The fall of Belshazzar in chapter five had been typified by Nebuchadnezzar’s fall in chapter four.
Ang pagbagsak ni Belshazzar sa ikalimang kabanata ay nasagisagan na ng pagbagsak ni Nebuchadnezzar sa ikaapat na kabanata.
“To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.
“Sa huling pinuno ng Babilonia—gaya ng sa una, ayon sa tipo—dumating ang hatol ng banal na Bantay: ‘O hari,... sa iyo ito’y sinasabi; Ang kaharian ay inalis sa iyo.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.
Nebuchadnezzar represents the beginning and Belshazzar the end of the kingdom that ruled for seventy years, and thus symbolized the reign of the earth beast of Revelation chapter thirteen (the United States), that was to reign during the time when the whore of Tyre (the papacy), was forgotten.
Si Nebukadnezar ay kumakatawan sa pasimula at si Belsasar sa wakas ng kahariang namuno sa loob ng pitumpung taon, at sa gayon ay sumagisag sa paghahari ng halimaw na mula sa lupa sa Pahayag kabanata labintatlo (ang Estados Unidos), na nakatakdang maghari sa panahong ang patutot ng Tiro (ang Papado) ay nalimutan.
And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.
At mangyayari sa araw na yaon, na ang Tiro ay malilimutan nang pitumpung taon, ayon sa mga araw ng isang hari; sa pagwawakas ng pitumpung taon ay aawit ang Tiro na gaya ng isang patutot. Isaias 23:15.
Nebuchadnezzar therefore represents the beginning of the United States, and Belshazzar represents the end of the United States. Nebuchadnezzar represents the beginning of the Republican horn and the beginning of the Protestant horn. Belshazzar represents the ending of the Republican and Protestant horn.
Samakatuwid, si Nebuchadnezzar ay kumakatawan sa pasimula ng Estados Unidos, at si Belshazzar ay kumakatawan sa wakas ng Estados Unidos. Si Nebuchadnezzar ay kumakatawan sa pasimula ng sungay na Republikano at sa pasimula ng sungay na Protestante. Si Belshazzar ay kumakatawan sa pagwawakas ng sungay na Republikano at ng sungay na Protestante.
The judgment brought upon Nebuchadnezzar was “seven times.” The story of Nebuchadnezzar’s living as a beast for twenty-five hundred and twenty days, was employed by William Miller in his application of the “seven times” of Leviticus twenty-six, though he did not address the twenty-five hundred and twenty, that is symbolized in Belshazzar’s judgment.
Ang hatol na ipinataw kay Nebukadnezar ay "pitong panahon." Ang salaysay ng pamumuhay ni Nebukadnezar bilang isang hayop sa loob ng dalawang libo't limang daan at dalawampung araw ay ginamit ni William Miller sa kaniyang paglalapat ng "pitong panahon" sa Levitico dalawampu't anim, bagaman hindi niya tinalakay ang dalawang libo't limang daan at dalawampu na isinasagisag sa hatol kay Belsasar.
And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians. Daniel 5:25–28.
At ito ang sulat na nakasulat: MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. Ito ang kahulugan ng bagay: MENE; binilang ng Diyos ang iyong kaharian, at winakasan ito. TEKEL; tinimbang ka sa timbangan, at nasumpungang kulang. PERES; hinati ang iyong kaharian, at ibinigay sa mga Medo at mga Persiano. Daniel 5:25-28.
Beyond the interpretation Daniel assigned to the mysterious handwriting on the wall, the words “mene” and “tekel,” represent a measurement of weight, and those words also represent a specific value of coinage (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). A “mene” is fifty shekels, or one thousand gerahs. “Mene, mene” therefore equates to two thousand gerahs. A “tekel” is twenty gerahs. Therefore “mene, mene, tekel” equates to two thousand and twenty gerahs. “Upharsin” means “to divide” and therefore means is one-half of a “mene,” and represents five hundred gerahs. Combined they represent the sum of twenty-five hundred and twenty.
Higit pa sa kahulugang ibinigay ni Daniel sa mahiwagang sulat-kamay sa pader, ang mga salitang "mene" at "tekel" ay tumutukoy sa isang sukat ng bigat, at ang mga salitang iyon ay kumakatawan din sa isang tiyak na halaga ng salaping barya (Exodo 30:13, Ezekiel 45:12). Ang "mene" ay limampung siklo, o isang libong gera. Kaya, ang "mene, mene" ay katumbas ng dalawang libong gera. Ang "tekel" ay dalawampung gera. Kaya, ang "mene, mene, tekel" ay katumbas ng dalawang libo at dalawampung gera. Ang "upharsin" ay nangangahulugang "hatiin," kaya ito ay kalahati ng isang "mene," at kumakatawan sa limandaang gera. Kapag pinagsama, kinakatawan ng mga ito ang kabuuang dalawang libo at limandaang dalawampu.
The last reference of Sister White identifies that Belshazzar was typified by Nebuchadnezzar, but more specifically she emphasized their mutual judgment, and both judgments are represented as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. There are a few terms that the Scriptures employ to represent the “seven times” of Leviticus twenty-six. Jeremiah represents it as God’s indignation.
Ang pinakahuling sanggunian mula kay Sister White ay nagpapahayag na si Belsasar ay itinipo ni Nebukadnezar; ngunit higit pang tiyak, binigyang-diin niya ang kapwa nilang paghatol, at ang dalawang paghatol na iyon ay inilalarawan bilang sagisag ng “pitong ulit” sa Levitico dalawampu’t anim. May ilang termino na ginagamit ng Kasulatan upang katawanin ang “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim. Ikinakatawan ito ni Jeremias bilang poot ng Diyos.
How hath the Lord covered the daughter of Zion with a cloud in his anger, and cast down from heaven unto the earth the beauty of Israel, and remembered not his footstool in the day of his anger! The Lord hath swallowed up all the habitations of Jacob, and hath not pitied: he hath thrown down in his wrath the strong holds of the daughter of Judah; he hath brought them down to the ground: he hath polluted the kingdom and the princes thereof. He hath cut off in his fierce anger all the horn of Israel: he hath drawn back his right hand from before the enemy, and he burned against Jacob like a flaming fire, which devoureth round about. He hath bent his bow like an enemy: he stood with his right hand as an adversary, and slew all that were pleasant to the eye in the tabernacle of the daughter of Zion: he poured out his fury like fire. The Lord was as an enemy: he hath swallowed up Israel, he hath swallowed up all her palaces: he hath destroyed his strong holds, and hath increased in the daughter of Judah mourning and lamentation. And he hath violently taken away his tabernacle, as if it were of a garden: he hath destroyed his places of the assembly: the Lord hath caused the solemn feasts and sabbaths to be forgotten in Zion, and hath despised in the indignation of his anger the king and the priest. The Lord hath cast off his altar, he hath abhorred his sanctuary, he hath given up into the hand of the enemy the walls of her palaces; they have made a noise in the house of the Lord, as in the day of a solemn feast. The Lord hath purposed to destroy the wall of the daughter of Zion: he hath stretched out a line, he hath not withdrawn his hand from destroying: therefore he made the rampart and the wall to lament; they languished together. Lamentations 2:1–8.
O, kung paanong tinakpan ng Panginoon ang anak na babae ng Sion ng ulap sa kanyang poot, at ibinulid mula sa langit hanggang sa lupa ang karilagan ng Israel, at hindi niya inalaala ang tuntungan ng kanyang mga paa sa araw ng kanyang poot! Nilamon ng Panginoon ang lahat ng mga tahanan ni Jacob, at hindi niya kinaawaan; ibinagsak niya sa kanyang poot ang mga kuta ng anak na babae ng Juda; ibinagsak niya ang mga iyon hanggang sa lupa; nilapastangan niya ang kaharian at ang mga prinsipe nito. Sa bagsik ng kanyang poot ay pinutol niya ang lahat ng sungay ng Israel; iniurong niya ang kanyang kanang kamay sa harap ng kaaway, at nag-alab laban kay Jacob na gaya ng naglalagablab na apoy na tumutupok sa palibot. Iniunat niya ang kanyang busog na parang kaaway; tumindig siya na parang kalaban, na ang kanyang kanang kamay ay nakahanda, at pinatay ang lahat ng kaaya-aya sa paningin sa tabernakulo ng anak na babae ng Sion; ibinuhos niya ang kanyang poot na gaya ng apoy. Ang Panginoon ay tulad ng isang kaaway; nilamon niya ang Israel, nilamon niya ang lahat ng kanyang mga palasyo; winasak niya ang kanyang mga kuta, at pinarami sa anak na babae ng Juda ang pagdadalamhati at panaghoy. At marahas niyang inalis ang kanyang tabernakulo, na para bang ito’y sa isang halamanan; sinira niya ang kanyang mga pook ng pagtitipon; ipinagpamalimot ng Panginoon sa Sion ang mga dakilang kapistahan at mga Sabbath, at sa silakbo ng kanyang poot ay hinamak ang hari at ang saserdote. Itinakwil ng Panginoon ang kanyang dambana, kinasuklaman niya ang kanyang santuaryo; ipinasakamay niya sa kaaway ang mga pader ng kanyang mga palasyo; nag-ingay sila sa bahay ng Panginoon, na gaya sa araw ng isang dakilang kapistahan. Ipinanukala ng Panginoon na wasakin ang pader ng anak na babae ng Sion; iniunat niya ang panukat na pisi, hindi niya iniurong ang kanyang kamay sa paggiba; kaya’t ang balwarte at ang pader ay nanaghoy; kapwa silang nanglupaypay. Mga Panaghoy 2:1-8.
The Lord’s anger is represented as the “indignation of his anger,” and his anger was accomplished upon both the northern kingdom and southern kingdom of Israel. This is why the book of Daniel identifies a “first” and a “last” indignation. Jeremiah identifies a “line” that the Lord “hath stretched out,” when he exercised his anger towards his chosen people. That line is also referred to in second Kings.
Ang galit ng Panginoon ay inilarawan bilang ang “poot ng kaniyang galit,” at ang kaniyang galit ay ipinataw laban sa kapuwa ang hilagang kaharian at ang timog na kaharian ng Israel. Dahil dito, tinutukoy ng aklat ni Daniel ang isang “una” at isang “huli” na poot. Si Jeremias ay nagtutukoy ng isang “pisi” na “iniunat” ng Panginoon, nang kaniyang ipinataw ang kaniyang galit sa kaniyang bayang hinirang. Ang pising iyon ay tinutukoy din sa Ikalawang mga Hari.
And the Lord spake by his servants the prophets, saying, Because Manasseh king of Judah hath done these abominations, and hath done wickedly above all that the Amorites did, which were before him, and hath made Judah also to sin with his idols: Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies. 2 Kings 21:10–14.
At nagsalita ang Panginoon sa pamamagitan ng kaniyang mga lingkod, ang mga propeta, na sinasabi, Sapagkat ginawa ni Manases na hari ng Juda ang mga kasuklam-suklam na ito, at gumawa ng higit na kasamaan kaysa sa lahat ng ginawa ng mga Amoreo na nang una sa kaniya, at pinapagkasala rin niya ang Juda sa pamamagitan ng kaniyang mga diyos-diyosan: Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoon na Diyos ng Israel, Narito, magdadala ako ng gayong kasamaan laban sa Jerusalem at Juda, na ang sinumang makarinig nito ay manginginig ang dalawang tainga niya. At iuunat ko sa Jerusalem ang pising panukat ng Samaria, at ang pisi na may tingga ng sambahayan ni Ahap; at pupunasan ko ang Jerusalem gaya ng pagpupunas ng isang tao sa pinggan, pinupunasan ito at ibinabaligtad. At aking pababayaan ang nalabi sa aking mana, at ibibigay ko sila sa kamay ng kanilang mga kaaway; at sila’y magiging huli at samsam ng lahat ng kanilang mga kaaway. 2 Hari 21:10-14.
The “line” of God’s indignation that is Moses’ “seven times,” was first stretched over the northern kingdom (the house of Ahab), and then over Judah. Another biblical term for the “seven times” that is derived from Leviticus twenty-six is the term “scattered”.
Ang "pisi" ng poot ng Diyos, na siyang "pitong ulit" ni Moises, ay unang iniunat sa ibabaw ng kaharian sa hilaga (ang sambahayan ni Ahab), at pagkatapos ay sa Juda. Isa pang terminong biblikal para sa "pitong ulit" na hinango mula sa Levitico dalawampu't anim ay ang salitang "pinangalat".
Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:28–35.
Kung magkagayo’y lalakad din ako laban sa inyo sa matinding poot; at ako, oo, ako mismo, ay parurusahan ko kayo nang pitong ulit dahil sa inyong mga kasalanan. At kakainin ninyo ang laman ng inyong mga anak na lalaki, at ang laman ng inyong mga anak na babae ay kakainin ninyo. At wawasakin ko ang inyong mga matataas na dako, at puputulin ko ang inyong mga larawang inanyuan, at ihahagis ko ang inyong mga bangkay sa ibabaw ng mga bangkay ng inyong mga diyus-diyosan, at kasusuklaman kayo ng aking kaluluwa. At gagawin kong sira ang inyong mga bayan, at ilalagay ko sa pagkatiwangwang ang inyong mga santuwaryo, at hindi ko sisinghutin ang halimuyak ng inyong mga mabubuting samyo. At ilalagay ko ang lupain sa pagkatiwangwang: at ang inyong mga kaaway na magsisitahan doon ay manggigilalas dahil dito. At ikakalat ko kayo sa gitna ng mga bansa, at huhugot ako ng tabak na hahabol sa inyo: at ang inyong lupain ay magiging tiwangwang, at ang inyong mga bayan ay masisira. Kung magkagayo’y tatamasahin ng lupain ang mga Sabbath nito, sa buong panahong ito’y nakatiwangwang, at kayo ay nasa lupain ng inyong mga kaaway; sa panahong yaon ay magpapahinga ang lupain, at tatamasahin ang mga Sabbath nito. Sa buong panahong ito’y nakatiwangwang ay magpapahinga ito; sapagkat hindi ito nagpahinga sa inyong mga Sabbath, noong kayo’y nananahan dito. Levitico 26:28-35.
The scattering among the heathen was fulfilled for Daniel when he was carried as a slave into Babylon, at the captivity of Jehoiakim. Then, while Daniel was in the “enemies’ land” the land rested and enjoyed “her sabbaths.” Second Chronicles informs us that the period of time was the seventy years of Jeremiah, which Daniel came to recognize in chapter nine.
Naganap kay Daniel ang pagkakapangalat sa gitna ng mga hentil nang siya’y dinala bilang alipin sa Babilonia, sa panahon ng pagkabihag ni Jehoiakim. Pagkatapos, samantalang si Daniel ay nasa "lupain ng mga kaaway," ang lupain ay nagpahinga at tinamasa ang "kaniyang mga Sabat." Ipinababatid sa atin ng Ikalawang Cronica na ang panahong iyon ay ang pitumpung taon ni Jeremias, na napag-unawa ni Daniel sa ikasiyam na kabanata.
And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.
At ang mga nakatanan sa tabak ay dinala niyang bihag sa Babilonia; at doon sila’y naging mga alipin sa kaniya at sa kaniyang mga anak hanggang sa paghahari ng kaharian ng Persia; upang matupad ang salita ng Panginoon sa pamamagitan ng bibig ni Jeremiah, hanggang sa ang lupain ay matamasa ang kaniyang mga Sabbath; sapagkat sa buong panahon na siya’y nanatiling tiwangwang ay ipinangilin niya ang Sabbath, upang matupad ang pitumpung taon. At sa unang taon ni Cyrus na hari ng Persia, upang matupad ang salita ng Panginoon na sinalita sa pamamagitan ng bibig ni Jeremiah, ginising ng Panginoon ang espiritu ni Cyrus na hari ng Persia, na siya’y naglabas ng isang pahayag sa buong kaniyang kaharian, at isinulat din ito, na sinasabi, Ganito ang sabi ni Cyrus na hari ng Persia, Ang lahat ng mga kaharian sa lupa ay ibinigay sa akin ng Panginoon, ang Diyos ng langit; at inatasan niya ako na pagtayuan siya ng isang bahay sa Jerusalem, na nasa Judah. Sino sa inyo ang kabilang sa buong kaniyang bayan? Suma kaniya nawa ang Panginoon niyang Diyos, at umahon nawa siya. 2 Cronica 36:20-23.
The term “scattering” is a symbol of the “seven times.” The judgment of Nebuchadnezzar of “seven times” living as a beast, typified the judgment of Belshazzar, as represented by the mystical words upon the wall, “mene, mene, tekel upharsin.” Belshazzar’s judgment was represented by the handwriting that equated to twenty-five hundred and twenty, the same number of days that Nebuchadnezzar lived like a beast, and the same number of years represented with the “seven times” of Leviticus twenty-six.
Ang terminong "pagkakalat" ay sagisag ng "pitong panahon." Ang hatol kay Nebukadnezar na "pitong panahon" ng pamumuhay na parang hayop ay naging tipo ng hatol kay Belsasar, gaya ng iniharap sa mahiwagang mga salita sa pader, "mene, mene, tekel upharsin." Ang hatol kay Belsasar ay kinatawan ng sulat-kamay na tumutumbas sa dalawang libo't limandaang dalawampu, na siyang kaparehong bilang ng mga araw na namuhay si Nebukadnezar na gaya ng isang hayop, at kaparehong bilang ng mga taon na kinakatawan ng "pitong panahon" sa Levitico dalawampu't anim.
The judgment of Belshazzar, that was typified by the judgment of Nebuchadnezzar, was symbolically represented by the “seven times,” and both of those judgments represented a “fall of Babylon,” which is the symbol of the second angel’s message. The first fall of Babylon was when Nimrod’s tower was brought down.
Ang paghatol kay Belsasar, na inihalimbawa ng paghatol kay Nebukadnezar, ay sinagisag ng “pitong panahon,” at ang kapuwa mga paghatol na iyon ay kumakatawan sa isang “pagbagsak ng Babilonia,” na siyang sagisag ng mensahe ng ikalawang anghel. Ang unang pagbagsak ng Babilonia ay nang ibinagsak ang tore ni Nimrod.
And the whole earth was of one language, and of one speech. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. And the Lord came down to see the city and the tower, which the children of men builded. And the Lord said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do. Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another’s speech. So the Lord scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city. Genesis 11:1–8.
At ang buong lupa ay iisang wika at iisang pananalita. At nangyari na, samantalang sila’y naglalakbay mula sa silangan, ay nakasumpong sila ng isang kapatagan sa lupain ng Shinar; at tumahan sila roon. At nagsabi sila sa isa’t isa, Halina, tayo’y gumawa ng mga ladrilyo, at sunugin natin ang mga iyon nang lubusan. At ladrilyo ang ginamit nila sa halip na bato, at alikitran ang ginamit nila bilang argamasa. At sinabi nila, Halina, tayo’y magtayo para sa ating sarili ng isang lungsod at isang tore, na ang tuktok nito’y aabot hanggang sa langit; at tayo’y gumawa para sa ating sarili ng isang pangalan, baka tayo’y mangalat sa ibabaw ng buong lupa. At bumaba ang Panginoon upang tingnan ang lungsod at ang tore na itinayo ng mga anak ng tao. At sinabi ng Panginoon, Narito, iisa ang bayan, at iisa ang kanilang wika; at ito ang kanilang sinimulang gawin: at ngayo’y walang bagay na mahahadlangan sa kanila sa anumang kanilang ipinanukalang gawin. Halina, bumaba tayo, at doo’y guluhin natin ang kanilang wika, upang hindi nila maunawaan ang pananalita ng isa’t isa. Kaya’t pinangalat sila ng Panginoon mula roon sa ibabaw ng buong lupa; at tumigil sila sa pagtatayo ng lungsod. Genesis 11:1-8.
At the judgment of Babel, which was the judgment of Nimrod, the Lord “scattered” Nimrod’s rebels across the “face of the whole earth.” Nimrod and his cohorts knew their rebellion would cause them to be scattered, for they had said the motivation for building the tower and city was to “make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.”
Sa paghatol sa Babel, na siyang paghatol laban kay Nimrod, “pinangalat” ng Panginoon ang mga manghihimagsik ni Nimrod sa “ibabaw ng buong lupa.” Batid ni Nimrod at ng kaniyang mga kasamahan na ang kanilang paghihimagsik ay magbubunga ng kanilang pagkakapangalat, sapagkat sinabi nila na ang dahilan ng pagtatayo ng tore at ng lungsod ay upang “gumawa tayo ng isang pangalan, baka tayo’y pangalat sa ibabaw ng buong lupa.”
A “name” prophetically is a symbol of character. The character that Nimrod and his cohorts established is represented by their works, for by the fruits you shall know the character. The fruit of Nimrod’s rebellion, and therefore the symbol of his character, was the construction of the tower and the city. A “tower” is a symbol of a church, and a “city” is a symbol of a state. The name of Nimrod’s rebels, which represents their character, was the combination of church and state, which is also symbolically represented as the image of the beast.
Ang "pangalan" sa wika ng propesiya ay isang sagisag ng pagkatao. Ang pagkataong itinatag ni Nimrod at ng kaniyang mga kapanalig ay kinakatawan ng kanilang mga gawa, sapagkat sa mga bunga nakikilala ang pagkatao. Ang bunga ng paghihimagsik ni Nimrod, at kaya't ang sagisag ng kaniyang pagkatao, ay ang pagtatayo ng torre at ng lungsod. Ang "torre" ay sagisag ng iglesya, at ang "lungsod" ay sagisag ng estado. Ang pangalan ng mga rebelde ni Nimrod, na kumakatawan sa kanilang pagkatao, ay ang pagsasanib ng iglesya at ng estado, na sinasagisag din bilang larawan ng hayop.
The passage identifying the fall of Babel has the expression “go to” repeated three times. The third is when God brings the judgment of confounding their language, and scattering them abroad. The first “go to” was the preparation for the second “go to,” when they constructed their city and tower. When they had accomplished their work during the history of the second expression of “go to,” God came down to visually consider their rebellion. The third “go to,” was judgment, and the second “go to” was a visual test. The first “go to” represents their first failure, and prophetically the three times “go to” is expressed identifies the three-step testing process of the everlasting gospel. There is much more information in the testimony of Nimrod’s rebellion and fall, but we are simply identifying that the first time Babylon (Babel) fell, the symbol of “seven times,” as represented by the “scattering,” is identified. Nimrod’s judgment was represented by a scattering, Nebuchadnezzar’s by “seven times” and Belshazzar’s by “twenty-five hundred and twenty”.
Ang talatang tumutukoy sa pagkabagsak ng Babel ay may pariralang “go to” na inuulit nang tatlong beses. Ang ikatlo ay yaong nang ipinataw ng Diyos ang hatol ng pagkakalito ng kanilang wika at ng pagpapangalat sa kanila sa buong lupa. Ang unang “go to” ay paghahanda para sa ikalawang “go to,” noong itinayo nila ang kanilang lungsod at torre. Nang matapos nila ang kanilang gawain sa salaysay ng ikalawang pagbigkas ng “go to,” bumaba ang Diyos upang pagmasdan ang kanilang paghihimagsik. Ang ikatlong “go to” ay hatol, at ang ikalawang “go to” ay isang nakikitang pagsubok. Ang unang “go to” ay kumakatawan sa kanilang unang kabiguan, at sa paraang propetiko, ang tatlong ulit na pagbigkas ng “go to” ay tumutukoy sa tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok ng walang-hanggang Ebanghelyo. Marami pang kabatiran sa patotoo ng paghihimagsik at pagbagsak ni Nimrod, subalit tinutukoy lamang natin na sa unang pagbagsak ng Babilonya (Babel) ay natukoy ang sagisag ng “pitong panahon,” na kinakatawan ng “pagpapangalat.” Ang hatol kay Nimrod ay kinatawan ng isang pagpapangalat, ang kay Nebukadnezar ng “pitong panahon,” at ang kay Belsasar ng “twenty-five hundred and twenty.”
The signature of the Alpha and Omega identifies that the line of prophecy represented by chapters four and five, is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. The line begins with the fall of Babylon represented by Nebuchadnezzar, identifying 1798, which is when spiritual Babylon (the papacy) fell the first time. Then at the end of the line, Belshazzar’s Babylon falls, marking the beginning of the progressive fall of spiritual Babylon (the papacy again), beginning at the Sunday law crisis. There are two witnesses of the fall of Babylon at the beginning of the line and two witnesses at the end of the line. Prophetic logic recognizes the signature of the great Beginning and Ending, while seeing the subject of Babylon’s fall testified to by four witnesses in the line represented by Daniel chapters four and five.
Ang lagda ng Alfa at Omega ay tumutukoy na ang linyang propetiko na kinakatawan ng kabanata apat at lima ay ang mensahe ng huling ulan ng ikalawang anghel at ng Sigaw sa Hatinggabi. Nagsisimula ang linyang ito sa pagkabagsak ng Babilonia na kinakatawan ni Nabucodonosor, na nagtatakda sa taong 1798, na siyang panahon ng unang pagkabagsak ng espirituwal na Babilonia (ang Kapapahan). Pagkatapos, sa dulo ng linya, bumabagsak ang Babilonia ni Belsasar, na minamarkahan ang pasimula ng sunud-sunod na pagkabagsak ng espirituwal na Babilonia (muli, ang Kapapahan), na nagsisimula sa krisis ng batas sa Linggo. May dalawang saksi ng pagkabagsak ng Babilonia sa pasimula ng linya, at dalawang saksi sa dulo ng linya. Kinikilala ng lohikang propetiko ang lagda ng dakilang Pasimula at Wakas, habang nakikita ang paksa ng pagkabagsak ng Babilonia na pinatotohanan ng apat na saksi sa linyang kinakatawan ng Aklat ni Daniel, kabanata apat at lima.
In the type and antitype relationship of Nebuchadnezzar and Belshazzar, when aligned with the last days, we find the earth beast in its lamblike condition represented by Nebuchadnezzar, and then, when it speaks as a dragon, we see Belshazzar. We see in the prophetic relationship, the Republican horn being led by the Constitution of the United States represented by Nebuchadnezzar, and the overturning of the Constitution represented by Belshazzar. We will also see Nebuchadnezzar as a wise virgin and Belshazzar as a foolish virgin.
Sa ugnayang tipo at antitipo nina Nebukadnezar at Belsasar, kapag iniayon sa mga huling araw, makikita natin ang halimaw mula sa lupa sa kanyang anyong parang kordero na kinakatawan ni Nebukadnezar, at pagkatapos, kapag nagsasalita ito tulad ng dragon, nakikita natin si Belsasar. Nakikita natin, sa ugnayang propetiko, ang Republikanong sungay na pinapatnubayan ng Konstitusyon ng Estados Unidos na kinakatawan ni Nebukadnezar, at ang pagpapawalang-bisa sa Konstitusyon na kinakatawan ni Belsasar. Makikita rin natin si Nebukadnezar bilang isang matalinong dalaga at si Belsasar bilang isang hangal na dalaga.
We will continue our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.
Ipagpapatuloy natin ang ating pag-aaral sa ikaapat at ikalimang kabanata ng Daniel sa susunod na artikulo.
“Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.
Si Belsasar ay nabigyan ng maraming pagkakataon upang malaman at gawin ang kalooban ng Diyos. Nakita niya ang kanyang lolo na si Nebukadnezar na inihiwalay mula sa lipunan ng mga tao. Nakita niyang ang talino na pinagmalaki ng palalong monarko ay inalis ng Siyang nagkaloob nito. Nasaksihan niya ang hari na pinalayas mula sa kanyang kaharian, at ginawang kapisan ng mga hayop sa parang. Ngunit ang pag-ibig ni Belsasar sa aliwan at sa pagpapakaluwalhati sa sarili ay nagbura sa mga aral na hindi sana niya kailanman nalimutan; at gumawa siya ng mga kasalanang tulad ng mga nagdala ng mga natatanging paghatol kay Nebukadnezar. Sinayang niya ang mga pagkakataong sa kagandahang-loob ay ipinagkaloob sa kanya, na pinabayaan niyang gamitin ang mga pagkakataong nasa abot niya upang makilala ang katotohanan. "Ano ang dapat kong gawin upang maligtas?" ay isang katanungang walang pakundangang pinagwalang-bahala ng dakila ngunit hangal na hari.
“This is the danger of heedless, reckless youth today. The hand of God will awaken the sinner as it did Belshazzar, but with many it will be too late to repent.
Ito ang panganib ng walang-bahala at padalus-dalos na kabataan sa kasalukuyan. Gigisingin ng kamay ng Diyos ang makasalanan gaya ng ginawa Niya kay Belshazzar, subalit para sa marami, huli na ang lahat upang magsisi.
“The ruler of Babylon had riches and honour, and in his haughty self-indulgence he had lifted himself up against the God of heaven and earth. He had trusted in his own arm, not supposing that any would dare to say, ‘Why doest thou this?’ But as the mysterious hand traced letters on the wall of his palace, Belshazzar was awed and silenced. In a moment he was completely shorn of his strength and humbled as a child. He realized that he was at the mercy of One greater than Belshazzar. He had been making sport of sacred things. Now his conscience was awakened. He realized that he had had the privilege of knowing and doing the will of God. The history of his grandfather stood out as vividly before him as the writing on the wall.” Bible Echo, April 25, 1898.
Ang pinuno ng Babilonia ay nagtataglay ng kayamanan at karangalan, at sa kaniyang palalong pagpapakasasa ay itinaas niya ang sarili laban sa Diyos ng langit at lupa. Nagtitiwala siya sa lakas ng sarili niyang bisig, at hindi man inakalang may maglalakas-loob na magsabi, 'Bakit mo ginagawa ito?' Ngunit nang iginuhit ng mahiwagang kamay ang mga titik sa dingding ng kaniyang palasyo, si Belshazzar ay nasindak at natahimik. Sa isang iglap, lubos siyang nahubdan ng lakas at pinakumbaba na gaya ng isang bata. Nabatid niya na siya'y nasa awa ng Isang higit na dakila kaysa kay Belshazzar. Pinaglibangan niya ang mga banal na bagay. Ngayo'y nagising ang kaniyang budhi. Nabatid niya na nagkaroon siya ng pribilehiyong malaman at tuparin ang kalooban ng Diyos. Ang kasaysayan ng kaniyang lolo ay lumitaw sa harap niya nang kasinglinaw ng sulat sa dingding. Bible Echo, Abril 25, 1898.