Nebuchadnezzar represents the beginning of Adventism, the beginning of the United States, the beginning of the Protestant horn and the beginning of the Republican horn. Belshazzar represents the end of all these lines.
Kumakatawan si Nebukadnezar sa pasimula ng Adventismo, ng Estados Unidos, ng sungay na Protestante, at ng sungay na Republikano. Kumakatawan si Belsasar sa wakas ng lahat ng mga linyang ito.
Nebuchadnezzar represents the history of the first and second angels’ messages from 1798, through to 1844, and the beginning of God’s investigative judgment. His testimony parallels Daniel chapter one. Belshazzar represents the history of the third angel’s message from 1989, through to the Sunday law, and the beginning of God’s executive judgment. His testimony parallels Daniel chapters one through three.
Kinakatawan ni Nebuchadnezzar ang kasaysayan ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel mula 1798 hanggang 1844, gayundin ang pasimula ng paghuhukom ng pagsisiyasat ng Diyos. Ang kaniyang patotoo ay kaayon ng Daniel kabanata 1. Kinakatawan ni Belshazzar ang kasaysayan ng mensahe ng ikatlong anghel mula 1989 hanggang sa batas sa Linggo, at ang pasimula ng pagpapatupad ng hatol ng Diyos. Ang kaniyang patotoo ay kaayon ng Daniel kabanata 1 hanggang 3.
Nebuchadnezzar marks the end of the “seven times” that came upon the northern kingdom of Israel in 1798, when his kingdom was restored unto him after living with the heart of a beast. His testimony continues until the opening of the investigative judgment at the end of the “seven times,” that came upon the southern kingdom of Judah in 1844. In his testimony the word “hour” represents the judgment hour message of the first angel, and then again, it represents the arrival of that message. The “hour” in his testimony marks both 1798, and 1844, which both represent the conclusion of the first indignation and the last indignation respectively.
Minamarkahan ni Nebukadnezar ang wakas ng “pitong panahon” na sumapit sa hilagang kaharian ng Israel noong 1798, nang maibalik sa kaniya ang kaniyang kaharian matapos mabuhay na may puso ng hayop. Nagpapatuloy ang kaniyang patotoo hanggang sa pagbubukas ng paghuhukom na may pagsisiyasat sa katapusan ng “pitong panahon” na sumapit sa timugang kaharian ng Juda noong 1844. Sa kaniyang patotoo, ang salitang “oras” ay kumakatawan sa mensahe ng oras ng paghuhukom ng unang anghel, at gayon din, kumakatawan sa pagdating ng mensaheng iyon. Ang “oras” sa kaniyang patotoo ay minamarkahan ang kapwa 1798 at 1844, na kapwa kumakatawan sa pagwawakas ng unang poot at ng huling poot, ayon sa pagkakasunod-sunod.
Belshazzar’s end is marked by the mystical handwriting that equates to twenty-five hundred and twenty. The “seven times,” whether represented as an “hour,” a “scattering,” or “twenty-five hundred and twenty,” are a symbol of judgment. Nimrod’s judgment was a “scattering,” Nebuchadnezzar’s was “seven times,” and Belshazzar’s was twenty-five hundred and twenty. When Nebuchadnezzar judged the three worthies, he had the furnace heated “seven times,” above normal.
Ang wakas ni Belshazzar ay minarkahan ng mahiwagang sulat-kamay na katumbas ng dalawang libo’t limang daan at dalawampu. Ang “pitong panahon,” kahit ito’y inilalarawan bilang isang “oras,” isang “pagkakapangalat,” o “dalawang libo’t limang daan at dalawampu,” ay isang sagisag ng paghatol. Ang paghatol kay Nimrod ay isang “pagkakapangalat,” ang kay Nebuchadnezzar ay “pitong panahon,” at ang kay Belshazzar ay dalawang libo’t limang daan at dalawampu. Nang hatulan ni Nebuchadnezzar ang tatlong mararangal, ipinainit niya ang hurno nang “pitong ulit” higit sa karaniwan.
The judgment of the “seven times” is marked at the arrival of the first message, and the arrival of the third message. The end of Millerite Adventism in 1863 begins with the rejection of the doctrine of the “seven times,” and one hundred and twenty-six years later in 1989, “the time of the end” for the history of the third angel arrived. One hundred and twenty-six is a symbol of the “seven times”; so the end of the movement of the first angel in 1863, until the beginning of the movement of the third angel in 1989, is bridged together by the “seven times” by the symbolic one hundred and twenty-six.
Ang paghuhukom ng “pitong panahon” ay tinandaan ng pagdating ng unang mensahe, at ng pagdating ng ikatlong mensahe. Nagsimula ang katapusan ng Adbentismo ng mga Millerita noong 1863 sa pagtanggi sa doktrina ng “pitong panahon,” at makalipas ang isandaang dalawampu’t anim na taon, noong 1989, dumating ang “panahon ng kawakasan” para sa kasaysayan ng ikatlong anghel. Ang isandaang dalawampu’t anim ay isang sagisag ng “pitong panahon”; kaya’t ang katapusan ng kilusan ng unang anghel noong 1863 hanggang sa pasimula ng kilusan ng ikatlong anghel noong 1989 ay pinagdugtong ng “pitong panahon” sa pamamagitan ng sagisag na isandaang dalawampu’t anim.
Yet the testimony of Belshazzar’s fall in Daniel chapter five, teaches that no one can see the judgment of the “seven times,” even though it is written upon the “wall”. For the Republican horn, the judgment is written on Thomas Jefferson’s “wall of separation of church and state” that is removed in chapter five of Daniel. For the true Protestant horn, the judgment is written on the two sacred charts that are hung upon the “wall” in order that those who read it may run. But in the blindness of Laodicea the words are indiscernible. In both cases, the words of judgment represent that both the true Protestant and Republican horns are weighed in the balances, and found wanting. The story of Belshazzar has a message for the Republican horn, representing the nations of the world.
Gayunman, ang patotoo ng pagbagsak ni Belshazzar sa ika-limang kabanata ng Daniel ay nagtuturo na walang sinuman ang makakakita sa hatol ng “pitong panahon,” bagaman ito’y nakasulat sa “pader”. Para sa Republikanong sungay, ang hatol ay nakasulat sa “pader ng paghihiwalay ng simbahan at estado” ni Thomas Jefferson, at ito’y inaalis sa ika-limang kabanata ng Daniel. Para naman sa tunay na Protestanteng sungay, ang hatol ay nakasulat sa dalawang sagradong tsart na nakasabit sa “pader” upang yaong bumabasa nito ay tumakbo. Ngunit sa pagkabulag ng Laodicea, hindi matalos ang mga salita. Sa kapwa pagkakataon, ang mga salita ng hatol ay kumakatawan na kapwa ang tunay na Protestanteng sungay at ang Republikanong sungay ay tiningbang sa mga timbangan at nasumpungang kulang. Ang salaysay tungkol kay Belshazzar ay may mensahe para sa Republikanong sungay, na kumakatawan sa mga bansa ng sanlibutan.
“In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to nations of today.” Signs of the Times, July 20, 1891.
"Sa kasaysayan nina Nebukadnezar at Belsasar, ang Diyos ay nagsasalita sa mga bansa ng kasalukuyang panahon." Signs of the Times, Hulyo 20, 1891.
The story of Belshazzar also has a message for the Protestant horn, representing the people of the world.
Ang kasaysayan ni Belshazzar ay may mensahe rin para sa Protestantong sungay, na kumakatawan sa mga tao ng sanlibutan.
“In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to the people of today.” Bible Echo, September 17, 1894.
"Sa kasaysayan nina Nebukadnezar at Belsasar, nangungusap ang Diyos sa mga tao sa kasalukuyan." Bible Echo, Setyembre 17, 1894.
The sin of Belshazzar represents the sin of both horns of the earth beast. The sin of either of the horns is found in their rejection of their foundational truths, while having full knowledge of those truths. The Republican horn is held accountable to the light of the Constitution, and the beginning history when that divine document was produced, but has since been progressively rejected. When the nation speaks as a dragon the symbolic wall of separation of church and state will have been removed. For the true Protestant horn, the light from the history of the first and second angels’ messages, when the foundations were established, has been progressively rejected, and will continue to be increasingly rejected, until the “wall” of God’s law will also, ultimately be rejected.
Ang kasalanan ni Belshazzar ay kumakatawan sa kasalanan ng kapuwa sungay ng halimaw na mula sa lupa. Ang kasalanan ng alinman sa mga sungay ay nasusumpungan sa kanilang pagtanggi sa kanilang mga saligang katotohanan, bagaman may ganap silang kaalaman sa mga katotohanang iyon. Ang Republikanong sungay ay mananagot sa liwanag ng Saligang-Batas, at sa pasimulang kasaysayan nang likhain ang banal na dokumentong iyon, subalit mula noon ay unti-unti itong itinakwil. Kapag ang bansa ay magsalita gaya ng dragon, ang simbolikong pader ng paghihiwalay ng simbahan at estado ay naalis na. Para naman sa tunay na Protestantong sungay, ang liwanag mula sa kasaysayan ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel, nang itatag ang mga saligan, ay unti-unting itinakwil, at patuloy pang lalong itatakwil, hanggang sa ang "pader" ng kautusan ng Diyos ay, sa kahuli-hulihan, tuluyan ding itatakwil.
“The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.
Ipinakikita rito ng propeta ang isang bayan na, sa panahon ng pangkalahatang pagtalikod sa katotohanan at katuwiran, ay nagsisikap na ibalik ang mga prinsipyong siyang saligan ng kaharian ng Diyos. Sila ang mga tagapag-ayos ng siwang na nagawa sa kautusan ng Diyos—ang bakod na inilagay Niya sa palibot ng Kanyang mga hinirang para sa kanilang pag-iingat—at ang pagsunod sa mga tuntunin nitong katarungan, katotohanan, at kalinisan ay magiging kanilang walang hanggang pananggalang.
“In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 677, 678.
"Sa mga salitang may kahulugang hindi mapagkakamalian, itinutukoy ng propeta ang tiyak na gawain ng natitirang bayang ito na nagtatayo ng pader. ‘Kung iyong iurong ang iyong paa sa araw ng Sabat, sa hindi paggawa ng iyong kaluguran sa Aking banal na araw; at tawagin mong kaluguran ang Sabat, ang banal ng Panginoon, kagalang-galang; at iyong pararangalan Siya, na hindi ginagawa ang sarili mong mga lakad, ni hinahanap ang sarili mong kaluguran, ni nagsasalita ng sarili mong mga salita: kung magkagayo’y malulugod ka sa Panginoon; at pasasakayin kita sa mga matataas na dako ng lupa, at pakakanin kita ng pamana ni Jacob na iyong ama: sapagkat ang bibig ng Panginoon ang nagsalita nito.’ Isaias 58:13, 14." Mga Propeta at mga Hari, 677, 678.
The biblical methodology revealed by angels to William Miller, represents God’s prophetic laws, and unlike ancient Israel, modern Israel was to be the depositaries of not only the law of the Ten Commandments, but also the prophecies.
Ang biblikal na metodolohiyang inihayag ng mga anghel kay William Miller ay kumakatawan sa mga kautusang propetiko ng Diyos, at hindi tulad ng sinaunang Israel, ang makabagong Israel ay itinalagang maging mga tagapag-ingat hindi lamang ng kautusan ng Sampung Utos kundi pati ng mga propesiya.
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth. Christ declares to His followers: ‘Ye are the light of the world.’ To every soul that accepts Jesus the cross of Calvary speaks: ‘Behold the worth of the soul: “Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.’” Nothing is to be permitted to hinder this work. It is the all-important work for time; it is to be far-reaching as eternity. The love that Jesus manifested for the souls of men in the sacrifice which He made for their redemption, will actuate all His followers.” Testimonies, volume 5, 455.
Tinawag ng Diyos ang Kaniyang iglesia sa panahong ito, gaya ng pagtawag Niya sa sinaunang Israel, upang tumindig bilang ilaw sa sanlibutan. Sa pamamagitan ng makapangyarihang pamutol ng katotohanan—ang mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel—Kaniyang inihiwalay sila mula sa mga iglesya at sa sanlibutan upang dalhin sila sa banal na pakikipaglapit sa Kaniya. Ginawa Niya silang mga tagapag-ingat ng Kaniyang kautusan, at ipinagkatiwala Niya sa kanila ang mga dakilang katotohanan ng propesiya para sa panahong ito. Gaya ng mga banal na kapahayagang ipinagkatiwala sa sinaunang Israel, ang mga ito ay isang banal na pagkakatiwala na dapat ipahayag sa sanlibutan. Ang tatlong anghel ng Apocalipsis 14 ay kumakatawan sa mga taong tumatanggap sa liwanag ng mga mensahe ng Diyos at lumalabas bilang Kaniyang mga kinatawan upang iparinig ang babala sa buong kahabaan at kalaparan ng sanlibutan. Sinasabi ni Cristo sa Kaniyang mga tagasunod: ‘Kayo ang ilaw ng sanlibutan.’ Sa bawat kaluluwang tumatanggap kay Jesus, ang krus ng Kalbaryo ay nagsasalita: ‘Masdan ang kahalagahan ng kaluluwa: “Humayo kayo sa buong sanlibutan, at ipangaral ninyo ang ebanghelyo sa bawat nilalang.”’ Walang anuman ang dapat pahintulutang hadlangan ang gawaing ito. Ito ang pinakamahalagang gawain para sa kapanahunan; ito’y dapat umabot na kasinglawak ng kawalang-hanggan. Ang pag-ibig na inihayag ni Jesus para sa mga kaluluwa ng mga tao sa pamamagitan ng sakripisyong Kaniyang ginawa para sa kanilang katubusan ang siyang mag-uudyok sa lahat ng Kaniyang mga tagasunod.” Testimonies, tomo 5, 455.
The “great truths of prophecy,” which were delivered by angels, and established through the work of William Miller, are “a sacred trust to be communicated to the world.” The law of the Ten Commandments, the laws of nature, the laws of health and the laws of prophetic study were given by the same Great Lawgiver, and to reject one Commandment is to reject them all. The rejection of the methodology given to William Miller began a progressive rebellion, that ultimately will lead to Adventism rejecting the seventh-day Sabbath.
Ang “mga dakilang katotohanan ng propesiya,” na inihatid ng mga anghel at pinagtibay sa pamamagitan ng gawain ni William Miller, ay “isang banal na pananagutang dapat iparating sa sanlibutan.” Ang kautusan ng Sampung Utos, ang mga batas ng kalikasan, ang mga batas ng kalusugan, at ang mga batas ng pag-aaral ng propesiya ay ibinigay ng iisang Dakilang Tagapagbigay ng Kautusan, at ang pagtanggi sa isang Utos ay pagtanggi sa lahat. Ang pagtanggi sa metodolohiyang ibinigay kay William Miller ang nagpasimula ng isang progresibong paghihimagsik na sa katapusan ay hahantong sa pagtanggi ng Adventismo sa Sabat ng ikapitong araw.
“The Lord has a controversy with his professed people in these last days. In this controversy men in responsible positions will take a course directly opposite to that pursued by Nehemiah. They will not only ignore and despise the Sabbath themselves, but they will try to keep it from others by burying it beneath the rubbish of custom and tradition. In churches and in large gatherings in the open air, ministers will urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week. There are calamities on sea and land: and these calamities will increase, one disaster following close upon another; and the little band of conscientious Sabbath-keepers will be pointed out as the ones who are bringing the wrath of God upon the world by their disregard of Sunday.
Ang Panginoon ay may usapin laban sa mga nagpapakilalang Kaniyang bayan sa mga huling araw na ito. Sa alitang ito, ang mga taong nasa mga posisyong may pananagutan ay tatahak sa isang landas na tuwirang kabaligtaran ng tinahak ni Nehemias. Hindi lamang nila mismong babalewalain at hahamakin ang Sabat, kundi sisikapin din nilang ipagkait ito sa iba sa pamamagitan ng paglilibing nito sa ilalim ng basura ng kaugalian at tradisyon. Sa mga iglesya at sa malalaking pagtitipon sa bukas na himpapawid, ihihimok ng mga ministro sa mga tao ang pangangailangang ipangilin ang unang araw ng sanglinggo. May mga kalamidad sa dagat at sa lupa: at ang mga kalamidad na ito ay darami, isang sakuna ang susunod nang sunud-sunod sa isa pa; at ang munting pangkat ng mga may budhing tagapangingilin ng Sabat ay ituturo bilang yaong mga nagdadala ng poot ng Diyos sa sanlibutan dahil sa kanilang pagwawalang-bahala sa Araw ng Linggo.
“Satan urges this falsehood that he may take the world captive. It is his plan to compel men to accept errors. He takes an active part in the promulgation of all false religions, and will stop at nothing in his efforts to enforce erroneous doctrines. Under a cloak of religious zeal, men, influenced by his spirit, have invented the most cruel tortures for their fellow-men, and have inflicted the most awful sufferings upon them. Satan and his agents have the same spirit still; and the history of the past will be repeated in our day.
Isinusulong ni Satanas ang kabulaanang ito upang mabihag niya ang sanlibutan. Balak niyang pilitin ang mga tao na tanggapin ang mga kamalian. Aktibo siyang nakikibahagi sa pagpapalaganap ng lahat ng huwad na relihiyon, at hindi siya uurong sa anuman sa kanyang mga pagsisikap na ipairal ang mga maling doktrina. Sa ilalim ng balatkayo ng panrelihiyong sigasig, ang mga tao, na naimpluwensiyahan ng kanyang espiritu, ay kumatha ng pinakamalulupit na mga pagpapahirap laban sa kanilang kapuwa-tao, at ipinataw sa kanila ang pinakakila-kilabot na mga pagdurusa. Si Satanas at ang kanyang mga ahente ay taglay pa rin ang gayunding espiritu; at ang kasaysayan ng nakaraan ay mauulit sa ating kapanahunan.
“There are men who have set their minds and will to accomplish evil; in the dark recesses of their hearts they have resolved what crimes they will commit. These men are self-deceived. They have rejected God’s great rule of right, and in its stead have erected a standard of their own, and comparing themselves with this standard they pronounce themselves holy. The Lord will permit them to reveal what is in their hearts, to act out the spirit of the master that controls them. He will let them show their hatred of his law in their treatment of those who are loyal to its requirements. They will be actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.
May mga tao na ipinasya na nila sa kanilang isip at kalooban na isagawa ang kasamaan; sa madidilim na sulok ng kanilang mga puso pinagtibay na nila kung anong mga krimen ang kanilang gagawin. Ang mga taong ito ay biktima ng sariling panlilinlang. Itinakwil nila ang dakilang tuntunin ng katuwiran ng Diyos, at sa halip nito ay nagtayo sila ng sarili nilang pamantayan; at sa paghahambing ng kanilang sarili sa pamantayang ito, idinideklara nilang banal ang kanilang sarili. Pahihintulutan sila ng Panginoon na ilantad ang nasa kanilang mga puso, upang ipamalas sa gawa ang espiritu ng among namumuno sa kanila. Hahayaan Niya silang ipakita ang kanilang pagkapoot sa Kanyang kautusan sa kanilang pagtrato sa mga tapat sa mga kahilingan nito. Uudyukan sila ng gayunding espiritu ng panatikong sigasig na nag-udyok sa pulutong na nagpako kay Cristo sa krus; magbubuklod ang Simbahan at ang Estado sa gayunding tiwaling pagkakasundo.
“The church of today has followed in the steps of the Jews of old, who set aside the commandments of God for their own traditions. She has changed the ordinance, broken the everlasting covenant, and now, as then, pride, unbelief, and infidelity are the result. Her true condition is set forth in these words from the song of Moses: ‘They have corrupted themselves, their spot is not the spot of his children; they are a perverse and crooked generation. Do ye thus requite the Lord, O foolish people and unwise? is not he thy father that hath bought thee? hath he not made thee, and established thee?’” Review and Herald, March 18, 1884.
Ang iglesia sa kasalukuyan ay sumunod sa yapak ng mga Hudyo noong una, na isinantabi ang mga utos ng Diyos alang-alang sa kanilang sariling mga tradisyon. Binago niya ang kautusan, sinira ang tipang walang hanggan, at ngayon, gaya noon, pagmamataas, kawalan ng pananampalataya, at kataksilan ang naging bunga. Ang kaniyang tunay na kalagayan ay inilalahad sa mga salitang ito mula sa awit ni Moises: ‘Sila’y nagpakasama; ang kanilang batik ay hindi batik ng kaniyang mga anak; sila’y isang salinlahing balakyot at baluktot. Ganyan ba ninyo ginagantihan ang Panginoon, O bayang mangmang at walang unawa? Hindi ba siya ang iyong Ama na bumili sa iyo? Hindi ba niya ikaw nilalang at pinatatag?’ Review and Herald, Marso 18, 1884.
The ultimate rejection of truth by Adventism occurs at the Sunday law, as Adventism repeats the history of ancient Israel, when “actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.” The progressive rebellion of Adventism is represented in Ezekiel chapter eight, with four escalating abominations, that prophetically mark the four generations of Adventism that began in 1863. The final abomination is when the leaders of Jerusalem bow down to the sun.
Ang pinakahuling pagtanggi sa katotohanan ng Adventismo ay nagaganap sa batas ng Linggo, sapagkat inuulit ng Adventismo ang kasaysayan ng sinaunang Israel, noong “pinakikilos ng gayunding espiritu ng relihiyosong pagkahibang na siyang nang-udyok sa nagkakagulong pulutong na nagpako kay Cristo sa krus; ang Simbahan at ang Estado ay magkakaisa sa gayunding tiwaling armonya.” Ang sunod-sunod at papatinding paghihimagsik ng Adventismo ay inilalarawan sa Ezekiel kabanata walo, sa pamamagitan ng apat na lumalalang mga karumaldumal, na propetikong nagmamarka sa apat na salinlahi ng Adventismo na nagsimula noong 1863. Ang pangwakas na karumaldumal ay ang pagyukod ng mga pinuno ng Jerusalem sa araw.
And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:16–18.
At dinala niya ako sa loobang-looban ng bahay ng Panginoon, at, narito, sa pintuan ng templo ng Panginoon, sa pagitan ng portiko at ng dambana, ay may humigit-kumulang dalawampu’t limang lalaki, na nakatalikod sa templo ng Panginoon at ang kanilang mga mukha ay nakaharap sa silangan; at sinamba nila ang araw na nasa silangan. Pagkatapos ay sinabi niya sa akin, Nakita mo ba ito, O anak ng tao? Magaan ba sa sambahayan ng Juda ang paggawa ng mga kasuklamsuklam na ginagawa nila rito? sapagkat pinuno nila ang lupain ng karahasan, at muli silang nagbalik upang galitin ako; at, narito, inilalagay nila ang sanga sa kanilang ilong. Kaya’t kikilos din ako sa poot; hindi ako magpapatawad, ni maaawa man; at kahit sila’y sumigaw sa aking mga tainga nang malakas na tinig, gayon ma’y hindi ko sila didinggin. Ezekiel 8:16-18.
The judgment that is brought about at that time is illustrated in the “hour” of Belshazzar’s judgment.
Ang paghuhukom na isinasakatuparan sa panahong iyon ay inilalarawan sa "oras" ng paghuhukom kay Belsasar.
Belshazzar the king made a great feast to a thousand of his lords, and drank wine before the thousand. Belshazzar, whiles he tasted the wine, commanded to bring the golden and silver vessels which his father Nebuchadnezzar had taken out of the temple which was in Jerusalem; that the king, and his princes, his wives, and his concubines, might drink therein. Then they brought the golden vessels that were taken out of the temple of the house of God which was at Jerusalem; and the king, and his princes, his wives, and his concubines, drank in them. They drank wine, and praised the gods of gold, and of silver, of brass, of iron, of wood, and of stone. In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaister of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Then the king’s countenance was changed, and his thoughts troubled him, so that the joints of his loins were loosed, and his knees smote one against another. The king cried aloud to bring in the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers. And the king spake, and said to the wise men of Babylon, Whosoever shall read this writing, and shew me the interpretation thereof, shall be clothed with scarlet, and have a chain of gold about his neck, and shall be the third ruler in the kingdom. Then came in all the king’s wise men: but they could not read the writing, nor make known to the king the interpretation thereof. Then was king Belshazzar greatly troubled, and his countenance was changed in him, and his lords were astonied. Daniel 5:1–9.
Si haring Belsasar ay nagdaos ng isang dakilang piging para sa isang libo sa kaniyang mga panginoon, at uminom ng alak sa harap ng sanlibo. Si Belsasar, samantalang tinikman niya ang alak, ay nag-utos na dalhin ang mga sisidlang ginto at pilak na kinuha ng kaniyang ama na si Nebucadnezar mula sa templo na nasa Jerusalem; upang ang hari, at ang kaniyang mga prinsipe, ang kaniyang mga asawa, at ang mga babae niyang kinakasama, ay makainom doon. Nang magkagayo’y dinala nila ang mga sisidlang ginto na kinuha mula sa templo ng bahay ng Diyos na nasa Jerusalem; at ang hari, at ang kaniyang mga prinsipe, ang kaniyang mga asawa, at ang mga babae niyang kinakasama, ay uminom sa mga iyon. Uminom sila ng alak, at nagpuri sa mga diyos na ginto at pilak, tanso, bakal, kahoy, at bato. Sa oras ding iyon ay lumitaw ang mga daliri ng isang kamay ng tao, at sumulat sa tapat ng kandelero sa palitada ng pader ng palasyo ng hari: at nakita ng hari ang bahagi ng kamay na sumulat. Kung magkagayo’y nagbago ang anyo ng mukha ng hari, at nabagabag ang kaniyang mga pag-iisip, anupa’t lumuwag ang mga kasukasuan ng kaniyang balakang, at nagsalpukan ang kaniyang mga tuhod. Sumigaw nang malakas ang hari na papasukin ang mga astrologo, ang mga Caldeo, at ang mga manghuhula. At nagsalita ang hari at nagsabi sa mga pantas ng Babilonia, Sinumang makabasa ng sulat na ito at maipakita sa akin ang paliwanag nito, ay dadamitan ng eskarlata, at lalagyan ng kadena na ginto sa kaniyang leeg, at magiging ikatlong pinuno sa kaharian. Nang magkagayo’y pumasok ang lahat ng mga pantas ng hari; ngunit hindi nila mabasa ang sulat, ni maipaalam sa hari ang paliwanag nito. Nang magkagayo’y lubhang nabagabag si haring Belsasar, at nagbago ang anyo ng kaniyang mukha, at nanggilalas ang kaniyang mga panginoon. Daniel 5:1-9.
In the “same hour” that Belshazzar’s judgment arrived, Shadrach, Meshach and Abednego were cast into the furnace that had been heated “seven times” hotter than normal.
Sa "oras ding iyon" na sumapit ang kahatulan kay Belshazzar, inihagis sina Shadrach, Meshach, at Abednego sa pugon na pinainit upang maging "pitong ulit" na mas mainit kaysa sa karaniwan.
Now if ye be ready that at what time ye hear the sound of the cornet, flute, harp, sackbut, psaltery, and dulcimer, and all kinds of music, ye fall down and worship the image which I have made; well: but if ye worship not, ye shall be cast the same hour into the midst of a burning fiery furnace; and who is that God that shall deliver you out of my hands? Shadrach, Meshach, and Abednego, answered and said to the king, O Nebuchadnezzar, we are not careful to answer thee in this matter. If it be so, our God whom we serve is able to deliver us from the burning fiery furnace, and he will deliver us out of thine hand, O king. But if not, be it known unto thee, O king, that we will not serve thy gods, nor worship the golden image which thou hast set up. Then was Nebuchadnezzar full of fury, and the form of his visage was changed against Shadrach, Meshach, and Abednego: therefore he spake, and commanded that they should heat the furnace one seven times more than it was wont to be heated. Daniel 3:15–19.
Ngayon, kung kayo’y nakahanda, na sa oras na inyong marinig ang tunog ng pakakak, plauta, alpa, sambuka, salterio, at giterna, at sarisaring tugtugin, kayo’y magpatirapa at sumamba sa larawang aking ginawa; mabuti: ngunit kung hindi kayo sasamba, kayo’y ihahagis nang oras ding yaon sa kalagitnaan ng hurnong nagliliyab na apoy; at sino ang Diyos na magliligtas sa inyo mula sa aking mga kamay? Sumagot si Sadrac, Mesac, at Abednego at nagsabi sa hari, O Nebukadnezar, hindi namin kinakailangang sagutin ka tungkol sa bagay na ito. Kung gayo’y, ang Diyos na aming pinaglilingkuran ay makapangyarihang magligtas sa amin mula sa hurnong nagliliyab na apoy, at ililigtas niya kami mula sa iyong kamay, O hari. Nguni’t kung hindi, maalaman mo, O hari, na hindi namin paglilingkuran ang iyong mga diyos, ni sasambahin man ang larawang ginto na iyong itinayo. Nang magkagayo’y napuno si Nebukadnezar ng poot, at nagbago ang anyo ng kaniyang mukha laban kina Sadrac, Mesac, at Abednego; kaya’t nagsalita siya at nag-utos na painitin ang hurno nang pitong ulit na higit kaysa sa karaniwan nitong init. Daniel 3:15-19.
The “hour” of judgment for Belshazzar is the same “hour” of judgment for Shadrach, Meshach and Abednego, and in both lines “seven times” are represented as the symbol of that judgment. The three worthies are representing the two witnesses that ascend with clouds into heaven as the ensign in the “hour” of the great earthquake at the Sunday Law, and Belshazzar represents the judgment of national ruin that is brought upon the earth beast in the very same “hour.”
Ang "oras" ng paghatol para kay Belsasar ay yaon ding "oras" ng paghatol para kina Sadrac, Mesac at Abed-nego, at sa dalawang linyang iyon ang "pitong ulit" ay kinakatawan bilang sagisag ng paghatol na iyon. Ang tatlong mararangal ay kumakatawan sa dalawang saksi na umaakyat sa langit na may mga ulap, bilang ang watawat sa "oras" ng dakilang lindol sa Kautusan ng Linggo, at si Belsasar ay kumakatawan sa paghatol ng pambansang pagkawasak na ipinapataw sa halimaw na mula sa lupa sa gayon ding "oras."
We will continue our study of Belshazzar’s judgment in the next article.
Ipagpapatuloy natin sa susunod na artikulo ang ating pag-aaral hinggil sa paghuhukom kay Belshazzar.
“I am deeply exercised in mind in reference to the low standard of piety among our people. And when I think of the woes passed on Capernaum, I think of how much heavier will come the condemnation upon those who know the truth and have not walked according to the truth, but in the sparks of their own kindling. In the night seasons I am addressing the people in a very solemn manner, beseeching them to ask their own consciences; What am I? Am I a Christian, or am I not? Is my heart renewed? Has the transforming grace of God moulded my character? Are my sins repented of? Are they confessed? Are they forgiven? Am I one with Christ as he is one with the Father? Do I hate what I once loved? Do I now love what I once hated? Do I count all things but loss for the excellency of the knowledge of Christ Jesus? Do I feel I am the purchased possession of Jesus Christ, and that every hour I must consecrate myself to his service?
Lubhang nababagabag ang aking isip ukol sa mababang antas ng kabanalan sa ating hanay. At kapag iniisip ko ang mga kapahamakang ipinahayag laban sa Capernaum, iniisip ko kung gaano pang lalong mabigat ang darating na kahatulan sa mga nakaaalam ng katotohanan at hindi lumakad ayon sa katotohanan, kundi sa ningas ng sarili nilang apoy. Sa mga oras ng gabi ay nagsasalita ako sa mga tao sa lubhang taimtim na paraan, na pinakikiusapan ko silang tanungin ang kani-kaniyang budhi: Ano ako? Ako ba ay Kristiyano, o hindi? Nabago ba ang aking puso? Nahubog na ba ng nagpapabagong-buhay na biyaya ng Diyos ang aking pagkatao? Pinagsisihan ko na ba ang aking mga kasalanan? Naipagtapat ko na ba ang mga iyon? Napatawad na ba ang mga iyon? Kaisa ba ako ni Cristo gaya ng kaniyang pagkakaisa sa Ama? Kinasusuklaman ko na ba ang dating minahal ko? Iniibig ko na ba ngayon ang dating kinapootan ko? Ibinibilang ko ba ang lahat ng bagay na pawang kawalan alang-alang sa kadakilaan ng pagkakilala kay Cristo Jesus? Dama ko ba na ako ay pag-aaring binili ni Jesucristo, at na bawat oras ay dapat kong italaga ang aking sarili sa kaniyang paglilingkod?
“We are standing upon the threshold of great and solemn events. The whole earth is to be lightened with the glory of the Lord as the waters cover the channels of the great deep. Prophecies are being fulfilled, and stormy times are before us. Old controversies which have apparently been hushed for a long time will be revived, and new controversies will spring up; new and old will commingle, and this will take place right early. The angels are holding the four winds, that they shall not blow, until the specified work of warning is given to the world; but the storm is gathering, the clouds are loading, ready to burst upon the world, and to many it will be as a thief in the night.
Nakatindig tayo sa bungad ng mga dakila at solemneng pangyayari. Ang buong lupa ay liliwanagan ng kaluwalhatian ng Panginoon, gaya ng tubig na tumatakip sa mga lagusan ng dakilang kalaliman. Ang mga propesiya ay natutupad, at mga maunos na panahon ang nasa ating harapan. Ang mga dating pagtatalong waring napatahimik nang mahabang panahon ay muling mabubuhay, at lilitaw ang mga bagong pagtatalo; magkakahalo ang bago at ang luma, at ito’y magaganap nang di maglalaon. Hinahawakan ng mga anghel ang apat na hangin upang huwag munang umihip, hanggang sa maibigay sa sanlibutan ang itinakdang gawaing pagbababala; ngunit nagtitipon na ang unos, bumibigat na ang mga ulap, handang sumambulat sa sanlibutan, at sa marami, ito’y darating na gaya ng magnanakaw sa gabi.
“Many smiled and would not believe when we told them, twenty and thirty years ago, that the Sunday would be urged upon all the world, and a law be made to compel its observance, and force conscience. We see it being fulfilled. All that God has said of the future will surely come to pass; not one thing will fail of all that he has spoken. Protestantism is now reaching hands across the gulf to clasp hands with papacy, and a confederacy is being formed to trample out of sight the Sabbath of the fourth commandment; and the man of sin, who, at the instigation of Satan, instituted the spurious sabbath, this child of papacy, will be exalted to take the place of God.
Marami ang ngumiti at ayaw maniwala nang sabihin namin, dalawampu at tatlumpung taon na ang nakalipas, na ang araw ng Linggo ay ipipilit sa buong sanlibutan, at gagawa ng isang batas upang puwersahin ang pagtalima nito at pilitin ang budhi. Nakikita nating ito’y natutupad. Lahat ng sinabi ng Diyos hinggil sa hinaharap ay tiyak na mangyayari; wala ni isa man sa lahat ng kanyang winika ang mabibigo. Ang Protestantismo ngayon ay nag-aabot ng kamay sa kabila ng bangin upang makipagkamay sa kapapahan, at may nabubuong isang kumpederasyon upang yurakan at pawiin sa paningin ang Sabat ng ikaapat na utos; at ang tao ng kasalanan, na sa udyok ni Satanas ay nagtatag ng huwad na Sabat—itong anak ng kapapahan—ay itataas at dadakilain upang umangkin sa lugar ng Diyos.
“All heaven is represented to me as watching the unfolding of events. A crisis is to be revealed in the great and prolonged controversy in the government of God on earth. Something great and decisive is to take place, and that right early. If any delay, the character of God and his throne will be compromised. The armory of heaven is open; all the universe of God and its equipments are ready. One word has justice to speak, and there will be terrific representations upon the earth, of the wrath of God. There will be voices and thunderings and lightnings and earthquakes and universal desolation. Every movement in the universe of heaven is to prepare the world for the great crisis.
Ang buong langit, ayon sa ipinakita sa akin, ay nagmamatyag sa pag-usad ng mga pangyayari. Isang krisis ang malalantad sa gitna ng dakila at matagal nang tunggalian sa pamamahala ng Diyos sa lupa. May isang dakila at mapagpasiyang pangyayari na magaganap, at ito’y di-maglalaon. Kung magkaroon man ng pagkaantala, ang katangian ng Diyos at ang kaniyang trono ay malalagay sa alanganin. Bukas ang arsenal ng langit; ang buong sansinukob ng Diyos at ang mga kagamitan nito ay nakahanda. Isang salita lamang ang kailangang bigkasin ng katarungan, at magkakaroon sa lupa ng kakila-kilabot na pagpapakita ng poot ng Diyos. Magkakaroon ng mga tinig at mga kulog at mga kidlat at mga lindol at pangkalahatang pagkatiwangwang. Bawat kilos sa sansinukob ng langit ay upang ihanda ang sanlibutan para sa dakilang krisis.
“Intensity is taking possession of every earthly element; and as a people who have had great light and wonderful knowledge, many of them are represented by the five sleeping virgins with their lamps, but no oil in their vessels; cold, senseless, with a feeble, waning piety. While a new life is being diffused and is springing up from beneath and taking fast hold of all Satan’s agencies, preparatory to the last great conflict and struggle, a new light and life and power is descending from on high, and taking possession of God’s people who are not dead, as many now are, in trespasses and sins. The people who will now see what is soon to come upon us by what is being transacted before us, will no longer trust in human inventions, and will feel that the Holy Spirit must be recognized, received, presented before the people, that they may contend for the glory of God, and work everywhere in the byways and highways of life, for the saving of the souls of their fellow-men. The only rock that is sure and steadfast is the Rock of Ages. Those only who build on this Rock are secure.
Ang kasidhian ay sumasakop sa bawat makalupang sangkap; at, bilang isang bayang tumanggap ng dakilang liwanag at kagila-gilalas na kaalaman, marami sa kanila ay kinakatawan ng limang dalagang natutulog na may mga lampara, ngunit walang langis sa kanilang mga sisidlan; malamig, manhid, na ang kabanalan ay mahina at humuhupa. Habang ang isang bagong buhay ay lumalaganap at sumisibol mula sa ibaba at mahigpit na kumakapit sa lahat ng mga kasangkapan ni Satanas, bilang paghahanda sa huling dakilang tunggalian at pakikibaka, isang bagong liwanag at buhay at kapangyarihan ay bumababa mula sa itaas, at inaangkin ang bayan ng Diyos na hindi patay, gaya ng marami ngayon, sa mga pagsalangsang at mga kasalanan. Ang mga taong ngayo’y makakakita, sa pamamagitan ng mga nagaganap sa harap natin, ng malapit nang darating sa atin, ay hindi na magtitiwala sa mga imbensiyon ng tao, at madarama nila na ang Espiritu Santo ay dapat kilalanin, tanggapin, at iharap sa harap ng bayan, upang kanilang ipaglaban ang kaluwalhatian ng Diyos, at gumawa saanman, sa mga daang-liblib at sa mga daang-bayan ng buhay, sa ikaliligtas ng mga kaluluwa ng kanilang kapuwa-tao. Ang kaisa-isang Bato na tiyak at matatag ay ang Bato ng mga Panahon. Yaon lamang na nagtatayo sa Batong ito ang ligtas.
“Those who are carnally minded now, notwithstanding the warnings given of God in his word and through the testimonies of his Spirit, will never unite with the holy family of the redeemed. They are sensual, debased in thought, and abominable in the sight of God. They have never been sanctified through the truth. They are not partakers of the divine nature, have never overcome self and the world with its affections and lusts. These characters are all through our churches, and as the result the churches are weak and sickly and ready to die. There must be no indifferent testimony borne now, but a decided, pointed testimony, rebuking every impurity, and exalting Jesus. We must as a people be in the attitude of expectation, working and waiting and watching and praying.
Yaong mga sa kasalukuyan ay makalaman ang pag-iisip, sa kabila ng mga babalang ibinigay ng Diyos sa Kanyang salita at sa pamamagitan ng mga patotoo ng Kanyang Espiritu, ay kailanma’y hindi makakaisa sa banal na sambahayan ng mga tinubos. Sila’y makalaman, hamak ang pag-iisip, at kasuklam-suklam sa paningin ng Diyos. Kailanma’y hindi pa sila pinabanal sa pamamagitan ng katotohanan. Hindi sila kabahagi ng banal na kalikasan, kailanma’y hindi nila nadaig ang sarili at ang sanlibutan na may mga pita at pagnanasa nito. Ang ganitong mga uri ng tao ay nasa buong ating mga iglesia, at bilang bunga ang mga iglesia ay mahina at sakitin at handa nang mamatay. Hindi dapat magkaroon ngayon ng walang malasakit na patotoo, kundi isang tiyak at tuwirang patotoo, na sinasaway ang bawat karumihan at niluluwalhati si Jesus. Dapat tayong, bilang isang bayan, ay nasa diwang naghihintay, na gumagawa at naghihintay at nagbabantay at nananalangin.
“This blessed hope of the second appearing of Christ needs to be presented often to the people, with its solemn realities; looking for the soon appearing of our Lord Jesus to come in his glory, will lead to the regarding of earthly things as emptiness and nothingness. All worldly honor or distinction is of no value, for the true believer lives above the world; his steps are advancing heavenward. He is a pilgrim and stranger. His citizenship is above. He is gathering the sunbeams of the righteousness of Christ into his soul, that he may be a burning and shining light in the moral darkness that has enshrouded the world. What vigorous faith, what lively hope, what fervent love, what holy, consecrated zeal for God is seen in him, and what a decided distinction between him and the world! ‘Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things that shall come to pass, and to stand before the Son of man.’ ‘Watch ye therefore, for ye know not what hour your Lord doth come.’ ‘Therefore be ye ready also; for in such an hour as ye think not the Son of man cometh.” “Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments.’” Pamphlets, 38–40.
Ang mapalad na pag-asang ito ng ikalawang pagparito ni Cristo ay kailangang madalas iharap sa mga tao, kalakip ang mabibigat na realidad nito; ang paghihintay sa malapit nang pagparito ng ating Panginoong Jesus sa kaniyang kaluwalhatian ay magbubunsod sa pagtingin sa mga bagay sa lupa bilang kawalan at walang kabuluhan. Lahat ng karangalang makalupa o pagkakakilanlang mataas ay walang halaga, sapagkat ang tunay na mananampalataya ay namumuhay na higit sa sanlibutan; ang kaniyang mga hakbang ay sumusulong tungo sa langit. Siya ay isang manlalakbay at taga-ibang-bayan. Ang kaniyang pagkamamamayan ay nasa langit. Pinipisan niya ang mga sinag ng katuwiran ni Cristo sa kaniyang kaluluwa, upang siya’y maging isang nagniningas at maningning na ilaw sa moral na kadilimang bumalot sa sanlibutan. Anong masiglang pananampalataya, anong buhay na pag-asa, anong maalab na pag-ibig, anong banal at itinalagang sigasig para sa Diyos ang nakikita sa kaniya, at anong malinaw na pagkakaiba sa pagitan niya at ng sanlibutan! ‘Kaya’t magbantay kayo, at laging manalangin, upang kayo’y maibilang na karapat-dapat na makatakas sa lahat ng mga bagay na ito na mangyayari, at makatayo sa harap ng Anak ng tao.’ ‘Kaya nga magbantay kayo, sapagkat hindi ninyo nalalaman kung anong oras darating ang inyong Panginoon.’ ‘Kaya’t maging handa rin kayo; sapagkat sa oras na hindi ninyo inaakala ay dumarating ang Anak ng tao.’ ‘Narito, ako’y dumarating na gaya ng magnanakaw. Mapalad ang nagbabantay, at nag-iingat ng kaniyang mga damit.’ Mga Pulyeto, 38–40.