The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Seven

At nang siya’y tanungin ng mga Fariseo kung kailan darating ang kaharian ng Diyos, sumagot siya sa kanila at sinabi, Ang kaharian ng Diyos ay hindi dumarating na may pagmamasid; ni hindi nila sasabihin, Narito! o, Naroon! sapagkat, narito, ang kaharian ng Diyos ay nasa loob ninyo. Lucas 17:20, 21.

Mula noon ay pinasimulan ni Jesus na ipakita sa kanyang mga alagad na kinakailangan niyang pumaroon sa Jerusalem, at magbata ng maraming bagay mula sa mga matatanda, sa mga punong saserdote, at sa mga eskriba, at siya’y patayin, at muling bubuhayin sa ikatlong araw. Nang magkagayo’y hinawakan siya ni Pedro at sinimulang sawayin siya, na sinasabi, Huwag nawang mangyari sa iyo, Panginoon; hindi ito mangyayari sa iyo. Ngunit siya’y bumaling at sinabi kay Pedro, Lumagay ka sa likuran ko, Satanas; ikaw ay isang katitisuran sa akin, sapagkat hindi ang mga bagay ng Diyos ang nasa isip mo, kundi ang mga bagay ng tao. Nang magkagayo’y sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad, Kung ang sinuman ay ibig sumunod sa akin, ikaila niya ang kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus, at sumunod sa akin. Sapagkat ang sinumang maghangad iligtas ang kanyang buhay ay mawawala ito; at ang sinumang mawalan ng kanyang buhay alang-alang sa akin ay makasusumpong nito. Sapagkat anong pakinabang ang matatamo ng tao, kung makamtan man niya ang buong sanlibutan, at mawala ang kanyang sariling kaluluwa? o ano ang maibibigay ng tao bilang kapalit ng kanyang kaluluwa? Sapagkat darating ang Anak ng Tao sa kaluwalhatian ng kanyang Ama na kasama ang kanyang mga anghel; at kung magkagayo’y gagantihan niya ang bawat isa ayon sa kanyang mga gawa. Katotohanang sinasabi ko sa inyo, may ilan sa mga nakatayo rito na hindi makatitikim ng kamatayan, hanggang sa makita nila ang Anak ng Tao na dumarating sa kanyang kaharian. Mateo 16:21-28.

Ang magtatagumpay ay gagawin kong haligi sa templo ng aking Diyos, at hindi na siya lalabas pa; at isusulat ko sa kaniya ang pangalan ng aking Diyos, at ang pangalan ng lungsod ng aking Diyos, na siyang bagong Jerusalem, na bumababa mula sa langit buhat sa aking Diyos; at isusulat ko sa kaniya ang aking bagong pangalan. Ang may pandinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Apocalipsis 3:12, 13.

Narito, ako’y nakatayo sa pintuan at kumakatok: kung ang sinuman ay makarinig ng aking tinig at magbukas ng pinto, ako’y papasok sa kaniya at makikipag-hapunan sa kaniya, at siya’y makikipag-hapunan sa akin. Sa magtagumpay ay ipagkakaloob kong umupong kasama ko sa aking luklukan, gaya rin ng ako man ay nagtagumpay at nakaluklok kasama ng aking Ama sa kaniyang luklukan. Ang may pandinig, makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Apocalipsis 3:20-22.

Kahit noong tayo’y patay sa mga kasalanan, binuhay niya tayong kaisa ni Cristo (sa pamamagitan ng biyaya kayo’y naligtas;); At ibinangon niya tayong kaisa ni Cristo, at pinaupo niya tayong kaisa ni Cristo sa mga dako sa sangkalangitan kay Cristo Jesus. Efeso 2:5, 6.

Sapagkat ano ang pakinabang ng tao, kung makamtan niya ang buong sanlibutan at mapahamak ang kaniyang sariling kaluluwa? O ano ang maibibigay ng tao kapalit ng kaniyang kaluluwa? Sapagkat ang Anak ng tao ay darating sa kaluwalhatian ng kaniyang Ama na kasama ang kaniyang mga anghel; at kung magkagayo’y gagantihan niya ang bawat isa ayon sa kaniyang mga gawa. Katotohanang sinasabi ko sa inyo, may ilan sa nangakatayo rito na hindi matitikman ang kamatayan, hanggang sa makita nila ang Anak ng tao na dumarating sa kaniyang kaharian. Mateo 16:26-28.

At pagkaraan ng anim na araw, isinama ni Jesus sina Pedro, Santiago, at si Juan na kapatid ni Santiago, at dinala niya sila sa isang mataas na bundok nang sila-sila lamang. At nagbagong-anyo siya sa harap nila; at nagningning ang kaniyang mukha na gaya ng araw, at ang kaniyang kasuotan ay puti na gaya ng liwanag. At narito, nagpakita sa kanila sina Moises at Elias na nakikipag-usap sa kaniya. Nang magkagayo’y sumagot si Pedro at sinabi kay Jesus, Panginoon, mabuti para sa atin na tayo’y narito; kung ibig mo, gagawa kami rito ng tatlong kubol: isa para sa iyo, isa para kay Moises, at isa para kay Elias. Samantalang nagsasalita pa siya, narito, isang maningning na ulap ang lumilim sa kanila; at narito, isang tinig mula sa ulap, na nagsasabi, Ito ang minamahal kong Anak, na lubos kong kinalulugdan; pakinggan ninyo siya. At nang marinig ito ng mga alagad, sila’y nagpatirapa na ang kanilang mukha ay nakadapa sa lupa, at lubhang natakot. At lumapit si Jesus at hinipo sila, at sinabi, Tumindig kayo, at huwag kayong matakot. At nang itinaas nila ang kanilang mga mata, wala silang nakita kundi si Jesus lamang. At samantalang sila’y bumababa mula sa bundok, mahigpit na iniutos ni Jesus sa kanila, na sinasabi, Huwag ninyong sabihin kaninuman ang pangitaing ito, hanggang sa muling mabuhay ang Anak ng Tao mula sa mga patay. At ang kaniyang mga alagad ay nagtanong sa kaniya, na sinasabi, Bakit kung gayon sinasabi ng mga eskriba na si Elias ay dapat munang dumating? At sumagot si Jesus at sinabi sa kanila, Tunay na si Elias ay darating muna, at ibabalik sa ayos ang lahat ng mga bagay. Ngunit sinasabi ko sa inyo, na si Elias ay dumating na, at hindi nila siya nakilala, kundi ginawa nila sa kaniya ang anumang ibig nila. Gayon din naman ang Anak ng Tao ay magdaranas ng pagdurusa mula sa kanila. Nang magkagayo’y naunawaan ng mga alagad na tungkol kay Juan Bautista ang sinasalita niya sa kanila. Mateo 17:1-13.

At ako, si Daniel, ako lamang ang nakakita sa pangitain; sapagkat ang mga lalaking kasama ko ay hindi nakakita ng pangitain; ngunit isang matinding panginginig ang sumapit sa kanila, anupa’t nagsitakas sila upang magtago. Kaya’t ako’y naiwan na nag-iisa, at nakita ko ang dakilang pangitaing ito, at wala nang lakas na nanatili sa akin; sapagkat ang aking kagandahan ng anyo ay nagbago sa akin at naging kabulukan, at hindi na nanatili sa akin ang lakas. Gayunma’y narinig ko ang tinig ng kaniyang mga salita; at nang marinig ko ang tinig ng kaniyang mga salita, ako’y nahulog sa malalim na pagkakatulog na nakadapa, at ang aking mukha ay nakaharap sa lupa. At, narito, isang kamay ang humipo sa akin, na itinukod ako sa aking mga tuhod at sa mga palad. At sinabi niya sa akin, O Daniel, lalaking lubhang minamahal, unawain mo ang mga salitang sinasabi ko sa iyo, at tumindig ka nang matuwid; sapagkat sa iyo ako ngayo’y sinugo. At nang masabi niya sa akin ang salitang ito, ako’y tumindig na nanginginig. Nang magkagayo’y sinabi niya sa akin, Huwag kang matakot, Daniel; sapagkat mula sa unang araw na itinuon mo ang iyong puso upang umunawa, at nagpakumbaba ka sa harap ng iyong Diyos, ang iyong mga salita ay dininig, at ako’y naparito dahil sa iyong mga salita. Daniel 10:7-12.

Si Moises, sa bundok ng pagbabagong-anyo, ay naging saksi sa tagumpay ni Cristo laban sa kasalanan at kamatayan. Kinatawan niya ang mga lalabas mula sa libingan sa pagkabuhay na maguli ng mga matuwid. Si Elias, na inilipat sa langit nang hindi nakaranas ng kamatayan, ay kumakatawan sa mga mabubuhay pa sa lupa sa ikalawang pagparito ni Cristo, at na 'babaguhin, sa isang saglit, sa kisap-mata, sa huling paghihip ng trumpeta;' kapag 'ang may kamatayan ay dapat magbihis ng kawalang-kamatayan,' at 'ang may kasiraan ay dapat magbihis ng kawalang-kasiraan.' 1 Corinthians 15:51-53. Si Jesus ay nabalutan ng liwanag ng langit, gaya ng Kanyang magiging anyo kapag Siya'y darating 'sa ikalawang pagkakataon na walang kasalanan, tungo sa kaligtasan.' Sapagkat Siya'y darating 'sa kaluwalhatian ng Kanyang Ama na kasama ang mga banal na anghel.' Hebrews 9:28; Mark 8:38. Natupad na ngayon ang pangako ng Tagapagligtas sa mga alagad. Sa bundok ay inilarawan sa munting larawan ang darating na kaharian ng kaluwalhatian,—si Cristo ang Hari, si Moises na kinatawan ng mga banal na muling nabuhay, at si Elias ng mga inilipat. The Desire of Ages, 421.

Nakita ko ang isang pangkat na mahigpit ang pagbabantay at matatag ang paninindigan, na hindi nagbibigay ng anumang pagsang-ayon sa mga magpapayanig sa itinatag na pananampalataya ng kapulungan. Tiningnan sila ng Diyos nang may lubos na kaluguran. Ipinakita sa akin ang tatlong baitang—ang unang, ikalawa, at ikatlong mensahe ng mga anghel. Sinabi ng aking kasamang anghel, “Sa aba ng sinumang mag-alis ng isang bloke o umantig man lamang sa isang pasak ng mga mensaheng ito. Ang wastong pagkaunawa sa mga mensaheng ito ay lubhang mahalaga. Ang kapalaran ng mga kaluluwa ay nakasalalay sa paraan ng pagtanggap sa mga ito.” Muli akong pinaraan sa mga mensaheng ito, at nakita ko kung gaano kamahal ang naging kabayaran ng karanasan ng bayan ng Diyos. Ito’y natamo sa pamamagitan ng maraming pagdurusa at matitinding tunggalian. Pinatnubayan sila ng Diyos nang hakbang-hakbang, hanggang sa inilagay Niya sila sa isang matibay at di-natitinag na plataporma. Nakita kong may mga indibidwal na lumapit sa plataporma at siniyasat ang pundasyon. Ang ilan, na may kagalakan, ay kaagad na sumampa roon. Ang iba’y nagsimulang humanap ng kamalian sa pundasyon. Nais nilang magkaroon ng mga pagpapahusay, at sa gayon ay magiging higit na sakdal ang plataporma at lalong magiging masaya ang mga tao. May ilan na bumaba mula sa plataporma upang siyasatin ito at nagpahayag na mali ang pagkakalatag nito. Ngunit nakita kong halos lahat ay nanindigang matatag sa plataporma at pinayuhan ang mga bumaba na itigil ang kanilang mga reklamo; sapagkat ang Diyos ang Punong Tagapagtayo, at sila’y nakikipaglaban laban sa Kaniya. Isinaysay nila ang kahanga-hangang gawa ng Diyos na naghatid sa kanila sa matibay na plataporma, at sama-samang itiningala ang kanilang mga mata sa langit at, sa malakas na tinig, niluwalhati ang Diyos. Ito’y nakaapekto sa ilan sa mga nagreklamo at lumisan sa plataporma, at sila, na may mapagpakumbabang anyo, ay muling sumampa roon.

Ipinabalik sa akin ang pagtingin sa pagpapahayag ng unang pagparito ni Cristo. Si Juan ay sinugo sa espiritu at kapangyarihan ni Elias upang ihanda ang daan para kay Jesus. Yaong mga tumanggi sa patotoo ni Juan ay hindi nakinabang sa mga turo ni Jesus. Ang kanilang pagsalungat sa mensaheng nagpauna sa Kaniyang pagdating ay naglagay sa kanila sa kalagayang hindi nila madaling matanggap ang pinakamalakas na katunayan na Siya ang Mesiyas. Pinangunahan ni Satanas ang mga tumanggi sa mensahe ni Juan na magpatuloy pa, hanggang sa tanggihan at ipako sa krus si Cristo. Sa paggawa nito, inilagay nila ang kanilang mga sarili sa kalagayang hindi nila matatanggap ang pagpapala sa araw ng Pentecostes, na sana’y nagturo sa kanila ng daan patungo sa makalangit na santuwaryo. Ipinakita ng pagkapunit ng tabing ng templo na ang mga hain at mga ordinansa ng mga Judio ay hindi na tatanggapin. Naialay na at tinanggap na ang Dakilang Hain, at ang Espiritu Santo na bumaba sa araw ng Pentecostes ay inakay ang mga isipan ng mga alagad mula sa makalupang santuwaryo tungo sa makalangit, kung saan si Jesus ay pumasok sa pamamagitan ng Kaniyang sariling dugo, upang ibuhos sa Kaniyang mga alagad ang mga kapakinabangan ng Kaniyang pagbabayad-sala. Ngunit ang mga Judio ay naiwan sa lubos na kadiliman. Nawala sa kanila ang lahat ng liwanag na sana’y kanilang tinaglay tungkol sa panukala ng kaligtasan, at patuloy pa rin silang nagtiwala sa kanilang walang-kabuluhang mga hain at mga handog. Pumalit na ang makalangit na santuwaryo sa makalupang, ngunit wala silang kaalaman sa pagbabagong iyon. Kaya’t hindi nila natamo ang mga kapakinabangan ng pamamagitan ni Cristo sa banal na dako.

Marami ang tumitingin na may pangingilabot sa landas na tinahak ng mga Judio sa pagtanggi at pagpako kay Cristo; at samantalang binabasa nila ang kasaysayan ng kahiya-hiyang paglapastangang ginawa sa Kanya, inaakala nilang iniibig nila Siya, at hindi sana nila Siya itinakwil gaya ng ginawa ni Pedro, ni ipinako Siya sa krus gaya ng ginawa ng mga Judio. Ngunit ang Diyos na bumabasa sa mga puso ng lahat ay dinala sa pagsubok ang pag-ibig kay Jesus na inaangkin nilang nadarama. Ang buong langit ay nagmasid nang may lubhang masidhing interes sa pagtanggap sa unang mensahe ng anghel. Subalit marami na nag-angking umiibig kay Jesus, at dumadaloy ang luha habang binabasa ang salaysay ng krus, ay kinutya ang mabuting balita ng Kanyang pagparito. Sa halip na tanggapin ang mensahe na may kagalakan, ipinahayag nilang ito’y isang panlilinlang. Kinapootan nila yaong mga umiibig sa Kanyang pagpapakita at itinakwil at itiniwalag nila sila sa mga iglesia. Ang mga tumanggi sa unang mensahe ay hindi napakinabangan ng ikalawa; gayundin ay hindi rin sila napakinabangan ng sigaw sa hatinggabi, na may layong ihanda sila upang pumasok na kasama ni Jesus sa pamamagitan ng pananampalataya sa Kabanal-banalang Dako ng santuwaryong makalangit. At sa pagtanggi sa dalawang naunang mensahe, gayon nila nadiliman ang kanilang pag-unawa anupa’t wala na silang nakikitang liwanag sa mensahe ng ikatlong anghel, na siyang naglalahad ng daan patungo sa Kabanal-banalang Dako. Nakita ko na kung paanong ipinako ng mga Judio si Jesus, gayon din ipinako ng mga iglesiang sa pangalan lamang ang mga mensaheng ito, kaya’t wala silang kaalaman sa daan patungo sa Kabanal-banalang Dako, at hindi rin sila mapakikinabangan ng pamamagitan ni Jesus doon. Gaya ng mga Judio, na naghahandog ng kanilang walang-saysay na mga hain, iniaalay nila ang kanilang wala ring saysay na mga panalangin sa dakong iniwan na ni Jesus; at si Satanas, na nalulugod sa pandaraya, ay nagsusuot ng anyong relihiyoso, at inaakay ang mga isipan ng mga nagpapakilalang Kristiyano na ito tungo sa kanya, na kumikilos sa pamamagitan ng kanyang kapangyarihan, ng kanyang mga tanda at mga kabulaanang kababalaghan, upang pagtibayin ang pagkakasilo sa kanila. Ang ilan ay dinaraya niya sa isang paraan, at ang ilan naman sa iba. Mayroon siyang sari-saring mga panlilinlang na inihanda upang makaapekto sa magkakaibang mga isipan. May ilan na tumitingin na may pangingilabot sa isang panlilinlang, samantalang bukas-loob naman nilang tinatanggap ang iba. Dinaraya ni Satanas ang ilan sa pamamagitan ng Espiritismo. Dumarating din siya bilang isang anghel ng kaliwanagan at ikinakalat ang kanyang impluwensya sa buong lupain sa pamamagitan ng mga huwad na repormasyon. Ang mga iglesia ay nagagalak, at itinuturing nilang kahanga-hanga ang paggawa ng Diyos para sa kanila, samantalang gawa ito ng ibang espiritu. Ang kasabikang iyon ay mapapawi at iiwan ang sanlibutan at ang iglesia sa lalong masamang kalagayan kaysa dati.

Nakita ko na ang Diyos ay may tapat na mga anak sa hanay ng mga Adventistang sa pangalan lamang at ng mga bumagsak na iglesia, at bago ibuhos ang mga salot, ang mga ministro at ang bayan ay tatawaging lumabas mula sa mga iglesiang ito at malugod na tatanggapin ang katotohanan. Alam ito ni Satanas; at bago ipahayag ang malakas na sigaw ng ikatlong anghel, nagdudulot siya ng isang kasiglahan sa mga relihiyosong samahang ito, upang yaong mga nagtakwil sa katotohanan ay isipin na nasa kanila ang Diyos. Umaasa siyang linlangin ang mga tapat at akayin silang isipin na ang Diyos ay patuloy pang kumikilos para sa mga iglesia. Ngunit magniningning ang liwanag, at lahat ng tapat ay iiwan ang mga bumagsak na iglesia at papanig sa nalabi. Early Writings, 258-261.