Sister White often identifies that the prophetic lessons that are needed to be understood are portrayed with the rise and fall of kingdoms.
Madalas itinutukoy ni Sister White na ang mga aral na propetiko na kailangang maunawaan ay isinasalarawan sa pamamagitan ng pag-angat at pagbagsak ng mga kaharian.
“From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.
Mula sa pag-angat at pagbagsak ng mga bansa, gaya ng malinaw na inihayag sa aklat ni Daniel at sa Apocalipsis, kailangan nating matutuhan kung gaano kawalang-kabuluhan ang pawang panlabas at makamundong kaluwalhatian. Ang Babilonia, sa lahat ng kapangyarihan at karilagan nito, na ang tulad nito ay hindi na muling nasilayan ng ating daigdig—kapangyarihan at karilagan na sa mga tao noong panahong yaon ay wari’y napakatatag at nagtatagal—lubos itong naglaho! Gaya ng “bulaklak ng damo,” ito’y naparam. Santiago 1:10. Gayon din naparam ang kahariang Medo-Persiano, at ang mga kaharian ng Gresya at Roma. At gayon din napaparam ang lahat ng walang Diyos bilang saligan. Tanging yaong nakaugnay sa Kanyang layunin, at nagpapahayag ng Kanyang likas, ang makatatagal. Ang Kanyang mga simulain ang tanging di-natitinag na mga bagay na nalalaman ng ating daigdig.
The “rise and fall” of the kingdoms that are represented in the books of Daniel and Revelation are the focal point of a correct approach to the study of prophecy. The fall of Babylon is typified by the fall of Nimrod’s Babel in Genesis eleven. Then in Daniel chapter five, Babylon falls again. The papacy’s history of its rise to power in the year 538, and its subsequent fall in 1798, also typifies the final fall of Babylon, for the papal power is prophetically spiritual Babylon. The papacy fell in 1798, and Revelation chapter eighteen outlines its final fall. In Daniel chapter eleven, and verse forty-five, the papacy, represented there as the king of the north, comes to its end with none to help. This takes place when probation closes, for verses forty-five of chapter eleven, and verse one of chapter twelve, represent the same history.
Ang “pag-angat at pagbagsak” ng mga kahariang kinakatawan sa mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis ang pangunahing tuon ng tamang pamamaraan ng pag-aaral ng propesiya. Ang pagbagsak ng Babilonya ay inilalarawan sa pamamagitan ng pagbagsak ng Babel ni Nimrod sa Genesis labing-isa. Pagkatapos, sa Daniel kabanata lima, muling bumagsak ang Babilonya. Ang kasaysayan ng Papado, mula sa pag-angat nito sa kapangyarihan noong 538, at ang kasunod na pagbagsak nito noong 1798, ay nagsisilbing huwaran din ng pangwakas na pagbagsak ng Babilonya, sapagkat ang kapangyarihang papal ay, ayon sa propesiya, espirituwal na Babilonya. Bumagsak ang Papado noong 1798, at binabalangkas sa Apocalipsis kabanata labing-walo ang pangwakas na pagbagsak nito. Sa Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu’t lima, ang Papado, na kinakatawan doon bilang hari ng hilaga, ay darating sa kaniyang wakas na walang sinumang tutulong. Ito ay nagaganap kapag nagtatapos ang probasyon, sapagkat ang talatang apatnapu’t lima ng kabanata labing-isa, at ang talatang isa ng kabanata labindalawa, ay kumakatawan sa iisang kasaysayan.
And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45, 12:1.
At kaniyang ititindig ang mga tolda ng kaniyang palasyo sa pagitan ng mga dagat, sa maluwalhating banal na bundok; gayon ma’y darating siya sa kaniyang wakas, at walang tutulong sa kaniya. At sa panahong yaon ay titindig si Miguel, ang dakilang prinsipe na tumatayo para sa mga anak ng iyong bayan; at magkakaroon ng isang panahon ng kapighatian, na kailanma’y hindi pa naganap buhat nang magkaroon ng isang bansa hanggang sa panahong yaon; at sa panahong yaon ay maliligtas ang iyong bayan, bawat isa na masusumpungang nakasulat sa aklat. Daniel 11:45, 12:1.
The message of the second angel is structured upon the fact that Babylon has fallen twice. Literal Babylon, represented by Nimrod and Belshazzar fell twice, and spiritual Babylon fell in 1798, and does so again, when human probation closes.
Ang mensahe ng ikalawang anghel ay nakasalig sa katotohanang ang Babilonia ay bumagsak nang dalawang ulit. Ang literal na Babilonia, na kinakatawan nina Nimrod at Belshazzar, ay bumagsak nang dalawang ulit; at ang espirituwal na Babilonia ay bumagsak noong 1798, at muling babagsak kapag magwawakas ang probasyon ng sangkatauhan.
And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.
At sumunod ang isa pang anghel, na nagsasabi, Bumagsak, bumagsak ang Babilonia, ang dakilang lungsod, sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid. Apocalipsis 14:8.
The repetition of the fall of Babylon in the second angel provides the prophetic justification for identifying the doubling of words and phrases within the Scriptures as a symbol of the combined messages of the second angel and the Midnight Cry. It also upholds the principle identified by Sister White, concerning the study of prophecy being based upon the rise and fall of the kingdoms represented in the books of Daniel and Revelation. It illustrates the concept that to understand the fall of Babylon, the student of prophecy must bring together all of Babylon’s falls, “line upon line,” to establish the correct prophetic message of the final fall of Babylon.
Ang pag-uulit ng pagbagsak ng Babilonya sa ikalawang anghel ay nagbibigay ng batayang propetiko para sa pagkilala sa pagdodoble ng mga salita at parirala sa loob ng Banal na Kasulatan bilang isang sagisag ng pinagsamang mga mensahe ng ikalawang anghel at ng Sigaw sa Hatinggabi. Itinataguyod din nito ang prinsipyong kinilala ni Kapatid na White, tungkol sa pag-aaral ng propesiya na nakabatay sa pagbangon at pagbagsak ng mga kahariang kinakatawan sa mga aklat ni Daniel at Apocalipsis. Ipinakikita nito ang kaisipan na, upang maunawaan ang pagbagsak ng Babilonya, ang mag-aaral ng propesiya ay dapat pagsamahin ang lahat ng mga pagbagsak ng Babilonya, “linya sa linya,” upang maitatag ang tamang mensaheng propetiko ng pangwakas na pagbagsak ng Babilonya.
Babylon falling twice in the message of the second angel, is based upon the prophetic rule which identifies that truth is established upon the testimony of two witnesses. The doubling of Babylon’s fall within the message, represents the prophetic methodology that is identified in the Bible as the latter rain. That sacred methodology, which is the latter rain, is the application of bringing various lines of prophecy together “line upon line.” When employed by the student of prophecy, the methodology establishes the “message” of the latter rain. The latter rain message that is established through the application of the sacred methodology, is thereafter proclaimed in the combined prophetic histories of the second angel and the Midnight Cry. This was true in the history of the movement of the first angel, and it is true today, in the history of the movement of the third angel.
Ang pagkabagsak ng Babilonya nang dalawang ulit sa mensahe ng ikalawang anghel ay nakasalig sa tuntuning propetiko na nagsasaad na ang katotohanan ay itinatatag sa patotoo ng dalawang saksi. Ang pagdodoble ng pagbagsak ng Babilonya sa loob ng mensahe ay kumakatawan sa metodolohiyang propetiko na tinutukoy sa Biblia bilang ang huling ulan. Ang banal na metodolohiyang iyon, na siyang huling ulan, ay ang paglalapat ng pagsasama-sama ng iba’t ibang linya ng propesiya, “linya sa ibabaw ng linya.” Kapag ginagamit ng mag-aaral ng propesiya, ang metodolohiyang ito ay nagtatatag ng “mensahe” ng huling ulan. Ang mensahe ng huling ulan na naitatatag sa pamamagitan ng paglalapat ng banal na metodolohiya ay pagkaraan ay ipinahahayag sa pinagsamang mga kasaysayang propetiko ng ikalawang anghel at ng Sigaw sa Hatinggabi. Ito ay totoo sa kasaysayan ng kilusan ng unang anghel, at totoo rin ito ngayon, sa kasaysayan ng kilusan ng ikatlong anghel.
Chapters four and five of the book of Daniel, represent the line of history which covers the rise and beginning of Babylon, represented by Nebuchadnezzar in chapter four, and then the fall and ending of Babylon, represented by Belshazzar in chapter five. Together they produce one prophetic line. The prophetic line produced by those two chapters is to be laid over the top of Daniel chapters one through three, in order to establish the latter rain message.
Ang mga kabanata apat at lima ng aklat ni Daniel ay kumakatawan sa isang linyang pangkasaysayan na sumasaklaw sa pag-angat at pasimula ng Babilonia—na kinakatawan ni Nebukadnezar sa kabanata apat—at pagkatapos ay sa pagbagsak at pagwawakas ng Babilonia—na kinakatawan ni Belsazar sa kabanata lima. Magkatuwang, bumubuo ang mga ito ng iisang linyang propetiko. Ang linyang propetiko na nabuo ng dalawang kabanatang ito ay ilalapat sa ibabaw ng mga kabanata isa hanggang tatlo ng Daniel, upang maitaguyod ang mensahe ng huling ulan.
The two chapters present the fall and rising again of Nebuchadnezzar and the fall and destruction of Belshazzar, and therefore present the fall of Babylon in the beginning and ending of the line. The line of prophecy created by the two chapters is structured upon Babylon falling, rising, and then falling again. That fact alone identifies that those two chapters represent the message of the second angel. The two chapters represent the history of the earth beast of Revelation thirteen, and in that history the message of the second angel and Midnight Cry is twice proclaimed.
Ipinapakita ng dalawang kabanata ang pagbagsak at muling pagbangon ni Nebukadnezar, at ang pagbagsak at paglipol kay Belsasar, at sa gayon ay ipinapakita ang pagbagsak ng Babilonya sa pasimula at sa katapusan ng linya. Ang linya ng propesiya na nilikha ng dalawang kabanata ay nakaayos ayon sa pagbagsak, pag-angat, at saka muling pagbagsak ng Babilonya. Ang katotohanang iyon pa lamang ay nagpapakilala na ang dalawang kabanatang iyon ay kumakatawan sa mensahe ng ikalawang anghel. Ang dalawang kabanata ay kumakatawan sa kasaysayan ng halimaw na mula sa lupa sa Pahayag labintatlo, at sa kasaysayang iyon ang mensahe ng ikalawang anghel at ng Sigaw sa Hatinggabi ay dalawang ulit ipinahayag.
Therefore, before we begin our consideration of chapters four and five of Daniel, we will identify the sacred methodology which is the latter rain, and then by employing that methodology we will identify the message of the latter rain.
Samakatuwid, bago natin simulan ang ating pagsasaalang-alang sa ikaapat at ikalimang kabanata ng aklat ni Daniel, tutukuyin muna natin ang banal na pamamaraan na siyang Huling Ulan, at pagkatapos, sa pagpapairal ng naturang pamamaraan, tutukuyin natin ang mensahe ng Huling Ulan.
A significant waymark of the history of the first and second angel was the methodology represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation. Those rules were used by men to identify the message of the Midnight Cry, and that message was the latter rain message for that history. A significant waymark of the history of the third angel is the methodology represented as “Prophetic Keys”. Those rules are to be used in conjunction with the rules of William Miller to identify the message of the Midnight Cry in our current history, and the message that is now being established by those rules is the latter rain message of the last days. Miller’s rules represent the early rain in the prophetic history of the earth beast, and those rules combined with the “Prophetic Keys” represent the latter rain in the prophetic history of the earth beast.
Isang mahalagang palatandaan sa kasaysayan ng unang at ikalawang anghel ang metodolohiyang kinakatawan ng mga tuntunin ni William Miller sa pagpapakahulugang propetiko. Ginamit ng mga tao ang mga tuntuning iyon upang matukoy ang mensahe ng Hiyaw sa Hatinggabi, at ang mensaheng iyon ang mensahe ng huling ulan para sa kasaysayang iyon. Isang mahalagang palatandaan sa kasaysayan ng ikatlong anghel ang metodolohiyang kinakatawan bilang "Prophetic Keys". Ang mga tuntuning iyon ay gagamitin kasabay ng mga tuntunin ni William Miller upang matukoy ang mensahe ng Hiyaw sa Hatinggabi sa ating kasalukuyang kasaysayan, at ang mensaheng sa kasalukuyan ay itinatatag sa pamamagitan ng mga tuntuning iyon ay ang mensahe ng huling ulan ng mga huling araw. Ang mga tuntunin ni Miller ay kumakatawan sa maagang ulan sa propetikong kasaysayan ng halimaw na mula sa lupa, at ang mga tuntuning iyon, kapag pinagsama sa "Prophetic Keys", ay kumakatawan sa huling ulan sa propetikong kasaysayan ng halimaw na mula sa lupa.
The latter rain is the methodology employed to produce the message. There are those who are deceived because they seek for the latter rain experience, without first seeking the message that produces the experience. The Pentecostal churches of Christianity are a clear example of that deception. That same type of misguided direction is available to those who do seek for the latter rain message, but refuse to seek for the methodology that identifies and establishes the latter rain message. Without the correct methodology, the correct message cannot be identified. Without the correct message, the correct experience is an impossibility.
Ang Huling Ulan ang metodolohiyang ipinaiiral upang magbunga ng mensahe. May mga nalilinlang sapagkat hinahanap nila ang karanasan ng Huling Ulan, nang hindi muna hinahanap ang mensaheng nagbubunga ng karanasang iyon. Ang mga Iglesyang Pentekostal ng Kristiyanidad ay isang malinaw na halimbawa ng gayong panlilinlang. Gayunding uri ng pagkakaligaw ay maaaring sapitin ng mga naghahanap nga ng mensahe ng Huling Ulan, subalit tumatangging hanapin ang metodolohiyang tumutukoy at nagtatatag sa mensahe ng Huling Ulan. Kung walang wastong metodolohiya, hindi matutukoy ang wastong mensahe. Kung walang wastong mensahe, ang wastong karanasan ay isang imposibilidad.
The significance of this biblical fact goes unrecognized by most, for they have never considered the possibility that there is one right way to study the Bible, and that there are many wrong ways to study the Bible. The wrong way to study the Bible, that is by far the most often chosen, is to trust other men’s opinions of what the Bible teaches. It is such a common issue with men, that every church organizes a system to address this falsely perceived need of their flocks. That false need, produces the false work of establishing a system of leaders who are identified as the spiritual experts of biblical understanding that will correctly direct the understanding of the untrained flock. The Bible does identify a very organized system for the structure of a church, which includes elders, prophets and teachers, but the Bible never endorses the corruption of church organization that produces a system of leaders who have been ordained to identify what is or what isn’t truth, and thereafter, who is and who isn’t a heretic.
Ang kahalagahan ng katotohanang biblikal na ito ay hindi kinikilala ng nakararami, sapagkat hindi nila kailanman pinag-isipan ang posibilidad na may iisang wastong paraan ng pag-aaral ng Bibliya, at na maraming maling paraan ng pag-aaral ng Bibliya. Ang maling paraan ng pag-aaral ng Bibliya, na siyang pinakamadalas na pinipili, ay ang pagtiwala sa mga opinyon ng ibang mga tao hinggil sa itinuturo ng Bibliya. Napakakaraniwan ang suliraning ito sa mga tao, anupa’t bawat iglesia ay nag-oorganisa ng isang sistema upang tugunan ang maling akalang pangangailangan ng kanilang mga kawan. Ang gayong huwad na pangangailangan ay nagbubunga ng huwad na gawain ng pagtatatag ng isang sistema ng mga pinuno na kinikilalang mga espirituwal na dalubhasa sa biblikal na pag-unawa, na wastong gagabay sa pag-unawa ng hindi-sanay na kawan. Tunay na kinikilala ng Bibliya ang isang lubhang maayos na kaayusan para sa estruktura ng isang iglesia, na kinabibilangan ng mga nakatatanda, mga propeta, at mga tagapagturo, ngunit kailanma’y hindi inendorso ng Bibliya ang katiwalian ng organisasyong pang-iglesia na nagbubunga ng isang sistema ng mga pinunong inordenahan upang tukuyin kung alin ang katotohanan at alin ang hindi, at pagkaraan, kung sino ang heretiko at kung sino ang hindi.
Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.
Pagsikapan mong maiharap ang iyong sarili na subok sa Diyos, isang manggagawang walang dapat ikahiya, na matuwid na hinahati ang salita ng katotohanan. 2 Timoteo 2:15.
A church leader is to exhort, rebuke, teach and guard against false doctrines and those who promote the false doctrines, but we are each to “study to show” ourselves “approved unto God,” by “rightly dividing the word of truth.” In doing so, we must know the methodology that the Bible identifies as the correct way to rightly divide the word of truth. The book of Isaiah sets forth these issues in the context of the latter rain, so it is there that we will begin.
Ang isang pinuno ng iglesia ay nararapat na magpayo, sumaway, magturo, at magbantay laban sa mga maling doktrina, gayundin laban sa mga nagtataguyod ng mga maling doktrinang iyon; ngunit bawat isa sa atin ay kailangang "mag-aral upang maipakita" ang ating sarili na "kalugud-lugod sa Diyos," sa pamamagitan ng "wastong paghahati sa salita ng katotohanan." Sa paggawa nito, dapat nating malaman ang metodolohiyang kinikilala ng Biblia bilang tamang paraan ng wastong paghahati sa salita ng katotohanan. Isinasaad ng aklat ni Isaias ang mga usaping ito sa konteksto ng huling ulan, kaya roon tayo magsisimula.
In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:1–13.
Sa araw na yaon, ang Panginoon, sa pamamagitan ng kaniyang mabagsik, dakila, at malakas na tabak, ay parurusahan si Leviatan, ang tumatagos na ahas, oo, si Leviatan, ang baluktot na ahas; at kaniyang papatayin ang dragon na nasa dagat. Sa araw na yaon, umawit kayo ukol sa kaniya, “Isang ubasan ng pulang alak.” Akong Panginoon ang nag-iingat nito; didiligin ko ito sa bawat sandali; upang huwag may makapinsala rito, iingatan ko ito araw at gabi. Walang poot sa akin; sino ang maglalagay ng mga dawag at mga tinik laban sa akin sa pagbabaka? Lulusubin ko sila, susunugin ko silang magkakasama. O hayaang kumapit siya sa aking lakas, upang siya’y makipagpayapaan sa akin; at siya’y makikipagpayapaan sa akin. Pauugat-ugatin niya ang mga nagmula kay Jacob; mamumulaklak at mamumuko ang Israel, at pupunuin ang ibabaw ng sanlibutan ng bunga. Sinugatan ba niya siya gaya ng kaniyang pagsugat sa mga sumugat sa kaniya? o siya ba’y pinatay ayon sa pagpatay sa mga pinatay niya? Sa tumpak na sukat, kapag ito’y sumibol, nakikipagtalo siya rito; pinipigil niya ang kaniyang mabagsik na hangin sa araw ng hanging silanganan. Sa ganito nga lilinisin ang kasamaan ni Jacob; at ito ang buong bunga, ang maalis ang kaniyang kasalanan; kung gagawin niyang parang mga batong-apog na dinurog ang lahat ng mga bato ng dambana, ang mga kahuyan at ang mga larawang inanyuan ay hindi na tatayo. Gayunma’y ang bayang nakukutaan ay magiging tiwangwang, at ang tahanan ay lilisanin, at iiwan na gaya ng ilang; doon manginginain ang guya, at doon hihiga, at lalamunin ang mga sanga niyon. Kapag ang mga sanga niyon ay natuyo, mababali ang mga yaon; paroroon ang mga babae, at kanilang susunugin ang mga yaon; sapagka’t isang bayang walang unawa ito; kaya’t ang lumikha sa kanila ay hindi maaawa sa kanila, at ang humubog sa kanila ay hindi magpapakita ng lingap sa kanila. At mangyayari sa araw na yaon, na ang Panginoon ay magpapagpag mula sa daluyan ng ilog hanggang sa batis ng Egipto, at kayo’y titipunin isa-isa, O kayong mga anak ni Israel. At mangyayari sa araw na yaon, na ang dakilang pakakak ay hihihipan, at darating ang mga handa nang mamatay sa lupain ng Asiria, at ang mga itinaboy sa lupain ng Egipto, at sila’y sasamba sa Panginoon sa banal na bundok sa Jerusalem. Isaias 27:1-13.
In the previous articles, we have repeatedly addressed the “ensign” that is lifted up to call God’s other children out of Babylon. The last verse of Isaiah chapter twenty-seven, addresses the work of the ensign when it says “the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria.” Assyria is a symbol of Babylon in the last days, and those that hear the warning message to come out of Babylon in the verse, come and worship with those represented as the one hundred and forty-four thousand who are prophetically located at “the holy mount at Jerusalem.”
Sa mga naunang artikulo, paulit-ulit nating tinalakay ang "watawat" na itinataas upang tawagin ang iba pang mga anak ng Diyos na lumabas mula sa Babilonia. Ang huling talata ng kabanata dalawampu't pito ng Isaias ay tumutukoy sa gawain ng "watawat" kapag sinasabi nito, "hihipan ang dakilang pakakak, at darating ang mga nasa bingit ng kapahamakan sa lupain ng Asiria." Ang Asiria ay sagisag ng Babilonia sa mga huling araw, at yaong mga nakaririnig ng babalang mensahe sa nasabing talata na lumabas mula sa Babilonia ay dumarating at sumasamba kasama ng mga inilarawan bilang ang isang daan at apatnapu't apat na libo, na ayon sa propesiya ay nasa "banal na bundok sa Jerusalem."
The verse says, “and it shall come to pass in that day.” “That day,” which is the day when the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other children out of Babylon, is the setting for the entire chapter. The second voice of Revelation chapter eighteen, cries at the Sunday law, when the whore of Tyre is remembered.
Sinasabi ng talata, "at mangyayari sa araw na yaon." Ang "araw na yaon," na siyang araw kung kailan ang ikalawang tinig ng Apocalipsis, kabanata labing-walo, ay tumatawag sa iba pang mga anak ng Diyos na lumabas mula sa Babilonia, ang siyang tagpo para sa buong kabanata. Ang ikalawang tinig ng Apocalipsis, kabanata labing-walo, ay sumisigaw sa panahon ng batas ng Linggo, kapag naaalala ang patutot ng Tiro.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.
At narinig ko ang isa pang tinig mula sa langit, na nagsasabi, Lumabas kayo mula sa kaniya, bayan ko, upang huwag kayong makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang huwag kayong tumanggap ng alinman sa kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at naalaala ng Diyos ang kaniyang mga kasamaan. Pahayag 18:4, 5.
Isaiah chapter twenty-seven, begins by identifying the same day that the chapter ends with, when it says, “In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea.”
Ang kabanata dalawampu’t pito ng Isaias ay nagsisimula sa pagtukoy sa gayunding araw na binabanggit din sa wakas ng kabanata, nang sinabi nito, “Sa araw na yaon ay parurusahan ng Panginoon, sa pamamagitan ng kanyang matindi at dakila at malakas na tabak, si Leviatan, ang nanunusok na ahas; maging si Leviatan, ang baluktot na ahas; at kanyang papatayin ang dragon na nasa dagat.”
At the Sunday law God’s executive, retributive judgment begins upon the kingdoms of the dragon (the United Nations), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). At the Sunday law the false prophet is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy, and national apostasy produces national ruin. The Sunday law is where God’s executive judgments begin to fall upon the dragon, who is Satan (and whose earthly kingdom is represented as the dragon), the beast and the false prophet. It is a progressive punishment, that begins at the Sunday law. The beginning and the ending of chapter twenty-seven of Isaiah is the Sunday law, and the chapter represents specific issues that are directly connected with the history that leads up to and follows after the Sunday law.
Sa batas ng Linggo, nagsisimula ang paghatol ng Diyos—paghatol na tagapagpaganap at ganting-hatol—sa mga kaharian ng dragon (ang Nagkakaisang mga Bansa), ng hayop (ang papado), at ng bulaang propeta (ang Estados Unidos). Sa batas ng Linggo, ibinabagsak ang bulaang propeta bilang ika-anim na kaharian ng propesiya sa Bibliya, at ang pambansang apostasya ay nagbubunga ng pambansang pagkawasak. Ang batas ng Linggo ang panahon kung kailan nagsisimulang bumagsak ang mga paghatol na tagapagpaganap ng Diyos sa dragon, na si Satanas (na ang kaniyang makalupang kaharian ay inilalarawan bilang ang dragon), sa hayop, at sa bulaang propeta. Ito ay isang sunud-sunod na kaparusahan, na nagsisimula sa batas ng Linggo. Ang pasimula at ang katapusan ng Kabanata dalawampu’t pito ng Isaias ay ang batas ng Linggo, at ang kabanata ay kumakatawan sa mga tiyak na usaping tuwirang kaugnay ng kasaysayang humahantong sa, at sumusunod pagkaraan ng, batas ng Linggo.
We are considering chapter twenty-seven, for it establishes the prophetic setting for chapters twenty-eight and twenty-nine. In those chapters we will find the definition of the latter rain as a methodology, which will allow us to understand the significance of laying chapters four and five of Daniel over the top of chapters one through three of Daniel. After Isaiah chapter twenty-seven, identifies the beginning of the progressive punishment of the dragon’s kingdom, he records that in that period of time, God’s people are commanded to “sing unto her.” Sing unto who?
Pinag-aaralan natin ang kabanata dalawampu't pito, sapagkat ito ang nagtatatag ng panghulaang balangkas para sa mga kabanata dalawampu't walo at dalawampu't siyam. Sa mga kabanatang iyon, matatagpuan natin ang pakahulugan ng huling ulan bilang isang metodolohiya, na magpapahintulot sa atin na maunawaan ang kabuluhan ng paglalapat ng mga kabanata apat at lima ng aklat ni Daniel sa ibabaw ng mga kabanata isa hanggang tatlo ng aklat ni Daniel. Matapos tukuyin ng kabanata dalawampu't pito ng Isaias ang pasimula ng paunti-unting pagpaparusa sa kaharian ng dragon, itinala niya na sa panahong iyon, ang bayan ng Diyos ay inutusang "Umawit kayo sa kaniya." Kanino aawit?
The answer of who is to be sung to is in the title of the song, for they are to sing “a vineyard of red wine, that the Lord keeps.” The story of the vineyard is the story of God’s people, and it is first mentioned by Isaiah in chapter five.
Ang sagot sa tanong kung sino ang dapat awitan ay nasa pamagat ng awit, sapagkat ang dapat nilang awitin ay "isang ubasan ng pulang alak, na pinangangalagaan ng Panginoon." Ang salaysay tungkol sa ubasan ay ang salaysay tungkol sa bayan ng Diyos, at unang binanggit ito ni Isaias sa ikalimang kabanata.
Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–5.
Ngayo’y aawitin ko sa aking minamahal ang awit ng aking minamahal tungkol sa kanyang ubasan. May ubasan ang aking minamahal sa isang napakamasaganang burol: at binakuran niya ito, at inalis ang mga batong naroon, at tinamnan ito ng pinakapiling baging, at nagtayo ng isang tore sa gitna nito, at gumawa rin ng pisaan ng ubas roon: at umasa siyang magbubunga ito ng ubas, ngunit ligaw na ubas ang ibinunga. At ngayon, kayong mga naninirahan sa Jerusalem, at mga tao ng Juda, humatol kayo, ipinamamanhik ko, sa pagitan ko at ng aking ubasan. Ano pa kaya ang magagawa sa aking ubasan na hindi ko nagawa roon? Bakit, nang inaasahan kong magbubunga ito ng ubas, ligaw na ubas ang ibinunga? At ngayon, halina; sasabihin ko sa inyo kung ano ang gagawin ko sa aking ubasan: aalisin ko ang bakod nito, at lalamunin ito; at gigibain ko ang pader nito, at yuyurakan ito: at aking ipagkakatiwangwang ito: hindi ito puputulan ni bubungkalin; kundi tutubuan ito ng mga dawag at mga tinik: uutusan ko rin ang mga ulap na huwag magpaulan sa ibabaw nito. Sapagkat ang ubasan ng Panginoon ng mga hukbo ay ang sambahayan ng Israel, at ang mga tao ng Juda ang kanyang sinisintang tanim: at umasa siya ng katarungan, ngunit narito, pang-aapi; ng katuwiran, ngunit narito, sigaw. Isaias 5:1-5.
In the history of the Sunday law crisis, God’s people are to sing the song of the vineyard to God’s people, for the song says, “And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard.” The song of the vineyard is the song identifying the passing by of a former covenant people, while God enters into covenant with those whom Peter says were “in time past were not a people, but are now the people of God.” It identifies that no rain has fallen upon the vineyard, thus identifying the work of Elijah who comes in that period of time, and who alone can produce rain during that period. We know the song is about the passing by of a covenant people, for the song of the vineyard was sung by Christ to ancient Israel, in the period that ancient Israel was being passed by, while God was simultaneously entering into covenant with spiritual Israel.
Sa kasaysayan ng krisis ng batas ng Linggo, ang bayan ng Diyos ay nararapat na awitin ang awit ng ubasan sa bayan ng Diyos, sapagkat sinasabi ng awit, “At ngayon, O mga nananahan sa Jerusalem, at mga lalaki ng Juda, hatulan ninyo, ipinamamanhik ko sa inyo, sa pagitan ko at ng aking ubasan.” Ang awit ng ubasan ay ang awit na tumutukoy sa paglalampas sa dating bayang nasa tipan, samantalang ang Diyos ay pumapasok sa tipan kasama ng mga yaong, ayon kay Pedro, ay “noong una’y hindi bayan, datapuwa’t ngayo’y bayan ng Diyos.” Ipinakikilala nitong walang ulan na bumagsak sa ubasan, kaya’t tumutukoy ito sa gawain ni Elias na dumarating sa panahong yaon, at siya lamang ang makapagpapabuhos ng ulan sa panahong yaon. Nalalaman natin na ang awit ay tungkol sa paglalampas sa isang bayang nasa tipan, sapagkat ang awit ng ubasan ay inawit ni Cristo sa sinaunang Israel, sa panahong ang sinaunang Israel ay nilalampasan, samantalang ang Diyos ay sabay na nakikipagtipan sa espirituwal na Israel.
Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.
Pakinggan ninyo ang isa pang talinghaga: May isang puno ng sambahayan na nagtanim ng ubasan, at binakuran niya iyon sa palibot, at naghukay doon ng pisaan ng ubas, at nagtayo ng isang moog, at ipinaupa niya iyon sa mga magsasaka, at nagtungo siya sa isang malayong lupain. At nang malapit na ang panahon ng bunga, sinugo niya ang kaniyang mga alipin sa mga magsasaka, upang tanggapin ang mga bunga nito. At dinakip ng mga magsasaka ang kaniyang mga alipin, at hinampas ang isa, at pinatay ang isa, at binato ang isa. Muli, nagsugo siya ng iba pang mga alipin, na higit kaysa sa una; at gayon din ang ginawa nila sa mga yaon. Datapuwa’t sa kahuli-hulihan ay sinugo niya sa kanila ang kaniyang anak, na sinasabi, Igagalang nila ang aking anak. Datapuwa’t nang makita ng mga magsasaka ang anak, sinabi nila sa isa’t isa, Ito ang tagapagmana; halikayo, patayin natin siya, at ariin natin ang kaniyang mana. At siya’y kanilang dinakip, at itinapon sa labas ng ubasan, at pinatay siya. Kaya nga, pagdating ng panginoon ng ubasan, ano ang gagawin niya sa mga magsasakang yaon? Sinabi nila sa kaniya, Lulupigin niya nang lubha ang mga tampalasang iyan, at ipauupa niya ang kaniyang ubasan sa ibang mga magsasaka, na magbabalik sa kaniya ng mga bunga sa kanilang kapanahunan. Sinabi sa kanila ni Jesus, Kailanman baga’y hindi ninyo nabasa sa mga kasulatan, Ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo, siya rin ang naging batong panulukan; ito’y gawa ng Panginoon, at kagila-gilalas sa ating mga mata? Kaya’t sinasabi ko sa inyo, Aalisin sa inyo ang kaharian ng Diyos, at ibibigay ito sa isang bansang nagkakabunga ng mga bunga nito. At ang sinumang mabuwal sa ibabaw ng batong ito ay madudurog; datapuwa’t sinumang malagpakan nito, ay kaniyang pagigipusin na parang alabok. At nang marinig ng mga punong saserdote at ng mga Fariseo ang kaniyang mga talinghaga, napagwari nilang tungkol sa kanila ang kaniyang sinasalita. Mateo 21:33-45.
When Jesus sang the song of God’s vineyard to ancient Israel, they were so drawn into the logic and strength of the message, that when Jesus asked the quibbling Jews, what the Lord of the vineyard would do to those who slew the Son, they could not help but provide the correct answer, when they said, “He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons.”
Nang inawit ni Jesus ang awit ng ubasan ng Diyos sa sinaunang Israel, lubha silang nahikayat sa katwiran at bigat ng mensahe, anupa’t nang tanungin ni Jesus ang mga Judiong mapangangatwiran kung ano ang gagawin ng Panginoon ng ubasan sa mga pumatay sa Anak, hindi nila mapigilang ibigay ang wastong sagot, nang kanilang sabihing, “Pupuksaing walang-awa ang mga tampalasang yaon, at ipauupa niya ang kaniyang ubasan sa ibang mga magsasaka, na magbibigay sa kaniya ng mga bunga sa kanilang kapanahunan.”
Jesus then immediately added another verse to the song, when he sang about the rejected stone, and pulled their answer together with the closing stanza when he stated, “Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.” The “grinding him to powder,” echoes Isaiah twenty-seven making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Both are references to the work of revival carried out by Josiah, who symbolized those in the last days that rediscover the “seven times”, which is the stumbling stone that crushes those who refuse to find it precious.
Pagdaka’y nagdagdag si Jesus ng isa pang saknong sa awit sa pag-awit niya tungkol sa batong itinakwil, at pinagsanib niya ang kanilang sagot sa pangwakas na saknong nang kanyang ipahayag, “Kaya nga sinasabi ko sa inyo, aalisin sa inyo ang kaharian ng Diyos, at ibibigay sa isang bansang nagbubunga nito. At ang sinumang mabuwal sa batong ito ay mababasag; datapuwa’t ang sinumang mabuwalan nito, pagigilingin siya nito hanggang maging pulbos.” Ang “pagigilingin siya hanggang maging pulbos” ay umaalingawngaw sa Isaias dalawampu’t pito, na nagsasaad, “ang lahat ng mga bato ng dambana ay magiging tulad ng mga batong-apog na binayong pira-piraso; ang mga sagradong punungkahoy at mga larawang inanyuan ay hindi makatatayo.” Ang dalawang ito ay mga pagtukoy sa gawaing pagbabangong-espirituwal na isinagawa ni Josias, na sumasagisag sa mga nasa mga huling araw na muling natutuklasan ang “pitong ulit,” na siyang batong katitisuran na dumudurog sa mga tumatangging ariin itong mahalaga.
In the day of the Sunday law, as represented in Isaiah chapter twenty-seven, those who “in time past were not a people,” are to sing the song of the Lord’s vineyard of red wine. These articles have often identified that there is no third message, without a first and a second message. The Sunday law is the third message, and the day of the Sunday law includes the history of the first and second messages. In chapter twenty-seven of Isaiah, the Sunday law is identifying the period represented in Daniel chapter one, and then again in Daniel chapters one through three. Prophetically, the day of the Sunday law in chapter twenty-seven is identifying the history of September 11, 2001, when the first message was empowered through to the soon-coming Sunday law.
Sa araw ng batas ng Linggo, gaya ng inilalarawan sa Isaias kabanata dalawampu’t pito, ang mga “na noong una ay hindi bayan” ay aawit ng awit ng ubasan ng Panginoon, na ubasan ng alak na pula. Madalas na itinuro ng mga artikulong ito na walang ikatlong mensahe kung walang una at ikalawang mensahe. Ang batas ng Linggo ang ikatlong mensahe, at ang araw ng batas ng Linggo ay sumasaklaw sa kasaysayan ng una at ikalawang mensahe. Sa kabanata dalawampu’t pito ng Isaias, ang batas ng Linggo ay tumutukoy sa panahong inilalarawan sa Daniel kabanata isa, at saka muli sa Daniel mga kabanata isa hanggang tatlo. Sa makahulang diwa, ang araw ng batas ng Linggo sa kabanata dalawampu’t pito ay tumutukoy sa kasaysayan ng Setyembre 11, 2001, nang ang unang mensahe ay pinalakas hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo.
We will continue on in our consideration of the song that the redeemed are to proclaim in the time leading up to the point where the whore of Rome will begin to sing her song, in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang ating pagsasaalang-alang sa awit na nararapat ipahayag ng mga tinubos sa panahong humahantong sa sandaling magsisimulang umawit ng kanyang awit ang patutot ng Roma, sa susunod na artikulo.
And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.
At nakita ko, at narito, ang Kordero ay nakatayo sa bundok ng Sion, at kasama niya ang isandaan apatnapu’t apat na libo, na may nakasulat sa kanilang mga noo ang pangalan ng kaniyang Ama. At nakarinig ako ng isang tinig mula sa langit, na gaya ng tinig ng maraming tubig, at gaya ng tinig ng isang malakas na kulog: at narinig ko ang tinig ng mga manunugtog ng alpa, na tumutugtog sa kanilang mga alpa: At umawit sila na wari’y isang bagong awit sa harap ng trono, at sa harap ng apat na buháy na nilalang, at ng mga matanda: at walang sinuman ang makatututo ng awit na iyon, maliban sa isandaan apatnapu’t apat na libo, na mga tinubos mula sa lupa. Ito ang mga hindi nadungisan sa mga babae; sapagkat sila’y mga birhen. Ito ang mga sumusunod sa Kordero saan man siya pumaroon. Sila’y tinubos mula sa gitna ng mga tao, bilang mga unang bunga sa Diyos at sa Kordero. At sa kanilang bibig ay hindi nasumpungan ang anumang daya; sapagkat sila’y walang kapintasan sa harap ng trono ng Diyos. Apocalipsis 14:1-5.