The Battle of Raphia and the Battle of Panium are two distinct historical events that occurred in different periods and contexts, but they both have significance in the history of ancient Judea and its surrounding regions. The Battle of Raphia took place in 217 BC. The Battle of Panium occurred in 200 BC between the Seleucid kingdom (king of the north) and the Ptolemaic kingdom (king of the south). These two battles are identified in verses eleven through fifteen of Daniel chapter eleven. These two battles preceded the Maccabean Revolt in 167 BC.

Ang Labanan sa Raphia at ang Labanan sa Panium ay dalawang magkahiwalay na pangyayaring makasaysayan na naganap sa magkakaibang panahon at konteksto, subalit kapwa may kabuluhan sa kasaysayan ng sinaunang Judea at ng mga karatig na rehiyon nito. Naganap ang Labanan sa Raphia noong 217 BC. Naganap ang Labanan sa Panium noong 200 BC sa pagitan ng Kahariang Seleucid (hari sa hilaga) at ng Kahariang Ptolemaiko (hari sa timog). Ang dalawang labanan na ito ay tinutukoy sa mga talatang labing-isa hanggang labinlima ng Daniel kabanata labing-isa. Ang dalawang labanan na ito ay nauna sa Himagsikang Makabeo noong 167 BC.

The Battle of Panium took its name from the nearby geographical feature, Mount Panium, where the conflict occurred. The name Panium is derived from the Greek god Pan, to whom a temple was there dedicated. The site was known as Panium due to its association with worship of Pan. The temple complex was often referred to as the Sanctuary of Pan, emphasizing its role as a place of religious devotion and worship dedicated to the god Pan. The term “Nymphaeum” refers to a monument or shrine dedicated to water nymphs in ancient Greek and Roman religion. The temple complex at Panium included a grotto and natural spring, which were believed to be inhabited by nymphs, and thus it was sometimes referred to as the Nymphaeum of Panium.

Ang Labanan sa Panium ay kinuha ang pangalan nito mula sa kalapit na katangiang heograpiko, ang Bundok Panium, kung saan naganap ang sagupaan. Ang pangalang Panium ay hinango mula sa Griyegong diyos na si Pan, na siya ring pinag-alayan ng isang templo roon. Ang pook ay kilala bilang Panium dahil sa kaugnayan nito sa pagsamba kay Pan. Madalas tukuyin ang kompleks ng templo bilang ang Santuaryo ni Pan, na binibigyang-diin ang gampanin nito bilang isang pook ng panrelihiyosong debosyon at pagsamba na inihandog sa diyos na si Pan. Ang salitang “Nymphaeum” ay tumutukoy sa isang monumento o dambanang iniaalay sa mga nimfa ng tubig sa sinaunang relihiyong Griyego at Romano. Kabilang sa kompleks ng templo sa Panium ang isang yungib at likas na bukal, na pinaniniwalaang tinitirhan ng mga nimfa; kaya minsan ay tinutukoy ito bilang ang Nymphaeum ng Panium.

After the city was rebuilt and expanded by Herod Philip, son of Herod the Great, it was known as Caesarea Philippi in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus and Herod Philip himself. The temple complex was an important religious center within this city.

Matapos muling maipatayo at mapalawak ang lungsod sa pamamagitan ni Herodes Filipo, anak ni Herodes ang Dakila, ito ay nakilala sa pangalang Caesarea Filipi, bilang parangal sa Emperador ng Roma na si Cesar Augusto at kay Herodes Filipo mismo. Ang kalipunan ng mga templo ay isang mahalagang sentrong panrelihiyon sa loob ng lungsod na ito.

During the reign of Emperor Augustus, the temple was rededicated or renamed in honor of Augustus, reflecting the imperial cult and the integration of Roman religious practices into the local religious landscape. The area near the ancient city of Caesarea Philippi, where the temple of Pan was located, was sometimes referred to as the “Gates of Hell” or the “Gates of Hades.”

Sa panahon ng paghahari ni Emperador Augusto, ang templo ay muling itinalaga o muling pinangalanan sa karangalan ni Augusto, na sumasalamin sa kultong imperyal at sa pagsasanib ng mga panrelihiyong gawi ng mga Romano sa lokal na kapaligirang panrelihiyon. Ang lugar na malapit sa sinaunang lungsod ng Cesarea Filipi, na kinaroroonan ng templo ni Pan, ay kung minsan ay tinutukoy bilang ang “Mga Pintuan ng Impiyerno” o ang “Mga Pintuan ng Hades.”

In verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven, the three geographical areas of conquest are represented that pagan Rome was to overcome in order to be established as the fourth kingdom of Bible prophecy and the king of the north in the chapter, are represented. In verse sixteen, the Roman general Pompey is identified as conquering Syria in 65 BC, and then Jerusalem in 63 BC. Verses seventeen through nineteen identify Julius Caesar’s conquering of Egypt, the third of the three obstacles. The Battle of Actium in 31 BC, marks the beginning of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule supremely in fulfillment of verse twenty-four, of Daniel chapter eleven.

Sa mga talatang 16 hanggang 19 ng kabanata 11 ng Daniel, kinakatawan ang tatlong heograpikong pook ng pananakop na kailangang madaig ng makapagan na Roma upang maitatag ito bilang ikaapat na kaharian ng hula sa Biblia at bilang hari sa hilaga sa naturang kabanata. Sa talata 16, kinikilala ang Romanong heneral na si Pompey bilang sumakop sa Sirya noong 65 BK, at pagkatapos ay sa Jerusalem noong 63 BK. Tinutukoy ng mga talatang 17 hanggang 19 ang pagsakop ni Julius Caesar sa Ehipto, ang ikatlo sa tatlong hadlang. Ang Labanan sa Actium noong 31 BK ang nagmamarka ng pasimula ng tatlong daan at animnapung taon na maghahari nang lubos ang makapagan na Roma, bilang katuparan ng talata 24 ng kabanata 11 ng Daniel.

In verse twenty the reign of Augustus Caesar is marked, and in that history, Jesus was born. Then in verses twenty-one and twenty-two the wicked Tiberius Caesar’s reign is identified, thus marking the crucifixion of Christ. In verse twenty-three, the league which the Maccabean Jews entered into with pagan Rome is marked, and thus the flow of history that began in verse eleven is halted, and the historical narrative drops back to the period of 161 BC to 158 BC.

Sa talatang ika-20, tinandaan ang paghahari ni Cesar Augusto, at sa kasaysayang iyon ipinanganak si Jesus. Pagkatapos, sa mga talatang ika-21 at ika-22, natukoy ang masamang paghahari ni Cesar Tiberio, na sa gayo’y minamarkahan ang pagkakapako sa krus ni Cristo. Sa talatang ika-23, tinandaan ang kasunduang pinasukan ng mga Judiong Makabeo kasama ang paganong Roma, at sa gayon ay nahinto ang daloy ng kasaysayan na nagsimula sa talatang ika-11, at ang salaysay na historikal ay bumabalik sa panahon ng 161 BK hanggang 158 BK.

Verse twenty-three represents the line of the Maccabees, and though it does not provide all the details of their prophetic line, the record of history does. In 217 BC, the Battle of Raphia took place, and in the aftermath a child king left Egypt vulnerable. As the Seleucid and Greek kings made plans to deal with the child king in the year 200 BC, Rome inserted itself into the history and became the defender of the Egyptian child king. In the same year the Battle of Panium took place. Then in 167 BC the guerilla warfare of the Maccabees, began.

Ang talatang dalawampu’t tatlo ay kumakatawan sa angkan ng mga Makabeo, at bagaman hindi nito ibinibigay ang lahat ng detalye tungkol sa kanilang linyang propetiko, ibinibigay iyon ng tala ng kasaysayan. Noong 217 BK, naganap ang Labanan sa Raphia, at pagkaraan nito ay naging lantad sa panganib ang Ehipto sapagkat isang batang hari ang nakaluklok. Nang ang mga haring Seleucid at Griyego ay nagbalak kung paano haharapin ang batang hari noong taong 200 BK, sumingit ang Roma sa kasaysayan at naging tagapagtanggol ng batang haring Ehipsiyo. Sa gayon ding taon naganap ang Labanan sa Panium. Pagkaraan, noong 167 BK, nagsimula ang digmaang gerilya ng mga Makabeo.

The Maccabean revolt began in Modein in 167 BC, and it consisted of the Maccabees not only engaging against the Seleucid Empire, but also engaging the Jews that they had determined were in alliance with the Seleucids. The revolt was religiously motivated, and it was carried out against an internal and external enemy. In 164 BC the Maccabees rededicated the Temple, and this event is commemorated by the Jewish celebration of Hanukkah. In that year the infamous Antiochus Epiphanes died. Then from 161 BC to 158 BC the “league” of verse twenty-three was entered into with Rome.

Ang pag-aalsang Makabeo ay nagsimula sa Modein noong 167 BC, at binubuo ito ng pakikidigma ng mga Makabeo hindi lamang laban sa Imperyong Seleucid kundi pati laban sa mga Hudyo na itinuring nilang kaalyado ng mga Seleucid. Ang pag-aalsang ito ay may motibong panrelihiyon, at isinagawa laban sa mga kaaway na panloob at panlabas. Noong 164 BC, muling itinalaga ng mga Makabeo ang Templo, at ang pangyayaring ito ay ginugunita sa pagdiriwang ng mga Hudyo na tinatawag na Hanukkah. Sa taong iyon, namatay ang kasumpa-sumpang si Antiochus Epiphanes. Pagkatapos, mula 161 BC hanggang 158 BC, ang "league" ng talatang dalawampu't tatlo ay pinasukan kasama ang Roma.

The only direct reference to the Maccabees, their revolt and their league with Rome, is found in verse twenty-three, but the history of the dynasty, called the Hasmonean Dynasty began at Modein in 167 BC, and continued to the time of the cross. The final representatives of the Hasmonean Dynasty were the Pharisees of Christ’s time period. Therefore, there is a prophetic line of the history of apostate Judaism as represented by the Maccabees which began in 167 BC at the revolt of Modein, which ends in verses twenty-one and twenty-two when Jesus was crucified.

Ang tanging tuwirang pagtukoy sa mga Makabeo, sa kanilang pag-aalsa at sa kanilang alyansa sa Roma, ay matatagpuan sa talatang dalawampu’t tatlo, ngunit ang kasaysayan ng dinastiyang tinatawag na Dinastiyang Hasmoneo ay nagsimula sa Modein noong 167 BK at nagpatuloy hanggang sa kapanahunan ng krus. Ang mga pangwakas na kinatawan ng Dinastiyang Hasmoneo ay ang mga Pariseo sa kapanahunan ni Cristo. Kaya, may isang linyang propetiko ng kasaysayan ng tumalikod na Judaismo, na kinakatawan ng mga Makabeo, na nagsimula noong 167 BK sa pag-aalsa sa Modein, na nagwawakas sa mga talatang dalawampu’t isa at dalawampu’t dalawa, nang si Jesus ay ipinako sa krus.

Their history reached a turning point in verse sixteen, when Rome, for the first time, through Pompey, conquered Jerusalem. His primary motivation for bringing the destruction upon Jerusalem at that time was a dispute among two factions of the Hasmonean Dynasty. From that point in time (63 BC), Judah was under Roman rule. The Hasmonean Dynasty of the Maccabees begins prophetically at the battle of Modein in 167 BC, then is placed under subjection to Rome in 63 BC. Soon after the beginning of that history the Maccabees initiated and entered into a league with Rome from 161 BC to 158 BC. They were in subjection to Rome from 63 BC until the cross and the ultimate destruction of Jerusalem in the year 70.

Sumapit sa isang susing yugto ang kanilang kasaysayan sa talatang 16, nang, sa unang pagkakataon, sa pamamagitan ni Pompeyo, nasakop ng Roma ang Jerusalem. Ang pinakapangunahing dahilan niya sa paghatid ng pagkawasak sa Jerusalem noon ay ang alitan sa pagitan ng dalawang paksiyon ng Dinastiyang Hasmoneo. Mula noon (63 BK), ang Juda ay nasa ilalim ng pamumuno ng Roma. Ang Dinastiyang Hasmoneo ng mga Makabeo ay nagsimula ayon sa propesiya sa labanan sa Modein noong 167 BK, at pagkatapos ay inilagay sa ilalim ng pagpapasakop sa Roma noong 63 BK. Hindi naglaon matapos ang pagsisimula ng kasaysayang iyon, pinasimulan at pinasukan ng mga Makabeo ang isang pakikipag-alyansa sa Roma mula 161 BK hanggang 158 BK. Sila ay nasa ilalim ng pagpapasakop sa Roma mula 63 BK hanggang sa krus at sa pangwakas na pagkawasak ng Jerusalem noong taong 70.

The prophetic line of the Maccabees is the line of apostate Judaism, and it therefore typifies the line of apostate Protestantism. From the Battle of Panium until the Sunday law of verse sixteen the prophetic events of 200 BC, 167 BC, 164 BC, and the league from 161 BC to 158 BC will be repeated in the history of apostate Protestantism. These waymarks will occur in the history of the eighth president who is of the seven in advance of the Sunday law. 200 BC represents the external line of the Republican horn in relation to 167 BC, representing the internal line of the apostate Protestant horn.

Ang linyang propetiko ng mga Makabeo ay ang linya ng apostatang Hudaismo, at sa gayon ay sumasagisag sa linya ng apostatang Protestantismo. Mula sa Labanan sa Panium hanggang sa batas ng Linggo sa talatang labing-anim, ang mga propetikong pangyayari noong 200 BC, 167 BC, 164 BC, at ang kasunduan mula 161 BC hanggang 158 BC ay mauulit sa kasaysayan ng apostatang Protestantismo. Magaganap ang mga panandang-daan na ito sa kasaysayan ng ikawalong pangulong kabilang sa pito, bago ang batas ng Linggo. Ang 200 BC ay kumakatawan sa panlabas na linya ng Republikanong sungay, kaugnay ng 167 BC, na kumakatawan sa panloob na linya ng sungay ng apostatang Protestantismo.

These waymarks are essentially hidden within the historical line of the Hasmonean Dynasty, but none-the-less form part of the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is a line that is part of the “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Ang mga palatandaang ito ay sa malaking bahagi ay nakukubli sa loob ng linya ng kasaysayan ng Dinastiyang Hasmoneo, ngunit gayunman ay bumubuo ng bahagi ng nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu ng Daniel labing-isa. Ito ay isang linyang kabilang sa “yaong bahagi ng hula ni Daniel na may kinalaman sa mga huling araw.”

The fact that Judaism celebrates Hanukkah in memory of the revolt of the Maccabees, does not define the Maccabees as righteous. Due to rebellion the shekinah never returned to the temple that was rebuilt after the captivity of seventy years. The final prophetic message came through Malachi roughly two centuries before the Maccabees. The history of the Maccabees identifies that they allowed their political leaders to also function as high priest, the very sin that the Egyptian Ptolemy attempted, and that King Uzziah also attempted. Tradition identifies that God intervened to prevent Ptolemy from the sacrilegious action, and God’s word identifies directly that God did intervene when king Uzziah attempted to perform the work of the priest and king. The final fruit of their dynasty was the Pharisees. There is no reason to conclude the Maccabees were a symbol of righteousness, in spite of the historical reverence modern Judaism’s Jews may hold to.

Ang katotohanang ipinagdiriwang ng Hudaismo ang Hanukkah bilang alaala ng pag-aalsa ng mga Makabeo ay hindi nangangahulugang ang mga Makabeo ay mga matuwid. Dahil sa paghihimagsik, kailanma’y hindi nagbalik ang Shekinah sa templong muling itinayo matapos ang pitumpung taong pagkabihag. Ang huling mensaheng propetiko ay dumaan sa pamamagitan ni Malachi humigit-kumulang dalawang siglo bago ang mga Makabeo. Ipinakikita ng kasaysayan ng mga Makabeo na pinahintulutan nilang gumanap din bilang Mataas na Saserdote ang kanilang mga pinunong politikal, ang mismong kasalanang tinangka ng Ehipsiyong si Ptolemy, at gayon din ang tinangka ni Haring Uzias. Kinikilala ng tradisyon na namagitan ang Diyos upang hadlangan si Ptolemy sa gawang kalapastanganan, at tuwirang pinatototohanan ng Salita ng Diyos na namagitan ang Diyos nang tinangka ni Haring Uzias na isagawa ang gawain ng saserdote at hari. Ang panghuling bunga ng kanilang dinastiya ay ang mga Pariseo. Walang batayan upang ipalagay na ang mga Makabeo ay isang sagisag ng katuwiran, sa kabila ng makasaysayang paggalang na maaaring taglayin ng mga Judio ng makabagong Hudaismo.

The Protestant reformation began in the time of Luther, and it was a progressive development. It was not a new tradition, for Jesus and His disciples were Protestants, it was an awakening to the darkness of the history where Luther and other reformers were awakened. The climax of that progressive reformation was the Millerite movement. God did not only need to awaken the early reformers to the sins of Babylon, but He intended to bring them into the full understanding of His law, and His work in the heavenly sanctuary. On April 19, 1844 the Protestants rejected the increasing light of the reformation and became apostate Protestantism.

Ang Repormasyong Protestante ay nagsimula sa panahon ni Luther, at ito ay isang paunlad na proseso. Hindi ito isang bagong tradisyon, sapagkat si Jesus at ang Kanyang mga alagad ay mga Protestante; ito ay isang paggising sa kadiliman ng kasaysayan, kung saan napukaw si Luther at ang iba pang mga repormador. Ang rurok ng naturang progresibong repormasyon ay ang Kilusang Millerita. Hindi lamang kinailangan ng Diyos na gisingin ang mga unang repormador tungkol sa mga kasalanan ng Babilonya, kundi nilayon Niyang dalhin sila sa ganap na pagkaunawa sa Kanyang kautusan at sa Kanyang gawain sa makalangit na santuwaryo. Noong Abril 19, 1844, tinanggihan ng mga Protestante ang lumalagong liwanag ng repormasyon at naging apostatang Protestantismo.

The faithful Millerites then were “given the mantle” and directed into the Most Holy Place to finish the work to become mature Protestant Christians. In 1863 those who had been given the mantle, through disobedience, set aside the mantle of Protestantism, and took the mantle of Laodicea. In the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began twenty-two years after September 11, 2001, in 2023, the Lion of the tribe of Judah is unsealing the truths that fill up the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven, which is the history from the collapse of the Soviet Union in 1989 unto the soon coming Sunday law. In doing this, He has unsealed the history of apostate Judaism as a symbol of apostate Protestantism.

Ang mga tapat na Millerita noon ay “pinagkalooban ng balabal” at pinatnubayan patungo sa Kabanal-banalang Dako upang tapusin ang gawain upang maging mga ganap na Protestanteng Kristiyano. Noong 1863, yaong mga pinagkalooban ng balabal, dahil sa pagsuway, ay isinantabi ang balabal ng Protestantismo at isinuot ang balabal ng Laodicea. Sa pangwakas na yugto ng pagtatatakan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, na nagsimula makalipas ang dalawampu’t dalawang taon mula noong Setyembre 11, 2001, noong 2023, ang Leon mula sa lipi ni Juda ay inaaalis ang selyo sa mga katotohanang pumupuno sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu ng ikalabing-isang kabanata ng Daniel, na siyang kasaysayan mula sa pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989 hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo. Sa paggawa nito, inalisan Niya ng selyo ang kasaysayan ng tumalikod na Hudaismo bilang isang sagisag ng tumalikod na Protestantismo.

Both lines of God’s apostate people, whether those of literal Judah or spiritual Judah (both glorious lands), end at the conquering of Jerusalem, the former in 63 BC, and the latter at the soon coming Sunday law. Both lines represent warfare that is motivated by misguided religious convictions. Both lines represent a warfare against the religious philosophies of Greece, and both lines end up with the apostates being in subjection to Rome. I identify the three battles of verse forty representing the collapse of the Soviet Union in 1989, the Ukraine War, and Panium at the Sunday law for the purpose of identifying a distinction between those three battles and the three world wars.

Ang dalawang linya ng bayang tumalikod sa Diyos—maging ang literal na Juda o ang espirituwal na Juda (kapwa maluwalhating lupain)—ay nagwawakas sa pagsakop sa Jerusalem, ang una noong 63 BK, at ang huli sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang dalawang linyang ito ay kumakatawan sa digmaang hinimok ng naliligaw na mga paniniwalang panrelihiyon. Kapwa rin kumakatawan ang mga ito sa isang digmaan laban sa mga pilosopiyang panrelihiyon ng Gresya, at kapwa nagwawakas na ang mga tumalikod ay napapasailalim sa Roma. Tinutukoy ko ang tatlong labanan ng talatang apatnapu bilang kumakatawan sa pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989, sa Digmaan sa Ukraine, at sa Panium sa batas ng Linggo, para sa layuning matukoy ang kaibhan sa pagitan ng tatlong labanan na iyon at ng tatlong digmaang pandaigdig.

“God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

“Nagbigay na ang salita ng Diyos ng babala tungkol sa nalalapit na panganib; kung ito’y ipagwalang-bahala, malalaman ng daigdig na Protestante kung ano talaga ang mga layunin ng Roma, ngunit sa panahong huli na upang makatakas sa silo. Tahimik siyang lumalago sa kapangyarihan. Ang kanyang mga doktrina ay nagpapairal ng impluwensiya sa mga bulwagan ng lehislatura, sa mga iglesya, at sa mga puso ng mga tao. Itinatayo niya ang kanyang matatayog at napakalalaking mga gusali, na sa kanilang mga lihim na pinakaloob-looban ay mauulit ang dati niyang mga pag-uusig. Palihim at nang hindi pinaghihinalaan, pinatitibay niya ang kanyang mga puwersa upang isulong ang sarili niyang mga layon kapag dumating na ang panahon upang siya’y sumalakay. Ang lahat ng kanyang ninanais ay isang posisyong may kalamangan, at ito’y naipagkakaloob na sa kanya. Di magtatagal ay makikita at madarama natin kung ano ang layon ng elementong Romano. Sinumang sumasampalataya at tumatalima sa salita ng Diyos ay, dahil dito, sasapitin ang panunuligsa at pag-uusig.” The Great Controversy, 581.

From verse ten, which identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, unto the Battle of Panium in verse fifteen, the papacy has been “strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike.” These verses identify the prophetic circumstances that are the “snare” that has been prepared by the papacy, which will be impossible to “escape.” In the final engagement, represented by the Battle of Panium, the image of the beast will be formed in the United States. The formation of that image is the final test for God’s people of the last days.

Mula sa ika-sampung talata, na tumutukoy sa pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989, hanggang sa Labanan sa Panium sa ikalabing-limang talata, ang papado ay “patuloy na pinatitibay ang kaniyang mga puwersa upang higit na isulong ang kaniyang sariling mga layunin kapag dumating ang panahon upang siya’y sumalakay.” Tinutukoy ng mga talatang ito ang mga makahulang kalagayang siyang “bitag” na inihanda ng papado, na imposibleng “takasan.” Sa pangwakas na sagupaan, na kinakatawan ng Labanan sa Panium, mabubuo sa Estados Unidos ang larawan ng halimaw. Ang pagbuo ng larawang iyon ang pangwakas na pagsubok para sa bayan ng Diyos sa mga huling araw.

“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. … In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

Maliwanag na ipinakita sa akin ng Panginoon na ang larawan ng hayop ay mabubuo bago magsara ang probasyon; sapagkat ito ang magiging dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos, na sa pamamagitan nito ay pagpapasiyahan ang kanilang walang-hanggang kahihinatnan. ... Sa Apocalipsis 13, ang paksang ito ay malinaw na inilahad; [Apocalipsis 13:11-17, sinipi].

“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

Ito ang pagsubok na dapat pagdaanan ng bayan ng Diyos bago sila matatakan. Lahat ng nagpatunay ng kanilang katapatan sa Diyos sa pamamagitan ng pag-iingat sa Kanyang kautusan, at tumangging tumanggap ng huwad na sabat, ay mabibilang sa ilalim ng watawat ng Panginoong Diyos na Jehova, at tatanggap ng tatak ng Diyos na buhay. Yaong mga magsusuko ng katotohanang makalangit ang pinagmulan at tatanggap ng sabat ng Linggo ay tatanggap ng tanda ng hayop. Manuscript Releases, tomo 15, 15.

The formation of the image of the beast is represented by the period when the league of Rome was entered into. The Protestant horn of the United States became the daughters of Rome in 1844, and the beginning of their history is repeated at the end of their history when they once again determine to imitate their mother.

Ang pagkakabuo ng larawan ng hayop ay kinakatawan ng panahong pinagtibay ang alyansa ng Roma. Ang Protestanteng sungay ng Estados Unidos ay naging mga anak na babae ng Roma noong 1844, at ang pasimula ng kanilang kasaysayan ay nauulit sa wakas ng kanilang kasaysayan, kapag muli nilang ipinasiya na tularan ang kanilang ina.

“I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.

Nakita ko na ang halimaw na may dalawang sungay ay may bibig ng dragon, at na ang kaniyang kapangyarihan ay nasa kaniyang ulo, at na ang kautusan ay manggagaling sa kaniyang bibig. Pagkatapos ay nakita ko ang Ina ng mga Patutot; na ang ina ay hindi ang mga anak na babae, kundi bukod at naiiba sa kanila. Nagkaroon na siya ng kaniyang panahon, at lumipas na iyon, at ang kaniyang mga anak na babae, ang mga sektang Protestante, ang susunod na lalantad at isasakatuparan ang gayunding kaisipan na taglay ng ina noong inuusig niya ang mga banal. Nakita ko na habang humihina sa kapangyarihan ang ina, ang mga anak na babae ay lumalago, at hindi maglalaon ay gagamitin nila ang kapangyarihang minsang ginamit ng ina.

“I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

Nakita ko na ang iglesia sa pangalan lamang at ang mga Adventista sa pangalan lamang, gaya ni Judas, ay ipagkakanulo kami sa mga Katoliko upang makamit ang kanilang impluwensiya sa paglaban sa katotohanan. Ang mga banal noon ay magiging isang di-kilalang bayan, na kaunti ang pagkakakilala sa kanila ng mga Katoliko; ngunit ang mga iglesia at ang mga Adventista sa pangalan lamang na nakaaalam ng aming pananampalataya at mga kaugalian (sapagkat kinapopootan nila kami dahil sa Sabat, yamang hindi nila iyon mapabulaanan) ay pagtataksilan ang mga banal at isusumbong sila sa mga Katoliko bilang mga nagwawalang-bahala sa mga institusyon ng bayan; ibig sabihin, na kanilang ipinangingilin ang Sabat at hindi ipinangingilin ang Linggo.

“Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

Pagkatapos ay hinimok ng mga Katoliko ang mga Protestante na sumulong at maglabas ng isang kautusan na ang lahat ng hindi ipangilin ang unang araw ng sanlinggo, sa halip na ang ikapitong araw, ay papatayin. At ang mga Katoliko, na marami ang bilang, ay papanig sa mga Protestante. Ibibigay ng mga Katoliko ang kanilang kapangyarihan sa larawan ng hayop. At kikilos ang mga Protestante gaya ng pagkilos ng kanilang ina noong una upang lipulin ang mga banal. Ngunit bago pa magkabisa ang kanilang kautusan, ang mga banal ay ililigtas ng Tinig ng Diyos. Spalding at Magan, 1, 2.

In the passage there are two groups of “nominal,” which means “in name only,” that betray God’s faithful ones to the Catholics. Ellen White’s understanding of nominal churches and nominal Adventists is different than what they actually represent in the last days, for her understanding of a “nominal Adventist,” would have represented a Christian who professed to believe in the return of Christ. But the prophets speak more for the last days, than the days in which they lived, and a “nominal Adventist,” in the last days represents the Laodicean Seventh-day Adventist church, and the nominal churches are the descendants of those who became the daughters of Rome in 1844.

Sa siping ito ay may dalawang pangkat na tinatawag na “nominal” (na ang ibig sabihin ay “sa pangalan lamang”), na ipinagkakanulo ang mga tapat ng Diyos sa kamay ng mga Katoliko. Ang pagkaunawa ni Ellen White hinggil sa mga nominal na iglesya at mga nominal na Adventista ay naiiba kaysa sa kung ano ang tunay na kinakatawan nila sa mga huling araw, sapagkat para sa kaniya, ang “nominal na Adventista” ay tumutukoy sa isang Kristiyanong nagpapahayag ng paniniwala sa pagbabalik ni Cristo. Ngunit ang mga propeta ay higit na nagsasalita para sa mga huling araw kaysa sa mga araw na kanilang kinabuhayan, at ang “nominal na Adventista” sa mga huling araw ay kumakatawan sa iglesyang Seventh-day Adventist na Laodiceano, at ang mga nominal na iglesya ay mga inapo ng mga naging “anak na babae ng Roma” noong 1844.

Seventh-day Adventists will hate the “obscure people,” who are God’s true representatives for they “cannot refute the Sabbath truth,” which represents the Sabbath of the land resting. The Seventh-day Adventist church professes to uphold the seventh-day as the day of worship, but in the last days the Sabbath they can not refute is the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which was the first foundation truth they rejected in 1863.

Kapopootan ng mga Adventista ng Ikapitong Araw ang “mga taong di-kilala,” na siyang mga tunay na kinatawan ng Diyos, sapagkat “hindi nila mapapabulaanan ang katotohanan ng Sabbath,” na kumakatawan sa Sabbath ng lupain, ang pamamahinga nito. Ang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw ay nag-aangking pinanghahawakan ang ikapitong araw bilang araw ng pagsamba, ngunit sa mga huling araw ang Sabbath na hindi nila mapapabulaanan ay ang “pitong ulit” sa Levitico dalawampu’t anim, na siyang unang saligang katotohanan na kanilang itinakwil noong 1863.

The passage that we are now addressing is identifying the prophetic dynamics associated with the history that begins at the soon coming Sunday law, but the final testing history that follows the Sunday law is first accomplished within the United States. At the Sunday law the United States will force the entire world to erect an image to the beast, but before they accomplish that work, they will have erected an image to the beast in the United States.

Ang talatang ating tinatalakay ngayon ay tumutukoy sa dinamikang propetiko na kaugnay ng kasaysayang magsisimula sa nalalapit na Batas ng Linggo, ngunit ang pangwakas na kasaysayan ng pagsubok na susunod sa Batas ng Linggo ay unang maisasakatuparan sa loob ng Estados Unidos. Sa Batas ng Linggo, pipilitin ng Estados Unidos ang buong sanlibutan na itayo ang larawan ng hayop, ngunit bago nila maisakatuparan ang gawaing iyon, maitatayo na nila ang larawan ng hayop sa Estados Unidos.

“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

“Kapag ang Amerika, ang lupain ng kalayaan sa relihiyon, ay makikipag-isa sa Kapapahan upang pilitin ang budhi at piliting parangalan ng mga tao ang maling Sabbath, ang mga tao sa bawat bansa sa buong daigdig ay aakayin na tularan ang halimbawa nito.” Testimonies, tomo 6, 18.

“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

"Ang mga bansang banyaga ay susunod sa huwaran ng Estados Unidos. Bagaman siya ang nangunguna, gayunma'y darating ang gayunding krisis sa ating mga tao sa lahat ng dako ng sanlibutan." Testimonies, tomo 6, 395.

The great test for the people of God, occurs before the Sunday law, for at the Sunday law probation closes for Seventh-day Adventists. The test is represented as the formation of the image of the beast, and the image of the beast is the combination of Church and State, with the Church in control of the relationship. Just as the Protestants became a daughter of Rome in 1844, and a daughter is the image of her mother, the apostate Protestants will accomplish a parallel work in the last days, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos ay nagaganap bago pa ang batas sa Linggo, sapagkat sa pagdating ng batas sa Linggo ay nagsasara ang panahon ng probasyon para sa mga Adventista ng Ikapitong Araw. Inilalarawan ang pagsubok bilang ang pagbuo ng larawan ng hayop, at ang larawan ng hayop ay ang pagsasanib ng Simbahan at Estado, na ang Simbahan ang may hawak ng kapangyarihan sa ugnayang iyon. Kung paanong ang mga Protestante ay naging anak na babae ng Roma noong 1844, at ang anak na babae ay larawan ng kaniyang ina, ang mga tumalikod na Protestante ay isasakatuparan ang isang katumbas na gawain sa mga huling araw, sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.

The history represented by the “league” of verse twenty-three of Daniel chapter eleven, represented a professed apostate people of the glorious land reaching out to form a union with Rome. 161 BC to 158 BC represents the formation of the image of the beast that culminates at the Sunday law.

Ang kasaysayang kinakatawan ng “pakikipagtipan” sa talatang dalawampu’t tatlo ng ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay kumakatawan sa isang umaangking, tumalikod na bayan ng maluwalhating lupain na naghahangad na makipag-isa sa Roma. Ang 161 BK hanggang 158 BK ay kumakatawan sa pagkakabuo ng larawan ng hayop na nagwawakas sa Batas sa Linggo.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

Ngunit ano ang “larawan para sa hayop”? at paano ito mabubuo? Ang larawan ay ginagawa ng hayop na may dalawang sungay, at ito ay isang larawan para sa hayop. Tinatawag din ito na larawan ng hayop. Kung gayon, upang matutuhan kung ano ang anyo ng larawan at kung paano ito bubuuin, dapat nating pag-aralan ang mga katangian ng mismong hayop—ang Papado.

“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

"Nang ang sinaunang iglesya ay naging tiwali sa paglihis mula sa kapayakan ng ebanghelyo at sa pagtanggap ng mga rito at kaugalian ng mga pagano, nawalan siya ng Espiritu at kapangyarihan ng Diyos; at upang pamahalaan ang mga budhi ng mga tao, hinanap niya ang suporta ng kapangyarihang sekular. Ang naging bunga ay ang Kapapahan, isang iglesya na kumontrol sa kapangyarihan ng estado at ginamit ito upang isulong ang sarili niyang mga layunin, lalo na para sa pagpaparusa sa 'heresya.' Upang makabuo ang Estados Unidos ng isang larawan ng hayop, ang kapangyarihang pangrelihiyon ay dapat makontrol ang pamahalaang sibil sa gayong paraan na ang awtoridad ng estado ay gagamitin din ng iglesya upang maisakatuparan ang sarili niyang mga layunin." The Great Controversy, 443.