John the Baptist was a connecting link prophet.

Si Juan Bautista ay isang propetang tagapag-ugnay.

“The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

Ang propetang si Juan ang nag-uugnay na kawing sa pagitan ng dalawang dispensasyon. Bilang kinatawan ng Diyos siya’y tumindig upang ipakita ang ugnayan ng kautusan at ng mga propeta sa Kristiyanong dispensasyon. Siya ang mas maliit na ilaw, na susundan ng higit na dakilang ilaw. Ang isipan ni Juan ay inaliwanagan ng Banal na Espiritu, upang siya’y makapagbigay-liwanag sa kaniyang bayan; ngunit walang anumang ibang liwanag na nagningning na, ni magniningning pa, nang gayon kaliwanag sa bumagsak na sangkatauhan na gaya ng nagbuhat sa katuruan at halimbawa ni Jesus. Si Cristo at ang Kaniyang misyon ay bahagya lamang na nauunawaan, yamang isinasagisag sa mga hain na pawang anino lamang. Maging si Juan man ay hindi pa lubos na nakaunawa sa darating na walang-kamatayang buhay sa pamamagitan ng Tagapagligtas. The Desire of Ages, 220.

Jesus was also a connecting link prophet.

Si Hesus ay isa ring propetang kawing na nag-uugnay.

“Christ has led the way from earth to heaven. He forms the connecting link between the two worlds. He brings the love and condescension of God to man, and brings man up through His merits to meet the reconciliation of God. Christ is the way, the truth, and the life. It is hard work to follow on, step by step, painfully and slowly, onward and upward, in the path of purity and holiness. But Christ has made ample provision to impart new vigor and divine strength at every advance step in the divine life. This is the knowledge and experience that the hands in the office all want, and must have, or they daily bring reproach upon the cause of Christ.” Testimonies, volume 3, 193.

Si Cristo ang nanguna sa daan mula sa lupa patungong langit. Siya ang kawing na nag-uugnay sa dalawang daigdig. Ipinababa Niya sa tao ang pag-ibig at pagpapakababa ng Diyos, at itinaangat ang tao, sa pamamagitan ng Kanyang mga merito, upang matamo ang pakikipagkasundo ng Diyos. Si Cristo ang daan, ang katotohanan, at ang buhay. Mahirap na gawain ang sumunod, hakbang-hakbang, may pagdurusa at kabagalan, pasulong at paitaas, sa landas ng kadalisayan at kabanalan. Ngunit si Cristo ay gumawa ng saganang panustos upang ipagkaloob ang panibagong sigla at banal na lakas sa bawat pasulong na hakbang sa banal na buhay. Ito ang kaalaman at karanasang kinakailangan ng lahat ng tauhan sa tanggapan, at dapat nilang taglayin; kung hindi, araw-araw silang nagdadala ng kahihiyan sa gawain ni Cristo. Testimonies, tomo 3, 193.

John the Baptist’s prophetic work included connecting the dispensation of the earthly to the heavenly sanctuary. The first words John said when he first saw Jesus was:

Kasama sa gawaing propetiko ni Juan Bautista ang pag-uugnay ng dispensasyon ng makalupa sa makalangit na santuwaryo. Ang mga unang salitang sinabi ni Juan nang unang nakita niya si Jesus ay:

The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. John 1:29.

Nang kinabukasan ay nakita ni Juan si Jesus na lumalapit sa kaniya, at sinabi, Narito, ang Kordero ng Diyos, na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan. Juan 1:29.

But even though John was to identify the transition from ancient Israel unto spiritual Israel, his understanding of that transition was limited.

Ngunit bagaman si Juan ay nakatakdang tukuyin ang paglipat mula sa sinaunang Israel tungo sa espirituwal na Israel, ang kaniyang pagkaunawa sa paglipat na iyon ay limitado.

“Said Christ, in vindication of John, ‘But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet.’ Not only was John a prophet to foretell future events, but he was a child of promise, filled with the Holy Spirit from his birth, and was ordained of God to execute a special work as a reformer, in preparing a people for the reception of Christ. The prophet John was the connecting link between the two dispensations.

Sinabi ni Cristo, sa pagtatanggol kay Juan, “Ngunit ano ang inyong pinaroonan upang makita? Isang propeta? Oo, sinasabi ko sa inyo, at higit pa sa isang propeta.” Hindi lamang si Juan ay isang propeta upang ipahayag ang mga darating na pangyayari, kundi siya’y isang anak ng pangako, puspos ng Espiritu Santo mula sa kaniyang pagsilang, at itinalaga ng Diyos upang isakatuparan ang isang natatanging gawain bilang isang tagapagreporma, sa paghahanda ng isang bayan para sa pagtanggap kay Cristo. Ang propetang si Juan ang nag-uugnay na kawing sa pagitan ng dalawang dispensasyon.

“The religion of the Jews, in consequence of their departure from God, consisted mostly in ceremony. John was the lesser light, which was to be followed by a greater light. He was to shake the confidence of the people in their traditions, and call their sins to their remembrance, and lead them to repentance; that they might be prepared to appreciate the work of Christ. God communicated to John by inspiration, illuminating the prophet that he might remove the superstition and darkness from the minds of the honest Jews, which had been, through false teachings for generations, gathering upon them.

Ang relihiyon ng mga Hudyo, bilang bunga ng kanilang paglayo sa Diyos, ay naging higit na nakatuon sa mga seremonya. Si Juan ang munting liwanag, na susundan ng isang higit na dakilang liwanag. Tungkulin niyang yanigin ang pagtitiwala ng bayan sa kanilang mga tradisyon, ipagunita sa kanila ang kanilang mga kasalanan, at akayin sila sa pagsisisi; upang sila’y maihanda na pahalagahan ang gawain ni Cristo. Sa pamamagitan ng inspirasyon ay nakipag-ugnayan ang Diyos kay Juan at nilinawan ang propeta, upang maalis niya ang pamahiin at ang kadiliman sa isipan ng mga tapat na Hudyo, na, dahil sa mga maling katuruan sa loob ng maraming salinlahi, ay naipon sa kanila.

“The least disciple that followed Jesus, that witnessed his miracles, and listened to his divine lessons of instruction, and heard the comforting words which fell from his lips, was more privileged than John the Baptist, for he had a clearer light. No other light has shone, or ever will shine, upon the intellect of sinful, fallen man, save that which was, and is, communicated through Him who is the light of the world. Christ and his mission had been but dimly understood through the shadowy sacrifices. Even John thought that the reign of Christ would be in Jerusalem, and that he would set up a temporal kingdom, the subjects of which would be holy.” Review and Herald, April 8, 1873.

Ang pinakamaliit na alagad na sumunod kay Jesus, na nakasaksi ng kanyang mga himala, at nakinig sa kanyang mga banal na aral, at narinig ang mga salitang umaaliw na lumabas sa kanyang mga labi, ay higit na may pribilehiyo kaysa kay Juan Bautista, sapagkat siya’y nagtataglay ng mas malinaw na liwanag. Walang ibang liwanag ang nagningning, ni magniningning pa kailanman, sa kaisipan ng taong makasalanan at bumagsak, maliban sa yaong noon at ngayo’y ipinahahayag sa pamamagitan Niya na siyang liwanag ng sanlibutan. Si Cristo at ang kanyang misyon ay bahagya lamang na naunawaan sa pamamagitan ng mga aninong paghahandog. Maging si Juan ay inakala na ang paghahari ni Cristo ay sa Jerusalem, at na siya’y magtatatag ng isang panlupang kaharian, na ang mga nasasakupan nito ay magiging banal. Review and Herald, Abril 8, 1873.

The apostle Paul was also a connecting link prophet that was to identify the prophetic applications of the literal transitioning unto the spiritual. He understood that literal Jerusalem was no longer the Jerusalem of prophecy, for it then had transitioned unto heavenly Jerusalem.

Si Apostol Pablo ay isa ring propetang nagsisilbing kawing, na may tungkuling tumukoy sa mga makahulang paglalapat ng paglipat mula sa literal tungo sa espirituwal. Nauunawaan niya na ang literal na Jerusalem ay hindi na ang Jerusalem ng propesiya, sapagkat ito’y nakalipat na sa makalangit na Jerusalem.

For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

Sapagkat ang Agar ay ang bundok ng Sinai sa Arabia, at katugma ng Jerusalem na ngayo’y umiiral, at nasa pagkaalipin kasama ang kaniyang mga anak. Ngunit ang Jerusalem na nasa itaas ay malaya, na siyang ina nating lahat. Galacia 4:25, 26.

In chapter two of 2 Thessalonians, which we have been considering, Paul identified that literal pagan Rome was the power that restrained spiritual papal Rome from ascending to the throne until the year 538. In the chapter he identifies that the “man of sin” which is seated in the temple of God, was the same “king” that Daniel identified in chapter eleven, verse thirty-six. The proof that the “king of the north” in the last six verses of Daniel eleven is the papacy became the key to establish the framework of truth employed by Future for America from the increase of knowledge in 1989.

Sa kabanata dalawa ng Ikalawang Tesalonica, na ating sinusuri, tinukoy ni Pablo na ang literal na paganong Roma ang kapangyarihang pumigil sa espirituwal na Romang papal na maluklok sa trono hanggang sa taong 538. Sa nasabing kabanata, tinukoy niya na ang “tao ng kasalanan” na nakaluklok sa templo ng Diyos ay siya ring “hari” na tinukoy ni Daniel sa kabanata labing-isa, talatang tatlumpu’t anim. Ang patunay na ang “hari sa hilagaan” sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa ay ang kapapahan ang naging susi sa pagtatatag ng balangkas ng katotohanang ginagamit ng Future for America mula sa pagdami ng kaalaman noong 1989.

In the same chapter, Paul identified pagan Rome’s work of restraining the rise of the papacy, until the time when pagan Rome would be taken away, and thus identified that “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. That truth became the very key to establish the framework of truth which produced the increase of knowledge in 1798.

Sa gayunding kabanata, tinukoy ni Pablo ang gampanin ng Paganong Roma bilang pumipigil sa pag-usbong ng Papado, hanggang sa panahong ang Paganong Roma ay aalisin, at sa gayon ay tinukoy niya na ang "the daily" sa aklat ni Daniel ay ang Paganong Roma. Ang katotohanang iyon ang mismong susi upang maitatag ang balangkas ng katotohanan na siyang nagbunga ng paglago ng kaalaman noong 1798.

In William Miller’s history the message was proclaimed when a transition from the Philadelphian to the Laodicean movement was to take place. In Future for America’s history the transition from a Laodicean movement unto the Philadelphian movement is now taking place.

Sa kasaysayan ni William Miller, ipinahayag ang mensahe sa panahong nakatakdang maganap ang paglipat mula sa kilusang Filadelfiano tungo sa kilusang Laodiceano. Sa kasaysayan ng Future for America, ang paglipat mula sa isang kilusang Laodiceano tungo sa kilusang Filadelfiano ay kasalukuyang nagaganap.

The truth that Paul set forth in 2 Thessalonians that identified the transition from literal pagan Rome unto spiritual papal Rome became the framework for Miller’s prophetic understanding. Both John the Baptist and Paul were raised up to explain the transition from literal to spiritual. William Miller was typified by John the Baptist and in his work it was essential that he recognized the relation and transition of pagan and papal Rome, the transition that John was raised up to identify.

Ang katotohanang inilatag ni Pablo sa Ikalawang Tesalonica, na nagtukoy sa paglipat mula sa literal na paganong Roma tungo sa espirituwal na Roma ng Papasiya, ang siyang naging balangkas ng pagkaunawang propetiko ni Miller. Kapwa sina Juan Bautista at Pablo ay itinindig upang ipaliwanag ang paglipat mula sa literal tungo sa espirituwal. Si William Miller ay tinipuhan ni Juan Bautista, at sa kaniyang gawain ay lubhang mahalaga na kinilala niya ang ugnayan at ang paglipat mula sa paganong Roma tungo sa Roma ng Papasiya, yaong paglipat na itinindig si Juan upang tukuyin.

There are five references to “the daily” in the book of Daniel, and they always precede a symbol of the papal power. In the context of the prophetic transition we are considering, all five references include the transition from literal Rome to spiritual Rome. “The daily” in the book of Daniel is one of the truths represented upon Habakkuk’s two tables, and is therefore a foundational truth that was to be defended; a truth which would ultimately become covered up with false and counterfeit jewels and coins. It is no accident that every truth represented upon the two sacred charts has direct inspired endorsements within the writings of Ellen White. To reject any of the foundational truths (including “the daily”), is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy.

May limang pagtukoy sa “ang araw-araw” sa aklat ni Daniel, at palagi iyong nauuna sa isang sagisag ng kapangyarihang papal. Sa konteksto ng propetikong paglipat na ating isinasaalang-alang, ang lahat ng limang pagtukoy ay kinabibilangan ng paglipat mula sa literal na Roma tungo sa espirituwal na Roma. Ang “ang araw-araw” sa aklat ni Daniel ay isa sa mga katotohanang kinakatawan sa dalawang tapyas ni Habakuk, at samakatuwid ay isang pundasyonal na katotohanang dapat ipagtanggol; isang katotohanang sa huli ay matatakpan ng mga huwad at palsong hiyas at barya. Hindi nagkataon na ang bawat katotohanang kinakatawan sa dalawang sagradong tsart ay may tuwirang inspiradong pagpapatibay sa mga sulatin ni Ellen White. Ang pagtanggi sa alinman sa mga pundasyonal na katotohanan (kabilang ang “ang araw-araw”) ay kasabay na pagtanggi sa awtoridad ng Espiritu ng Propesiya.

“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

At nakita ko, kaugnay ng 'Daily,' na ang salitang 'sacrifice' ay idinagdag ng karunungan ng tao, at hindi kabilang sa teksto; at na ibinigay ng Panginoon ang wastong pagkaunawa nito sa mga nagbigay ng sigaw ng oras ng paghatol. Nang umiiral ang pagkakaisa, bago ang 1844, halos lahat ay nagkakaisa sa wastong pagkaunawa tungkol sa 'Daily;' ngunit mula noong 1844, sa gitna ng kalituhan, tinanggap ang iba pang mga pananaw, at sumunod ang kadiliman at kalituhan. Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

Those “who gave the judgment hour cry,” understood “the daily” as a symbol of paganism, and/or pagan Rome. Their understanding included the fact that they understood that the word “sacrifice” did not belong in the passage in Daniel, where it had been added by the translators (by human wisdom) of the King James Bible. The pioneer understanding also included that “the daily” was always presented in connection with one of the two symbols of the papal power, and that paganism (“the daily”), always preceded the papal symbol. They were always identified in the sequence in which they arrived into prophetic history. The books of Daniel and Revelation never deviate from the historical sequence of paganism preceding papalism, and when the book of Revelation introduces the third desolating power of the false prophet, that sequence is always upheld.

Yaong “nagbigay ng panawagan ng oras ng paghuhukom” ay umunawa sa “the daily” bilang isang simbolo ng paganismo at/o ng Romang pagano. Kasama sa kanilang pagkaunawa ang pagkakaalam na ang salitang “sacrifice” ay hindi kabilang sa bahaging nasa aklat ni Daniel, kundi idinagdag doon ng mga tagapagsalin (sa pamamagitan ng karunungang pantao) ng King James Bible. Kasama rin sa pagkaunawa ng mga pasimuno na ang “the daily” ay laging inihaharap na kaugnay ng isa sa dalawang simbolo ng kapangyarihang papal, at na ang paganismo (“the daily”) ay laging nauuna sa simbolong papal. Sila ay laging kinikilala ayon sa pagkakasunod-sunod ng kanilang pagdating sa kasaysayang propetiko. Ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis ay kailanman ay hindi lumilihis sa makasaysayang pagkakasunod-sunod na nauuna ang paganismo kaysa sa papalismo, at kapag ipinakikilala ng aklat ng Apocalipsis ang ikatlong naninirang kapangyarihan ng bulaang propeta, ang pagkakasunod-sunod na iyon ay laging pinananatili.

Without Paul’s instruction that the literal things of prophecy transitioned to the spiritual in the time period of the cross, a dilemma is produced with Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem found in all the gospels except John. The two symbols of the papacy connected with “the daily” in the book of Daniel are the abomination of desolation and the transgression of desolation. Those two symbols represent the mark of the beast (the abomination) and the image of the beast (the transgression).

Kung wala ang pagtuturo ni Pablo na naganap ang paglipat ng mga literal na bagay ng propesiya tungo sa espirituwal sa kapanahunan ng krus, nagkakaroon ng suliranin kaugnay ng hula ni Cristo tungkol sa pagkawasak ng Jerusalem na matatagpuan sa lahat ng mga ebanghelyo maliban kay Juan. Ang dalawang sagisag ng Papado na kaugnay ng “ang araw-araw” sa aklat ni Daniel ay ang kasuklam-suklam na magdudulot ng pagkawasak at ang pagsalangsang na magdudulot ng pagkawasak. Ang dalawang sagisag na iyon ay kumakatawan sa tatak ng halimaw (ang kasuklam-suklam) at sa larawan ng halimaw (ang pagsalangsang).

The transgression that allows the papacy to murder those it deems as heretics is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Thus, Daniel represents the combination of church and state which is the image of the papal beast, as the transgression of desolation. The Bible identifies idolatry as an abomination, and all the idolatry of the papal power is represented with its idol sabbath, which John calls the mark of the beast, and Daniel calls the abomination that maketh desolate.

Ang paglabag na nagpapahintulot sa kapapahan na patayin ang mga itinuturing nitong erehe ay ang pagsasanib ng simbahan at estado, kung saan ang simbahan ang may kontrol sa ugnayang ito. Kaya, inilalarawan ni Daniel ang pagsasanib ng simbahan at estado, na siyang larawan ng hayop ng kapapahan, bilang ang paglabag na nagdudulot ng pagkawasak. Tinutukoy ng Bibliya ang idolatriya bilang isang kasuklam-suklam, at ang lahat ng idolatriya ng kapangyarihan ng kapapahan ay isinasagisag sa pamamagitan ng idolong Sabat nito, na tinatawag ni Juan na tanda ng hayop, at na tinatawag ni Daniel na ang kasuklam-suklam na nagdudulot ng pagkawasak.

And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.

At mula sa isa sa kanila ay sumibol ang isang munting sungay, na lubhang lumaki, patungo sa timugan, at patungo sa silangan, at patungo sa kaayaayang lupain. At lumaki ito, hanggang sa hukbo ng langit; at ibinagsak nito sa lupa ang ilan sa hukbo at sa mga bituin, at tinapakan ang mga ito. Oo, pinalaki niya ang kaniyang sarili hanggang sa prinsipe ng hukbo, at sa pamamagitan niya ay inalis ang araw-araw na handog, at ang dako ng kaniyang santuario ay ibinagsak. At isang hukbo ang ibinigay sa kaniya laban sa araw-araw na handog dahil sa pagsalangsang, at ibinulid ang katotohanan sa lupa; at gumawa, at guminhawa. Daniel 8:9-12.

We will address these verses in greater detail in another article, but in verse eleven, the power that magnified itself against Christ was pagan Rome, when they attempted to kill him at his birth and then finally did so at the cross. The verse states that “by him” (pagan Rome), “the daily was taken away.” The Hebrew word translated as “taken away” is “rum,” and it means “to lift up and exalt”. Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism, and they did that very thing in history. This is why they are called “pagan” Rome.

Tatalakayin pa namin ang mga talatang ito nang higit na masinsinan sa isa pang artikulo, ngunit sa talatang labing-isa, ang kapangyarihang nagpakadakila laban kay Cristo ay ang Paganong Roma, nang tinangka nilang patayin siya sa kaniyang kapanganakan at sa wakas ay ginawa nila ito sa krus. Sinasabi ng talata na “sa pamamagitan niya” (ang Paganong Roma), “ang ‘pang-araw-araw’ ay inalis.” Ang salitang Hebreo na isinalin bilang “inalis” ay “rum,” at ang kahulugan nito ay “itaas at dakilain.” Itataas at dadakilain ng Paganong Roma ang relihiyon ng paganismo, at iyon mismo ang kanilang ginawa sa kasaysayan. Ito ang dahilan kung bakit sila tinatawag na “Paganong Roma.”

The next verse identifies that papal Rome, was given a “host” (military power), that was against, or was to overcome “the daily” (paganism). This also is a fact of history, for military strength was employed by the papacy (though she never has her own army), to overcome the restraint placed upon her rise to power. That power came from pagan Rome. The military power that she employed was given unto her through “transgression,” for the transgression that allowed her to control the armies of the kings that placed her on the throne in the year 538, was the transgression of the combination of church and state. First pagan Rome is addressed in verse eleven, informing the student that pagan Rome would stand up against Christ, and that it would exalt the religion of paganism.

Tinutukoy ng susunod na talata na ang Roma ng kapapahan ay binigyan ng isang “host” (kapangyarihang militar), na laban sa, o upang madaig, ang “the daily” (paganismo). Ito rin ay isang katunayang pangkasaysayan, sapagkat ginamit ng kapapahan ang lakas-militar (bagaman kailanman ay hindi siya nagkaroon ng sariling hukbo) upang mapagtagumpayan ang hadlang na inilagay laban sa kanyang pag-akyat sa kapangyarihan. Ang kapangyarihang iyon ay nagmula sa paganong Roma. Ang kapangyarihang militar na kanyang ginamit ay ibinigay sa kanya sa pamamagitan ng “paglabag,” sapagkat ang paglabag na nagbigay-daan sa kanya upang makontrol ang mga hukbo ng mga hari na nagluklok sa kanya sa trono noong taong 538 ay ang paglabag ng pagsasanib ng simbahan at estado. Ang unang tinatalakay sa talatang labing-isa ay ang paganong Roma, na ipinaaalam sa mag-aaral na ang paganong Roma ay titindig laban kay Cristo, at dadakilain nito ang relihiyon ng paganismo.

The next verse describes the transgression of the combination of church and state that allowed the papacy to overcome and remove the restraint that pagan Rome had exercised against her. History upholds the application of both those verses. “The daily” represents either pagan Rome, the power that stood against Christ, or the religion of paganism that was exalted by pagan Rome. The symbol of “the daily” is then followed by the papacy, as it identifies the transgression of church and state that is what empowers the papacy with an army to do its dirty work. Daniel’s third use of “the daily,” is the question that produces the answer, that is the central pillar of Adventism.

Inilarawan ng susunod na talata ang paglabag na dulot ng pagsasanib ng simbahan at estado, na nagbigay-daan sa kapapahan na manaig at alisin ang pagpipigil na ipinairal noon ng Romang pagano laban dito. Pinagtitibay ng kasaysayan ang paglalapat ng dalawang talatang iyon. Ang "palagian" ay kumakatawan alinman sa Romang pagano, ang kapangyarihang tumindig laban kay Cristo, o sa relihiyon ng paganismo na itinanghal ng Romang pagano. Sinusundan naman ng kapapahan ang sagisag ng "palagian," sapagkat tinutukoy nito ang paglabag ng pagsasanib ng simbahan at estado, na siyang nagbibigay-kapangyarihan sa kapapahan na magkaroon ng isang hukbo upang gampanan ang maruruming gawain nito. Ang ikatlong paggamit ni Daniel sa "palagian" ay ang tanong na nagbubunga ng sagot, na siyang pangunahing haligi ng Adbentismo.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang ibang banal ay nagsabi sa yaong banal na nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang na nagdudulot ng pagkatiwangwang, na ipinagkakaloob upang yurakan ang banal na dako at ang hukbo? Daniel 8:13.

In this verse, the question is asked of how long shall the vision be, thus asking for an answer that represents duration, and not a point in time. The question is not on what date will the vision be fulfilled, but what is the duration of the vision. The verse does not ask “When?”, it asks, “How long?” The vision is about the desolating powers of paganism, represented as “the daily,” and papalism as represented by the transgression of the papacy that is accomplished when she commits fornication with the kings of the earth. Those two desolating powers of paganism followed by papalism were to trample down the sanctuary and the host for a period of “seven times.”

Sa talatang ito, ang tanong ay kung gaano katagal ang pangitain, kaya ang hinihinging sagot ay tumutukoy sa tagal, at hindi sa isang takdang sandali ng panahon. Hindi kung anong petsa matutupad ang pangitain ang tanong, kundi kung gaano katagal ang pangitain. Hindi tinatanong ng talata ang "Kailan?" kundi ang "Gaano katagal?" Ang pangitain ay tungkol sa mga mapangwasak na kapangyarihan ng paganismo, na kinakatawan bilang "the daily," at ng papalismo na kinakatawan ng pagsalangsang ng kapapahan na nagaganap kapag nakikiapid siya sa mga hari ng lupa. Ang dalawang mapangwasak na kapangyarihang iyon—ang paganismo na sinusundan ng papalismo—ay yuyurakan ang santuwaryo at ang hukbo sa loob ng panahong "pitong panahon."

It is important to recognize that the trampling down of the literal sanctuary which began in the time of Babylon, and continued through to the destruction of Jerusalem by pagan Rome in 70 AD, was done by pagan powers from the beginning of the history to the end. Thus, it was literal paganism in the plural that trampled down the literal sanctuary and literal host (God’s people). But it was spiritual Rome that trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel.

Mahalagang kilalanin na ang pagyurak sa literal na santuwaryo na nagsimula noong kapanahunan ng Babilonya, at nagpatuloy hanggang sa pagkawasak ng Jerusalem ng paganong Roma noong 70 AD, ay isinagawa ng mga paganong kapangyarihan mula sa pasimula ng kasaysayan hanggang sa wakas. Kaya, ang yumurak sa literal na santuwaryo at sa literal na hukbo (ang bayan ng Diyos) ay ang literal na paganismo, sa maramihan. Ngunit ang espirituwal na Roma ang yumurak sa espirituwal na Jerusalem at sa espirituwal na Israel.

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

Ngunit ang looban na nasa labas ng templo, iwan mo ito, at huwag mo itong sukatin; sapagkat ibinigay ito sa mga Hentil; at ang banal na lunsod ay kanilang yuyurakan sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. At ipagkakaloob ko sa aking dalawang saksi ang kapangyarihan, at sila’y magpopropesiya sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung araw, na nakadamit ng kayong sako. Pahayag 11:2, 3.

John the Baptist was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from the earthly sanctuary to the heavenly, without knowing the fullness of his work. Paul was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from literal Israel (the host) to spiritual Israel. The Jerusalem that was trampled down for forty-two months was spiritual Jerusalem.

Si Juan Bautista ay isang propetang nagsilbing kawing na tumukoy sa pagbabago ng dispensasyon mula sa santuwaryong makalupa tungo sa makalangit, nang hindi nalalaman ang kabuuan ng kaniyang gawain. Si Pablo ay isang propetang nagsilbing kawing na tumukoy sa pagbabago ng dispensasyon mula sa literal na Israel (ang hukbo) tungo sa espirituwal na Israel. Ang Jerusalem na niyurakan sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan ay ang espirituwal na Jerusalem.

“The periods here mentioned—forty and two months,” and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.” The Great Controversy, 266.

"Ang mga panahong binanggit dito—apatnapu't dalawang buwan," at 'isang libo dalawang daan at animnapung araw'—ay iisa, kapwa kumakatawan sa panahong kung kailan daranas ng paniniil mula sa Roma ang iglesia ni Cristo. Ang 1260 taon ng kataas-taasang kapangyarihan ng papa ay nagsimula noong A.D. 538, at kaya't magwawakas noong 1798. Noong panahong iyon, pumasok ang isang hukbong Pranses sa Roma at ginawang bilanggo ang papa, at siya'y namatay sa pagkakatapon. Bagaman isang bagong papa ang di-naglaon ay nahalal, ang herarkiyang papal ay mula noon kailanma'y hindi na nagawang hawakan ang kapangyarihang dati nitong taglay." The Great Controversy, 266.

Paul identified that at the transition which took place in the history of the cross, spiritual Jerusalem which “is above,” became the city which God chose to place his name, and literal Jerusalem ceased to be the Jerusalem of Bible prophecy.

Tinukoy ni Pablo na sa paglipat na naganap sa kasaysayan ng krus, ang espirituwal na Jerusalem na “nasa itaas” ay naging yaong lungsod na pinili ng Diyos upang ilagay roon ang kaniyang pangalan, at ang literal na Jerusalem ay tumigil na sa pagiging Jerusalem ng propesiyang biblikal.

For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.

Sapagkat ang Agar ay ang bundok ng Sinai sa Arabia, at katugma ng Jerusalem na ngayo’y umiiral, at nasa pagkaalipin kasama ang kaniyang mga anak. Ngunit ang Jerusalem na nasa itaas ay malaya, na siyang ina nating lahat. Galacia 4:25, 26.

This truth is essential to understand correctly, and the false application of literal Jerusalem as the symbol of Bible prophecy is part of the deception created by the Jesuits to undermine the truth that the pope of Rome is the antichrist. That false teaching produces a belief within apostate Protestantism that allows them to incorrectly look to the modern Jewish nation of Israel as a symbol of prophecy. Literal Jerusalem ceased to be God’s Jerusalem in the time of the cross.

Mahalagang maunawaan nang wasto ang katotohanang ito, at ang maling paggamit ng literal na Jerusalem bilang sagisag ng propesiya sa Biblia ay bahagi ng panlilinlang na nilikha ng mga Heswita upang pahinain ang katotohanang ang papa ng Roma ang Antikristo. Ang maling katuruang iyon ay nagbubunga ng isang paniniwala sa loob ng tumalikod na Protestantismo na nagtutulot sa kanila na tumingin nang mali sa makabagong bansang Hudyo, ang Israel, bilang sagisag ng propesiya. Mula sa panahon ng krus, hindi na ang literal na Jerusalem ang Jerusalem ng Diyos.

“The city of Jerusalem is no longer a sacred place. The curse of God is upon it because of the rejection and crucifixion of Christ. A dark blot of guilt rests upon it, and never again will it be a sacred place until it has been cleansed by the purifying fires of heaven. At the time when this sin-cursed earth is purified from every stain of sin, Christ will again stand upon the Mount of Olives. As His feet rest upon it, it will part asunder, and become a great plain, prepared for the city of God.” Review and Herald, July 30, 1901.

Ang lungsod ng Jerusalem ay hindi na isang banal na dako. Nasa ibabaw nito ang sumpa ng Diyos dahil sa pagtanggi at pagpapapako sa krus kay Cristo. Isang madilim na batik ng pagkakasala ang nasa ibabaw nito, at hindi na muling magiging banal na dako hangga’t hindi ito nalilinis ng mga nagpapadalisay na apoy ng langit. Sa panahong ang daigdig na ito, na sinumpa dahil sa kasalanan, ay mapadalisay mula sa bawat mantsa ng kasalanan, muling tatayo si Cristo sa Bundok ng mga Olibo. Pagkalapat ng Kaniyang mga paa rito, mabibiyak ito, at magiging isang malawak na kapatagan, na inihanda para sa lungsod ng Diyos. Review and Herald, Hulyo 30, 1901.

The relevance of the distinction between literal Jerusalem and spiritual Jerusalem will be addressed as we consider Christ’s prophecy of the end of the world. The fourth time Daniel identifies “the daily,” is in chapter eleven.

Ang kabuluhan ng pagkakaiba sa pagitan ng literal na Jerusalem at espirituwal na Jerusalem ay tatalakayin habang isinasaalang-alang natin ang propesiya ni Cristo hinggil sa katapusan ng sanlibutan. Ang ikaapat na pagkakataon na tinutukoy ni Daniel ang “the daily,” ay nasa kabanata labing-isa.

And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.

At sa kaniyang panig ay tatayo ang mga hukbo, at kanilang lalapastanganin ang santuwaryo ng kalakasan, at aalisin ang palaging handog, at kanilang ilalagay ang kasuklamsuklam na naninira. Daniel 11:31.

This verse is identifying the work of pagan Rome in placing the papacy on the throne of the earth in the year 538. The “arms” represent the military strength of pagan Rome that stood up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks in the year 496. Different European kings worked for the placement of the papacy following Clovis, but the verse is identifying four things the European kings (arms) did for the papacy, once they transgressed by forming a church and state alliance with the whore of Tyre.

Ang talatang ito ay tumutukoy sa gawa ng paganong Roma sa pagluklok sa Kapapahan sa luklukan ng daigdig noong taong 538. Ang “mga bisig” ay kumakatawan sa lakas-militar ng paganong Roma na tumindig para sa Kapapahan, simula kay Clovis, hari ng mga Frank, noong 496. Iba’t ibang haring Europeo ang nagsumikap upang mailuklok ang Kapapahan pagkaraan ni Clovis, ngunit tinutukoy ng talatang ito ang apat na bagay na ginawa ng mga haring Europeo (ang mga “bisig”) para sa Kapapahan, sa sandaling sila’y nagsalangsang sa pamamagitan ng pagbuo ng isang alyansa ng simbahan at estado kasama ang patutot ng Tiro.

Once they stood up for the papacy, they “polluted” or destroyed the city of Rome, which was the symbol of strength of both pagan and papal Rome. The pollution of the verse was carried out repeatedly through the years, as the city of Rome was brought under continuous military attacks. Those European kings (the arms), would also “take away the daily.” The Hebrew word translated as “take away” in this verse is not “rum,” as it was in chapter eight. In this verse, the word translated as “take away,” is “sur,” and it means to remove. The arms of the European kings would remove the pagan resistance to the rise of the papacy in the year 508. Then in the year 538, those arms would place the papacy on the throne of the earth. Then at the Counsel of Orleans, in that very year, the papacy implemented a Sunday law.

Nang tumindig sila para sa kapapahan, kanilang “dinungisan” o winasak ang lungsod ng Roma, na siyang sagisag ng lakas ng kapwa paganong Roma at Roma ng kapapahan. Ang pagdungis na binabanggit ng talata ay paulit-ulit na naisakatuparan sa paglipas ng mga taon, sapagkat ang lungsod ng Roma ay isinailalim sa walang patid na mga pag-atakeng militar. Yaong mga haring Europeo (ang mga bisig) ay “aalisin” din ang “the daily.” Ang salitang Hebreo na isinaling “take away” sa talatang ito ay hindi “rum,” gaya noong kabanata walo. Sa talatang ito, ang salitang isinaling “take away” ay “sur,” at ang kahulugan nito ay alisin. Ang mga bisig ng mga haring Europeo ay mag-aalis sa paganong pagtutol sa pag-angat ng kapapahan noong taong 508. Pagkatapos, noong taong 538, iluluklok ng mga bisig na iyon ang kapapahan sa trono ng daigdig. Pagkatapos, sa “Counsel of Orleans,” sa mismong taong iyon, ipinatupad ng kapapahan ang isang batas sa Linggo.

Sunday as a day of worship is what Sister White calls the “idol” sabbath, and idolatry is the perfect biblical definition of the word “abomination”. In the year 538, the arms of pagan Rome placed the abomination that maketh desolate.

Tinatawag ni Sister White na “diyus-diyosan” na Sabat ang Linggo bilang araw ng pagsamba, at ang idolatriya ang ganap na biblikal na pakahulugan ng salitang “kasuklam-suklam.” Noong taong 538, inilagay ng mga puwersa ng paganong Roma ang kasuklam-suklam na paninira.

“All who will exalt and worship the idol Sabbath, a day that God has not blessed, help the devil and his angels with all the power of their God-given ability, which they have perverted to a wrong use. Inspired by another spirit, which blinds their discernment, they cannot see that the exaltation of Sunday is entirely the institution of the Catholic Church.” Selected Messages, book 3, 423.

Lahat ng magdadakila at sasamba sa Sabat na diyus-diyosan, isang araw na hindi pinagpala ng Diyos, ay tumutulong sa diyablo at sa kanyang mga anghel gamit ang lahat ng kapangyarihan ng kanilang kakayahang kaloob ng Diyos, na kanilang pinalihis sa maling paggamit. Pinagbubunsod ng ibang espiritu, na bumubulag sa kanilang kakayahang kumilatis, hindi nila nakikita na ang pagdadakila sa Linggo ay ganap na institusyon ng Simbahang Katoliko. Selected Messages, aklat 3, 423.

Prophecy and history uphold the application we have just identified for verse thirty-one. When we say prophecy upholds this application, we are referring to the fact that there are other prophecies which address these same facts, without bringing them into the discussion at this time. The fifth and final time Daniel uses “the daily,” is found in chapter twelve.

Pinagtitibay ng propesiya at kasaysayan ang paglalapat na kababago pa lamang nating natukoy para sa talatang tatlumpu't isa. Kapag sinasabi nating pinagtitibay ng propesiya ang paglalapat na ito, tinutukoy natin ang katotohanang may iba pang mga propesiya na tumatalakay sa gayunding mga katunayan, nang hindi muna natin isinasama ang mga iyon sa talakayan sa ngayon. Ang ikalima at huling pagkakataon na ginamit ni Daniel ang "the daily," ay matatagpuan sa kabanata labindalawa.

And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

At mula sa panahong aalisin ang palagiang handog, at ilalagay ang kasuklam-suklam na nagpapatiwangwang, ay magkakaroon ng isang libo dalawang daan at siyamnapung araw. Mapalad ang naghihintay at umaabot sa isang libo tatlong daan at tatlumpu’t limang araw. Daniel 12:11, 12.

Prophecy and history uphold that in the year 508, the resistance to the rise of the papacy essentially ended, when the last of three geographical obstacles (the Goths), were plucked up as Daniel chapter seven identifies.

Pinagtitibay ng propesiya at kasaysayan na noong taong 508, ang paglaban sa pag-angat ng Papado ay sa esensiya’y nagwakas, nang ang huli sa tatlong heograpikong hadlang (ang mga Goth) ay binunot, gaya ng itinukoy sa ikapitong kabanata ng Daniel.

I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

Pinagmasdan ko ang mga sungay, at, narito, may isa pang munting sungay na sumibol sa gitna nila, na sa harap nito ay nabunot sa ugat ang tatlo sa mga unang sungay; at, narito, sa sungay na ito ay may mga matang tulad ng mga mata ng tao, at isang bibig na nagsasalita ng mga dakilang bagay. Daniel 7:8.

The three horns being removed are illustrated on the two sacred tables, and when the third of those three geographical obstacles was driven out of the city of Rome, in the year 508, the resistance against the rise of the papal power was taken away. The setting up referenced in verse eleven, represents the thirty years between 508 and 538. It identifies thirty years where the preparation of establishing the man of sin in the temple of God was accomplished.

Ang pag-aalis sa tatlong sungay ay inilalarawan sa dalawang banal na talahanayan, at nang ang ikatlo sa tatlong hadlang na heograpiko na iyon ay pinalayas mula sa lungsod ng Roma, noong taong 508, naalis ang pagtutol laban sa pag-angat ng kapangyarihan ng Papado. Ang pagtatatag na tinutukoy sa talatang labing-isa ay kumakatawan sa tatlumpung taon sa pagitan ng 508 at 538. Tinutukoy nito ang tatlumpung taon kung kailan naisakatuparan ang paghahanda para sa pagtatatag ng tao ng kasalanan sa templo ng Diyos.

The word translated as “taken away” is also “sur,” which means to remove, and in 508, the resistance against the rise of the papacy was removed (taken away). From that date, twelve hundred and ninety years takes you to 1798, and the deadly wound of the papacy. Thirteen hundred and thirty-five days takes you to the first disappointment, and the beginning of the tarrying time at the very end of the year 1843. The verse promises a blessing to those who “cometh” to 1843. The word “cometh” means to touch. The first day of 1844, marks the first disappointment, but the last day of 1843, touches the first moment of 1844. The last day of a year touches the first day of the following year. The blessing associated with that date is upheld by history and prophecy.

Ang salitang isinalin bilang "taken away" ay "sur" din, na ang ibig sabihin ay alisin, at noong 508, inalis ang pagtutol laban sa pag-angat ng papasiya (taken away). Mula sa petsang iyon, ang labindalawang daan at siyamnapung taon ay dadalhin ka sa 1798, at sa nakamamatay na sugat ng papasiya. Ang isang libo’t tatlong daan at tatlumpu’t limang araw ay dadalhin ka sa unang pagkabigo, at sa simula ng panahon ng pag-antala sa pinakahuling bahagi ng taong 1843. Ipinangangako ng talata ang pagpapala sa mga "cometh" sa 1843. Ang salitang "cometh" ay nangangahulugang humipo. Ang unang araw ng 1844 ay nagmamarka ng unang pagkabigo, ngunit ang huling araw ng 1843 ay humihipo sa unang sandali ng 1844. Ang huling araw ng isang taon ay humihipo sa unang araw ng kasunod na taon. Ang pagpapalang kaugnay ng petsang iyon ay pinagtitibay ng kasaysayan at propesiya.

We will continue our consideration of the significance of “the daily” as a foundational truth in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang ating pagsasaalang-alang hinggil sa kahalagahan ng “the daily” bilang isang saligang katotohanan sa susunod na artikulo.

“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

Lahat ng mga mensaheng ibinigay mula 1840 hanggang 1844 ay dapat ipahayag ngayon nang may kapangyarihan, sapagkat maraming tao ang nawalan ng wastong patnubay. Ang mga mensaheng ito ay dapat maiparating sa lahat ng mga iglesia.

“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

Sinabi ni Cristo, 'Mapapalad ang inyong mga mata, sapagkat nakakakita; at ang inyong mga tainga, sapagkat nakakarinig. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga taong matuwid ang nagnasang makita ang mga bagay na inyong nakikita, at hindi nila nakita; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, at hindi nila narinig' [Mateo 13:16, 17]. Mapapalad ang mga mata na nakakita sa mga bagay na nakita noong 1843 at 1844.

“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Ibinigay na ang mensahe. At hindi dapat ipagpaliban ang pag-uulit ng mensahe, sapagkat natutupad na ang mga tanda ng panahon; ang pangwakas na gawain ay dapat maisakatuparan. Isang dakilang gawain ang magaganap sa maikling panahon. Isang mensahe ang malapit nang ibigay ayon sa pagtatakda ng Diyos, na lalago at lalawak hanggang sa maging isang malakas na sigaw. Kung magkagayo’y tatayo si Daniel sa kaniyang itinakdang bahagi, upang magbigay ng kaniyang patotoo.