang mga gantimpala at pakinabang, bilang mga pang-akit upang talikdan ang kanilang pananampalataya. Ngunit matatag ang kanilang sagot: ‘Ipakita ninyo sa amin mula sa salita ng Diyos ang aming kamalian’—ang gayunding pakiusap na ginawa ni Luther sa katulad na mga kalagayan. Yaong mga isinasakdal sa harap ng mga hukuman ay nagbibigay ng matibay na pagtatanggol sa katotohanan, at ang ilan sa mga nakaririnig sa kanila ay naakay na manindigan na ingatan ang lahat ng mga utos ng Diyos. Sa gayo’y maihaharap ang liwanag sa harap ng libu-libo na kung hindi man ay walang malalaman tungkol sa mga katotohanang ito.” The Great Controversy, 605, 606.