Verses thirteen and fourteen, identify a history where Seleucus and Philip of Macedon were forming an alliance, and they typify the United States, which is the first proxy army of Rome, and Macedon (Greece) is a symbol of the United Nations. In that early history, an alliance of the king of the north (Seleucus) and Philip (Greece), represents the history that leads into the Battle of Panium, which, two centuries later, had the name of the town changed from Panium, into the town of Caesarea Philippi. The twofold name of the town was not commemorating the alliance of Seleucus and Philip of Macedon.

Ang mga talatang labintatlo at labing-apat ay tumutukoy sa isang kasaysayan kung saan sina Seleucus at Philip ng Macedon ay nagbubuo ng isang alyansa, at sila ay tipo ng Estados Unidos, na siyang unang hukbong kinatawan ng Roma, at ang Macedon (Gresya) ay isang sagisag ng Nagkakaisang mga Bansa. Sa maagang kasaysayang iyon, ang isang alyansa ng hari ng hilaga (Seleucus) at ni Philip (Gresya) ay kumakatawan sa kasaysayang humahantong sa Labanan sa Panium, na pagkalipas ng dalawang siglo ay nagbago ang pangalan ng bayang iyon mula sa Panium tungo sa bayang Caesarea Philippi. Ang dalawahang pangalan ng bayan ay hindi ginugunita ang alyansa nina Seleucus at Philip ng Macedon.

The name “Caesarea Philippi” derives from the historical transformation of the ancient city known as Paneas or Panium. The city was originally named Paneas due to its proximity to a prominent spring dedicated to the Greek god Pan. The spring, which was a significant religious site in antiquity, fed into the Jordan River.

Ang pangalang “Caesarea Philippi” ay nagmula sa makasaysayang pagbabagong-anyo ng sinaunang lungsod na kilala bilang Paneas o Panium. Ang lungsod ay orihinal na pinangalanang Paneas dahil sa kalapitan nito sa isang bantog na bukal na inialay sa diyos na Griyego na si Pan. Ang naturang bukal, na isang mahalagang pook panrelihiyon noong sinaunang panahon, ay umaagos patungo sa Ilog Jordan.

During the reign of King Herod the Great, around the 1st century BC, the city underwent significant renovations and was expanded and beautified. Caesarea Philippi was named by Herod Philip, a son of Herod the Great. He named the city Caesarea in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus, and Philippi after himself, thus Caesarea Philippi. Therefore, “Caesarea Philippi” is a combination of “Caesarea,” reflecting Herod’s homage to Caesar Augustus, and ‘Philippi,’ honoring Herod Philip.

Noong panahon ng paghahari ni Haring Herodes na Dakila, bandang unang siglo B.K., ang lungsod ay sumailalim sa malalaking pagkukumpuni at pinalawak at pinaganda. Ang Caesarea Philippi ay pinangalanan ni Herodes Felipe, isang anak ni Herodes na Dakila. Pinangalanan niya ang lungsod na "Caesarea" bilang parangal sa Emperador Romano na si Cesar Augusto, at "Philippi" na hango sa kanyang sariling pangalan, kaya naging Caesarea Philippi. Kaya, ang "Caesarea Philippi" ay isang kumbinasyon ng "Caesarea," na sumasalamin sa pagpupugay ni Herodes kay Cesar Augusto, at 'Philippi,' na nagbibigay-parangal kay Herodes Felipe.

Prophetically Panium is associated with a confederacy between Seleucus and Philip of Macedon, and also the alliance between Caesar and Herod Philip. Those two alliances address the alliance between the United States and the United Nations that follows the collapse of Putin’s Russia as represented by Seleucus and Philip. They also represent the alliance between the Papacy, who is the mother, and the United States, who is the daughter, as represented by Caesar and Philip, who were both representatives of Rome. Together they identify the United States reaching “across the gulf to grasp the hand of the Roman power,” and reaching “over the abyss to clasp hands with Spiritualism.” Before the Sunday law of verse sixteen, the threefold union is already put in place.

Ayon sa propesiya, ang Panium ay inuugnay sa isang konpederasyon sa pagitan nina Seleucus at Philip ng Macedon, at gayundin sa alyansa nina Caesar at Herod Philip. Ang dalawang alyansang iyon ay tumutukoy sa alyansa ng Estados Unidos at ng Mga Nagkakaisang Bansa na kasunod ng pagbagsak ng Rusya ni Putin, na kinakatawan nina Seleucus at Philip. Kinakatawan din nila ang alyansa sa pagitan ng Papado, na siyang ina, at ng Estados Unidos, na siyang anak, gaya ng kinakatawan nina Caesar at Philip, na kapwa mga kinatawan ng Roma. Kapwa nilang tinutukoy ang Estados Unidos na tumatawid “sa agwat upang dakmain ang kamay ng kapangyarihang Romano,” at umaabot “sa ibayo ng kailaliman upang makipagkapit-kamay sa Espiritismo.” Bago ang batas ng Linggo ng talatang labing-anim, naitatag na ang tatluhang pagkakaisa.

Panium represents the center of Greek worship of the god Pan. The spring that was dedicated to the Greek god Pan, was also known at that time as the “Gates of Hell,” and when Jesus visited there, His statement about the “Gates of Hell,” identifies a struggle between the political and religious attributes of Greece (globalism), and apostate Protestantism that takes place in the last days. It is the battle that was first initiated by the rich President that stirred up the realm of Grecia in verse two. It is a worldwide external battle and also an internal battle with the United States.

Ang Panium ay kumakatawan sa sentro ng pagsamba ng mga Griyego sa diyos na si Pan. Ang bukal na inialay sa diyos na Griyegong si Pan ay kilala rin noong panahong iyon bilang “Mga Tarangkahan ng Impiyerno,” at nang dalawin iyon ni Jesus, ang Kaniyang pahayag tungkol sa “Mga Tarangkahan ng Impiyerno” ay tumutukoy sa isang tunggalian sa pagitan ng mga politikal at relihiyosong katangian ng Gresya (globalismo) at ng tumalikod na Protestantismo na nagaganap sa mga huling araw. Ito ang labanang unang pinasimulan ng mayamang Presidente na nagpukaw sa kaharian ng Grecia sa talatang dalawa. Ito ay isang pandaigdigang panlabas na labanan at gayundin isang panloob na labanan sa Estados Unidos.

The religion of globalism, is the religion of the dragon, which in our modern setting is the religion of woke-ism. In 2020, the beast from the bottomless pit, identified in Revelation chapter eleven, manifested its political and religious power and slew both horns of the earth beast. That bottomless pit, among other things, is represented by the “Spring of Pan,” that fed the Jordan River.

Ang relihiyon ng globalismo ay ang relihiyon ng dragon, na sa ating makabagong konteksto ay ang relihiyon ng woke-ismo. Noong 2020, ang halimaw mula sa kalalimang walang-hanggan, na tinukoy sa ikalabing-isang kabanata ng Pahayag, ay ipinamalas ang kapangyarihang pampolitika at panrelihiyon nito at pinaslang ang dalawang sungay ng halimaw mula sa lupa. Ang kalalimang walang-hanggan na iyon, bukod sa iba pa, ay kinakatawan ng "Spring of Pan," na tumutustos ng tubig sa Ilog Jordan.

In Greek mythology, Pan was associated with nature, wilderness, and rustic music, and the presence of a spring dedicated to him held religious importance for worshippers. The god Pan is often depicted with the legs, horns, and ears of a goat. Pan was considered the god of shepherds and flocks, and was often portrayed as a playful and mischievous deity who frolicked in the forests and mountains. The imagery of Pan as a goat-legged deity agrees with Daniel chapter eight, where Greece is represented by a he-goat. Goats are a common domestic animal in ancient Greece, and were often found in mountainous regions where Pan was believed to roam. This depiction became a prominent feature of Pan’s iconography and persisted in Greek art and literature depicting the god, including the national currency.

Sa mitolohiyang Griyego, si Pan ay iniuugnay sa kalikasan, ilang, at musikang pastoral, at ang presensiya ng isang bukal na iniukol sa kanya ay may kahalagahang panrelihiyon para sa mga mananamba. Ang diyos na si Pan ay madalas na inilalarawan na may mga paa, sungay, at tainga ng kambing. Si Pan ay itinuturing na diyos ng mga pastol at ng mga kawan, at madalas siyang inilalarawan bilang isang mapaglaro at mapagbirong diyos na nagliliwaliw sa mga gubat at kabundukan. Ang imahen ni Pan bilang isang diyos na may paa ng kambing ay umaayon sa Daniel kabanata walo, kung saan ang Gresya ay kinakatawan ng isang lalaking kambing. Ang mga kambing ay karaniwang alagang hayop sa Sinaunang Gresya, at madalas matagpuan sa mga bulubunduking rehiyon na pinaniniwalaang ginagalawan ni Pan. Ang ganitong paglalarawan ay naging tampok na katangian ng ikonograpiya ni Pan at nanatili sa sining at panitikan ng Gresya na naglalarawan sa diyos, kabilang maging sa salaping pambansa.

When Jesus visited Caesarea Philippi, He identified that the “Gates of Hell” would not prevail against the Church. What Peter had stated in answer to Jesus’ question is understood in Christian history and tradition as the “Christian Confession.”

Nang dumalaw si Jesus sa Cesarea Filipi, ipinahayag niya na ang "Mga Tarangkahan ng Impiyerno" ay hindi mananaig laban sa Simbahan. Ang ipinahayag ni Pedro bilang tugon sa tanong ni Jesus ay itinuturing sa kasaysayan at tradisyon ng Kristiyanismo bilang ang "Pagpapahayag ng Pananampalatayang Kristiyano."

When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

Nang dumating si Jesus sa mga lupain ng Cesarea Filipi, tinanong niya ang kaniyang mga alagad, na sinasabi, Sino ang sinasabi ng mga tao na ako, ang Anak ng Tao? At sinabi nila, Ang ilan ay nagsasabing ikaw si Juan Bautista; ang iba, si Elias; at ang iba pa, si Jeremias, o isa sa mga propeta. Sinabi niya sa kanila, Ngunit kayo, sino ang sinasabi ninyong ako? At sumagot si Simon Pedro at sinabi, Ikaw ang Cristo, ang Anak ng Diyos na buhay. At sumagot si Jesus at sinabi sa kaniya, Mapalad ka, Simon Barjona, sapagkat hindi laman at dugo ang naghayag nito sa iyo, kundi ang aking Ama na nasa langit. At sinasabi ko rin sa iyo, na ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito itatayo ko ang aking iglesia; at ang mga pintuan ng impiyerno ay hindi mananaig laban dito. At ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit; at anumang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit, at anumang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit. Pagkatapos ay inutusan niya ang kaniyang mga alagad na huwag sabihin kaninuman na siya si Jesus na Cristo. Mateo 16:13-20.

This passage is significant because it represents a pivotal moment in Jesus’ ministry and the development of Christian theology. Peter’s confession of Jesus as the Messiah, the Son of the living God, is seen as the foundation of Christian faith and the cornerstone upon which the Church is built. The phrase “on this rock I will build my church” is interpreted in Catholic tradition as a reference to Peter himself, whom Jesus identifies as the “rock” upon which the Church will be built. This interpretation serves as the basis for the papal primacy and authority in Catholic theology.

Ang bahaging ito ay mahalaga sapagkat kumakatawan ito sa isang napakahalagang sandali sa ministeryo ni Jesus at sa pag-unlad ng teolohiyang Kristiyano. Ang pagpapahayag ni Pedro na si Jesus ang Mesiyas, ang Anak ng Diyos na buhay, ay itinuturing na saligan ng pananampalatayang Kristiyano at ang batong-panulok na pinagtatayuan ng Simbahan. Ang pariralang "sa batong ito itatayo ko ang aking Simbahan" ay ipinapakahulugan sa tradisyong Katoliko bilang pagtukoy kay Pedro mismo, na kinilala ni Jesus bilang ang "bato" na pinagtatayuan ng Simbahan. Ang ganitong pagpapakahulugan ang nagsisilbing batayan ng primasiya at awtoridad ng Papa sa teolohiyang Katoliko.

In Protestant theology, the “rock” is not understood to refer to Peter personally, but to Peter’s confession of faith in Jesus as the Messiah and the Son of God. In this view, the foundation of the Church is not Peter, but the confession that Jesus is the Christ and the Son of God. Regardless of theological interpretation, the Confession of Peter in Matthew 16:13–20 is considered a central and foundational passage in Christian belief, emphasizing the identity of Jesus as the Messiah and the Son of God, and affirming the mission and purpose of the Church.

Sa teolohiyang Protestante, ang “bato” ay hindi nauunawaang tumutukoy kay Pedro bilang isang tao, kundi sa pagpapahayag ni Pedro ng pananampalataya kay Jesus bilang ang Mesiyas at ang Anak ng Diyos. Sa pananaw na ito, ang pundasyon ng Simbahan ay hindi si Pedro, kundi ang pagpapahayag na si Jesus ang Kristo at ang Anak ng Diyos. Anuman ang teolohikal na pagpapakahulugan, ang Pagpapahayag ni Pedro sa Mateo 16:13–20 ay itinuturing na isang sentral at saligang bahagi sa pananampalatayang Kristiyano, na nagbibigay-diin sa pagkakakilanlan ni Jesus bilang ang Mesiyas at ang Anak ng Diyos, at pinagtitibay ang misyon at layunin ng Simbahan.

In the previous article we presented a passage from The Desire of Ages, where Sister White identifies some of the issues associated with Christ’s visit to Caesarea Philippi. One of the points she notes is that Christ had taken the disciples away from the influence of the Jews for the purpose of setting forth the lessons of Caesarea Philippi.

Sa naunang artikulo ay naglahad kami ng isang sipi mula sa The Desire of Ages, kung saan tinukoy ni Sister White ang ilan sa mga usaping nauugnay sa pagdalaw ni Cristo sa Caesarea Philippi. Isa sa mga puntong kaniyang binanggit ay na inihiwalay ni Cristo ang mga alagad mula sa impluwensiya ng mga Judio, sa layuning ilatag ang mga aral ng Caesarea Philippi.

“Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.” The Desire of Ages, 411.

Si Jesus at ang Kanyang mga alagad ay nakarating na sa isa sa mga bayan sa palibot ng Cesarea Filipos. Nasa labas na sila ng mga hangganan ng Galilea, sa isang rehiyong nangingibabaw ang idolatriya. Dito, ang mga alagad ay inihiwalay sa nakapangyayaring impluwensya ng Hudaismo, at inilapit upang higit na maharap sa pagsamba ng mga pagano. Sa kanilang paligid ay makikita ang mga anyo ng pamahiin na umiiral sa lahat ng panig ng daigdig. Ninais ni Jesus na ang pagtanaw sa mga bagay na ito ay magbunsod sa kanila na madama ang kanilang pananagutan sa mga pagano. Samantalang Siya'y nananatili sa rehiyong ito, pinagsikapan Niyang umurong sa pagtuturo sa mga tao, at ilaan nang lalong ganap ang Kanyang sarili sa Kanyang mga alagad. Ang Pagnanais ng mga Panahon, 411.

On July 18, 2020, Christ removed the disciples of September 11, 2001 from the influence of Laodicean Adventism. The first disappointment in the parable of the ten virgins produced a separation of the movement from the assembly of mockers that was in the process of being passed by. This truth was fulfilled in Millerite history on April 19, 1844, and again on July 18, 2020. The history of the tarrying time then began, and it possesses the signature of “Truth” in both the movement of the first and third angels.

Noong Hulyo 18, 2020, inihiwalay ni Cristo ang mga alagad ng Setyembre 11, 2001 mula sa impluwensiya ng Adventismong Laodiceano. Ang unang kabiguan sa talinhaga ng sampung dalaga ay nagbunga ng paghihiwalay ng kilusan mula sa kapulungan ng mga mangungutya na kasalukuyang pinalalagpasan. Ang katotohanang ito ay natupad sa kasaysayang Milerita noong Abril 19, 1844, at muli noong Hulyo 18, 2020. Noon ay nagsimula ang kasaysayan ng panahon ng paghihintay, at taglay nito ang lagda ng “Katotohanan” sa kapwa kilusan ng unang at ng ikatlong anghel.

The first disappointment is the first of three waymarks, and the history concludes with the Great Disappointment of October 22, 1844, that typifies the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The beginning, first letter of the Hebrew alphabet represents a disappointment, and the ending, twenty-second letter of the Hebrew alphabet also represents a disappointment. The thirteenth letter, representing rebellion, identifies the disappointment of the foolish virgins who manifest their lost condition when the call at Midnight identifies who has and who has not prepared for the crisis. The twenty-two letters of the Hebrew alphabet represent the symbol of the combination of divinity with humanity that is accomplished within that history, though the Millerite history represents the first Kadesh, and our history today represents the last Kadesh.

Ang unang pagkabigo ang una sa tatlong palatandaan sa landas, at nagwawakas ang kasaysayan sa Dakilang Pagkabigo noong Oktubre 22, 1844, na sumasagisag sa "malaking lindol" ng Apocalipsis kabanata labing-isa. Ang simula, ang unang titik ng alpabetong Hebreo, ay kumakatawan sa isang pagkabigo, at ang wakas, ang ikadalawampu’t dalawang titik ng alpabetong Hebreo, ay kumakatawan din sa isang pagkabigo. Ang ikalabintatlong titik, na kumakatawan sa paghihimagsik, ay tumutukoy sa pagkabigo ng mga dalagang mangmang na naghahayag ng kanilang nawawalang kalagayan kapag ang panawagan sa Hatinggabi ay naghahayag kung sino ang nakapaghanda at kung sino ang hindi nakapaghanda para sa krisis. Ang dalawampu’t dalawang titik ng alpabetong Hebreo ay kumakatawan sa sagisag ng pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao na natutupad sa loob ng kasaysayang iyon, bagaman ang kasaysayan ng mga Millerite ay kumakatawan sa unang Kadesh, at ang ating kasaysayan sa kasalukuyan ay kumakatawan sa huling Kadesh.

The two lines are parallel, but one represents the failure of God’s people and the other the victory of God’s people. Just before the cross, Jesus brought His disciples to Panium, just as He has brought His last-day disciples to Panium, and in doing so He allowed a disappointment to remove His last day disciples from the “controlling influence” of Laodicean Adventism, represented by “Judaism” in the history of Matthew chapter sixteen. In doing so, He also simultaneously brought His disciples into a closer contact with heathenism, thus representing the working environment of His last-day disciples who are now living in the full-blown manifestation of satanic power represented by the modern communication systems that are being employed to lead the entire world into receiving the mark of the beast.

Ang dalawang linya ay magkaparalelo, ngunit ang isa ay kumakatawan sa kabiguan ng bayan ng Diyos at ang isa pa sa tagumpay ng bayan ng Diyos. Bago pa man ang krus, dinala ni Jesus ang Kanyang mga alagad sa Panium, gaya rin ng pagdadala Niya sa Kanyang mga alagad sa mga huling araw sa Panium, at sa paggawa nito ay pinahintulutan Niya ang isang pagkabigo upang alisin ang Kanyang mga alagad sa mga huling araw mula sa “impluwensiyang kumokontrol” ng Laodicean Adventism, na kinakatawan ng “Hudaismo” sa kasaysayan ng Mateo kabanata labing-anim. Kasabay nito, dinala rin Niya ang Kanyang mga alagad sa higit na malapit na ugnayan sa paganismo, at sa gayon ay inilarawan ang kapaligiran ng gawain ng Kanyang mga alagad sa mga huling araw, na ngayo’y nabubuhay sa ganap na pagpapakita ng kapangyarihang sataniko, na kinakatawan ng mga makabagong sistema ng komunikasyon na ginagamit upang akayin ang buong sanlibutan sa pagtanggap ng tanda ng halimaw.

The history of Caesarea Philippi aligns with the history of the Battle of Panium, and verses thirteen through fifteen. Christ and His disciples, were standing in the shadow of the cross, typifying His last-day disciples standing in the shadow of the Sunday law. There, in verses thirteen through fifteen, which was Caesarea Philippi, and also the Battle of Panium, which is where we stand today, Christ began to teach His disciples about what was about to happen in verse sixteen.

Ang kasaysayan ng Cesarea Filipi ay tumutugma sa kasaysayan ng Labanan sa Panium, at sa mga talatang labintatlo hanggang labinlima. Si Cristo at ang Kanyang mga alagad ay nakatindig sa anino ng krus, na sumasagisag sa Kanyang mga alagad sa mga huling araw na nakatindig sa anino ng kautusan ng Linggo. Doon, sa mga talatang labintatlo hanggang labinlima, na nasa Cesarea Filipi, at gayundin sa Labanan sa Panium, na siyang kinatatayuan natin ngayon, pinasimulan ni Cristo na turuan ang Kanyang mga alagad tungkol sa malapit nang mangyari sa talatang labing-anim.

“He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words.” The Desire of Ages, 411.

Malapit na Niyang ipahayag sa kanila ang pagdurusang naghihintay sa Kanya. Subalit bago ang lahat, Siya’y lumayo nang mag-isa, at nanalangin na maihanda ang kanilang mga puso upang tanggapin ang Kanyang mga salita. The Desire of Ages, 411.

Before Christ told His disciples of the cross, He first went away, or He tarried, thus marking the tarrying time in the parable and the history from July 18, 2020 to July 2023.

Bago sinabi ni Cristo sa Kaniyang mga alagad ang tungkol sa krus, Siya muna ay umalis, o nagluwat; sa gayon ay tinandaan Niya ang panahon ng pagluwat sa talinghaga at sa kasaysayan mula Hulyo 18, 2020 hanggang Hulyo 2023.

“Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial.” The Desire of Ages, 411.

Nang sumama Siya sa kanila, hindi Niya kaagad ipinahayag ang bagay na nais Niyang ipabatid. Bago Niya gawin ito, binigyan Niya sila ng pagkakataon na ipahayag ang kanilang pananampalataya sa Kanya, upang sila’y mapatibay para sa darating na pagsubok. The Desire of Ages, 411.

In July 2023, the Lord began to give opportunity for those involved with the disappointment, to express their faith. He did so by opening up the message of Ezekiel thirty-seven, which was a confirmation of the message of September 11, 2001. It was the thread that tied the sealing time from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law together. It did so by placing the disappointment of July 18, 2020 in the structure of truth, for, those who were willing to see, could recognize that every reformatory movement has a theme that runs through their peculiar sacred history.

Noong Hulyo 2023, sinimulan ng Panginoon na bigyan ng pagkakataon ang mga kasangkot sa pagkadismaya upang maipahayag ang kanilang pananampalataya. Ginawa Niya ito sa pamamagitan ng pagbubukas ng mensahe ng Ezekiel 37, na isang pagpapatunay sa mensahe ng Setyembre 11, 2001. Ito ang sinulid na nagbuklod sa panahon ng pagtatatak mula Setyembre 11, 2001 hanggang sa nalalapit na Batas sa Linggo. Nagawa ito sa pamamagitan ng paglalagay ng pagkadismaya noong Hulyo 18, 2020 sa balangkas ng katotohanan, sapagkat yaong mga may kaloobang makakita ay matatalos na ang bawat kilusang reporma ay may isang temang tumatakbo sa kanilang natatanging banal na kasaysayan.

In the last days the message of the third Woe arrived on September 11, 2001, then a false message of the third Woe was proclaimed that produced a disappointment, but the message that brought them back to life after three and a half days of being dead, dry and scattered bones was the message of the four winds, that is also the third Woe.

Sa mga huling araw dumating ang mensahe ng ikatlong “Sa Aba” noong Setyembre 11, 2001, pagkatapos ay ipinahayag ang isang huwad na mensahe ng ikatlong “Sa Aba” na nagbunga ng pagkadismaya, ngunit ang mensaheng muling bumuhay sa kanila matapos ang tatlo’t kalahating araw na sila’y mga patay, tuyong, at magkakahiwa-hiwalay na buto ay ang mensahe ng apat na hangin, na siya ring ikatlong “Sa Aba.”

The last-day disciples can see, if they choose to see, that the three waymarks of the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the same theme at each step, and that at the second step, the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet confirmed the message as “Truth.” A second witness the Lord provided was in the fact that the first disappointment of prior reformatory movements was based upon rebellion against God’s revealed will, whether it was Moses not circumcising his son, or Uzzah touching that ark, or Martha and Mary doubting Jesus’ word concerning the death of Lazarus. The only reform line that did not uphold the fact that the first disappointment was based upon disobedience was the reform movement of the Millerites, but it was also shown at that time that the history of the Millerites possessed internal waymarks that were based upon the truth of the eighth, being of the seven.

Makikita ng mga alagad sa mga huling araw, kung pipiliin nilang makita, na ang tatlong palatandaan sa landas ng pagpapaselyo sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay iisang paksa sa bawat hakbang, at na sa ikalawang hakbang, ang paghihimagsik na kinakatawan ng ikalabintatlong titik ng alpabetong Hebreo ay nagpatibay sa mensahe bilang “Katotohanan.” Isang ikalawang saksi na ibinigay ng Panginoon ay ang katunayang ang unang pagkadismaya ng mga naunang kilusang repormatibo ay nakabatay sa paghihimagsik laban sa inihayag na kalooban ng Diyos, maging ang hindi pagtutuli ni Moises sa kaniyang anak, o ang paghipo ni Uzzah sa kaban na iyon, o ang pagdududa nina Marta at Maria sa salita ni Jesus hinggil sa kamatayan ni Lazaro. Ang tanging linya ng reporma na hindi nagtaguyod sa katotohanang ang unang pagkadismaya ay nakasalig sa pagsuway ay ang kilusang reporma ng mga Millerita, ngunit ipinakita rin noong panahong iyon na ang kasaysayan ng mga Millerita ay nagtataglay ng mga panloob na palatandaan sa landas na nakabatay sa katotohanan ng ikawalo, na mula sa pito.

The fact that the eighth is of the seven is a major element of the Revelation of Jesus Christ which is now being unsealed, and the transition of the Philadelphian Millerite movement unto the Laodicean church was a waymark that identified when the Laodicean movement of the third angel would transition unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. Thus, the fact that the first Millerite disappointment was accomplished without their movement manifesting disobedience, provided the contrast for the same waymark in the last days where the Laodicean movement of the third angel would disobey and produce a disappointment, and in so doing would align with the Millerite waymark, and produce the logic to see the movement of the one hundred and forty-four thousand is the eighth, that is of the seven.

Ang katotohanang ang ikawalo ay kabilang sa pito ay isang pangunahing elemento ng Apocalipsis ni Jesu-Cristo na ngayo’y inaalisan ng tatak, at ang paglipat ng Filadelfiang kilusang Millerita tungo sa iglesya ng Laodicea ay isang palatandaan na nagtukoy kung kailan lilipat ang Laodiceang kilusan ng ikatlong anghel tungo sa Filadelfiang kilusan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Kaya, ang katotohanang ang unang pagkadismaya ng mga Millerita ay naganap nang hindi nagpapamalas ang kanilang kilusan ng pagsuway, ay nagbigay ng kontrast para sa gayunding palatandaan sa mga huling araw, kung saan ang Laodiceang kilusan ng ikatlong anghel ay susuway at magbubunga ng isang pagkadismaya, at sa gayon ay tatapat sa palatandaan ng mga Millerita, at magluluwal ng lohikal na pangangatwiran upang makita na ang kilusan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ang ikawalo, na kabilang sa pito.

On July 2023, the Lord raised up a “voice in the wilderness” in order to prepare His last-day people for the crisis of the Sunday law, and once He returned from tarrying in prayer unto the disciples, He gave them opportunity to express their faith. In Christ’s day the message was His baptism, the point where Jesus, became Jesus Christ. That waymark aligns with September 11, 2001, and His disciples were asked what men thought, and then asked what the disciples themselves thought about Christ.

Noong Hulyo 2023, nagbangon ang Panginoon ng isang “tinig sa ilang” upang ihanda ang Kanyang bayan sa mga huling araw para sa krisis ng batas ng Linggo, at nang Siya’y bumalik mula sa mahabang pananalangin at lumapit sa mga alagad, binigyan Niya sila ng pagkakataong ipahayag ang kanilang pananampalataya. Sa kapanahunan ni Cristo, ang mensahe ay ang Kanyang bautismo, ang puntong si Hesus ay naging Hesu-Cristo. Ang palatandaang iyon ay tumutugma sa Setyembre 11, 2001, at ang Kanyang mga alagad ay tinanong kung ano ang iniisip ng mga tao, at pagkatapos ay kung ano ang iniisip ng mismong mga alagad tungkol kay Cristo.

“Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’

Nang makasama Niya sila, hindi Niya kaagad ipinahayag ang nais Niyang ituro. Bago Niya ito gawin, binigyan Niya sila ng pagkakataong ipahayag ang kanilang pananampalataya sa Kanya upang sila’y mapagtibay sa darating na pagsubok. Tinanong Niya, “Sino ang sinasabi ng mga tao kung sino Ako, ang Anak ng tao?”

“Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.” The Desire of Ages, 411.

"Kalungkut-lungkot na napilitang aminin ng mga alagad na nabigo ang Israel na kilalanin ang kanilang Mesiyas. May ilan nga na, nang makita nila ang Kanyang mga himala, ay nagpahayag na Siya ang Anak ni David. Ang mga pulutong na pinakain sa Bethsaida ay nagnasang gawin Siyang hari ng Israel. Marami ang handang tanggapin Siya bilang isang propeta; ngunit hindi sila sumampalatayang Siya ang Mesiyas." The Desire of Ages, 411.

The majority of Adventism did not believe in the third Woe of September 11, 2001. They believed some of the miracles of the prophetic word that had been presented in the movement, and some understood that the message of September 11, 2001 had elements of truth, but they did not truly believe the claims of September 11, 2001.

Ang nakararami sa loob ng Adventismo ay hindi naniwala na ang Setyembre 11, 2001 ay ang ikatlong Sa Aba. Naniwala sila sa ilan sa mga himala ng salita ng propesiya na iniharap sa kilusan, at may ilan ang nakaunawa na ang mensahe ng Setyembre 11, 2001 ay may mga elemento ng katotohanan, subalit hindi nila tunay na pinaniwalaan ang mga pag-aangkin hinggil sa Setyembre 11, 2001.

The claim of September 11, 2001 had been typified by the claim of August 11, 1840, and that claim was expressed by Sister White when commenting upon the fulfillment of August 11, 1840. She stated:

Ang pahayag noong Setyembre 11, 2001 ay nauna nang inilarawan ng pahayag noong Agosto 11, 1840 bilang tipo nito, at ang pahayag na iyon ay ipinahayag ni Sister White nang siya’y magbigay ng puna hinggil sa katuparan ng Agosto 11, 1840. Sinabi niya:

“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

Sa mismong oras na itinakda, ang Turkiya, sa pamamagitan ng mga embahador nito, ay tumanggap ng proteksiyon ng mga nagkakaisang kapangyarihan ng Europa, at sa gayo’y inilagay ang sarili nito sa ilalim ng pamamahala ng mga bansang Kristiyano. Ang pangyayaring ito’y eksaktong tumupad sa hula. Nang ito’y nabatid, napakarami ang nakumbinsi sa pagiging wasto ng mga simulain ng pagpapakahulugan ng propesiya na tinanggap ni Miller at ng kaniyang mga kasamahan, at ang kilusang Adbiyento ay nabigyan ng isang kagila-gilalas na sigla. Ang mga lalaking may karunungan at mataas na katayuan ay nakipagkaisa kay Miller, kapwa sa pangangaral at sa paglilimbag ng kaniyang mga pananaw, at mula 1840 hanggang 1844 ay mabilis na lumaganap ang gawain. Ang Dakilang Tunggalian, 334, 335.

What was confirmed on August 11, 1840 was that Miller’s prophetic views were accurate, and the claim of September 11, 2001 is the confirmation that Future for America’s prophetic views are accurate. The unrepentant multitude in July of 2023 could not and would not accept the premise that the methodology designed by Christ, and entrusted to Future for America is actually the methodology of the latter rain. But then Christ asked His disciples what they, not the multitude thought.

Noong Agosto 11, 1840, nakumpirmang tumpak ang mga pananaw na propetiko ni Miller, at ang pahayag hinggil sa Setyembre 11, 2001 ay siyang pagkakumpirmang tumpak ang mga pananaw na propetiko ng Future for America. Ang hindi nagsisising karamihan noong Hulyo 2023 ay hindi matanggap at ayaw tanggapin ang saligan na ang metodolohiyang binuo ni Cristo, at ipinagkatiwala sa Future for America, ay tunay na metodolohiya ng huling ulan. Ngunit pagkatapos ay tinanong ni Cristo ang Kaniyang mga alagad kung ano ang iniisip nila, hindi ang iniisip ng karamihan.

“Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’

Ngayo’y nagharap si Jesus ng ikalawang tanong, hinggil sa mga alagad mismo: “Ngunit kayo, sino Ako ayon sa inyo?” Sumagot si Pedro, “Ikaw ang Cristo, ang Anak ng buháy na Diyos.”

“From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.

Mula sa simula pa lamang, nanalig na si Pedro na si Jesus ang Mesiyas. Marami pang iba na, nabagbag ang kalooban sa pangangaral ni Juan Bautista at tinanggap si Cristo, ay nagsimulang mag-alinlangan tungkol sa misyon ni Juan nang siya’y ibilanggo at patayin; at ngayo’y nag-alinlangan sila na si Jesus ang Mesiyas na matagal na nilang hinihintay. Marami sa mga alagad na masidhing umaasa na uupo si Jesus sa trono ni David ay iniwan Siya nang maunawaan nilang wala Siyang gayong layon. Ngunit hindi tumalikod si Pedro at ang kaniyang mga kasama sa kanilang katapatan. Ang pabagu-bagong asal ng mga pumupuri kahapon ngunit humahatol ngayon ay hindi nagwasak sa pananampalataya ng tunay na alagad ng Tagapagligtas. Ipinahayag ni Pedro, “Ikaw ang Cristo, ang Anak ng Diyos na buhay.” Hindi siya naghintay ng mga karangalang panghari upang koronahan ang Kanyang Panginoon, kundi tinanggap niya Siya sa Kanyang pagpapakababa.

“Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.

Naipahayag ni Pedro ang pananampalataya ng Labindalawa. Gayunman, malayo pa rin ang mga alagad sa ganap na pagkaunawa sa misyon ni Cristo. Ang pagtutol at maling pagpapakilala ng mga saserdote at mga pinuno, bagaman hindi sila nito maihiwalay kay Cristo, ay nagdulot pa rin sa kanila ng matinding pagkalito. Hindi malinaw sa kanila ang kanilang landas. Ang impluwensya ng kanilang maagang paghubog, ang katuruan ng mga rabi, ang kapangyarihan ng tradisyon, ay patuloy na humahadlang sa kanilang pananaw sa katotohanan. Paminsan-minsan ay tumatanglaw sa kanila ang mahahalagang sinag ng liwanag mula kay Jesus, ngunit madalas ay tulad sila ng mga taong nangangapa sa gitna ng mga anino. Subalit sa araw na ito, bago sila iharap sa dakilang pagsubok ng kanilang pananampalataya, ang Banal na Espiritu ay nanahan sa kanila nang may kapangyarihan. Sa maikling panahon, inilayo ang kanilang mga mata mula sa “mga bagay na nakikita,” upang mamasdan ang “mga bagay na hindi nakikita.” 2 Corinto 4:18. Sa ilalim ng anyong pagkatao ay naaninagan nila ang kaluwalhatian ng Anak ng Diyos.

“Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’” The Desire of Ages, 412.

Sumagot si Jesus kay Pedro at sinabi: "Mapalad ka, Simon Bar-jona: sapagkat hindi ito ipinahayag sa iyo ng laman at dugo, kundi ng aking Ama na nasa langit." The Desire of Ages, 412.

Peter’s confession in identifying that Christ is the son of God, spoke directly to the testing question of that history. The time had come for the Messiah to appear, as set forth by God’s prophetic word, and only those who accepted that truth would be included with those represented by Peter’s statement. Peter represents those who accept the message established on September 11, 2001, and that confess that Jesus is the son of God. “Peter had expressed the faith of the twelve,” and the twelve he represented were the one hundred and forty-four thousand. For this reason, Christ changed Peter’s name from Simon Bar-jona unto Peter in the passage.

Ang pagpapahayag ni Pedro sa pagkilala na si Cristo ay ang Anak ng Diyos ay tuwirang tumugon sa katanungang naging pagsubok sa kasaysayang iyon. Dumating na ang panahon upang mahayag ang Mesiyas, ayon sa inilatag ng makahulang salita ng Diyos, at tanging ang mga tumanggap sa katotohanang iyon ang mabibilang sa hanay ng mga kinakatawan ng pahayag ni Pedro. Ikinakatawan ni Pedro ang mga tumatanggap sa mensaheng itinatag noong Setyembre 11, 2001, at nagpapahayag na si Jesus ay ang Anak ng Diyos. "Naipahayag ni Pedro ang pananampalataya ng labindalawa," at ang labindalawang iyon na kaniyang kinatawan ay ang isang daan at apatnapu't apat na libo. Dahil sa kadahilanang ito, binago ni Cristo ang pangalan ni Pedro mula kay Simon Bar-jona tungo sa pangalang Pedro sa nasabing sipi.

“Simon” means “he who hears,” and “bar” means “son of,” and Jonah means “dove.” Simon represented those who heard the message of the dove, which represented the truths associated with the baptism of Jesus, when He became the Christ, anointed with power, as was symbolically represented by the descent of the Holy Spirit in the form of a dove.

Ang "Simon" ay nangangahulugang "yaong nakikinig," at ang "bar" ay nangangahulugang "anak ni," at ang "Jonah" ay nangangahulugang "kalapati." Si Simon ay kumakatawan sa mga nakinig sa mensahe ng kalapati, na siyang kumakatawan sa mga katotohanang kaugnay ng bautismo ni Jesus, nang Siya ay naging ang Cristo, na pinahiran ng kapangyarihan, na sinagisagan ng pagbaba ng Espiritu Santo sa anyong kalapati.

The reform lines parallel each other and John represents the Millerites, who on August 11, 1840, ate the little book. Jeremiah aligns with that event, and when he ate the little book, he was then called by God’s name.

Ang mga linya ng reporma ay kaparalelo sa isa’t isa, at kinakatawan ni Juan ang mga Millerita, na noong ika-11 ng Agosto, 1840, ay kanilang kinain ang munting aklat. Si Jeremias ay tumutugma sa pangyayaring iyon, at nang kinain niya ang munting aklat, noon siya tinawag sa pangalan ng Diyos.

Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. Jeremiah 15:16.

Nasumpungan ang iyong mga salita, at kinain ko ang mga iyon; at ang iyong salita ay naging sa akin ang kagalakan at kasayahan ng aking puso: sapagkat tinatawag ang iyong pangalan sa akin, O Panginoong Diyos ng mga hukbo. Jeremias 15:16.

When the Lord entered into covenant with Abram, He changed his name to Abraham, as He did with Sarai and Jacob. The changing of a name represents a covenant relationship, and at the waymark where the divine symbol descends God’s people are to eat the message, enter into covenant, and their name is then changed. As a representative of the disciples of Christ’s time, Simon Bar-jona represented those who “heard” the message of the “dove.”

Nang makipagtipan ang Panginoon kay Abram, binago Niya ang kaniyang pangalan at ginawang Abraham, gaya ng ginawa Niya kina Sarai at Jacob. Ang pagbabago ng pangalan ay kumakatawan sa ugnayang pangtipan, at sa palatandaan kung saan bumababa ang banal na sagisag, ang bayan ng Diyos ay nararapat na kainin ang mensahe, pumasok sa tipan, at saka binabago ang kanilang pangalan. Bilang kinatawan ng mga alagad sa kapanahunan ni Cristo, si Simon Bar-jona ay kumatawan sa mga “nakarinig” ng mensahe ng “kalapati.”

When he gave testimony that he recognized that at that waymark Jesus became the Christ, and that He was the Son of God, and all which that entails, Christ then changed his name to Peter. He had expressed the message that Christ’s covenant people of that history accepted, and in so doing he also typified the one hundred and forty-four thousand of the last days.

Nang nagpatotoo siya na kinilala niyang sa panandang-daan na iyon ay naging ang Cristo si Jesus, at na Siya ang Anak ng Diyos, at ang lahat ng kinapapalooban niyon, saka binago ni Cristo ang kaniyang pangalan sa Pedro. Naipahayag niya ang mensaheng tinanggap ng bayang tipan ni Cristo noong kapanahunang iyon, at sa gayon ay naging tipo rin siya ng isang daan at apatnapu't apat na libo ng mga huling araw.

The letter “P” is the sixteenth letter in the English alphabet, and the letter “E” is the fifth letter in the alphabet, and the letter “T” is the twentieth letter, the letter “E” is repeated, and the name ends with the letter “R” which is the eighteenth letter. Sixteen “times” five, “times” twenty, “times” five, “times” eighteen equals one hundred and forty-four thousand. The Wonderful Linguist spoke to Peter in Hebrew, and the New Testament was written in the Greek, and the translators of the King James Version produced the New Testament in English.

Ang titik na "P" ay ang ikalabing-anim na titik sa alpabetong Ingles, at ang titik na "E" ay ang ikalimang titik sa alpabeto, at ang titik na "T" ay ang ikadalawampung titik, inuulit ang titik na "E", at ang pangalan ay nagtatapos sa titik na "R" na siyang ikalabing-walong titik. Labing-anim na beses lima, beses dalawampu, beses lima, beses labing-walo ay katumbas ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Ang Kamangha-manghang Dalubwika ay nangusap kay Pedro sa wikang Hebreo, at ang Bagong Tipan ay isinulat sa wikang Griyego, at ang mga tagasalin ng King James Version ay naglathala ng Bagong Tipan sa Ingles.

In spite of the three steps of differing languages, Christ, who is the Son of God, the Wonderful Linguist, and the Wonderful Numberer, placed an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in Matthew chapter sixteen, that aligns with the Battle of Panium, and His visit to Caesarea Philippi. He did so by employing His control of language and numbers, for He is both Palmoni (the Wonderful Numberer), and the Word (the Wonderful Linguist).

Sa kabila ng tatlong hakbang ng magkakaibang wika, si Cristo, na Anak ng Diyos, ang Kahanga-hangang Dalubwika, at ang Kahanga-hangang Tagabilang, ay naglagay ng isang paglalarawan ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo sa kabanata labing-anim ng Mateo, na umaayon sa Labanan sa Panium at sa Kanyang pagdalaw sa Caesarea Philippi. Ginawa Niya ito sa pamamagitan ng paggamit ng Kanyang kapangyarihan sa wika at mga bilang, sapagkat Siya ay kapwa Palmoni (ang Kahanga-hangang Tagabilang), at ang Salita (ang Kahanga-hangang Dalubwika).

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“Nearly two thousand years ago, a voice of mysterious import was heard in heaven, from the throne of God, ‘Lo, I come.’ ‘Sacrifice and offering Thou wouldest not, but a body hast Thou prepared Me…. Lo, I come (in the volume of the Book it is written of Me,) to do Thy will, O God.’ Hebrews 10:5–7. In these words is announced the fulfillment of the purpose that had been hidden from eternal ages. Christ was about to visit our world, and to become incarnate. He says, ‘A body hast Thou prepared Me.’ Had He appeared with the glory that was His with the Father before the world was, we could not have endured the light of His presence. That we might behold it and not be destroyed, the manifestation of His glory was shrouded. His divinity was veiled with humanity,—the invisible glory in the visible human form.

Halos dalawang libong taon na ang nakararaan, isang tinig na may mahiwagang kabuluhan ang narinig sa langit, mula sa trono ng Diyos, “Narito, ako’y naparirito.” “Ang hain at handog ay hindi Mo niloob, ngunit isang katawan ang inihanda Mo para sa Akin.... Narito, ako’y naparirito (sa balumbon ng Aklat ay nasusulat tungkol sa Akin,) upang gawin ang Iyong kalooban, O Diyos.” Hebreo 10:5-7. Sa mga salitang ito ipinahayag ang katuparan ng layuning inilihim mula pa sa mga walang-hanggang kapanahunan. Si Cristo ay malapit nang dalawin ang ating sanlibutan, at magkatawang-tao. Sinasabi Niya, “Isang katawan ang inihanda Mo para sa Akin.” Kung Siya sana’y nagpakita na taglay ang kaluwalhatiang Kaniya sa piling ng Ama bago pa nalalang ang sanlibutan, hindi natin matitiis ang liwanag ng Kaniyang presensiya. Upang ito’y ating mamasdan at hindi tayo mawasak, ang pagsisiwalat ng Kaniyang kaluwalhatian ay binalot ng tabing. Ang Kaniyang pagka-Diyos ay tinalukbungan ng pagkatao, ang di-nakikitang kaluwalhatian sa nakikitang anyong-tao.

“This great purpose had been shadowed forth in types and symbols. The burning bush, in which Christ appeared to Moses, revealed God. The symbol chosen for the representation of the Deity was a lowly shrub, that seemingly had no attractions. This enshrined the Infinite. The all-merciful God shrouded His glory in a most humble type, that Moses could look upon it and live. So in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, God communicated with Israel, revealing to men His will, and imparting to them His grace. God’s glory was subdued, and His majesty veiled, that the weak vision of finite men might behold it. So Christ was to come in ‘the body of our humiliation’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘in the likeness of men.’ In the eyes of the world He possessed no beauty that they should desire Him; yet He was the incarnate God, the light of heaven and earth. His glory was veiled, His greatness and majesty were hidden, that He might draw near to sorrowful, tempted men.

Ang dakilang layuning ito ay naipahiwatig na noon sa pamamagitan ng mga tipo at sagisag. Ang nagniningas na palumpong, na doo’y nagpakita si Cristo kay Moises, ay naghayag ng Diyos. Ang sagisag na pinili para sa paglalarawan ng Pagka-Diyos ay isang hamak na palumpong, na waring walang anumang kaakit-akit. Dito ay nakapaloob ang Walang-hanggan. Ang Diyos na lubhang mahabagin ay nagkubli ng Kanyang kaluwalhatian sa isang lubhang mababang tipo, upang mamasdan ito ni Moises at mabuhay. Gayundin, sa haliging ulap sa araw at sa haliging apoy sa gabi, nakipag-usap ang Diyos sa Israel, ibinubunyag sa mga tao ang Kanyang kalooban, at ipinagkakaloob sa kanila ang Kanyang biyaya. Ang kaluwalhatian ng Diyos ay pinahupa, at ang Kanyang kamahalan ay tinakpan, upang ang mahina at may hangganang paningin ng tao ay makapagmamasid nito. Gayundin, darating si Cristo sa ‘katawan ng ating kaabaan’ (Filipos 3:21, R. V.), ‘sa wangis ng mga tao.’ Sa paningin ng sanlibutan ay wala Siyang kagandahan upang Siya’y naisin nila; gayunma’y Siya ang Diyos na nagkatawang-tao, ang liwanag ng langit at ng lupa. Ang Kanyang kaluwalhatian ay tinakpan, ang Kanyang kadakilaan at kamahalan ay ikinubli, upang Siya’y makalapit sa mga taong nagdadalamhati at tinutukso.

“God commanded Moses for Israel, ‘Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them’ (Exodus 25:8), and He abode in the sanctuary, in the midst of His people. Through all their weary wandering in the desert, the symbol of His presence was with them. So Christ set up His tabernacle in the midst of our human encampment. He pitched His tent by the side of the tents of men, that He might dwell among us, and make us familiar with His divine character and life. ‘The Word became flesh, and tabernacled among us (and we beheld His glory, glory as of the Only Begotten from the Father), full of grace and truth.’ John 1:14, R. V., margin.

Inutusan ng Diyos si Moises para sa Israel, ‘Gawan nila Ako ng isang santuwaryo; upang Ako’y manahan sa gitna nila’ (Exodo 25:8), at Siya’y nanahan sa santuwaryo, sa gitna ng Kanyang bayan. Sa buong nakapapagod nilang paglalagalag sa ilang, ang tanda ng Kanyang presensya ay kasama nila. Gayundin, itinayo ni Cristo ang Kanyang tabernakulo sa gitna ng kampo ng sangkatauhan. Itinindig Niya ang Kanyang tolda sa tabi ng mga tolda ng mga tao, upang manahan Siya sa gitna natin, at ipakilala sa atin ang Kanyang banal na likas at buhay. ‘Ang Salita ay nagkatawang-tao, at nagtabernakulo sa gitna natin (at aming nakita ang Kanyang kaluwalhatian, kaluwalhatiang gaya ng sa Bugtong na Anak mula sa Ama), puspos ng biyaya at katotohanan.’ Juan 1:14, R. V., tala sa gilid.

“Since Jesus came to dwell with us, we know that God is acquainted with our trials, and sympathizes with our griefs. Every son and daughter of Adam may understand that our Creator is the friend of sinners. For in every doctrine of grace, every promise of joy, every deed of love, every divine attraction presented in the Saviour’s life on earth, we see ‘God with us.’

Yamang naparito si Jesus upang manahan kasama natin, nalalaman natin na ang Diyos ay batid ang ating mga pagsubok at nakikiramay sa ating pagdadalamhati. Ang bawat anak ni Adan, maging lalaki o babae, ay makauunawa na ang ating Manlalalang ay kaibigan ng mga makasalanan. Sapagkat sa bawat doktrina ng biyaya, sa bawat pangako ng kagalakan, sa bawat gawa ng pag-ibig, sa bawat banal na pang-akit na ipinamalas sa buhay ng Tagapagligtas sa lupa, nakikita natin ang 'Diyos na sumasa atin.'

“Satan represents God’s law of love as a law of selfishness. He declares that it is impossible for us to obey its precepts. The fall of our first parents, with all the woe that has resulted, he charges upon the Creator, leading men to look upon God as the author of sin, and suffering, and death. Jesus was to unveil this deception. As one of us He was to give an example of obedience. For this He took upon Himself our nature, and passed through our experiences. ‘In all things it behooved Him to be made like unto His brethren.’ Hebrews 2:17. If we had to bear anything which Jesus did not endure, then upon this point Satan would represent the power of God as insufficient for us. Therefore Jesus was ‘in all points tempted like as we are.’ Hebrews 4:15. He endured every trial to which we are subject. And He exercised in His own behalf no power that is not freely offered to us. As man, He met temptation, and overcame in the strength given Him from God. He says, ‘I delight to do Thy will, O My God: yea, Thy law is within My heart.’ Psalm 40:8. As He went about doing good, and healing all who were afflicted by Satan, He made plain to men the character of God’s law and the nature of His service. His life testifies that it is possible for us also to obey the law of God.

Inilalarawan ni Satanas ang kautusan ng pag-ibig ng Diyos bilang isang kautusan ng pagkamakasarili. Ipinahahayag niya na imposibleng sundin natin ang mga utos nito. Ang pagkahulog ng ating unang mga magulang, kasama ang lahat ng kapahamakang sumunod dito, ay isinisisi niya sa Manlilikha, na inaakay ang mga tao na tingnan ang Diyos bilang may-akda ng kasalanan, at ng pagdurusa, at ng kamatayan. Si Jesus ang maglalantad sa pandarayang ito. Bilang isa sa atin, magbibigay Siya ng huwaran ng pagtalima. Dahil dito, pinasan Niya ang ating kalikasan, at dinaanan ang ating mga karanasan. “Sa lahat ng mga bagay ay nararapat Siyang maging katulad ng Kanyang mga kapatid.” Hebreo 2:17. Kung mayroon mang anumang kailangan nating pasanin na hindi tiniis ni Jesus, kung gayon, sa bagay na ito ay ilalarawan ni Satanas ang kapangyarihan ng Diyos na hindi sapat para sa atin. Kaya si Jesus ay “sa lahat ng paraan ay tinukso tulad din natin.” Hebreo 4:15. Tiniis Niya ang bawat pagsubok na kinahaharap natin. At hindi Niya ginamit para sa Kanyang sarili ang anumang kapangyarihan na hindi malayang iniaalok sa atin. Bilang tao, hinarap Niya ang tukso, at nagtagumpay sa lakas na ibinigay sa Kanya ng Diyos. Sinasabi Niya, “Kinalulugdan kong gawin ang Iyong kalooban, O aking Diyos; oo, ang Iyong kautusan ay nasa loob ng aking puso.” Awit 40:8. Habang Siya’y naglilibot na gumagawa ng mabuti at nagpapagaling sa lahat ng pinahirapan ni Satanas, malinaw Niyang ipinakilala sa mga tao ang katangian ng kautusan ng Diyos at ang likas ng paglilingkod sa Kanya. Ang Kanyang buhay ay nagpapatotoo na maaari rin nating sundin ang kautusan ng Diyos.

“By His humanity, Christ touched humanity; by His divinity, He lays hold upon the throne of God. As the Son of man, He gave us an example of obedience; as the Son of God, He gives us power to obey. It was Christ who from the bush on Mount Horeb spoke to Moses saying, ‘I AM THAT I AM…. Thus shalt thou say unto the children of Israel, I AM hath sent me unto you.’ Exodus 3:14. This was the pledge of Israel’s deliverance. So when He came ‘in the likeness of men,’ He declared Himself the I AM. The Child of Bethlehem, the meek and lowly Saviour, is God ‘manifest in the flesh.’ 1 Timothy 3:16. And to us He says: ‘I AM the Good Shepherd.’ ‘I AM the living Bread.’ ‘I AM the Way, the Truth, and the Life.’ ‘All power is given unto Me in heaven and in earth.’ John 10:11; 6:51; 14:6; Matthew 28:18. I AM the assurance of every promise. I AM; be not afraid. ‘God with us’ is the surety of our deliverance from sin, the assurance of our power to obey the law of heaven.” The Desire of Ages, 23, 24.

Sa pamamagitan ng Kaniyang pagkatao, naabot ni Cristo ang sangkatauhan; sa pamamagitan ng Kaniyang pagka-Diyos, hinahawakan Niya ang trono ng Diyos. Bilang Anak ng Tao, nagbigay Siya sa atin ng huwaran ng pagtalima; bilang Anak ng Diyos, ipinagkakaloob Niya sa atin ang kapangyarihang tumalima. Si Cristo ang nagsalita mula sa palumpong sa Bundok Horeb kay Moises, na nagsabi, “AKO’Y SI AKO NGA.... Ganito ang sasabihin mo sa mga anak ni Israel, Si AKO nga ang nagsugo sa akin sa inyo.” Exodo 3:14. Ito ang katibayan ng pagliligtas ng Israel. Kaya, nang Siya’y dumating “sa anyo ng mga tao,” ipinahayag Niya ang Kaniyang sarili bilang ang AKO. Ang Sanggol ng Betlehem, ang maamo at mapagpakumbabang Tagapagligtas, ay ang Diyos na “nahayag sa laman.” 1 Timoteo 3:16. At sa atin ay sinasabi Niya: “AKO ANG Mabuting Pastol.” “AKO ANG Tinapay na Buhay.” “AKO ANG Daan, ang Katotohanan, at ang Buhay.” “Ipinagkaloob na sa Akin ang lahat ng kapangyarihan sa langit at sa lupa.” Juan 10:11; 6:51; 14:6; Mateo 28:18. AKO ANG katiyakan ng bawat pangako. AKO; huwag kayong matakot. “Ang Diyos na kasama natin” ang katiyakan ng ating pagliligtas mula sa kasalanan, ang katiyakan ng ating kapangyarihang tumalima sa kautusan ng langit. The Desire of Ages, 23, 24.