Within Daniel chapter eleven, there are several lines of prophecy that all align with the last six verses of the chapter. The portion that aligns with the history of verse forty from the time of the end in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, is the portion of the prophecy that was sealed until the last days. It is Daniel’s complement of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes. Verse two introduces Trump, the last Republican president, the last President, the President that is the eighth that is of the seven, and he is the richest president that began to stir up the globalists when he announced his candidacy in 2015. Verse ten identifies 1989, and verses eleven and twelve identify the Ukrainian War that began in 2014, with Putin’s victory and following demise.

Sa Daniel kabanata 11, may ilang hanay ng propesiya na pawang umaayon sa huling anim na talata ng kabanata. Ang bahaging umaayon sa kasaysayan ng talata 40 mula sa panahon ng wakas noong 1989, hanggang sa batas ukol sa Linggo ng talata 41, ang siyang bahagi ng propesiya na natatakan hanggang sa mga huling araw. Ito ang katugmang bahagi ni Daniel sa Pahayag ni Jesucristo na binuksan bago sumara ang panahon ng pagsubok. Ipinakikilala ng talata 2 si Trump, ang huling Republikano na pangulo, ang huling Pangulo, ang Pangulo na siyang ikawalo na mula sa pito, at siya ang pinakamayamang pangulo na nagsimulang gumising laban sa mga globalista nang ipahayag niya ang kaniyang kandidatura noong 2015. Tinutukoy ng talata 10 ang 1989, at tinutukoy naman ng mga talata 11 at 12 ang Digmaang Ukranyano na nagsimula noong 2014, kasama ang tagumpay ni Putin at ang kasunod niyang pagbagsak.

Verses thirteen through fifteen, describe the third of the three battles of verse forty, beginning with the collapse of the Soviet Union in 1989, then the Ukrainian War, followed by the Battle of Panium, which represents the external struggle of apostate Protestantism in the United States against the globalists of the world.

Inilalarawan ng mga talatang labintatlo hanggang labinlima ang ikatlo sa tatlong labanan ng talatang apatnapu, na nagsisimula sa pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989, kasunod ang Digmaan sa Ukraine, at pagkatapos ay ang Labanan ng Panium, na kumakatawan sa panlabas na pakikibaka ng apostatang Protestantismo sa Estados Unidos laban sa mga globalista ng daigdig.

Apostate Protestantism prevails, and establishes the hierarchical relationship of the threefold union that is implemented at the soon coming Sunday law. The beast is Catholicism, and she is the head of the three powers, represented as Jezebel and a multitude of other symbols. She is the whore that reigns over and rides the beast.

Nangingibabaw ang Protestantismong tumalikod, at itinatatag nito ang ugnayang herarkikal ng tatluhang unyon na isasakatuparan sa pagpapatupad ng nalalapit na batas pang-Linggo. Ang halimaw ay ang Katolisismo, at siya, na inilarawan bilang si Jezebel at ng napakarami pang ibang sagisag, ang ulo ng tatlong kapangyarihan. Siya ang patutot na naghahari sa halimaw at nakasakay sa halimaw.

The false prophet is the United States, represented by her husband Ahab, who is the head of the tenfold kingdom of the dragon. The Battle of Panium in 200 BC, typifies the external struggle between globalism and apostate Protestantism. The internal struggle is represented by the revolt in 167 BC, followed by the rededication of the temple as commemorated by Hanukkah in 164 BC, that was then followed by a period from 161 BC to 158 BC, that typifies where the United States erects an image of Catholicism’s union of church and state, as represented by the “league”.

Ang bulaang propeta ay ang Estados Unidos, na kinakatawan ng kaniyang asawang si Ahab, na siyang ulo ng sampung-bahaging kaharian ng dragon. Ang Labanan sa Panium noong 200 BC ay sumasagisag sa panlabas na pakikibaka sa pagitan ng globalismo at tumalikod na Protestantismo. Ang panloob na pakikibaka ay kinakatawan ng pag-aalsa noong 167 BC, na sinundan ng muling pagtatalaga ng templo na ginugunita sa Hanukkah noong 164 BC, na sinundan naman ng isang yugto mula 161 BC hanggang 158 BC, na sumasagisag sa panahon na itinatayo ng Estados Unidos ang isang larawan ng pagkakaisa ng simbahan at estado ng Katolisismo, gaya ng kinakatawan ng “liga”.

In verse thirteen, Uriah Smith informs us that fourteen years after the Battle of Raphia, Ptolemy dies through “intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt.” After Putin’s short-lived victory is over, Trump will be ready to deal with the new infant king of Egypt. Before he does so, he will have “suppressed a rebellion” within the United States.

Sa talatang labintatlo, ipinabatid sa atin ni Uriah Smith na labing-apat na taon matapos ang Labanan sa Raphia, namatay si Ptolemy dahil sa "pagwawalang-timpi at kahalayan," at siya’y sinundan sa trono ng kanyang anak na si Ptolemy Epiphanes, isang batang apat o limang taong gulang. Si Antiochus naman, sa gayon ding panahon, matapos masupil ang paghihimagsik sa kanyang kaharian, at napasunod at napanatag sa kanilang pagtalima ang mga silangang bahagi, ay maluwag na sa anumang pakikipagsapalaran nang umupo sa trono ng Ehipto ang batang si Epiphanes. Kapag natapos ang panandaliang pagtatagumpay ni Putin, magiging handa si Trump na harapin ang bagong sanggol na hari ng Ehipto. Bago niya ito gawin, "nasupil na niya ang isang paghihimagsik" sa loob ng Estados Unidos.

When Trump is elected, he will implement laws that have been typified by the Alien and Sedition Acts of 1798, along with suspending “habeas corpus,” as did the first Republican president in response to a Civil War. His actions have also been typified by the actions of president Grant when he dealt with the Ku Klux Klan, and F. D. Roosevelt when he imprisoned the Japanese and others in World War Two, and George Bush the last’s Patriot Act.

Kapag nahalal si Trump, ipatutupad niya ang mga batas na ang huwaran ay ang Alien and Sedition Acts of 1798, kalakip ang pagsuspinde ng “habeas corpus,” gaya ng ginawa ng unang pangulong Republikano bilang tugon sa isang digmaang sibil. Ang kaniyang mga pagkilos ay inihalimbawa rin ng mga ginawa ni Pangulong Grant nang harapin niya ang Ku Klux Klan, at ni F. D. Roosevelt nang ipiniit niya ang mga Hapones at iba pa noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, at ng Patriot Act ng huling George Bush.

He, as with Seleucus, will suppress the rebellion in the United States, and then turn his eyes toward the “child king” of Egypt. In so doing, he will form an alliance with Philip of Macedon, for Smith records, “At the same time, Philip, king of Macedon, entered into a league with Antiochus to divide the dominions of Ptolemy between them, each proposing to take the parts which lay nearest and most convenient to him. Here was a rising up against the king of the south sufficient to fulfil the prophecy, and the very events, beyond doubt, which the prophecy intended.”

Siya, gaya ni Seleucus, ay susupil sa rebelyon sa Estados Unidos, at pagkatapos ay ibabaling ang kaniyang paningin sa “batang hari” ng Egipto. Sa gayon, siya ay makikipag-alyansa kay Philip ng Macedon, sapagkat itinala ni Smith, "Sa gayunding panahon, si Philip, hari ng Macedon, ay pumasok sa isang kasunduan kay Antiochus upang paghatian nila ang mga nasasakupan ni Ptolemy, na bawat isa’y nagmumungkahing kunin ang mga bahaging pinakamalapit at pinakaangkop sa kaniya. Narito ang isang pagbangon laban sa hari ng timog na sapat upang matupad ang propesiya, at ang mismong mga pangyayari, na walang alinlangan, ang nilayon ng propesiya."

Trump will form a firm alliance with the nations of NATO (the United Nations), to address Russia, and the complexities of resolving the fallout of the collapse of Putin. At that time, according to verse fourteen, and Smith’s commentary, “a new power is introduced.” The papacy will intercede to protect Russia and its satellites from the authority of NATO and the United States, or as Smith’s commentary cites, “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.”

Bubuo si Trump ng isang matibay na pakikipag-alyansa sa mga bansa ng NATO (ang United Nations), upang harapin ang Russia, at ang mga salimuot ng paglutas sa mga bunga ng pagbagsak ni Putin. Sa panahong iyon, ayon sa talata labing-apat, at sa komentaryo ni Smith, “isang bagong kapangyarihan ang ipinakikilala.” Ang kapapahan ay mamamagitan upang ipagtanggol ang Russia at ang mga satelayt nito mula sa kapamahalaan ng NATO at ng Estados Unidos, o gaya ng sinipi sa komentaryo ni Smith, “Nagsalita ang Roma; at di-naglaon ay nasumpungan ng Siria at Macedonia ang isang pagbabago na dumarating sa anyo ng kanilang panaginip. Nanghimasok ang mga Romano alang-alang sa batang hari ng Ehipto, na ipinasiyang siya ay dapat maipagsanggalang mula sa kapahamakang binalak nina Antiochus at Philip. Ito ay noong 200 BC, at isa ito sa mga unang mahahalagang pakikialam ng mga Romano sa mga gawain ng Siria at Ehipto.”

Rome, the whore of Tyre, then begins to sing her songs and commit fornication with the kings of the earth, in advance of those kings coming into full obedience to her, just two verses later. At that same time, the Battle of Panium occurred. The year 200 BC identifies the whore of Tyre beginning to sing, and she does so in regard to protecting Russia, who the United States and the United Nations have just agreed to divide up for their mutual benefit. The whore prevails over them both, but the “battle” of Panium then takes place and the United States prevails over the United Nations.

Si Roma, ang patutot ng Tiro, ay saka nagsimulang umawit ng kaniyang mga awit at makiapid sa mga hari sa lupa, bago pa man yaong mga hari ay pumasok sa ganap na pagtalima sa kaniya, makalipas lamang ang dalawang talata. Sa mismong panahong iyon, naganap ang Labanan sa Panium. Minamarkahan ng taóng 200 BC ang pagsisimula ng pag-awit ng patutot ng Tiro, at ginagawa niya ito kaugnay ng pagprotekta sa Rusya, na kamakailan lamang ay napagkasunduan ng Estados Unidos at ng Nagkakaisang mga Bansa na hatiin para sa kanilang kapwa pakinabang. Nagtagumpay ang patutot laban sa kanilang dalawa, ngunit pagkatapos ay naganap ang "labanan" sa Panium at nagtagumpay ang Estados Unidos laban sa Nagkakaisang mga Bansa.

Symbolically, thirty-three years later the revolt of Modein begins in the United States. Symbolically, three years later after that, the rededication of so-called Protestantism and a Constitutional Republic is established as represented by Hanukkah. Symbolically, three years after that, the period represented by the league of the Jews with Rome begins.

Sa makahulang simbolismo, makalipas ang tatlumpu’t tatlong taon, ang paghihimagsik ng Modein ay nagsisimula sa Estados Unidos. Sa makahulang simbolismo, makalipas ang tatlong taon mula roon, naitatatag ang muling pag-aalay ng tinatawag na Protestantismo at ng isang Republikang Konstitusyonal, na kinakatawan ng Hanukkah. Sa makahulang simbolismo, makalipas ang tatlong taon pagkatapos niyon, nagsisimula ang panahong kinakatawan ng pakikipag-alyansa ng mga Judio sa Roma.

The final movements will be rapid ones, so the history represented by forty-eight years in the verses is describing a series of rapid events that prophecy has specifically identified as beginning at the time of the end in 1989, followed by the second battle of verses eleven and twelve in 2014, followed by 2015, when Trump announced his candidacy for president, and thus began his prophetic work of stirring up globalism. Once Trump begins the work of suppressing the Civil War that is already under way, he will attempt an alliance with the United Nations (NATO—Philip of Macedon), and Rome will begin to sing. The attempted alliance becomes the struggle for supremacy between the two forces that is represented by the Battle of Panium.

Ang mga pangwakas na pangyayari ay magiging mabilis, kaya’t ang kasaysayang kinakatawan ng apatnapu’t walong taon sa mga talata ay naglalarawan ng sunud-sunod na mabilis na mga pangyayari na partikular na tinukoy ng propesiya bilang nagsisimula sa panahon ng wakas noong 1989, na sinundan ng ikalawang labanan ng mga talata labing-isa at labindalawa noong 2014, at sinundan pa ng 2015, nang ipahayag ni Trump ang kanyang kandidatura sa pagkapangulo, at sa gayon ay sinimulan niya ang kanyang propetikong gawain ng pag-udyok sa globalismo. Kapag sinimulan ni Trump ang gawaing pagsupil sa Digmaang Sibil na kasalukuyan nang nagaganap, magtatangka siya ng isang alyansa sa United Nations (NATO-Philip ng Macedon), at magsisimulang umawit ang Roma. Ang tangkang alyansa ay nagiging pakikibaka para sa pangingibabaw sa pagitan ng dalawang puwersa na kinakatawan ng Labanan sa Panium.

Panium then is the waymark of verse thirteen, where the final rapid movements that precede the Sunday law begin. All the prophets spoke more of the end of the world, than the time in which they lived, and Jesus was of course the greatest of all prophets. Just before the cross, which typifies the Sunday law, that is represented by verse sixteen, Jesus took a trip with His disciples to Panium. His time there, and the lessons He set forth there, align with the soon coming Battle of Panium. Throughout history Panium has had several names, and at the time of Christ the name for Panium was Caesarea Philippi.

Samakatuwid, ang Panium ang panandang-daan sa talatang labintatlo, kung saan nagsisimula ang mga huling mabilis na pangyayari na nauuna sa batas ng Linggo. Mas marami ang sinabi ng lahat ng mga propeta tungkol sa wakas ng sanlibutan kaysa sa tungkol sa panahong kanilang kinabuhayan, at si Jesus, walang pagsalang, ang pinakadakila sa lahat ng mga propeta. Bago pa man ang krus, na sumasagisag sa batas ng Linggo, na kinakatawan ng talatang labing-anim, naglakbay si Jesus kasama ang Kaniyang mga alagad patungo sa Panium. Ang Kaniyang pananatili roon, at ang mga aral na Kaniyang itinuro roon, ay naaayon sa nalalapit na Labanan sa Panium. Sa buong kasaysayan, ang Panium ay nagkaroon ng iba't ibang pangalan, at sa panahon ni Cristo ang tawag sa Panium ay Caesarea Philippi.

“Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.

Dumating na si Jesus at ang Kaniyang mga alagad sa isa sa mga bayan sa paligid ng Cesarea Filipi. Lampas na sila sa mga hanggahan ng Galilea, sa isang rehiyong nangingibabaw ang pagsamba sa mga diyus-diyusan. Dito ang mga alagad ay naalis sa ilalim ng naghaharing impluwensiya ng Hudaismo, at dinala sa isang kalagayang higit na malapit sa paganong pagsamba. Sa kanilang paligid ay naihaharap ang mga anyo ng pamahiin na umiiral sa lahat ng panig ng sanlibutan. Ninais ni Jesus na, sa pagtanaw sa mga bagay na ito, madama nila ang kanilang pananagutan sa mga pagano. Sa panahon ng Kaniyang pananatili sa rehiyong ito, pinagsikapan Niyang umiwas sa pagtuturo sa mga tao, at ilaan ang Kaniyang sarili nang lalong lubos sa Kaniyang mga alagad.

“He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words. Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’

Nakatakda na Niyang ipahayag sa kanila ang pagdurusang naghihintay sa Kaniya. Ngunit una, Siya’y lumayo na mag-isa at nanalangin upang ang kanilang mga puso’y maihanda sa pagtanggap ng Kaniyang mga salita. Pagbalik Niya sa kanila, hindi Niya kaagad ipinarating ang nais Niyang ipahayag. Bago gawin ito, binigyan Niya sila ng pagkakataong ikumpisal ang kanilang pananampalataya sa Kaniya upang sila’y mapagtibay sa darating na pagsubok. Itinanong Niya, ‘Sino ang sinasabi ng mga tao na Ako, ang Anak ng Tao?’

“Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.

Sa kasawiang-palad, napilitang aminin ng mga alagad na nabigong kilalanin ng Israel ang kanilang Mesiyas. May ilan nga na, nang makita nila ang Kaniyang mga himala, ay nagpahayag na Siya ang Anak ni David. Ang napakaraming taong pinakain sa Bethsaida ay nagnasang ipahayag Siyang Hari ng Israel. Marami ang handang tanggapin Siya bilang propeta, ngunit hindi sila naniwalang Siya ang Mesiyas.

“Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’

Ngayo’y nagharap si Jesus ng ikalawang tanong, hinggil sa mga alagad mismo: “Ngunit kayo, sino Ako ayon sa inyo?” Sumagot si Pedro, “Ikaw ang Cristo, ang Anak ng buháy na Diyos.”

“From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.

Mula sa simula pa lamang, nanalig na si Pedro na si Jesus ang Mesiyas. Marami pang iba na, nabagbag ang kalooban sa pangangaral ni Juan Bautista at tinanggap si Cristo, ay nagsimulang mag-alinlangan tungkol sa misyon ni Juan nang siya’y ibilanggo at patayin; at ngayo’y nag-alinlangan sila na si Jesus ang Mesiyas na matagal na nilang hinihintay. Marami sa mga alagad na masidhing umaasa na uupo si Jesus sa trono ni David ay iniwan Siya nang maunawaan nilang wala Siyang gayong layon. Ngunit hindi tumalikod si Pedro at ang kaniyang mga kasama sa kanilang katapatan. Ang pabagu-bagong asal ng mga pumupuri kahapon ngunit humahatol ngayon ay hindi nagwasak sa pananampalataya ng tunay na alagad ng Tagapagligtas. Ipinahayag ni Pedro, “Ikaw ang Cristo, ang Anak ng Diyos na buhay.” Hindi siya naghintay ng mga karangalang panghari upang koronahan ang Kanyang Panginoon, kundi tinanggap niya Siya sa Kanyang pagpapakababa.

“Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.

Naipahayag ni Pedro ang pananampalataya ng Labindalawa. Gayunman, malayo pa rin ang mga alagad sa ganap na pagkaunawa sa misyon ni Cristo. Ang pagtutol at maling pagpapakilala ng mga saserdote at mga pinuno, bagaman hindi sila nito maihiwalay kay Cristo, ay nagdulot pa rin sa kanila ng matinding pagkalito. Hindi malinaw sa kanila ang kanilang landas. Ang impluwensya ng kanilang maagang paghubog, ang katuruan ng mga rabi, ang kapangyarihan ng tradisyon, ay patuloy na humahadlang sa kanilang pananaw sa katotohanan. Paminsan-minsan ay tumatanglaw sa kanila ang mahahalagang sinag ng liwanag mula kay Jesus, ngunit madalas ay tulad sila ng mga taong nangangapa sa gitna ng mga anino. Subalit sa araw na ito, bago sila iharap sa dakilang pagsubok ng kanilang pananampalataya, ang Banal na Espiritu ay nanahan sa kanila nang may kapangyarihan. Sa maikling panahon, inilayo ang kanilang mga mata mula sa “mga bagay na nakikita,” upang mamasdan ang “mga bagay na hindi nakikita.” 2 Corinto 4:18. Sa ilalim ng anyong pagkatao ay naaninagan nila ang kaluwalhatian ng Anak ng Diyos.

“Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’

Sumagot si Jesus kay Pedro at sinabi, “Mapalad ka, Simon Bar-Jona: sapagkat hindi laman at dugo ang naghayag nito sa iyo, kundi ang Aking Ama na nasa langit.”

“The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’

Ang katotohanang ipinahayag ni Pedro ay ang saligan ng pananampalataya ng sumasampalataya. Ito ang ipinahayag mismo ni Cristo bilang buhay na walang hanggan. Ngunit ang pagkakaroon ng kaalamang ito ay hindi batayan ng pagluluwalhati sa sarili. Hindi ito ipinakilala kay Pedro dahil sa sarili niyang karunungan o kabutihan. Kailanma’y hindi maaabot ng sangkatauhan, sa sarili nito, ang pagkakilala sa Diyos. “Kasingtaas ito ng langit; ano ang magagawa mo? Higit na malalim kaysa sa impiyerno; ano ang malalaman mo?” Job 11:8. Tanging ang Espiritu ng pag-aampon lamang ang makapaghahayag sa atin ng malalalim na bagay ng Diyos, na “hindi nakita ng mata, ni narinig ng tainga, ni pumasok man sa puso ng tao.” “Ipinahayag ng Diyos ang mga ito sa atin sa pamamagitan ng Kanyang Espiritu: sapagkat sinisiyasat ng Espiritu ang lahat ng mga bagay, oo, ang malalalim na bagay ng Diyos.” 1 Corinthians 2:9, 10. “Ang lihim ng Panginoon ay sumasa kanila na may takot sa Kanya;” at ang katunayang nabatid ni Pedro ang kaluwalhatian ni Cristo ay patotoo na siya ay “tinuruan ng Diyos.” Psalm 25:14; John 6:45. Ah, tunay, “mapalad ka, Simon Bar-jona: sapagkat hindi ito ipinahayag sa iyo ng laman at dugo.”

“Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.

Nagpatuloy si Jesus: 'Sinasabi Ko rin sa iyo, na ikaw ay si Pedro; at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo Ko ang Aking iglesia; at ang mga pintuan ng impiyerno ay hindi makapanaig laban dito.' Ang salitang 'Pedro' ay nangangahulugang isang bato—isang gumugulong na bato. Si Pedro ay hindi ang batong pinagpundaran ng iglesia. Nanaig laban sa kanya ang mga pintuan ng impiyerno nang ipinagkaila niya ang Kanyang Panginoon na may panunungayaw at panunumpa. Ang iglesia ay itinayo sa Isa na hindi mapananaigan ng mga pintuan ng impiyerno.

“Centuries before the Saviour’s advent Moses had pointed to the Rock of Israel’s salvation. The psalmist had sung of ‘the Rock of my strength.’ Isaiah had written, ‘Thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation.’ Deuteronomy 32:4; Psalm 62:7; Isaiah 28:16. Peter himself, writing by inspiration, applies this prophecy to Jesus. He says, ‘If ye have tasted that the Lord is gracious: unto whom coming, a living stone, rejected indeed of men, but with God elect, precious, ye also, as living stones, are built up a spiritual house.’ 1 Peter 2:3–5, R. V.

Mga dantaon bago ang pagparito ng Tagapagligtas, itinuro na ni Moises ang Bato ng kaligtasan ng Israel. Ang mang-aawit ay umawit tungkol sa “Bato ng aking kalakasan.” Isinulat ni Isaias, “Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos, Narito, naglalagay ako sa Sion ng isang bato na magiging saligan, isang batong nasubok, isang mahalagang batong panulukan, isang matibay na kinasasaligan.” Deuteronomio 32:4; Awit 62:7; Isaias 28:16. Si Pedro mismo, na sumulat sa pamamagitan ng inspirasyon, ay inilapat ang propesiyang ito kay Jesus. Sinabi niya, “Kung nalasap ninyo na ang Panginoon ay mapagbiyaya; na sa kaniya, na inyong nilalapitan, siya’y isang batong buhay, na tunay na itinakwil ng mga tao, ngunit sa Diyos ay hinirang, mahalaga; kayo rin naman, bilang mga batong buhay, ay itinatayo bilang isang bahay na espirituwal.” 1 Pedro 2:3-5, R. V.

“‘Other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.’ 1 Corinthians 3:11. ‘Upon this rock,’ said Jesus, ‘I will build My church.’ In the presence of God, and all the heavenly intelligences, in the presence of the unseen army of hell, Christ founded His church upon the living Rock. That Rock is Himself,—His own body, for us broken and bruised. Against the church built upon this foundation, the gates of hell shall not prevail.

"Walang sinumang makapaglalagay ng ibang saligan bukod sa nalagay na, na si Jesu-Cristo." 1 Corinto 3:11. "Sa batong ito," wika ni Jesus, "itatayo Ko ang Aking iglesia." Sa harap ng Diyos, at ng lahat ng makalangit na nilalang, sa harap ng di-nakikitang hukbo ng impiyerno, itinatag ni Cristo ang Kanyang iglesia sa Batong Buhay. Ang Batong iyon ay Siya mismo—ang Kanyang sariling katawan, na dahil sa atin ay nabasag at nasugatan. Laban sa iglesiang itinayo sa saligang ito, ang mga pintuan ng impiyerno ay hindi mananaig.

“How feeble the church appeared when Christ spoke these words! There was only a handful of believers, against whom all the power of demons and evil men would be directed; yet the followers of Christ were not to fear. Built upon the Rock of their strength, they could not be overthrown.

Gaano kahina ang naging anyo ng Iglesia nang bigkasin ni Cristo ang mga salitang ito! Iilan lamang ang mga mananampalataya, at laban sa kanila itutuon ang lahat ng kapangyarihan ng mga demonyo at ng masasamang tao; gayunman, ang mga tagasunod ni Cristo ay hindi dapat matakot. Yamang itinatag sila sa Bato ng kanilang lakas, hindi sila magugupo.

“For six thousand years, faith has builded upon Christ. For six thousand years the floods and tempests of satanic wrath have beaten upon the Rock of our salvation; but it stands unmoved.

Sa loob ng anim na libong taon, ang pananampalataya ay naitatag kay Cristo. Sa loob ng anim na libong taon, ang mga baha at unos ng satanikong poot ay humampas sa Bato ng ating kaligtasan; ngunit nananatili itong di-natitinag.

“Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

Naipahayag na ni Pedro ang katotohanang siyang saligan ng pananampalataya ng Iglesia, at pinarangalan siya ngayon ni Jesus bilang kinatawan ng buong katawan ng mga mananampalataya. Sinabi niya, 'Ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit: at anumang talian mo sa lupa ay tatalian sa langit: at anumang kalagan mo sa lupa ay kakalagan sa langit.'

“‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.

Ang "mga susi ng kaharian ng langit" ay ang mga salita ni Cristo. Lahat ng mga salita ng Banal na Kasulatan ay sa Kanya at dito'y nakapaloob. Ang mga salitang ito ay may kapangyarihang magbukas at magsara ng langit. Ipinahahayag ng mga ito ang mga kundisyong pinagbabatayan ng pagtanggap o pagtatakwil sa mga tao. Kaya't ang gawain ng mga nangangaral ng salita ng Diyos ay samyo ng buhay tungo sa buhay, o ng kamatayan tungo sa kamatayan. Ang kanilang misyon ay may bigat ng mga kinalabasang walang hanggan.

“The Saviour did not commit the work of the gospel to Peter individually. At a later time, repeating the words that were spoken to Peter, He applied them directly to the church. And the same in substance was spoken also to the twelve as representatives of the body of believers. If Jesus had delegated any special authority to one of the disciples above the others, we should not find them so often contending as to who should be the greatest. They would have submitted to the wish of their Master, and honored the one whom He had chosen.

Hindi ipinagkatiwala ng Tagapagligtas ang gawain ng Ebanghelyo kay Pedro lamang. Pagkaraan, inulit Niya ang mga salitang sinabi kay Pedro, at tuwirang ipinatungkol ang mga iyon sa Iglesya. At ang gayon ding diwa ay winika rin sa Labindalawa bilang mga kinatawan ng katawan ng mga mananampalataya. Kung si Jesus ay nagkaloob sana ng anumang natatanging kapamahalaan sa isa sa mga alagad nang higit sa iba, hindi sana natin masusumpungan silang madalas na nagtatalo tungkol sa kung sino ang marapat na maging pinakadakila. Sila sana ay nagpasakop sa kalooban ng kanilang Panginoon at pinarangalan yaong Kanyang hinirang.

“Instead of appointing one to be their head, Christ said to the disciples, ‘Be not ye called Rabbi;’ ‘neither be ye called masters: for one is your Master, even Christ.’ Matthew 23:8, 10.

Sa halip na humirang ng isa upang maging kanilang ulo, sinabi ni Cristo sa mga alagad, ‘Huwag kayong patawag na Rabi;’ ‘ni huwag kayong patawag na mga guro: sapagkat iisa ang inyong Guro, ang Cristo.’ Mateo 23:8, 10.

“‘The head of every man is Christ.’ God, who put all things under the Saviour’s feet, ‘gave Him to be the head over all things to the church, which is His body, the fullness of Him that filleth all in all.’ 1 Corinthians 11:3; Ephesians 1:22, 23. The church is built upon Christ as its foundation; it is to obey Christ as its head. It is not to depend upon man, or be controlled by man. Many claim that a position of trust in the church gives them authority to dictate what other men shall believe and what they shall do. This claim God does not sanction. The Saviour declares, ‘All ye are brethren.’ All are exposed to temptation, and are liable to error. Upon no finite being can we depend for guidance. The Rock of faith is the living presence of Christ in the church. Upon this the weakest may depend, and those who think themselves the strongest will prove to be the weakest, unless they make Christ their efficiency. ‘Cursed be the man that trusteth in man, and maketh flesh his arm.’ The Lord ‘is the Rock, His work is perfect.’ ‘Blessed are all they that put their trust in Him.’ Jeremiah 17:5; Deuteronomy 32:4; Psalm 2:12.

'Ang ulo ng bawat lalaki ay si Cristo.' Ang Diyos, na nagpasakop ng lahat ng mga bagay sa mga paa ng Tagapagligtas, 'ay ibinigay Siya na maging ulo ng lahat ng mga bagay sa iglesia, na siyang Kaniyang katawan, ang kapuspusan Niya na pumupuspos sa lahat sa lahat.' 1 Corinto 11:3; Efeso 1:22, 23. Ang iglesia ay naitayo sa ibabaw ni Cristo bilang saligan nito; nararapat nitong sundin si Cristo bilang ulo nito. Hindi ito dapat umasa sa tao, ni pamahalaan ng tao. Marami ang nag-aangkin na ang isang katungkulang pinagkatiwalaan sa iglesia ay nagbibigay sa kanila ng kapangyarihang magtakda kung ano ang paniniwalaan ng ibang mga tao at kung ano ang kanilang gagawin. Ang ganitong pag-aangkin ay hindi sinasang-ayunan ng Diyos. Ang Tagapagligtas ay nagsasabi, 'Lahat kayo ay magkakapatid.' Ang lahat ay nalalantad sa tukso, at may posibilidad na magkamali. Sa alinmang nilalang na may hangganan ay hindi tayo maaaring umasa para sa patnubay. Ang Bato ng pananampalataya ay ang buhay na presensiya ni Cristo sa iglesia. Dito maaaring umasa ang pinakamahina, at ang mga nag-aakala na sila ang pinakamalakas ay magpapatunay na sila ang pinakamahina, malibang gawin nilang si Cristo ang kanilang kapangyarihang mabisa. 'Sumpain ang tao na tumitiwala sa tao, at ginagawang kaniyang bisig ang laman.' Ang Panginoon 'ay ang Bato, sakdal ang Kaniyang gawa.' 'Mapalad ang lahat ng sa Kaniya'y nagtitiwala.' Jeremias 17:5; Deuteronomio 32:4; Mga Awit 2:12.

“After Peter’s confession, Jesus charged the disciples to tell no man that He was the Christ. This charge was given because of the determined opposition of the scribes and Pharisees. More than this, the people, and even the disciples, had so false a conception of the Messiah that a public announcement of Him would give them no true idea of His character or His work. But day by day He was revealing Himself to them as the Saviour, and thus He desired to give them a true conception of Him as the Messiah.

Pagkaraan ng pagpapahayag ni Pedro, mahigpit na iniutos ni Jesus sa mga alagad na huwag sabihin kaninuman na Siya ang Cristo. Ibinigay ang utos na ito dahil sa matinding pagsalungat ng mga eskriba at mga Fariseo. Higit pa rito, ang bayan, at maging ang mga alagad, ay may lubhang maling pagkaunawa tungkol sa Mesias, anupa’t ang isang hayagang pagpapahayag tungkol sa Kanya ay hindi magbibigay sa kanila ng tunay na pagkaunawa sa Kanyang pagkatao o sa Kanyang gawain. Ngunit araw-araw Niyang inihahayag sa kanila ang Kanyang sarili bilang ang Tagapagligtas, at sa gayon ay ninanais Niyang bigyan sila ng tunay na pagkaunawa tungkol sa Kanya bilang ang Mesias.

“The disciples still expected Christ to reign as a temporal prince. Although He had so long concealed His design, they believed that He would not always remain in poverty and obscurity; the time was near when He would establish His kingdom. That the hatred of the priests and rabbis would never be overcome, that Christ would be rejected by His own nation, condemned as a deceiver, and crucified as a malefactor,—such a thought the disciples had never entertained. But the hour of the power of darkness was drawing on, and Jesus must open to His disciples the conflict before them. He was sad as He anticipated the trial.” The Desire of Ages, 411-415.

“Inaasahan pa rin ng mga alagad na si Cristo ay maghahari bilang isang makalupang prinsipe. Bagaman napakatagal Niyang ikinubli ang Kaniyang layunin, naniwala sila na hindi Siya mananatili magpakailanman sa karalitaan at kalabuan; malapit na ang panahon na itatatag Niya ang Kaniyang kaharian. Na ang pagkapoot ng mga saserdote at mga rabbi ay hindi kailanman madaraig, na si Cristo ay itatakwil ng Kaniyang sariling bansa, hahatulang isang manlilinlang, at ipapako sa krus bilang isang salarin,—ang gayong kaisipan ay hindi kailanman pumasok sa isip ng mga alagad. Subalit ang oras ng kapangyarihan ng kadiliman ay papalapit na, at kinakailangang ihayag ni Jesus sa Kaniyang mga alagad ang tunggalian na nasa harapan nila. Siya ay nalumbay habang inaasahan Niya ang pagsubok.” The Desire of Ages, 411-415.

Verse sixteen of Daniel eleven, represents the soon coming Sunday law in the United States. Just before the hour of that “earthquake” the candidates who are seeking to be among the one hundred and forty-four thousand are awakened from their sleep. What awakens them is a prophetic message. At that point two classes are manifested, and as illustrated in the parable of the ten virgins, one class has oil in the vessels, the other class does not. Verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, not only represent the prophetic history that precedes the Sunday law, they represent the “message”, which, in the context of the parable of the ten virgins, is the “oil,” that the wise will have in order to receive the seal of God and be lifted up as an ensign at the hour of the great earthquake. These articles have now reached the climax of all the articles, for the message that is represented within these verses, is the golden oil that is poured down through the two golden pipes.

Ang talata 16 ng Daniel 11 ay kumakatawan sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos. Bago mismo ang oras ng “lindol” na iyon, ang mga kandidato na naghahangad na mapasama sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay gigisingin mula sa kanilang pagkakatulog. Ang gigising sa kanila ay isang makahulang mensahe. Sa puntong iyon ay nahahayag ang dalawang uri, at gaya ng inilalarawan sa talinghaga ng sampung dalaga, ang isang uri ay may langis sa mga sisidlan, ang isa ay wala. Ang mga talata 13 hanggang 15 ng Daniel 11 ay hindi lamang kumakatawan sa makahulang kasaysayan na nauuna sa batas ng Linggo; kinakatawan din nila ang “mensahe” na, sa konteksto ng talinghaga ng sampung dalaga, ay ang “langis,” na taglay ng marurunong upang tanggapin ang tatak ng Diyos at maitaas bilang isang watawat sa oras ng dakilang lindol. Naabot na ngayon ng mga artikulong ito ang sukdulan ng lahat ng mga artikulo, sapagkat ang mensaheng kinakatawan sa loob ng mga talatang ito ay ang gintong langis na ibinubuhos sa pamamagitan ng dalawang gintong tubo.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

Hangga’t ang mga umaangkin ng katotohanan ay naglilingkod kay Satanas, ang kanyang impiyernong anino ay magtatakip sa kanilang paningin sa Diyos at sa langit. Sila’y magiging gaya ng mga nawalan ng kanilang unang pag-ibig. Hindi nila makikita ang mga katotohanang walang hanggan. Ang inihanda ng Diyos para sa atin ay inilarawan sa Zacarias, mga kabanata 3 at 4, at 4:12-14: “At sumagot muli ako at sinabi sa kaniya, Ano itong dalawang sanga ng olibo na sa pamamagitan ng dalawang gintong tubo ay ibinubuhos ang gintong langis mula sa kanilang sarili? At sumagot siya sa akin at nagsabi, Hindi mo ba nalalaman kung ano ang mga ito? At sinabi ko, Hindi, panginoon ko. Nang magkagayo’y sinabi niya, Ito ang dalawang pinahiran, na nakatayo sa Panginoon ng buong lupa.”

“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

Ang Panginoon ay sagana sa mga panustos. Wala Siyang kakulangan ng mga kaparaanan. Dahil sa kakulangan natin sa pananampalataya, sa ating pagiging makamundo, sa ating mababaw na pananalita, sa ating di-paniniwala, na nahahayag sa ating pakikipag-usap, nagtitipon sa palibot natin ang madidilim na anino. Hindi nahahayag si Cristo sa salita o sa pagkatao bilang Siya na lubos na kaibig-ibig, at ang pinakapili sa sampung libo. Kapag ang kaluluwa ay nasisiyahan na itaas ang sarili sa kawalang-kabuluhan, kakaunti lamang ang magagawa ng Espiritu ng Panginoon para rito. Ang ating maikling pananaw ay nakakikita ng anino, ngunit hindi natatanaw ang kaluwalhatian sa kabila. Ang mga anghel ay humahawak sa apat na hangin, na kinakatawan bilang isang nagngangalit na kabayo na naghahangad kumawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, na nagdadala ng pagkawasak at kamatayan sa daraanan nito.

“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

“Matutulog ba tayo sa mismong bingit ng walang hanggang sanlibutan? Magiging manhid at malamig at patay ba tayo? O, nawa’y taglayin natin sa ating mga iglesia ang Espiritu at hininga ng Diyos na inihinga sa Kaniyang bayan, upang sila’y makatayo sa kanilang mga paa at mabuhay. Kailangan nating makita na makipot ang daan, at makitid ang pintuang-daan. Ngunit sa ating pagpasok sa makitid na pintuang-daan, ang kaluwangan nito ay walang hangganan.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

Ang mga pinahiran na nakatayo sa piling ng Panginoon ng buong lupa ay taglay ang posisyong minsang ibinigay kay Satanas bilang kerubing tumatakip. Sa pamamagitan ng mga banal na nilalang na nakapalibot sa Kanyang trono, pinananatili ng Panginoon ang walang patid na pakikipag-ugnayan sa mga nananahan sa lupa. Ang gintong langis ay kumakatawan sa biyayang sa pamamagitan nito ay pinananatili ng Diyos na may walang patid na tustos ang mga ilawan ng mga mananampalataya, upang hindi magkurap at mapawi. Kung hindi ibinubuhos mula sa langit ang banal na langis na ito sa pamamagitan ng mga mensahe ng Espiritu ng Diyos, ang mga kapangyarihan ng kasamaan ay magtatamo ng ganap na pamamahala sa mga tao.

“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

Nalalapastangan ang Diyos kapag hindi natin tinatanggap ang mga mensaheng ipinadadala niya sa atin. Sa gayo’y tinatanggihan natin ang ginintuang langis na ibig niyang ibuhos sa ating mga kaluluwa upang maipaabot sa mga nasa kadiliman. Kapag dumating ang tawag, “Narito, dumarating ang kasintahang-lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya,” ang mga hindi tumanggap ng banal na langis, na hindi pinagyaman ang biyaya ni Cristo sa kanilang mga puso, ay matutuklasan, gaya ng mga dalagang mangmang, na hindi sila handang salubungin ang kanilang Panginoon. Wala sa kanila mismo ang kapangyarihang magtamo ng langis, at nauuwi sa pagkawasak ang kanilang mga buhay. Ngunit kung hihilingin ang Banal na Espiritu ng Diyos, kung magsumamo tayo, gaya ni Moises, “Ipakita mo sa akin ang iyong kaluwalhatian,” ang pag-ibig ng Diyos ay ibubuhos sa ating mga puso. Sa pamamagitan ng mga ginintuang tubo, ang ginintuang langis ay ipapadaloy sa atin. “Hindi sa pamamagitan ng kalakasan, ni ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng aking Espiritu,” sabi ng Panginoon ng mga Hukbo. Sa pagtanggap ng maningning na mga sinag ng Araw ng Katuwiran, ang mga anak ng Diyos ay nagliliwanag bilang mga ilaw sa sanlibutan. Review and Herald, Hulyo 20, 1897.