The “truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life.” That “truth” identified two aspects of Christ. The first was that Christ is an element of prophetic history. The waymarks that represent the events of prophetic history, represent Christ. His association with the events identifies the sacredness of the prophetic waymarks, and provides the logic for Sister White so often saying that we must guard the waymarks, for those waymarks represent Jesus Christ. The waymark that represented the testing theme in the time of Christ was His baptism, and it aligned with other events in the sacred reform lines, distinguished by the descent of a divine symbol.

"Ang katotohanang ipinahayag ni Pedro ay ang saligan ng pananampalataya ng mananampalataya. Ito ang mismong ipinahayag ni Cristo bilang buhay na walang hanggan." Ang "katotohanang" iyon ay tumukoy sa dalawang aspekto ni Cristo. Ang una ay na si Cristo ay isang bahagi ng kasaysayang propetiko. Ang mga palatandaan sa daan na kumakatawan sa mga pangyayari ng kasaysayang propetiko ay kumakatawan kay Cristo. Ang Kanyang ugnayan sa mga pangyayaring iyon ang nagpapakilala sa kabanalan ng mga palatandaan sa daang propetiko, at nagbibigay ng lohikal na batayan sa madalas na sinasabi ni Kapatid na White na dapat nating bantayan ang mga palatandaan sa daan, sapagkat ang mga palatandaang iyon ay kumakatawan kay Jesucristo. Ang palatandaan sa daan na kumakatawan sa tema ng pagsubok sa kapanahunan ni Cristo ay ang Kanyang bautismo, at ito ay nakaayon sa iba pang mga pangyayari sa mga banal na linya ng reporma, na minarkahan ng pagbaba ng isang banal na sagisag.

In the reform line of Moses, divinity descended and abode in a burning bush, a symbol of the creator combining with the creation. In the reform line at the end of the seventy years, Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, and at the same time Daniel was changed into the image of Christ. In the reform line of Christ, the Holy Spirit descended in the form of a dove to anoint God’s Son, the symbol of divinity combined with humanity. In Millerite history the angel that descended on August 11, 1840 was “no less a personage than Jesus Christ,” who descended with a little book that was to be eaten, and He was that little book. There He demonstrated that the combination of divinity with humanity is accomplished by eating and drinking the flesh and blood of the Bread of Heaven.

Sa linya ng reporma ni Moises, ang pagka-Diyos ay bumaba at nanahan sa isang nagliliyab na palumpong, isang sagisag ng Lumikha na nagsasanib sa Kaniyang nilikha. Sa linya ng reporma sa katapusan ng pitumpung taon, bumaba si Miguel upang bigyan ng kapangyarihan si Ciro na isulong ang unang dekreto, at kasabay nito si Daniel ay binago ayon sa wangis ni Cristo. Sa linya ng reporma ni Cristo, ang Espiritu Santo ay bumaba sa anyo ng isang kalapati upang pahiran ang Anak ng Diyos, ang sagisag ng pagsasanib ng pagka-Diyos at ng pagkatao. Sa kasaysayang Milerita, ang anghel na bumaba noong Agosto 11, 1840 ay “walang iba kundi si Jesu-Cristo,” na bumaba na may dalang isang munting aklat na dapat kainin, at Siya ang munting aklat na iyon. Doon ipinakita Niya na ang pagsasanib ng pagka-Diyos at ng pagkatao ay natutupad sa pamamagitan ng pagkain at pag-inom ng laman at dugo ng Tinapay ng Langit.

Sacred history is sacred because it is embodied by the presence of Christ. The predictions of God’s word that identify future events, are Jesus Christ, for He is the “Word.” When those predictions are fulfilled in history, the events represent the fulfillment of His word, and His word is truth. It is His word that sets forth the prediction, and it is His word that is fulfilled when the event arrives, so at the beginning and at the ending it is Jesus Christ, for He is the Alpha and Omega. Therefore, when Peter proclaimed that Jesus was the Christ and the Son of the living God, he was identifying a waymark that was Jesus Christ and a waymark that reaches its perfect fulfillment in the last days. September 11, 2001 was the perfect fulfillment of Christ.

Ang sagradong kasaysayan ay sagrado sapagkat ito ay isinakatawan ng presensiya ni Cristo. Ang mga hulang nasa Salita ng Diyos na tumutukoy sa mga darating na pangyayari ay si Hesus Cristo, sapagkat Siya ang "Salita." Kapag ang mga hulang iyon ay natutupad sa kasaysayan, ang mga pangyayari ay kumakatawan sa katuparan ng Kaniyang Salita, at ang Kaniyang Salita ay katotohanan. Ang Kaniyang Salita ang nagpapahayag ng hula, at ang Kaniyang Salita rin ang natutupad kapag dumarating ang pangyayari; kaya sa pasimula at sa wakas ay si Hesus Cristo, sapagkat Siya ang Alfa at Omega. Kaya, nang ipinahayag ni Pedro na si Hesus ang Cristo at ang Anak ng Diyos na buhay, tinukoy niya ang isang palatandaan na si Hesus Cristo, at isang palatandaan na aabot sa ganap na katuparan sa mga huling araw. Ang Setyembre 11, 2001 ang ganap na katuparan ni Cristo.

To reject the prophetic fulfillment of September 11, 2001, is to reject Christ, the son of the living God. That truth, expressed by Peter, was “the foundation of the believer’s faith,” and on September 11, 2001 Christ led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths,” which represent the “foundations” of the movement of the first and third angels’ messages. Peter represented the one hundred and forty-four thousand, who are sealed during the period when the four angels are restraining the four winds. The sealing time is a specific prophetic period, beginning on September 11, 2001 and ending at the soon coming Sunday law. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang pagtanggi sa katuparang propetiko ng Setyembre 11, 2001 ay pagtanggi kay Cristo, ang Anak ng Diyos na buhay. Ang katotohanang iyon, na ipinahayag ni Pedro, ay ang ‘saligan ng pananampalataya ng mananampalataya,’ at noong Setyembre 11, 2001 pinamunuan ni Cristo ang Kanyang bayan sa mga huling araw pabalik sa mga ‘dating landas’ ni Jeremias, na kumakatawan sa mga ‘saligan’ ng kilusan ng unang at ikatlong mensahe ng mga anghel. Si Pedro ay kumakatawan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, na tinatatakan sa panahong pinipigil ng apat na anghel ang apat na hangin. Ang panahon ng pagtatatak ay isang tiyak na panahong propetiko, na nagsisimula noong Setyembre 11, 2001 at nagtatapos sa nalalapit na batas ng Linggo. Palaging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.

At the beginning of the sealing time the angel of Revelation eighteen descended, as had the Holy Spirit at the baptism, and that angel was “no less a personage than Jesus Christ,” for the angel that descended to lighten the earth with His glory in the Millerite history was “no less a personage than Jesus Christ.” At the soon coming Sunday law “no less a personage than Jesus Christ,” descends again and presents the second of the two messages of Revelation eighteen, as He calls His other flock out of Babylon. In the middle of the period of the sealing time, an angel descended, as did the second angel descend on April 19, 1844, at the first disappointment of the Millerite movement.

Sa pasimula ng kapanahunan ng pagtatatak ay bumaba ang anghel ng Apocalipsis labing-walo, gaya ng pagbaba ng Espiritu Santo sa bautismo; at ang anghel na iyon ay “walang iba kundi si Hesus Cristo,” sapagkat ang anghel na bumaba upang liwanagan ang lupa sa pamamagitan ng Kanyang kaluwalhatian sa kasaysayang Millerite ay “walang iba kundi si Hesus Cristo.” Sa nalalapit na batas ng Linggo ay muling bababa ang “walang iba kundi si Hesus Cristo” at ilalahad ang ikalawa sa dalawang mensahe ng Apocalipsis labing-walo, habang tinatawag Niya ang Kanyang ibang kawan mula sa Babilonya. Sa kalagitnaan ng kapanahunan ng pagtatatak ay may isang anghel na bumaba, gaya rin ng pagbaba ng ikalawang anghel noong Abril 19, 1844, sa unang kabiguan ng kilusang Millerite.

Between the arrival of that second angel, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, many angels were sent to add power to the second angel as the Midnight Cry message arrived. Speaking of the history when these angels arrived in Millerite history, Sister White informs us that those that rejected these messages had crucified Christ just as assuredly as the Jews crucified Christ.

Sa pagitan ng pagdating ng ikalawang anghel na iyon at ng pagdating ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, maraming anghel ang isinugo upang palakasin ang ikalawang anghel kasabay ng pagdating ng mensahe ng Hatinggabing Sigaw. Sa pagsasalaysay tungkol sa panahong dumating ang mga anghel na ito sa kasaysayan ng kilusang Millerita, ipinabatid sa atin ni Sister White na yaong tumanggi sa mga mensaheng ito ay sa katunayan ay ipinako nila si Cristo sa krus, na kasintiyak ng pagpapapako kay Cristo na ginawa ng mga Hudyo.

“I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there.” Early Writings, 261.

"Nakita ko na, kung paanong ipinako ng mga Hudyo si Jesus sa krus, gayon din naman ipinako sa krus ng mga simbahan na pawang sa pangalan lamang ang mga mensaheng ito; kaya't wala silang kaalaman tungkol sa daang papasok sa Kabanal-banalang Dako, at hindi makapagdudulot sa kanila ng kapakinabangan ang pagmamamagitan ni Jesus doon." Early Writings, 261.

The messages represented by the angels, when rejected, represent the crucifixion of Christ, for He embodies the messages and their historical fulfillment. On July 18, 2020, “no less a personage than Jesus Christ” descended, marking the first disappointment and the beginning of the tarrying time. Slain in the streets, the dead dry bones of His last-day people were to be awakened by hearing the only voice that can bring people back to life.

Ang mga mensaheng kinakatawan ng mga anghel, kapag tinanggihan, ay kumakatawan sa pagkapako sa krus ni Cristo, sapagkat Siya ang mismong pagsasakatawan ng mga mensaheng iyon at ng kanilang makasaysayang katuparan. Noong Hulyo 18, 2020, “walang iba kundi si Jesucristo mismo” ang bumaba, na nagtakda ng unang pagkabigo at ng pasimula ng panahon ng pag-antala. Ang mga patay na tuyong buto ng Kanyang bayan sa mga huling araw, na pinaslang sa mga lansangan, ay gigisingin sa pamamagitan ng pakikinig sa kaisa-isang tinig na makapagbabalik-buhay sa mga tao.

Verily, verily, I say unto you, The hour is coming, and now is, when the dead shall hear the voice of the Son of God: and they that hear shall live. For as the Father hath life in himself; so hath he given to the Son to have life in himself; And hath given him authority to execute judgment also, because he is the Son of man. Marvel not at this: for the hour is coming, in the which all that are in the graves shall hear his voice, And shall come forth; they that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation. John 5:25–29.

Katotohanang, katotohanang, sinasabi ko sa inyo: Dumarating ang oras, at ngayo’y narito na, kung kailan ang mga patay ay makaririnig ng tinig ng Anak ng Diyos; at ang mga makaririnig ay mabubuhay. Sapagkat kung paanong ang Ama ay may buhay sa kaniyang sarili, gayon din naman ay ipinagkaloob niya sa Anak na magkaroon ng buhay sa kaniyang sarili; at ipinagkaloob din niya sa kaniya ang kapamahalaang magsagawa ng paghuhukom, sapagkat siya ang Anak ng tao. Huwag kayong magtaka tungkol dito; sapagkat dumarating ang oras na ang lahat ng nasa mga libingan ay makaririnig ng kaniyang tinig, at magsisilabas; ang mga gumawa ng mabuti, sa pagkabuhay na muli sa buhay; at ang mga gumawa ng masama, sa pagkabuhay na muli sa kaparusahan. Juan 5:25-29.

In July of 2023, His voice called the dead dry bones to life, and Alpha and Omega then repeated the beginning of the sealing time, for July 2023, marks the ending period of the sealing time. His people were then again called back to Jeremiah’s old paths, to the foundations of Millerite history. The foundational message of the Millerites’ beginning and ending were the first and last messages of Millerite history, which was the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six.

Noong Hulyo 2023, tinawag ng Kanyang tinig sa buhay ang mga patay na tuyong buto, at pagkatapos ay inulit ng Alfa at Omega ang pasimula ng panahon ng pagtatatak, sapagkat ang Hulyo 2023 ay nagmamarka ng yugto ng pagtatapos ng panahon ng pagtatatak. Ang Kanyang bayan ay muling tinawag pabalik sa mga dating landas ni Jeremias, sa mga saligan ng kasaysayang Milerita. Ang una at ang huling mga mensahe ng kasaysayang Milerita, ang saligang mensahe ng kanilang pasimula at pagtatapos, ay ang 'pitong panahon' sa Levitico, kabanata dalawampu't anim.

In July 2023, God’s last day people were once again commanded to take the little book and eat it. As they eat the little book, they are then tested to see if they will acknowledge the message of the third Woe in Revelation chapter nine (the tidings of the east) and the message of Daniel chapter eleven (the tidings of the north). The testing process leads them to verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven, which is the Battle of Panium, which is Caesarea Philippi and which is the message of the Midnight Cry where the two classes who have heard His voice are manifested, one class “that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation.”

Noong Hulyo 2023, ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay muling inutusan na kunin ang munting aklat at kainin ito. Habang kanilang kinakain ang munting aklat, sinusubok sila upang makita kung kikilalanin nila ang mensahe ng ikatlong kapahamakan sa Pahayag kabanata siyam (ang mga balita mula sa silangan) at ang mensahe ng Daniel kabanata labing-isa (ang mga balita mula sa hilaga). Ang proseso ng pagsubok ay umaakay sa kanila sa mga talatang labintatlo hanggang labinlima ng Daniel kabanata labing-isa, na siyang Labanan sa Panium, na siyang Cesarea Filipos, at na siyang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, kung saan nahahayag ang dalawang uri na nakarinig ng Kanyang tinig—“ang mga gumawa ng mabuti, sa pagkabuhay na maguli sa buhay; at ang mga gumawa ng masama, sa pagkabuhay na maguli sa kahatulan.”

There are three voices in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and they are all the voice of “no less a personage of Jesus Christ.” The first voice of Revelation eighteen sounded when the great buildings of New York city were brought down by a touch from God. The second voice is the voice of Michael the archangel who calls the dead out of their graves. The third voice is the second voice of Revelation chapter eighteen that calls His other flock out of Babylon in the hour of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The perfect fulfillment of Peter’s confession at Caesarea Philippi is made when Christ leads His last day people to the “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

May tatlong tinig sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu't apat na libo, at silang lahat ay ang tinig ng "walang iba kundi ang persona ni Jesucristo." Ang unang tinig ng Apocalipsis labing-walo ay umalingawngaw nang ang malalaking gusali ng Lungsod ng New York ay pinabagsak sa isang paghipo mula sa Diyos. Ang ikalawang tinig ay ang tinig ni Miguel na Arkanghel na tumatawag sa mga patay mula sa kanilang mga libingan. Ang ikatlong tinig ay ang ikalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo na tumatawag sa Kanyang iba pang kawan na lumabas mula sa Babilonia sa oras ng "dakilang lindol" ng Apocalipsis kabanata labing-isa. Ang ganap na katuparan ng pagpapahayag ni Pedro sa Cesarea Filipos ay nagaganap kapag pinapatnubayan ni Cristo ang Kanyang bayan sa mga huling araw tungo sa "yaong bahagi ng hula ni Daniel na nauukol sa mga huling araw."

Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, is the “portion” of the prophecy of Daniel that was sealed up that identifies the message of the Midnight Cry. Panium is the Exeter camp meeting in August of 1844, it’s a history that is fulfilled in the second term of Donald Trump, and it is the prophetic message that impresses the seal of God upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand. The verses we are now studying are very holy ground.

Ang Panium sa mga talatang labintatlo hanggang labinlima ng Daniel labing-isa ay ang “bahagi” ng hula ni Daniel na tinatakan, na siyang nagpapakilala sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang Panium ang pagpupulong-kampo sa Exeter noong Agosto 1844; ito ay isang kasaysayang natutupad sa ikalawang termino ni Donald Trump, at ito ang makahulang mensahe na nagtatatak ng tatak ng Diyos sa mga noo ng sandaang apatnapu't apat na libo. Napakabanal na dako ang mga talatang kasalukuyan nating pinag-aaralan.

“The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’

Ang katotohanang ipinahayag ni Pedro ay ang saligan ng pananampalataya ng sumasampalataya. Ito ang ipinahayag mismo ni Cristo bilang buhay na walang hanggan. Ngunit ang pagkakaroon ng kaalamang ito ay hindi batayan ng pagluluwalhati sa sarili. Hindi ito ipinakilala kay Pedro dahil sa sarili niyang karunungan o kabutihan. Kailanma’y hindi maaabot ng sangkatauhan, sa sarili nito, ang pagkakilala sa Diyos. “Kasingtaas ito ng langit; ano ang magagawa mo? Higit na malalim kaysa sa impiyerno; ano ang malalaman mo?” Job 11:8. Tanging ang Espiritu ng pag-aampon lamang ang makapaghahayag sa atin ng malalalim na bagay ng Diyos, na “hindi nakita ng mata, ni narinig ng tainga, ni pumasok man sa puso ng tao.” “Ipinahayag ng Diyos ang mga ito sa atin sa pamamagitan ng Kanyang Espiritu: sapagkat sinisiyasat ng Espiritu ang lahat ng mga bagay, oo, ang malalalim na bagay ng Diyos.” 1 Corinthians 2:9, 10. “Ang lihim ng Panginoon ay sumasa kanila na may takot sa Kanya;” at ang katunayang nabatid ni Pedro ang kaluwalhatian ni Cristo ay patotoo na siya ay “tinuruan ng Diyos.” Psalm 25:14; John 6:45. Ah, tunay, “mapalad ka, Simon Bar-jona: sapagkat hindi ito ipinahayag sa iyo ng laman at dugo.”

“Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.”

Nagpatuloy si Jesus: "At sinasabi ko rin sa iyo, Ikaw ay Pedro, at sa batong ito itatayo Ko ang Aking iglesia; at ang mga pintuan ng impiyerno ay hindi mananaig laban dito." Ang pangalang Pedro ay nangangahulugang isang bato—isang gumugulong na bato. Si Pedro ay hindi ang batong pinagpundaran ng iglesia. Nanaig sa kaniya ang mga pintuan ng impiyerno nang ikaila niya ang kaniyang Panginoon na may pagsumpa at panunumpa. Ang iglesia ay itinayo sa Isa na laban sa Kaniya ay hindi maaaring manaig ang mga pintuan ng impiyerno.

The message Christ was presenting to His disciples at Caesarea Philippi was and is the message of the Midnight Cry, and it is placed within the context of a spiritual war between the Greek god Pan, whose temple was called “the gates of hell,” and the two apostate horns of the earth beast. The Maccabees were God’s apostate people, who professed to be the defenders of God’s church, as they were warring against the religion of the Greeks. They identified themselves as both the religious and political leaders. They represent the apostate Protestantism of those fallen churches that, with the government of the United States, are now forming an image of the beast and are warring against the globalist’s religion of woke-ism and Mother Earth. The apostate horns prevail in their struggle with the religious and political elements of globalism, and at the same time the true Protestant horn is being purified by the removal of the last remnants of the foolish virgins, in advance of being lifted up as an ensign at the “great earthquake” of the soon coming Sunday law.

Ang mensaheng inihaharap ni Cristo sa Kaniyang mga alagad sa Cesarea Filipos ay, noon at ngayon, ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, at ito ay inilalagay sa konteksto ng isang espirituwal na digmaan sa pagitan ng diyos na Griyego na si Pan, na ang kaniyang templo ay tinawag na “ang mga pintuan ng impiyerno,” at ng dalawang tumalikod na sungay ng halimaw na mula sa lupa. Ang mga Macabeo ay ang tumalikod na bayan ng Diyos, na nag-angking sila ang mga tagapagtanggol ng iglesia ng Diyos, samantalang sila ay nakikipagdigma laban sa relihiyon ng mga Griyego. Inihayag nila ang kanilang sarili bilang kapwa mga pinunong pangrelihiyon at pampulitika. Sila ay kumakatawan sa tumalikod na Protestantismo ng mga bumagsak na iglesyang iyon na, kasama ng pamahalaan ng Estados Unidos, ay ngayo’y bumubuo ng larawan ng halimaw at nakikipagdigma laban sa relihiyon ng mga globalista: ang woke-ismo at ang Inang Daigdig. Ang mga tumalikod na sungay ay nananaig sa kanilang pakikibaka laban sa mga elementong pangrelihiyon at pampulitika ng globalismo, at kasabay nito ang tunay na Protestanteng sungay ay pinadadalisay sa pamamagitan ng pag-aalis ng mga huling nalalabi ng mga hangal na dalaga, bilang paghahanda upang itaas bilang isang watawat sa “dakilang lindol” ng malapit nang dumating na batas sa Linggo.

The portion of the prophecy of the book of Daniel that relates to the last days, which is also the Revelation of Jesus Christ, and is the message of the Midnight Cry is unsealed by the Lion of the tribe of Judah at Caesarea Philippi, which is Panium. It is unsealed in the midst of the warfare between atheistic beasts from the bottomless pit and the horn of Republicanism that began to stir up that beast in 2015, and against the genuine horn of Protestantism that is now being resurrected as a mighty army.

Ang bahaging tumutukoy sa mga huling araw sa propesiya ng aklat ni Daniel—na siya ring Pahayag ni Jesucristo, at siyang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi—ay inalisan ng tatak ng Leon mula sa lipi ni Juda sa Cesarea Filipi, na siyang Panium. Inalisan ito ng tatak sa gitna ng pakikipagdigmaan sa pagitan ng mga ateistikong hayop mula sa balong walang salalayan at ng sungay ng Republikanismo na nagsimulang pukawin ang hayop na iyon noong 2015, at laban din sa tunay na sungay ng Protestantismo na ngayo’y binubuhay na mag-uli bilang isang makapangyarihang hukbo.

The truth that Peter confessed represents the waymark of September 11, 2001, and also that Christ is the Son of the living God. The truth of what is represented by Jesus being the Son of God, is a testing truth as certainly as was whether Jesus was the Messiah or not in the days of Peter. The proclamation that Jesus is the Son of God represents everything that had been revealed of Who the Son is. It represents not only that He was God’s Son, but that He was also the son of man. It is the truth of the incarnation of divinity into humanity, which is the very work that is accomplished during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The truth of the “incarnation,” is the truth at the end that was typified by the truth of the “Sabbath” at the beginning.

Ang katotohanang ipinahayag ni Pedro—na si Cristo ang Anak ng buhay na Diyos—ay kumakatawan sa palatandaan sa landas ng Setyembre 11, 2001. Ang katotohanan ng kung ano ang kinakatawan ng pagiging Anak ng Diyos ni Jesus ay isang katotohanang panubok, kasintiyak ng naging usapin kung si Jesus ay ang Mesiyas o hindi noong mga araw ni Pedro. Ang pagpapahayag na si Jesus ay ang Anak ng Diyos ay kumakatawan sa lahat ng nahayag tungkol sa kung sino ang Anak. Hindi lamang nito ipinahahayag na Siya ay Anak ng Diyos, kundi na Siya rin ay Anak ng tao. Ito ang katotohanan ng pagkakatawang-tao ng pagka-Diyos sa sangkatauhan, na siya mismong gawaing isinasakatuparan sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang katotohanan ng “pagkakatawang-tao” ay ang katotohanan sa wakas na inilarawan bilang tipo ng katotohanan ng “Sabat” sa pasimula.

October 22, 1844 marked the arrival of the third angel. When an angel arrives, a special truth adapted to the period where the truth is unsealed is opened by the Lion of the tribe of Judah, and that truth then tests the generation where that truth is opened up. On October 22, 1844 the truths associated with the work of Christ, who suddenly came unto the temple He had raised in the forty-six years from 1798 unto 1844 were revealed. Christ’s work of judgment, the law of God, His role as High Priest, the issue of the mark of the beast and the sealing of the one hundred and forty-four thousand were all opened up. Sister White was shown that of those truths, there was one truth which the Alpha and Omega identified in a special light.

Noong Oktubre 22, 1844 ay dumating ang ikatlong anghel. Kapag dumarating ang isang anghel, ang Leon mula sa lipi ni Juda ang nagbubukas ng isang natatanging katotohanang iniangkop sa kapanahunang kung kailan inaalis ang selyo sa katotohanang iyon, at ang katotohanang iyon ang sumusubok sa salinlahing kung saan iyon inilalantad. Noong Oktubre 22, 1844, ang mga katotohanang nauugnay sa gawain ni Cristo—na biglang pumaroon sa templong Kanyang itinaas sa loob ng apatnapu’t anim na taon mula 1798 hanggang 1844—ay inihayag. Ang gawaing paghatol ni Cristo, ang kautusan ng Diyos, ang Kanyang gampanin bilang Mataas na Saserdote, ang usapin ng tatak ng hayop, at ang pagtatatakan ng isandaang apatnapu’t apat na libo ay pawang nabuksan. Ipinakita kay Sister White na sa mga katotohanang iyon ay may isang katotohanan na tinukoy ng Alfa at Omega sa isang natatanging liwanag.

“I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

"Ako’y namangha nang makita ko ang ikaapat na utos na nasa pinakagitna ng sampung utos, na may banayad na bilog ng liwanag na pumapalibot dito. Wika ng anghel: ‘Ito lamang sa sampu ang nagpapakilala sa Diyos na buháy na lumikha ng mga langit at ng lupa at ng lahat ng bagay na nasa mga iyon. Nang ilatag ang mga saligan ng lupa, noo’y inilatag din ang saligan ng Sabat.’" Testimonies, volume 1, 75.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand had arrived, but it was to be delayed by the rebellion of 1863. On September 11, 2001 the sealing process began when Christ, represented as the mighty angel of Revelation chapter eighteen, descended with a hidden book in His hand that God’s last day people were to eat. The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, so in the last days there was another truth that was placed in a special light, and it was directly connected to the Sabbath truth that was highlighted the first time Christ attempted to seal the one hundred and forty-four thousand.

Ang panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay dumating na, ngunit ito’y maaantala dahil sa paghihimagsik noong 1863. Noong Setyembre 11, 2001, nagsimula ang proseso ng pagtatatak nang si Cristo, na inilarawan bilang ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis kabanata labing-walo, ay bumaba na may isang nakatagong aklat sa Kanyang kamay na dapat kainin ng bayan ng Diyos sa mga huling araw. Ang Alfa at Omega ay laging ipinakikita ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, kaya’t sa mga huling araw ay may isa pang katotohanang inilagay sa natatanging liwanag, at ito’y tuwirang kaugnay ng katotohanan tungkol sa Sabat na binigyang-diin noong unang pagkakataon na tinangka ni Cristo na tatakan ang isang daan at apatnapu’t apat na libo.

“The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.

Dumating na ang panahon upang si Daniel ay tumindig sa kaniyang itinalagang bahagi. Dumating na ang panahon upang ang liwanag na ipinagkaloob sa kaniya ay lumaganap sa sanlibutan na hindi pa naganap kailanman. Kung yaong mga ginawan ng Panginoon ng napakaraming bagay ay lalakad sa liwanag, lubhang madaragdagan ang kanilang kaalaman hinggil kay Cristo at sa mga propesiyang tumutukoy sa Kanya habang sila’y nalalapit sa wakas ng kasaysayan ng daigdig na ito.

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. They are of infinite worth in God’s sight, for they are one with Christ. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key which unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will not be able to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus will see light in God’s light.” Manuscript Releases, number 21, 406, 407.

Ang mga nakikipagniig sa Diyos ay lumalakad sa liwanag ng Araw ng Katuwiran. Hindi nila dinudungisan ang kanilang Manunubos sa pamamagitan ng pagpapakasama ng kanilang lakad sa harap ng Diyos. Ang liwanag ng langit ay sumisinag sa kanila. Sila ay may walang kapantay na halaga sa paningin ng Diyos, sapagkat sila’y kaisa ni Cristo. Sa kanila, ang salita ng Diyos ay may kagandahang humihigit sa lahat at lubhang kaibig-ibig. Nauunawaan nila ang kahalagahan nito. Naiyuyuklat sa kanila ang katotohanan. Ang doktrina ng pagkakatawang-tao ay nababalutan ng banayad na kaningningan. Nakikita nila na ang Kasulatan ang susi na nagbubukas ng lahat ng hiwaga at lumulutas ng lahat ng kahirapan. Yaong mga hindi naging handang tumanggap ng liwanag at lumakad sa liwanag ay hindi makauunawa sa hiwaga ng kabanalan, ngunit yaong mga hindi nag-alinlangang pasanin ang krus at sumunod kay Hesus ay makakakita ng liwanag sa liwanag ng Diyos. Manuscript Releases, bilang 21, 406, 407.

The doctrine of the incarnation is the truth that divinity combined with humanity does not sin, and the sign of those who have reached that experience in the last days is the Sabbath.

Ang doktrina ng pagkakatawang-tao ay ang katotohanang ang pagka-Diyos na kaisa ng pagkatao ay hindi nagkakasala, at ang tanda ng mga nakaabot sa karanasang iyon sa mga huling araw ay ang Sabat.

Moreover also I gave them my sabbaths, to be a sign between me and them, that they might know that I am the Lord that sanctify them. Ezekiel 20:12.

Bukod dito, ibinigay ko rin sa kanila ang aking mga Araw ng Pamamahinga, upang maging tanda sa pagitan ko at nila, upang kanilang maalaman na ako ang Panginoon na nagpapabanal sa kanila. Ezekiel 20:12.

The one hundred and forty-four thousand are sealed for eternity, and the process of the sealing identifies a short period of time at the end of the sealing process, just before the Sunday law, when the seal is impressed. In that short period of time divinity is combined with humanity, permanently.

Ang isang daan at apatnapu't apat na libo ay tinatatakan para sa kawalang-hanggan, at ang proseso ng pagtatatak ay tumutukoy sa isang maikling yugto ng panahon sa katapusan ng nasabing proseso, kaagad bago ang Batas ng Linggo, kung kailan itinatatak ang selyo. Sa maikling yugtong iyon, ang pagka-Diyos ay pinagsasanib sa pagkatao, magpakailanman.

“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.

Ano ang ginagawa ninyo, mga kapatid, sa dakilang gawain ng paghahanda? Ang mga nakikipag-isa sa sanlibutan ay tumatanggap ng hulmang makamundo at naghahanda para sa tanda ng hayop. Yaong mga hindi nagtitiwala sa sarili, na nagpapakumbaba sa harap ng Diyos at dinadalisay ang kanilang mga kaluluwa sa pagsunod sa katotohanan—ang mga ito ay tumatanggap ng hulmang makalangit at naghahanda para sa tatak ng Diyos sa kanilang mga noo. Kapag lumabas na ang kautusan at naipataw ang tatak, ang kanilang likas ay mananatiling dalisay at walang dungis magpakailanman.

“Now is the time to prepare. The seal of God will never be placed upon the forehead of an impure man or woman. It will never be placed upon the forehead of the ambitious, world-loving man or woman. It will never be placed upon the forehead of men or women of false tongues or deceitful hearts. All who receive the seal must be without spot before God—candidates for heaven. Go forward, my brethren and sisters. I can only write briefly upon these points at this time, merely calling your attention to the necessity of preparation. Search the Scriptures for yourselves, that you may understand the fearful solemnity of the present hour.” Testimonies, volume 5, 216.

Ngayon ang panahon ng paghahanda. Hindi kailanman ilalagay ang tatak ng Diyos sa noo ng sinumang maruming lalaki o babae. Hindi kailanman ito ilalagay sa noo ng lalaki o babaeng mapaghangad, maibigin sa sanlibutan. Hindi kailanman ito ilalagay sa noo ng mga lalaki o babae na may sinungaling na dila o mapanlinlang na puso. Lahat ng tatanggap ng tatak ay dapat walang dungis sa harap ng Diyos—mga kandidato para sa langit. Sumulong kayo, mga kapatid kong lalaki at babae. Sa oras na ito, maikli lamang ang maisusulat ko ukol sa mga puntong ito, at tinatawag ko lamang ang inyong pansin sa pangangailangan ng paghahanda. Saliksikin ninyo ang Kasulatan sa ganang inyong sarili, upang maunawaan ninyo ang nakapanghihilakbot na kaseryosohan ng kasalukuyang sandali. Testimonies, tomo 5, 216.

The previous passage might suggest that the seal is impressed at the Sunday law, but this is not the case. Sister White is clear that the Sunday law is a great crisis, and she also teaches clearly that character is manifested in a crisis, but never developed in a crisis. The seal is impressed at the Sunday law in the sense that it then becomes visible, for those who then have the seal are lifted up as an ensign. The seal is impressed in a short period of time, just before probation closes, and for Sabbath-keepers, probation closes at the Sunday law. The sealing began on September 11, 2001, and no one then received the seal of God, for as illustrated in the period of time following October 22, 1844, there was first to be a testing process.

Maaaring ipakahulugan ng naunang sipi na ang selyo ay ipinatatak sa batas ng Linggo, ngunit hindi gayon ang katotohanan. Maliwanag ang turo ni Kapatid na White na ang batas ng Linggo ay isang dakilang krisis, at malinaw din niyang itinuturo na ang karakter ay nahahayag sa krisis, ngunit kailanman ay hindi nalilinang sa krisis. Ang selyo ay masasabing ipinatatak sa batas ng Linggo sa ganitong kahulugan: sa panahong iyon ito’y nagiging hayag, sapagkat ang mga mayroon nang selyo sa panahong iyon ay itinataas bilang isang watawat. Ang selyo ay ipinatatak sa loob ng isang maikling panahon, kaunti na lamang bago magsara ang probasyon; at para sa mga tagapangingilin ng Sabado, nagsasara ang probasyon sa batas ng Linggo. Ang pagtatatakan ay nagsimula noong Setyembre 11, 2001, at walang sinuman noon ang tumanggap ng selyo ng Diyos, sapagkat, gaya ng inilarawan sa panahong sumunod pagkaraan ng Oktubre 22, 1844, dapat munang magkaroon ng isang proseso ng pagsubok.

In every reform movement, when the divine symbol descends to empower the message that was unsealed at the time of the end, a testing process begins. When Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, the Jews were then tested as to whether they would leave the home they had lived in for the previous seventy years and return to a ruined city and rebuild it. When the Holy Spirit descended at the baptism of Christ, the Jews were tested on the subject of the Messiah. When the mighty angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, that generation was tested on whether they would eat the little book, and all that the little book represented.

Sa bawat kilusang reporma, kapag bumababa ang banal na sagisag upang bigyang-kapangyarihan ang mensaheng inalisan ng selyo sa panahon ng wakas, nagsisimula ang isang proseso ng pagsubok. Nang bumaba si Miguel upang bigyang-kapangyarihan si Ciro na isulong ang unang edikto, sinubok ang mga Judio kung iiwan nila ang tahanang kanilang tinirhan sa nakalipas na pitumpung taon at babalik sa isang nawasak na lungsod upang ito’y muling itayo. Nang bumaba ang Espiritu Santo sa bautismo ni Cristo, sinubok ang mga Judio hinggil sa Mesiyas. Nang bumaba ang makapangyarihang anghel ng Pahayag 10 noong Agosto 11, 1840, sinubok ang salinlahing iyon hinggil sa pagkain ng munting aklat, at sa lahat ng kinakatawan nito.

A testing process began on August 11, 1840 that produced two classes of worshippers, and the class that followed the Lamb into the Most Holy Place were candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. The final test for that generation, who failed the testing process, began with the arrival of increased light upon the “seven times,” of Leviticus twenty-six. From 1856 unto 1863, the Laodicean message marked a final period of time in the period that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time is represented by verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

Isang proseso ng pagsubok ang nagsimula noong Agosto 11, 1840 na nagbunga ng dalawang uri ng mga mananamba, at ang uring sumunod sa Kordero papasok sa Kabanal-banalang Dako ay mga kandidato upang mapasama sa isang daan at apatnapu't apat na libo. Ang panghuling pagsubok para sa salinlahing iyon, na nabigo sa proseso ng pagsubok, ay nagsimula sa pagdating ng higit na liwanag hinggil sa “seven times” ng Levitico dalawampu’t anim. Mula 1856 hanggang 1863, ang mensahe sa Laodicea ay minarkahan ang isang panghuling yugto ng panahon sa loob ng panahong nagsimula sa pagdating ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844. Ang panahong iyon ay kinakatawan ng mga talatang labintatlo hanggang labinlima ng ika-labing-isang kabanata ng Daniel.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“‘In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not any thing made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not.’ ‘And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth’ (John 1:1–5, 14).

'Sa pasimula ay ang Salita, at ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos. Siya rin ay sa pasimula'y kasama ng Diyos. Ang lahat ng mga bagay ay ginawa sa pamamagitan niya; at kung wala siya ay hindi nagawa ang anumang bagay na nagawa. Nasa kaniya ang buhay; at ang buhay ay siyang ilaw ng mga tao. At ang ilaw ay lumiliwanag sa kadiliman; at hindi ito naunawaan ng kadiliman.' 'At ang Salita ay naging tao, at nanahan sa gitna natin, (at nakita namin ang kaniyang kaluwalhatian, ang kaluwalhatiang gaya ng sa bugtong na Anak ng Ama,) puspos ng biyaya at katotohanan' (Juan 1:1-5, 14).

“This chapter delineates the character and importance of the work of Christ. As one who understands his subject, John ascribes all power to Christ, and speaks of His greatness and majesty. He flashes forth divine rays of precious truth, as light from the sun. He presents Christ as the only Mediator between God and humanity.

Inilalarawan ng kabanatang ito ang katangian at kahalagahan ng gawain ni Cristo. Bilang isang nakauunawa sa kaniyang paksa, itinuturing ni Juan na ang lahat ng kapangyarihan ay kay Cristo, at nagsasalita tungkol sa Kanyang kadakilaan at kamahalan. Sumisinag mula sa kanya ang mga banal na sinag ng mahalagang katotohanan, gaya ng liwanag mula sa araw. Ipinakikilala niya si Cristo bilang ang tanging Tagapamagitan sa pagitan ng Diyos at ng sangkatauhan.

“The doctrine of the incarnation of Christ in human flesh is a mystery, ‘even the mystery which hath been hid from ages and from generations’ (Colossians 1:26). It is the great and profound mystery of godliness. ‘The Word was made flesh, and dwelt among us’ (John 1:14). Christ took upon Himself human nature, a nature inferior to His heavenly nature. Nothing so shows the wonderful condescension of God as this. He ‘so loved the world, that he gave his only begotten Son’ (John 3:16). John presents this wonderful subject with such simplicity that all may grasp the ideas set forth, and be enlightened.

Ang doktrina ng pagkakatawang-tao ni Cristo sa laman ng tao ay isang hiwaga, “maging ang hiwagang inilihim mula pa sa mga kapanahunan at mga sali’t salinlahi” (Colosas 1:26). Ito ang dakila at malalim na hiwaga ng kabanalan. “Ang Salita ay naging laman, at tumahan sa gitna natin” (Juan 1:14). Kinuha ni Cristo sa Kanyang sarili ang kalikasang pantao, isang kalikasang mas mababa kaysa sa Kanyang makalangit na kalikasan. Walang anumang lubhang nagpapamalas ng kahanga-hangang pagpapakababa ng Diyos na gaya nito. Siya’y “gayon na lamang ang pag-ibig Niya sa sanlibutan, anupat ibinigay Niya ang Kanyang bugtong na Anak” (Juan 3:16). Inilalahad ni Juan ang kahanga-hangang paksang ito nang may gayong kapayakan upang masapol ng lahat ang mga kaisipang inilalahad, at maliwanagan.

“Christ did not make believe take human nature; He did verily take it. He did in reality possess human nature. ‘As the children are partakers of flesh and blood, he also himself likewise took part of the same’ (Hebrews 2:14). He was the son of Mary; He was of the seed of David according to human descent. He is declared to be a man, even the Man Christ Jesus. ‘This man,’ writes Paul, ‘was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house’ (Hebrews 3:3).

Hindi nagkunwang kumuha si Cristo ng kalikasang pantao; tunay ngang kinuha niya ito. Tunay na taglay niya ang kalikasang pantao. “Yamang ang mga anak ay may bahagi sa laman at dugo, siya man ay gayon ding nakibahagi sa mga iyon” (Hebreo 2:14). Siya ay anak ni Maria; siya ay mula sa binhi ni David ayon sa makataong pinagmulan. Ipinahayag na siya ay tao, ang taong si Cristo Jesus. “Ang taong ito,” sulat ni Pablo, “ay ibinilang na nararapat sa higit na kaluwalhatian kaysa kay Moises, sapagkat ang nagtayo ng bahay ay may higit na karangalan kaysa sa bahay” (Hebreo 3:3).

“But while God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God’ (John 1:1). Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.

Bagaman ang Salita ng Diyos ay nagsasalita hinggil sa pagkatao ni Cristo noong Siya’y narito sa lupa, malinaw at tiyak din itong nagsasalita hinggil sa Kaniyang pre-eksistensiya. Ang Salita ay umiral bilang isang banal na Persona, yaon ngang walang hanggang Anak ng Diyos, na kaisa at iisa sa Kaniyang Ama. Mula pa sa walang hanggan Siya ang Tagapamagitan ng tipan, na sa Kaniya pagpapalain ang lahat ng mga bansa sa lupa, maging mga Judio at mga Hentil, kung Siya’y kanilang tatanggapin. “Ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos” (Juan 1:1). Bago pa lalangin ang mga tao o ang mga anghel, ang Salita ay kasama ng Diyos, at Diyos ang Salita.

“The world was made by Him, ‘and without him was not anything made that was made’ (John 1:3). If Christ made all things, He existed before all things. The words spoken in regard to this are so decisive that no one need be left in doubt. Christ was God essentially, and in the highest sense. He was with God from all eternity, God over all, blessed forevermore.

Ang sanlibutan ay nilalang sa pamamagitan Niya, at “kung wala Siya ay walang anumang bagay na nalalang sa mga nalalang” (Juan 1:3). Kung si Cristo ang lumikha ng lahat ng bagay, Siya ay umiral bago ang lahat ng bagay. Ang mga salitang binigkas hinggil dito ay lubhang tiyak kaya’t walang sinumang kailangang manatiling nagdududa. Si Cristo ay Diyos sa diwa, at sa pinakamataas na kahulugan. Siya ay kasama ng Diyos mula pa sa walang hanggan, Diyos na higit sa lahat, pinagpala magpakailanman.

“The Lord Jesus Christ, the divine Son of God, existed from eternity, a distinct person, yet one with the Father. He was the surpassing glory of heaven. He was the commander of the heavenly intelligences, and the adoring homage of the angels was received by Him as His right. This was no robbery of God. ‘The Lord possessed me in the beginning of his way,’ He declares, ‘before his works of old. I was set up from everlasting, from the beginning, or ever the earth was. When there were no depths, I was brought forth; when there were no fountains abounding with water. Before the mountains were settled, before the hills was I brought forth: while as yet he had not made the earth, nor the fields, nor the highest part of the dust of the world. When he prepared the heavens, I was there: when he set a compass upon the face of the depth’ (Proverbs 8:22–27).

Ang Panginoong Jesu-Cristo, ang dibinong Anak ng Diyos, ay umiral mula pa sa walang hanggan, isang natatanging persona, gayunma’y iisa sa Ama. Siya ang nakahihigit na kaluwalhatian ng langit. Siya ang pinuno ng mga katalinuhang makalangit, at ang sumasambang pagpupugay ng mga anghel ay tinanggap Niya bilang Kanyang karapatan. Hindi ito pagnanakaw sa Diyos. ‘Inari ako ng Panginoon sa pasimula ng Kanyang lakad,’ wika Niya, ‘bago ang Kanyang mga gawa noong una. Itinatag ako mula sa walang hanggan, mula sa pasimula, bago pa umiral ang lupa. Nang wala pang mga kalaliman, ako’y iniluwal; nang wala pang mga bukal na umaapaw sa tubig. Bago pa natatag ang mga bundok, bago ang mga burol, ako’y iniluwal: samantalang hindi pa Niya nililikha ang lupa, ni ang mga parang, ni ang pinakamataas na bahagi ng alabok ng sanlibutan. Nang inihanda Niya ang mga langit, naroroon ako: nang Kanyang itakda ang bilog sa ibabaw ng kalaliman’ (Kawikaan 8:22-27).

“There are light and glory in the truth that Christ was one with the Father before the foundation of the world was laid. This is the light shining in a dark place, making it resplendent with divine, original glory. This truth, infinitely mysterious in itself, explains other mysterious and otherwise unexplainable truths, while it is enshrined in light, unapproachable and incomprehensible.” Selected Messages, book 1, 246–248.

May liwanag at kaluwalhatian sa katotohanang si Cristo ay kakaisa ng Ama bago pa inilatag ang saligan ng sanlibutan. Ito ang liwanag na sumisinag sa dakong kadiliman, na ginagawang maningning yaon sa banal at orihinal na kaluwalhatian. Ang katotohanang ito, na sa sarili nito’y sukdulang mahiwaga, ay nagpapaliwanag ng iba pang mga katotohanang mahiwaga at, kung hindi man, hindi maipaliwanag, samantalang ito’y nakadambana sa liwanag, hindi malapitan at hindi maarok. Selected Messages, aklat 1, 246-248.