The word “hour” that is only found in the Old Testament in the book of Daniel, is always associated with some type of judgment. In chapter three it represents the Sunday law, with the emphasis upon the ensign represented by Shadrach, Meshach and Abednego.
Ang salitang “oras,” na sa Lumang Tipan ay matatagpuan lamang sa aklat ni Daniel, ay laging kaugnay ng isang uri ng paghuhukom. Sa ikatlong kabanata, ito ay kumakatawan sa batas ng Linggo, na may diin sa estandarteng kinakatawan nina Shadrach, Meshach at Abednego.
In chapter four it represents the arrival of the warning of the first angel’s message in 1798. When used the second time in chapter four, it represented the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. In chapter four, the two usages of the word “hour” represent the history of the first and second angels’ messages from 1798 until 1844. That history is the history of the seven thunders of Revelation ten. The seven thunders are represented by the two times the word “hour” is employed in chapter four, and therefore also represents the history of the third angel from 1989, until the soon-coming Sunday law.
Sa ikaapat na kabanata, ito ay kumakatawan sa pagdating ng babala ng mensahe ng unang anghel noong 1798. Nang ginamit ito sa ikalawang pagkakataon sa ikaapat na kabanata, kinatawan nito ang pagbubukas ng pagsisiyasat na paghuhukom noong Oktubre 22, 1844. Sa ikaapat na kabanata, ang dalawang paggamit ng salitang "oras" ay kumakatawan sa kasaysayan ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel mula 1798 hanggang 1844. Ang kasaysayang iyon ay ang kasaysayan ng pitong kulog ng Apocalipsis sampu. Ang pitong kulog ay kinakatawan ng dalawang ulit na paggamit ng salitang "oras" sa ikaapat na kabanata, at kaya’t kumakatawan din ang mga iyon sa kasaysayan ng ikatlong anghel mula 1989 hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo.
In chapter five, the word “hour” also represents the Sunday law, but the emphasis there is upon the end of the sixth kingdom of Bible prophecy, the United States, as typified by the end of the first kingdom of Bible prophecy, Babylon. In chapter three, the emphasis was upon the ensign in the furnace, but in chapter five the emphasis is on the fate of Belshazzar and his particular judgment, although Daniel does ultimately arrive into the story typifying the ensign.
Sa ikalimang kabanata, ang salitang "oras" ay kumakatawan din sa batas ng Linggo, ngunit ang diin doon ay nasa wakas ng ikaanim na kaharian ng hula sa Bibliya, ang Estados Unidos, na tinipuhan ng wakas ng unang kaharian ng hula sa Bibliya, ang Babilonya. Sa ikatlong kabanata, ang diin ay nasa watawat sa pugon, ngunit sa ikalimang kabanata ang diin ay nasa kahihinatnan ni Belshazzar at sa kaniyang partikular na paghatol, bagaman sa huli’y pumapasok din si Daniel sa salaysay bilang tumatayong tipo ng watawat.
At the Sunday law, the “hour” of Nebuchadnezzar’s dedication and the death of Belshazzar are represented. The “hour” represented as the opening of the judgment in chapter four identifies the opening of the investigative judgment on October 22, 1844, and it also identifies the opening of the executive judgment at the Sunday law. Whether the opening of the books of judgment in the heavenly sanctuary on October 22, 1844, or the beginning of the judgment of God brought upon those who have rejected salvation, at the beginning of the executive judgment at the Sunday law the warning for either approaching judgment is represented in Daniel chapter four by the first use of the word “hour,” and the actual beginning of either of the two types of judgment is represented by the second time the word “hour” is used in chapter four.
Sa batas ng Linggo, kinakatawan ang “oras” ng pagpapasinaya ni Nebukadnezar at ang kamatayan ni Belsasar. Ang “oras” na kinatawan bilang pagbubukas ng paghuhukom sa kabanata apat ay tumutukoy sa pagbubukas ng paghuhukom na may pagsisiyasat noong ika-22 ng Oktubre, 1844, at tinutukoy din nito ang pagbubukas ng paghuhukom na nagsasakatuparan ng hatol sa batas ng Linggo. Maging ang pagbubukas ng mga aklat ng paghuhukom sa santuwaryo sa langit noong ika-22 ng Oktubre, 1844, o ang pasimula ng paghuhukom ng Diyos na ipinapataw sa mga nagtakwil ng kaligtasan—sa pasimula ng paghuhukom na nagsasakatuparan ng hatol sa batas ng Linggo—, ang babala para sa alinman sa dalawang nalalapit na paghuhukom ay kinakatawan sa Daniel kabanata apat sa unang paggamit ng salitang “oras,” at ang mismong pasimula ng alinman sa dalawang uri ng paghuhukom ay kinakatawan naman ng ikalawang paggamit ng salitang “oras” sa kabanata apat.
The grammatical term for the word “hour” as it is employed by Daniel is that it is a “polysemy”. A polysemy is a word that has various definitions that can all be grouped together under the same heading. The five times Daniel uses the word “hour,” all refer to judgment, but they each address different aspects of either God’s retributive judgment, which is called His executive judgment, or God’s investigative judgment where He is determining who will or will not be saved. Whether it is the investigative judgment that began on October 22, 1844, or the executive judgment that begins at the soon-coming Sunday law, both judgments are progressive in nature. God’s retributive, or executive judgment begins at the Sunday law and progressively escalates, ultimately reaching the close of human probation and the seven last plagues.
Ang panggramatikang katawagan para sa salitang “oras” gaya ng pagkakagamit ni Daniel ay “polisemya”. Ang polisemya ay tumutukoy sa salitang may iba’t ibang kahulugan na maaaring ipangkat sa iisang kategorya. Sa limang ulit na ginamit ni Daniel ang salitang “oras,” ang lahat ay tumutukoy sa paghuhukom, ngunit ang bawat isa ay tumatalakay sa magkakaibang aspekto ng alinman sa paghuhukom na ganting-parusa ng Diyos, na tinatawag na Kanyang paghuhukom ng pagpapatupad, o ng paghuhukom ng pagsisiyasat ng Diyos kung saan Kanyang pinagpapasyahan kung sino ang maliligtas o hindi. Maging ang paghuhukom ng pagsisiyasat na nagsimula noong ika-22 ng Oktubre, 1844, o ang paghuhukom ng pagpapatupad na magsisimula sa malapit nang dumating na Batas ng Linggo, kapuwa ang mga paghuhukom ay likás na progresibo. Ang paghuhukom na ganting-parusa, o paghuhukom ng pagpapatupad, ng Diyos ay nagsisimula sa Batas ng Linggo at pasulong na umiigting, hanggang sa umabot sa pagtatapos ng palugit ng sangkatauhan at sa pitong huling salot.
Daniel chapter five uses the word “hour,” to illustrate God’s executive judgment as represented by the death of Belshazzar, and the end of the nation he ruled.
Ang ika-limang kabanata ng Daniel ay gumagamit ng salitang “oras” upang ilarawan ang paghatol ng Diyos na ipinapatupad, na kinakatawan ng kamatayan ni Belshazzar at ng wakas ng bansang kanyang pinamunuan.
In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaster of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Daniel 5:5.
Sa oras ding yaon ay lumitaw ang mga daliri ng kamay ng isang tao, at sumulat sa tapat ng kandelero sa palitada ng pader ng palasyo ng hari: at nakita ng hari ang bahagi ng kamay na sumusulat. Daniel 5:5.
The executive judgment begins at the Sunday law, which is also represented by Nebuchadnezzar’s dedication of the golden image, but that “hour” is more about the deliverance of God’s people in the crisis that is brought about at the Sunday law. The executive judgment of the whore of Tyre, and also of the United States begins at the Sunday law, which is the “hour” that is a symbol of judgment in the book of Daniel.
Nagsisimula ang pagpapatupad ng hatol sa Batas ng Linggo, na kinakatawan din ng pagpapasinaya ni Nebukadnezar sa gintong larawan, ngunit ang “oras” na iyon ay higit na tumutukoy sa pagliligtas sa bayan ng Diyos sa krisis na idinudulot ng Batas ng Linggo. Ang pagpapatupad ng hatol sa patutot ng Tiro, at gayundin sa Estados Unidos, ay nagsisimula sa Batas ng Linggo, na siyang “oras” na sagisag ng paghahatol sa aklat ni Daniel.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. Revelation 18:4–10.
At narinig ko ang isa pang tinig mula sa langit, na nagsasabi, Lumabas kayo mula sa kaniya, bayan ko, upang huwag kayong makabahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang huwag kayong tumanggap ng kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at naalaala ng Diyos ang kaniyang mga kasamaan. Gantihan ninyo siya, gaya ng pagganti niya sa inyo, at ibigay ninyo sa kaniya ang doble ayon sa kaniyang mga gawa: sa kopa na kaniyang pinuno, punuin ninyo iyon para sa kaniya nang doble. Gaano niya pinaluwalhati ang sarili, at namuhay sa kalayawan, gayon din kalaki ang pahirap at dalamhati ang ibigay ninyo sa kaniya: sapagkat sinasabi niya sa kaniyang puso, Ako’y nakaluklok na reyna, at hindi ako balo, at hindi ko makikita ang dalamhati. Kaya’t darating sa isang araw ang kaniyang mga salot, kamatayan, at pagluluksa, at kagutuman; at siya’y lubusang susunugin sa apoy: sapagkat makapangyarihan ang Panginoong Diyos na humahatol sa kaniya. At ang mga hari sa lupa, na nakiapid at namuhay sa kalayawan na kasama niya, ay magtatangis at tataghoy dahil sa kaniya, pagkakita nila sa usok ng kaniyang pagkasunog, na nakatayo sa malayo dahil sa takot sa kaniyang pahirap, na nagsasabi, Aba, aba, yaong dakilang lunsod, ang Babilonia, yaong makapangyarihang lunsod! sapagkat sa isang oras dumating ang iyong hatol. Pahayag 18:4-10.
The Sunday law in the United States, which is the beginning of the executive judgment, which is also progressive, begins in the “hour” that God’s children who are still in Babylon are called out by the ensign. It is the “hour” that the judgment comes upon “that Great city, Babylon”. Her judgment, represented by the word “hour,” covers the period when God’s other flock are called out of Babylon.
Ang batas ng Linggo sa Estados Unidos, na siyang pasimula ng paghuhukom na tagapagpatupad, na progresibo rin, ay nagsisimula sa “oras” na ang mga anak ng Diyos na nasa Babilonya pa ay tinatawag na lumabas sa pamamagitan ng estandarte. Ito ang “oras” na dumarating ang paghuhukom sa yaong “Dakilang Lunsod, Babilonya.” Ang kaniyang paghuhukom, na kinakatawan ng salitang “oras,” ay sumasaklaw sa panahong tinatawag na lumabas mula sa Babilonya ang iba pang kawan ng Diyos.
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.
At sa araw na yaon ay magkakaroon ng ugat ni Jesse, na tatayo bilang isang watawat ng bayan; siya’y hahanapin ng mga Gentil; at ang kaniyang kapahingahan ay magiging maluwalhati. At mangyayari sa araw na yaon, na muli, sa ikalawang pagkakataon, iuunat ng Panginoon ang kaniyang kamay upang bawiin ang nalabi sa kaniyang bayan, na maiiwan, mula sa Asiria, at mula sa Egipto, at mula sa Patros, at mula sa Cush, at mula sa Elam, at mula sa Shinar, at mula sa Hamath, at mula sa mga pulo ng dagat. At magtataas siya ng isang watawat para sa mga bansa, at titipunin ang mga itinaboy ng Israel, at pipisanin ang mga nangalat ng Juda mula sa apat na sulok ng lupa. Isaias 11:10-12.
The Lord called people out of Babylon in the movement of the first angel in 1844, and the second angel of that history is to be repeated in the last days, when “the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people.” The remnant of the people He is “again” calling out, is not the ensign, for the ensign are the “root of Jesse,” which stand up as the “ensign” whom the “Gentiles seek”. For a second time, God will call the nations out of Babylon.
Tinawag ng Panginoon ang mga tao palabas mula sa Babilonia sa kilusan ng unang anghel noong 1844, at ang ikalawang anghel ng kasaysayang iyon ay uulitin sa mga huling araw, kapag “muling iuunat ng Panginoon ang kanyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang bawiin ang nalabi ng kanyang bayan.” Ang nalabi ng bayang “muli” niyang tinatawag palabas ay hindi ang “watawat,” sapagkat ang “watawat” ay ang “ugat ni Jesse,” na tumitindig bilang “watawat” na “hinahanap ng mga Hentil.” Sa ikalawang pagkakataon, tatawagin muli ng Diyos ang mga bansa palabas mula sa Babilonia.
He will do so by first assembling “the outcasts of Israel,” who are “the dispersed of Judah,” and who come “from the four corners of the earth,” when they are gathered together at the end of three and a half days of laying dead in the street of Revelation chapter eleven, that runs through Ezekiel’s valley of dead and dry bones.
Gagawin niya ito sa pamamagitan ng pagtitipon muna ng “mga itinakwil ng Israel,” na sila rin ang “mga nangalat ng Juda,” at “nagmumula sa apat na sulok ng lupa,” kapag sila’y natipon sa katapusan ng tatlo at kalahating araw ng pagkakahandusay na patay sa lansangan ng Kabanata Labing-isa ng Pahayag, na dumaraan sa libis ni Ezekiel ng mga butong patay at tuyo.
The “hour” when the executive judgment begins for “Babylon” that “mighty city,” is the same “hour” of the “great earthquake” of Revelation eleven. God’s executive judgment begins at that “hour,” for in Revelation chapter eleven, there are seven thousand that are slain in the “hour” of the earthquake. Those seven thousand were represented by the “most mighty men” of Nebuchadnezzar, who died throwing Shadrach, Meshach and Abednego into the furnace that had been heated “seven times” above normal. In the French Revolution the “seven thousand” represented the royalty of France, or its mighty men. Not only was Belshazzar slain in chapter five, but his army was destroyed. The “hour” of the Sunday law begins the persecution represented by God’s people being thrown into the furnace, but it also marks the beginning of God’s executive judgment upon the great city Babylon.
Ang "oras" kung kailan nagsisimula ang pagpapatupad ng hatol para sa "Babilonia" na "makapangyarihang lungsod," ay siya ring "oras" ng "dakilang lindol" ng Apocalipsis labing-isa. Nagsisimula ang pagpapatupad ng hatol ng Diyos sa "oras" na iyon, sapagkat sa Apocalipsis kabanata labing-isa, may pitong libo na napatay sa "oras" ng lindol. Ang pitong libong iyon ay kinatawan ng "pinakamakapangyarihang mga lalaki" ni Nebuchadnezzar, na nangamatay habang inihahagis nila sina Shadrach, Meshach at Abednego sa pugon na pinainit ng "pitong ulit" higit sa karaniwan. Sa Rebolusyong Pranses ang "pitong libo" ay kumakatawan sa kamaharlikaan ng Pransiya, o sa mga makapangyarihang lalaki nito. Hindi lamang si Belshazzar ang napatay sa kabanata lima, kundi ang kaniyang hukbo ay nilipol. Ang "oras" ng batas ng Linggo ay pinagsisimulan ng pag-uusig na kinakatawan ng bayan ng Diyos na inihahagis sa pugon, ngunit itinatakda rin nito ang pasimula ng pagpapatupad ng hatol ng Diyos laban sa dakilang lungsod na Babilonia.
It is also the “hour” of the great earthquake in Revelation chapter eleven’s great earthquake, when the formerly dead bones that were slain in the street by the beast from the bottomless pit are lifted up into heaven as an ensign. There it is also the same “hour” that the third Woe, which is also the seventh trumpet is sounded. The seventh trumpet is the third Woe, and the purpose of that final Woe trumpet is not only to bring judgment upon those that enforce Sunday worship, but also to anger the nations. The third Woe, the seventh trumpet, and the angering of the nations, are all symbols that address the prophetic role of Islam, and they are all placed in the “hour” of the great earthquake.
Ito rin ang “oras” ng dakilang lindol—yaong dakilang lindol sa kabanata labing-isa ng Pahayag—kung kailan ang dating patay na mga buto na pinaslang sa lansangan ng halimaw mula sa kalalimang walang hanggan ay itinaas sa langit bilang isang estandarte. Doon din, iyon ding mismong “oras” kung kailan hinipan ang ikatlong kasawian, na siya ring ikapitong trompeta. Ang ikapitong trompeta ang ikatlong kasawian, at ang layunin ng huling trumpeta ng kasawiang iyon ay hindi lamang maghatid ng paghatol laban sa mga nagpapatupad ng pagsamba sa Linggo, kundi upang pagalitin din ang mga bansa. Ang ikatlong kasawian, ang ikapitong trompeta, at ang pagkagalit ng mga bansa ay pawang mga sagisag na tumutukoy sa propetikong gampanin ng Islam, at ang lahat ng ito ay inilalagay sa “oras” ng dakilang lindol.
And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded; and there were great voices in heaven, saying, The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned. And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:12–18.
At nakarinig sila ng isang malakas na tinig mula sa langit na nagsasabi sa kanila, Umakyat kayo rito. At umakyat sila sa langit sa isang ulap; at minasdan sila ng kanilang mga kaaway. At sa oras ding iyon ay nagkaroon ng isang malaking lindol, at bumagsak ang ikasampung bahagi ng lungsod, at sa lindol ay napatay ang pitong libong tao; at ang mga nalabi ay nasindak, at nagbigay kaluwalhatian sa Diyos ng langit. Nakalipas na ang ikalawang kasawian; at, narito, ang ikatlong kasawian ay dumarating na agad. At humudyat ang ikapitong anghel; at may malalakas na tinig sa langit na nagsasabi, Ang mga kaharian ng sanlibutang ito ay naging mga kaharian ng ating Panginoon at ng Kaniyang Kristo; at Siya’y maghahari magpasawalang-hanggan. At ang dalawampu’t apat na matatanda, na nakaupo sa harap ng Diyos sa kanilang mga luklukan, ay nagpatirapa at sumamba sa Diyos, na nagsasabi, Nagpapasalamat kami sa Iyo, O Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa Lahat, na Ikaw, na Siyang ngayon, at Siyang naging noon, at Siyang darating; sapagkat inangkin Mo ang Iyong dakilang kapangyarihan, at naghari Ka. At nagalit ang mga bansa, at dumating ang Iyong poot, at ang panahon ng mga patay, upang sila’y hatulan, at upang magbigay Ka ng gantimpala sa Iyong mga lingkod na mga propeta, at sa mga banal, at sa mga may takot sa Iyong pangalan, maliliit at malalaki; at upang puksain Mo ang mga sumisira sa lupa. Pahayag 11:12-18.
Ezekiel’s dead bones ascend “up to heaven in a cloud; and their enemies” behold “them” in the “hour” when Nebuchadnezzar’s music begins to play, and the whore of Tyre begins to sing, and apostate Israel begins to dance. Apostate Israel is representing the false prophet, king Nebuchadnezzar is the dragon and the whore of Tyre is the beast. The dance is illustrated by the prophets of Baal and the prophets of the grove in the story of Elijah. It was also illustrated by the dance of Salome, the daughter of Herodias. Baal is the false male deity and Ashtaroth is the prophets of the grove which is a female deity. Together they represent the combination of church (the woman) and state (the man). Together they represent the false prophet of the United States. Salome identifies that the false prophet is the daughter of Rome, whose image is the combination of church and state in the United States.
Ang mga patay na buto ni Ezekiel ay umaakyat “paitaas sa langit sa isang ulap; at ang kanilang mga kaaway” ay minamasdan “sila” sa “oras” na nagsisimulang tumugtog ang musika ni Haring Nebukadnezar, at ang patutot ng Tiro ay nagsisimulang umawit, at ang apostatang Israel ay nagsisimulang sumayaw. Ang apostatang Israel ay kumakatawan sa huwad na propeta, si Haring Nebukadnezar ang dragon, at ang patutot ng Tiro ang hayop. Ang sayaw ay inilalarawan ng mga propeta ni Baal at ng mga propeta ng kakahuyan sa salaysay ni Elijah. Inilarawan din ito sa pamamagitan ng sayaw ni Salome, na anak na babae ni Herodias. Si Baal ang huwad na diyos na lalaki, at si Ashtaroth ang “mga propeta ng kakahuyan,” na isang diyosa. Magkatuwang, kinakatawan nila ang pagsasanib ng simbahan (ang babae) at ng estado (ang lalaki). Magkatuwang, kinakatawan nila ang huwad na propeta ng Estados Unidos. Tinukoy ni Salome na ang huwad na propeta ay ang anak na babae ng Roma, na ang kanyang larawan ay ang pagsasanib ng simbahan at estado sa Estados Unidos.
Wherefore at that time certain Chaldeans came near, and accused the Jews. They spake and said to the king Nebuchadnezzar, O king, live forever. Thou, O king, hast made a decree, that every man that shall hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and dulcimer, and all kinds of musick, shall fall down and worship the golden image: And whoso falleth not down and worshippeth, that he should be cast into the midst of a burning fiery furnace. There are certain Jews whom thou hast set over the affairs of the province of Babylon, Shadrach, Meshach, and Abednego; these men, O king, have not regarded thee: they serve not thy gods, nor worship the golden image which thou hast set up. Daniel 3:8–12.
Kaya nga nang panahong yaon ay lumapit ang ilang mga Caldeo at isinakdal ang mga Judio. Nagsalita sila at sinabi sa haring Nebuchadnezzar, O hari, mabuhay ka magpakailanman. Ikaw, O hari, ay naglabas ng isang dekreto, na ang bawat tao na makarinig sa tunog ng korneta, plauta, alpa, sambuk, salteryo, at dulcimer, at ng lahat ng uri ng tugtugin, ay dapat magpatirapa at sumamba sa larawang ginto: At ang sinumang hindi magpatirapa at sumamba ay ihahagis sa gitna ng nagniningas na maapoy na pugon. May ilang mga Judio na iyong itinalaga sa mga gawain ng lalawigan ng Babilonia, sina Shadrach, Meshach, at Abednego; ang mga lalaking ito, O hari, ay hindi ka pinakundanganan: hindi nila pinaglilingkuran ang iyong mga diyos, ni sinasamba ang larawang ginto na iyong itinayo. Daniel 3:8-12.
In that “hour,” the enemies of Shadrach, Meshach and Abednego saw that they refused the mark of the beast, and they then petitioned the king to execute the prescribed judgment. In that “hour,” the Sunday law, which is the shaking that confronts the earth beast (the earthquake), Nebuchadnezzar’s rage and fury is manifested.
Sa “oras” na iyon, nakita ng mga kaaway nina Shadrach, Meshach at Abednego na tumangging tanggapin nila ang tanda ng hayop, at saka sila humiling sa hari na ipatupad ang itinakdang hatol. Sa “oras” na iyon, sa pamamagitan ng batas ng Linggo, na siyang pagyanig (ang lindol) na kinakaharap ng halimaw mula sa lupa, nahahayag ang poot at galit ni Nebukadnezar.
Then Nebuchadnezzar in his rage and fury commanded to bring Shadrach, Meshach, and Abednego. Then they brought these men before the king. Daniel 3:13.
Nang magkagayo’y si Nabucodonosor, sa kanyang poot at galit, ay nag-utos na dalhin sina Sadrach, Mesach, at Abednego. At dinala nila ang mga lalaking ito sa harap ng hari. Daniel 3:13.
The persecution that is carried out against God’s two witnesses (Shadrach, Meshach and Abednego), is carried out when they refuse to bow, or as Revelation eleven identifies—they stand upon their feet.
Ang pag-uusig na isinasagawa laban sa dalawang saksi ng Diyos (Sadrac, Mesac at Abednego) ay nagaganap kapag sila’y tumatangging yumukod, o—gaya ng tinutukoy sa Pahayag labing-isa—sila’y nakatayo sa kanilang mga paa.
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.
At pagkaraan ng tatlo’t kalahating araw, ang Espiritu ng buhay mula sa Diyos ay pumasok sa kanila, at sila’y tumindig sa kanilang mga paa; at bumagsak ang malaking takot sa mga nakakita sa kanila. At nakarinig sila ng isang malakas na tinig mula sa langit na nagsasabi sa kanila, Umakyat kayo rito. At sila’y umakyat sa langit sa isang alapaap; at nakita sila ng kanilang mga kaaway. Apocalipsis 11:11, 12.
Refusing to bow, they stand upon their feet as Ezekiel’s mighty army. They stand when they receive and then proclaim the sealing message that protests the formation of the union of church and state in the United States, and warns of the soon-coming Sunday law, and identifies that God’s retributive judgment is about to be accomplished by Islam of the third Woe. The Midnight Cry message is represented by the “secret” that was revealed to Daniel in chapter two, and when God’s last day people settle into that “truth,” they cannot and will not be shaken by the imminent earthquake.
Tumatangging yumukod, sila’y tumatayo sa kanilang mga paa na gaya ng makapangyarihang hukbo ni Ezekiel. Sila’y tumatayo kapag tinanggap at saka ipinapahayag nila ang mensahe ng pagseselyo na tumututol sa pagbuo ng pagsasanib ng simbahan at estado sa Estados Unidos, at nagbababala hinggil sa nalalapit na batas ng Linggo, at tumutukoy na ang ganting-parusang hatol ng Diyos ay malapit nang isakatuparan ng Islam ng ikatlong “Sa Aba.” Ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay kinakatawan ng “lihim” na inihayag kay Daniel sa ikalawang kabanata, at kapag ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay tumatag sa “katotohanang” iyon, hindi at hindi sila mayayanig ng nalalapit na lindol.
“The work in Battle Creek is after the same order. The leaders in the sanitarium have mingled with unbelievers, admitting them to their councils, more or less, but it is like going to work with their eyes shut. They lack the discernment to see what is going to break upon us at any time. There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time. Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already. The judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” Manuscript Releases, volume 10, 252.
Ang gawain sa Battle Creek ay nasa gayunding kaayusan. Ang mga pinuno sa sanatoryo ay nakihalo sa mga di-sumasampalataya, na, sa iba’t ibang antas, ay pinahihintulutang makilahok sa kanilang mga kapulungan; ngunit para itong pagtatrabaho na nakapikit ang mga mata. Kulang sila sa pagkilatis upang makita ang maaaring biglang sumalakay sa atin anumang oras. May espiritu ng kawalang-pag-asa, ng digmaan at pagbububo ng dugo, at ang espiritung iyon ay lalago hanggang sa mismong wakas ng panahon. Kapag ang bayan ng Diyos ay natatakan sa kanilang mga noo—hindi ito isang tatak o markang nakikita, kundi ang pagpirmi sa katotohanan, kapuwa sa intelektuwal at espirituwal, upang sila’y hindi matinag—kapag ang bayan ng Diyos ay natatakan at nahanda para sa pagyanig, darating ito. Sa katunayan, nagsimula na ito. Ang mga kahatulan ng Diyos ay nasa lupain na ngayon, upang tayo’y bigyan ng babala, upang malaman natin ang darating. Manuscript Releases, tomo 10, 252.
The sealing represents a mark that at first cannot be seen by humans, but is thereafter seen by everyone. When God’s people accept the message of the Midnight Cry, that has been represented by the “secret” that was revealed to Daniel in chapter two, they have accepted the “secret” of the image of the beast that leads to the mark of the beast, which brings the judgment of God, which is accomplished through Islam. This takes place at a time where a “spirit of desperation, of war and bloodshed” is increasing. That time is now. It takes place when the leaders of Adventism cannot see due to Laodicean blindness. During the sealing process that is finalized at the Midnight Cry, the seal is impressed upon the foreheads of the wise virgins, but it is unseen. Shadrach, Meshach and Abednego represent those who have settled into the truth as illustrated through their dialogue with Nebuchadnezzar.
Ang pagseselyo ay kumakatawan sa isang tanda na sa pasimula ay hindi nakikita ng mga tao, ngunit pagkaraan ay nakikita ng lahat. Kapag tinanggap ng bayan ng Diyos ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na kinakatawan ng "lihim" na ibinunyag kay Daniel sa Kabanata 2, tinanggap nila ang "lihim" ng larawan ng halimaw na humahantong sa tanda ng halimaw, na nagdadala ng hatol ng Diyos, na isinasakatuparan sa pamamagitan ng Islam. Nangyayari ito sa isang panahong tumitindi ang isang "espiritu ng kawalang-pag-asa, ng digmaan at pagdanak ng dugo." Ang panahong iyon ay ngayon. Nangyayari ito kapag ang mga pinuno ng Adbentismo ay hindi makakita dahil sa pagkabulag na Laodiceano. Sa panahon ng proseso ng pagseselyo na nagtatapos sa Sigaw sa Hatinggabi, ang selyo ay inilalapat sa mga noo ng mga matatalinong dalaga, ngunit hindi ito nakikita. Sina Shadrach, Meshach at Abednego ay kumakatawan sa mga matatag na nakapanindigan sa katotohanan, gaya ng ipinakikita sa kanilang pakikipag-usap kay Nebuchadnezzar.
Nebuchadnezzar spake and said unto them, Is it true, O Shadrach, Meshach, and Abednego, do not ye serve my gods, nor worship the golden image which I have set up? Now if ye be ready that at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and dulcimer, and all kinds of musick, ye fall down and worship the image which I have made; well: but if ye worship not, ye shall be cast the same hour into the midst of a burning fiery furnace; and who is that God that shall deliver you out of my hands? Shadrach, Meshach, and Abednego, answered and said to the king, O Nebuchadnezzar, we are not careful to answer thee in this matter. If it be so, our God whom we serve is able to deliver us from the burning fiery furnace, and he will deliver us out of thine hand, O king. But if not, be it known unto thee, O king, that we will not serve thy gods, nor worship the golden image which thou hast set up. Daniel 3:14–18.
Nagsalita si Nebuchadnezzar at sinabi sa kanila, Totoo ba, O Shadrach, Meshach, at Abednego, na hindi ninyo pinaglilingkuran ang aking mga diyos, ni sinasamba ang larawang ginto na aking itinindig? Ngayon, kung handa kayo, na sa sandaling inyong marinig ang tunog ng korneta, plauta, alpa, sakbut, salterio, at dulcimero, at ng lahat ng uri ng tugtugin, kayo’y magpatirapa at sumamba sa larawang aking ginawa; mabuti; ngunit kung hindi kayo sasamba, kayo’y itatapon nang oras ding iyon sa gitna ng nagniningas na hurnong naglalagablab; at sino ang Diyos na magliligtas sa inyo mula sa aking mga kamay? Sumagot sina Shadrach, Meshach, at Abednego at sinabi sa hari, O Nebuchadnezzar, hindi namin kinakailangang sagutin ka hinggil sa bagay na ito. Kung gayon, ang aming Diyos na aming pinaglilingkuran ay makapagliligtas sa amin mula sa nagniningas na hurnong naglalagablab, at ililigtas niya kami mula sa iyong kamay, O hari. Ngunit kung hindi, talastasin mo, O hari, na hindi namin paglilingkuran ang iyong mga diyos, ni sasambahin ang larawang ginto na iyong itinindig. Daniel 3:14-18.
Thereafter the three worthies will manifest the seal of God that can be seen. Only those who first have the seal within that cannot be seen, will be involved with manifesting the seal of God in the time when it must be seen.
Pagkaraan niyon, ihahayag ng tatlong mararangal ang nakikitang tatak ng Diyos. Tanging ang mga una nang nagtataglay ng panloob na tatak na hindi nakikita ang makikibahagi sa pagpapahayag ng tatak ng Diyos sa panahong kinakailangang makita ito.
Then was Nebuchadnezzar full of fury, and the form of his visage was changed against Shadrach, Meshach, and Abednego: therefore he spake, and commanded that they should heat the furnace one seven times more than it was wont to be heated. And he commanded the most mighty men that were in his army to bind Shadrach, Meshach, and Abednego, and to cast them into the burning fiery furnace. Then these men were bound in their coats, their hosen, and their hats, and their other garments, and were cast into the midst of the burning fiery furnace. Therefore because the king’s commandment was urgent, and the furnace exceeding hot, the flame of the fire slew those men that took up Shadrach, Meshach, and Abednego. And these three men, Shadrach, Meshach, and Abednego, fell down bound into the midst of the burning fiery furnace. Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:19–25.
Nang magkagayo’y napuno si Nebukadnezar ng poot, at ang anyo ng kaniyang mukha ay nagbago laban kina Sadrac, Mesac, at Abednego; kaya’t nagsalita siya at nag-utos na painitin ang hurno nang makapito pa kaysa sa karaniwang init nito. At inutusan niya ang pinakamalalakas na mga lalaki na nasa kaniyang hukbo na gapusin sina Sadrac, Mesac, at Abednego, at ihagis sila sa nagniningas na hurnong apoy. Kung magkagayo’y ang mga lalaking ito ay ginapos na suot ang kanilang mga balabal, ang kanilang mga salawal, at ang kanilang mga turbante, at ang iba pa nilang kasuutan, at inihagis sa gitna ng nagniningas na hurnong apoy. Kaya, sapagkat nagmamadali ang utos ng hari, at ang hurno ay lubhang mainit, napatay ng liyab ng apoy yaong mga lalaking nag-akyat kina Sadrac, Mesac, at Abednego. At ang tatlong lalaking ito, sina Sadrac, Mesac, at Abednego, ay nahulog na nakagapos sa gitna ng nagniningas na hurnong apoy. Nang magkagayo’y nanggilalas ang haring Nebukadnezar, at nagmadaling tumindig; siya’y nagsalita at nagsabi sa kaniyang mga tagapayo, Hindi ba’t tatlong lalaking nakagapos ang inihagis natin sa gitna ng apoy? Sila’y sumagot at nagsabi sa hari, Totoo, O hari. Siya’y sumagot at nagsabi, Narito, nakikita kong apat na lalaking nakakalag, naglalakad sa gitna ng apoy, at wala silang anumang pinsala; at ang anyo ng ikaapat ay gaya ng Anak ng Diyos. Daniel 3:19-25.
The two witnesses, represented by Shadrach, Meshach and Abednego are then lifted up as an ensign, and then the seal will be seen.
Ang dalawang saksi, na kinakatawan nina Shadrach, Meshach, at Abednego, ay pagkatapos ay itataas bilang isang watawat, at kung magkagayo’y makikita ang tatak.
“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws. Bible Training School, December 1, 1903.
Ang gawain ng Espiritu Santo ay ang sumumbat sa sanlibutan tungkol sa kasalanan, sa katuwiran, at sa kahatulan. Maaaring mabalaan lamang ang sanlibutan sa pamamagitan ng pagkakita sa mga sumasampalataya sa katotohanan na pinapaging-banal sa pamamagitan ng katotohanan, na namumuhay ayon sa matatayog at banal na simulain, at na sa isang mataas at marangal na diwa ay ipinakikita ang guhit ng paghihiwalay sa pagitan ng mga tumutupad sa mga utos ng Diyos at ng mga yumuyurak sa mga ito. Ang pagpapaging-banal ng Espiritu ang nagpapakilala ng kaibhan sa pagitan ng mga may tatak ng Diyos at ng mga nagpapangilin ng palsong araw ng kapahingahan. Kapag dumating ang pagsubok, maliwanag na mahahayag kung ano ang tanda ng hayop. Ito ay ang pagpapangilin ng Linggo. Yaong, matapos marinig ang katotohanan, ay patuloy na itinuturing na banal ang araw na ito, ay nagtataglay ng lagda ng tao ng kasalanan, na inakalang baguhin ang mga panahon at mga kautusan. Bible Training School, Disyembre 1, 1903.
At the Sunday law, the United States will turn to the United Nations in order to accomplish her prophetic work. She is to deceive the world by those miracles she performs, as represented by the dance of Salome. As she does her dance of deception, the whore of Tyre will be singing her songs, and Nebuchadnezzar’s orchestra will play the music. The United States takes the lead in forcing the world to accept the song, and bow down before the image.
Sa panahon ng batas sa Linggo, ang Estados Unidos ay dudulog sa Samahan ng mga Bansang Nagkakaisa upang tuparin ang kaniyang gawaing propetiko. Lilinlangin niya ang sanlibutan sa pamamagitan ng mga himalang kaniyang isasagawa, na sinasagisag ng sayaw ni Salome. Habang ginagawa niya ang kaniyang sayaw ng panlilinlang, aawitin ng patutot ng Tiro ang kaniyang mga awit, at ang orkestra ni Nebukadnezar ay tutugtog ng musika. Ang Estados Unidos ang mangunguna sa pagpilit sa sanlibutan na tanggapin ang awit at yumukod sa harap ng larawan.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.
At nakita ko ang isa pang halimaw na umaahon mula sa lupa; at mayroon itong dalawang sungay na gaya ng isang kordero, at nagsasalita na gaya ng isang dragon. At isinasagawa niya sa harapan ng unang halimaw ang lahat ng kapangyarihan ng unang halimaw, at pinasasamba niya ang mga naninirahan sa daigdig sa unang halimaw, na ang sugat na nakamamatay ay napagaling. At gumagawa siya ng mga dakilang tanda, anupa’t nagpapababa siya ng apoy mula sa langit patungo sa lupa sa paningin ng mga tao, at nililinlang niya ang mga naninirahan sa daigdig sa pamamagitan ng mga himalang ipinagkaloob sa kanyang gawin sa harapan ng halimaw; na sinasabi sa mga naninirahan sa daigdig na gumawa sila ng isang larawan ng halimaw, na nasugatan ng tabak at nabuhay. At ipinagkaloob sa kanya ang kapangyarihang bigyan ng buhay ang larawan ng halimaw, upang ang larawan ng halimaw ay makapagsalita, at maging sanhi na ang lahat ng hindi sasamba sa larawan ng halimaw ay ipapatay. At pinasasailalim niya ang lahat, maliit at dakila, mayaman at dukha, malaya at alipin, upang tumanggap ng isang tatak sa kanilang kanang kamay, o sa kanilang mga noo; at upang walang sinuman ang makabili o makapagbili, maliban yaong may tatak, o ang pangalan ng halimaw, o ang bilang ng kanyang pangalan. Narito ang karunungan. Ang may unawa ay bilangin ang bilang ng halimaw, sapagkat ito ay bilang ng isang tao; at ang bilang niya ay anim na raang animnapu’t anim. Pahayag 13:11-18.
Egypt in the last days represents the world (then governed by the United Nations), but there is a “Woe” (a symbol of Islam), that has been pronounced against those (the United States) that turn to Egypt for help. When the three worthies are thrown into the furnace and become the ensign for the world, the furnace is not actually Nebuchadnezzar’s furnace.
Ang Egipto sa mga huling araw ay sumasagisag sa sanlibutan (na noo’y pinamamahalaan ng Mga Nagkakaisang Bansa), subalit may isang “Woe” (isang sagisag ng Islam) na ipinahayag laban sa mga bumabaling sa Egipto upang humingi ng tulong (ang Estados Unidos). Kapag inihagis sa pugon ang tatlong mararangal at sila’y naging watawat para sa sanlibutan, ang pugong iyon ay hindi talaga ang pugon ni Nebukadnezar.
Woe to them that go down to Egypt for help; and stay on horses, and trust in chariots, because they are many; and in horsemen, because they are very strong; but they look not unto the Holy One of Israel, neither seek the Lord! Yet he also is wise, and will bring evil, and will not call back his words: but will arise against the house of the evildoers, and against the help of them that work iniquity. Now the Egyptians are men, and not God; and their horses flesh, and not spirit. When the Lord shall stretch out his hand, both he that helpeth shall fall, and he that is holpen shall fall down, and they all shall fail together. For thus hath the Lord spoken unto me, Like as the lion and the young lion roaring on his prey, when a multitude of shepherds is called forth against him, he will not be afraid of their voice, nor abase himself for the noise of them: so shall the Lord of hosts come down to fight for mount Zion, and for the hill thereof. As birds flying, so will the Lord of hosts defend Jerusalem; defending also he will deliver it; and passing over he will preserve it. Turn ye unto him from whom the children of Israel have deeply revolted. For in that day every man shall cast away his idols of silver, and his idols of gold, which your own hands have made unto you for a sin. Then shall the Assyrian fall with the sword, not of a mighty man; and the sword, not of a mean man, shall devour him: but he shall flee from the sword, and his young men shall be discomfited. And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:1–9.
Sa aba ng mga bumababa sa Egipto upang humingi ng tulong; at umaasa sa mga kabayo, at nagtitiwala sa mga karo, sapagkat marami ang mga iyon; at sa mga mangangabayo, sapagkat sila’y lubhang malalakas; ngunit hindi sila tumitingin sa Banal ng Israel, ni hinahanap ang Panginoon! Gayunman, marunong din siya, at magdadala ng kapahamakan, at hindi niya iuurong ang kaniyang mga salita; kundi babangon laban sa bahay ng mga manggagawa ng kasamaan, at laban sa tulong ng mga gumagawa ng kalikuan. Ngayon, ang mga taga-Egipto ay mga tao, at hindi Diyos; at ang kanilang mga kabayo ay laman, at hindi espiritu. Kapag iniunat ng Panginoon ang kaniyang kamay, kapuwa ang tumutulong ay babagsak, at ang tinutulungan ay mabubuwal, at silang lahat ay mawawasak na magkakasama. Sapagkat ganito ang sinalita ng Panginoon sa akin: Kung paanong ang leon at ang batang leon, na umuungal sa kaniyang huli, kapag maraming mga pastol ang tinatawag laban sa kaniya, ay hindi matatakot sa kanilang tinig, ni manlulumo dahil sa ingay nila; gayon bababa ang Panginoon ng mga Hukbo upang lumaban alang-alang sa Bundok ng Sion at sa burol nito. Na gaya ng mga ibong lumilipad, gayon ipagtatanggol ng Panginoon ng mga Hukbo ang Jerusalem; sa pagtatanggol ay ililigtas niya ito; at sa pagdaan ay iingatan niya ito. Manumbalik kayo sa kaniya, laban sa kanino’y lubhang nanghimagsik ang mga anak ni Israel. Sapagkat sa araw na iyon ay itatapon ng bawat tao ang kaniyang mga diyus-diyosan na pilak, at ang kaniyang mga diyus-diyosan na ginto, na ginawa ng inyong sariling mga kamay para sa inyo, upang maging kasalanan. Kung magkagayo’y mabubuwal ang taga-Asiria sa tabak, hindi sa tabak ng makapangyarihang lalaki; at ang tabak, hindi sa tabak ng hamak na tao, ang lalamon sa kaniya; ngunit tatakas siya sa harap ng tabak, at ang kaniyang mga binata ay magagapi. At siya’y paparoon sa kaniyang matibay na kuta dahil sa takot, at ang kaniyang mga prinsipe ay matatakot sa watawat, sabi ng Panginoon, na ang kaniyang apoy ay nasa Sion, at ang kaniyang pugon ay nasa Jerusalem. Isaias 31:1-9.
Jerusalem is the furnace the world will look to, and they will see four men walking therein.
Ang Jerusalem ang pugon na tatanawin ng sanlibutan, at makikita nila roon ang apat na lalaking naglalakad.
Then Nebuchadnezzar came near to the mouth of the burning fiery furnace, and spake, and said, Shadrach, Meshach, and Abednego, ye servants of the most high God, come forth, and come hither. Then Shadrach, Meshach, and Abednego, came forth of the midst of the fire. And the princes, governors, and captains, and the king’s counsellors, being gathered together, saw these men, upon whose bodies the fire had no power, nor was an hair of their head singed, neither were their coats changed, nor the smell of fire had passed on them. Then Nebuchadnezzar spake, and said, Blessed be the God of Shadrach, Meshach, and Abednego, who hath sent his angel, and delivered his servants that trusted in him, and have changed the king’s word, and yielded their bodies, that they might not serve nor worship any god, except their own God. Daniel 3:26–28.
Nang magkagayo’y lumapit si Nebuchadnezzar sa bunganga ng naglalagablab na hurnong apoy, at nagsalita at nagsabi, Shadrach, Meshach, at Abednego, kayong mga lingkod ng Kataas-taasang Diyos, lumabas kayo, at pumarito. Nang magkagayo’y si Shadrach, Meshach, at Abednego ay lumabas mula sa gitna ng apoy. At ang mga prinsipe, mga gobernador, at mga kapitan, at ang mga tagapayo ng hari, na nagkatipon, ay nakita ang mga lalaking ito, na sa kanilang mga katawan ay walang kapangyarihan ang apoy, ni isa mang buhok ng kanilang ulo ay hindi napaso, ni nagbago man ang kanilang mga kasuutan, ni kumapit man sa kanila ang amoy ng apoy. Nang magkagayo’y nagsalita si Nebuchadnezzar at nagsabi, Purihin ang Diyos nina Shadrach, Meshach, at Abednego, na nagsugo ng kaniyang anghel at nagligtas sa kaniyang mga lingkod na sa kaniya’y nagtiwala; binago nila ang salita ng hari at isinuko ang kanilang mga katawan, upang huwag silang maglingkod ni sumamba sa alinmang diyos, maliban sa kanilang sariling Diyos. Daniel 3:26-28.
Nebuchadnezzar then made another decree. That decree symbolizes the final decree in the last days. He issues a death decree, which in his feeble attempt to lift up the God of heaven, is in actuality the prophetic symbolism of the death decree at the end of the world. Nebuchadnezzar, representing a king at the end of the world, is a symbol of the dragon’s ten kings that commit fornication with the whore of Rome. The next decree in the prophetic scenario is the death decree, and even though Nebuchadnezzar is making a proclamation for his time, he is in actuality representing the last decree of the three-fold union in the last days. That decree is the death decree that is put in force after probation closes, but is never carried out against God’s people.
Pagkatapos ay naglabas si Nebuchadnezzar ng isa pang dekreto. Ang dekreto na iyon ay sumasagisag sa pangwakas na dekreto sa mga huling araw. Naglabas siya ng dekreto ng kamatayan na, sa kaniyang mahinang pagtatangkang itanghal ang Diyos ng langit, sa katunayan ay makahulang pagsasagisag ng dekreto ng kamatayan sa wakas ng sanlibutan. Si Nebuchadnezzar, na kumakatawan sa isang hari sa wakas ng sanlibutan, ay isang sagisag ng sampung hari ng dragon na nakikiapid sa patutot ng Roma. Ang kasunod na dekreto sa makahulang tagpo ay ang dekreto ng kamatayan, at bagaman si Nebuchadnezzar ay naglalabas ng isang proklamasyon para sa kaniyang kapanahunan, sa katunayan ay kinakatawan niya ang pangwakas na dekreto ng tatluhang unyon sa mga huling araw. Ang dekreto na iyon ay ang dekreto ng kamatayan na ipinatutupad pagkatapos ng pagsasara ng probasyon, ngunit kailanma’y hindi naisasakatuparan laban sa bayan ng Diyos.
Therefore I make a decree, That every people, nation, and language, which speak anything amiss against the God of Shadrach, Meshach, and Abednego, shall be cut in pieces, and their houses shall be made a dunghill: because there is no other God that can deliver after this sort. Then the king promoted Shadrach, Meshach, and Abednego, in the province of Babylon. Daniel 3:29, 30.
Kaya’t ako’y nagpapalabas ng isang kautusan: na ang bawat bayan, bansa, at wika na magsalita ng anumang kalapastanganan laban sa Diyos nina Shadrach, Meshach, at Abednego ay pagpuputul-putulin, at ang kanilang mga bahay ay gagawing tapunan ng dumi; sapagkat walang ibang Diyos na makapagliligtas na gaya nito. Pagkatapos ay itinaas ng hari sa katungkulan sina Shadrach, Meshach, at Abednego sa lalawigan ng Babilonia. Daniel 3:29, 30.
We have now put enough of the first three chapters of Daniel into the record to begin our consideration of the fourth and fifth chapters, which are governed by the prophetic principle of “repeat and enlarge”. Daniel chapter four identifies 1798 and the beginning of the earth beast, and Daniel chapter five identifies the Sunday law, and the end of the earth beast as it speaks as a dragon. The two chapters are to be brought together “line upon line” with the first three chapters in order to build upon the structure of the three angels’ messages. Because of this fact, we will first carefully define the principle of “line upon line”.
Nailagay na natin sa talaan ang sapat mula sa unang tatlong kabanata ng aklat ni Daniel upang simulan ang ating pagsasaalang-alang sa ikaapat at ikalimang kabanata, na pinamamahalaan ng simulain ng propesiya na “ulitin at palawakin.” Tinutukoy ng ikaapat na kabanata ng aklat ni Daniel ang taong 1798 at ang pasimula ng halimaw mula sa lupa, at tinutukoy naman ng ikalimang kabanata ng aklat ni Daniel ang batas ng Linggo, at ang wakas ng halimaw mula sa lupa habang nagsasalita ito na gaya ng dragon. Ang dalawang kabanata ay dapat pag-isahin “line upon line” kasama ng unang tatlong kabanata upang maipagpatuloy ang pagtatayo sa estruktura ng mga mensahe ng tatlong anghel. Dahil sa katotohanang ito, maingat muna nating ipakahulugan ang simulain ng “line upon line.”
We will continue in the next article.
Magpapatuloy tayo sa susunod na artikulo.
“Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.
Maraming pagkakataon ang ipinagkaloob kay Belsasar upang makilala at maisagawa ang kalooban ng Diyos. Nasaksihan niya kung paanong ang kanyang lolo na si Nebukadnezar ay itinaboy mula sa piling ng mga tao. Nakita rin niya na ang katalinuhang ipinagmamalaki ng palalong hari ay inalis ng Isa na nagkaloob nito. Namasdan niya na ang hari ay itinaboy mula sa kanyang kaharian at ginawang kasama ng mga hayop sa parang. Ngunit ang pag-ibig ni Belsasar sa aliwan at sa pagpapadakila sa sarili ay pinawi sa kanyang alaala ang mga aral na hindi sana niya dapat nalimutan; at nagawa niya ang mga kasalanang tulad ng mga naghatid ng mga natatanging hatol kay Nebukadnezar. Nilustay niya ang mga pagkakataong mabiyayang ipinagkaloob sa kanya, na pinabayaan niyang gamitin ang mga pagkakataong abot-kamay upang magkaroon ng pagkakilala sa katotohanan. Ang “Ano ang dapat kong gawin upang maligtas?” ay isang tanong na pinalampas nang walang pakialam ng dakila ngunit hangal na hari. Bible Echo, Abril 25, 1898.