At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.

Sa Panium, na siyang Caesarea Filipi, na nasa mga talatang labintatlo hanggang labinlima ng ikalabing-isang kabanata ng aklat ni Daniel, na siyang kasaysayan kung saan tinutupad ng mga sungay na Republikano at Protestante ang hiwaga ng pagiging ikawalo na kabilang sa pito, na siyang kasaysayan kung saan ang Tatak ng Diyos ay magpakailanmang inilagda sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, at na siyang kasaysayan ng pagdating ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, nagbigay si Cristo ng isang pangako sa Kanyang bayan sa mga huling araw.

And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

At sinasabi ko rin sa iyo, na ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking Iglesia; at ang mga tarangkahan ng impiyerno ay hindi mananaig laban sa kaniya. At ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit: at anumang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit; at anumang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit. Mateo 16:18, 19.

The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.

Ang kapanahunan ng pagtatatakan, na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, nang ibinagsak ang mga matatayog na gusali ng Lungsod ng New York, na magwawakas sa nalalapit na batas sa Linggo, ay itinakda ng Alpha at Omega. Ang mismong huling bahagi ng kapanahunang ito ay inuulit ang mismong unang bahagi nito. Noong Setyembre 11, 2001, inakay ng Panginoon ang Kanyang bayan pabalik sa mga dating landas, kung saan, kasama ng iba pang mga katotohanan, kanilang natuklasan ang “pitong panahon,” gaya ng nasumpungan noong mga araw ni Haring Josias. At noo’y nagsimula ang pagwisik ng huling ulan, at nagsimula ang isang proseso ng pagsubok na nagbunga ng pagkakahiwalay ng dalawang uri ng mga sumasamba.

In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.

Sa katuparan ng Habakuk kabanata ikalawa, natuklasan ang dalawang sagradong tsart at naging sagisag ng nasabing makasaysayang yugto. Kasinghalaga rin, nagsimula ang “pagtatalo” ng Habakuk kabanata ikalawa, sa pagitan ng metodolohiya ng “line upon line,” na siyang metodolohiya ng Huling Ulan, at ng metodolohiya ng apostatang Protestantismo na unti-unting tinanggap ng Adbentismo magmula sa paghihimagsik ng 1863.

Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.

Ipinangako ni Jesus na ibibigay Niya sa Kanyang bayan sa mga huling araw ang “mga susi ng kaharian,” at sa gayon, tumutukoy Siya sa wastong biblikal na metodolohiya na naglalaman ng mga kinakailangang propetikong susi upang kilalanin, itatag, at ipahayag ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi at ng Malakas na Sigaw.

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

Yaong mga may pakikipagniig sa Diyos ay lumalakad sa liwanag ng Araw ng Katuwiran. Hindi nila nilalapastangan ang kanilang Manunubos sa pamamagitan ng pagpapasama ng kanilang lakad sa harap ng Diyos. Ang makalangit na liwanag ay tumatanglaw sa kanila. Habang sila’y lumalapit sa pagwawakas ng kasaysayan ng mundong ito, lubhang lumalago ang kanilang kaalaman tungkol kay Cristo at sa mga propesiyang tumutukoy sa Kanya. Sila ay may walang hanggang halaga sa paningin ng Diyos; sapagkat sila’y kaisa ng Kanyang Anak. Sa kanila, ang salita ng Diyos ay may walang kapantay na kariktan at kagandahan. Nakikita nila ang kahalagahan nito. Nalalahad sa kanila ang katotohanan. Ang doktrina ng pagkakatawang-tao ay nababalot ng banayad na ningning. Nakikita nila na ang Kasulatan ang susi na nagbubukas sa lahat ng hiwaga at lumulutas sa lahat ng suliranin. Yaong mga tumangging tumanggap ng liwanag at lumakad sa liwanag ay hindi makauunawa sa hiwaga ng kabanalan, ngunit yaong mga hindi nag-aatubiling pasanin ang krus at sumunod kay Jesus ay makakakita ng liwanag sa liwanag ng Diyos. The Southern Watchman, Abril 4, 1905.

Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.

Yaong kinakatawan ni Pedro, ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay ang mga tumatanggap sa mensahe sa Laodicea na dumating noong Setyembre 11, 2001, na ngayo’y inuulit mula noong Hulyo 2023. Ang mensahe sa Laodicea na dumating noong 1856 ay ang nadagdagang kaalaman hinggil sa 'pitong panahon,' at kapag pinagtipon ni Cristo ang mga patay na buto, at pagkaraan ay binibigyang-buhay ang mga ito, sila ay lumilipat mula sa kilusan ng ikatlong anghel sa Laodicea tungo sa kilusan ng Filadelfia ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang paglilipat na iyon ay isinasakatuparan sa pamamagitan ng Salita ni Cristo, sapagkat sila ay pinapabanal ng Kanyang Salita, at ang Kanyang Salita ay 'katotohanan,' at ang Kanyang Salita ang 'susi' na nagbubukas ng Kanyang Salita.

And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.

At sa anghel ng iglesia sa Filadelfia ay isulat: Ganito ang sabi niya na banal at totoo, na may hawak ng susi ni David, na nagbubukas at walang makapagsasara, at nagsasara at walang makapagbubukas: Nalalaman ko ang iyong mga gawa: narito, inilagay ko sa harap mo ang isang bukas na pintuan, at walang makapagsasara nito; sapagkat may kaunti kang lakas, at iningatan mo ang aking salita, at hindi mo ikinaila ang aking pangalan. Apocalipsis 3:7-8.

The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.

Ang metodolohiya ng “line upon line” ang susi na ipinangako ni Cristo sa Kanyang bayan sa mga huling araw sa labanan sa “mga pintuang-bayan.” Ang “pintuang-bayan” ay isang iglesia.

And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.

At si Jacob ay nagising mula sa kaniyang pagkakatulog, at sinabi niya, Tunay na ang Panginoon ay nasa dakong ito; at hindi ko nalalaman. At siya’y natakot, at nagsabi, Kay nakapangilabot ang dakong ito! Ito’y walang iba kundi ang bahay ng Diyos, at ito ang pintuan ng langit. Genesis 28:16, 17.

The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.

Ang labanan sa mga pintuang-bayan ay kumakatawan sa mga panrelihiyong tunggalian na nagaganap sa pagitan ng katotohanan at kamalian, at ang kamalian ng relihiyon ng Gresya ay ang pintuan ng impiyerno, at ang relihiyon ng tumalikod na Laodiceang Adventismo ay isa ring pintuan. Ang pintuan ng Laodiceang Adventismo ay kumakatawan sa dako kung saan natutupad ang pagtatalo ni Habakkuk.

In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14

Sa araw na yaon ang Panginoon ng mga hukbo ay magiging isang putong ng kaluwalhatian, at isang diadema ng kariktan, sa nalabi ng kaniyang bayan; at isang espiritu ng kahatulan sa nakaupo sa paghahatol, at kalakasan sa kanila na nagbabalik ng pagbabaka hanggang sa pintuang-bayan. Ngunit sila man ay naligaw dahil sa alak, at dahil sa matapang na inumin ay napariwara; ang pari at ang propeta ay naligaw dahil sa matapang na inumin, nilamon sila ng alak, lumihis sila dahil sa matapang na inumin; nagkakamali sila sa pangitain, natitisod sila sa kahatulan. Sapagkat ang lahat ng dulang ay puno ng suka at karumihan, anupa’t walang dakong malinis. Sino ang kaniyang tuturuan ng kaalaman? at sino ang kaniyang pakaunawain sa doktrina? yaong inawat sa gatas, at inalis sa suso. Sapagkat utos sa utos, utos sa utos; alituntunin sa alituntunin, alituntunin sa alituntunin; dito kaunti, at doon kaunti. Sapagkat sa pautal-utal na mga labi at sa ibang wika ay magsasalita siya sa bayang ito. Sa kanila’y sinabi niya, Ito ang kapahingahang sa pamamagitan nito ay inyong pagpapahingahin ang napapagal; at ito ang kaginhawahan: gayunma’y ayaw nilang makinig. Ngunit ang salita ng Panginoon ay naging sa kanila: utos sa utos, utos sa utos; alituntunin sa alituntunin, alituntunin sa alituntunin; dito kaunti, at doon kaunti; upang sila’y pumaroon, at malaglag na patalikod, at mabali, at masilo, at madakip. Kaya’t pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong mga manunuya na namumuno sa bayang ito na nasa Jerusalem. Isaias 28:5-14

The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.

Ang mga susi ng kaharian ay ang mga salita ng Kasulatan, na ipinagkakaloob ng Salita sa bayan ng Diyos sa mga huling araw.

“There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.

May mga katotohanan sa Salita na, gaya ng mga ugat ng mahalagang mineral, ay nakatago sa ilalim ng ibabaw. Ang nakatagong kayamanan ay natutuklasan habang ito’y hinahanap, gaya ng isang minerong naghahanap ng ginto at pilak. Ang katibayan ng katotohanan ng Salita ng Diyos ay nasa mismong Salita. Ang Banal na Kasulatan ang susi na nagbubukas sa Banal na Kasulatan. Ang malalim na kahulugan ng mga katotohanan ng Salita ng Diyos ay inilalahad sa ating mga isip ng Kanyang Espiritu.

“The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.

"Ang Biblia ang dakilang aklat-aralin para sa mga mag-aaral sa ating mga paaralan. Itinuturo nito ang buong kalooban ng Diyos hinggil sa mga anak na lalaki at babae ni Adan. Ito ang pamantayan ng buhay, na nagtuturo sa atin ng pagkataong dapat nating ihubog para sa buhay na darating. Hindi natin kailangan ang malabong liwanag ng tradisyon upang maunawaan ang mga Kasulatan. Gayon din, para bang kailanganin pa ng araw sa katanghaliang-tapat ang kumikislap na liwanag ng mga sulo sa daigdig upang madagdagan ang kaningningan nito. Hindi kailangan ang mga pananalita ng pari at ng ministro upang iligtas ang mga tao mula sa kamalian. Ang mga sumasangguni sa banal na Orakulo ay magkakaroon ng liwanag. Sa Biblia, ang bawat tungkulin ay inilalantad nang malinaw. Bawat aral na ibinigay ay madaling maunawaan. Bawat aral ay naglalahad sa atin ng Ama at ng Anak. Ang salita ay may kakayahang gawing marunong ang lahat tungo sa kaligtasan. Sa salita ay hayagang inihahayag ang agham ng kaligtasan. Siyasatin ninyo ang mga Kasulatan, sapagkat ang mga iyon ang tinig ng Diyos na nagsasalita sa kaluluwa." Testimonies, tomo 8, 157.

The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.

Ang mga susi na ipinagkaloob ni Cristo sa Simbahan ng mga huling araw ay may gayunding kapangyarihan gaya noong ang mga iyon ay ipinagkaloob kay Pedro.

“Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

Naipahayag na ni Pedro ang katotohanang siyang saligan ng pananampalataya ng Iglesia, at pinarangalan siya ngayon ni Jesus bilang kinatawan ng buong katawan ng mga mananampalataya. Sinabi niya, 'Ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit: at anumang talian mo sa lupa ay tatalian sa langit: at anumang kalagan mo sa lupa ay kakalagan sa langit.'

“‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.

'Ang mga susi ng kaharian ng langit' ay ang mga salita ni Cristo. Ang lahat ng mga salita ng Banal na Kasulatan ay Kaniya, at nasasaklaw dito. Ang mga salitang ito ay may kapangyarihang magbukas at magsara ng langit. Ipinahahayag nila ang mga kundisyong pinagbabatayan ng pagtanggap o pagtakwil sa mga tao. Kaya't ang gawain ng mga nangangaral ng salita ng Diyos ay isang samyo ng buhay tungo sa buhay, o ng kamatayan tungo sa kamatayan. Ang kanilang misyon ay may bigat ng walang hanggang mga kahihinatnan. The Desire of Ages, 413.

The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.

Ang kapangyarihang nahahayag sa pamamagitan ng Kaniyang mga salita, kapag inilagay sa mga kamay ng mga tao, ay nakabatay sa mga simulain na tinukoy sa Kaniyang salita. Ang pinakasimple marahil, at marahil ang pinakamalalim, ay na ang katotohanan ay naitatatag batay sa patotoo ng dalawa.

“Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.

Isa pang mabigat na kasamaan na sumibol sa iglesia ay yaong ang mga kapatid ay nagdadala ng usapin sa hukuman laban sa isa’t isa. Saganang paglalaan ang ginawa para sa paglutas ng mga suliranin sa hanay ng mga mananampalataya. Si Cristo Mismo ay nagbigay ng maliwanag na tagubilin kung paano dapat isaayos ang mga gayong usapin. “Kung ang iyong kapatid ay magkasala laban sa iyo,” ang ipinayo ng Tagapagligtas, “pumaroon ka at sa pagitan ninyong dalawa lamang ay ipahayag mo sa kanya ang kanyang kasalanan; at kung pakikinggan ka niya, naibalik mo ang iyong kapatid. Ngunit kung hindi ka niya pakinggan, magsama ka ng isa o dalawa pa, upang sa bibig ng dalawa o tatlong saksi ay mapagtibay ang bawat salita. At kung pabayaan niyang pakinggan sila, sabihin mo ito sa iglesia; ngunit kung pabayaan niyang pakinggan ang iglesia, ipalagay mo siya na gaya ng isang hentil at isang maniningil ng buwis. Katotohanang sinasabi ko sa inyo, anuman ang inyong talian sa lupa ay tatalian sa langit; at anuman ang inyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit.” Matthew 18:15-18. Acts of the Apostles, 304.

There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.

May hindi bababa sa tatlong heograpikal na saksi hinggil sa panahong tinatakan ang isandaan at apatnapu’t apat na libo sa Sigaw sa Hatinggabi. Sa pag-alala sa katotohanang sa sigaw sa hatinggabi, huli na upang magkamit ng langis, natutuklasan natin ang heograpikal na patotoo ng Exeter camp meeting na nagbibigay ng isang paglalarawan ng puntong kung saan tinatakan ang bayan ng Diyos sa mga huling araw, at natatagpuan natin ang katotohanang iyon na kinakatawan ng heograpiya ng Caesarea Philippi, at gayundin ng patotoo ng labanan sa Panium, sa mga talata labing-tatlo hanggang labing-lima ng ikalabing-isang kabanata ng Daniel. Marahil ay may kaunting pagkalihis ang pagtukoy sa tatlong saksing ito bilang heograpikal, ngunit ginagamit ko ang terminong iyon sapagkat ang heograpiya ay tiyak na bahagi ng kaligiran sa Exeter at Caesarea Philippi. Inilalagay ni Jesus si Pedro sa loob ng propetikong heograpiya na kinasusumpungan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo sa mga huling araw. Pagkatapos ay nagbibigay Siya ng isang utos.

And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.

At ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit; at anumang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit; at anumang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit. Pagkatapos ay mahigpit niyang inutusan ang kaniyang mga alagad na huwag nilang sabihin kaninuman na siya si Jesus, ang Cristo. Mula noon ay pinasimulang ipahayag ni Jesus sa kaniyang mga alagad na kinakailangan niyang pumaroon sa Jerusalem, at magtiis ng maraming bagay mula sa mga matatanda at sa mga punong-saserdote at sa mga eskriba, at patayin, at muling mabuhay sa ikatlong araw. Nang magkagayo’y dinala siya ni Pedro sa isang tabi at sinimulang sawayin siya, na sinasabi, “Malayo nawa ito sa iyo, Panginoon; hindi ito mangyayari sa iyo.” Ngunit humarap siya at sinabi kay Pedro, “Lumagay ka sa likuran ko, Satanas; ikaw ay katitisuran sa akin; sapagkat hindi mo isinasaisip ang mga bagay na ukol sa Diyos, kundi ang mga ukol sa mga tao.” Mateo 16:19-23.

The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.

Ang salitang "Exeter" ay pangalan ng isang lungsod sa Devon, Inglatera. Masusundan ang etimolohiya nito pabalik sa Matandang Ingles, kung saan ito ay kilala bilang "Exanceaster" o "Execestre." Pinaniniwalaang nagmula ang pangalang ito sa mga salitang Matandang Ingles na "Exe" (na tumutukoy sa Ilog Exe, kung saan nakatayo ang lungsod) at "ceaster" (na nangangahulugang "kutang Romano" o "napapaderang lungsod"). Samakatuwid, ang "Exeter" ay nangangahulugang alinman sa "ang kuta sa Ilog Exe" o "ang napapaderang lungsod sa tabi ng Ilog Exe." Ang heograpiyang kaugnay sa pagdating at katuparan ng Midnight Cry sa kasaysayang Millerite ay tumutukoy sa isang pook na may tubig, na kumakatawan sa pagbubuhos ng Banal na Espiritu, at sa isang punto kung saan ibinabangon ng Diyos ang isang hukbo upang ipahayag ang mensahe sa sanlibutan, na, ayon sa ipinabatid sa atin ni Kapatid na White, ay rumagasa na gaya ng isang "tidal wave." Ang daluyong ay hindi basta tubig-ilog; ito ay tubig na higit na makapangyarihan.

Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.

Ang kasaysayan ng mga Milerita ay ang katuparan ng talinghaga ng sampung dalaga, at kapag ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay dinala sa katapusan ng panahon ng pagtatatak, uulitin nila ang mga palatandaan sa daan na tinukoy sa pasimula ng panahon ng pagtatatak, gayundin ang kasaysayan ng pulong-kampo sa Exeter. Isang anghel ang bababa na may mensaheng pansubok na kinakailangang kainin. Ang mensaheng iyon ay magdadala tungo sa mga saligan, at haharapin nito ang dalawang uri sa “pitong panahon” ng Levitico dalawampu’t anim. Kasama rito ang Pagpapahayag ni Jesucristo, na inilarawan ni Pedro bilang isang pagtanggap na si Jesus ay pinahiran bilang ang Cristo, nang ang banal na sagisag ay bumaba sa anyo ng isang kalapati, na sumasagisag sa Setyembre 11, 2001. Kasama rin dito ang pagkaunawa na si Jesus ay ang banal na Anak ng Diyos, at na, sa pag-ako ni Jesus ng laman ng nahulog na sangkatauhan sa Kaniyang pagka-Diyos, Siya rin ay ang Anak ng tao.

These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.

Ang mga katotohanang ito ay magbubunga ng dalawang uri ng mga mananamba, gaya ng nangyari pagkaraan ng 11 Setyembre 2001. Ang dalawang uri ay kinatawan sa camp meeting sa Exeter, sapagkat sa camp meeting na iyon ay may isang toldang itinayo ng isang pangkat mula sa Watertown na tumanggi sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi na iniharap sa pamamagitan ni Samuel Snow. Nagdaos sila ng mga huwad na pagpupulong na napakaingay at labis na makadamdamin, anupa’t ang mga pinuno ng mga pagpupulong ni Snow ay lumapit sa kanila at sinabihan silang tumahimik. Sa camp meeting ay nahayag ang dalawang uri, at kapwa nag-angking may kaugnayan sa tubig, subalit ang isa ay huwad at kumakatawan sa mga mangmang na walang langis. Ang pangkat sa tolda sa Exeter ay ang hukbo na siya ring lungsod, na siya ring kuta, sapagkat sila’y sumasagisag sa binanggit ni Ezekiel na mga patay na tuyong buto na ibinabangon bilang isang makapangyarihang hukbo sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi.

In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”

Sa kasaysayang kung saan nahayag ang dalawang uring iyon, si Pedro ang kumatawan sa kapwa uri. Ang kanyang pagpapahayag na kumilala kay Jesus bilang ang Cristo at Anak ng Diyos ay bunga ng inspirasyon ng Espiritu Santo, sapagkat hayagang sinabi sa kanya ni Cristo, “Ang laman at dugo ay hindi naghayag nito sa iyo, kundi ang aking Ama na nasa langit.” At nang ipinaalam ni Jesus sa mga alagad ang tungkol sa krus, si Pedro, na sa sandaling iyon ay wala sa ilalim ng impluwensya ng Espiritu Santo, ay isinantabi si Cristo at sinimulang sawayin Siya, na sinabi, “Malayo nawa ito sa iyo, Panginoon; hindi ito mangyayari sa iyo.” Ngunit Siya ay bumaling at sinabi kay Pedro, “Lumagay ka sa likuran ko, Satanas; ikaw ay katitisuran sa akin; sapagkat hindi mo iniisip ang mga bagay na ukol sa Diyos, kundi ang mga bagay na ukol sa mga tao.”

The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”

Ang bugso ng damdamin ni Pedro ay tumugma sa masidhing pagsamba na nagaganap sa tolda sa Watertown nang ipinangangaral ni Samuel Snow ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Sa antas na iyon, kinakatawan ni Pedro ang mga kandidato na mapabilang sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang mga kandidatong iyon ay kumakatawan sa isang uri na may langis, na siyang Banal na Espiritu, at ito ang mensahe at ito ang karakter; ang kabilang uri ay walang langis. Sa Cesarea Filipos, sinimulang ilahad ni Cristo “na kinakailangang pumaroon siya sa Jerusalem, at magbata ng maraming bagay mula sa mga matanda at sa mga punong saserdote at mga eskriba, at siya’y patayin, at muling mabuhay sa ikatlong araw.”

The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Ang pagkadismaya ng mga alagad nang ang mga pangyayaring iyon ay tunay na natupad sa krus ay ang kasaysayang ginagamit ni Sister White upang ilarawan ang pagkadismaya noong Oktubre 22, 1844, at ang pagkadismaya ng mga Hebreo sa pagtawid sa Dagat na Pula, na papalapit na ang hukbo ni Paraon at naroon sa kanilang harapan ang mga tubig ng dagat. Lahat ng mga patotoong iyon ay nagtuturo sa nalalapit na batas ng Linggo, at ang pahayag ng mga talata 13 hanggang 15 ng Daniel kabanata 11 ay nagkakaloob ng patotoo ukol sa mga pangyayaring humahantong sa nasabing batas ng Linggo. Sa gayon, kinakatawan din nila ang “bahagi ng hulang ni Daniel na may kinalaman sa mga huling araw.”

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:

Ang maingat na pag-aaral ng mga tipo at antitipo ay humantong sa pagkakatanto na ang pagpapapako sa krus ni Cristo ay naganap mismo sa araw, sa taunang siklo ng mga seremonyang ibinigay sa Israel, kung kailan kinakatay ang kordero ng Paskua. Hindi ba’t ang paglilinis ng santuwaryo—na inilarawan bilang tipo sa Araw ng Pagbabayad-sala, na pumapatak sa ikasampung araw ng ikapitong buwan—ay gayundin namang magaganap sa mismong araw sa taon na ipinagdiriwang sa tipo? (tingnan The Great Controversy, 399). Ito, ayon sa tunay na Mosaikong pagbibilang ng panahon, ay Oktubre 22. Noong unang bahagi ng Agosto, 1844, sa isang camp meeting sa Exeter, New Hampshire, ipinakilala ang pananaw na ito at ito’y tinanggap bilang petsa ng katuparan ng hula ng 2300 araw. Ang talinghaga ng sampung dalaga sa Mateo 25:1-13 ay nagkaroon ng natatanging kabuluhan—ang pagtatagal ng lalaking ikakasal, ang paghihintay at pag-idlip ng mga naghihintay sa kasalan, ang sigaw sa hatinggabi, ang pagsasara ng pinto, at iba pa. Ang mensaheng darating si Cristo sa Oktubre 22 ay nakilala bilang “sigaw sa hatinggabi.” “Ang ‘sigaw sa hatinggabi,’” sulat ni Ellen White, “ay ipinahayag ng libu-libong mananampalataya.” Idinagdag niya:

“‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’

'Gaya ng isang daluyong, rumagasa sa lupain ang [kilusang ikapitong-buwan]. Mula sa lungsod tungo sa lungsod, mula sa nayon tungo sa nayon, at hanggang sa mga liblib na pook sa kanayunan ito’y umabot, hanggang sa lubos na napukaw ang naghihintay na bayan ng Diyos.-The Great Controversy, 400.'

“The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:

Ang kabilisan ng paglaganap ng mensahe ay inilalarawan ng mga manunulat na sinipi ni L. E. Froom:

“‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

'Nagsanay si Bates ng tala na ang mensahe ng Exeter ay 'lumipad, wari'y nasa mga pakpak ng hangin.' Ang mga lalaki at mga babae ay nagmamadaling naglakbay sa daangbakal at sa tubig, sa karwahe at sa kabayo, may mga bigkis ng mga aklat at mga lathalain, na ipinamamahagi nila 'kasing-sagana ng mga dahon sa taglagas.' Sinabi ni White, 'Ang gawaing nasa harap natin ay lumipad sa bawat panig ng malawak na larangang iyon, patunugin ang hudyat, at gisingin ang mga natutulog.' At idinagdag ni Wellcome na ang kilusan ay sumilakbo gaya ng tubig na pinalaya mula sa isang presa. Ang mga bukiring may hinog na butil ay naiwan na nakatayong hindi naani, at ang mga patatas na ganap ang gulang ay naiwan na hindi nahukay sa lupa. Malapit na ang pagparito ng Panginoon. Wala nang panahon ngayon para sa gayong makalupang mga bagay.-Ang Propetikong Pananampalataya ng Ating mga Ama, Tomo IV, p. 816.

“As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:

Bilang isang saksing nakakita at kalahok sa kilusan, inilarawan ni Ellen White ang katangian ng gawaing mabilis na bumibilis:

“‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….

'Nakita ng mga mananampalataya na nawaksi ang kanilang pagdududa at pagkalito, at ang pag-asa at tapang ay nagpasigla sa kanilang mga puso. Ang gawaing ito ay malaya sa mga sukdulang laging nahahayag kapag may makataong kasiglahan na wala ang nakapangangasiwang impluwensiya ng Salita at ng Espiritu ng Diyos.... Taglay nito ang mga katangiang tanda ng gawa ng Diyos sa bawat kapanahunan. Kaunti lamang ang ekstatikong kagalakan, kundi sa halip ay malalim na pagsiyasat ng puso, pag-amin ng kasalanan, at pagtalikod sa sanlibutan. Ang paghahanda upang salubungin ang Panginoon ang naging pasanin ng mga espiritung nagdurusa....

“‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’

'Sa lahat ng mga dakilang kilusang panrelihiyon mula pa noong mga araw ng mga apostol, wala ni isa ang higit na naging malaya sa kapintasan ng tao at sa mga laláng ni Satanas kaysa sa kilusang naganap noong taglagas ng 1844. Maging ngayon, makalipas ang maraming taon [1888], ang lahat ng nakibahagi sa kilusang iyon at nanatiling matatag sa saligan ng katotohanan ay patuloy na nakadarama ng banal na impluwensiya ng pinagpalang gawaing yaon at nagpapatotoo na yaon ay mula sa Diyos.-Ibid., 400, 401.'

“In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.

Sa kabila ng mga katunayan ng isang gawaing lumalaganap sa buong lupain at humihikayat ng libo-libo na makibahagi sa pagkakapatiran ng Ikalawang Pagparito, at ng humigit-kumulang dalawang daang mga ministro mula sa iba’t ibang iglesia na nagkaisa sa pagpapalaganap ng mensahe, [Tingnan si C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] itinakwil ito ng mga Protestanteng iglesia, bilang kabuuan, at ginamit ang lahat ng paraang nasa kanilang kapangyarihan upang hadlangan ang paglaganap ng paniniwala sa malapit nang pagparito ni Cristo. Walang sinumang nangahas na banggitin sa isang pagsamba sa iglesia ang pag-asang malapit na ang pagparito ni Jesus, ngunit para sa mga naghihintay sa pangyayaring iyon, lubhang iba ang kalagayan.

“Ellen White told what it was like:

Inilarawan ni Ellen White kung paano iyon:

“‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….

'Bawat sandali ay tila napakahalaga at may sukdulang kabuluhan para sa akin. Naramdaman ko na kami'y gumaganap ng gawaing para sa kawalang-hanggan, at na ang mga pabaya at walang malasakit ay nasa sukdulang kapahamakan. Hindi malabo ang aking pananampalataya, at inangkin ko para sa aking sarili ang mahahalagang pangako ni Jesus....

“‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.

'Sa masusing pagsisiyasat ng mga puso at mapagpakumbabang pag-amin, na may taimtim na pananalangin, umabot kami sa panahon ng paghihintay. Tuwing umaga ay nadama naming ang una naming tungkulin ay matiyak ang katibayan na ang aming mga buhay ay matuwid sa paningin ng Diyos. Nabatid namin na kung hindi kami sumusulong sa kabanalan, tiyak kaming uurong. Lumago ang aming pagmamalasakit sa isa’t isa; nanalangin kami nang marami kasama ang isa’t isa at para sa isa’t isa.

“‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.

"'Nagtipon kami sa mga taniman ng prutas at kakahuyan upang makipagniig sa Diyos at idulog sa Kanya ang aming mga kahilingan, na mas malinaw naming nararanasan ang Kanyang presensya kapag napalilibutan kami ng mga gawa ng Kanyang kamay sa kalikasan. Higit na kailangan sa amin ang mga kagalakan ng kaligtasan kaysa sa aming pagkain at inumin. Kung may mga ulap na naglilim sa aming isipan, hindi kami nangahas na magpahinga ni matulog hanggang sa mapalis ang mga iyon ng kabatirang kami’y tinanggap ng Panginoon.-Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189." Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.